Thutmose IV (sometimes read as Thutmosis or Tuthmosis IV, Thothmes in older history works in Latinized Greek;  "Thoth is born") was the 8th Pharaoh of the 18th Dynasty of Egypt, who ruled in approximately the 14th century BC. His prenomen or royal name, Menkheperure, means "Established in forms is Re." He was the son of Amenhotep II and Tiaa.

Life

Thutmose IV was born to Amenhotep II and Tiaa, but was not actually the crown prince and Amenhotep II's chosen successor to the throne. Some scholars speculate that Thutmose ousted his older brother in order to usurp power and then commissioned the Dream Stele in order to justify his unexpected kingship. Thutmose's most celebrated accomplishment was the restoration of the Great Sphinx of Giza and subsequent commission of the Dream Stele. According to Thutmose's account on the Dream Stele, while the young prince was out on a hunting trip, he stopped to rest under the head of the Sphinx, which was buried up to the neck in sand. He soon fell asleep and had a dream in which the Sphinx told him that if he cleared away the sand and restored it he would become the next pharaoh. After completing the restoration of the Sphinx, he placed a carved stone tablet, now known as the Dream Stele, between the two paws of the Sphinx. The restoration of the Sphinx, and the text of the Dream Stele would then be a piece of propaganda on Thutmose's part, meant to bestow legitimacy upon his unexpected kingship.

Little is known about his brief ten-year rule. He suppressed a minor uprising in Nubia in his 8th year (attested in his Konosso stela) around 1393 BC and was referred to in a stela as the Conqueror of Syria, but little else has been pieced together about his military exploits. Betsy Bryan, who penned a biography of Thutmose IV, says that Thutmose IV's Konosso stela appears to refer to a minor desert patrol action on the part of the king's forces to protect certain gold-mine routes in Egypt's Eastern Desert from occasional attacks by the Nubians. Thutmose IV's rule is significant because he established peaceful relations with Mitanni and married a Mitannian princess to seal this new alliance. Thutmose IV's role in initiating contact with Egypt's former rival, Mitanni, is documented by Amarna letter EA 29 composed decades later by Tushratta, a Mittanian king who ruled during the reign of Akhenaten, Thutmose IV's grandson. Tushratta states to Akhenaten that:

Dates and length of reign

Dating the beginning of the reign of Thutmose IV is difficult to do with certainty because he is several generations removed from the astronomical dates which are usually used to calculate Egyptian chronologies, and the debate over the proper interpretation of these observances has not been settled. Thutmose's grandfather Thutmose III almost certainly acceded the throne in either 1504 or 1479, based upon two lunar observances during his reign, and ruled for nearly 54 years. His successor Amenhotep II, Thutmose IV's father, took the throne and ruled for at least 26 years but has been assigned up to 35 years in some chronological reconstructions. The currently preferred reconstruction, after analyzing all this evidence, usually comes to an accession date around 1401 BC or 1400 BC for the beginning of Thutmose IV's reign.

The length of his reign is not clear. He is usually given about nine or ten years of reign.  Manetho credits him a reign of 9 years and 8 months. However, Manetho's other figures for the 18th Dynasty are frequently assigned to the wrong kings or simply incorrect, so monumental evidence is also used to determine his reign length. Of all of Thutmose IV's dated monuments, three date to his first regnal year, one to his fourth, possibly one to his fifth, one to his sixth, two to his seventh, and one to his eighth. Two other dated objects, one dated to a Year 19 and another year 20, have been suggested as possibly belonging to him, but neither have been accepted as dating to his reign. The readings of the king's name in these dates are today accepted as referring to the prenomen of Thutmose III—Menkheperre—and not Menkhepe[ru]re Thutmose IV himself. Due to the absence of higher dates for Thutmose IV after his Year 8 Konosso stela, Manetho's figures here are usually accepted. There were once chronological reconstructions which gave him a reign as long as 34–35 years. Today, however, most scholars ascribe him a 10-year reign from 1401 to 1392 BC, within a small margin of error.

Monuments

Like most of the Thutmoside kings, he built on a grand scale. Thutmose IV completed the eastern obelisk at the Temple of Karnak started by Thutmose III, which, at , was the tallest obelisk ever erected in Egypt. Thutmose IV called it the tekhen waty or 'unique obelisk.' It was transported to the grounds of the Circus Maximus in Rome by Emperor Constantius II in 357 AD and, later, "re-erected by Pope Sixtus V in 1588 at the Piazza San Giovanni" where it is today known as the Lateran Obelisk.

Thutmose IV also built a unique chapel and peristyle hall against the back or eastern walls of the main Karnak temple building. The chapel was intended for people "who had no right of access to the main [Karnak] temple. It was a 'place of the ear' for the god Amun where the god could hear the prayers of the townspeople." This small alabaster chapel and peristyle hall of Thutmose IV has today been carefully restored by French scholars from the Centre Franco-Egyptien D'Étude des Temple de Karnak (CFEETK) mission in Karnak.

Burial and mummy

Thutmose IV was buried in tomb KV43 the Valley of the Kings but his body was later moved to the mummy cache in KV35, where it was discovered by Victor Loret in 1898. An examination of his mummy conducted by Grafton Elliot Smith revealed that he was extremely emaciated at the time of his death. His height was given as  but considering that the feet have been broken off post-mortem, his height in life would have been taller. The forearms are crossed over the chest, right over left. His hair, which is parted in the middle, is about  long and dark reddish-brown. His ears are also pierced. Elliot Smith estimated his age to be 25–28 years or possibly older. He was succeeded to the throne by his son, Amenhotep III.

