María Sanz (Sevilla, 8 de enero de 1956) es una poeta y narradora española. Bachillerato Superior de Letras.

Trayectoria
Dedicada a la poesía desde la adolescencia, publicó su primer libro en 1981, Tierra difícil (Libros Dante, Madrid), al que le han sucedido más de cincuenta títulos.

Sus versos han sido recogidos en diversas antologías, como la Antología de la Poesía Femenina de España en el Siglo XX (Universidad de Pekín, 2001), Poesía Sevillana 1950-1990, Los Cuarenta Principales,  Ellas tienen la palabra (Hiperión, 1997), Y habré vivido -Poesía andaluza contemporánea- (Centro Cultural Generación del 27, 2011), etc., y traducidos al polaco, inglés, francés, portugués, rumano, chino y braille.

Creadora del Premio Nacional de Poesía "Fernando de Herrera" y del Ciclo de Poesía Joven "Verbo Poético" en Sevilla.
Ha participado, entre otras actividades, en el Proyecto Juan de Mairena (Poetas en el Aula) y Circuito Literario Andaluz, de la Junta de Andalucía; Club de Opinión Encuentro de Alicante; Congreso Homenaje a Fray Luis de León, en Salamanca; Congreso de Poetas Hispanoamericanos de la Universidad de Salamanca y Encuentro de Creadores organizado por la Fundación Villalar de Castilla y León.

Obras

Poesía
Tierra difícil (Libros Dante, Madrid 1981), Variaciones en vísperas de olvido (Col. Vasija, Sevilla 1984), Cenáculo vinciano y otros escorzos (Publicaciones Ayuntamiento, Córdoba 1985), Aquí quema la niebla (Edit. Torremozas, Madrid 1986), Contemplaciones (Ediciones Taifa, Barcelona 1988), Jardines de Murillo (Edit. Regional Extremadura, Badajoz 1989), Trasluz (Junta Castilla-La Mancha, Toledo 1989), Aves de paso (Diputación Provincial, Soria 1991), Los aparecidos (Diputación Provincial, Guadalajara 1991), Pétalo impar - Antología 1981-1991 (Col. Adonais, Madrid 1991), Vivir por dentro (Edit. Endymión, Córdoba 1992), Desde noviembre (Colec. Tiflos, Madrid 1992), Paseo de los magnolios (Colec. Provincia, León 1995), Tanto vales (Asociación Escritores Españoles, Madrid 1996), A cierta altura (Edit. Endymión, Córdoba 1998), Domus aurea (Edit.  Aguaclara, Alicante 1999), Aria secreta (Fundación Jorge Guillén, Valladolid 2001), Tu lumbre ajena (Edit. Hiperión, Madrid 2001),  Dos lentas soledades (Huerga y Fierro Edit., Madrid 2002), Un resplandor cercano - Antología sevillana (Fundación Aparejadores, Sevilla 2002) , Tempo de vuelo sostenido (Edic. Libros del Oeste, Badajoz 2004), Mínimo sol de invierno (Ateneo Jovellanos, Gijón 2006), Voz mediante (Edit. Point de Lunettes, Sevilla 2006), Lance sonoro (Publicaciones Gobierno de Aragón, Zaragoza 2006), Regazo e intemperie (Col. Provincia, León 2007), Luna de Capricornio - Antología 1981-2006 (Edit. Aguaclara, Alicante 2007), Lienzos de cal (Edit. Jirones de Azul, Sevilla 2008), Hypnos en la ventana (Algaida Ediciones, Sevilla 2009), Los cielos tardíos (Ayuntamiento de Piedrabuena, Ciudad Real, 2009), Los pulsos cardinales (Edit. Ánfora Nova, Rute (Córdoba) 2010), Retablo de cenizas (Publicaciones Ayuntamiento Alcalá de Henares, Madrid 2011), Danaide (Col. Vandalia, Fundación J. M. Lara, Sevilla 2012), La paz del abandono (Edit. Renacimiento, Sevilla 2014), Oboe d'amore (Col. Melibea, Talavera de la Reina (Toledo), 2015), El primer reino (Edit. Aguaclara, Alicante 2015), Es inútil que duerma (Edit. Celya, Toledo 2015), Galería de insomnes (Edit. Hiperión, Madrid 2016), Persistencia (Excma. Diputación, Salamanca 2018), Ciudad a solas -Obras completas sobre Sevilla- (CatorceBis Edit., Sevilla 2018),  Recado original  (Lastura Ediciones, Madrid 2020), De vuelta a casa (Olé Libros, Valencia 2022).

Poesía infantil: Carrusel (Ediciones Hiperión, Madrid 2003), Cuentos con rima (Colec. Caracol, Málaga (2006), Nanas para dormir a una flor (Colec. Caracol, Málaga (2010), Las islas encantadas (Guadalturia Ediciones, Sevilla 2013).

Prosa
Las mujeres de don Juan (Editorial Castillejo, Sevilla 1989), La luz no usada (Editorial Guadalturia, Sevilla 2010), Jardines de Murillo -nueva versión en prosa- (Editorial Guadalturia, Sevilla 2011), Sorianos en Sevilla (Editorial Guadalturia, Sevilla 2012).

Estudios sobre su obra
 La subjetividad desde lo otro en la poesía de María Sanz, M. Victoria Atencia y Clara Janés (Sharon Keefe Ugalde). Revista Canadiense de Estudios Hispánicos, Ottawa (Canadá), vol. 14, primavera 1990. Después en Actas X Congreso Asociación Hispanistas, Barcelona, 1992.

 Hacia la afirmación serena: nuevos rumbos en la poesía de mujer (Biruté Ciplijauskaité). Revista de Estudios Hispánicos n.º 29, University of Wisconsin, Madison, U.S.A., 1995.

 María Sanz's landscape with soul: A woman's vision (Biruté Ciplijauskaité). University of Manchester, England, 1997.

 Conciencia, conexión, creación: la poesía de María Sanz (Anita M. Hart). Universidad de Nuevo León, México, 1997.

 La aventura del orden: Poetas españoles de fin de siglo (Miguel d'Ors). Editorial Renacimiento, Sevilla, 1998.

 Criatura frente a la creación (Biruté Ciplijauskaité). Revista Salina n.º 14, Universidad Rovira i Virgili, Tarragona 2000.

 La construcción del yo femenino en la literatura (Biruté Ciplijauskaité). Universidad de Cádiz, Cádiz 2004.

 La obra de María Sanz: de la contemplación a la creación poética (Isabelle Chevalier). Universidad de Rennes 2 – Haute Bretagne, Francia 2005.

Premios (resumen)
Manuel Ríos Ruiz (1980), Ricardo Molina (1984), Carmen Conde (1986), Cáceres, Patrimonio Mundial (1988), Castilla-La Mancha (1988), Leonor (1990), Vicente Aleixandre (1991), Tiflos (1991), Rosalía de Castro (1992), Manuel Alcántara (1993), Blas de Otero (1996),  Ciudad de Torrevieja (1999), Ciudad de Burgos (1999), Valencia-Alfons El Magnánim (2001), José de Espronceda (2003), Ateneo Jovellanos (2005), San Juan de la Cruz de Úbeda (2006), Miguel Labordeta (2006), Ciudad de Badajoz (2008), Ciudad de Alcalá de Henares (2010), Hermanos Machado (2012), Vicente Núñez (2013), Rafael Morales (2014), Tardor (2015), Ciudad de Pamplona (2015), Alcaraván (2020).

Referencias

Enlaces externos
María Sanz en la Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes
https://www.bibliotecaescritoresandaluces.com/maria-sanz-2/

 http://phonodia.unive.it/people/maria-sanz/
 https://thebooksmovie.com/maria-sanz/
 https://vimeo.com/258511588
 https://fonotecapoesia.com/2018/04/02/es-inutil-que-duerma-maria-sanz/

Escritores de España del siglo XX
Escritores de España del siglo XXI
Escritores de Sevilla
Poetas de España del siglo XX
Poetas de España del siglo XXI
Poetas sevillanos
Escritores en español del siglo XX
Escritores en español del siglo XXI
Poetas en español
Nacidos en Sevilla
Ganadores del Premio Ciudad de Alcalá

María Sanz


BiH:
 Donja Vijaka, naseljeno mjesto u općini Vareš
 Gornja Vijaka, naseljeno mjesto u općini Vareš
 Vijaka (rijeka), pritoka Ukrine

Vijaka


Libertatea economică este libertatea fundamentală a oricărui cetățean de a desfășura activități economice și comerciale. Ea a rezultat ca o consecință practică a principiului fundamental al libertății profesionale. Prin urmare, libertatea economică este principala pretenție a liberalismului clasic în fața restricțiilor sistemului breslelor și a stărilor sociale.

Drepturile omului
Economie politică
Liberalism

Libertate economică


13540 Kazukitakahashi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13540 Kazukitakahashi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Atsushi Takahashi și Kazuro Watanabe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,36 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 1,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

13540 Kazukitakahashi


Casarão de Regência II é um casarão construído no ano de 1878, localizado no distrito de Mangaraí, pertencente ao município de Santa Leopoldina, no interior do estado do Espírito Santo.

História
Localizado no distrito de Mangaraí, pertencente ao município de Santa Leopoldina, no interior do estado do Espírito Santo, o Casarão da Regência II é parte integrante da fazenda de João Nunes, importante nome do setor agropecuário do estado.

Construído no ano de 1878, no contexto da escravidão no Brasil, no topo de uma colina, o Casarão II é um prédio que auxiliava a produção de café da fazenda, sendo um suporte do Casarão Regência I.

O prédio possui dois andares, sendo o primeiro utilizado como depósito da produção cafeeira e o segundo como residência familiar.

Tombamento
Dada sua importância histórica por tratar-se de uma das grandes construções da história agronômica do estado, a edificação passou pelo processo de tombamento, no ano de 1983, junto à Secretaria de Estado da Cultura do Espírito Santo (SECULT), órgão estadual responsável pela manutenção histórica e preservação do patrimônio estadual.

Ver também

 Casarão Regência I
 Santa Leopoldina
 Escravidão no Brasil

Fundações no Brasil em 1878
Mangaraí
Patrimônio histórico de Santa Leopoldina
Patrimônio tombado pela SECULT (ES)

Casarão Regência II


بودو إلينغر
لاعب كرة قدم ألماني معتزل يلعب كحارس مرمى, ولد في 7 أبريل 1967 في كوبلنس) وقد لعب مع كل من كولن وريال مدريد, وساعد ألمانيا الغربية للفوز بكأس العالم 1990, حيث استطاع أن يكون أول حارس مرمى يحافظ على نظافة شباكه خلال نهائي كأس العالم.

مسيرته الكروية
لعب بودو إليغنر خلال مسيرته الاحترافية مع ناديين في سبعة عشر موسمًا ولم يسجل خلالها أي هدف ضمن 417 مباراة. ولم يفز بأي موسم بالكأس وفاز في موسمين بالدوري.

خاض بودو إليغنر مسيرته مع نادي كولن في موسم 1985–86 ليلعب معه اثنا عشر موسمًا، مشاركًا في 326 مباراة ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي ريال مدريد في موسم 1996–97 ليلعب معه خمسة مواسم، حيث شارك في 91 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا.

الانجازات
 نادي كولن:
 بوندسليغا: الوصيف 1988-89, 1989-90
 كأس ألمانيا: النهائي 1991
 كأس الاتحاد الأوروبي: النهائي 1985-86
 ريال مدريد:
 الدوري الإسباني: 1996-97، 2000-01, الوصيف 1998-99
 دوري أبطال أوروبا: 1997-98، 1999-00
 كأس انتركونتننتال: 1998
 منتخب ألمانيا:
 كأس العالم: 1990
 كأس الأمم الأوروبية: الوصيف 1992
 بطولة أوروبا تحت-16 عاما: 1984

الانجازات الشخصية
 أفضل حارس ألماني (1989, 1990, 1991, 1992)
 أفضل حارس في أوروبا (1991)

مصادر أخرى
 Fussballdaten.de stats
 RSSSF statistics

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون غربيون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كوبلنتس
حراس مرمى كرة قدم رجالية
رياضيون ألمان مغتربون في إسبانيا
رياضيون من كوبلنتس
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو المنتخبات الفائزة بكأس العالم
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1988
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1992
لاعبو ريال مدريد
لاعبو كأس العالم 1990
لاعبو كأس العالم 1994
لاعبو كرة قدم ألمان
لاعبو كرة قدم رجالية ألمان مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية ألمانيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون ألمان
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم من راينلند بالاتينات
لاعبو كولن
لاعبو منتخب ألمانيا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب ألمانيا في كأس العالم 1990
لاعبو منتخب ألمانيا لكرة القدم
لاعبون فازوا بدوري أبطال أوروبا
مواليد 1967
مواليد في كوبلنتس

بودو إليغنر


උරුගුවායි නිල වශයෙන් උරුගුවායි පෙරදිග සමුහාණ්ඩුවවේ.  එය දකුණු ඇමරිකාවෙහි ගිණිකොණ දෙසින් පිහිටා ඇත. එහි ජනගහනය මිලියන 3.3 කි. අගනුවර වන මොන‍්ටෙවීඩියෝ හා ඒ ආශ්‍රිතව  මිලියන 1.1 ජිවත් වේ. 88% ක් යුරෝපීයානු සංක්‍රමණිකයන්ය. එහි එකම මායිම උතුරු බ්‍රසීලයේ ජියෝග්‍රැන්ඩෙඩුසුල් වේ. බටහිරින් උරුගුවාය ගඟින්ද හා නිරිත දෙසින් රියෝඩිලාප්ලාටා මෝය හා ආජින්ටිනාව ගඟ දෙපසද  ගිණිකොණ දෙසින් දකුණු අත්ලාන්තික සාගරයද වේ. වර්ග කිලෝමීටර මිලියන 0.176 වන මෙය සුරිනේම් වලට පසු බිම් ප්‍රමාණයෙන් දෙවනි තැන හිමිවන කුඩාම රාජ්‍යයයි. 1680 පෘතුගීසින් විසින් සොයා ගන්නා ලද කොලනියාඩෙල් සැක්‍රමෙන්ටෝ එහි ඇති පැරණිතම යුරෝපියානු ජනාවාසයයි. 18 වන ශතවර්ෂයේ මොන්ටවීඩියෝ ස්පාඤ්ඤයන් විසින් සොයා ගත්තේ හමුදාමය බිමක් වශයෙනි. ස්පාඤ්ඤය, ආජින්ටිනාව සහ බ්‍රසීලය සමඟ 1811 – 1828 පැවති අරගලයකින් පසු එරට නිදහස ලැබිය. එහි ව්‍යවස්ථාදායක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් ඇති අතර ජනාධිපති විසින් රාජ්‍ය හා ආණ්ඩුව පාලනය කරයි. ආර්ථිකය විශාල ලෙස රදා පවතින්නේ කෘෂිකර්මය මතය. ලතින් ඇමරිකානු රටවල් අතර දුෂණය අවම රට ලෙස මෙය හැඳින්වේ. දේශපාලන හා කම්කරු නීති මෙම දේශය තුල වඩාත් නිදහස්ව පවති. දකුණු ඇමරිකාව තුල ආර්ථික වශයෙන් විශාල ලෙස සංවර්ධනය වු රටකි. එහි ඒක පුද්ගල ආදායම හා ජිවන රටාව ලෝකයේ 47 වන ස්ථානය ගනී. 2007 වර්ෂයේ ලතින් ඇමරිකානු රට වන මෙය ජාතික මට්ටමෙන් සම අයිතීන් නීතිගත කොට ඇත.

ආශ්‍රිත

දකුණු ඇමෙරිකානු රටවල්

උරුගුවේ


Kincaid est une ville américaine située dans le comté d'Anderson, au Kansas. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Ville au Kansas
Comté d'Anderson (Kansas)

Kincaid (Kansas)


Ravninski graf, planaran graf, pojam iz teorije grafova. To je onaj graf koji se može nacrtati u ravnini pri čemu se grane sijeku jedino u čvorovima. Ravninski graf dijeli ravninu. Područja na koja dijeli ravninu nazivaju se strane.

Wagnerov teorem iz 1937. godine kaže da "Graf  je ravninski ako i samo ako mu ni  ni  nisu minore."

