Taralea opositifolia est une espèce d'arbre, appartenant à la famille des Fabaceae et originaire d'Amérique du Sud. C'est l'espèce type du genre Taralea Aubl..

Il est connu en Guyane sous les noms de Bois-crapaud, Bois violet, Gagnac, Gagnac rivière, Gaïac, Gaïac de l'eau (Créole), Neko udu (Aluku).
Au Venezuela, on le désigne comme Arepillo, Zapatero (Espagnol).
Au Brésil, on l'appelle Cumarurana, Cundurú (Portugais),
et ailleurs Almendrillo, Zapatero (Espagnol), Opposite Taralea (Anglais, nom commercial).

Taxonomie
Taralea opositifolia appartient à la tribu des Dipterygeae (qui a fait l'objet d'une révision taxonomique) et est à ce titre proche de Dipteryx odorata qui produit les fèves tonka.

Description
Taralea opositifolia est un arbre haut de  pour environ  de diamètre.
La base du tronc est digitée, ou à petits contreforts.
L'écorce est grise et lisse, avec un rhytidome blanchâtre, fissuré verticalement, lenticellé, rugueux.
Le phloème est de couleur crème à rose clair.
L'aubier est blanc à jaunâtre.
Les jeunes rameaux sont canaliculés.
Son bois a une densité de .

Les feuilles sont généralement opposées, composées, paripennées à (4)6-8 folioles souvent opposées.
Les folioles sont coriaces à finement coriaces, glabres, ponctuées-pellucides, à nervation peu visible sur la face supérieure, de forme ovale ou oblongue-elliptique, à apex aigu ou acuminé, à base arrondie ou large cunéiforme, et mesurant  de long et  de large.
La nervure médiane est déprimée sur le dessus, et carénée sur le dessus.
Les rachis sont légèrement comprimés, canaliculés, marginés, non prolongés, et longs de , à pétiolule pulvinné (pulvinules longs de ).
Les stipules sont caduques.

L'inflorescence est de type grappe ou panicule terminal pubérulent.
Les bractées et bractéoles sont lancéolées, longues de , rapidement caduques.
Les axes principaux sont longs de .
Les pédicelles mesurent  de long.

Le calice coriace, gris-tomenteux campanulé se compose d'un tube long d'environ , d'où dépassent deux lèvres :
la lèvre supérieure à 2 grands segments aliformes, est de forme oblongue-lancéolée, coriace, long d'environ  pour ±  de large, glabrescent, violacé ou rose à l'intérieur.
la lèvre inférieure à 3 dents courtes, est de forme linéaire-lancéolé
Les sépales sont longs de .

La corolle aux ailes déployées mesure ±  de large.
Les pétales sont violacés, onguiculés, longs de ±  :
l'étendard est souvent jaune ou tacheté de jaune, orbiculaire, réfléchi bifide, tandis que les ailes et la carène sont violettes oblongues.

On compte 10 étamines jaunes, monadelphes, avec des anthères versatiles, alternativement plus longues et plus courtes.

L'ovaire est blanc-soyeux, densément pubescent, un peu stipité, porte un petit stigmate terminal au bout du style, et contient l ovule.

Le fruit est une gousse déhiscente comprimée, plate, de forme ovale à elliptique, cunéiforme à chaque extrémité, mesurant de profil  de long pour x  de large, avec des valves glabres, épaisses, ligneuses, verdâtres à brun foncé à maturité, et contenant une graine unique.

La graine est ovale, comprimée, aplatie, inodore, mesurant de  de long, pour  de large.

Répartition
Taralea opositifolia est présente en Amazonie :
 dans le nord (y compris l'Amazonie du Venezuela, la Colombie, le Guyana, le Suriname, la Guyane, et le bassin supérieur du Rio Negro au nord du Brésil),
 dans l'ouest (des pentes orientales des Andes jusqu'à la partie occidentale de l'Amazonie brésilienne, y compris l'Amazonie équatorienne, péruvienne, bolivienne et sud-colombienne, et l'État d'Acre au nord-ouest du Brésil),
 dans le centre (de la frontière ouest du Brésil au bassin du Rio Tapajós),
 et dans l'est (du bassin du Rio Tapajós à l'embouchure de l'Amazone, y compris l'Amapá, le Pará et le Maranhão).

Écologie
Au Brésil, Taralea opositifolia est un arbre rare de mi-canopée, de fin de succession tardive dans les várzea basse.
Il affectionne aussi bien les várzea basses (forêts inondées à plus de  de hauteur, avec une période d'inondation moyenne de plus de 50 jours par an),
que les Igapó (forêts inondées d'eaux noires et de , par exemple le long des Rio Negro, Rio Tapajós et Rio Xingú),
jusqu'aux forêts amazoniennes de terre ferme (non inondées).

C'est une espèce de succession tardive, apparaissant parmi des arbres âgés de plus de 150 ans.

Avec sa hauteur moyenne de , elle occupe l'étage moyen dans la stratification forestière, parmi les arbres de .

Son feuillage est persistant : il ne présente pas de perte de feuilles remarquable.

Au Venezuela, Taralea opositifolia pousse dans les forêts ripicole au bord des rivières d'eaux noires, autour de .

On l'a vu fleurir en novembre en Guyane.

On a étudié les spécificités physiologiques entourant la formation des fleurs de Taralea oppositifolia.

Taralea oppositifolia est la plante hôte d'au moins deux insectes xylophages de la famille des Cerambycidae : Eclipta taraleaphila Tavakilian & Peñaherrera-Leiva, 2003 et Odontocera javieri Tavakilian & Peñaherrera-Leiva, 2003.

L'anatomie des folioles de Taralea oppositifolia et ses implications pour la systématique évolutionniste ont été étudiées.

Utilisation
Le bois de Taralea opositifolia est très dur, utilisé pour la construction de maisons, des poteaux, des colonnes, des encadrements de portes et fenêtres, de la marqueterie, des panneaux et du parquets.

Ses extrait auraient des propriétés anti-cancéreuses.

Taralea oppositifolia présente un grand potentiel économique, notamment d'un point de vue médicinal. Une étude des structures sécrétrices a mis en évidence la présence de polysaccharides, lipides, d'alcaloïdes et de composés phénoliques

Les extraits de Taralea oppositifolia présentent des effets inhibiteurs de la tyrosinase qui joue un rôle dans la production de la mélanine et la pigmentation de la peau

Taralea oppositifolia fait partie des plantes médicinales amazoniennes décrites par C.F.P. von Martius au .

Diagnose

En 1775, le botaniste Aublet propose la diagnose suivante :

Références

Voir aussi

Articles connexes
 fève tonka
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Faboideae
Espèce de Fabaceae (nom scientifique)
Plante décrite par Aublet

Taralea oppositifolia


L'ingénierie tissulaire de la muqueuse buccale est le domaine de la reconstruction de la bouche de l'homme, endommagé par des pathologies ou des accidents, par remplacement des tissus par des greffes autologues et des feuilles épithéliales cultivées.

Greffes autologues
Les greffes autologues sont utilisées afin de transférer le tissu d'un endroit à l'autre dans le même corps. L'utilisation de greffes autologues empêche les réactions de rejet de transplantation.
Les greffes utilisées pour le rétablissement de la bouche sont de préférence tirées de la cavité orale elle-même (comme les greffes gingivales et palatines). Cependant, leur disponibilité limitée et leur petite taille conduisent à l'utilisation de transplantations cutanées ou de muqueuses intestinales pour pouvoir couvrir de plus grands défauts.

En plus de la pénurie de tissus, la morbidité sur le site du donneur est un problème commun qui peut se produire lorsque des greffes autologues sont utilisées. Lorsqu'on obtient le tissu d'un endroit autre que la cavité buccale (comme l'intestin ou la peau), il existe un risque que la greffe ne soit pas capable de perdre ses caractéristiques de tissu donneur original. Par exemple, les greffes de peau sont souvent prises de l'avant-bras radial ou du bras latéral supérieur lorsqu'elles couvrent des défauts plus étendus. Un aspect positif de l'utilisation de greffes cutanées est la grande disponibilité de la peau. Cependant, les greffes de peau diffèrent de la muqueuse orale en: consistance, couleur et motif de kératinisation. La greffe de peau transplantée continue souvent à croître cheveux dans la cavité buccale.

Muqueuse buccale normale
Pour mieux comprendre les défis de la construction de la muqueuse buccale avec l'ingénierie d'épaisseur complète, il est important de comprendre d'abord la structure normale de la muqueuse buccale. La muqueuse orale normale se compose de deux couches, la couche épithéliale pavimenteuse stratifiée supérieure et la couche propre inférieure. La couche épithéliale se compose de quatre couches:

 Strate basale (couche basale)
 Stratum spinosum (couche épineuse)
 Stratum granulosum (couche granuleuse)
 Stratum corneum (couche kératinisée/superficielle)

Selon la région de la bouche, l'épithélium peut être kératinifié ou non kératinifié. L'épithélium pavimenteux non kératinisé couvre le palais mou, les lèvres, les joues et le sol de la bouche. L'épithélium pavimenteux kératinisé est présent dans la gencive et le palais dur. La kératinisation est la différenciation des kératinocytes dans la couche granulaire des cellules de surface morte pour former la couche cornéenne. Les cellules se différencient strictement au fur et à mesure qu'elles mesurent la surface (de la couche basale où les cellules progéniteuses se trouvent sur la surface morte).
La feuille propre est une couche fibreuse de tissu conjonctif constitué d'un réseau de fibres de collagène et d'élastine de type 1 et de type 3. Les principales cellules de la feuille propre sont les fibroblastes, responsables de la production de la matrice extracellulaire. La membrane basale forme le bord entre la couche épithéliale et la lame propre.

Muqueuse buccale issue de l'ingénierie tissulaire

Muqueuse buccale artificielle d'épaisseur partielle
Les techniques de culture cellulaire permettent de produire des feuilles épithéliales pour le remplacement de la muqueuse orale endommagée. L'ingénierie du tissu d'épaisseur utilise un type de couche cellulaire, cela peut être en monochromes ou multicouches. Les feuilles épithéliales monocouches sont suffisantes pour l'étude de la biologie de base de la muqueuse orale, par exemple, ses réponses à des stimuli tels que le stress mécanique, l'ajout de facteur de croissance et les dommages par rayonnement. La muqueuse orale, cependant, est une structure multicouche complexe avec des cellules proliférantes et différenciantes et des lames épithéliales monocouches qui se sont avérées fragiles, difficiles à manipuler et susceptibles de se contracter sans matrice extracellulaire de support. Les lames épithéliales monocouches peuvent être utilisées pour la fabrication de cultures multicouches. Ces couches épithéliales multicouches montrent des signes de différenciation tels que la formation d'une membrane basale et la kératinisation. Les fibroblastes sont les cellules les plus courantes dans la matrice extracellulaire et sont importantes pour la morphogenèse épithéliale. Si les fibroblastes sont absents de la matrice, l'épithélium cesse de proliférer mais continue à se différencier. Les structures obtenues par l'ingénierie de la muqueuse buccale d'épaisseur constante forment la base de l'ingénierie de la muqueuse buccale d'épaisseur complète.

Muqueuse buccale d'ingénierie tissulaire pleine épaisseur
Avec l'avancée de l'ingénierie tissulaire a été développé une approche alternative: la muqueuse orale d'ingénierie d'épaisseur complète. La muqueuse orale avec l'ingénierie d'épaisseur complète est une meilleure simulation de la situation in vivo parce qu'ils prennent en compte la structure anatomique de la muqueuse orale native. Les problèmes, tels que la pénurie de tissu et la morbidité sur le lieu du donneur, ne se produisent pas lorsque la muqueuse orale est utilisée avec l'ingénierie d'épaisseur complète.

L'objectif principal lors de la production d'une muqueuse buccale artificielle de pleine épaisseur est de la faire ressembler autant que possible à la muqueuse buccale normale. Ceci est réalisé en utilisant une combinaison de différents types de cellules et d'échafaudages.

 Propre feuille: elle est simule en semant des fibroblastes oraux, produisant une matrice extracellulaire, dans une carcasse biocompatible (poreuse) et en les cultivant dans un moyen de différenciation des fibroblastes.
 Membrane basale: contient des protéines tel que le collagène de type IV, laminine, fibronectine et intégrines. Idéalement, la membrane basale doit contenir une lame lucide et une lame dense.
 Épithélium pavimenteux stratifié : il est simulé par des kératinocytes oraux cultivés dans un milieu contenant des facteurs de croissance de kératinocytes tels que le facteur de croissance épidermique (FEAG).

Pour obtenir les meilleurs résultats, le type et l'origine des fibroblastes et des kératinocytes utilisés dans l'ingénierie tissulaire de la muqueuse buccale sont des facteurs importants à prendre en compte. Les fibroblastes sont généralement prélevés dans le derme de la peau ou de la muqueuse buccale. Les kératinocytes peuvent être isolés de différentes zones de la cavité buccale (telles que le palais ou la gencive). Il est important que les fibroblastes et les kératinocytes soient utilisés le plus tôt possible car la fonction de ces cellules diminue avec le temps. Les kératinocytes et fibroblastes greffés doivent s'adapter à leur nouvel environnement et adopter leur fonction. Il y a un risque de perdre le tissu greffé si les cellules ne s'adaptent pas correctement. Cette adaptation se fait plus facilement lorsque les cellules du tissu donneur ressemblent aux cellules du tissu natif.

Échafaudages
Un échafaudage ou une matrice sert de structure de support temporaire (matrice extracellulaire), l'architecture initiale, sur laquelle les cellules peuvent se développer en trois dimensions dans le tissu souhaité. Un échafaudage doit fournir l'environnement nécessaire à la croissance et à la différenciation cellulaires ; il doit fournir la force nécessaire pour résister aux contraintes mécaniques et guider leur croissance. De plus, les échafaudages doivent être biodégradables et se dégrader au même rythme que le tissu se régénère pour être remplacé de manière optimale. Il existe de nombreux échafaudages parmi lesquels choisir et lors du choix d'un échafaudage biocompatibilité, la porosité et la stabilité doivent également être prises en compte. Les échafaudages disponibles pour l'ingénierie tissulaire de la muqueuse buccale sont :

Échafaudages d'origine naturelle

 Derme acellulaire . Un derme acellulaire est fabriqué en prélevant les cellules (épiderme et fibroblastes dermiques) d'une peau en deux parties. Il a deux côtés : un côté a une lame basale adaptée aux cellules épithéliales, et l'autre est adapté à l'infiltration des fibroblastes car il a des canaux vasculaires intacts. Il est durable, capable de conserver sa structure et ne déclenche pas de réactions immunitaires (non immunogène).
 Membrane Amniotique . La membrane amniotique, la partie interne du placenta, possède une épaisse membrane basale de collagène de type IV et de laminine et de tissu conjonctif avasculaire.

Substituts de peau peuplés de fibroblastes
Les substituts cutanés peuplés de fibroblastes sont des échafaudages qui contiennent des fibroblastes capables de proliférer et de produire une matrice extracellulaire et des facteurs de croissance en 2 à 3 semaines. Cela crée une matrice similaire à celle d'un derme. Les types disponibles dans le commerce sont par exemple :

 Dermagreffe™
 Apligraf™
 Orcel™
 Polyactive™
 Hyalograf 3D™

Échafaudages à base de gélatine
La gélatine est la forme dénaturée du collagène. La gélatine possède plusieurs avantages pour une application en ingénierie tissulaire : elle attire les fibroblastes, est non immunogène, facile à manipuler et stimule la formation d'épithélium. Il existe trois types d'échafaudages à base de gélatine :

 Matrice de dextran oxydé à la gélatine
 Matrice de dextrane gélatine-chitosan-oxydé
 Matrice gélatine-glucane
 Matrice gélatine-hyaluronate
 Matrice d'acide hyaluronique gélatine-chitosane.

Le glucane est un polysaccharide aux propriétés antibactériennes, antivirales et anticoagulantes. De l'acide hyaluronique est ajouté pour améliorer les propriétés biologiques et mécaniques de la matrice.