In 1980, James Harris and Edward F. Wente conducted X-ray examinations of New Kingdom Pharaoh's crania and skeletal remains, which included the mummified remains of Thutmose IV. The authors noted royal mummies like Thutmose IV showed features characteristic of North Mediterranean populations, or the Western World.

In 2012 a surgeon at Imperial College London analysed the early death of Thutmose IV and the premature deaths of other Eighteenth Dynasty pharaohs (including Tutankhamun and Akhenaten). He concludes that their early deaths were likely as a result of a familial temporal epilepsy. This would account for both the untimely death of Thutmose IV and also his religious vision described on the Dream Stele, due to this type of epilepsy's association with intense spiritual visions and religiosity.

His mummy has the inventory number CG 61073. In April 2021 his mummy was moved from the Museum of Egyptian Antiquities to the National Museum of Egyptian Civilization along with those of 17 other kings and 4 queens in an event termed the Pharaohs' Golden Parade.

Gallery

See also
 History of Ancient Egypt

References

Sources

Further reading
 C.N. Reeves, Tuthmosis IV as 'great-grandfather' of Tut῾ankhamun, in: Göttinger Miszellen 56 (1982), 65-69.

15th-century BC births
14th-century BC deaths
15th-century BC Pharaohs
14th-century BC Pharaohs
Pharaohs of the Eighteenth Dynasty of Egypt
Ancient Egyptian mummies
Year of birth unknown
Children of Amenhotep II

Thutmose IV


Skrobućani su naseljeno mjesto u općini Prozor-Rama, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 296

 Muslimani - 199
 Hrvati - 95
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 2

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 149

 Hrvati - 90
 Bošnjaci - 59

Izvori

Naselja u Hercegovačko-neretvanskoj županiji
Prozor-Rama

Skrobućani


بُولِيبِيُوس (ب: Πολύβιος پُولِيبْيُوسْ) مؤرخ وسياسي يوناني، ولد حوالي عام 200 ق.م. بمدينة ميغالوبولي بأركاديا (اليونان) وتوفي بها عام 120 ق.م. وهو يعدّ أكبر مؤرخي اليونان في عصره. وهو صاحب كتاب التاريخ العامّ للجمهورية الرومانية، يذكر فيه تاريخ روما منذ غزو الغاليين (القرن الرابع ق.م.) إلى غزو قرطاج وكورنث ونومنسيا، وهو يعدّ مرجعًا نفيسًا لدراسة تاريخ الحروب البونيقية.

اصل النظرية اناسيكلوسيس (أو الدوارانية) يرجع إلى بوليبيوس، وقد استخدمها وطورها أفلاطون وبعده ارسطوطاليس.

انظر أيضا
 اناسيكلوسيس
 ثيوبمبوس

المراجع

  بولييوس - موسوعة المورد، منير البعلبكي، 1991

الروابط الخارجية

 " الكتب 1-5 من التاريخ. قصة إثيوبية الكتاب 8 : من رحيل ماركوس المعظم" يتضمن الفصل الرابع من "تواريخ"، رقمية من مكتبة الرقمية العالمية

سياسيون يونانيون في القرن 2 ق م
إغريق
كتاب عسكريون يونانيون قدماء
مواليد 203 ق م
مواليد عقد 200 ق م
مواليد في ميغالوبولي (أركاديا)
مؤرخون
مؤرخون إغريق
مؤرخون باللغة اليونانية من الإمبراطورية الرومانية
مؤرخون رومان قدماء
مؤرخون في القرن 2 ق م
مؤرخون يونانيون
وفيات 120 ق م
وفيات عقد 110 ق م
وفيات في اليونان
يونانيون في القرن 2 ق م

بوليبيوس


Ankleshwar (sometimes written Ankaleshwar) is a city and a municipality in the Bharuch district in the state of Gujarat, India. The city is located 14 kilometres from Bharuch. Ankleshwar Industrial Association (AIA) is the largest organisation of the Gujarat Industrial Development Corporation, where over 2000 industries are registered.

Transport
Ankleshwar is connected by Indian National Highway 8 (Mumbai to New Delhi) and by the Western Railway Division of Indian Railways. The railway division runs the broad gauge train services to Rajpipla. The 140-year-old (2021) Golden Bridge built in (1881) connects Ankleshwar to Bharuch across the Narmada on the station front while a new bridge connects the highway, the other bridge made by L&T on the highway is now ready to use.

Ankleshwar railway station is centrally located at the intersection of NH8 & Station Road.

Ankleshwar City Bus stand is located on Station Road (i.e. located in the City, the western section).

Development project of Ankleshwar Airport & City Bus are in pipe line in the last stage.

Notable people
Anklesaria, a toponymic surname for Ankleshwar, is found among Parsis from India:

 Saniya Anklesaria, an Indian actress
 Shahnaz Aiyar (d. 2015), Indian writer, wife of Swaminathan Aiyar

References

Articles containing potentially dated statements from 2001
All articles containing potentially dated statements
Cities and towns in Bharuch district

Ankleshwar


Pseudotrillium, monotipski rod trajnica iz porodice čemerikovki, dio tribusa Parideae. Jedini predstavnik je P. rivale, do 15 cm visoka biljka koja raste na planinama Siskiyou u Kaliforniji i jugozapadnom Oregonu.