Izvori

Teorija grafova

Ravninski graf


Baptistin Poujoulat () este un istoric francez, autor al mai multor lucrări de istorie a Orientului Apropiat.

Biografie
El este fratele mai mic al istoricului Jean-Joseph-François Poujoulat (colaborator al lui Joseph-François Michaud), care l-a trimis în Orient în 1836 pentru a căuta noi informații cu privire la cruciade. Voyage dans l'Asie mineure en Mésopotamie, à Palmyre, en Syrie en Palestine et en Égypte adună scrisorile pe care le-a trimis lui Michaud și fratelui său.

S-a căsătorit cu Louise Aux Cousteaux de Margerie, nepoata omului politic Durand Borel de Brétizel.

Lucrări
 Voyage dans l'Asie mineure en Mésopotamie, à Palmire, en Syrie en Palestine et en Egypte. Paris Ducollet 1840-41
 Récits et Souvenirs d'un voyage en Orient, ed. a V-a, A. Mame et Cie, Tours, 1859
 Richard Cœur de Lion, duc d'Aquitaine et de Normandie, roi d'Angleterre
 Études africaines. Récits et pensées d'un voyageur (sur l'Algérie)
 Charles Ier et le Parlement
 Histoire de la conquête et de l'occupation de Constantinople par les latins
 Histoire de Constantinople comprenant le Bas-Empire et l'empire ottoman
 Histoire des papes depuis saint Pierre jusqu'à la formation du pouvoir temporel suivie d'un aperçu historique de la question romaine, 1848-1862
 La vérité sur la Syrie et l'expédition française, 1861

Note

Nașteri în 1809
Decese în 1864
Istorici francezi

Baptistin Poujoulat


Rachida es una película del año 2002.

Sinopsis
Rachida vive y enseña en un viejo barrio popular de Argel. Piensa como la mayoría de los argelinos que está fuera del conflicto que desangra a su país, hasta el día en que es abordada por un grupo de terroristas, entre ellos Sofiane, uno de sus antiguos alumnos. El grupo le pide poner una bomba en la escuela. Ante el rechazo de Rachida, los terroristas le disparan fríamente. Se salva milagrosamente y se refugia en un pueblo vecino.

Premios
 Festival Miroirs et Cinémas d'Afriques Marseille 2007
 13 Black Movie - Festival de films des autres mondes Ginebra, Suiza 2003
 London Film Festival 2002
 Festival International du Film d'Amiens 2002

Referencias

Películas ambientadas en Argelia

Rachida


Francuska kuhinja obuhvaća kuharsku tradiciju i praksu s područja Francuske.

Tijekom stoljeća mnogi su poznati i nepoznati francuski gastronomi dali prvotnoj talijanskoj kuhinji nov duh, sadržaj, oblik i kakvoću. U stalnom profesionalnom usavršavanju francuska je kuhinja postala najpoznatija i služi kao uzor drugim kuhinjama. Sir i vino glavni su dio kuhinje. Imaju različite uloge na regionalnoj i nacionalnoj razini, s mnogim varijacijama i zakonima o nazivu podrijetla (AOC).

Poznavanje francuske kuhinje znatno je pridonijelo zapadnjačkim kuhinjama. Njegovi kriteriji naširoko se koriste u zapadnim kulinarskim školskim odborima i kulinarskom obrazovanju. U studenom 2010. UNESCO je francusku gastronomiju dodao na svoj popis svjetske "nematerijalne kulturne baštine".

Marie-Antoine Carême bio je francuski kuhar, rani praktičar i eksponent složenoga stila kuhanja poznatog kao visoka kuhinja, omiljenoga među kraljevskim obiteljima i bogatim Parižanima. Carêmea se često smatra jednim od prvih međunarodno poznatih slavnih kuhara.

Izvori

Francuska kuhinja


Svijet

Književna djela

 Pirovanje Alberta Camusja
 Mučnina Jean-Paula Sartrea

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

Smrti

 19. siječnja – Branislav Nušić, srpski književnik (* 1864.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

 Banket u Blitvi (I. dio) Miroslava Krleže
 Na rubu pameti Miroslava Krleže

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 21. svibnja – Anto Gardaš, hrvatski književnik († 2004.)

Smrti

 21. rujna – Ivana Brlić-Mažuranić, hrvatska književnica (* 1874.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1938.


Akihiro Yoshida (født 28. juli 1975) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Bellmare Hiratsuka og Yokohama FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Akihiro Yoshida


KStars, bir gözlemevi uygulamasıdır. Dünyanın herhangi bir yerinden, herhangi bir zamanda gökyüzünün derinliklerine doğru baktığınızda göreceğiniz görüntünün tam bir benzetimini sunar. KDE projesinin eğitim bölümü kapsamında geliştirilmektedir. Linux işletim sistemlerinde kullanılmakta olup Windows ve Mac OS X ortamlarında da deneysel olarak kullanılabilmektedir.

İçerisinde 100 milyondan fazla yıldız, 13.000 derin gökyüzü nesnesi, 8 gezegen, Güneş, Ay, binlerce kuyruklu yıldız ve asteroid bilgisi bulunmaktadır.

Ayrıca KStars, uzun bir zaman aralığında gerçekleşen olguları, benzetim hızını ayarlayarak gösterebilir.

Ayrıca bakınız
 Stellarium
 Celestia

Kaynakça

Bilim eğitimi yazılımı
Astronomi yazılımları
Özgür yazılım

KStars


Amon Amarth, 1992 yılında İsveç'in Tumba şehrinde kurulmuş olan melodik death metal grubudur. Grup adını J. R. R. Tolkien′in Orta Dünya'sında bulunan Hüküm Dağı'nın Sindarin dilindeki adından almıştır. Grubun şarkı sözleri genellikle Viking'lerin mitolojisi ve tarihi ile ilgilidir. Bu nedenle de Viking metal'in önde gelen gruplarından kabul edilmektedirler. Grubun üyeleri vokalist Johan Hegg, gitarist Olavi Mikkonen ve Johan Söderberg ve bassçı Ted Lundström'dür. Bugüne dek 10 stüdyo albümü, bir derleme albüm, bir EP, bir video albüm ve 10 müzik videosu yayımlayan grubun ilk stüdyo albümü 1998 yılında yayımlanan Once Sent from the Golden Hall dur. 2008 yılında İsveç müzik listelerinde 11, ABD Billboard 200'de 50. sıraya ulaşan Twilight of the Thunder God albümüne dek grup 4 albüm yayımlamıştır. Daha sonrasında ise 2011, 2013 ve 2016 yıllarında sırasıyla Surtur Rising, Deceiver of the Gods ve Jomsviking yayımlanmıştır.

Tarihi

Kuruluş (1988–1991)
Amon Amarth'ın kökeni 1988 yılında kurulan, vokalde Paul "Themgoroth" Mäkitalo (Dark Funeral), gitarda Olavi Mikkonen, davulda Nico Mehra (diğer adıyla Nico Kaukinen), bassda Petri Tarvainen ve gitarda Vesa Meriläinen'in bulunduğu Scum adlı gruba dayanmaktadır.

İlk kayıtlar (1992–1997)
1991 yılında kaydettikleri demodan sonra Scum grubu dağılmıştır. Johan Hegg'in grubun diğer üyelerini değişikliğe ikna etmesi üzerine Amon Amarth 1992 yılında kurulmuştur. Vokale Mäkitalo yerine Hegg geçmiş, Anders Hansson gitarist olarak grubu katılmış ve bassa Tarvainen'in yerine Ted Lundström geçmiştir. Grup ilk demosu olan Thor Arise 'ı 1993 yılında kaydetmiştir. Ham ve dengeli olmayan ses ve icraya sahip demo düşük kalitede olması nedeniyle resmi olarak yayımlanmamıştır. Ancak grup aşırı metal hayranlarının dikkatini kendi "vahşi" tarzı sayesinde çekmiştir. 1994 yılında kaydettikleri The Arrival of the Fimbul Winter isimli demoyu 1.000 kopya olacak şekilde yayımlamışlardır.

1996 yılında 6.000 kopya satacak olan, MCD şeklinde yayımlanan, Sorrow Throughout the Nine Worlds albümü için Pulverised Records ile anlaşmışlardır.

Metal Blade ile anlaşma (1998–2007)

Grup, çıkış albümleri olan Once Sent from the Golden Hall için Metal Blade Records ile anlaşmıştır. "Buzzsaw riffler, melodik armoniler ve ruh parçalayan ritimlerin Hegg'in kalın black/death haykırışı ile vurgulandığı, İskandinav savaş ve ihanetlerinin işlendiği ilgi çekici bir birleşim" olarak tarif edilen albüm Amon Amarth'ın uluslararası popülaritesini artırmıştır. Allmusic'e göre albümde en akılda kalıcı şarkı "savaşın kaotik seslerini, ölüm çığlıklarını ve kılıç seslerini" içeren ve grup ile aynı ismi taşıyan şarkıdır. Grup bu albümden sonra birden fazla Kanada ve ABD turnesi, festival katılımları gerçekleştirmiş, sekiz müzik videosu yayımlamış ve 100'den fazla metal müzik dergisine konu olmuştur.

1998 yılının Haziran ayında Deicide, Six Feet Under ve Brutal Truth ile birlikte turne hazırlığındayken gitarist Anders Hansson gruptan ayrılmış ve yerine Johan Soderberg geçmiştir. Turne sonrasında Martin Lopez Opeth'e katılmak için ayrılmış ve Fredrik Andersson (eski grubu A Canorous Quintet) onun yerine gruba katılmıştır. Onunla birlikte grup 1999 yılının baharında ikinci albümleri The Avenger 'ı kaydedip yayımlamıştır. Albümün yayımı Morbid Angel'ın ana grup olduğu X-Mas Massacre Festivals Tour ile desteklenmiştir.

2001 yılında yayımladıkları The Crusher albümü grubun en sert albümü kabul edilmektedir. Bu albüm ile No Mercy Festival'da Marduk ve Vader grupları ile birlikte yer almıştır. 2001 yılının sonbaharı olarak planlanan ilk ABD turneleri 11 Eylül saldırıları nedeniyle iptal edilmek durumunda kalınmış ancak daha sonra Marduk grubu olmadan Amon Amarth ana grup olacak şekilde 2002 yılının Ocak ayında gerçekleştirilmiştir. 2002 yılının Nisan ayında grup Avrupa'yı Vomitory ile turlamış ve Ağustos'ta Wacken Open Air'de 12.000 izleyicinin önünde konser vermiştir. Malmo'de bulunan Berno Studio'da Versus The World albümünü kaydedip yayıma hazırlayan grup, albümün Viking Versiyonu'nun ek CD'sinde Thor Arise ve Arrival Of The Fimbul Winter demolarına yer vermiştir. 2004 yılına kadar turneler devam etmiş ve yeni albüm üzerinde çalışan grup 6 Eylül 2004'te Fate of Norns 'u yayımlamıştır. 2006 tarihli bir sonraki albümleri With Oden on Our Side ile Amon Amarth, AllMusic'e göre, "Dünya death metal turnuvasının şampiyonları olmaya" devam etmiştir ve ABD En İyi Bağımsız Albüm listelerinde 26. sıraya dek yükselmiştir.

Sonic Syndicate ve Himsa ile birlikte ABD ve Kanada turnelerini gerçekleştirdikten sonra grup 2008 yılının Ocak ayının başlarında Dimmu Borgir ile birlikte Avustralya ve Yeni Zelanda'da ilk turnesine çıkmıştır.

Metal Blade ile sözleşme yenileme (2008–2014)

Amon Amarth, Metal Blade Records ile olan sözleşmesini üç yeni albüm süresince uzattı. Sözleşme uzatımından sonra grup; Entombed'dan Lars Göran Petrov'un, Children of Bodom'dan Roope Latvala'nın ve cello metal grubu Apocalyptica'nın konuk sanatçı olarak yer aldığı Twilight of the Thunder God albümünü yayımladı. Albüm ile beraber Avrupa'daki dergilerde İskandinav mitolojisi ile ilgili sekiz sayfalık bant karikatürler de yayımlamıştır. Grup için dönüm noktası olarak adlandırılan Twilight of the Thunder God albümü ABD'de 50. sıraya, Almanya'da 6. sıraya, Finlandiya'da 10. sıraya, İsveç'te 11. sıraya, Avusturya'da 14. sıraya ve İsviçre'de 21. sıraya dek yükselmiştir. Revolver Magazine'in Yılın En İyi 20 Albümü Listesi'nde ise 7. sırada yer almıştır.

2008 yılının Ekim ayında grup; Ensiferum, Belphegor ve The Absence ile birlikte Kuzey Amerika turnesine çıkmıştır. 2009 yılında Goatwhore, Skeletonwitch ve Lazarus AD ile ve 2010 yılında Holy Grail ve Eluveitie ile ABD tunresi gerçekleştirmiştir. Bu süre içerisinde Metal Hammerın Altın Tanrılar Ödülleri'nde "En Çığır Açıcı Hareket" ödülünü kazanmışlardır. Grup Unholy Alliance Chapter III Avrupa Turu'nda Slayer ile birlikte yer almıştır. Hindistan'daki ilk konserlerini ise Bangalore'da 5 Aralık 2009 tarihinde Deccan Rock Festival'da vermişlerdir.

30 Kasım 2010 tarihinde Amon Amarth, yeni albümleri Surtur Risingin 2011 yılının bahar aylarında yayımlanacağını duyurdu. Albümün davul kayıtları Park Studios'ta, bass ve gitarlar ise Fascination Street Studios'ta kaydedildi. 27 Ocak 2011'de Metal Blade Records yeni albümün ilk teklisi "War of the Gods"ı YouTube'da yayımladı. 29 mart 2011'de Surtur Rising kuzey Amerika'da yayımlandı. Albümün yayımlanması üzerine grup, Children Of Bodom ve Ensiferum'un da dahil olduğu gruplarla 4 aylık dünya turnesine çıktı.

2012 yılında Wacken Open Air'de, 2013'te Hellfest, Download Festival, Sweden Rock Festival ve Mayhem Festival'da konser verdiler.

Amon Amarth dokuzuncu stüdyo albümü Deceiver of the Godsı 25 Haziran 2013'te yayımladı. Albüm kapağı, gruba göre, Ragnarök'de Æsir tanrıları ve Loki arasındaki son savaşı betimlemektedir.

Fredrik Andersson'un ayrılışı ve Jomsviking (2015–günümüz)

Amon Amarth 19 Mart 2015'te Facebook sayfalarından 17 yıllık birlikte çalışma sonrasında davulcu Fredrik Andersson ile yollarını ayırdıklarını duyurdu.

25 Mart 2016'da 10. albümleri Jomsvikingi yayımlanmıştır. Albümün tamamlanması için davulcu Tobias Gustafsson ile birlikte çalışmışlardır.

Diskografi

 Once Sent from the Golden Hall (1998)
 The Avenger (1999)
 The Crusher (2001)
 Versus the World (2002)
 Fate of Norns (2004)
 With Oden on Our Side (2006)
 Twilight of the Thunder God (2008)
 Surtur Rising (2011)
 Deceiver of the Gods (2013)
 Jomsviking (2016)

 Berserker (2019)

Üyeleri

Mevcut
 Johan Hegg − vokal (1992–günümüz)
 Olavi Mikkonen − gitar (1992–günümüz)
 Ted Lundström − bass (1992–günümüz)
 Johan Söderberg − gitar (1998–günümüz)

Canlı performans müzisyenleri
 Jocke Wallgren − davul (2016–günümüz)

Önceki
 Anders Hansson − gitar (1992–1998)
 Nico Kaukinen − davul (1992–1996)
 Martin Lopez − gitar (1996–1998)
 Fredrik Andersson − davul (1998–2015)

Dönem müzisyenleri
 Tobias Gustafsson − davul (2015–2016)

Zaman çizelgesi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmî site

İsveçli melodik death metal grupları
1988'de kurulan müzik grupları
Müzikal beşliler
Metal Blade Records sanatçıları

Amon Amarth


Islote de Gosier (en francés: Îlet du Gosier) es una pequeña isla de un kilómetro de largo situada a unos cientos de metros de la ciudad del mismo nombre (Gosier), en la isla caribeña de Guadalupe. Recibe su nombre de unos pelícanos de agua locales.