Échafaudages à base de collagène

Échafaudages de collagène pur
Le collagène est le composant principal de la matrice extracellulaire. Les échafaudages de collagène soutiennent efficacement la croissance des fibroblastes, ce qui permet aux kératinocytes de bien se développer en multicouches. Le collagène (principalement le collagène de type I) est souvent utilisé comme échafaudage car il est biocompatible, non immunogène et disponible. Cependant, le collagène se biodégrade relativement rapidement et ne résiste pas bien aux forces mécaniques. Des caractéristiques améliorées peuvent être créées en réticulant des matrices à base de collagène : c'est une méthode efficace pour corriger l'instabilité et les propriétés mécaniques.

Échafaudages composés de collagène
Des échafaudages composés à base de collagène ont été développés dans le but d'améliorer la fonction de ces échafaudages pour l'ingénierie tissulaire. Un exemple d'échafaudage composé de collagène est la matrice collagène-chitosane. Le chitosane est un polysaccharide chimiquement similaire à la cellulose. Contrairement au collagène, le chitosane se biodégrade relativement lentement. Cependant, le chitosane est peu biocompatible avec les fibroblastes. Pour améliorer la stabilité des échafaudages contenant de la gélatine ou du collagène et la biocompatibilité du chitosane est faite en réticulant les deux ; ils compensent les lacunes de l'autre.

La membrane collagène-élastine, la matrice collagène-glycosaminoglycane (C-GAG), la matrice de collagène réticulé Integra™ et Terudermis® sont d'autres exemples d'échafaudages composés de collagène.

Échafaudages à base de fibrine
Les échafaudages à base de fibrine contiennent de la fibrine qui donne la stabilité aux kératinocytes. De plus, ils sont simples à reproduire et à manipuler.

Échafaudages hybrides
Un échafaudage hybride est un substitut de peau basé sur une combinaison de matériaux synthétiques et naturels. Des exemples d'échafaudages hybrides sont HYAFF® et Laserskin®. Il a été démontré que ces échafaudages hybrides ont de bonnes biocompatibilités in vitro et in vivo et que leur biodégradabilité est contrôlable.

Échafaudages synthétiques
L'utilisation de matériaux naturels dans les échafaudages a ses inconvénients. Habituellement, ils sont chers, ne sont pas disponibles en grande quantité et présentent un risque de transmission de maladies. Cela a conduit au développement d'échafaudages synthétiques. Lors de la production d'échafaudages synthétiques, il y a un contrôle total sur leurs propriétés. Par exemple, ils peuvent être conçus pour avoir de bonnes propriétés mécaniques et la bonne biodégradabilité. En ce qui concerne l'épaisseur des échafaudages synthétiques, la porosité et la taille des pores sont des facteurs importants pour contrôler la formation du tissu conjonctif. Voici des exemples d'échafaudages synthétiques :

 Membranes en polyéthylène téréphtalate (membranes en PET)
 Membranes perméables en polycarbonate (membranes PC)
 Acide glycolique polylactique poreux ( PLGA )

L'utilisation historique de l'électrofilage pour produire des échafaudages synthétiques remonte au moins à la fin des années 1980, lorsque Simon a montré que la technologie pouvait être utilisée pour produire des échafaudages fibreux à l'échelle nanométrique et submicronique à partir de solutions polymères spécifiquement destinées à être utilisées comme substrats cellulaires et tissulaires in vitro . Cette utilisation précoce des réseaux électrofilés pour la culture cellulaire et l'ingénierie tissulaire a montré que divers types de cellules adhéraient et proliféraient sur les fibres de polycarbonate. Il a été noté que, contrairement à la morphologie aplatie généralement observée dans la culture 2D, les cellules cultivées sur les fibres électrofilées présentaient une morphologie tridimensionnelle plus arrondie généralement observée des tissus in vivo .

Applications cliniques : muqueuse buccale modifiée de pleine épaisseur
Bien qu'il n'ait pas encore été commercialisé pour un usage clinique, des études cliniques ont été menées sur des traitements intra et extraoraux avec muqueuse orale complètement modifiée. La muqueuse buccale d'épaisseur complète est principalement utilisée dans la chirurgie reconstructive maxillo-faciale et dans la reconstruction péritonéale. De bons résultats cliniques et histologiques ont été obtenus. Par exemple, il y a la croissance vasculaire et les kératinocytes transplantés sont bien intégrés dans l'épithélium natif. La muqueuse orale d'épaisseur complète a également montré de bons résultats pour des applications extraorales telles que la reconstruction urétrale, la reconstruction de la surface oculaire et la reconstruction palpébrale.

Notes et références

Liens externes
 K. Moharamzadeh et al (2007), Tissue-engineered Oral Mucosa: a Review of the Scientific Literature, JDR Journal of Dental Research
 Eline Deboosere, Tissue engineering van de orale mucosa, Universiteit Gent
 Sung-Pei Tsai et al (2006), Preparation and Cell Compatibility Evaluation of Chitosan/Collagen Composite Scaffolds Using Amino Acids as Crosslinking Bridges, Journal of Applied Polymer Science
 Ulrich Meyer et al (2009), Fundamentals of Tissue Engineering and Regenerative Medicine, p. 368,
 Luiz Carlos Junquiera et al (2005), Basic Histology, p. 282,
 Berillo D., Volkova N. (2014), Preparation and physicochemical characteristics of cryogel based on gelatin and oxidised dextran, Journal of Materials Science 49 (14), P. 4855-4868
 Berillo D. et al (2012), Oxidized Dextran as Crosslinker for Chitosan Cryogel Scaffolds and Formation of Polyelectrolyte Complexes between Chitosan and Gelatin, Macromolecular bioscience 12 (8), P. 1090-1099

Pages avec des traductions non relues

Ingénierie tissulaire de la muqueuse buccale


BBC Earth es un canal internacional de televisión en alta definición propiedad de la BBC,  que se dedica a transmitir documentales relacionados con la naturaleza. A partir del 1 de septiembre de 2015 comenzó a transmitir en Latinoamérica en inglés, con subtítulos en español y portugués. y fue cerrado el 13 de abril de 2017.

Historia
Inicialmente la BBC Trust accedió a transmitir el canal BBC HD por un periodo de 12 meses de prueba (Public Value Test), comenzando en mayo de 2007, pero se extendió este periodo finalizando así en junio de 2008. Esto permitió que los ejecutivos de la BBC aprobaran el lanzamiento del canal en alta definición, esto anunciado por la BBC Trust.

Presencia internacional
En septiembre de 2006 BBC Worldwide anunció que tenía planeado lanzar una versión internacional de BBC HD en un futuro cercano.

El junio de 2008 se lanzó en Australia en el sistema FOXTEL HD+; más tarde, el 15 de noviembre de 2009 fue reemplazado por UKTV HD.

En 2008, en Estados Unidos, durante una emisión de BBC World News America se anunció que BBC America HD se lanzaría ese mismo año, sin embargo no empezó transmisiones hasta el 20 de julio de 2009.

El 3 de diciembre de 2008 se lanzó en los países nórdicos, siendo el tercer canal internacional de BBC HD, después de las versiones del Reino Unido y Australia.

El 31 de agosto de 2011 comenzó transmisiones en México a través de Dish, posteriormente lo incluyó Cablevisión.

El 1 de febrero, comenzó transmisiones en Perú a través de Movistar TV.

El 28 de mayo de 2012 fue lanzado en Brasil por la disposición NET.

El 1 de abril de 2012 Cablevisión (Argentina) agrega a BBC HD a su grilla digital.

En junio de 2013 se agrega en Claro Chile.

El 13 de abril de 2017 cesó sus transmisiones solo para Latinoamérica junto con BBC Entertainment y CBeebies.

Véase también
 Unidad de historia natural de la BBC, fuente del material del canal
 BBC Entertainment
 CBeebies

Referencias

Enlaces externos
 BBC Earth

BBC
Cadenas de televisión
Canales de televisión
Canales de televisión desaparecidos

BBC Earth


ජයි මාතා දී යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ 1977 පන්ජාබි භක්තිවත් චිත්‍රපටයකි. මෙය අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද්දේ දල්ජිත් විසිනි.

චරිත නිරූපණය
දාරා සිං
නරේන්ද්‍ර චංචල්
බාබු සෝනු
සර්දාර් අඛ්තර්
මාස්ටර් සත්‍යජීත්
මාස්ටර් විශාල්
මුම්ටාස් බෙගම්
මධුමතී
කාමිනී
තුන් තුන්
සජීඩ්
ගුල්ෂාන් බවා
මීර්සා මුෂෞෆ්
පොල්සාන්
සෞදගර් සිං
ජුග්නු
කමල්ජීත් සෝනා

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

1977 චිත්‍රපට
පන්ජාබි-භාෂා චිත්‍රපට

ජයි මාතා දී (1977 චිත්‍රපටය)


Agrilus jarrensis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Baudon, 1968.

Referências

jarrensis

Agrilus jarrensis


California Chrome (født 18. februar 2011) er en amerikansk-født galophest af racen engelsk fuldblod.

Som tre-årig vandt California Chrome de to første galopløb i den amerikanske triple crown-serie, Kentucky Derby og Preakness Stakes og fik derved muligheden for at vinde triple crown med en sejr i det sidste løb, Belmont Stakes, hvilket ikke var sket de foregående 36 år. California Chrome blev imidlertid "blot" nr. 4 i løbet på Belmont Stakes.

Efter den særdeles succesrige sæson som tre-årig, var næste sæson i 2015 noget mere afdæmpet, men California Chrome opnåede dog en andenplads i verdens største galopløb målt på pengepræmier, Dubai World Cup. Som fem-årig stillede California Chrome den 26. marts 2016 atter op i Dubai World Cup. Fra en dårlig startposition vandt California Chrome løbet med 3 3⁄4 længder.

Med sejren i Dubai World Cup 2016 og de ca. 6 mio. $ i præmie blev California Chrome den bedst indtjenende hest nogensinde i Nordamerika. Med sejren opnåede California Chrome mere end 12,5 mio. $ i præmiepenge, hvilket kun er overgået af tre japanske heste.

California Chromes ophav er Lucky Pulpit (hingst) og Love the Chase (hoppe), der ikke var specielt succesfulde galopheste. Avlslinjen kan via Eclipse føres tilbage til Darley Arabian.

Noter

Eksterne henvisninger

 California Chrome i startboksen ved Kentucky Derby 2014
 California Chrome vinder Dubai World Cup 2016 på YouTube

Berømte heste
Galopsport

California Chrome


فيسيولويي  هي قرية في مقاطعة كراسنودار كراي في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 4110   نسمة.

أصل التسمية

الجغرافيا

العلوم والثقافة

مراجع

سوتشي
معابر الحدود الجورجية الروسية

فيسيولويي (كراسنودار)


Morten Karlsen (Copenhague, Dinamarca, 25 de marzo de 1979), exfutbolista danés y actualmente entrenador. Entrena al HB Køge de Dinamarca.

Clubes

Como futbolista

Como entrenador

Palmarés
 Copa de Dinamarca: 2009/10.

Enlaces externos

Futbolistas de Dinamarca
Futbolistas del Boldklubben af 1893
Futbolistas del PEC Zwolle
Futbolistas del FC Nordsjælland
Futbolistas del Randers FC
Futbolistas del Esbjerg fB
Futbolistas del Lyngby BK
Futbolistas del HB Køge
Futbolistas de Copenhague

Morten Karlsen


Lépée d'Austerlitz (ou épée d'Austerlitz de l'empereur Napoléon ) est l'épée portée par Napoléon  à la bataille d'Austerlitz. Cette bataille du  est une victoire française décisive de la Grande Armée qui, malgré son infériorité numérique, bat les forces de la Troisième coalition qui se dissout à la suite de la bataille.

Cette épée, symbole des campagnes et de la gloire de Napoléon , voire incarnation de la l'héritage de l'Empire, est conservée au musée de l'Armée à Paris.

Histoire

Faite à Paris par l'orfèvre Martin-Guillaume Biennais entre 1801 et 1804, Napoléon  conserve cette épée de cour jusqu'à sa mort à Sainte-Hélène où elle était accrochée dans sa chambre. Léguée à son fils mais jamais transmise à cause du décès prématuré de ce dernier, le général Henri-Gatien Bertrand, compagnon de Napoléon à Sainte-Hélène, la dépose sur le cercueil le  puis la conserve jusqu'au , date où il la remet au roi Louis-Philippe . Lors du Retour des cendres le , elle est de nouveau déposée sur le cercueil de l'Empereur à la demande du roi puis dans la crypte où elle reste jusqu'en 1861. Par la suite, l'épée est placée dans un reliquaire aux côtés du célèbre couvre-chef de Napoléon et d'un grand collier de la Légion d'honneur, avant de rejoindre les collections du musée de l'Armée.

Attaché à cette arme blanche, Napoléon  appelait cette épée .

Description
Le pommeau en or est sculpté et gravé de couronnes de lauriers. On y distingue à l'avers un médaillon représentant un casque à l'Antique et au revers une chouette, attribut d'Athéna et symbole de sagesse. La fusée est ornée de lauriers. À l'avers, dans un médaillon perlé, le profil d'Hercule, coiffé de la peau du lion de Némée. Tandis que l'autre face représente Alexandre le Grand, muni d'un casque sur lequel on distingue son fidèle cheval Bucéphale. La garde et la branche sont décorées de rosettes, lauriers et d'une double frise perlée. Une tête de lion, symbole de force, est sculptée au bout du quillon. Le clavier représente Napoléon couronnée de feuilles de chêne.

La lame est à l'origine totalement bleuie. L'avers est entièrement décoré de motifs végétaux. Sur le revers, apparait une tête d'animal : les débats oscillent entre sanglier ou chien, mais les connaissances actuelles ne permettent pas de répondre à cette interrogation. Plus bas, un oiseau représenté à l'égyptienne suivi d'un cheval et d'un « B » pour Bonaparte. S'ensuit une inscription, ajoutée en 1806 par Biennais : .

L'épée est présentée avec son fourreau de cuir et d'or, décoré de motifs végétaux et d'une tête de cheval. Quant au dard, pointe du fourreau, elle est en acier.

Conservation

L'arme fait partie des collections permanentes du musée de l'Armée, dans le département «  et décorations ».

Notes et références

Austerlitz
Collection du musée de l'Armée (Paris)
Napoléon Bonaparte

Épée d'Austerlitz


Das Kutschkelied ist ein Soldatenlied aus dem Deutsch-Französischen Krieg von 1870/71. Es beginnt mit dem Reim eines Jenaer Studentenliedes von 1814: "Was kraucht dort in dem Busch herum? Ich glaub', es ist Napolium!", der dann auf den französischen Kaiser Napoleon III. bezogen wurde. Verfasser des Liedes war angeblich ein "Füsilier Kutschke", sodass das Lied als Kutschkelied populär wurde.

Geschichte

Das Lied erschien zuerst in den Mecklenburgischen Nachrichten vom 22. August 1870, und zwar in vier Strophen. Die Kölnische Zeitung veröffentlichte den Text am 6. September 1870.
Welche Melodie der Verfasser für das Kutschke-Lied zugrunde legte, ist unbekannt. Gesungen wurde es wohl meist auf die Melodie von Ich bin der Doktor Eisenbart; später wurden neue Kompositionen geschaffen, die sich aber nicht durchsetzten.

Das Lied verbreitete sich schnell und es wurden weitere Strophen hinzugefügt. Nach dem Tod des angeblichen Kutschke – es hieß, er sei an einer Verwundung gestorben – wurde weiter öffentlich über den Ursprung des Liedes gerätselt. In der 1871 erschienenen Schrift Das Kutschkelied auf der Seelenwanderung. Forschungen über die Quellen des Kutschkeliedes im grauen Alterthume nebst alten Texten und Uebersetzungen in neuere Sprachen hat Wilhelm Ehrenthal in humoristischer Absicht angebliche Belege für die Verbreitung des Liedes seit der Antike zusammengestellt (lateinische Codices, Keilschrifttafeln, Quellen auf Arabisch und Sanskrit u. a.).