Njegov jedini cvijet ima ljubičaste mrlje na tri latice, koje su inače bijele.

Sinonimi
 Trillium rivale S.Watson

Izvori

Čemerikovke

Pseudotrillium


Jean Grivel, seigneur de Perrigny, (-) est un juriste, parlementaire et diplomate du comté de Bourgogne, alors partie des possessions de la monarchie espagnole et terre du Saint-Empire romain germanique.

Biographie
Jean Grivel est né à Lons-le-Saunier, le 15 mars 1560, de Christophe Grivel et Adrienne de Pariset d'une vieille famille noble comtoise.  Il étudie à l'université de Dole ou il devient docteur en droit et épouse Jeanne Tricornet.  Par la suite, il devient avocat au parlement de Dole et depuis 1599 conseiller du même parlement.

Il fera partie de la résistance contre l'invasion française de la Franche-Comté pendant la guerre franco-espagnole en 1595. Le journal qu'il a écrit sur le conflit fut publié en 1865.

Le 21 mars 1599, il est nommé conseiller au Parlement de Dole et, le 11 janvier 1608, conseiller et maître des requêtes au Conseil privé de Bruxelles. Son volume des décisions judiciaires du Parlement, est publié pour la première fois en 1618, puis réimprimé en 1623, 1631, 1660, 1663 et 1731. Il y commente le droit, les coutumes de la Franche-Comté. Après la mort de Jean Richardot en 1609, il prend la direction des affaires de l'État en Bourgogne.

Il meurt à Bruxelles le 14 octobre 1624 et est inhumé en l'église Saint-Géry. Il laisse dans le deuil trois fils : Claude, qui suit ses traces en tant que juge ; Albert, devenu prieur de Saint-Désiré à Lons-le-Saunier ; et Ferdinand, qui a servi comme commandant de cavalerie pendant la guerre de quatre-vingts ans.

Travaux

 Decisiones celeberrimi sequanorum Senatus Dolani (Anvers, Jan van Keerbergen, 1618).
 Journal de Jean Grivel, Seigneur de Perrigny, édité par Achille Chereau (Lons-le-Saunier, 1865).

Références

Diplomate du XVIe siècle
Diplomate du XVIIe siècle
Personnalité politique belge
Décès à Bruxelles
Naissance dans la province de Franche-Comté
Personnalité franc-comtoise de l'époque moderne
Décès en 1624
Naissance en 1560
Jurisconsulte
Étudiant de l'université de Franche-Comté

Jean Grivel


Emmanouil Tsouderos (Rétino, 1882-Nervi, ) fue un político griego, primer ministro de Grecia en el exilio durante la Segunda Guerra Mundial.

La dictadura
Durante la dictadura de Ioannis Metaxás conspiró contra este, siendo arrestado el , tras haber tratado de recabar el apoyo británico contra el régimen. Tsouderos siguió siendo sospechoso a ojos de Metaxas de oposición al régimen tras haber sido liberado. En la primavera de 1939 fue relevado de su puesto de gobernador del Banco de Grecia por Alexandros Korizis.

Primer ministro
A pesar de su ideología liberal-republicana heredera de la postura del fallecido Eleftherios Venizelos, el rey Jorge le nombró primer ministro en los últimos días de la operación Marita, tras el suicidio de su antecesor. Había ejercido hasta entonces como gobernador del Banco de Grecia.

A finales de abril, ante la inminente derrota de las tropas griegas y sus aliados británicos, el rey y el gobierno de Tsouderos fueron evacuados a Creta y, tras la captura de esta por los alemanes a Egipto.

Exilio
En diciembre de 1941 hubo de enfrentarse al primer intento de oficiales monárquicos de sustituirle por otro ministro de Defensa más cercano a sus posiciones y que purgase a los oficiales republicanos. Los cambios en el Ejército y en el gobierno no lograron, sin embargo, restaurar la disciplina en las fuerzas armadas, que bullían de asociaciones monárquicas, republicanas y favorables a EAM. En febrero de 1943 otro intento para hacerse con el control de las fuerzas armadas fue frustrado por una organización rival de izquierdas.

En el verano de 1943 firmó junto con el resto de su gabinete, formado por republicanos, y los representantes de las 3 principales formaciones de la resistencia griega, una petición exigiendo que el rey Jorge II de Grecia no regresase al país hasta que un referéndum favorable a su vuelta tuviese lugar.

La posición del gobierno de Tsouderos era débil: su poder se limitaba a controlar las tropas griegas en Oriente Próximo y su legitimidad, al no ser un gobierno elegido en comicios, se debía únicamente al respaldo del monarca. La mayoría de los miembros del gabinete eran, además, contrarios al soberano.

A finales de 1943 Tsouderos comenzó a tratar de ampliar la composición de su gobierno para reforzarlo, mientras que EAM planeaba la formación de un gobierno alternativo en las montanas, al que Tsouderos podría mandar representantes.

El  recibió la comunicación del recién creado Comité Político para la Liberación Nacional (PEEA), formado por EAM, mostrándose dispuesto a comenzar las negociaciones para la creación de un nuevo gobierno de unidad nacional. El  había solicitado en vano el envío de la primera brigada griega acantonada en El Cairo al frente italiano, previendo problemas en las filas ante el descontento por la situación política. La creación del PEEA le llevó a avisar al rey de la probabilidad de dificultades en las unidades militares pocos días después.