Es una isla del tipo coralina. Desde el año 2003 estaba bajo la protección de la Agencia de Protección Costera para garantizar su conservación, en colaboración con la Oficina Nacional Forestal y el Servicio Marítimo de la DDE (Direction départementale de l'Équipement). Un guardia costero se encarga del mantenimiento de este espacio natural.

Este islote está deshabitado, pero se distingue por la presencia de un faro situado al sur de la isla.

Véase también
 Antillas Menores
 Francia de ultramar

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Archipiélagos e islas de Guadalupe

Islote de Gosier


An Elleanthus muscicola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Elleanthus muscicola in nahilalakip ha genus nga Elleanthus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elleanthus

Elleanthus muscicola


Le championnat de Pro B de basket-ball est le deuxième plus haut niveau du championnat de France de basket-ball. Dix-huit clubs participent à la compétition.

Le championnat 1997-1998 fût très serré puisqu'à quelques journées du terme,4 clubs pouvaient encore espérer la montée, finalement grâce à point-average favorable Levallois finit devant Angers BC et monte en Pro A .NPO Tours et JA Vichy terminent aux 2 dernières places et descendent en fin de saison en Nationale masculine 1.

Clubs participants

Saison régulière

Classement de la saison régulière

|

|}

Leaders saison régulière

Notes et références

Voir aussi
 Saison 1997-1998 de Pro A

1997-1998
Championnat de France en 1997
Championnat de France en 1998
Basket-ball en 1997
Basket-ball en 1998

Championnat de France de basket-ball de deuxième division 1997-1998


Yala may refer to:

Places
 Yala, Ivory Coast, a village
 Yala, Kenya, a town in Siaya County, Kenya
 Lalitpur, Nepal, also known as Yala
 Yala, Nigeria, a Local Government Area in Cross River State
 Yala National Park, Sri Lanka
 Yala Province, Thailand
 Yala, Thailand, its administrative capital
 Amphoe Mueang Yala, capital district of the province of Yala

Music
 "Y.A.L.A.", a 2013 song by M.I.A.
 Y.A.L.A, a 2018 album by Genetikk

Other uses
 Yala language, an African language spoken in the Niger-Congo area
 Yala (moth), a genus of moth in the family Geometridae
 Yala, a goddess in the CrossGen comicbook series The First
 Yala River, a river in western Kenya
 Yala United F.C., Thai football club

See also
 Yalla (disambiguation)

Yala


رينو 5 سيارة من إنتاج مصنع السيارات الفرنسي رينو. وتصنف السيارة كـ سيارة صغيرة جدا. إصدار هذا الموديل جاء تعويضا لموديل رينو 4 وتلاه رينو كليو - رينو توينجو.
بدأ إنتاجها سنة 1972 واستمر إلى غاية سنة 1996.

مراجع

سيارات اخترعت في 1972
سيارات بيع منها 5 ملايين وحدة
سيارات تجول
سيارات توقفت في 1996
سيارات دفع أمامي
سيارات رينو
سيارات صغيرة
سيارات عقد 1970
سيارات عقد 1980
سيارات عقد 1990
فان
هاتشباك

رينو 5


Domkirkepladsen kan henvise til flere artikler

 Domkirkepladsen (Aarhus)
 Domkirkepladsen (Stavanger)

Domkirkepladsen


القاعدة الأنتركتيكية الأميرة إليزابيث هي قاعدة علمية جديدة بلجيكية في أنتاركتيكا ، تم إنشاؤها مع السنة القطبية العالمية 2007 /2008 ، وقد استبدلت في مكان قاعدة الملك بودوان .

سيتم الوضع النهائي للقاعدة في 15 فبراير 2009 .

مراجع

تأسيسات سنة 2009 في أنتاركتيكا
ساحل الأميرة راغنهيد
منشآت في القارة القطبية الجنوبية

قاعدة الأميرة إليزابيث في القارة القطبية الجنوبية


est un genre éteint de dinosaures hadrosauridés, classé dans la sous-famille des Lambeosaurinae. Ses restes ont été retrouvés dans une carrière de phosphate du bassin d'Ouled Abdoun au Maroc dans des sédiments marins datant du Maastrichtien supérieur (Crétacé supérieur) il y a 67 à 66 millions d'années. L'espèce type et seule espèce connue, , a été décrite et nommée en 2021 par Nicholas R. Longrich, Xavier Pereda Suberbiola, R. Alexander Pyron, et Nour-Eddine Jalil. Ajnabia est le premier hadrosauridé découvert en Afrique. Sa découverte sur ce continent a été une surprise pour les paléontologues car au Crétacé l'Afrique était isolée du reste du monde par des barrières marines, de sorte que les hadrosaures étaient supposés avoir été incapables d'atteindre ce continent. Une analyse phylogénétique place Ajnabia au sein d'un nouveau clade de lambeosaurinés, les Arenysaurini, dont tous les autres représentant connus proviennent d'Europe. Les données biogéographiques suggèrent que les lambeosaurinés se sont dispersés en Afrique depuis l'Asie via l'Europe. Cette dernière était un archipel durant le Crétacé supérieur et les ancêtres d'Ajnabia auraient atteint l'Afrique depuis l'île Ibero-Armoricaine par dispersion océanique, les hadrosaures nageant ou dérivant sur des radeaux naturels sur plusieurs centaines de kilomètres.

Étymologie
Le nom du genre vient de l'arabe ajnabi signifiant « étranger », une allusion au fait que cet hadrosaure appartient à une lignée de dinosaures ayant migrée en Afrique depuis l'Europe. L'épithète spécifique se réfère à Odysseus, le nom en Grec ancien d'Ulysse, héros grec et voyageur marin légendaire

Description

Ajnabia n'est connu que par des restes fragmentaires. L'holotype MHNM KHG 222 est composé d'un maxillaire gauche partiel ayant préservé de nombreuses dents, un fragment de maxillaire droit, et un fragment de dentaire droit. Le maxillaire le plus complet mesure 15,6 cm de long, mais il est cassé antérieurement et dorsalement. La diminution de la taille des alvéoles et le rétrécissement du maxillaire en avant suggèrent qu'il manque 2 à 3 cm d'os en longueur. L'animal était petit pour un hadrosauridé mais ses os ne présentent pas la texture osseuse d'un individu juvénile. S'il s'agit d'un adulte, il serait alors l'un des plus petits sinon le plus petit des Hadrosauridae connus. Bien que les vestiges de l'animal soient très incomplets, le maxillaire d'Ajnabia présente une combinaison unique de caractères. Le processus prémaxillaire du maxillaire est fortement incliné vers le bas dans des proportions comparables à ce qui est observé chez Canardia, Corythosaurus, Amurosaurus et Magnapaulia. Le maxillaire possède un foramen hypertrophié en dessous de l'articulation jugale et un foramen accessoire plus petit en dessous de celui-ci. La partie postérieure du maxillaire montre une expansion transversale extrême, formant un large plateau ectoptérygoïde qui fait saillie latéralement dans la même mesure que l'articulation jugale. Cette forte expansion transversale est absente chez les hadrosauroïdes basaux et les hadrosauridés à l'exception des lambeosaurinés européens comme Canardia et le lambeosauriné de Serrat del Rostiar. Latéralement, le plateau ectoptérygoïde porte une crête ectoptérygoïde massive, placée bas sur le maxillaire. En vue latérale, cette crête ectoptérygoïde est légèrement inclinée dorsalement par rapport au bord dentigère. Parmi les lambeosaurinés, cette condition est partagée avec Canardia et le lambeosauriné de Serrat del Rostiar. Comme chez ce dernier, la crête ectoptérygoïde est réduite antérieurement, ne touchant pas l'articulation jugale. La crête ectoptérygoïde est projetée loin et délimitée du corps du maxillaire par un surplomb, lui donnant une forme de lèvre épaisse.

Les couronnes des dents maxillaires présente un apex recourbé médialement. La carène médiane est décalée postérieurement, un caractère primitif perdu chez les hadrosauridés mais réacquis chez Ajnabia et chez les lambéosaurinés européens. Les denticules sont fortement réduits, un caractère dérivé présents chez les lambéosaurinés européens ainsi que chez Hypacrosaurus stebingeri et Edmontosaurus. Il n'y a pas de carènes accessoires. Les dents de la mâchoire inférieure ne sont pas encore connues.

Phylogénie
L'analyse phylogénétique conduite par Longrich et des collègues suggère qu'Ajnabia est étroitement apparenté aux Lambeosaurinae d'Europe avec lesquels il forme le clade des Arenysaurini. Au sein de ces derniers, Longrich et al. incluent des hadrosauridés Européens que d'autres auteurs ont rangé dans des clades distincts de lambéosaurinés (Aralosaurini, Tsintaosaurini, Parasaurolophini, et Lambeosaurini ).

Ci-dessous le cladogramme des lambéosaurinés publié par Longrich et al..

Paléoécologie

Le spécimen holotype, MHNM KHG 222, a été trouvé dans les phosphates du bassin d'Ouled Abdoun à Sidi Chennane (région de Béni Mellal-Khénifra, Province de Khouribga) dans le centre-nord du Maroc. Les phosphates comprennent des sables phosphatés, des marnes et des calcaires déposés dans un milieu marin proche du rivage, une baie qui était ouverte vers l'Atlantique. Leur âge s'étend du Maastrichtien à l'Éocène moyen. Ajnabia provient d'un niveau appelé couche supérieure III, daté du Maastrichtien terminal par la faune d'Elasmobranchii associée. La chimiostratigraphie isotopique du carbone et de l'oxygène indique que les organismes fossiles de ce niveau ont vécu durant le dernier million d'années du Crétacé. La faune marine comprends de nombreuses espèces de requins et de raies, des poissons osseux parmi lesquels un coelacanthe Mawsoniidae, le lézard marin Pachyvaranus, de nombreux  mosasaures (Mosasaurus, Prognathodon, Halisaurus, Eremiasaurus, Globidens, Carinodens, Gavialimimus, Pluridens, Xenodens, et Thalassotitan), l'élasmosaure Zarafasaura, les tortues marines géantes Ocepechelon et Alienochelys, et le crocodylien gavialoïde Ocepesuchus. Plusieurs ptérosaures ont également été identifiés (Phosphatodraco, Simurghia, Alcione, Barbaridactylus, et Tethydraco). Bien que rares, des fossiles d'animaux vivant sur le continent sont régulièrement découverts dans ces couches marines, notamment l'abélisauridé Chenanisaurus barbaricus et un titanosaure non nommé. Ils correspondent, tout comme les fossiles d'Ajnabia, à des restes de cadavres transportés par les fleuves jusqu'à la mer. Ils donnent un aperçu de la diversité des dinosaures d'Afrique juste avant l'événement d'extinction Crétacé-Paléogène.

Paléobiogéographie
Sur la base des relations de parenté d'Ajnabia avec des dinosaures d'Europe et des reconstitutions des continents et des mers du Crétacé supérieur, Longrich et des collègues ont proposé que la dispersion des Lambeosaurinae en Afrique du Nord s'est probablement produite via la dispersion océanique, les hadrosaures nageant ou dérivant entre l'Europe (qui était alors un archipel) et l'Afrique du Nord. La dispersion des dinosaures entre les différentes îles européennes a pu se faire soit à travers des ponts terrestres, soit en franchissant des barrières marines, ou les deux. Les mers peu profondes qui séparaient les îles européennes auraient pu être comblées par des liaisons terrestres intermittentes, en particulier lors d'événements de régression marine. Le niveau de la mer au Crétacé supérieur était d'environ 100 m au-dessus des niveaux actuels, mais d'importantes baisses du niveau marin (>25 m) se sont produites durant de brèves périodes (≤1 Ma) au Santonien moyen, au Campanien moyen, et près de la limite Campanien-Maastrichtien, entraînés par la glaciation de l'Antarctique. Si la dispersion des dinosaures entre les différentes îles européennes peut s'expliquer par de multiples possibilités, pour Longrich et des collègues, les reconstructions paléogéographiques montrent que la dispersion des lambéosaurinés en Afrique ne peut pas s'expliquer par l'hypothèse des ponts terrestres. La mer de Téthys aurait isolé l'Afrique de l'Europe tout au long du Crétacé. Les événements de bas niveau marin auraient évidemment diminué les barrières marines séparant l'Afrique des îles européennes en rétrécissant les voies maritimes, en étendant les péninsules, et en exposant les récifs et les hauts-fonds, ce qui aurait facilité la dispersion. Mais ils n'auraient pas créé de ponts terrestres étant donné la présence de passages océaniques profonds entourant l'Afrique. De plus, les ponts terrestres suppriment les barrières géographiques à la dispersion et se caractérisent par des échanges fauniques importants et bidirectionnels. Ainsi, au Crétacé supérieur, l'existence d'une liaison terrestre entre l'Asie et l'Amérique du Nord a permis la migration de nombreux clades de dinosaures d'un continent vers l'autre et vice versa. Au Néogène, la formation de l'isthme de Panama a permis le Grand échange faunique interaméricain durant lequel les mammifères nord-américains se sont répandus en Amérique du Sud tandis que de nombreux taxons sud-américains ont migré en Amérique du Nord. Rien de tel n'est observé entre l'Europe et l'Afrique au Crétacé supérieur où les échanges semblent limités et unidirectionnels, suggérant l'existence de barrières géographiques.

Environ 500 km de pleine mer séparait les côtes du Maroc, où vivait Ajnabia, de l'île Ibero-Armoricaine (péninsule Ibérique + France), où vivaient les autres Arenysaurini. Selon Longrich et al., la dispersion de ces lambéosaurinés depuis cette île européenne vers l'Afrique du Nord se serait produite par voie maritime, les hadrosaures nageant ou dérivant sur des radeaux naturels (ces derniers, en fonction de leur taille, ne pouvant transporter que des œufs, de très jeunes individus, ou des adultes de tailles modestes) sur de grandes distances. Longrich et al. soulignent le fait que de nombreux animaux terrestres savent nager sur de longues distances. Les cerfs peuvent nager jusqu'à 5 km dans l'océan et 25 km dans les lacs pour se nourrir sur des îles. Les éléphants peuvent nager sur des distances approchant les 50 km. Les ours polaires peuvent nager sur plusieurs centaines de kilomètres, le record étant une nage de 9 jours et 687 km. Au Pléistocène, les éléphants ont colonisé des îles dont la Crète, Chypre, la Sardaigne et les Channel Islands de Californie, des cerfs se sont dispersés en Crète et en Sardaigne. Les hadrosaures étaient probablement mieux adaptés que les mammifères pour des traversées maritimes. Leurs grands pieds et leur queue en faisaient probablement de puissants nageurs. Des courants favorables ont également  pu aidé à la dispersion (les hippopotames, qui sont de mauvais nageurs, ont colonisé des îles comme la Crète et Chypre, et ont traversé le canal du Mozambique jusqu'à Madagascar sur une distance de 300 km, peut être en dérivant). D'autres dinosaures communs à l'Afrique et à l'archipel européen du Crétacé supérieur, les titanosaures, étaient peut être particulièrement bien adaptés à la dérive. Bien que non spécialisés pour la vie dans l'eau, le cou et le dos pneumatisés des titanosaures les rendaient probablement flottants. De plus, une combinaison de vertèbres légères et d'os des membres lourds les aurait fait flotter debout, gardant la tête hors de l'eau même si l'animal était épuisé ou endormi. Ainsi, selon Longrich et des collègues, les échanges d'hadrosauridés et de titanosaures entre le Gondwana et la Laurasie suggèrent que la dispersion océanique était plus courante qu'on ne le pensait au Crétacé, et a joué un rôle important dans la structuration des faunes terrestres de cette époque.