Der Schöpfer blieb lange unbekannt. Da es aber viele neue "Kutschkelieder" gab, beanspruchten verschiedene Personen die Urheberrechte für sich; ein August Gotthelf Hoffmann (* 11. November 1844, † 1924) vertrat seine Ansprüche sogar so vehement, dass er sich ab 1899 gar Hoffmann-Kutschke nannte.

Ein Redakteur der Kölnischen Zeitung stellte aber endgültig fest, dass der tatsächliche Urheber der Erstfassung Hermann Alexander Pistorius (1811–1877), Feldprediger im Deutsch-Französischen Krieg und Pfarrer in Basedow (Mecklenburg), war.

Spätere Rezeption
Der niederländische Humorist Toon Hermans machte sein Publikum bekannt mit einer niederländischen Übersetzung des Liedes, «Wat ruist er door het struikgewas?» In einer Skizze tritt er auf als Sänger, der dieses Lied singen will, aber nicht weiter kommt als zur ersten Zeile, weil er sich nicht daran erinnern kann, was im Busch herumgeht.

Literatur
 Wilhelm Ehrenthal: Das Kutschkelied auf der Seelenwanderung. Forschungen über die Quellen des Kutschkeliedes im grauen Alterthume nebst alten Texten und Uebersetzungen in neuere Sprachen. Leipzig 1871 (PDF bei der Karl-May-Gesellschaft).
 Hubert Havlicek: Füsilier trifft Weltreisenden: Kutschke und Karl May. In: Wiener Karl-May-Brief, Heft 3/2007, S. 7.

Weblinks
 Tobias Widmaier: Kutschkelied. In: Historisch-kritisches Liederlexikon.
 Zum ursprünglichen Lied

 Lied der Krähwinkler Landwehr aus den Befreiungskriegen, darin Strophe 20  In: Historisch-kritisches Liederlexikon.
 Eintrag im Karl-May-Wiki

Soldatenlied
Deutsch-Französischer Krieg in Kunst und Literatur

Kutschkelied


Egipćanin, američki povijesni film iz 1954. godine.

Sažetak
U starom Egiptu u doba legendarne 18. dinastije nekog sirotana usvojila je ugledna liječnička obitelj iz Tebe. Sirotan Sinuhe nastavio je očuhovim putem i stekao znanja za liječnički poziv. Sinuhe i njegov prijatelj Horemheb spasili su mladom faraonu Eknatonu život i za nagradu ih je primio u dvorsku službu. Sinuhea je privukla tajanstvena kurtizana kojoj je zaslijepljen ljubavlju prepisao sav svoj imutak.

Američki filmovi 1950-ih
Filmovi 1950-ih

Egipćanin (1954.)


Aderus flavipalpis é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por George Charles Champion em 1893.

Distribuição geográfica
Habita no México.

Referências

flavipalpis
Coleópteros do México
Insetos descritos em 1893
Espécies descritas por George Charles Champion

Aderus flavipalpis


An Muhlenbergia porteri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frank Lamson Scribner ngan William James Beal. An Muhlenbergia porteri in nahilalakip ha genus nga Muhlenbergia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Muhlenbergia

Muhlenbergia porteri


Das Unwetter im November 1966 führte im Alpenraum zu schweren Waldschäden und Überschwemmungen.

Meteorologische Situation
Ein Tief bei den Britischen Inseln hatte einen Trog Richtung Italien gesteuert. Die Wetterlage führte im Nordstau der Alpen zu heftigem Niederschlag, der auch auf den Alpenhauptkamm überschlug.
Dieser ging mit 3. November in den höheren Lagen der Zentralalpen in Schnee über. Am 4. November setzte Föhn ein, mit Schneeschmelze bis in Höhenlagen von 2500 m Seehöhe. In der Nacht des 4. November kam heftiger Sturm auf, der von gewittrigen Entladungen (Wintergewitter) begleitet war. Dieser Föhnsturm erreichte im Osten der Alpen und Höhenlagen Orkanstärken und hielt intensiv bis 7. November – das Tief war vor die portugiesische Küste gezogen – und mit überhöhten Temperaturen bis 11. November an.

Im Rahmen des Ereignisses kam es auch in Italien und besonders in Florenz zu einem Hochwasser von besonderer Schwere.

Folgen

Westösterreich
Besonders der Raum Land Salzburg – Osttirol – Oberkärnten – Karawanken war von Starkregen betroffen. Hier kam es – nach August/September 1965
und August 1966 – zur dritten Hochwasserkatastrophe in nur 16 Monaten.

In Lienz fielen innerhalb von 24 Stunden 232 l/m² (mm),
im Raum Flattach an die 190 l/m²,
in Rauris an der Alpennordseite wurde die bisher maximale 24-stündige Tagesniederschlagssumme mit 94 l/m² verzeichnet.
In Reisach im Gailtal betrug die 2-Tages-Summe (3./4.) 298 l/m², in Lienz 258 l/m², was dort gut ein Viertel der Gesamt-Jahresdurchschnittsmenge ist.
Im Möllgebiet gab es umfangreiche Schäden durch Vermurung, ebenso in Kärnten.
Am 4. November kam es auch in der Stadt Salzburg zu Überflutungen. Die größten bisher bekannten Durchflussmengen traten am 4. November an der Lieser (Gmünd 190 m³/s), dem Weißenbach (Gassen 69 m³/s), der Gail (Mauthen 500 m³/s, Rattendorf 850 m³/s, Nötsch 700 m³/s, Federaun 850 m³/s) und Gailitz (Thörl 370 m³/s) auf.
Schon am 5. November wurden aber durch Föhn am Sonnblick-Observatorium 90 km/h, Spitzenböen bis 120 km/h, und in Salzburg Lufttemperaturen bis +21° gemessen.

Diese Niederschläge werden mit einer Jährlichkeit von um die 100 bewertet.

Ostösterreich
Hier führten orkanartige Stürme 3. und 4. November im ganzen südlichen Niederösterreich und der Obersteiermark zu verheerenden Windwürfen, vor allem in der Umgebung von Mariazell und im Salzatal.
In Wien stiegen die Temperaturen bis 5. November auf +15°.

Insgesamt schätzt man das Sturmholz auf über 600.000 fm, und den Gesamtschaden – durch die vorausgegangene Schneeschmelze und die im aufgeweichten Boden instabilen Bäume, wie durch anschließenden Borkenkäferschaden – auf über 1,3 Mio. fm.
In der Steiermark waren es 1967 in Summe 1,17 Mio. fm,
im Bezirk Scheibbs waren 160.000 Festmeter Windholz gefallen,
Das reicht zwar nicht an die österreichweiten Ereignisse Paula/Emma 2008, Vivian/Wiebke 1990, Kyrill 2007 und Capella 1976 und den Föhn 2002 heran, gehört aber lokal zu den schwersten Waldschäden der zweiten Republik.

Nachwirkungen
Wichtigste Nachwirkung war die Schaffung des Katastrophenfonds (Katastrophenfondsgesetz 1966).

Auch gilt dieses Unwetter als Wendepunkt der österreichischen Forstarbeit in Richtung Technisierung, was den Bau von Forststraßen und den Einsatz von modernen
Forstschleppern betrifft, so erwarben die Bundesforste 1967 26 schwedische Knickschlepper mit Seilwinden. Die Forstunfälle – die Forstverwaltungen Gußwerk, Wegscheid und Wildalpen etwa hatten zur Schadholzaufarbeitung das Vierfache des normalen Arbeiterstands – konnte so im Vergleich zu Vorereignissen gering gehalten werden. Auch die EDV hielt nach 1966 Einzug in das Forstwesen.

Literatur
 A. Kravogel, E. Wurzer: Die Hochwasserschäden 1966 in den Katastrophengebieten. In: Österr. Wasserwirtschaft. 19/3–4, 1967, S. 41–45.
 Karl Leitner (Gastschriftleitung): Allgemeine Forstzeitung. 1968, Folge 7 (Sonderheft zur Bewältigung des Großschadens 1966/67).
 C.F. Peturnig (Gesamtred.), et al.: Hochwasser in Kärnten. Sonderausgabe der Kärntner Landeszeitung. Klagenfurt 1969 (interpraevent.at PDF, nur bei Anmeldung) – zu den Ereignissen 1965 und 1966.
 H. Schreiber, H. Zettl: Hydrographische Charakteristik der Hochwasserkatastrophen im August und November 1966 in Österreich. Werk o.A. 19/3–4, 1967, S. 46–55.
 H. Tröschl: Die neuerlichen Niederschlags- und Hochwasserkatastrophe im österreichischen Südalpengebiet vom 3. bis 5. September 1966. In: Wetter und Leben. Nr. 19, 1, 1967.
 Hans Troschl: Die Hochwasserwetterlagen 1965 und 1966, Interprävent Tagungsbericht, 1967, S. 18–24 (PDF auf interpraevent.at, nur bei Anmeldung).

Einzelnachweise

1966
Unwetter, Alpenraum
1966
Forststurmschaden
Österreichische Geschichte (Zweite Republik)
Wetterereignis (20. Jahrhundert)

Novemberunwetter im Alpenraum 1966


ශ්‍රී ලංකා තොරතුරු තා‌ක්ෂණ ආයතනය (SLIIT, ස්ලිට් යන කෙටි නාමයෙන් ද හදුන්වනු ලබන), ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධානතම තොරතුරු තාක්ෂණ උපාධි පිරිනමන,විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාව විසින් පිලිගත් ආයතනයකි. මෙහි ප්‍රධාන මණ්ඩපය මාළඹේ පීහිටා ඇත. ජාත්‍යන්තර විශ්ව විද්‍යාල සංගමයේ සහ පොදු  රාජ්‍ය මණ්ඩලයේ විශ්ව විද්‍යාල සංගමයේ සාමජිකයෙකි. මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ අධ්‍යාපන සහ මහාමාර්ග අමාත්‍යාංශය යටතට ඇතුලත් වේ. SLIIT ආයතනය ශ්‍රී ලංකාවේ විශ්ව විද්‍යාල පනත යටතේ වරලත් උපාධි පිරිනමන ආයතනයකි.

ඉතිහාසය
1999 වසරේ මෙය ආරම්භ කරන ලද්දේ ශ්‍රී ලංකාවේ වේගයෙන් දියුණු වන තොරතුරු තාක්‍ෂන ක්‍ෂේත්‍රයේ රැකියා අවස්ථා වලට සුදුසුකම් ලත් වෘත්තිකයින් බිහි කිරීමේ අරමුණෙනි. මෙම පුරෝගාමී මෙහෙවර ක්‍රියාත්මක වුණේ එකල ආහාර සඳහා අභ්‍යන්තර සහ අන්තර්ජාතික වාණිජ කටයුතු අමාත්‍යාංශයේ, අධ්‍යාපන සහ උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයේ සහ මුදල් සහ ක්‍රම සම්පාදන අමාත්‍යාංශයේ පූර්ණ අනුග්‍රහය යටතේය.

අධ්‍යන කටයුතු
ශ්‍රී ලංකා තොරතුරු තා‌ක්ෂණ ආයතනයේ දැනට ඉංජිනේරු පීඨය, තොරතුරු තාක්ෂණ පීඨය, වාස්තු විද්‍යා පීඨය, සමාජ සහ විද්‍යා පීඨය, පශ්චාත් උපාධි පීඨය සහ ව්‍යාපාර අධ්‍යන පීඨය යනුවෙන් පීඨ හයක් යටතේ අධ්‍යන කටයුතු සිදු කරයි. මීට අමතරව අලුතෙන් ආරම්භ කරන ලද ආයතනයෙන් හෝටල් කළමණාකරන පාඨමාලා සිදු කරයි. ශ්‍රී ලංකා තොරතුරු තා‌ක්ෂණ ආයතනයේ උපාධි වලට අමතරව, විදේශ විශ්ව විද්‍යාල වල උපාධි පාඨමලා ද මෙහි සිදුකරයි

ඉංජිනේරු පීඨය
මෙය 2012දි අරඹන ලදි. මෙමගින් පහත සඳහන් විද්‍යාවේදී ඉංජිනේරු උපාධි (BSc Eng. Hons SLIIT) පාඨමාලා සඳහා අධ්‍යන කටයුතු සිදු කෙරේ.
 විදුලි හා ඉලෙක්ට්‍රොනික ඉංජිනේරු විද්‍යාවේදී උපාධිය
 යාන්ත්‍රික ඉංජිනේරු විද්‍යාවේදී උපාධිය
 යාන්ත්‍රික ඉංජිනේරු(මෙට්‍රොනික්ස්)විද්‍යාවේදී උපාධිය
 සිවිල් ඉංජිනේරු විද්‍යාවේදී උපාධිය
 ද්‍රව්‍ය ඉංජිනේරු විද්‍යාවේදී උපාධිය

ප්‍රමාණ හා මැනුම් තාක්ශනය විද්‍යාවේදී උපාධිය

තොරතුරු තාක්ෂණ පීඨය
මෙය 1999දි අරඹන ලදි. වැඩිම සිසුන් පිරිසක් මෙම පීඨයේ ඉගෙනුම ලබයි. පහත සඳහන් උපාධි පාඨමාලා සඳහා විශේෂීකරණ කිහිපයක් යටතේ අධ්‍යන කටයුතු සිදු කෙරේ.
 තොරතුරු තාක්ෂණය පිලිබඳ විද්‍යාවේදි (ගෞරව) උපාධිය
 පරිගණක විද්‍යාව පිලිබඳ විද්‍යාවේදි (ගෞරව) උපාධිය
 පරිගණක පද්දති සහ ජාලකරණය පිලිබඳ විද්‍යාවේදි (ගෞරව) උපාධිය
 පරිගණක පද්දති පිලිබඳ විද්‍යාවේදි (ගෞරව) උපාධිය
 සයිබර් ආරක්ශණය පරිගණක පද්දති පිලිබඳ විද්‍යාවේදි (ගෞරව) උපාධිය
 තොරතුරු තාක්ෂණය පිලිබඳ විද්‍යාවේදි උපාධිය
 මෘදුකාංග ඉංජිනේරු  පිලිබඳ විද්‍යාවේදි උපාධිය
 විසෘත මාද්‍ය විද්‍යාවේදි (ගෞරව) උපාධිය
 දත්ත විද්‍යාව පිලිබඳ විද්‍යාවේදි (ගෞරව) උපාධිය

SLIIT ආයතනයේ සත්‍ය කතාව

SLIIT බාධක හමුවේ පැමිණි ගමන් මග
SLIIT ආයතනය, විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසමෙහි සහ උසස් අධ්‍යාපන අමාත්‍යාංශයෙහි විශ්ව විද්‍යාල පනත යටතේ අනුමැතිය ලත්, උපාධි ප්‍රදානය කරනු ලබන ලංකාවෙහි ප්‍රමුඛ පෙළේ රාජ්‍ය නොවන ආයතනයකි. මෙම ආයතනය පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලීය විශ්ව විද්‍යාල සංගමයේ (ACU) සහ ජාත්‍යන්තර විශ්ව විද්‍යාල සංගමයෙහි (IAU) සාමාජිකත්වය දරනු ලබන අතර, එක්සත් රාජධානියෙහි ඉංජිනේරු සහ තාක්ෂණ ආයතනය මගින් පිළිගත් ප්‍රථම ශ්‍රී ලාංකික අධ්‍යාපන ආයතනය ද වේ.

SLIIT ආයතනය රාජ්‍ය ආයතනයක් විය යුතුද, නැද්ද යන්න පිළිබඳව පසුගියදා නැවතත් සංවාදයට තුඩු දී ඇති හෙයින් ආයතනයෙහි ආරම්භය, අනුබද්ධතා සහ එහි හිමිකාරීත්වය පිළිබඳ සත්‍යය අනාවරණය කිරීමට මෙය අනගි අවස්ථාවක් බැව් අපගේ විශ්වාසයයි.