El  hubo de enfrentarse a una revuelta en el gabinete ante la falta de reformas y de respuesta a las propuestas del PEEA, de la que sospechó que el dirigente era el ministro de Exteriores, Sofoklis Venizelos. El  una junta de oficiales exigió su dimisión y Venizelos se ofreció para sustituirle y negociar con el PEEA, pero la Armada se negó a aceptar a Venizelos y Tsouderos propuso mantenerse en el cargo hasta la próxima llegada del rey a El Cairo.

El , habiendo llegado a la ciudad, el rey aceptó la renuncia de Tsouderos y nombró presidente del consejo de ministros a Venizelos, que pronto dio paso a un nuevo gobierno de Georgios Papandreu.

Véase también
Gobierno griego en el exilio
Motín de tropas griegas de 1944

Notas y referencias

Bibliografía

Primeros ministros de Grecia
Políticos de Grecia del siglo XX
Nacidos en Grecia por localidad
Nacidos en Rétino
Fallecidos en Génova

Emmanouil Tsouderos


An Habenaria socotrana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Isaac Bayley Balfour. An Habenaria socotrana in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria socotrana


Simon Patterson (nacido el 24 de septiembre de 1981 en Belfast) es un DJ y  productor de música trance norirlandés radicado en Londres.

Biografía
Simon Patterson comenzó su carrera en el negocio de la música con un A & R posición que ocupó durante varias discográficas. Trabajó con Seb Fontaine y también para Judge Jules y con el apoyo tanto de ellos hacia la selección musical de su programa semanal de radio en BBC Radio 1.

Comenzó a tocar como DJ en 2000 y ha sido DJ residente en el club londinense "La Cruz". Él también comenzó a producir música para hacer conocer su nombre. Simon Patterson se hizo muy popular a través del proyecto trance Dogzilla, que se desarrolló entre 2003 y 2008, junto con Richie Kayvan. Ellos tuvieron su mayor éxito con el sencillo "Without You", que se clasificó en algunas listas europeas.

En 2006, Simon Patterson lanzó su primer sencillo "F-16". Dos años más tarde, abandonó el proyecto Dogzilla para centrarse en su carrera en solitario, argumentando que no era conocido como Simon Patterson, sino más bien como Dogzilla en sí.

En 2010, Patterson fue el puesto 28 en el "Top 100 DJs" de DJ Magazine.

Para 2011 fundaría el sello Night Vision, bajo expedientes de Spinnin' Records (su subsello discográfico hasta entonces era Reset Spinnin' Records)

Discografía

Singles
 2006: F-16
 2007: Panic Attack / Strip Search
 2007: Bulldozer / We'll See
 2008: Smack / Whatever It Takes
 2008: Different Feeling
 2008: Us
 2008: Somethin's Up (with Sean Tyas)
 2009: For the Most Part (with Sean Tyas)
 2009: Always
 2009: Thump
 2010: Taxi
 2010: Miss You
 2010: Mood Swing
 2011: Latika
 2011: Keep Quiet (ft. Lucy Pullin)
 2011: Come To Me (ft. Greg Downey y Bo Brunce)
 2012: Here & Now
 2012: So What
 2013: Zero Contact With The Humans
 2013: Vanilla (with Jordan Suckley)
 2013: The One (ft. Lucy Pullin)
 2013: Contraband (with Blazer)
 2013: Brush Strokes
 2014: Shadows (with Astrix)
 2014: Iridescent (with John Askew)
 2014: Dissolve ft. Sarah Howells
 2014: Whites Of Her Eyes
 2015: Time Stood Stil (ft. Matt Adey)
2018: Solo

Remixes
 2008: Mark Pledger vs Matt Hardwick feat. Melinda Gareh – Fallen Tides
 2009: Sam Sharp – Roundabout
 2010: John Askew – Black Out
 2012: Neelix – Leave me alone
 2014: Armin van Buuren - Ping Pong
 2014: Neelix - Coloured light

Referencias

Enlaces externos
 Simon Patterson en Discogs

Disc jockeys de música electrónica
Disc jockeys de Reino Unido
Músicos de Irlanda del Norte
Nacidos en Belfast

Simon Patterson


Paweł Edmund Strzelecki (n. 20 iulie 1797, Głuszyna lîngă Poznań - d. 6 octombrie 1873, Londra) a fost un călător, cercetător, geograf, geolog și explorator polonez.

După căderea Revoltei din Noiembrie în 1831 Strzelecki a părăsit Polonia. În anii 1831-1834 a călătorit în Italia, Franța și Elveția, pleacă în SUA (1834) și vizitează America de Nord și de Sud. Stabilit în Australia în 1839, efectuează cercetări geologice, mineralogice și etnografice. Explorează "Munții Marii Cumpene de Apă" și ramificațiile lor, descoperă aur în regiunele orașului Bathurst. A cercetat Alpii australieni și a cucerit cel mai înalt vîrf, al acestora denumit de el Kosciuszko (1840), după numele eroului național polonez Tadeusz Kościuszko (1746-1817).

În 1845 a publicat în Londra valoroasa lucrare Physical Description of New South Wales and Van Diemen's Land.