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Ornithischia
Genre de dinosaures non aviens (nom scientifique)
Taxon fossile décrit en 2021
Paléontologie au Maroc

Ajnabia


المملكة أو العالم   في علم تصنيف الأحياء هي ثاني أعلى مرتبة تصنيفية تحت النطاق. وتنقسم الممالك إلى مجموعات أصغر تسمى الشعب. استخدمت الكتب المدرسية في الولايات المتحدة نظام من ست ممالك (الحيوانات، والنباتات، والفطريات، والطلائعيات، العتائق أوالأصليات، والبكتيريا) على نحو تقليدي، ويطلق على العتائق أو الأصليات أيضا مصطلح البكتيريا القديمة وهي مملكة جديدة فصلها العلماء عن مملكة البكتيريا لاختلافها عنها، فهي تعيش في بيئة صعبة كالينابع البكتيرية الحارة وامعاء الثديات وهي تحصى بالملايين. اما الكتب المدرسية البريطانية والأسترالية وفي أمريكا اللاتينية فاستخدمت خمس ممالك فقط وهي (الحيوانات، والنباتات، والفطريات، والطلائعيات، وبدائيات النوى/ الوحدانات)، إذ يدمج ذلك التصنيف الأخير مملكتي البكتيريا والأصليات في مملكة واحدة هي البدائيات أو الوحدانات.

بعض التصنيفات التي ظهرت في الآونة الأخيرة على أساس نهج التفرع الحيوي الحديث (الكلاديسيات) قد تخلت صراحة عن مصطلح "المملكة"، مشيرة إلى أن الممالك التقليدية ليست أحادية النمط الخلوي (أو أحادية السلائف/العرق)، أي لا أنها لا تتألف من جميع المتحدرين من نفس السلف.

التعريف وما يرتبط به من مصطلحات
عندما قدم كارل لينيوس نظام التسميات القائم على الرتب (المنازل) في علم الأحياء، قام باعطاء أعلى رتبة فيه اسم "المملكة"، وتبع ذلك أربعة رتب أخرى رئيسية أو أساسية وهي: الطائفة والرتبة والجنس ونوع. في وقت لاحق أُدخِلَت في النظام رتبتين رئيسيتين إضافيتين مما جعل التسلسل في النظام كالآتي: المملكة، ثم الشعبة، ثم الطائفة ثم الرتبة، ثم الفصيلة، ثم الجنس، ثم النوع. في الستينات من القرن العشرين أُدخِلَت مرتبة جديدة فوق المملكة، ألا وهي النطاق (أو الإمبراطورية)، حتى أن المملكة لم تعد الآن أعلى رتبة في ذلك النظام.

وتنضوي مباشرةً تحت المملكة مرتبتان فرعيتان هما: العويلم  والمملكة الدنيا . يمكن اعتبار المصطلح المملكة العليا  باعتباره يعادل النطاق/الإمبراطورية أو أنه مرتبة مستقلة بذاتها بين المملكة والنطاق/النطاق الفرعي. في بعض نظم التصنيف يمكن إدراج رتبة إضافية وهي الفرع   بين المملكة الفرعية والدنيا (مثل أوليات الفم وثانويات الفم في تصنيف كَفاليير-سميث).

مراجع

أنواع
مصطلحات علم الأحياء
ممالك (تصنيف)

مملكة (تصنيف)


Brummen er en kommune i den nederlandske provins Gelderland. Kommunen har 20.750 indbyggere og dækker et areal på 85,05 km² (1,03 km² vand). Den vigtigste landsby er Brummen, den største by i hensyn til befolkningstal er Eerbeek.

Beliggenhed
Landsbyen Brummen er beliggende mellem Zutphen og Dieren, inden for en kort afstand til floden IJssel. Over floden IJssel er en Færgeforbindelse til den lille by Bronkhorst.

Andre landsbyer
Broek, Cortenoever, Empe, Hall, Leuvenheim, Oeken, Tonden og Voorstonden.

Venskabsbysamarbejde
  Koriyama (Japan), siden 25. juni 1988
  Krotoszyn (Polen), siden 1989

Omkringliggende kommuner

Noter

Eksterne link

 Hjemmesiden kommune Brummen

Kommuner i Gelderland

Brummen (Nederlandene)


Ben Pasternak, né le , est un entrepreneur australien en technologie.

Il est le cofondateur de SIMULATE, une société américaine de technologie en nutrition, qui a levé 57 millions de dollars d'investissement à ce jour. Auparavant, Pasternak fonde Monkey, une application de réseautage social populaire qui permettait aux adolescents de discuter par vidéo avec des personnes partageant les mêmes idées.

Pasternak est nommé comme l'un des adolescents les plus influents au monde par Time en 2016. En 2021, Pasternak figure sur la liste Forbes 30 Under 30.

Biographie

Enfance et éducation
Pasternak naît à Sydney, en Australie, d'Anna Pasternak et Mark Pasternak. Il a un frère cadet, Jake, et une sœur cadette, Maya. Pasternak grandit juif dans le Vaucluse, à l'est de Sydney. Il fait ses études au Moriah College et à Reddam House.

Débuts
Pasternak développe une passion pour le développement de logiciels à l'âge de 13 ans. Il conçoit sa première application mobile lancée publiquement, Impossible Rush, alors qu'il s'ennuyait en classe de sciences à l'école. Il a montré l'idée à son ami en ligne Austin Valleskey, un ingénieur iOS de Chicago. Le jeu est ensuite téléchargé des millions de fois et culmine à la 16e place des classements américains de l'App Store (iOS), devant Tinder et Twitter à l'époque.

En janvier 2015, Facebook et Google ont tous deux proposé des opportunités de stage à Pasternak. Plusieurs mois après avoir refusé les deux opportunités, Pasternak abandonne ses études secondaires à l'âge de 15 ans et déménage à New York pour accepter une offre de financement en capital-risque pour sa première entreprise, Flogg. Ben est reconnu comme l'une des plus jeunes personnes à avoir reçu une levée de fonds en capital-risque en technologie, à l'âge de 15 ans.

Carrière
Au début de 2018, Ben est cofondateur de SIMULATE. La mission de SIMULATE est d'accélérer la transition mondiale vers une nutrition durable. Le premier produit de SIMULATE, NUGGS, est un nugget de poulet à partir d'intrants végétaux. En juin 2021, Bloomberg rapporte que SIMULATE a levé plus de 50 millions de dollars de financement d'investisseurs, dont le fonds de capital-risque d'Alexis Ohanian , Seven Seven Six, Chris Sacca, McCain Foods et Jay-Z à une valorisation de plus de 250 millions de dollars.

Vie privée
Pasternak vit dans le quartier de SoHo à New York.

Notes et références

Liens externes

Naissance en septembre 1999
Naissance à Sydney
Entrepreneur australien

Ben Pasternak


El Škoda Citigo es un automóvil de turismo de segmento A, desarrollado con base en una plataforma mecánica; derivada de la usada en el VW Up! y el SEAT Mii, que salió al mercado en el año 2011.

Historia

El Škoda Citigo es el coche hermano de los modelos de la Nueva Familia Pequeña (New Small Family), un novedoso concepto desarrollado por el VW Group; de los que surgen éste, el SEAT Mii y el Volkswagen up!, los cuales generalmente comparten bastantes de sus elementos mecánicos. El Škoda Citigo se produce junto con sus modelos hermanos en la planta eslovaca de Škoda en Bratislava y en la planta de São José dos Pinhais, en el Edo. de Paraná, en Brasil.

Características

Seguridad
El coche tiene características de seguridad tales como airbags laterales, o un sistema de City Safe Drive, que avisa al conductor de ser necesario; y acciona el sistema de frenado, para su detención frente a obstáculos que de acercarse, le permitan una detención casi que inmediata (reduce su velocidad hasta los

Motorizaciones

Para el año 2014 habrá una versión del coche con motorización eléctrica.

Citigo iV (eléctrico)

Versión eléctrica así como versión de Skoda del Volkswagen e-up! cuyo inicio de ventas está previsto en 2020. Batería de 36,8 kWh y 265 km de autonomía en ciclo WLTP. Dispone de cargador CCS Combo. Motor de 82 CV y 210 Nm. Acelera de 0 a 100 km/h en 12,5 segundos.

Véase también
 Volkswagen up!
 SEAT Mii

Referencias

Enlaces externos
 Página web del distribuidor del Škoda Citigo en España.
 Prueba de desempeño del Škoda Citigo en diariomotor.
 Página web del distribuidor del Škoda Citigo en el Reino Unido (en inglés).

Citigo
Citigo
Modelos de automóviles del segmento A

Škoda Citigo


Abronia može označavati:
 Abronia (Animalia), rod ljuskaša iz porodice Anguidae
 Abronia (Plantae), biljni rod iz porodice Nyctaginaceae

Abronia


An Mapania enodis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Anton Wilhelm Miquel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Baron Clarke. An Mapania enodis in nahilalakip ha genus nga Mapania, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mapania

Mapania enodis


Geertruidenberg es un municipio de la provincia de Brabante Septentrional, al sur de los Países Bajos. El 1 de enero de 2017 contaba con una población de 21.569 habitantes  repartidos sobre una superficie de 29,69 km² (de los cuales 2,99 km² corresponden a agua). Limita al norte con Werkendam, al oeste con Drimmelen, al este con Waalwijk y al sur con Oosterhout y Dongen. Está comunicado por las autopistas A27 y A59.

Centros de población
 Geertruidenberg
 Raamsdonk
 Raamsdonksveer

Historia
Formó parte del Condado de Holanda, en 1482 se incluyó en los Países Bajos de los Habsburgo. Durante la guerra de los Ochenta Años, fue ocupada por los neerlandeses en 1573. El 10 de abril de 1589, la guarnición inglesa que la protegía la vendió a los españoles. Sería recuperada por Mauricio de Nassau el 24 de junio de 1593, integrándose en las Provincias Unidas de los Países Bajos.

Referencias

Enlaces externos

 www.geertruidenberg.nl

Municipios de la provincia de Brabante Septentrional
Localidades de Brabante Septentrional
Ciudades de los Países Bajos

Geertruidenberg


Quod hoc ineunte es una encíclica del Papa León XII publicada el 24 de mayo de 1824; es la segunda encíclica del pontífice, y está dirigida a todos los fieles cristianos con el fin de renovar la tradición católica del Jubileo, que no había sido realizado desde la Revolución Francesa. Si bien es cierto esta decisión tenía la oposición tanto de las monarquías absolutas europeas como de gran parte de la Curia Romana, este acontecimiento se celebró con total normalidad en 1825.

Referencias

Encíclicas de León XII
Iglesia católica en 1824

Quod hoc ineunte


Mahmut Muhtar Paşa ya da Soyadı Kanunu sonrasında Mahmut Muhtar Katırcıoğlu, (1867, İstanbul - 16 Mart 1935, Napoli, İtalya), Osmanlı İmparatorluğu'nda valilik, nazırlık gibi önemli devlet görevlerinde bulunmuş asker ve bürokrat.

Hayatı
1867 yılında İstanbul'da doğmuştur, 93 Harbi'nde Kafkas Cephesi Komutanı ve Sadrazam Ahmed Muhtar Paşa'nın oğludur. 1885'te Harbiye'ye girdi, daha sonra Almanya'ya gönderilerek 1888'de Metz Harbiyesi'ni bitirdi. Teğmen olarak Prusya Kraliyet Ordusu'nda görev aldı. İstanbul'a döndüğünde Harbiye'de, Erkân-ı Harbiye'nin Görevleri dersini okuttu.

1897 Osmanlı-Yunan Savaşı'nda miralay rütbesiyle Velestin, Çatalca ve Dömeke savaşlarında bulundu. 1900 yıllarında Fransız Büyük Manevraları'nda Osmanlı Ordusu'nu temsil etti. Aynı yıl piyade dairesi ikinci başkanlığına getirildi. 1908'de İkinci Meşrutiyet'in ilânından sonra ferik-î evvel rütbesi ile Hassa Ordusu Birinci Fırkası'nın komutanlığına getirildi, 31 Mart Vakası'nın bastırılmasında başarılar gösterdi.

17 Eylül 1909 tarihinde Aydın valiliğine atandı, 2 Ekim 1910 tarihinde de bahriye nazırlığına getirildi. İbrahim Hakkı Paşa kabinesiyle birlikte nazırlık görevinden de ayrıldı. 1912 ortalarında babası Gazi Ahmet Muhtar Paşa reisliğindeki kabinede tekrar bahriye nazırlığına getirildi, Balkan Savaşları'nde Şark Ordusu'na bağlı 3. Ordu'yu komuta etti. Kırkkilise Muharebesi, Lüleburgaz Muharebesi ve Birinci Çatalca Muharebesi'nde çarpışmalara katıldı. Birinci Çatalca Muharebesi'nde savaş esnasında savunmadaki birliklerini denetlerken Bulgar saldırısı neticesi ağır şekilde yaralandı ve gazi unvanıyla görevinden ayrıldı. 1913'te Berlin'e büyükelçi olarak tayin edildi.

Enver Paşa ile anlaşmazlıklarından dolayı 1917 yılında bütün görevlerinden istifa ederek İstanbul'dan ayrıldı. İstanbul'a bir daha dönmedi ve İskenderiye, Mısır ve Avrupa'da yaşadı. 1935 yılında İskenderiye'den Napoli'ye giderken yolda gemide öldü Kahire'de defnedildi.

Eserleri
Mahmut Muhtar Katırcıoğlu'nun hatıra, tarih ve politika konularında çeşitli eserleri bulunmaktadır:

 Ruznâme-î Harb (Harp Günlüğü), 1331/1335
 Maziye Bir Nazar, Matbaa-i Ahmed İhsan ve Şürekası, H. 1341
 Acı Bir Hatıra, 1931
 La Turquie
 L'Allemagne
 Evenements d'Orient

Yüce Divan davası
Mahmut Muhtar Katırcıoğlu, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin kuruluşundan günümüze meclis soruşturması sonucu siyasetçi ve bürokratların Yüce Divan'a toplam 17 sevk hadisesinden birine adı karışan kişidir. Bahriye nazırlığı döneminde Anadolu Demiryolu Kumpanyası adına İngiliz Times Iron Works adlı kuruluşa 20 bin İngiliz lirasını kefaletsiz ödeyerek hazineyi zarara uğratmak suçlamasıyla 30 Mayıs 1929'da Yüce Divan'a sevk edildi. Yargılama 3 Kasım 1929 tarihinde sona erdi. Mahkeme, şirkete ödenen 22 bin Türk altınının yüzde 5 iskonto edilmesi suretiyle Mahmut Muhtar Paşa'dan tahsiline karar verdi.

Ayrıca bakınız
 Mermer Konak tarihçesi
Ahmed Muhtar Paşa

Kaynakça

1935 yılında ölenler
İstanbul doğumlu askerler
Yüce Divan'da yargılanan siyasetçiler ve bürokratlar
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Bahriye nâzırları
1897 Osmanlı-Yunan Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Trablusgarp Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Balkan Savaşları'nda Osmanlı askerleri
Osmanlı yazarları
Türk yazarlar
Mekteb-i Harbiye'de öğrenim görenler
Osmanlı generalleri
Mekteb-i Erkân-ı Harbiye'de öğrenim görenler

Mahmud Muhtar Paşa


Ahmet Türk (d. 2 Temmuz 1942, Derik), Kürt asıllı Türk siyasetçidir. 11 Aralık 2009 tarihinde kapatılan DTP'nin son genel başkanıdır.

Hayatı
Ahmet Türk, 2 Temmuz 1942'de Derik'te Kürt kökenli bir ailede dünyaya geldi. Güneydoğu'nun aşiretlerinden Kanco ailesindendir. 1954 yılında babası Hacı Sinan'ı kaybeden Ahmet Türk'ün aktif politik hayatı, milletvekili ağabeyi Abdurrahim Türk'ün öldürülmesi ile başladı. İlk defa milletvekilliği'ne XV. TBMM Döneminde (1973) Demokratik Parti'den Mardin milletvekilli olarak seçildi. Daha sonra bu partiden istifa ederek CHP'ye katıldı

Devam eden yıllarda çeşitli sol partilerde görev aldı. 1988 yılında sayısı 6 bini bulan insanın ölümüne ve daha fazlasının da sakat kalmasına neden olan Halepçe Katliamı nedeniyle 1989 yılında Paris'teki Kürt konferansına katıldığı gerekçesiyle milletvekili bulunduğu SHP'den ihraç edildi. 1990'da HEP'nin kurucu üyesi oldu.