යථෝක්ත කරුණු අනාවරණය කිරීමට ප්‍රථම, පහත සඳහන් කරුණු පිළිබඳ පැහැදිලි අවබෝධයක් ලබා ගැනීම එම අනාවරණයන් මනාව වටහා ගැනීමට මහෝපකාරී වේ.

 SLIIT ආයතනය ඇපයෙන් සීමිත සමාගමකි. එහෙයින් එය කොටස් (ීය්රුි) නොදරණ අතර, කිසිදු ආයතනයකට අයත් නොවේ. එමෙන්ම කිසිවෙකුට කිසිදු ලාභාංශ ගෙවීමක් සිදු නොකරයි. සියලු මූල්‍ය අතිරික්තයන් ආයතනයෙහි අධ්‍යාපනික පාඨමාලා, පහසුකම් සහ ශිෂ්‍යත්ව ලබාදීම සඳහා අඛණ්ඩව ආයෝජනය කරනු ලබයි.
 මෙම ආයතනයේ ඇපකාරක සමාජිකයන් ප්‍රකට විද්වතුන් සහ වෘත්තිකයන් වන අතර, ඔවුන් විශ්‍රාම ගිය පසු වෙනත් විද්වතුන් සහ වෘත්තිකයන් ඇපකරුවන් බවට පත්වේ. මෙය ලෝකයේ ඉහළම ශ්‍රේණිගත විශ්ව විද්‍යාල විසින් අනුගමනය කරනු ලබන භාරකාරීත්වයේ (Custodianship) ආකෘතියට සමාන වූවකි.
 SLIIT ආයතනය කිසිදු අවස්ථාවකදී රජයට හෝ මහපොළ භාරකාර අරමුදලට අයත් ව නොතිබූ අතර, වත්මන් තත්ත්වය ද එසේමය.
 SLIIT ආයතනය යම් යම් අමාත්‍යාංශ යටතේ ලැයිස්තුගත කර තිබූ නමුත් ආරම්භයේ සිට මේ දක්වාම එය රජයේ කිසිදු අමාත්‍යාංශයක කොටසක් වශයෙන් නොපැවතිණි.
 කිසිදු රාජ්‍ය ආයෝජනයකින් තොරව, ආයෝජන මණ්ඩලයෙන් ලද කර්මාන්ත ප්‍රවර්ධන ප්‍රධානයක් මත 1999 දී SLIIT ආයතනය ස්ථාපිත කරන ලදී. එහි ආරම්භක ඇපකරුවන් කිසිදු සංවිධානයක් නියෝජනය නොකළ ස්වාධීන පුද්ගලයින් ලෙස කටයුතු කරන ලදී. ශ්‍රී ලංකා ආයෝජන මණ්ඩලයේ අරමුදල් SLIIT වෙත ප්‍රදානය කරන ලද්දේ අවශ්‍ය වෘත්තිකයන් විශාල වශයෙන් බිහිකිරීමේ අභියෝගය භාර ගැනීමට කැමැති එකම ආයතනය එය වූ බැවිනි.
 SLIIT ආයතනය ආරම්භකොට වසර 6ක් සාර්ථකව පවත්වාගෙන ගිය පසුබිමක, 2005 වසරේ දී මාලබේ මණ්ඩපයේ ක්‍රියාකාරීත්වය සඳහා මහපොළ භාරකාර අරමුදල සමඟ ක්‍රියාකාරී ගිවිසුමකට එළැඹෙන ලදී. ඒ අනුව SLIIT අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයට මහපොළ භාරකාර අරමුදල විසින් සාමාජිකයින් නම් කරන ලද්දේ ඉන් පසුවය.

දැන් අපි 1998 වසරට නැවත පියනගමු...
මේ වනවිට ශ්‍රී ලංකාවෙහි තොරතුරු තාක්ෂණය සහ ව්‍යාපාර ක්‍රියාවලි කළමණාකාරීත්වයේ පෙර නොවූවිරූ වර්ධනයක් සහ ඉල්ලුමක් නිර්මාණය වී තිබුණි. වර්ධනය වන තාක්ෂණික පෙරළිය හමුවෙහි ඇතිවිය හැකි තොරතුරු තාක්ෂණයේ සහ ව්‍යාපාර ක්‍රියාවලි කළමණාකාරීත්වයේ නිපුන වෘත්තිකයින් සඳහා වූ දැවන්ත ඉල්ලුම සපුරාලීම අත්‍යවශ්‍ය කරුණක් බව ආචාර්ය ලලිත් ගමගේ විසින් ප්‍රත්‍යක්ෂ කරන ලදී. ඒ වනවිට ඔහු මොරටුව විශ්ව විද්‍යාලයෙහි ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්යවරයකු සහ පරිගණක සේවා මධ්‍යස්ථානයෙහි අධ්‍යක්ෂවරයා විය. පසුව ඔහු විසින් මොරටුව විශ්ව විද්‍යාලයෙහි තොරතුරු තාක්ෂණ ආයතනයක් පිහිටුවීම සඳහා වූ යෝජනාවක්, එවකට අභ්‍යන්තර සහ ජාත්‍යන්තර වාණිජ සහ ආහාර අමාත්‍ය ධූරය දැරූ කිංස්ලි ටී. වික්‍රමරත්න මහතා වෙත ඉදිරිපත් කරන ලදී.

ඉන් අනතුරුව 1998 ජුනි මස දී මෙම යෝජනාව, අධ්‍යාපන, උසස් අධ්‍යාපන සහ අභ්‍යන්තර සහ ජාත්‍යන්තර වාණිජ සහ ආහාර යන අමාත්‍යාංශ ඒකාබද්ධව කැබිනට් මණ්ඩලය දක්වා ගෙන යන ලදී. මහපොළ භාරකාර අරමුදලෙහි සභාපතිතුමා සමඟ කළ සාකච්ඡා වලින් අනතුරුව, මහපොළ භාරකාර අරමුදලින් මූලික ප්‍රාග්ධනයක් සහ ආයතනය පිහිටුවීම සඳහා මාලබේ ප්‍රදේශයෙන් ඉඩම් කොටසක් ලබාදීමට ද යෝජනා විය. මෙම ව්‍යාපෘතිය සඳහා කැබිනට් මණ්ඩලය ප්‍රතිපත්තිමය එකඟතාවයකට එළැඹිය ද, නව ආයතනයේ අධ්‍යපනය ලබාදීම සඳහා සුදුසුකම් ලත් විද්වතුන් නොමැති බවට සහ එයින් ඒකාබද්ධ අරමුදල වෙත පැටවෙන බර පිළිබඳව සැලකිය යුතු බව මුදල් අමාත්‍යාංශය විසින් අවධාරණය කරන ලදී.

මොරටුව විශ්ව විද්‍යාලයෙහි සේවයේ නියුතු කථිකාචාර්යවරුන්ගෙන් සහ බාහිර කථිකාචාර්යවරුන්ගෙන් මූලිකව ආයතනය පවත්වාගෙන යා හැකි බවත්, මහපොළ භාරකාර අරමුදල මගින් කරනු ලබන මූල්‍ය දායකත්වයෙන් ඒකාබද්ධ අරමුදල වෙත පැටවෙන අධික බර ලිහිල් කරගත හැකි බවටත්, ඉහත කරුණු සම්බන්ධව කරුණු ඉදිරිපත් කරමින් පැහැදිලි කරන ලදී. එහෙත් තවත් මාස 6ක් යනතුරු ඒ සඳහා කිසිදු ප්‍රතිචාරයක් නොලැබිණි.

මෙවැනි පසුබිමක් තුළ මහාචාර්ය ගමගේ එවකට අභ්‍යන්තර සහ ජාත්‍යන්තර වාණිජ සහ ආහාර අමාත්‍ය ධූරය දැරූ කිංස්ලි ටී. වික්‍රමරත්න මහතා වෙත ලිපියක් ඉදිරිපත් කරමින්, අත්‍යවශ්‍යව පවතින මෙම ආයතනය පිහිටුවීම යථාර්තයක් කරනු පිණිස අමාත්‍යාංශ ප්‍රධානීන්, මේ පිළිබඳ උනන්දු වන වෘත්තිකයින් සහ ආචාර්යවරුන් සමග සාකච්ඡාවක් ලබාදෙන ලෙස ඉල්ලීමක් කරන ලද අතර, ඒ සඳහා 1999 ජනවාරි 28 වෙනි දින අවස්ථාවක් ලබා දෙන ලදී. මෙම සාකච්ඡාවෙහි අරමුණ වූයේ මෙම ව්‍යාපෘතිය ආරම්භ කිරීමට ක්‍රමෝපායයන් සොයා බැලීම වූ අතර, අන්තර්කාලීන පිළිතුරක් ලෙස මේ වෙනුවෙන් ඇපයෙන් සීමිත සමාගමක් පිහිටුවීමට යෝජනා විය. එමගින් ආයතනය පවත්වාගෙන යා හැකි අතර, කැබිනට් අනුමැතිය ලැබීමෙන් අනතුරුව රජයට අවශ්‍යවන්නේ නම් එය පවරාගෙන මොරටුව විශ්ව විද්‍යාලය වෙත අනුබද්ධ කළ හැකි බවට ද යෝජනා විය.

SLIIT ආරම්භය
1999 මාර්තු මසදී ශ්‍රී ලංකා තොරතුරු තාක්ෂණ ආයතනය (SLIIT) ඇපයෙන් සීමිත සමාගමක් ලෙස නිල වශයෙන් ලියාපදිංචි කරන ලදී. ආරම්භක සියලු ඇපකරුවන් ස්වාධීන පුද්ගලයින් ලෙස ක්‍රියා කළ අතර, ඔවුන් කිසිදු ආයතනයක් නියෝජනය නොකරන ලදී. මෙම නව ආයතනයෙහි කිසිදු අයිතියක් රජයට හෝ මහපොළ භාරකාර අරමුදලට නොතිබිණි. ඒ අනුව SLIIT ආයතනය ස්වාධීන රාජ්‍ය නොවන ආයතනයක් විය.

මහාචාර්ය සෑම් කරුණාරත්න සභාපති ධූරයට පත් කෙරුණු අතර මහාචාර්ය ලලිත් ගමගේ කළමණාකර අධ්‍යක්ෂ ධූරයට පත් කෙරිණි. ඒ වනවිට මෙම ආයතනයෙහි වෙනත් කිසිදු සේවකයකු නොසිටි අතර, ඔවුන් දෙදෙනා විසින් ආයතනික ව්‍යුහය වැඩිදියුණු කිරීම, සේවකයින් බඳවාගැනීම, අධ්‍යාපනික වැඩසටහන් සහ පාඨමාලා සකස් කිරීම යනාදිය යුහුසුළුව කරගෙන යන ලදී.

කැබිනට් අනුමැතිය ලැබෙන තෙක් සිදුවිය හැකි ප්‍රමාද වළකාගැනීමේ අටියෙන් ආයෝජන මණ්ඩලයෙන් ලද 'කර්මාන්ත ප්‍රවර්ධන අරමුදලින්' සහ සභාපතිතුමා සහ කළමණාකාර අධ්‍යක්ෂගේ කාලය සහ පුද්ගලික මූල්‍ය දායකත්වය යොදවමින්ආ SLIIT යතනයෙහි වැඩ ආරම්භ කරන ලදී. ආයතනයෙහි ක්‍රියාකාරකම් ආරම්භයේදී රජයේ කිසිදු නිළ මැදිහත්වීමක් ඊට නොතිබූ බැව් මෙහි ලා සඳහන් කළ යුතුය.

1999 මැයි මාසයේදී මොරටුව විශ්ව විද්්‍යාලයේ තොරතුරු තාක්ෂණ ආයතනය ස්ථාපිත කිරීම (IIT) මුදල් අමාත්‍යාංශය විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී. මෙම යෝජිත ව්‍යාපෘතිය අනුමත වූයේ නම් දැනට මොරටුව විශ්ව විද්‍යාලයට අනුබද්ධව IIT ආයතනය ස්ථාපිත වන්නට තිබුණි. එහෙත් එය එසේ නොවූ නිසා SLIIT ආයතනය ස්ථාපිත කොට ක්‍රියා කරවන ලදී.

සිහිනය යථාර්තයක් බවට පත්වීම
අභියෝග හමුවෙහි නොසැලී සිටිමින් SLIIT හි නිර්මාතෘන් විසින් 1999 සැප්තැම්බර් මස දී ද්විවාර්ෂික ඩිප්ලෝමා පාඨමාලවත් සමග එහි වාණිජ ක්‍රියාකාරකම් ආරම්භ කරන ලදී. ඒ කුලී පදනම මත ලබාගත් කොල්ලුපිටියේ ලංකා බැංකු මර්චන්ට් ටවර් හි දීය. තොරතුරු තාක්ෂණය පිළිබඳ අධ්‍යාපනයේ අවශ්‍යතාවය පිලිබඳ ආචාර්ය ගමගේ මහතාගේ නිගමනය නිවැරදි බැව් සනාථ කරමින් මේ සඳහා අයදුම්පත් 3150කට වඩා ලැබුණු අතර, එයින් 400ක් තෝරා ගන්නා ලදී. ඉන් ලැබුණු ආදායම් SLIIT ආයතනය මූල්‍යමය වශයෙන් පවත්වාගෙන යෑමට ප්‍රමාණවත් විය.

මොරටුව විශ්ව විද්‍යාලයේ සිසු උද්ඝෝෂණ හේතුවෙන් ආයතනය සමඟ පැවති සියලු සම්බන්ධතා නවතා දැමීමට විශ්ව විද්‍යාල කළමණාකාරීත්වය තීරණය කරන ලදී. එහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස SLIIT ආයතන සිහිනය යථාර්තයක් කරගැනීමේ ඒකායන අරමුණ ඇතිව, ඇතිවිය හැකි පුද්ගලික අවදානම් ද පසෙක ලා ආචාර්ය ගමගේ විශ්ව විද්‍යාලයීය සියලු තනතුරුවලින් ඉල්ලා අස්විය.

SLIIT ආයතනය රජයේ අමාත්‍යංශයක් යටතේ ගැසට් කරන්නේ නම් ආයතනය සඳහා මූල්‍ය පහසුකම් ලබාදිය හැකි බැව් මුදල් අමාත්‍යාංශය විසින් වර්ෂ 2000දී දන්වා සිටින ලදී. මෙම යෝජනාවෙන් ප්‍රයෝජන ගැනීමට SLIIT බලධාරීන් එකඟ වූහ. මෙම අවස්ථාවෙහි දී SLIIT ආයතනය පළමුවරට අමාත්‍යාංශයක් යටතට පත්වන ලදී. එහෙත් ලබාදීමට එකඟ වූ මූල්‍ය ප්‍රතිපාදන කිසිදිනක නොලැබුණු අතර එතැන් සිට SLIIT විවිධ අමාත්‍යාංශ යටතේ පැවතිණි. එහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස දේශපාලන මැදිහත්වීම් හේතුවෙන් ආයතනයේ ප්‍රගතියට විවිධ බාධා ඇතිවිය.

එහෙත්ආ SLIIT යතනය එහි අධ්‍යාපනික මට්ටම් පුළුල් කරමින් සහ එහි ගුණාත්මක බව වැඩිදියුණු කරමින් ආයතනය නිසිලෙස පවත්වාගෙන යෑමට බලධාරීන් තම උපරිමයෙන් කටයුතු කළහ. SLIIT ආයතනය ඕස්ට්්‍රලියාවේ Curtin විශ්ව විද්‍යාලය සහ IBM" CISCO" Microsoft ආයතන සමඟ සහයෝගිතාවන් ඇතිකර ගැනීමට සුදුසුකම් සපුරා ගත් ප්‍රථම ලාංකීය ආයතනය වේ. තවද අදාළ විෂයානුබද්ධ උපාධි ප්‍රදානය කිරීමේ හිමිකම් සඳහා විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිසම වෙතින් අනුමැතියද ලබාගන්නා ලදී. SLIIT ආයතනය සම්බන්ධයෙන් සියලු තීරණයන් ගනු ලැබූයේ සියලු ක්‍රියාවලීන්ට අනුකූලව සහ නීතිමය උපදෙස් අනුව ආයතනයේ අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලය විසිනි.