Pentru rezultatele cercetărilor sale, a primit "Gold Founder's Medal" a Societății regale de geografie din Londra (1846) al cărui membru a devenit în 1853.

Comemorări
 Strzelecki Ranges – Victoria (Australia),
 Mount Strzelecki / Muntele Strzelecki – Teritoriul de Nord,
 Góra Strzeleckiego (Strzelecki Peak) – Insula Flinders,
 Rzeka Strzeleckiego / Rîul Strzelecki – Australia de Sud,
 Pustynia Strzeleckiego / Deșertul Strzelecki – la vest de lacul Eyre.

Publicații
 Physical description of New South Wales and Van Diemen's Land (London: Longman, Brown, Green and Longmans, 1845. — 462 p.).

Note

Legături externe
Sporo materiałów związanych ze zdobyciem Góry Kościuszkonajwyższego szczytu Australii, jak również z Pawłem Edmundem Strzeleckim
  Paweł Edmund Strzelecki polski podróżnik, geolog, geograf, badacz Australii
  Paweł Edmund Strzelecki

Nașteri_în_1797
Nașteri_pe_20 iulie
Decese_în_1873
Decese_pe_6_octombrie
Geografi_polonezi
Geologi_polonezi
Fellows_of_the_Royal_Society
Jurnaliști_polonezi

Paweł Edmund Strzelecki


ට්‍රෙඩිටියෝනිස් කස්ඩෝඩිස් (සම්ප්‍රදායයෙහි ආරක්ෂකයෝ) යනු මෝටූ ප්‍රෝප්‍රියෝ ලෙසින්  ෆ්‍රැන්සිස් පාප් වහන්සේ විසින් නිකුත් කරන ලද සහ, 2021 ජූලි 16 දින සිට බල පවත්වන ලද අපෝස්තලික ලියවිල්ලක් වන අතර,  එය වෙතින් විටෙක ග්‍රාම්‍ය ව්‍යවහාරයෙන් "ලතින් දිව්‍ය පූජාව" හෝ "සාම්ප්‍රදායික ලතින් දිව්‍ය පූජාව"  හෝ ලෙසින් හැඳින්වෙන, රෝමානු පිළිවෙතෙහි ට්‍රයිඩෙන්ටයින් දිව්‍ය පූජාව පැවැත්වීම සීමා කෙරෙයි. ලොව පුරා රාජගුරුප්‍රසාදිවහන්සේලාට නිකුත් කෙරුණු ලියැවිල්ලක්ද මෙයට අමුණා තිබුණි.

ට්‍රෙඩිටියෝනිස් කස්ඩෝඩිස්


Pyongan de Nord este o provincie a R.P.D. Coreea. Reședința sa se găsește la Sinujiu. În 2002 a fost proclamată Regiunea Special-Administrativă Sinujiu în preajma orașului Sinujiu, aceasta fiind guvernată separat ca o Regiune Special-Administrativă, dar încă nu a fost pusă în folosință până acum.

Referințe

Provinciile Coreei de Nord

Provincia Pyongan de Nord


Pretvarač hrđe  je kemijska otopina  koja nanošenjem na željezo ili čelik pretvara hrđu u neaktivan sloj zaštitnih svojstava. Ovi spojevi hrđu tj. željezni III-oksid pretvaraju u crni sloj koji je dobro vezan na podlogu te štiti metal od daljnje korozije.

Tipični sastojci
Najčešće su to vodene otopine zasnovane na taninskoj kiselini i organskom polimeru. Taninska kiselina kemijskim putem pretvara crveni željezni oksid, hrđu u plavo crni željezni tanat, znatno stabilniji spoj. Sadrže i druge sastojke, poput organskih otapala. Neki pretvarači hrđe sadrže još i fosfornu kiselinu, ova snižava pH otopine te ubrzava kemijske reakcije( no mogu biti zasnovani i samo na spomenutoj u tom slučaju iz željezo-III-oksida nastaje željezo-III-fosfat).

Primjer sastava
1 lit destilirane vode

200 gm taninske kiseline

150 ml etilnog alkohola

Može se koristiti i znatno manje količine tanina, npr.20 grama. Ako dodamo i 15 mll fosforne kiseline zaštitna će svojstva biti još bolja. Shreirov patent USPT 2,854,368 iz 1958. daje nešto drugačiju formulu( ovo je tek jedna od više varijanti!) - 50 gr tanina,250 ml fosforne kiseline.200 ml etanola i 600 ml vode.Ako prevlaku tanina još naknadno po sušenju prevučemo otopinom natrijeva dekanoata (17 gr dekanoične kiseline i 2 grama natrijeva hidroksida otopimo u litri vode kojoj dodamo i 150 mll etanola) dobiveni sloj postaje izrazito hidrofoban,te znatno boljih zaštitinih svojstava.

Povijest
Pretvarači hrđe zasnovani na taninu razvijeni su krajem pedesetih godina prošlog stoljeća(Shreirov patent USPT 2,854,368 iz 1958., prijavljen 1956.).Po nekim izvorima za reakciju između željeza i tanina znali su već u starom vijeku,te je ista korištena za identifikaciju željeza.Američki traperi dan danas kao i nekada štite željezne klopke od hrđe tako da ih drže u vodi u kojoj se kuhala kora javora, orahove ljuske ili kampeševina.