O günlerde Halkın Emek Partisi'ni kurarak başladığı etnik siyaset çizgisi, bugün DTP'yle yeni bir boyut kazandı. Hareketin partileşmesi ve sonucunda DTP'nin kurulmasından sonra, Aysel Tuğluk ile birlikte partinin genel başkanlığına seçildi. Böylece, Aysel Tuğluk ile birlikte, Türkiye'de eşbaşkanlık sistemini ilk uygulayan parti genel başkanı olmuştur. Haziran 2006'da yapılan DTP kongresinde eşbaşkanlık sisteminin kaldırılması üzerine, partinin tek genel başkanı olarak yeniden seçildi. Şubat 2007 tarihinde yapılan kongrede, başka hiçbir aday çıkmaması üzerine, yeniden partinin genel başkanlığına seçildi. 22 Temmuz 2007 seçimlerinde bağımsız Mardin Milletvekili olarak meclise girmiştir.

HEP kuruculuğu ile DEP milletvekilliği ve genel başkanlığının ardından, HADEP ve DEHAP yönetiminde de aktif roller üstlenen Ahmet Türk, Abdullah Öcalan'la da zaman zaman görüşmeler yaptı. Bu konudaki bir anısını şöyle anlatıyor: "Biz rahmetli Özal'ın mesajını götürmek üzere Öcalan'la görüştük. Özal, bize 'Akan kanın durması için çaba içinde olmanız gerekir.' deyince, kendisine ateşkesin sürmesi için Bekaa'ya gitmeyi düşündüğümüzü söyledik. 'Elbette' dedi."

Türk, eski DEP'li arkadaşlarının ısrarları sonucu yeniden Ankara'ya döndü ve siyasette 3. kez şansını denemeye karar verdi. Oysa birkaç ay öncesine kadar Zana ve arkadaşlarının kuracağı partiden umutsuzdu. Milliyet'ten Hasan Cemal'e verdiği röportajda, etnik partilerden şöyle bahsemişti: "Bugüne kadar kurduğumuz bütün partilerde, inandırıcılık eksiği vardı. Parti içi hukuk, parti içi demokrasi açısından olumlu bir şey söylemek güçtü. Bu yüzden Türk aydınlarına da güven veremedik. Çünkü ipler perde arkasında başkalarının elinde diye düşünülürdü. Bu nedenle muhataplarımız tarafından pek ciddiye alınmazdık. Şimdi yeni bir anlayış geliştirmek zorundayız. Vesayetle, vekâletle siyaset üretemeyiz artık."

Lise mezunudur. 4.(XV), 5.(XVI), XVIII., XIX. (1982 Anayasası'nın 84/son fıkrasına göre 30.06.1994 tarihinde milletvekilliği sona ermiştir.), XXIII. (1982 Anayasası'nın 84/son fıkrasına göre, 31.12.2009 tarihinde Milletvekilliği sona ermiştir.) ve XXIV. Dönem Mardin Milletvekilliği ile XIX. Dönem İnsan Haklarını İnceleme Komisyonu Başkanlığı yapmıştır.

30 Mart 2014 Yerel Seçimleri'nde Mardin Büyükşehir Belediye Başkanlığına seçilmiştir. Ocak 2016'da Ahmet Türk hakkında 'silahlı terör örgütüne üye olmak', 'silahlı terör örgütü propagandası yapmak' ve Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Yasasına 'muhalefet' gerekçesiyle yedi yıldan 18 yıla kadar hapis cezası istemiyle dava açıldı. Ahmet Türk, 17 Kasım 2016 tarihinde İçişleri Bakanlığı tarafından görevinden alınmıştır. 21 Kasım 2016'da gözaltına alınmıştır. 24 Kasım 2016'da savcılık sorgusunun ardından Sulh Ceza Hakimliği'ne çıkarılan Ahmet Türk, burada tutuklanarak cezaevine gönderildi. 3 Şubat 2017 tarihinde sağlık sorunları nedeniyle Adli kontrol şartıyla tahliye edildi.

31 Mart 2019 Yerel Seçimleri'nde Mardin Büyükşehir Belediye Başkanlığına seçilmiştir. 19 Ağustos 2019 tarihinde Mardin Büyükşehir Belediyesine kayyım atanmıştır.

Kaynakça

1942 doğumlular
Mardin doğumlu siyasetçiler
Türkiye Kürtleri
Demokratik Toplum Partisi genel başkanları
Mardin belediye başkanları
TBMM 15. dönem Mardin milletvekilleri
TBMM 16. dönem Mardin milletvekilleri
TBMM 18. dönem Mardin milletvekilleri
TBMM 19. dönem Mardin milletvekilleri
TBMM 23. dönem Mardin milletvekilleri
TBMM 24. dönem Mardin milletvekilleri
TBMM İnsan Haklarını İnceleme Komisyonu Başkanları
Kürt milliyetçileri
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
Yaşayan insanlar
Kürt tutuklular ve hükümlüler
TBMM Grup Başkanları
Kürt siyasetçiler
Derik doğumlular

Ahmet Türk


El Papiro 98 (en la numeración Gregory-Aland), designado como 98, es una copia antigua de una parte del Nuevo Testamento en griego. Este es un manuscrito en papiro del Libro de Revelación. El manuscrito paleográficamente ha sido asignado a finales del .

Descripción
El texto de Revelación que sobrevive son los versículos 1:13-2:1 en una condición fragmentada. Tiene una escritura bien formada y grande. Era parte de un rollo. El texto bíblico esta en el lado verso. En el recto existe otro texto documental fechado al final del  o inicio del . El lado verso del rollo fue utilizado para el texto bíblico al final del .

Tiene un error de ditografía en la primera línea – περι̣εζωσμμ̣εν̣ον en lugar de περιεζωσμενον.

Texto
Aún no está ubicado en alguna Categorías de los manuscritos del Nuevo Testamento de Aland. "El texto muestra varias diferencias que están impresas en el Nestle-Aland 27th".

[Recto]
 περ]ι̣εζωσμμ̣εν̣[ον προς τοις μαστοις ζωνην
 χρυ]σεν [1:14] και η κ̣ε[φαλη αυτου και αι τριχες λευκαι
 ως] εριον λευκον [ως χιων και οι οφθαλμοι αυτου ως
 φλ]οξ πυρος [1:15] και [οι ποδες αυτου ομοιοι χαλκολιβανω
 ως] εν καμινω πε[πυρωμενης και η φωνη αυτου ως
 φωνη υδατων π̣[ολλων [1:16] και εχων εν τη δεξια χειρι
 αυτου αστερες [ζ̅ και εκ του στοματος αυτου ρομ
 φαια διστομος ο[ξεια εκπορευομενη και η οψις αυ
 το̣υ ως ο η̣λ̣ιος φ[αινει εν τη δυναμει αυτου [1:17] και οτε ει
 δ̣ο̣ν̣ αυτον ε[π]εσα [προς τους ποδας αυτου ως νεκρος
 και εθηκε̣ τ̣η̣ν̣ [δεξιαν αυτου επ εμε λεγων
 μη φοβ̣[ο]υ̣ ε̣γ̣ω̣ [ειμι ο πρωτος και ο εσχατος [1:18] και εγε
 νομεν̣ ν̣εκ̣ρ̣ο̣[ς και ιδου ζων ειμι εις τους αιωνας
 τ̣ω̣ν̣ α̣ι̣ω̣ν̣ω̣ν̣ [και εχω τας κλεις του θανατου και
 του α̣δ̣ο̣υ̣ [1:19] γ̣ρ̣α̣ψ̣ο̣ν̣ [ουν α ειδες και α εισιν και α μελλει
 γε̣ν̣ε̣[σ]θ̣α̣ι̣ [μετα ταυτα [1:20] το μυστηριον των ζ̅
 α̣στερ̣ω̣ν̣ [ους ειδες επι της δεξιας μου και τας
 ζ̅ λυχνει[α]ς [τας χρυσας οι ζ̅ αστερες αγγελοι των
 ζ̅ εκκλησ̣ι̣ω̣ν̣ ε̣ι[σιν και αι λυχνιαι αι ζ̅ ζ̅ εκκλεσιαι
 εισ]ι̣[ν [2:1] τω αγγελω της εν εφεσω εκκλησιας γραψον ταδε λεγ
 ε̣ι̣ [ο κρατων τους ζ̅ αστερας εν τη δεξια αυτου ο

En Rev 1:18 carece de la frase και ο ζων como el Códice Gigas en latín y algunos manuscritos de la Vulgata. Este es el único manuscrito griego que no contiene esta frase.

Historia
El manuscrito probablemente fue escrito en Egipto.

El primer publicador fue Wagner en 1971, pero no sabía que era un texto bíblico. Hagedorn descubrió que era un texto de Rev. 1:13-2:1.

 Ubicación actual
Actualmente el manuscrito está guardado en el Institut Français d'Archéologie Orientale (Instituto francés de Arqueología oriental) (P. IFAO inv. 237b [+a]) en El Cairo.

Véase también
 Lista de papiros del Nuevo Testamento

Referencias

Lectura adicional
 D. Hagedorn, P.IFAO II 31: Johannesapokalypse 1,13-20, Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik 92 (1992), pp. 243-247.

Imagen
 Image from 98

Papiros del Nuevo Testamento
Manuscritos bíblicos del siglo II
Manuscritos del Nuevo Testamento en griego antiguo

Papiro 98


Armand Hippolyte Louis Fizeau (d. 23 Eylül 1819 - ö. 1896), Fransız fizikçidir.

Paris'te dünyaya gelmiştir. İlk bilimsel çalışmaları dönemin foto-grafik görüntüleme işlemlerinin geliştirilmesi üzerine olmuştur. Daha sonra bir başka ünlü Fransız fizikçi olan J. B. L. Foucault ile birlikte ışık ve sıcaklık arasındaki etkileşim konusunda ciddi araştırmalar yapmıştır. En önemli bilimsel çalışmalarından birisi 1848 yılında elektromanyetik dalgalarda sonradan Doppler Etkisi adı verilen fenomenin keşfedilmesidir. 1849 yılında ışık hızı'nın kesin değerinin ölçülmesine yönelik geliştirdiği yöntemin ilk sonuçlarını yayınlamış olan Fizeau, 1850 yılında E. Gounelle ile beraber elektrik akımının doğru hızını ölçmeyi başarmıştır.

1853 yılında sığaçların yüksek gerilimin birdenbire boşaltılması yöntemi ile elektriksel kıvılcım oluşturulmasını kolaylaştırabileceğini açıklayan Fransız fizikçi, aynı zamanda katı haldeki nesnelerin termal iletim özelliklerini incelemiş ve bundan elde ettiği bilgiler doğrultusunda kristallerin oluşumu ile ilgili yeni sonuçlara ulaşmıştır. 1860 senesinde Académie Française'de uzman akademisyen olup ardından 1878'de Bureau des Longitudes'de görev yapmış olan Lizeau, 18 Eylül 1896'da Venteuil'de ölmüştür.

Kaynakça

Kaynakça
Bu yazının hazırlanmasında Britannica Ansiklopedisi'nin 11. baskısından alınan bilgiler kullanılmıştır.

Fransız fizikçiler
Fransız Bilimler Akademisi üyeleri
1819 doğumlular
1896 yılında ölenler

Hippolyte Fizeau


Rift Valley Academy (RVA) is a Christian boarding school located in Kijabe, Kenya run by the African Inland Mission. It was founded in 1906 by Charles Hurlburt.

It was ranked 2nd out of the top 100 best high schools in Africa by Africa Almanac in 2003, based upon quality of education, student engagement, strength and activities of alumni, school profile, internet and news visibility.

Notable alumni
Erik Hersman
Jason Fader
Yo-El Ju

See also
List of boarding schools

References
 2. https://rva.org/

 Honer, Mary Andersen (2003). Missy Fundi Kenya Girl. Lincoln, NE: iUniverse.

External links
 Official website of Rift Valley Academy

Boarding schools in Kenya
Private schools in Kenya
International schools in Kenya
Educational institutions established in 1906
Education in Rift Valley Province
1906 establishments in Kenya

Rift Valley Academy


Austro-ugarski gulden,odnosno forinta bila je valuta koja se koristila u Habsburškoj monarhiji tj. u Austro Ugarskom carstvu. U Austriji, gulden je bio podijeljen na 60 Kreuzera, a u Ugarskoj je forinta bila podijeljena na 60 krajczár. Ime guldena dolaze od njemačke riječi za bilo koju valutu. Više je novčanica tiskano u Austriji nego u Ugarskoj, a 1857. gulden je podijeljen na 100 forinti/kreuzera umjesto na 60.

Valute

Austro-ugarski gulden


Cnidaria (/nɪˈdɛəriə, naɪ-/)[5] යනු සත්ව විශේෂ 11,000 කට අධික ප්‍රමාණයක් අඩංගු වන සත්ව විශේෂයක් වන අතර එය මිරිදිය සහ සමුද්‍ර පරිසරයේ, ප්‍රධාන වශයෙන් දෙවැන්නෙහි දක්නට ලැබේ.

ඔවුන්ගේ කැපී පෙනෙන ලක්ෂණය වන්නේ ගොදුර අල්ලා ගැනීම සඳහා ප්‍රධාන වශයෙන් භාවිතා කරන විශේෂිත සෛල වන cnidocytes ය. ඔවුන්ගේ සිරුරු සමන්විත වන්නේ මෙසොග්ලියා නම් ජීවී නොවන ජෙලි වැනි ද්‍රව්‍යයක් වන අතර, බොහෝ දුරට එක් සෛලයක ඝනකම ඇති අපිච්ඡද ස්ථර දෙකක් අතර සැන්ඩ්විච් කර ඇත.

Cnidarians බොහෝ දුරට මූලික ශරීර ආකාර දෙකක් ඇත: පිහිනුම් medusae සහ sessile polyps, දෙකම cnidocytes දරන කූඩාරම් වලින් වට වූ මුඛය සමග රේඩියල් සමමිතික වේ. ආකාර දෙකටම ආහාර දිරවීම සහ ශ්වසනය සඳහා භාවිතා කරන තනි විවරයක් සහ ශරීර කුහරයක් ඇත. බොහෝ cnidarian විශේෂයන් මෙඩූසා වැනි හෝ පොලිප් වැනි zooids හෝ දෙකම (එබැවින් ඒවා trimorphic) වලින් සමන්විත තනි ජීවීන් වන ජනපද නිපදවයි. Cnidarians ගේ ක්‍රියාකාරකම් සම්බන්ධීකරණය කරනු ලබන්නේ විමධ්‍යගත ස්නායු දැලක් සහ සරල ප්‍රතිග්‍රාහක මගිනි. නිදහසේ පිහිනන කියුබෝසෝවා සහ ස්කයිෆෝසෝවා විශේෂ කිහිපයකට සමතුලිත-සංවේදක ස්ථිතික ඇති අතර සමහර ඒවාට සරල ඇස් ඇත. සියලුම cnidarians ලිංගිකව ප්‍රජනනය නොකරයි, බොහෝ විශේෂයන් සංකීර්ණ ජීවන චක්‍ර ඇති සමලිංගික polyp අදියර සහ ලිංගික medusae. කෙසේ වෙතත්, සමහරක්, පොලිප් හෝ මෙඩූසා අදියර මඟහරින අතර, පරපෝෂිත පංතිවලට කිසිදු ස්වරූපයක් නොතිබුණි.