දිනෙන් දින වර්ධනය වන ඉල්ලුම සමඟ කටයුතු කිරීම
ආයතනයෙහි පාඨමාලා සඳහා පවතින අධික ඉල්ලුම හමුවේ මාලබේ මණ්ඩපය ස්ථාපිත කිරීමේ අදහස පෙරදැරිව SLIIT ආයතනය යළිත් වරක් මහපොළ භාරකාර අරමුදල සමඟ සම්බන්ධ විය. මෙවර මහපොළ භාරකාර අරමුදල සමඟ සම්බන්ධ වූයේ ස්වාධීන ආයතනයක් වශයෙන් මිස මොරටුව විශ්ව විද්‍යාලයේ කොටස්කරුවකු වශයෙන් නොවේ. එවර, වර්ෂ 2000 සැප්තැම්බර් මස දී මාලබේ පිහිටි ඉඩමක් සහ ඉදිකිරීම් කටයුතු සඳහා රු. මිලියන 500ක් ලබාදීමට එකඟ විය. ඒ අනුව 2001 වසරේ දී ඉදිකිරීම් ආරම්භ කරන ලදී.

2001 වසරේ තවත් සිසුන් 600ක් කොල්ලුපිටියේ මෙට්රෝ ආයතනයට ඇතුළත් වූ අතර, ඕස්ට්්‍රලියාවේ Curtin විශ්ව විද්‍යාලය ඔවුන්ගේ තොරතුරු තාක්ෂණ වැඩසටහන් SLIIT සමග එක්ව ක්‍රියාත්මක කිරීමට එකඟ විය. මෙම කාල වකවානුවේදී ම විශ්ව විද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිෂන් සභාව විසින් SLIIT හි Metro Campus සඳහා උපාධි ප්‍රදානය කිරීමේ බලතල ද ලබාදෙන ලදී. මේ සියල්ල සිදුවූයේ මාලබේ මණ්ඩපය ආරම්භ කිරීමට සහ ඒ සඳහා ගිවිසුම් අත්සන් කිරීමට ද ප්‍රථම SLIIT හි කීර්තිනාමය මත බැව් මෙහිලා සඳහන් කිරීම වටී.

තවත් බාධක
2001 වර්ෂයේදී ආණ්ඩුව වෙනස්වීමෙන් පසුව මහපොළ භාරකාර අරමුදල විසින් පොරොන්දුවූ අරමුදල් ලබාදීම කිසිදු පැහැදිලි කිරීමකින් තොරව නවතා දමන ලදී. ඒ වනවිට පොරොන්දු වූ රු.මිලියන 500න් රු. මිලියන 373ක අරමුදල් ලබා දී තිබුණි. මාලබේ මණ්ඩපයෙහි වැඩකටයුතු එතෙක් නිමාකර නොතිබූ හෙයින් සහ තවදුරටත් මහපොළ භාරකාර අරමුදලින් කිසිදු අරමුදලක් නොලැබෙන හෙයින් මහාචාර්ය ගමගේ SLIIT සිහිනය සැබෑ කර ගැනීම උදෙසා තවත් අවදානමක් ගන්නා ලදී. එනම් තම පුද්ගලික සහතික ඇපයක් මත DFCC බැංකුවෙන් ගත් ණය මුදලකින් එහි දෙවෙනි අදියර 2002දී අවසන් කිරීමය.

අවසානයේ දී නොයෙක් අපහසුතා මධ්‍යයේ SLIIT ආයතනය මහපොළ භාරකාර අරමුදල සමග 2003 වසරේ දී ගිවිසුමකට එළැඹෙන ලදී. ඒ SLIIT ආයතනයට මාලබේ මණ්ඩපය පිහිටා ඇති ඉඩම බදුදීමට සහ SLIIT ආයතනයට ස්වාධීන ආයතනය ලෙස කටයුතු කිරීමටත්ය. එහෙත් නැවතත් ආණ්ඩු වෙනස්වීම හේතුවෙන් මෙම ගිවිසුම කිසිදා ක්‍රීයාත්මක නොවීය.

තිරසාර විසඳුමක්
බොහෝ එකඟතාවලින් අනතුරුව 2005 වර්ෂයේ දී නව ගිවිසුමක් අත්සන්කොට ක්‍රියාත්මක කරන ලදී. මෙම ගිවිසුම යටතේ මහපොළ භාරකාර අරමුදල විසින් මාලබේ මණ්ඩපය වසර 60ක කාලයකට SLIIT ආයතනයට බදු දීමට එකඟ විය. රුපියල් මිලියන 373ක මුදල් දායකත්වය සහ බදු පදනම මත මාලබේ ඉඩම ලබාදීම කරණකොට SLIIT ආයතනය විසින් මහපොළ භාරකාර අරමුදල වෙත අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩල ආසන 5ක් ලබාදිය යුතුවිය. තවද මාලබේ මණ්ඩපය විසින් උපයනු ලබන මුදලින් 20%ක් SLIIT ආයතනය විසින් මහපොළ භාරකාර අරමුදල වෙත ගෙවිය යුතු විය. මෙම ගිවිසුම SLIIT ආයතනයේ අනෙකුත් මණ්ඩප කෙරෙහි බල නොපානු ඇත. ඒ, එම මණ්ඩප මහපොළ භාරකාර අරමුදලේ ආධාර යටතේ නොපවතින හෙයිනි. මේ අනුව මෙම ගිවිසුම යටතේ පවා SLIIT වෙනම නීතිමය ආයතනයක් (Legal Entity) ලෙස පැවතුණි. 2015 වසරේදී රජයන් වෙනස් වනතුරු මෙම ක්‍රමවේදය ක්‍රියාත්මක කෙරිණි.

නව අභියෝග
වර්ෂ 2015 දී එවකට පැවති රජය යටතේ පාලනය වූ මහපොළ භාරකාර අරමුදල විවිධ හේතු දක්වමින් 2005 දී අත්සන් කරන ලද සහ ඒ වනවිට පැවති ගිවිසුම නැවත සමාලෝචනය කිරීමට කැමැති බැව් SLIIT ආයතනය වෙත දන්වා සිටින ලදී. මහපොළ භාරකාර අරමුදල විසින් මුලින් ලබාදෙන ලද සියලු අරමුදල් නැවත ගෙවන ලෙස SLIIT ආයතනයට දන්වන ලදී. තවද එම අරමුදල් සඳහා පොලියක් ද ඉල්ලා සිටින ලදී. ඒ 2005 සිට 2015 දක්වා SLIIT ආයතනය විසින් මාලබේ මණ්ඩපයට රු. බිලියන 2කට අධික මුදලක් ආයෝජනය කර තිබූ පසුබිමක ය.

2015 දී නව ගිවිසුමක් අත්සන් කළ අතර, SLIIT ආයතනය විසින් මහපොළ භාරකාර අරමුදල වෙත රු. මිලියන 408.5ක් ගෙවන ලැබිය. එය මහපොළ භාරකාර අරමුදලේ එවකට සභාපතිවරයා විසින් පිළිගන්නා ලදි. මහපොළ භාරකාර අරමුදලේ සභාපති ධූරය සැමවිටම අග විනිසුරු තුමන් විසින් දරනු ලබන කාර්යයකි. මහපොළ භාර අරමුදල විසින් මාලබේ කැම්පස් ඉඩම SLIIT වෙත වසර 60කට බදු දීම අලුත් කරන ලද්දේ වසරකට රු. මිලියන 20ක බදු කුලියට සහ උපරිම වශයෙන් මිලියන 45ක් දක්වා සෑම වසර 5කට වරක් එය වැඩි කරමිනි. දැනට SLIIT ආයතනය විසින් ගෙවනු ලබන බදු මුදල රු, මිලියන 25ක් වන අතර, වසර 6ක් පුරා ගෙවූ බදු මුදල් මහපොළ භාරකාර අරමුදල විසින් පිළිගෙන ඇත. දෙන ලද සියලු අරමුදල් සහ පොලිය නැවත ගෙවීමෙන් පසුව SLIIT ආයතනයෙහි අධ්‍යක්ෂ මණ්ඩලයෙහි සිටි මහපොළ භාරකාර අරමුදලේ සාමාජිකයින් ඉවත් කර ගන්නා ලදී. එතැන් සිට අප සහ මහපොළ භාරකාර අරමුදල අතර තිබූ එකම සබඳතාවය බදු දීමනාකරු/බදු ගැණුම්කරු ගිවිසුම හැර අන් කිසිවක් නොවේ.

පැවති මතිමතාන්තර කෙසේ වෙතත් මාලබේ මණ්ඩපය පිහිටි ඉඩමේ අයිතිය කිසිදා වෙනස් නොවූවකි. මාලබේ SLIIT මණ්ඩපය පිහිටි ඉඩමෙහි අයිතිය මේ දක්වාම මහපොළ භාරකාර අරමුදල සතුවන අතර ඔවුන් එයින් සැලකිය යුතු බදු මුදලක් උපයා ගනී.

සැබෑ ස්වාධීනත්වය
2015 ගිවිසුමට පසුවද SLIIT ආයතනය සිය විශිෂ්ඨ අධ්‍යාපන වැඩසටහන් අඛණ්ඩව පවත්වාගෙන යමින් සිය යටිතල පහසුකම් පුළුල් කළේය. ඉන් පසු 2017දී විදේශ විශ්ව විද්‍යාල සමග සමීප සබඳතා ගොඩනඟා ගනිමින් සහ ආයෝජයන් වැඩිදියුණු කර ගනිමින් ආයතනයේ ව්‍යාප්තිය තවදුරටත් ප්‍රවර්ධනය කිරීමේ අරමුණින්, SLIIT ආයතනය අමාත්‍යාංශයක් යටතේ ලැයිස්තුගත කිරීමේ හේතුවෙන් ඇති වූ දුෂ්කරතා රජය සමග සාකච්ඡා කරන ලදී. ඊට ප්‍රතිචාර වශයෙන් එවක ජනාධිපතිතුමා අවශ්‍ය පියවර ගන්නා ලදී. ඒ අනුව 2017 වසරේ දී, රජයට SLIIT ආයතනයේ කිසිදු කොටස් හිමිකාරත්වයක් නොමැති හෙයින් සහ ආයතනයට කිසිදු අරමුදල් සැපයීමක් නොකරෙන හෙයින් SLIIT ආයතනය අමාත්‍යාංශ යටතේ ලැයිස්තුගත කිරීමෙන් ඉවත් කරන ලදී. මෙය සිදු කරන ලද්දේ කැබිනට් මණ්ඩලය විසින් නීතිපති තුමාගේ සහ මුදල් අමාත්‍යාංශයේ නිරීක්ෂණයන් සලකා බැලීමෙන් පසුවය.

මේ අනුව අද අප අපගේ සමාරම්භක තත්ත්වයට පැමිණ ඇති අතර, රජයට හෝ කිසිදු රාජ්‍ය සංවිධානයකට සම්බන්ධ නොවූ, නිදහස් සහ ස්වයංබලාත්මක ශ්‍රී ලාංකීය උසස් අධ්‍යාපන ආයතනයක් වශයෙන් ජයග්‍රාහි ගමනක යෙදෙමින් සිටින්නෙමු. දැන් අප පෙර නොවූවිරූ පරිදි උසස් අධ්‍යාපනයේ පුරෝගාමීන් බවට පත්ව සිටිමු. අපගේ ප්‍රාරම්භකයන් අපේක්ෂා කරන ලද SLIIT සිහිනයන් සැබෑ කරමින් ශ්‍රී ලාංකීය තරුණ ප්‍රජාව වෙත උසස් අධ්‍යාපනයේ නව මංපෙත් විවර කිරීමට අප සමත්ව ඇති බැව් සාඩම්බරයෙන් සඳහන් කිරීමට කැමැත්තෙමු

මාලබේ මණ්ඩපය
එක් පසෙකින් රටේ මධ්‍යම කඳුකරය ඇසට හසුකරන තවත් පසෙකින් දක්‍ෂිණ අධිවේගී මාර්ගයට සමීපව අක්කර 25ක නිසංසල වටපිටාවක පිහිටුවා ඇති මාලබේ මණ්ඩපය පුළුල් පරාසයක විහිදුනු උපාධි අධ්‍යයන වැඩසටහන් රැසක් පිරිනමයි. සරසවි ගොඩනැගිලි සංකීරණය වර්ග අඩි 365,900 ට අධික වපසරියක් තුළ, දේශන ශාලා (Lecture Halls), ශ‍්‍රවණාගාර (Auditorium), සන්නිවේදන පහසුකම් (Communication Facilities), පුස්තකාල (Library), හා කියවීම් ශාලා (Reading Rooms), පරිපාලන සහ සේවා පහසුකම් (Admin. & Service Facilities) සමග භෝජනාගාර (Cafetaria) ආදියෙන් සැදුම්ලත් ශිෂ්‍යයින්ට පොදුවූ අවකාශයන්ආ දියෙන් සමන්විත වන සේ නිර්මාණය කොට ඇත. මීට අමතරව සුවිසල් ක‍්‍රීඩා භූමියක් (Play Ground), ටෙනිස් පිටියක් (Tennis Court), පැසිපන්දු පිටියක් (Basketball), මේස පන්දු (Table Tennis), අංගන සහ ශරීර සුවතා මංතීරුවක් (Jogging Track) යන සුවිශේෂාංගද මාලබේ මණ්ඩපය සතු වේ

මහනුවර මධ්‍යස්ථානය
SLIIT මහනුවර මධ්‍යස්ථානය, E-WIS ආයතනය හා සමග සහයෝගීතාවයෙන් 2002 වසරේ ජනවාරි මසදී ස්ථාපිත කරන ලදී. පළමු වසර දෙක තුළ මහනුවර ප‍්‍රදේශය තුළම රැුඳී සිට තොරතුරු තාක්‍ෂණය (Information Technology) සහ ව්‍යාපාර (Business) යන ක්ෂේත‍්‍රයන්හි උසස් අධ්‍යාපන කටයුතු සඳහා අවතීර්ණ වීමට මහනුවර සහ එ් අවට සිටින ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන්ට පහසුකම් සලසනු පිණිස මෙම මධ්‍යස්ථානය පිහිටුවනු ලැබීය. මෙම මධ්‍යස්ථානයේ ඉගෙනුම ලබන පළමු වසර සිසුන්ට අනෙකුත් SLIIT ආයතන වල මෙහෙයවන උපාධි පාඨමාලාවන්ම හැදෑරීමේ අවස්ථාව සලසා ඇත. මහනුවර මධ්‍යස්ථානයේදී SLIIT තොරතුරු තාක්‍ෂණ හෝ ව්‍යාපාර උපාධියේ පළමු වසර දෙක අවසානයේදී උසස් ඩිප්ලෝමාව (Higher Diploma) ලබා ගත හැකි අතර ඉන්පසු විද්‍යාවේදී උපාධියේ (BSc)/ව්‍යාපාර පරිපාලනවේදී උපාධියේ (BBA)/ විද්‍යාවේදී ගෞරව (BSc Honours) උපාධි සඳහා වැඩිදුර අධ්‍යයන කටයුතු වෙනුවෙන්, මාලබේ ආයතනය වෙත යොමුවිය හැක. SLIIT මහනුවර මධ්‍යස්ථානය විද්‍යාගාර, පුස්තකාල පහසුකම්, දේශන ශාලා සහ පරිගණකාගාර ආදී සියලූම පහසුකම් වලින් සමන්විත වන පරිදි සංවිධානය කොට ඇත.