Uporaba u konzerviranju restauriranju raširila se nakon 1966. kada Pelikan objavljuje svoj članak i na engleskom jeziku ( tekst je prvo objavljen na češkom 1964.).Na njemačkom govornom području prvi se članak objavljuje 1968.Godine 1996. amerikanci D.Keith i W.Carlin razvijaju taninski inhibitor korozije koji se može nanijeti i na predmete tretirane
mikrokristalnim voskom.Godine 2009. kinezi patentiraju taninski korozioni inhibitor namijenjen zaštiti kulturne baštine.

Uporaba
Obično se koriste na predmetima koji se teško pjeskare, poput vozila, prikolica, ograda.

Uporaba u konzervaciji restauraciji metala
Može ih se koristiti i u konzerviranju restauriranju  povijesnih, te arheoloških predmeta kulturne baštine od željeza i čelika.Po nekim novijim istraživanjima ako ih se kombinira s dekanoatima zaštita je daleko bolja, nastali crni sloj postaje otporniji na vodu i vlagu.

Dodatna literatura
J. B. Pelikan "Konservierung von Eisen mit Tannin",  'Studies in Conservation' 11 (3) 1966 Str. 109 - 115

J. Emmerling, "Eisenkonservierung mit Tannin," Arbeitsblätter für Restauratoren 2 (1968).

S. Adrian, (1962). "Tannin Solutions for Corrosion Prevention," Holland Shipbuild 1166-67K.

P. Baur, (1964). "Tannin und die Roststabilisierung," Metallreinigung und Vorbehandlung 13

K. (Barton, 1961). "The Protection of Cleaned Iron Objects", Museums Journal 60284-288.

L. Biek and F. Wormwell, (1953). "Role of Tannates and Phosphates inthe Preservation of Ancient Buried Fe Objects," Journal of Applied Chemistry 3H. W.

M. Hodges, "Problems and Ethics in the Conservation of Metal Objects,"Conservation in Archaeology and the Applied Arts, Preprints of the contributions to the Stockholm Congress, (1975). 2-6 June, 1975, IIC, London

E. Knowles, (1957). "Tannins in Corrosion," Paint, Oil and Color Journal 131 793-4

E. Knowles and T. White (1958).," The Protections of Metals with Tannins," Journal of the Oil and Colour Chemists Association 41 10-23 .

J. Stoulil ∗, A. Fialová, T. Jamborová, M. Kouril : Combined tannate/decanoate coatings.Journal of cultural heritage,2013.

Izvori

Vanjske poveznice
"Comparative Study of Commercially Available Rust Converters"
"Evaluation of Commercial Rust Converters as a Tool for Corrosion Control" (PDF, 15 MB)
"The Conservation of Two Cast Iron Bells at the Lac Qui Parle Mission Historic Site" (PDF, 131 kB)
Obrada metala
Konzervacija

Pretvarač hrđe


Rev. Harold Lloyd Henderson (1907 - January 18, 1993) was a Presbyterian minister and politician in Manitoba, Canada.

Life and work
H. Lloyd Henderson was born in Freeland, Prince Edward Island, and attended schools in Freeland, Summerside, Prince of Wales College in  Charlottetown, Prince Edward Island, and at McGill University and Presbyterian College in Montreal, where he completed his studies in 1942.

He was ordained by his home Presbytery in Prince Edward Island on January 14, 1943, and became Minister of the First Presbyterian Church in Portage la Prairie, Manitoba.
He retired in 1981, when he was designated "Minister Emeritus". He also served as Presbytery and Synod Moderator, and was a frequent Commissioner to the Presbyterian Church's in Canada's General Assembly.

With proximity to the Church and City Hall (they are side by side), Henderson was mayor of Portage la Prairie, Manitoba from 1947 to 1966, and again from 1971 to 1974. He served on a number of committees associated to the political office. He ran as a candidate for the leadership of the Liberal Party of Canada at its leadership conventions in 1958 and 1968. He received only one vote in his first attempt, even though he was not a delegate, and none in his second. Henderson claimed that he did not vote for himself on the former occasion and it was reported to United Press International that he received a courtesy vote from the Liberal Party. He was nicknamed, in the press, as "one vote Henderson."

Henderson also ran for the leadership of the Manitoba Liberal Party on three occasions. He received 27 votes in 1961, finishing fourth out of four candidates. He fell to 16 votes in 1969, again finishing fourth out of four. In 1975, he was the only opponent of Charles Huband, losing by 381 votes to 87. He never sought election to the provincial legislature.

In the 1958 federal election, Henderson was a Liberal candidate in the former riding of Portage—Neepawa, placing a distant second. He then ran as an "independent" candidate (listing occupations as Administrator, economist and clergyman) in the same riding in the 1962 and 1963 elections, placing last each time.

He died in early 1993, and is buried in his hometown in Prince Edward Island.

1907 births
1993 deaths
Canadian Presbyterian ministers
Mayors of places in Manitoba
People from Prince County, Prince Edward Island
Liberal Party of Canada leadership candidates
Prince of Wales College alumni
McGill University alumni

Harold Lloyd Henderson


Yessica Salazar González (28 de diciembre de 1974 en Guadalajara, México) es una actriz y modelo mexicana, anteriormente reina de belleza, representante del estado de Jalisco en el concurso Nuestra Belleza México 1996 ganando el título de Nuestra Belleza Mundo México 1996.