Cnidarians කලින් Coelenterata කුලයේ ctenophores සමඟ කාණ්ඩගත කර ඇත, නමුත් ඔවුන්ගේ වෙනස්කම් පිළිබඳ දැනුවත්භාවය වැඩි වීම ඔවුන්ව වෙනම phyla තුළ තැබීමට හේතු විය.[7] Cnidarians ප්‍රධාන කණ්ඩායම් හතරකට වර්ගීකරණය කර ඇත: සම්පූර්ණයෙන්ම වාගේ sessile Anthozoa (මුහුදු ඇනිමෝන, කොරල්, මුහුදු පෑන); පිහිනුම් Scyphozoa (jellyfish); කියුබෝසෝවා (පෙට්ටි ජෙලි); සහ Hydrozoa (සියලු මිරිදිය cnidarians මෙන්ම බොහෝ සමුද්‍ර ආකෘතීන් ඇතුළත් වන විවිධ කණ්ඩායමක් වන අතර හයිඩ්‍රා වැනි අවිනිශ්චිත සාමාජිකයින් සහ පෘතුගීසි Man o' War වැනි යටත් විජිත පිහිනන්නන් ඇත). Staurozoa මෑතකදී Scyphozoa හි උප කාණ්ඩයකට වඩා ඔවුන්ගේම පන්තියක් ලෙස හඳුනාගෙන ඇති අතර, අතිශයින් ව්‍යුත්පන්න වූ පරපෝෂිත Myxozoa සහ Polypodiozoa 2007 දී cnidarians ලෙස ස්ථිරව හඳුනා ගන්නා ලදී.[8]

බොහෝ cnidarians ප්ලාන්ක්ටන්ගේ සිට තමන්ට වඩා කිහිප ගුණයකින් විශාල සතුන් දක්වා ප්‍රමාණයේ ජීවීන් ගොදුරු කර ගනී, නමුත් බොහෝ දෙනෙක් ඔවුන්ගේ පෝෂණයෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් ඩයිනොෆ්ලැජෙලේට් වලින් ලබා ගන්නා අතර ස්වල්පයක් පරපෝෂිතයන් වේ. බොහෝ සතුන් තරු මාළු, මුහුදු හම්බෙල්ලන්, මාළු, කැස්බෑවන් සහ අනෙකුත් සිනිඩාරියන් ඇතුළු අනෙකුත් සතුන්ගේ ගොදුරු බවට පත්වේ. කොරල්පර සඳහා ව්‍යුහාත්මක පදනම සාදන බොහෝ ස්ක්ලෙරැක්ටීනියානු කොරල්පරවල සහජීවන ඡායාරූප-කෘත්‍රිම zooxanthellae වලින් පිරී ඇති පොලිප්ස් ඇත. ගල්පර සෑදීමේ කොරල්පර සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ උණුසුම් හා නොගැඹුරු සාගර ජලයට සීමා වී ඇති අතර, අනෙකුත් cnidarians විශාල ගැඹුරේ, ධ්‍රැවීය ප්‍රදේශවල සහ මිරිදිය තුළ සොයාගත හැකිය.

මෑත කාලීන phylogenetic විශ්ලේෂණයන් cnidarians ගේ monophyly සඳහා සහය දක්වයි, මෙන්ම cnidarians bilaterians ගේ සහෝදර කණ්ඩායම ලෙස පිහිටයි.[9] වසර මිලියන 580කට පමණ පෙර නිර්මාණය වූ පාෂාණවලින් පොසිල cnidarians සොයාගෙන ඇති අතර අනෙකුත් ෆොසිලවලින් පෙන්නුම් කරන්නේ මීට වසර මිලියන 490කට පෙර කොරල්පර පැවතිය හැකි බවත් වසර මිලියන කිහිපයකට පසුව විවිධාංගීකරණය වී ඇති බවත්ය. කෙසේ වෙතත්, මයිටොකොන්ඩ්‍රියල් ජානවල අණුක ඔරලෝසු විශ්ලේෂණය මගින් වසර මිලියන 741 කට පමණ පෙර ඇස්තමේන්තු කරන ලද, කේම්බ්‍රියන් යුගයට වසර මිලියන 200 කට පමණ පෙර මෙන්ම ඕනෑම පොසිලයක් ලෙස සැලකෙන ඔටුන්න හිමි කන්ඩායමේ වයස්ගත වයසක් යෝජනා කරයි.[10]

Cnidarians, ස්පොන්ජ් වලට වඩා සංකීර්ණ, ctenophores (comb jellies) තරම් සංකීර්ණ, සහ bilaterians වලට වඩා අඩු සංකීර්ණ, අනෙකුත් සියලුම සතුන් අඩංගු වන සතුන්ගෙන් සමන්විත වේ. cnidarians සහ ctenophores යන දෙකම ස්පොන්ජ් වලට වඩා සංකීර්ණ වේ: සෛල අන්තර් සෛල සම්බන්ධතා සහ කාපට් වැනි යටි මාල පටල වලින් බැඳී ඇත; මාංශ පේශී; ස්නායු පද්ධති; සහ සමහර සංවේදී අවයව ඇත. Cnidarians අනෙකුත් සියලුම සතුන්ගෙන් වෙන්කර හඳුනාගනු ලබන්නේ ව්‍යුහයන් වැනි වීණාව ගිනි ගන්නා cnidocytes ඇති අතර සාමාන්‍යයෙන් ප්‍රධාන වශයෙන් ගොදුරු අල්ලා ගැනීම සඳහා යොදා ගැනේ. සමහර විශේෂවල, cnidocytes නැංගුරම් ලෙසද භාවිතා කළ හැක.[11] Cnidarians ද ඔවුන්ගේ ශරීරයේ ශරීරගත කිරීම සහ බැහැර කිරීම සඳහා එක් විවරයක් පමණක් තිබීම, එනම් ඔවුන්ට වෙනම මුඛයක් සහ ගුදයක් නොමැති වීම මගින් කැපී පෙනේ.

ස්පොන්ජ් සහ ctenophores මෙන්, cnidarians සතුව ප්‍රධාන සෛල ස්ථර දෙකක් ඇති අතර එය ජෙලි වැනි ද්‍රව්‍යවල මැද තට්ටුවක් සැන්ඩ්විච් කරන අතර එය cnidarians තුළ mesoglea ලෙස හැඳින්වේ; වඩාත් සංකීර්ණ සතුන්ට ප්‍රධාන සෛල ස්ථර තුනක් ඇති අතර අතරමැදි ජෙලි වැනි ස්ථරයක් නොමැත. එබැවින්, cnidarians සහ ctenophores සම්ප්‍රදායිකව ස්පොන්ජ් සමඟ ඩිප්ලෝබ්ලාස්ටික් ලෙස ලේබල් කර ඇත.[11][12] කෙසේ වෙතත්, cnidarians සහ ctenophore යන දෙකෙහිම මාංශ පේශි වර්ගයක් ඇති අතර එය වඩාත් සංකීර්ණ සතුන් තුළ මැද සෛල ස්ථරයෙන් පැන නගී.[13] එහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන්, මෑතකාලීන සමහර පෙළ පොත් ctenophores triploblastic ලෙස වර්ගීකරණය කරයි,[14] සහ cnidarians ට්‍රිප්ලොබ්ලාස්ටික් මුතුන් මිත්තන්ගෙන් පරිණාමය වූ බවට යෝජනා වී ඇත.[13]

මූලික ශරීර ආකෘති

ඇක්ටිනොඩිස්කස් පොලිප් වල වාචික අවසානය
බොහෝ වැඩිහිටි cnidarians නිදහස් පිහිනුම් medusae හෝ sessile polyps ලෙස පෙනී සිටින අතර, බොහෝ hydrozoans විශේෂ ආකාර දෙක අතර විකල්ප ලෙස හැඳින්වේ.

දෙකම පිළිවෙලින් රෝදයක් සහ නලයක් වැනි රේඩියල් සමමිතික වේ. මෙම සතුන්ට හිස් නොමැති බැවින්, ඔවුන්ගේ කෙළවර "මුඛ" (මුඛයට ආසන්න) සහ "ඇබොරල්" (මුඛයෙන් දුරින්) ලෙස විස්තර කෙරේ.

බොහෝ ඒවායේ දාර වටේ සිනිඩොසයිට් වලින් සමන්විත කූඩාරම් වල මායිම් ඇති අතර, මෙඩුසා සාමාන්‍යයෙන් මුඛය වටා කූඩාරම් වල අභ්‍යන්තර වළල්ලක් ඇත. සමහර හයිඩ්‍රොයිඩ් වල ආරක්ෂාව, ප්‍රජනනය සහ ගොදුර ඇල්ලීම වැනි විවිධ අරමුණු සඳහා සේවය කරන සත්වෝද්‍යාන ජනපද වලින් සමන්විත විය හැක. පොලිප්ස් වල මෙසොග්ලියා සාමාන්‍යයෙන් සිහින් සහ බොහෝ විට මෘදු වේ, නමුත් මෙඩූසේ සාමාන්‍යයෙන් ඝන සහ උල්පත් වේ, එබැවින් දාරය වටා ඇති මාංශ පේශි ජලය මිරිකා හැරීමට හැකිලීමෙන් පසු එහි මුල් හැඩයට නැවත පැමිණේ, මෙඩුසාට යම් ආකාරයක ජෙට් යානයකින් පිහිනීමට හැකි වේ. ප්‍රචාලනය.[12]

ඇටසැකිලි
medusae හි එකම ආධාරක ව්‍යුහය වන්නේ mesoglea වේ. හයිඩ්‍රා සහ බොහෝ මුහුදු ඇනිමෝන ඔවුන් පෝෂණය නොකරන විට ඔවුන්ගේ මුඛය වසා දමයි, එවිට ආහාර දිරවීමේ කුහරයේ ජලය ජලයෙන් පිරුණු බැලූනයක් මෙන් හයිඩ්‍රොස්ටැටික් ඇටසැකිල්ලක් ලෙස ක්‍රියා කරයි. ටියුබුලේරියා වැනි අනෙකුත් පොලිප්ස් ආධාරක සඳහා ජලයෙන් පිරුණු සෛල තීරු භාවිතා කරයි. මුහුදු පෑන ස්පොන්ජ් මෙන් නොව කැල්සියම් කාබනේට් ස්පයිකියුල් සහ තද තන්තුමය ප්‍රෝටීන වලින් මෙසොග්ලියාව දැඩි කරයි.[12]

සමහර යටත් විජිත පොලිප්ස් වලදී, චිටිනස් පර්යන්තයක් සම්බන්ධක කොටස්වලට සහ තනි පොලිප්ස් වල පහළ කොටස්වලට ආධාරකයක් සහ යම් ආරක්ෂාවක් ලබා දෙයි. ගල් කොරල්පර මගින් දැවැන්ත කැල්සියම් කාබනේට් බාහිර අස්ථි ස්‍රාවය කරයි. පොලිප්ස් කිහිපයක් වැලි කැට සහ කවච කොටස් වැනි ද්‍රව්‍ය එකතු කරන අතර ඒවා ඒවායේ පිටතින් සම්බන්ධ කරයි. සමහර යටත් විජිත මුහුදු ඇනිමෝන අවසාදිත අංශු සමඟ මෙසොග්ලියාව දැඩි කරයි.[12]

ප්රධාන සෛල ස්ථර
Cnidaria යනු diploblastic සතුන්; වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, ඒවාට ප්‍රධාන සෛල ස්ථර දෙකක් ඇති අතර වඩාත් සංකීර්ණ සතුන් ප්‍රධාන ස්ථර තුනක් සහිත ට්‍රිප්ලොබ්ලාස්ට් වේ. cnidarians හි ප්‍රධාන සෛල ස්ථර දෙක බොහෝ දුරට එක් සෛලයක් ඝනකම ඇති අපිච්ඡද සාදයි, ඒවා ස්‍රාවය කරන තන්තුමය බිම් මහලේ පටලයකට සම්බන්ධ වේ. ඔවුන් ස්ථර වෙන් කරන ජෙලි වැනි මෙසොග්ලියා ද ස්‍රාවය කරයි. ectoderm ("පිටත සම") ලෙස හඳුන්වන, පිටතට මුහුණලා ඇති ස්ථරයේ සාමාන්‍යයෙන් පහත දැක්වෙන සෛල වර්ග අඩංගු වේ:[11]

අපිච්ඡද මාංශ පේශි සෛල එපිටිලියම්වල කොටසක් සෑදී ඇති නමුත් ඒවායේ පාදම සමාන්තර පේළිවල මාංශ පේශි තන්තු සෑදීම දක්වා විහිදේ.[18] බාහිරට මුහුණලා ඇති සෛල ස්ථරයේ තන්තු සාමාන්‍යයෙන් අභ්‍යන්තරයට මුහුණලා ඇති තන්තුවලට සෘජු කෝණවලින් ගමන් කරයි. Anthozoa (anemones, corals, etc.) සහ Scyphozoa (jellyfish) වල mesoglea වල මාංශ පේශී සෛල කිහිපයක් ද අඩංගු වේ.[12]

Cnidocytes, phylum Cnidaria එහි නම ලබා දෙන හාපුන් වැනි "nettle සෛල". මේවා මාංශ පේශි සෛල අතර හෝ සමහර විට ඉහලින් දිස් වේ.[11]

ස්නායු සෛල. ඉන්ද්‍රිය සෛල මාංශ පේශී සෛල අතර හෝ සමහර විට ඉහලින් දිස් වේ,[11] සහ මාංශපේශී සෛලවල පාද අතර වැඩි වශයෙන් පිහිටා ඇති මෝටර් ස්නායු සෛල සමඟ උපාගම (රසායනික සංඥා ගලා යන හිඩැස්) හරහා සන්නිවේදනය කරයි.[12] සමහරක් සරල ස්නායු දැලක් සාදයි.

විශේෂිත නොවූ සහ නැතිවූ හෝ හානි වූ සෛල සුදුසු වර්ග බවට පරිවර්තනය කිරීමෙන් ප්‍රතිස්ථාපනය කළ හැකි අතරමැදි සෛල. මේවා මාංශ පේශි සෛලවල පාද අතර දක්නට ලැබේ.[11]

epitheliomuscular, ස්නායු හා අන්තරාල සෛල වලට අමතරව, අභ්යන්තරයට මුහුණලා ඇති gastroderm ("බඩ සම") ආහාර ජීර්ණ එන්සයිම ස්රාවය කරන ග්රන්ථි සෛල අඩංගු වේ. සමහර විශේෂවල තවමත් අරගල කරමින් සිටින ගොදුර මැඩපැවැත්වීම සඳහා භාවිතා කරන cnidocytes වල අඩු සාන්ද්‍රණයක් ද එහි අඩංගු වේ.[11][12]

මෙසොග්ලියාවේ ඇමීබා වැනි සෛල කුඩා සංඛ්‍යාවක්,[12] සහ සමහර විශේෂවල මාංශ පේශි සෛල අඩංගු වේ.[11] කෙසේ වෙතත්, මධ්‍යම ස්ථරයේ සෛල සහ වර්ග ගණන ස්පොන්ජ් වලට වඩා බෙහෙවින් අඩුය.

බහුරූපතාව
බහුරූපතාව යනු ව්‍යුහාත්මකව සහ ක්‍රියාකාරීව එකම ජීවියෙකු තුළ විවිධ පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකුට වඩා වැඩි සංඛ්‍යාවක් ඇතිවීමයි. එය Cnidarians, විශේෂයෙන්ම polyp සහ medusa ආකාර, හෝ Hydrozoa වැනි යටත් විජිත ජීවීන් තුළ සත්ත්ව විශේෂ ලක්ෂණයකි.[19] Hydrozoans වලදී, තනි පුද්ගල zooids වලින් පැන නගින යටත් විජිත පුද්ගලයින් වෙනම කාර්යයන් භාර ගනු ඇත.[20] උදාහරණයක් ලෙස, Obelia හි ආහාර දෙන පුද්ගලයින්, ගැස්ට්‍රොසොයිඩ්; අලිංගික ප්‍රජනනයට පමණක් හැකියාව ඇති පුද්ගලයින්, ගොනොසොයිඩ්, බ්ලාස්ටොස්ටයිල්ස් සහ නිදහසේ ජීවත්වන හෝ ලිංගිකව ප්‍රජනනය කරන පුද්ගලයින්, මෙඩුසේ.

සිනිඩොසයිට්
මෙම "නෙට්ල් සෛල" වීණා ලෙස ක්‍රියා කරයි, මන්ද ඒවායේ පැටවීම් නූල් මගින් සෛලවල සිරුරු සමඟ සම්බන්ධ වී පවතී. cnidocytes වර්ග තුනක් දන්නා කරුණකි:

හයිඩ්‍රාගේ නෙමටෝසිස්ට් තුළ cnida හි වෙඩි තැබීමේ අනුපිළිවෙල

Operculum (පියන)

ඇතුළත පිටතට හැරෙන "ඇඟිල්ල"

// බාබ්ස්

විෂ

වින්දිතයාගේ සම

වින්දිතයාගේ පටක

Nematocysts ගොදුරට විෂ එන්නත් කරන අතර, සාමාන්‍යයෙන් වින්දිතයින් තුළ ඒවා තැන්පත් කර තබා ගැනීමට බාර්බ් ඇත. බොහෝ විශේෂවල නෙමටොසිස්ට් ඇත.