පරිගණක පීඨය

 විද්‍යාවේදී තොරතුරු තාක්‍ෂණ (ගෞරව) උපාධි - තොරතුරු තාක්‍ෂණය
 විද්‍යාවේදී තොරතුරු තාක්‍ෂණ (ගෞරව) උපාධි - තොරතුරු පද්ධති ඉංජිනේරු විද්‍යාව
 විද්‍යාවේදී තොරතුරු තාක්‍ෂණ (ගෞරව) උපාධි - සයිබර් ආරක්‍ෂණය
 විද්‍යාවේදී තොරතුරු තාක්‍ෂණ (ගෞරව) උපාධි - අන්තර් ක‍්‍රියාකාරීත්ව මාධ්‍ය
 විද්‍යාවේදී තොරතුරු තාක්‍ෂණ (ගෞරව) උපාධි - දත්ත විද්‍යාව
 විද්‍යාවේදී තොරතුරු තාක්‍ෂණ (ගෞරව) උපාධි - තොරතුරු තාක්‍ෂණය (ඕස්ට්රේලියාවේ කර්ටින් විශ්වවිද්‍යාලය)
 විද්‍යාවේදී තොරතුරු තාක්‍ෂණ (ගෞරව) උපාධි - පරිගණක පද්ධති සහ ජාල ඉංජිනේරු විද්‍යාව (ඕස්ට්රේලියාවේ කර්ටින් විශ්වවිද්‍යාලය)
 විද්‍යාවේදී තොරතුරු තාක්‍ෂණ (ගෞරව) උපාධි - මෘදුකාංග ඉංජිනේරු විද්‍යාව (ඕස්ට්රේලියාවේ කර්ටින් විශ්වවිද්‍යාලය)

ව්‍යාපාර පීඨය

 ව්‍යාපාර පරිපාලනවේදී (ගෞරව) උපාධි - ගිණුම්කරණය සහ මූල්‍ය
 ව්‍යාපාර පරිපාලනවේදී (ගෞරව) උපාධි - ව්‍යාපාර විශ්ලේෂණය
 ව්‍යාපාර පරිපාලනවේදී (ගෞරව) උපාධි - මානව ප‍්‍රාග්ධන කළමනාකරණය
 ව්‍යාපාර පරිපාලනවේදී (ගෞරව) උපාධි - අලෙවි කළමනාකරණය
 ව්‍යාපාර පරිපාලනවේදී (ගෞරව) උපාධි - මනා සංවිධානය හා සැපයුම් දාම කළමනාකරණය
 ව්‍යාපාර පරිපාලනවේදී (ගෞරව) උපාධි - ව්‍යාපාර කළමනාකරණ

කුරුණෑගල මධ්‍යස්ථානය
SLIIT කුරුණෑගල මධ්‍යස්ථානය E-WIS ආයතනය හා සමග සහයෝගීතාවයෙන් 2013 වසරේදී ස්ථාපිත කරන ලදී.

පළමු වසර තුළ කුරුණෑගල ප‍්‍රදේශය තුළම රැුඳී සිට තොරතුරු තාක්‍ෂණ (Information Technology) ක්ෂේත‍්‍රයෙහි උසස් අධ්‍යාපන කටයුතු සඳහා අවතීර්ණ වීමට කුරුණෑගල සහ ඒ අවට සිටින ශිෂ්‍ය ශිෂ්‍යාවන්ට පහසුකම් සලසනු පිණිස මෙම මධ්‍යස්ථානය පිහිටුවනු ලැබීය. මෙම මධ්‍යස්ථානයේ පළමු වසර සිසුන්ටද අනෙකුත් SLIIT ආයතන වල මෙහෙයවන උපාධි පාඨමාලාවන්ම හැදෑරීමේ අවස්ථාව ඇත. කුරුණෑගල මධ්‍යස්ථානයේදී SLIIT තොරතුරු තාක්‍ෂණ හෝ ව්‍යාපාර උපාධියේ පළමු වසර අවසානවූ පසු විද්‍යාවේදී උපාධියේ (BSc)/ ව්‍යාපාර පරිපාලනවේදී උපාධියේ (BBA)/විද්‍යාවේදී ගෞරව (BSc Honours) උපාධි සඳහා වැඩිදුර අධ්‍යයන කටයුතු වෙනුවෙන් මාලබේ හෝ කොලඹ ආයතන වෙත යොමුවිය හැක.

පරිගණක පීඨය

 විද්‍යාවේදී තොරතුරු තාක්‍ෂණ (ගෞරව) උපාධි - තොරතුරු තාක්‍ෂණය
 විද්‍යාවේදී තොරතුරු තාක්‍ෂණ (ගෞරව) උපාධි - තොරතුරු පද්ධති ඉංජිනේරු විද්‍යාව
 විද්‍යාවේදී තොරතුරු තාක්‍ෂණ (ගෞරව) උපාධි - සයිබර් ආරක්‍ෂණය
 විද්‍යාවේදී තොරතුරු තාක්‍ෂණ (ගෞරව) උපාධි - අන්තර් ක‍්‍රියාකාරීත්ව මාධ්‍ය
 විද්‍යාවේදී තොරතුරු තාක්‍ෂණ (ගෞරව) උපාධි - දත්ත විද්‍යාව
 විද්‍යාවේදී තොරතුරු තාක්‍ෂණ (ගෞරව) උපාධි - තොරතුරු තාක්‍ෂණය (ඕස්ට්රේලියාවේ කර්ටින් විශ්වවිද්‍යාලය)
 විද්‍යාවේදී තොරතුරු තාක්‍ෂණ (ගෞරව) උපාධි - පරිගණක පද්ධති සහ ජාල ඉංජිනේරු විද්‍යාව (ඕස්ට්රේලියාවේ කර්ටින් විශ්වවිද්‍යාලය)
 විද්‍යාවේදී තොරතුරු තාක්‍ෂණ (ගෞරව) උපාධි - මෘදුකාංග ඉංජිනේරු විද්‍යාව (ඕස්ට්රේලියාවේ කර්ටින් විශ්වවිද්‍යාලය)

ව්‍යාපාර පීඨය

 ව්‍යාපාර පරිපාලනවේදී (ගෞරව) උපාධි - ගිණුම්කරණය සහ මූල්‍ය
 ව්‍යාපාර පරිපාලනවේදී (ගෞරව) උපාධි - ව්‍යාපාර විශ්ලේෂණය
 ව්‍යාපාර පරිපාලනවේදී (ගෞරව) උපාධි - මානව ප‍්‍රාග්ධන කළමනාකරණය
 ව්‍යාපාර පරිපාලනවේදී (ගෞරව) උපාධි - අලෙවි කළමනාකරණය
 ව්‍යාපාර පරිපාලනවේදී (ගෞරව) උපාධි - මනා සංවිධානය හා සැපයුම් දාම කළමනාකරණය
 ව්‍යාපාර පරිපාලනවේදී (ගෞරව) උපාධි - ව්‍යාපාර කළමනාකරණ

අනුබද්ධ විශ්වවිද්‍යාලයන්

සබැධි

විශ්වවිද්‍යාල ප්‍රතිපාදන කොමිශන් සභාව විසින් පිලිගත් උපාධි පිරිනමන ආයතන
අධ්‍යාපන ආයතන

ශ්‍රී ලංකා තොරතුරු තා‌ක්ෂණ ආයතනය


ETA SA Manufacture Horlogère Suisse (ETA SA Swiss Watch Manufacturer) designer og fremstiller mekaniske urværker og quartz urværker. Almindeligvis omtales 'ETA SA' som ETA, selskabet har hovedkvarter i Grenchen, Schweiz og er et helejet datterselskab af Swatch Group.

Eksterne henvisninger
Den officielle hjemmeside for ETA SA .

Referencer

Armbåndsursproducenter fra Schweiz
Urmærker
Etableret i 1985

ETA SA


سيدي محمد بن لكبير بن محمد بن عبد الله بن لكبير، ولد بقرية لغمارة ببودة
الواقعة على بعد 25 كلم غرب مدينة أدرار.

نشأته
ترعرع في كنف عائلة محافظة اٍشتهرت بحمل كتاب الله والورع، حفظ القرآن الكريم على يد الطالب عبد الله مدرس القرية ثم بدأ بأخد مبادئ الفقه والدين على يد عمه وحفظ كذلك متون الفقه والنحو والعقيدة وغيرها كثير وكل ذلك في سن مبكرة.

رحلته في طلب العلم

تمنطيط ، بعد بلوغه اٍنتقل رفقة أبيه اٍلى تمنطيط ليتتلمذ على يد عالم زمانه الشيخ سيدي أحمد ديدي الذي أخد عنه علوم الشريعة والعربية و التوحيد والفقه والحديث والتصوف وتفسير القرآن والآداب والنحو وغيرها، واٍتصل خلال هذه الفترة بالكثير من علماء وقضاة المنطقة.

تلمسان، اٍستأذن شيخه الشيخ سيدي أحمد ديدي بالذهاب للقاء الشيخ سيدي بوفلجة بن عبد الرحمن شيخ الطريقة الكرزازية القاطن آنذاك بتلمسان حيث أخد عنه أوراد الطريقة وتدارس معه بعض مسائل الفقه ومختصر خليل.
كان له اٍتصال أيضا بعلماء تلمسان المعاصرين له.

فاس، زار كذلك جامع القرويين بفاس وجالس علماءه وأخد عنهم.

تأسيسه للزاوية

قبل تأسيس مدرسة أدرار: اٍشتغل بتحفيظ القرآن الكريم وتدريس الفقه والتوحيد بالعريشة ثم المشرية، حيث طلب منه والده في أواخر الأربعينيات العودة إلى مسقط رأسه ببودة، ثم اٍنتقل اٍلى تيميمون، وأسس مدرسة بها ليعود مرة أخرى إلى بودة حيث شرع بالتعليم والتدريس بمنزله.

تأسيس المدرسة بأدرار: أنشأها سنة 1949 م بطلب من سكان أدرار وتولى الخطابة والتدريس بالمسجد الكبير وحرص على توسيع المدرسة سنة بعد أخرى وتكفل بنفقة الطلبة وذلك كله بعون المحسنين أيضا، لم يعرف عن نهجه الاٍبتداع ولا الشطحات ولا الخرافات بل كان نهجا علميا بعيدا عن التواكل.

وفي المدرسة تأسس المعهد الاٍسلامي سنة 1964م.

تكريمه
تحصل على:
 الدكتوراه الفخرية من جامعة وهران.
 وسام الاٍستحقاق من رئيس الجمهورية سنة 1999م.

تلاميذه
تخرج على يد الشيخ مئات من الطلبة وكان بعضهم من النجباء الذين قرروا تأسيس مدارس خاصة بهم وذلك لاٍيصال رسالة شيخهم، نذكر منهم{ الشيخ عبد الكريم مخلوفي}و الشيخ الحاج سالم بن إبراهيم الإمام الخطيب بالجامع الكبير وعضو المجلس الإسلامي الأعلى، الشيخ سيدي الحاج حسان الانزجميري، الشيخ الحاج عبد القادر بكراوي، الشيخ عبد الكبير بلكبير، الشيخ عبد الله عزيزي، الشيخ مولاي التهامي غيتاوي عضو المجلس الإسلامي الأعلى، الشيخ الحاج احمد المغيلي,الشيخ مولاي عبد الله طاهري، الشيخ محمد بوقندي بتسابيت أدرار، الشيخ اوكادوا الصالح بأوقروت و الشيخ الحاج احمد المكي .

وفاته
توفي صبيحة يوم الجمعة 16 جمادي الثاني سنة 1421هـ الموافق 15 سبتمبر 2000م، حضر جنازته الآلاف من الاشخاص ومن تلامذته ومن أهم الحضور كان رئيس الجمهورية آنذاك عبد العزيز بوتفليقة.

مراجع

حاصلون على الدكتوراه الفخرية من جامعة وهران
صوفيون جزائريون
علماء دين سنة جزائريون
مواليد 1911
وفيات 1421 هـ
وفيات 2000
وفيات في أدرار

سيدي محمد بالكبير


Charles Hazlitt Cahan  (October 31, 1861 – August 15, 1944) was a Canadian lawyer, newspaper editor, businessman, and provincial and federal politician.

Biography
Cahan, a Presbyterian of Irish descent, was born in Hebron, Nova Scotia. He was the son of Charles Cahan Jr. and had three siblings: Frank D. Cahan (1863–1936), Jennie M. Cahan (1866–1918) and Loie S. Cahan (1871–1881).

He was educated at Yarmouth Seminary and Dalhousie University. He married Mary J. Hetherington of Halifax, Nova Scotia in March 1887; she died in July 1914. In January 1918, he married Juliette Elisa Charlotte Hulin of Paris, France. Cahan had two sons, John Flint Cahan (1889–1928) and Charles H. Cahan, Jr. (1887–1970), and one daughter, Lois Theresa (1891–1964).

Cahan died on August 15, 1944, and is buried at Riverside Cemetery, in Hebron, Nova Scotia.

Career
Cahan was chief editorial writer of the Halifax Herald and Mail from 1886 to 1894. He was called to the bar in Nova Scotia in 1893 and in Quebec Bar in 1907, designated KC in 1907 (Nova Scotia) and 1909 (Quebec). He practiced corporate law in Halifax as a partner at Harris, Henry & Cahan from 1893 to 1908, and in Montreal, Quebec, from 1908.

In private business, Cahan was a lawyer and financier for extensive tramway operations in South America, Trinidad and Mexico. In 1902, Cahan became the general counsel and on-site manager of the Mexican Light and Power Company Limited.

Politics
From 1890 to 1894, Cahan was a leader of the Liberal-Conservative Party in Nova Scotia Legislature and a member of the Nova Scotia Legislature for Shelbourne. He also served as Hon. Secretary, Halifax Branch, Imperial Federation League, Hon. Secretary, Liberal-Conservative Association, Nova Scotia, and Director of Public Safety for Canada during World War I.

In his article, "The Role of Lawyers in Corporate Promotion and Management: A Canadian Case Study and Theoretical Speculations" (see link below), Marchildon states, "With his four-year arts degree, as well as a law degree from the Dalhousie Law School in Halifax, Charles Cahan was one of the few formally educated practitioners in late nineteenth century Canada. This gave Cahan flexibility and, rather than immediately pursuing a legal career, he worked first as a newspaper editor and then became a politician. Only when he was electorally defeated in 1896 did he turn to the practice of law."

Between 1887 and 1891, an attempt by Cahan and others to secure a federal civil service appointment for John James Stewart, owner of the Halifax Herald and Mail, came to nothing. Cahan attributed this result to the influence of Sir Charles Tupper and his son, Charles Hibbert Tupper, who were critics of Herald policies.

In 1901, Cahan managed the provincial campaign for his business associate, John Fitzwilliam Stairs who was the leader of the Nova Scotia Liberal-Conservative Union and a former Conservative house leader.

Cahan was first elected to the House of Commons in the 1925 election as a Conservative Party Member of Parliament in the riding of St. Lawrence—St. George, and was re-elected on four consecutive occasions, serving in the House of Commons until 1940. He served as Secretary of State of Canada in the 1930–1935 cabinet of Prime Minister R.B. Bennett.