Biografía
Yessica Salazar González Desde pequeña mostró un gran interés por la actuación y el modelaje. En 1996 a la edad de 21 años se le dio la posibilidad de ser Nuestra Belleza Jalisco y concursar en Nuestra Belleza México 1996. En su carrera de Actriz ha participado en más de 20 telenovelas, en cine y obras de teatro.

Carrera en el modelaje

Nuestra Belleza Mundo México 1996
En el mes de septiembre de 1996 en Xcaret , Quintana Roo, México, se llevó a cabo la competencia semifinal con un show en vivo titulado «Nuestra Belleza México: Camino a Miss Mundo» en el que se anunció el ganador del título de Nuestra Belleza Mundo México y representó a su país en Miss Mundo 1996 .

Nuestra Belleza Mundo México.

Miss Mundo 1996
El 23 de noviembre de 1996 en la ciudad de Bangalore, India se llevó a cabo el concurso número 46 de Miss Mundo donde 87 delegadas del mundo compitieron por la corona de Jacqueline Aguilera ganado por la griega Irene Skliva, la modelo fue sexta en la ronda de eliminación y se llevó el premio de Spectacular Beach Wear

En sus más de 20 años de carrera como modelo ha realizado importantes desfiles de moda, portadas de revistas, comerciales y videos musicales.

Cine
 Como tú me has deseado (2005)

Telenovelas
 Como dice el dicho (2015) - Laura (Episodio: Un padre supone más...)
 Quiero amarte (2014) - Carolina Rivera
 Corazón indomable (2013) - Delia
 Esperanza del corazón (2011-2012)- Regina Fereira
 Camaleones (2009-2010) - Catalina de Saavedra
 Verano de amor (2009) - Giovanna Reyes
 Heridas de amor (2006) - Marisol
 Rebelde (2004–2005) - Valeria Olivier
 Clase 406 (2003) - Brenda de San Pedro
 Tu historia de amor (2003) - Sara
 El juego de la vida (2001-2002) - Carola Lizardi † Villana
 La intrusa (2001) - Tania Rivadeneyra
 Mujer bonita (2001) - Nelly
 Mi destino eres tú (2000) - Lulú
 DKDA: Sueños de juventud (2000) - Christy / Cristi Bordona
 Serafin (1999) - Marcela Fernández
 Tres mujeres (1999) - Esther
 Rosalinda (1999) - Pamela Iturbide
 Cuento de navidad (1999)
 La usurpadora (1998) - Isabel Vidal

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Guadalajara (México)
Modelos femeninas de México
Actrices de televisión de México
Actrices de Jalisco
Delegadas de Miss Mundo 1996

Yessica Salazar


El Partido Comunista Libio (en árabe: ) fue un partido político de Libia.

Historia

Libia colonial

La filosofía marxista fue conocida en Libia mediante intelectuales burgueses que la adoptaron y estudiantes educados en el extranjero que entraron en contacto con el movimiento comunista.

El partido de los comunistas libios se formó en la clandestinidad poco después de la Segunda Guerra Mundial, contando mayoritariamente entre sus miembros con italianos. Actuaba legalmente como Asociación Política para el Progreso de Libia. Esta organización editaba el periódico Corriere del Lunedì («Correo del Lunes»).

Monarquía libia

Para facilitar el gobierno del nuevo régimen monárquico, los británicos expulsaron a muchos italianos, incluyendo a numerosos comunistas: en noviembre de 1951, siete de los líderes del partido fueron expulsados del país, y la organización fue vigilada de cerca por la policía. La sede del partido estaba en Bengasi. Su influencia se limitaba a Cirenaica, y además esta influencia era pequeña y el partido tenía como principales obstáculos para difundirse a la religión y al dominio estadounidense y británico sobre la economía nacional. No obstante, los militantes comunistas participaron de manifestaciones estudiantiles contra el gobierno. En 1952 el gobierno prohibió los partidos políticos.

Libia de Gadafi

Tras la Revolución del 1 de Septiembre, en 1969, el gobierno de la República liderada por Muamar el Gadafi reprimió a los comunistas libios. Él aseguró en 1972 que

Referencias

C
Libia
Comunista Libio, Partido

Partido Comunista Libio


Joshua William "Josh" Dun (født 18. juni 1988) er en amerikansk musiker, der  er trommeslager for den musikalske duo Twenty One Pilots.

Han kom med  gruppen i 2011 og har været med til at udgive albummerne; Regional at Best, Vessel, Trench og Blurryface.

  Karriere

 House of Heroes

I marts 2010 kom Josh Dun med i  House of Heroes da bandets trommeslager, Colin Rigsby, tog en pause for  at tilbringe mere tid sammen med sin familie.

Han deltog i House of Heroes liveturné indtil oktober, da Rigsby vendte tilbage til bandet

 Twenty One Pilots

I 2011 blev Dun, af daværende trommeslager i Twenty One Pilots, Chris Salih, inviteret til en af deres koncerter, efter at have lyttet til bandets oprindelige demo-cd.  Han var imponeret over trioens præstation, og mødte, og blev venner med  bandets forsanger, Tyler Joseph efter showet.

Senere på året, sagde han sit job op  for at spille et show med Tyler, efter at Salih og bassisten Nick Thomas forlod gruppen, og   Dun blev efterfølgende bandets faste trommeslager. Duoen udgav bandets andet album, Regional Best'', den 8. juli 2011.