Spirocysts ගොදුරට විනිවිද යාමට හෝ විෂ එන්නත් නොකරයි, නමුත් නූල් මත කුඩා ඇලෙන සුළු හිසකෙස් මගින් එය පටලවා ගනී.

ගොදුරු අල්ලා ගැනීම සඳහා Ptychocysts භාවිතා නොකෙරේ - ඒ වෙනුවට විසර්ජනය කරන ලද ptychocysts වල නූල් ඔවුන්ගේ අයිතිකරුවන් ජීවත් වන ආරක්ෂිත නල තැනීම සඳහා භාවිතා කරයි. Ptychocysts දක්නට ලැබෙන්නේ Ceriantharia, tube anemones අනුපිළිවෙලෙහි පමණි.

cnidocyte හි ප්රධාන සංරචක වන්නේ:

වෙඩි තැබීමට පෙර හයිඩ්‍රාගේ නෙමටොසිස්ට්.

"ප්රේරක" සිලියම්

සිලියම් (සිහින් හිසකෙස්) මතුපිටට ඉහළින් ප්‍රේරකයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි. Spirocysts හට cilia නොමැත.

තද කැප්සියුලයක්, නූල් තැන්පත් කර ඇති cnida, එහි ගෙවීම සහ විෂ හෝ ඇලවුම් හෝ දෙකම ඇතුළත් විය හැකි රසායනික ද්‍රව්‍ය මිශ්‍රණයකි. ("cnida" යනු ග්‍රීක වචනය වන κνίδη වලින් ව්‍යුත්පන්න වී ඇත, එහි තේරුම "nettle")

රබර් අත්වැසුමක ඇඟිල්ල ඇතුළට තල්ලු කර ඇති පරිදි, cnida තුළට යොමු වන cnida බිත්තියේ නලයක් වැනි දිගුවක්. cnidocyte ගිනිගත් විට, ඇඟිල්ල එළියට එයි. සෛලය විෂ සහිත නෙමටෝසයිටයක් නම්, "ඇඟිලි" තුඩෙන් එය ගොදුරේ නැංගුරම් ලා ඇති බාර්බ් කට්ටලයක් හෙළි කරයි.

"ඇඟිල්ලේ" දිගුවක් වන නූල් සහ cnidocyte ගිනි ගන්නා තෙක් එය වටේ දඟර. නූල් සාමාන්‍යයෙන් හිස් වන අතර cnida වෙතින් ඉලක්කය වෙත රසායනික ද්‍රව්‍ය ලබා දෙයි.

cnida හි කෙළවරට ඉහළින් ඇති ඔපරේෂන් (පියන). පියන තනි සරන ලද පියනක් හෝ පයි පෙති මෙන් සකස් කර ඇති පියන තුනක් විය හැකිය.

අනෙකුත් සියලුම කොටස් නිපදවන සෛල ශරීරය.

මෙම ව්යුහයන් කුඩා නමුත් ඉතා සංකීර්ණ බැවින් cnidocytes වෙඩි තැබීමේ යාන්ත්රණ අධ්යයනය කිරීම අපහසු වේ. අවම වශයෙන් උපකල්පන හතරක් යෝජනා කර ඇත:

cnida වටා ඇති තන්තු වේගයෙන් හැකිලීම එහි අභ්‍යන්තර පීඩනය වැඩි කළ හැක.

නූල් මුදා හරින විට වේගයෙන් විහිදෙන දඟර සහිත වසන්තයක් මෙන් විය හැකිය.

Chironex ("මුහුදු බඹරු") සම්බන්ධයෙන් ගත් කල, cnida හි අන්තර්ගතයේ රසායනික වෙනස්කම් බහුඅවයවීකරණය මගින් ඒවා වේගයෙන් ප්‍රසාරණය වීමට හේතු විය හැක.

cnida හි ඇති ද්‍රවයේ රසායනික වෙනස්වීම් එය වඩාත් සාන්ද්‍රගත ද්‍රාවණයක් බවට පත් කරයි, එවිට ඔස්මොටික් පීඩනය ජලය ඉතා වේගයෙන් තනුක කිරීමට බල කරයි. මෙම යාන්ත්‍රණය හයිඩ්‍රොසෝවා පන්තියේ නෙමටොසිස්ට් වල නිරීක්ෂණය වී ඇත, සමහර විට ස්කූබා වායු ටැංකි වලට සමාන වායුගෝල 140 ක් තරම් ඉහළ පීඩනයක් ඇති කරයි, සහ මිලි තත්පර 2 (තත්පර 0.002) වැනි කෙටි කාලයකදී නූල් සම්පූර්ණයෙන්ම දිගු කරයි.

Cnidaria


Rommen Station (Rommen stasjon) er en metrostation på Grorudbanen på T-banen i Oslo. Stationen ligger i bydelen Stovner mellem Stovner og Romsås Stationer. Stationen ligger over jorden, men banen kommer ud af en tunnel under Romsås i den vestlige ende. Mod øst mod Stovner går banen over jorden og krydser under Aasta Hansteens vei, før den igen går under jorden lige før Stovner Station, der ligger under Stovner Senter.

Stationen åbnede 3. maj 1974 og var endestation for Grurudbanen, indtil Stovner Station åbnede 18. august samme år. I 2010 blev stationen renoveret og genåbnede 18. august 2010.

Eksterne henvisninger

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1974

Rommen Station


බලශක්තිය (Energy) වර්තමාන ලෝකයේ ඉතා ප්‍රබල අවශ්‍යතාවයක් බවට පත් වෙමින් පවතී. වර්තමාන ලෝකයේ ප්‍රධානම බලශක්ති ප්‍රභවය බවට පත් වී අැත්තේ පොසිල ඉන්ධනයි. ඒහෙත් පොසිල ඉන්ධන යනු අද ඉතා ශීඝ්‍රයෙන් අවසන් වෙමින් පවතින බලශක්ති ප්‍රභවයකි. දැනට ලෝකෙයේ පවතින සියලුම බලශක්ති ප්‍රභව ඉතා නුදුරු දිනකදී ලෝකයෙන් අවසන් වනු අැත. මේ නිසා විකල්ප බලශක්ති ප්‍රභව හඳුනා ගැනීම පිණිස වර්තමාන විද්‍යාව හා තාක්ෂණය පර්යේෂණ රාශියක් සිදු කරමින් අැත. මේ වන විට විකල්ප බලශක්ති ප්‍රභවයන් ගණනාවක් හඳුනා ගැනීමට ද විද්‍යාඥයින්ට හැකියාව ලැබී අැත. මෙලෙස හඳුනා ගනු ලබන බලශක්ති ප්‍රභව බොහොමයක් ඉතා කාර්යක්ෂම හා ඵලදායී බවින් යුක්ත වුවත් පොසිල ඉන්ධන වල අැති සුලභතාව, ප්‍රමාණාත්මක බව හෙවත් ඉතා කුඩා ප්‍රමාණ වලින් ඒහා මෙහා රැගෙනයා හැකි බව සහ සරල ලෙස භාවිතා කළ හැකි බව පිළිබඳව සැලකූ විට ඒවැනි විකල්ප බලශක්ති ප්‍රභව තවමත් ඉතා ප්‍රාථමික අවධියක පසුවන බව පෙනේ. මෙවැනි වාතාවරණයක් තුළ විකල්ප බලශක්ති භාවිතයේදී ඒවා පහසුවෙන් ඒහා මෙහා ගෙනයා හැකි පරිදි ගබඩා කරගත හැකි වීම අත්‍යාවශ්‍ය කරුණකි.

උදා - සූර්ය බලශක්තිය (Solar Power) දැනට පවතින ඉතා හොඳ විකල්පයකි. ඒහෙත් සූර්යාලෝකය ලැබෙන්නේ දවසින් අඩකටත් අඩු කාල සීමාවක් සඳහා පමණක් බැවින් දවස පුරා භාවිතා කිරීම පිණිස ඒම ශක්තිය ගබඩා කර ගැනීමට සිදු වේ. මේ සඳහා බැටරි භාවිතා කිරීම සිදු කරයි. මෙලෙස බැටරි (Battery) තුළ ශක්තිය ගබඩා කිරීම මගින් ඒය පහසුවෙන් ඒහා මෙහා ගෙනයාම සිදු කළ හැකි වී අැත.

බලශක්ති ගබඩාකරණය


Ivan Pulić (22. siječnja 1993.) hrvatski automobilist. Član AK Dubrovnik Racing i Croatia Junior Team by Niko Pulić. Sin automobilista Nika Pulića.

Životopis
Rođen 1993. godine. Uspješan na utrkama i osvajao mjesta na postoljima. Sa 16 godina odvozio je svoju prvu utrku u sklopu Škoda Fabia Biodizel kupa. Naredne je sezone pobjeđivao u tom natjecanju. Vozeći drugi automobil, s 18 godina postao je najmlađi prvak Hrvatske ikad. U hrvatskom prvenstvu bio je uspješan vozeći Škodu i Citroën, te je odlučio voziti na težim natjecanjima. Razmišljalo se o njemačkom prvenstvu DTM, potiho i o Formuli 1 na duži rok. Izabrao je Italiju i te je godine debitirao u talijanskoj seriji utrka Renault Clio Cup 2012. godine na Monzi. Na utrkama talijanskog Renault Clio kupa u Misanu 2012. godine osvojio je dvaput treća mjesta. 2011. godine odustao je od brdskih utrka i prešao na krug. 2012. godine je ukupno u talijanskom Clio Cupu osvojio dva mjesta na postolju. 2013. godine pobijedio je na završnoj utrci Europske serije Clio Cupa (Eurocup Clio) u Aragonu u Španjolskoj. Izabrao je Europsku seriju Clio kupa, natjecanja koje se vozi pod okriljem organizacije World Series by Renault koja je vodeća u promicanju mladih vozača u svijet Formule 1 i DTM-a.

Trofeji
Pobjede i naslovi:
2009.
4. mjesto – Prvenstvo Hrvatske na brdskim stazama Škoda Fabia Biodizel Kup

2010.
2 pobjednička postolja na Prvenstvu Hrvatske na brdskim stazama u klasi A8
2. mjesto – Prvenstvo Hrvatske na kružnim stazama Škoda Fabia Biodizel Kup uz dvije pobjede

2011.
1. mjesto – u Prvenstvu Hrvatske na brdskim stazama (klasa A7, s vozilom Citroen C2) uz pet pobjeda i ukupni prvak svoje klase te grupe A
Najmlađi prvak Hrvatske

2012. DEBITANTSKA GODINA CLIO CUP
7. mjesto u Clio Cup Italia
2. mjesto Clio Cup Juniori
2. mjesto Clio Cup početnici (36 vozača)
1. mjesto - u Prvenstvu Hrvatske na brdskim stazama (klasa A7, s vozilom Citroen C2) te viceprvak u grupi A

2013. EUROCUP CLIO
7. mjesto u ukupnom poretku (36 vozača)
Pobjeda u Aragonu

2014. Euro Clio Cup i Clio Cup Italia
7. mjesto (1 postolje) – Ukupni poredak Euro Clio kupa od 30 vozača
5. mjesto (pobjeda i 3 postolja) – Ukupni poredak Clio Cup Italia od 20 vozača
2. mjesto - Ukupni poredak juniora Clio Cup Italia

Izvori

Hrvatski automobilisti
Životopisi, Dubrovnik

Ivan Pulić


Death on the Nile  é um filme britânico de 1978, do gênero mistério, dirigido por John Guillermin, e estrelado por Peter Ustinov, Jane Birkin, Lois Chiles, Bette Davis, Mia Farrow, Jon Finch, Olivia Hussey, I. S. Johar, George Kennedy, Angela Lansbury, Simon MacCorkindale, David Niven, Maggie Smith e Jack Warden. O roteiro de Anthony Shaffer foi baseado no romance homônimo de Agatha Christie, de 1937. A produção é uma continuação do filme "Murder on the Orient Express" (1974).

A trama acontece no Egito em 1937, principalmente em um navio a vapor que percorre o Rio Nilo. Vários locais famosos do Antigo Egito são apresentados no filme, como as Grandes Pirâmides, a Esfinge e os templos de Abul-Simbel e Carnaque, às vezes fora de sequência (as cenas do passeio de navio começam em Assuão, seguem rio abaixo até Carnaque, e depois mudam para o rio acima até Abul-Simbel).

Sinopse
Em um cruzeiro pelo Rio Nilo, a rica herdeira Linnet Ridgeway (Lois Chiles) é assassinada. Por coincidência, quase todos os passageiros têm motivos diversos para matá-la. Enquanto as investigações, lideradas por Hercule Poirot (Peter Ustinov), têm início no próprio navio, novos assassinatos acontecem com o intuito de encobrir a verdadeira identidade de quem cometeu a atrocidade original.

Elenco

 Peter Ustinov como Hercule Poirot
 Jane Birkin como Louise Bourget
 Lois Chiles como Linnet Ridgeway-Doyle
 Bette Davis como Marie Van Schuyler
 Mia Farrow como Jacqueline de Bellefort
 Jon Finch como James Ferguson
 Olivia Hussey como Rosalie Otterbourne
 I. S. Johar como Sr. Choudhury
 George Kennedy como Andrew Pennington
 Angela Lansbury como Salome Otterbourne
 Simon MacCorkindale como Simon Doyle
 David Niven como Coronel Race
 Maggie Smith como Srta. Bowers
 Jack Warden como Dr. Ludwig Bessner
 Harry Andrews como Barnstaple
 Sam Wanamaker como Rockford
 Saeed Jaffrey como Servente (não-creditado)

Produção

Desenvolvimento
Em 1974, a EMI Films obteve um enorme sucesso com a versão cinematográfica do romance "Murder on the Orient Express" (1934), e queria produzir uma sequência. O filme foi feito durante um período de expansão da EMI Films sob a gestão de Michael Deeley e Barry Spikings, que visavam cada vez mais atingir o mercado internacional com produções como "The Deer Hunter" e "Convoy". "Death on the Nile" foi um filme mais tradicionalmente britânico.

O diretor, John Guillermin, tinha acabado de fazer dois sucessos de bilheteria, "The Towering Inferno" (1974) e "King Kong" (1976).

Escolha de elenco
Albert Finney interpretou Hercule Poirot em "Murder on the Orient Express", mas não queria passar pelo pesado processo de maquiagem necessário para Poirot sob o sol egípcio. Os produtores sentiram que, se não conseguissem Finney, deveriam seguir uma direção totalmente diferente, então, acabaram escalando Peter Ustinov. "Poirot é um papel para um ator de papéis secundários, se é que já houve um", disse o produtor Richard B. Goodwin, "e Peter é um ator de papéis secundários de destaque". Um elenco repleto de estrelas conhecidas foi escalado. Este foi o primeiro filme britânico de Jane Birkin em uma década.

Filmagens
A produção passou sete semanas em locações no Egito no final de 1977. Quatro semanas de filmagem foram apenas no navio a vapor Karnak (o histórico SS Memnon), e o restante em lugares como Assuão, Abul-Simbel, Luxor e Cairo. Na maioria das vezes, o navio era transportado por barcos menores enquanto seus motores, que eram tão altos que interrompiam as gravações, permaneciam desligados. Quando as gravações eram no deserto, o processo de maquiagem começava às 4h e as filmagens iniciavam-se às 6h para acomodar um atraso de duas horas por volta do meio-dia, quando as temperaturas pairavam perto dos 54 °C. Bette Davis comentou ironicamente: "Antigamente, eles teriam construído o Nilo para você. Hoje em dia, os filmes se tornaram diários de viagem e os atores, dublês".

John Guillermin comentou que o governo egípcio apoiou a produção do filme devido à quantidade de fãs de Agatha Christie no país, e porque a história "era apolítica".