He was a candidate for the Conservative Party leadership at the 1927 Conservative leadership convention, finishing in third place. Cahan's policies were clearly ahead of their time, as in a review of Glassford's book, Reaction and Reform: The Politics of the Conservative Party under R.B. Bennett, 1927–1938, it is stated, "The title of the book is most clearly revealed, perhaps, in the conflicts within the party that Bennett was unable to resolve. Glassford's party had three parts: the populists led by H.H. Stevens; C.H. Cahan's rugged individualists; and Bennett's paternalistic Conservatives somewhere in between. In the end Bennett cast Stevens aside, rugged individualism seemed a pitiful response to the Depression, and the radical tone of Bennett's rendering of paternal conservatism was branded either as heresy or a cynical power grab...In the epilogue, after racing through Tory leaders since Bennett, he states that with the election of Brian Mulroney, 'the old struggle between reaction and reform had taken an interesting twist. Under the imported titles of Thatcherism and Reaganomics, the laisser-faire principles of C.H. Cahan acquired a whole new respectability, though it is doubtful that many in the party had ever heard of him.' "

In 1927, Cahan advocated for an independent Supreme Court of Canada, but stated, "We must give to our own Supreme Court a higher standing, and create greater confidence in its decisions on the part of the people of this country before we can abrogate the right of appeal to the Privy Council." After having publicly lamented that the poor quality of the Supreme Court prevented the abrogation of appeals, in the late 1930s he attacked the Privy Council's interpretation of the BNA Act and demanded the end of appeals to the Judicial Committee of the Privy Council. Like many Canadian legal scholars, Cahan believed that the Privy Council had deliberately attempted to alter the true meaning of the Canadian Constitution. He concluded that members of the Privy Council were "personally ignorant" of Canada yet arrogated "to themselves a prescience and clairvoyance which entitles them to substitute their judgments and even their personal preferences, for the deliberate legislative enactments of the elected representatives of the people who sit in the parliament of Canada". Cahan introduced a bill, in 1939, to abolish appeals and, after the bill received considerable support in Parliament, the Minister of Justice, Ernest Lapointe, referred it to the Supreme Court, thus affording the Court an opportunity to adjudicate its own pre-eminence. The Court found that it was within the Dominion government's authority to end appeals to the Privy Council unilaterally without the approval of the provinces. The government postponed the implementation of the legislation until after the Second World War, and after an unsuccessful appeal to the Privy Council of the Supreme Court's decision. Finally, in 1949, the government enacted legislation establishing that new litigation could not be appealed to the Privy Council.

In 1929, Cahan moved in the House of Commons that a special committee be formed to reconsider the 1919 Nickle Resolution, which had marked the earliest attempt to establish a Canadian government policy forbidding the British and, later, Canadian Sovereign from granting knighthoods, baronetcies, and peerages to Canadians, and set the precedent for later policies prohibiting Canadians from accepting or holding titles of honour from Commonwealth or foreign countries. He noted that the Nickle Resolution favoured foreign sovereigns over Canada's own sovereign because, since 1919, some 646 foreign orders had been conferred upon persons living in Canada by foreign, non-British sovereigns. The vote on Charles Cahan's motion, on February 14, showed that Prime Minister William Lyon Mackenzie King and the Conservative leader of the opposition, Richard B. Bennett, both voted "yea" with Charles Cahan, but the motion was defeated.[6]

Relations between Canada's religious communities was an important issue that Cahan had to deal with as Secretary of State. As stated by McEvoy in Religion and Politics in Foreign Policy: Canadian Government Relations with the Vatican, "Cahan, though a Presbyterian, had forged close contacts with the Catholic clergy both in his native Nova Scotia and later in Quebec. He had come to the conclusion that domestic peace in Canada was largely dependent upon the happiness of the French Canadian people and clergy. Unfortunately, for reasons unknown to him, he now found them in June 1931 'disposed to be anxious and sorrowful' and felt strongly that everything possible should be done to alleviate their discontent. Finding Bennett unwilling to intervene, Cahan wrote on his own responsibility to the British Chargé d'affaires to the Holy See, George Ogilvie-Forbes, requesting him to raise the matter delicately at the Vatican, an initiative approved by Archbishop Gauthier of Montreal...In September 1931 Ogilvie-Forbes told Cahan that "the subject of your last letter has reached the proper and highest quarters.' "

Cahan also had to deal with problems of precedence within the Catholic community. At a state dinner following the opening of Parliament in January 1934, Cardinal Villeneuve was ranked behind the apostolic delegate and the Archbishop Forbes of Ottawa, who had seniority as an archbishop. Villeneuve, who considered himself as head of the church in Canada, refused to attend the dinner. The incident was covered by the press and Cahan, who was the responsible minister, offered to resign. As stated by McEvoy, "To Cahan, a contented French-Canadian clergy could help ensure domestic peace in Canada".

As Secretary of State of Canada, Charles Cahan was a Canadian delegate to the League of Nations in 1932, at which he gave a speech on Canada's position with respect to the dispute between Japan and China. This speech provoked a minor political incident due to what was taken to be Canada's implicit recognition of Japan's occupation of China. The speech prompted an arguably prescient critique at the Empire Club of Canada by W.L. Grant entitled, "Does Canada Take the League of Nations Seriously".

Cahan lost his seat in the 1940 general election.

Awards and honors
Cahan was a guest speaker at the Empire Club of Canada in 1919 on the subject of propaganda, and in 1929 on the subject of constitutional issues. In 1939, he was a guest speaker at the Canadian Club of Ottawa in 1939 on the subject of Pan-American relations.

Cahan was awarded an honorary Doctor of Laws from Dalhousie University in 1919. He is a member of the Nova Scotia Railway Hall of Fame.

Archives
There is a Charles Hazlitt Cahan fonds at Library and Archives Canada.

References

External links

Dalhousie University Honorary Doctor of Laws re: Charles Cahan
Photo of Residence of Hon. Charles H. Cahan, Halifax, 1931
Riverside Cemetery

1861 births
1944 deaths
Lawyers in Nova Scotia
Canadian Presbyterians
Progressive Conservative Association of Nova Scotia MLAs
People from Yarmouth County
Conservative Party of Canada (1867–1942) MPs
Members of the House of Commons of Canada from Quebec
Members of the King's Privy Council for Canada
Anglophone Quebec people
Canadian people of Irish descent
Nova Scotia political party leaders
Canadian King's Counsel

Charles Cahan


Sub TV puede referirse a:

 SubTV, canal de TV de circuito cerrado del subterráneo de Buenos Aires.
 Sub, cadena de televisión privada de Finlandia.
 MetroTV, canal de TV de circuito cerrado del Metro de Santiago (Chile).

Sub TV


Gabons fodboldlandshold repræsenterer Gabon i fodboldturneringer og kontrolleres af Gabons fodboldforbund.

Referencer

Fodboldlandshold i Afrika

Gabons fodboldlandshold


Ortabağ, Antalya ilinin Kaş ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı Doğantaş ve Gürsu köyleri arasında kaldığı için adı Ortabağ mahallesi olmuştur. Geçmişi hakkında bilgi yoktur.

Coğrafya
Antalya iline 235 km, Kaş ilçesine 55 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Kaş'ın mahalleleri

Ortabağ, Kaş


Unst (; ; ) is one of the North Isles of the Shetland Islands, Scotland. It is the northernmost of the inhabited British Isles and is the third-largest island in Shetland after Mainland and Yell. It has an area of .

Unst is largely grassland, with coastal cliffs. Its main village is Baltasound, formerly the second-largest herring fishing port after Lerwick and now the location of a leisure centre and the island's airport. Other settlements include Uyeasound, home to Greenwell's Booth (a Hanseatic warehouse) and Muness Castle (built in 1598 and sacked by pirates in 1627); and Haroldswick, location of a boat museum and a heritage centre.

Etymology
There are three island names in Shetland of unknown and possibly pre-Celtic origin: Unst, Fetlar and Yell. The earliest recorded forms of these three names do carry Norse meanings: Fetlar is the plural of fetill and means "shoulder-straps", Ǫmstr is "corn-stack" and í Ála is from ál meaning "deep furrow".

However, these descriptions are hardly obvious ones as island names and are probably adaptations of a pre-Norse language. This may have been Pictish but there is no clear evidence for this. Taylor (1898) has suggested a derivation from the Old Norse "Ornyst" meaning "eagle's nest".

History

The Shetland Amenity Trust's "Viking Unst" project excavated and displayed part of the island's Norse heritage. Work was undertaken on three longhouses – of which 60 are known of on the island – at Hamar, Underhoull and Belmont. The replica Viking ship Skibladner can currently be seen ashore at Haroldswick.

The remains of pre-12th-century Christian chapels survive on Unst: St Olaf's Chapel, Lund, and Our Lady's Kirk at Framgord, Sandwick on the south east coast. Norse-style cross-shaped gravestones stand in the surrounding burial grounds at both Lund and Framgord, and rare "keelstone" burial markers survive at Framgord. Late Norse longhouses have been identified around both bays; the house at Sandwick still retains its cow-shaped byre door.

James Hepburn, 4th Earl of Bothwell sailed to Shetland after the Battle of Carberry Hill. He was at the house of Olave Sinclair, the receiver or sheriff of Shetland on Unst, in July 1567 when his enemies arrived in three ships, and he fought a sea battle for three hours before sailing to Norway. A later sheriff, Laurence Bruce, built Muness Castle in 1598.

The Rev Dr James Ingram (1776–1879) was minister of Unst from 1821. In the Disruption of 1843, he and most of the Unst population, left the established church and joined the Free Church of Scotland (a very typical pattern in the Highlands and Islands). He erected a new church at Uyeasound, funded by the Countess of Effingham. Ingram retired in 1875 aged 99 and died aged a remarkable 103. His father and grandfather also lived to over 100.

Robert Louis Stevenson's father and uncle were the main design engineers for the lighthouse on Muckle Flugga, just off Hermaness on the north-west of the island. Stevenson visited Unst, and the island is claimed to have become the basis for the map of the fictional Treasure Island – a claim shared by Fidra in East Lothian.

In the 1950s, a Canadian sociologist, Erving Goffman, undertook a year of ethnographic research on Unst for his doctoral thesis, which underpinned his best known publication, The Presentation of Self in Everyday Life (1956) and the dramaturgy approach he developed.

On 7 January 2007, Unst was rocked by an earthquake measuring 4.9 on the Richter scale, which is believed to have been one of the most powerful earthquakes in the Norwegian Sea area in the past 10 years.

Geography and geology
The island lays claim to many "most northerly" UK titles: the tiny settlement of Skaw in the north-east of the island is the northernmost settlement in the UK; Haroldswick is the site of Britain's most northerly church; the Muckle Flugga lighthouse, just off the far north of Unst, was opened in 1858 and is the most northerly lighthouse in the UK, situated close to Out Stack, the most northerly rock in the UK.

Western Norway is 300 km away.

The islands of Unst and Fetlar are mainly formed of ultramafic and mafic igneous rocks which are interpreted to form part of an ophiolite, a section of oceanic crust from the Iapetus ocean which was destroyed during the Caledonian orogeny.

Unst was once the location of several chromite quarries, one of which was served by the now-disused Hagdale Chromate Railway from 1907 to 1937. Unst is the type locality for the mineral theophrastite, a nickel-magnesium variant of the mineral, , having been discovered at Hagdale in 1960.

Economy and transport

Ferries link Belmont on the island to Gutcher on Yell and Oddsta on Fetlar.

The Unst Bus Shelter, also known as Bobby's Bus Shelter after a child who saved it from removal, is a bus shelter and bus stop near the village of Baltasound which is equipped with home comforts such as a television set, and is maintained by local residents.

Unst is also home to the Promoting Unst Renewable Energy (PURE) Wind Hydrogen project, a community-owned clean energy system based on hydrogen production. This project is part of the Unst Partnership, the community's development trust. The Pure Energy Centre was formed using the skills and knowledge gained during the PURE Project and has installed hydrogen systems in diverse locations.

At the southern end of Unst, above the island's ferry terminal, stands Belmont House. Dating from 1775, Belmont has been described as "possibly the most ambitious, least-altered classical mansion in the Northern Isles". It was restored between 1996 and 2010 by a charitable trust, who now operate the building as a venue for hire.

The island's population was 632 as recorded by the 2011 census, a drop of over 12% since 2001 when there were 720 usual residents. During the same period Scottish island populations as a whole grew by 4% to 103,702.

In 2016, the island was the subject of Series 11 of BBC Two's An Island Parish.

The island has an airstrip, the Unst Airport, which has been decommissioned as an airport, has no regular flights and is only used for emergency flights.

Saxa Vord
The Saxa Vord Royal Air Force radar station closed in 2006, with the loss of more than 100 jobs.

In April 2007, RAF Saxa Vord's domestic site, plus the road up to the Mid Site, was purchased and renamed "Saxa Vord Resort" by Highland entrepreneur Frank Strang. Strang's company Military Asset Management (MAM) "specialises in the regeneration of redundant or surplus Defence Assets". The base was converted to a tourist resort and natural and cultural heritage centre. In 2013, Saxa Vord had self-catering holiday houses, a 26-bedroom bunkhouse, restaurant and bar, leisure facilities and a guided walks/evening talks programme. Three local business relocated their premises to the Saxa Vord site: Unst Cycle Hire, Valhalla Brewery and Foord's Chocolates, Shetland's only chocolatier. Saxa Vord distillery, a gin and whisky distillery is located on Unst.

In 2017, Frank Strang established the Shetland Space Centre Ltd and proposed that Lamba Ness would make a suitable launch site for rockets taking satellites into polar orbits. In October 2020, the proposal was given more substance by the announcement that the UK Space Agency had given its approval and that Lockheed Martin was intending to use the site as a UK base for its rocket launches. In January 2021, plans were submitted for three rocket launch pads.

Wildlife
Unst is important for its seabird colonies, including those at Hermaness National Nature Reserve. It is also known for its plant life, including the Norwegian sandwort and Shetland Mouse-ear, the latter unique to the island.

On the island, the commonly seen Great skua is known as the "bonxie".

Notable people

Walter Sutherland (died c. 1850), a former inhabitant of the northernmost cottage in Britain, was reportedly the last native speaker of the Norn language.
Thomas Barclay, born on Unst in 1792 was a Principal of the University of Glasgow.
Laurence Edmondston, born in Shetland in 1795, was a medical doctor and GP for Unst.
John Gray (1819–1872), born on Unst, Captain of the SS Great Britain
Thomas Edmondston, born on Unst in 1825, was a botanist.
James Ingram (1776–1879), Presbyterian minister who spent most of his life working in the parishes of Fetlar and Unst. Ingram wrote the New Statistical Account of the parish of Unst in 1831; his father-in-law and Thomas Mouat of Garth wrote the Old Statistical Account in 1791.
May Moar was born here in 1825 and gained an RNLI medal.
Jessie Saxby, born on Unst in 1842, was a folklorist and writer.
Sinclair Ferguson (born 1948), theologian and preacher, was Church of Scotland minister on Unst.

See also

List of islands of Scotland
Society of Our Lady of the Isles

Footnotes

References
Anderson, Joseph (ed.) (1893) Orkneyinga Saga Translated by Jón A. Hjaltalin & Gilbert Goudie Edinburgh: James Thin and Mercat Press (1990 reprint)
Gammeltoft, Peder (2010) "Shetland and Orkney Island-Names – A Dynamic Group" Northern Lights, Northern Words Selected Papers from the FRLSU Conference, Kirkwall 2009, edited by Robert McColl Millar

Orkneyinga Saga: The History of the Earls of Orkney Trans. Hermann Pálsson and Edwards, Paul (1978) London: Hogarth Press  Republished 1981, Harmondsworth: Penguin
Sandison, Charles – Unst: My Island Home and its Story Shetland Times 1968 [repr. 1975]

External links

Recordings of Unst Scots

Islands of Shetland
National Trust for Scotland properties
PURE
Geological type localities of Scotland
Norn language
Parishes of Shetland

Unst


Shottas est un film américano-jamaïcain réalisé par Cess Silvera, sorti en 2002.

Synopsis
Deux jeunes hommes, Biggs et Wayne, ont grandi ensemble dans les rues de Kingston. Encore enfants, ils volent un camion de soda et achètent des visas avec l'argent du vol pour aller aux États-Unis. Ils poursuivent leurs activités criminelles à Miami.