Durante as filmagens, surgiram problemas quando nenhuma reserva de hotel foi feita para a equipe. Eles eram transferidos de hotel para hotel, às vezes diariamente. O diretor Guillermin nunca teve permissão para ver as cenas já gravadas. Por ordem dos produtores, as filmagens foram enviadas diretamente para eles em Londres. Um momento descontraído ocorreu durante uma cena de amor entre Chiles e MacCorkindale, quando uma mosca do deserto pousou nos dentes de Chiles. Os atores continuaram da melhor que puderam, mas a equipe começou a rir quando Guillermin felizmente gritou "corta" e pediu para fazerem outra tomada.

Guillermin achou a filmagem logisticamente complicada por causa do calor e do navio, que às vezes encalhava. Mas ele gostou do elenco:
"As pessoas mais experientes criaram uma atmosfera muito generosa. Eles não estavam nem um pouco impacientes. Nunca trabalhei com Bette Davis antes e me disseram que ela era profissional, mas não comunicativa. Bom, ela era um bastião absoluto de apoio e entusiasmo. Durante os intervalos, o elenco costumava sentar e ter uma conversa fantástica. Havia a grande sagacidade de Ustinov e o humor seco de Niven. Jack Warden é um homem muito engraçado e Mia Farrow é uma mulher muito engraçada. Este era um grupo de pessoas que conseguiam relaxar".
"Poirot pode ser um peixe frio, mas aqui o tornamos mais humanista e caloroso, interessado nos jovens, por exemplo", disse o diretor. "Peter Ustinov foi capaz de trazer isso à tona".

O figurinista Anthony Powell ganhou o Oscar de melhor figurino, o seu segundo, com esse filme. Entre seus toques pessoais estavam sapatos para Chiles, com saltos cravejados de diamantes que vieram da coleção de uma milionária; e sapatos usados por Davis, feitos com escamas de 26 pítons.

O diretor de fotografia Jack Cardiff disse que ele e Guillermin decidiram dar ao filme "um olhar antiquado dos anos 30".

A coreografia para a cena de tango foi fornecida pelo dançarino britânico Wayne Sleep.

No início de 1978, a filha de David Niven ficou gravemente ferida em um acidente de carro. Niven voava de Londres para a Suíça nos fins de semana durante as filmagens para acompanhar sua recuperação.

Lançamento
Embora fosse um filme britânico, "Death on the Nile" estreou em Nova Iorque em 29 de setembro de 1978 para coincidir com a venda de ingressos para a inauguração da exposição itinerante "The Treasures of Tutankhamon", que despertou interesse em artefatos egípcios, em 15 de dezembro de 1978, no Museu Metropolitano de Arte. Para o mercado estadunidense, o artista Richard Amsel foi contratado para mudar a arte original do cartaz promocional britânico, incluindo o perfil do Rei Tutancâmon com faca cerimonial (e revólver moderno), enquanto o elenco está em volta.

Em Londres, houve uma estreia real de caridade na ABC Shaftesbury Avenue em 23 de outubro de 1978, assistida pela Rainha, Príncipe Philip e Duque de Mountbatten.

Recepção
O crítico de cinema David Robinson, em sua crítica para o The Times, disse ter sentimentos confusos sobre o filme. Embora fosse divertido e seguisse a fórmula do filme "Murder on the Orient Express" quatro anos antes, ele o achou um pouco longo demais e não tão bom. Ele observou que o roteirista Anthony Shaffer e o diretor John Guillermin não eram tão adequados para lidar com o rico material de Agatha Christie quanto Paul Dehn e Sidney Lumet haviam sido quando trabalharam em "Murder on the Orient Express".

"Death on the Nile" recebeu críticas geralmente positivas dos críticos de cinema contemporâneos. No Rotten Tomatoes, site agregador de críticas, o filme detém uma taxa de aprovação de 78% com base em 18 críticas, e possui uma classificação média de 6.6/10.

Bilheteria
Era esperado que a produção fosse popular entre o público depois de "Murder on the Orient Express", o filme britânico mais bem-sucedido até aquele ponto. No entanto, o retorno de bilheteria foi de US$ 14.6 milhões nos Estados Unidos, abaixo do valor de US$ 27.6 milhões que "Orient Express" atingiu.

Prêmios e indicações

Sequências
Um terceiro filme de Poirot, "Evil Under the Sun", deveria ser lançado em 1979, mas foi lançado em 1982. Foi seguido por vários telefilmes estrelando Ustinov e outra adaptação teatral em 1988 intitulada "Appointment with Death", que marcou a interpretação final de Ustinov como Hercule Poirot.

Uma refilmagem dirigida e estrelada por Kenneth Branagh como Poirot foi lançada em fevereiro de 2022.

Filmes do Reino Unido de 1978
Filmes de mistério dos Estados Unidos
Filmes de mistério da década de 1970
Sequências de filmes
Filmes em língua inglesa
Filmes dirigidos por John Guillermin
Filmes ambientados no Egito
Filmes com trilha sonora de Nino Rota
Filmes sobre assassinatos
Filmes baseados em obras de Agatha Christie
Filmes baseados em obras de autores da Irlanda
Filmes baseados em romances

Death on the Nile (1978)


William Earl  Brown (7 de septiembre de 1963) es un actor y guionista estadounidense que ha aparecido en varias películas y series de televisión. Es quizás más conocido como Dan Dority en la serie Deadwood. También es conocido por interpretar a Warren en There's Something About Mary y Kenny en Scream.

Es el guionista de la película Bloodworth ( Lazos de sangre en España), donde también actúa como actor secundario, y reúne a Kris Kristoferson, Val Kilmer y Hillary Duff.

Está casado con su amor de la secundaria, con quien tiene una hija.

Enlaces externos

Actores de cine de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos
Actores de Kentucky

W. Earl Brown


Anderson County er en county i South Carolina. Anderson County har en befolkning på 187.126 indbyggere. Andersons county seat er Anderson.

Anderson County indeholder den 226 km² store sø Lake Hartwell, med næsten 2.000 km af kystlinjen, som anvendes til rekreativt og privat brug. Området vokser i turisme, industri og handel.

Geografi
Anderson County har et areal på 1.961 km².

Ekstern henvisning
 http://www.andersoncountysc.org/ (engelsk)

Counties i South Carolina

Anderson County (South Carolina)


Denis Kontošić (Pula, 13. lipnja 1959.), hrvatski književnik i kulturni djelatnik iz Barbana. Piše na barbanskoj čakavštini (dio jugozapadnog istarskog dijalekta) i hrvatskom književnom jeziku. Do sada su mu objavljene 4 samostalne pjesničke zbirke, a neke su njegove pjesme objavljene i u 50-ak zajedničkih zbirki pjesama. Urednik je dvadesetak zbirki čakavskih pjesama istarskih pjesnika.Stručni radovi su mu objavljeni u 9 zbornika radova Znanstvenog skupa Petar Stanković u Barbanu. Od 1988. do 1998. godine autor je (pisac i govornik) humorističko-satiričkog čakavskog lika barba Mate (Radio-Pula, Radio Istra, Glas Istre). Uglazbljeno mu je nekoliko pjesama, koje izvode poznati istarski pjevači. Član je Istarskog ogranka Društva hrvatskih književnika.

Pjesničke zbirke
 Suncu se ubrnut, Pula: Matica hrvatska – Ogranak Pula, 1993. UDK: 886.2-087-1
 Dih, Žminj: Čakavski sabor, 2007.
 Vorihi dih, naklada autora, 2012. ISBN 978-953-57267-0-8
 Sunčestok, naklada autora, 2022. ISBN 978-953-57267-1-5; 194 stranice, 10 poglavlja – ukupno 120 akcentuiranih pjesama; 8 poglavlja na barbanskoj čakavštini i 2 poglavlja na labinskoj cakavici; 2 rječnika manje poznatih riječi s ukupno 1116 riječi; tvrdi uvez

Izvori

Vanjske poveznice
 Crolist / Skupni katalog hrvatskih knjižnica: Denis Kontošić
 predstavljanje 4. samostalne pjesničke zbirke Sunčestok na HR Radio Pula, u emisiji Čakaviana, voditeljice Martine Pereša, 5. listopada 2022.

Barban
Životopisi, Istra
Hrvatski književnici

Denis Kontošić


Chants et rythmes du Chili («Canciones y ritmos de Chile», en francés) es un álbum recopilatorio de la cantautora y folclorista chilena Violeta Parra, sus hijos Ángel e Isabel y el grupo argentino Los Calchakis, lanzado originalmente en Francia en 1991. El disco está en su mayor parte conformado por canciones del álbum de Violeta Canciones reencontradas en París y del álbum del dúo Isabel y Ángel Parra llamado Au Chili avec los Parra de Chillán, ambos con canciones grabadas en agosto de 1963.

La fotografía de la portada, que incluye a Violeta Parra tocando su guitarra junto con sus telares, se debe a Claude Morel, y pertenece a la misma sesión fotográfica de la cual se extrajo otra foto para la reedición Un río de sangre de 1974 del disco Canciones reencontradas en París. En el interior de la carátula se incluye (en castellano, francés e inglés) una nota de Ariane Ségal, directora de la discográfica francesa Arion, explicando las razones de incluir a Los Calchakis junto con estos integrantes de la Familia Parra.

El tema «Un río de sangre corre», también conocido como «Rodríguez y Recabarren» y aparecido por primera vez en la reedición de 1974 del disco Canciones reencontradas en París, bajo el nombre de Un río de sangre, vuelve a aparecer censurado, mientras que por primera vez se edita en su totalidad la primera versión de «Qué dirá el Santo Padre», también conocida como «El Santo Padre» o «Julián Grimau». La primera canción estaba censurada por su referencia a Patrice Lumumba, en tanto que la segunda, por su reseña a Julián Grimau, ambos personajes prohibidos durante el período de las Cortes Españolas de la dictadura de Francisco Franco.

Lista de canciones

Créditos
 Claude Morel: fotografía

Referencias

Álbumes recopilatorios de 1991
Álbumes recopilatorios de Violeta Parra
Álbumes recopilatorios de Ángel Parra
Álbumes recopilatorios de Isabel Parra
Álbumes recopilatorios de Los Calchakis
Álbumes de varios artistas

Chants et rythmes du Chili


Måvens og Peder på kanotur er et radiodrama af den danske dramatiker og forfatter Line Knutzon. Det blev sendt på Danmarks Radio i 1998. Det er det andet radiodrama om de to antihelte Måvens og Peder. Det kan ses som en fortsættelse af det foregående drama, Harriets himmelfærd, idet Måvens på et tidspunkt heri foreslår, at han og Peder tager på kanotur. Alligevel er det – som i alle radiospillene – som om de to ikke har set hinanden siden folkeskolen. Det er akkurat det længste af radiospillene om Måvens og Peder (62 minutter og 25 sekunder). Radiodramaet er instrueret af Emmet Feigenberg med teknik af Erik Holmen.

Handling

Måvens (Mikael Birkkjær) er frustreret over mærkelige telefonopkald og mennesker, der kun kommer for at spejle sig i vinduerne i hans slikbutik, så deres spejlbilleder bogstaveligt talt bliver siddende (Knutzon ironiserer her over menneskers narcissisme og indvarsler på en måde fremkomsten af sociale medier som Facebook, hvor alle kan efterlade et aftryk af sig selv). Måvens beslutter at begå selvmord ved at spise alt slikket i sin butik. Peder (Søren Sætter-Lassen) når dog at ringe, så Måvens genvinder livslysten.

De to venner mødes i Måvens' slikbutik. Peder er ilde tilredt og har næseblod. Han fortæller, at han om morgenen sad i sit pæretræ på den nærliggende fælled, hvor han har boet, siden hans forældre for 15 år siden besluttede at forsvinde i mængden, og så en mor og et par børn fodre ænder ved en kunstig sø, da de pludselig blev angrebet og ædt af et søuhyre. Da han prøvede at komme dem til undsætning, blev han overfaldet af fem mænd, der stod og så til. Herefter blæste et vindstød ham ind i en telefonboks, hvor en gren faldt ned og trykkede Måvens' telefonnummer. Da han kom ud af telefonboksen, slog lynet ned i ham, så han rullede ind i et buskads med brændenælder. Efter Peders fortælling hjælper Måvens ham hen til sin alkove, så han kan komme til kræfter. Måvens fortæller, at han har været nødt til at lukke sin butik på grund af de mange spejlbilleder, der har gjort det umuligt at se slikket. Han og Peder diskuterer verdens tilsyneladende meningsløshed, da Måvens pludselig får den idé at tage på kanotur. Peder er straks med på idéen. Inden de går, kaster de et bord gennem butiksvinduet, så alle spejlbillederne bliver knust.

Først går turen til den lokale beverding. Undervejs møder de en forvirret kvinde (Lotte Arnsbjerg), der fatter interesse for Måvens, men Måvens afviser hende. De møder hende igen på beverdingen, hvor hun praler af at kunne gå baglæns.

Efter besøget på beverdingen finder de to venner en å og stævner ud på deres kanotur. I begyndelsen går det godt, men under overfladen lurer hele tiden modsætningen mellem deres syn på verden: For Måvens er verden befolket af narcissistiske og ligeglade mennesker, der ikke længere forstår hinanden, hvorimod Peder stædigt forsøger at se positivt på alting. Ved flere lejligheder er deres divergerende verdenssyn tæt på at føre til ufred imellem dem. De diskuterer dog også Måvens' fortid, og Måvens afslører, at han engang har været forlovet med en pige, men at det endte med, de til sidst ikke forstod hinanden længere. Derudover møder de en "fedefyr" (Pelle Koppel), der kun tænker på at ryge en cigaret.

Helt galt går det, da de to venner kommer til en kiosk og får at vide af ejeren (Lars Knutzon), at der nogle gange kommer mennesker for at spejle sig i åen, så deres spejlbilleder bliver hængende som en cremelignende substans. Da det går op for Måvens, at naturen også er fuld af narcissistiske mennesker, mister han lysten til at fortsætte kanoturen. Det ender med, at Peder saver kanoen over og fortsætter alene med den hensigt at slutte sig til selvspejlerne.

Da Peder står og spejler sig i åen med de andre selvspejlere, er der en person, der falder i vandet. Peder vågner straks af sin trance og råber til de andre, at de skal hjælpe, men ingen griber ind. I det samme dukker Måvens op, og de to venner genforenes i et forsøg på at redde personen fra at drukne. Da de har fået ham op på land, opdager de, at det er fedefyren fra tidligere.

Da selvspejlerne er gået, springer Peder i åen og "svømmer" alle spejlbillederne væk. Derefter genoptager de to venner deres kanotur i godt humør. De begynder at kunne se giraffer inde på land, hvilket får dem til at tro, at de er nået helt til Afrika. Måvens ser dette som et tegn på, at verden alligevel hænger sammen.

Referencer

Litteratur
 Knutzon, Line. Samlede Knutzon. Bind 2. Måvens & Peder – Line Knutzons udgivelser på Forlaget Drama 1995-2007. DRAMA, 2014. .

Se også
 Harriets himmelfærd
 Måvens og Peder i mediernes søgelys
 Måvens og Peder møder Måvens og Peder
 Måvens og Peder mister mælet
 Måvens og Peder får samtalekøkken
 Måvens og Peder på Herrens mark

Radiodramaer fra Danmark

Måvens og Peder på kanotur


I Loved You at Your Darkest jedanaesti je studijski album poljskog sastava ekstremnog metala Behemoth. Objavljen je 5. listopada 2018.

Popis pjesama

Osoblje
Behemoth
 Nergal - vokali, gitara, tekstovi, glazba
 Inferno - bubnjevi
 Orion - bas-gitara
 Seth - gitara (dodatni glazbenik)

Izvori

Albumi sastava Behemoth
Albumi iz 2018.

I Loved You at Your Darkest


Križ na Vidovoj gori je bio monumentalni križ na najvišem vrhu otoka Brača i svih jadranskih otoka, na Vidovoj gori, na 780 metara nadmorske visine. Podignut je i blagoslovljen 14. rujna 1934. godine. Srušen je u drugome svjetskom ratu, 1944. godine. Nadomjestio ga je 1998. novi križ.

Izvori

Građevine na Vidovoj gori
Vidova gora
Povijest Brača

Križ na Vidovoj gori (1934.)


Margarita er en dansk dokumentarfilm fra 2003 instrueret af Lise Birk Pedersen og efter manuskript af Tommy Bredsted og Lise Birk Pedersen.

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2003

Margarita (dokumentarfilm)