Fiche technique
 Titre : Shottas
 Réalisation : Cess Silvera
 Scénario : Cess Silvera
 Musique : Stephen Marley
 Photographie : Cliff Charles
 Montage : Danny Saphire
 Production : David-Michael Petragnani et Cess Silvera
 Société de production : Access Pictures et Jean Silvera Films
 Société de distribution : Destination Films (États-Unis)
 Pays :  et
 Genre : Action, drame et film de gangsters
 Durée : 95 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distribution
 Ky-Mani Marley : Biggs
 Spragga Benz : Wayne
 Louie Rankin : Teddy Bruck Shut
 Paul Campbell : Mad Max
 Wyclef Jean : Richie
 J.R. Silvera : Biggs jeune
 Carlton Grant Jr. : Wayne jeune
 Munair Zacca : M. Anderson
 Claudette Pious : tata Pauline
 Isiah Laing : le détective Laing

Accueil
Le film a reçu un accueil défavorable de la critique. Il obtient un score moyen de 36 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2002
Film jamaïcain sorti en 2002
Film d'action américain
Film d'action jamaïcain
Film dramatique américain
Film dramatique jamaïcain
Film de gangsters américain
Film de gangsters jamaïcain

Shottas


Eiríkur G. Guðmundsson (født 1953 i Selfoss, Island) er en islandsk historiker og filolog, der var Islands nationalarkivar 2012-2019.

Baggrund

Han er søn af mælkeproducent Guðmundur Guðmundsson og sygeplejerske Tove Guðmundsson.

Guðmundsson blev bachelor i historie og islandsk fra Islands Universitet og cand.mag. med undervisningskompetence i historie fra Københavns Universitet i 2009.

Karriere
Den 26. november 2012 tiltrådte Guðmundsson stillingen som nationalarkivar og afløste dermed Ólafur Ásgeirsson som den øverste leder af Islands Nationalarkiv, hvor han allerede var afdelingsleder og havde arbejdet siden 2011, det seneste halvandet år som konstitueret nationalarkivar. Inden da havde han arbejdet som rektor på Sund Gymnasium samt skoleleder på Universitetscenteret på Vestfjordene ().

Han var redaktør på Nordisk Arkivnyt 2005-2009.

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Selfoss
Historikere fra Island
Ledere fra Island

Eiríkur G. Guðmundsson


Robert Niedergesäß (* 18. Februar 1971 in München) ist ein deutscher Kommunalpolitiker (CSU). Seit 2013 ist er Landrat des Landkreises Ebersberg.

Werdegang
Niedergesäß besuchte das Humboldt-Gymnasium Vaterstetten, studierte anschließend  Volkswirtschaftslehre an der Universität München und schloss als Diplom-Volkswirt ab. Im Anschluss war er bei einer Personalberatungsgesellschaft in München tätig.

Mit 17 Jahren wurde Niedergesäß Mitglied der Jungen Union. Von 1991 bis 1997 war er Vorsitzender der Jungen Union Vaterstetten. Bei der Kommunalwahl im Frühjahr 1996 zog er erstmals in den Gemeinderat von Vaterstetten ein. Am 18. Februar 2001 wurde er mit 57,7 % der Stimmen im ersten Wahlgang gegen den Amtsinhaber zum 1. Bürgermeister der Gemeinde Vaterstetten gewählt. Bei den Bürgermeisterwahlen 2002 und 2008 wurde er jeweils mit über 75 % im Amt bestätigt. Ab 2002 gehörte Niedergesäß auch dem Kreistag an.

Am 2. Februar 2013 wurde Niedergesäß von der CSU als Nachfolger Gottlieb Fauths als Kandidat für die Landratswahl in Ebersberg am 14. April 2013 aufgestellt. Beim ersten Wahlgang erhielt er 47,96 % der Stimmen. Bei der Stichwahl am 28. April erhielt Niedergesäß 50,96 % der Stimmen und übernahm am 1. Mai das Amt des Landrats von seinem Vorgänger Fauth. 2020 wurde Niedergesäß mit 61,2 % in seinem Amt bestätigt.

Niedergesäß ist Sprecher der acht Verbundlandkreise des Münchner Verkehrs- und Tarifverbundes und einer von fünf stellvertretenden Kreisvorsitzenden des CSU-Kreisverbandes Ebersberg.

Privates
Niedergesäß ist verheiratet und hat drei Kinder.

Weblinks

Einzelnachweise

Bürgermeister (Vaterstetten)
Landrat (Landkreis Ebersberg)
Politiker (21. Jahrhundert)
CSU-Mitglied
Mitglied der Jungen Union
Deutscher
Geboren 1971
Mann

Robert Niedergesäß


Unión Cantinil («Cantinil»: del término «Cantigil» que significa «Serpiente venenosa») es un municipio del departamento de Huehuetenango de la región nor-occidente de la República de Guatemala. Es uno de los municipios más recientes que tiene el departamento de Huehuetenango ya que fue categorizado como tal en el año 2005.

Toponimia

El topónimo «Cantinil» proviene del término «Cantigil» que se pronuncia Cantinil y significa «Serpiente venenosa»; se dice que anterirormente existía un serpiente muy grande y venenosa que vivía en las cuevas y ríos que atraviesan el lugar y fue denominada «Cantil de Agua».

División política

Existen varios centros poblados en el municipio que se encuentran en las áreas rurales; en total hay dieciséis aldeas, seis caseríos, trece cantones y dos sectores:

{| class="wikitable mw-collapsible" width=70% style='font-size:0.9em'
|+División política del municipio Unión Cantinil
|-style=color:white;
!style="background:#659ec7;" align=center|División
!style="background:#659ec7;" align=center|Nombre
|-
!style=background:lemonchiffon;|Aldeas
|

 Esquipulas
 Casa Grande
 Valentón Cinco Arroyos
 Los Planes
 El Rincón
 Nueva Independencia
 Las Lomas
 El Triunfo
 Vista Hermosa
 Los Regadillos
 San José
 Guantan
 La Esperanza
 La Tejera
 Tajumuco
 Villa Linda
 Nuevo Progreso
|-
!style=background:lemonchiffon;|Caseríos
|El Durazno, Cuatro Caminos, La Reforma, El Mirador, Los Encuentros y La Rinconada
|-
!style=background:lemonchiffon;|Cantones
|La Libertad
 El Porvenir
 El Cerro
 Las Delicias
 Buenos Aires
 Villa Nueva
 San Francisco
 El Calvario
 Buena Vista
 Alta Mira
 El Cementerio
 Los Méridas
|-
!style=background:lemonchiffon;|Sectores
|San José y California
|}

Geografía física

El municipio de Unión Cantinil tiene una extensión territorial de 43 km².

Ubicación geográfica

Se encuentra a una distancia de 73 km de la cabecera departamental Huehuetenango; está rodeado por municipios del departamento de Huehuetenango y sus colindancias son:

 Norte: Concepción Huista
 Este: Todos Santos Cuchumatán
 Oeste: San Antonio Huista
 Sur: San Pedro Necta

Gobierno municipal

Los municipios se encuentran regulados en diversas leyes de la República, que establecen su forma de organización, lo relativo a la conformación de sus órganos administrativos y los tributos destinados para los mismos.  Aunque se trata de entidades autónomas, se encuentran sujetos a la legislación nacional y las principales leyes que los rigen desde 1985 son:

El gobierno de los municipios está a cargo de un Concejo Municipal mientras que el código municipal —ley ordinaria que contiene disposiciones que se aplican a todos los municipios— establece que «el concejo municipal es el órgano colegiado superior de deliberación y de decisión de los asuntos municipales […] y tiene su sede en la circunscripción de la cabecera municipal»; el artículo 33 del mencionado código establece que «[le] corresponde con exclusividad al concejo municipal el ejercicio del gobierno del municipio».

El concejo municipal se integra con el alcalde, los síndicos y concejales, electos directamente por sufragio universal y secreto para un período de cuatro años, pudiendo ser reelectos.

Existen también las Alcaldías Auxiliares, los Comités Comunitarios de Desarrollo (COCODE), el Comité Municipal del Desarrollo (COMUDE), las asociaciones culturales y las comisiones de trabajo. Los alcaldes auxiliares son elegidos por las comunidades de acuerdo a sus principios y tradiciones, y se reúnen con el alcalde municipal el primer domingo de cada mes, mientras que los Comités Comunitarios de Desarrollo y el Comité Municipal de Desarrollo organizan y facilitan la participación de las comunidades priorizando necesidades y problemas.

Los alcaldes que ha habido en el municipio han sido:

 2005-2012: Rodrigo Tello
 2012-2016: Marco Aurelio Alonzo Aguirre
 2016-2020: Augusto René Juárez Mazagiegos

Historia

El área que ocupa el municipio moderno fue un lugar totalmente deshabitado e inaccesible a otros lugares del departamento de Huehuetenango hasta el año 1884. l territorio fue medido por los ingenieros Carlos Rosales y Eduardo Rubio acompañados de demás personas. El presidente de esa época Justo Rufino Barrios cedió el territorio al batallón del municipio de Chiantla para esconderse de sus enemigos. Poco a poco fue habitado por gente procedentes de la Ciudad de Guatemala para formar parte del ejército.

Después de haber sido habitado por muchas personas y ser más accesible, fue establecido como aldea en el municipio de Chiantla el 29 de febrero de 1884 con el nombre de «Cantinil». Se realizaron más medidas para oficializar la extensión territorial del lugar el 5 de abril de 1885.

Como era muy difícil el transporte desde la cabecera municipio de Chiantla a la aldea Cantinil, los pobladores solicitaron la independencia de la aldea con el municipio, lo que lograron finalmente el 11 de agosto de 2005, cuando se creó oficialmente el municipio de «Unión Cantinil».

Véase también

 Elecciones municipales de Guatemala de 2023
 Historia Territorial de Guatemala
 Organización territorial de Guatemala

Notas y referencias

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

Municipios de Huehuetenango

Unión Cantinil


Division I Football Bowl Subdivision (FBS) je najviša razina NCAA američkog nogometa. Škole u Diviziji I FBS mogu se natjecati u bowl utakmicama. U bowl utakmicama automatski se natječu pobjednici 5 najjačih konferencija.

Škole su ograničene na 85 stipendija koje mogu dati igračima.

Od nadolazeće 2017. godine, bit će 129 članova FBS-a, zato što se Sveučilište Alabama u Birminghamu (UAB) vraća u FBS nakon što je 2014. otišlo u FCS, a dvije škole (Sveučilište Coastal Carolina i Sveučilište Liberty) su trenutno u procesu pristupanja. Coastal Carolina pristupa konferenciji Sun Belt, a Liberty postaje NCAA nezavisni.

Konferencije

(**) - Power 5, pet najjačih konferencija FBS-a

Američki nogomet u SAD-u

FBS


Narodni muzej Zadar utemeljen je 1832. godine u Zadru. To ga čini drugim najstarijim muzejem u Republici Hrvatskoj. Muzej je osnovan da prikupi uzorke iz prirodnih znanosti, starina, te narodne i industrijske djelatnosti. Za posjetitelje omogućena je kupnja muzejskih kataloga, plakata i razglednica u izložbenim prostorima gdje se prodaju ulaznice.

Dobitnik je Nagrade Grada Zadra 2013. "za unapređenje muzejske djelatnosti u cilju očuvanja baštine te cjelovitog kulturnog i društvenog razvoja grada Zadra."

Izvori

Muzeji u Hrvatskoj
Zadar
Članci kojima nedostaje izvor

Narodni muzej Zadar


تغازوت هي جماعة قروية في عمالة أكادير إداوتنان بجهة سوس ماسة جنوب المغرب. وهي تضم 5260 نسمة حسب الإحصاء العام للسكان والسكنى لسنة 2014.

يبعد مركز جماعة تغازوت عن مدينة أكادير بـ 20 كلم.

دواوير الجماعة

 دوار تشديرت
 دوار أيت بعود
 دوار أيت بيهي
 دوار تمسولت
 دوار أكني
 دوار تغروط
 دوار اكي افرض
 دوار أزازول
 دوار أدوز
 دوار إوليت
 دوار إكوزا
 دوار افراضن
 دوار اݣي نتاريكت
 دوار اݣينتسيلا
 دوار اشريبن
 دوار ايت ملاك
 دوار تݣانت
 دوار ايموليلي
 تكرزامت

الاقتصاد

الاقتصاد المحلي
يعتمد اقتصاد تغازوت بشكل كبير على الأنشطة التي لها علاقة بالبحر، كالصيد البحري التقليدي، ورياضة ركوب الأمواج. بالإضافة إلى قطاع السياحة الذي ساهم بشكل كبير في توفير فرص الشغل بالمنطقة، كما ساهم قطاع السياحة في خلق مشاريع تجارية كمحلات بيع الهدايا التذكارية والمقاهي والمطاعم خصوصاً بالشارع الرئيسي في مركز الجماعة وبكورنيش تغازوت.

مشروع تغازوت باي
تغازوت باي هو عبارة عن منتجع سياحي على مساحة إجمالية تصل إلى 615 هكتار، ويمتد على 4,5 كيلومترا من الشواطئ، ويضع في قلب أولوياته الحفاظ على الموارد الطبيعية، والأصالة الاجتماعية والثقافية للمنطقة، وكذا تعزيز الرأس المال البشري المحلي. ويتألف المنتجع من فنادق فاخرة ومجمعات سياحية وسكنية.

وتهدف المحطة السياحية تغازوت باي إلى إستقطاب أزيد من 300 ألف سائح في السنة، حيث تمتاز هذه المحطة السياحية بغنى وتنوع أنشطتها، وذلك من خلال توفرها على أكاديميات متخصصة في العديد من الرياضات، كالرياضات البحرية، والغولف، والتنس. كما تتوفر تغازوت باي على مسارات مخصصة للدراجات والجولات الجبلية.

النقل والطرق
يوجد في مركز جماعة تغازوت محطة خاصة بسيارات الأجرة الكبيرة والتي تربط بين تغازوت وأكادير. كما تتوفر شركة ألز للنقل بالحافلات على خطين: خط 32 يربط بين تغازوت وأكادير، وخط 33 يربط بين التامري وأكادير ويمر عبر تغازوت. ويبلغ سعر تذكرة النقل بواسطة حافلة ألزا من أكادير إلى تغازوت 7.5 درهم عند الدفع نقداً، أو 6.30 درهم عند الدفع بواسطة بطاقة إخلاص.

التعليم
قائمة المؤسسات التعليمية في الجماعة القروية تغازوت:

التعليم الإبتدائي

 مجموعة مدارس الإمام البوصيري (المركزية: تغازوت / الوحدات: أدار - أيت بيهي - أكني)
 مجموعة مدارس سيدي سعيد أوحماد (المركزية: إكوزا / الوحدات: أدوز - أيت ملاك)
 مجموعة مدارس سوق السبت (المركزية: أوركا / الوحدات: إكي إفرض - إيسي)

التعليم الإعدادي والثانوي

 إعدادية نابلس
> من المشاريع المستقبلية في قطاع التعليم بجماعة تغازوت: بناء مدرسة جماعاتية في أدوز تجمع كل من مجموعة مدارس سيدي سعيد أوحماد ومجموعة مدارس سوق السبت.

الأمن
تغازوت تابعة أمنياً إلى الدرك الملكي.

الصحة

يوجد في تغازوت صيدلية واحدة وتحمل اسم صيدلية تغازوت، كما يوجد بمركز الجماعة، مركز صحي قروي من المستوى الأول.

الرياضة
قائمة الأندية والجمعيات الرياضية في جماعة تغازوت:

 نادي شباب تغازوت الرياضي لكرة القدم

مراجع

أماكن مأهولة في عمالة أكادير إدا وتنان
استجمام خارجي
جماعات قروية في المغرب
جماعات قروية في جهة سوس ماسة
جماعات قروية في عمالة أكادير إدا وتنان
شواطئ المغرب
شواطئ مغربية
قرى صيد

تغازوت


Miss Lola er en eksperimentalfilm fra 1990 instrueret af Knud Vesterskov og Ulrik Al Brask efter manuskript af Knud Vesterskov.

Handling
Ganske upåvirket danser Miss Lola sig vej gennem Islams konfliktfyldte mystik, for i en kaskade af elektronisk manipulerede billeder fra filmhistoriens katakomber at nå frem til afslutningen af den trilogi, der påbegyndtes med "Johnny" og videreudvikledes i "A motherly peepshow".

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1990

Islam
Eksperimentalfilm fra Danmark

Miss Lola