Referencer

Eksterne henvisninger

Trommeslagere fra USA
Personer fra Columbus

Josh Dun


An Platanthera cooperi in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Sereno Watson, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Richard M. Bateman. An Platanthera cooperi in nahilalakip ha genus nga Platanthera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Platanthera

Platanthera cooperi


An Calamagrostis coahuilensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni P.M.Peterson, Soreng ngan Valde´s-reyna. An Calamagrostis coahuilensis in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis coahuilensis


The Greens of the Community of Madrid (, LVCM) is a Spanish political party.

References

Political parties in the Community of Madrid

The Greens of the Community of Madrid


El arroyo Ceballos es un curso de agua uruguayo que atraviesa el departamento de  Artigas perteneciente a la cuenca hidrográfica del Río de la Plata.

Nace en la Cuchilla de Belén y desemboca en el río Arapey Chico.

Referencias

Ceballos
Ceballos
Ceballos

Arroyo Ceballos Grande


La rue Gabriel-Péri est une voie de Charenton-le-Pont, en France.

Situation et accès
La rue Gabriel-Péri débute rue de Paris à l'angle du Tribunal d'instance, dans l'axe de la rue de la Mairie. Elle passe à l'extrémité de la rue de Sully, longe le square Marcel-Montarnal, vire à gauche après l'école maternelle des Quatre-Vents qui a conservé l'ancien nom de la rue et se termine avenue du Maréchal-de-Lattre-de-Tassigny après une descente en surplomb de cette avenue.

Cette rue est à sens unique.
Elle est accessible par la station de métro  Charenton-Écoles  de la ligne .

Origine du nom

Depuis 1944, cette rue porte le nom du journaliste Gabriel Péri (1902-1941), arrêté comme résistant et fusillé comme otage.

Historique

La rue longe les anciennes fortifications du bourg du pont disparues vers 1734.
Cet ancien mur d'enceinte visible sur le plan de Roussel de 1730 entourait les jardins à l'arrière des jardins des maisons de la rue de Paris. Son tracé correspondait approximativement à la rue de la Mairie, à la rive sud-est (numéros pairs) de la rue Gabriel-Péri, à l'avenue du Maréchal-de-Lattre-de-Tassigny et longeait le quai (actuellement quai des Carrières, anciennement quai de Charenton sur ce tronçon).

Son ancien nom était rue des Quatre-Vents, car l'endroit était vraisemblablement venteux en raison de l'altitude relative de la rue qui passe par le point le plus élevé de la commune de Charenton à 52,24 mètres, une vingtaine de mètres au-dessus du niveau de la Seine.

En 1833 s'y installa la mairie, et l'État des communes à la fin du XIXe siècle prend note qu'en 1835, le maire de la ville, Jean-Pierre Ventenat, y inaugura un buste du roi Louis-Philippe Ier.

Annexes

Références

Gabriel-Péri

Rue Gabriel-Péri (Charenton-le-Pont)


Nchifor Valery, né en 1989 à Bamenda est un acteur camerounais. Il est connu pour le film Obsession, pour lequel il a remporté le prix du meilleur acteur au ZAFAA Award 2011 organisé à Londres. Il a également remporté le prix du meilleur acteur masculin dans un rôle principal au Red Feather Award 2017.

Biographie
Valery naît en 1989 à Bamenda, chef-lieu de la région du Nord-Ouest du Cameroun. Il a obtenu un B.Ed en éducation à l'université de Buéa.

Carrière
Nchifor Valery a commencé sa carrière professionnelle en tant qu'acteur de télévision à Buéa, dans le film Leather Gangsters, sorti en 2006. En 2012, il a été nommé meilleur acteur dans un rôle de soutien, ce qui lui a valu un autre prix dans cette catégorie lors de l'édition 2012 des Cameroon Movie Merit Awards, CMMA.

Filmographie
 2017 : A Man For the Weekend
 2011 : Obsession
 Leather Gangsters
 Expression

Références

Liens externes

Naissance en 1989
Naissance à Bamenda
Acteur camerounais
Étudiant de l'université de Buéa

Nchifor Valery


In der Liste der Kulturdenkmale in Neue Neustadt sind alle Kulturdenkmale des zur Stadt Magdeburg gehörenden Stadtteils Neue Neustadt aufgelistet. Grundlage ist das Denkmalverzeichnis des Landes Sachsen-Anhalt, das auf Basis des Denkmalschutzgesetzes vom 21. Oktober 1991 erstellt und seither laufend ergänzt wurde (Stand: 31. Dezember 2022).

Denkmale in der Neuen Neustadt

|}

Ehemalige Denkmale
Die nachfolgenden Objekte waren ursprünglich ebenfalls denkmalgeschützt oder wurden in der Literatur als Kulturdenkmale geführt. Die Denkmale bestehen heute jedoch nicht mehr, ihre Unterschutzstellung wurde aufgehoben oder sie werden nicht mehr als Denkmale betrachtet. Mitunter sind Einzelobjekte aber noch immer Bestandteil eines geschützten Denkmalbereichs.

|}

Darüber hinaus war das denkmalgeschützte Katharinenportal an der Adresse Münchenhofstraße 68 eingelagert. Es wurde jedoch im Jahr 2016 nahe seinem ursprünglichen Standort im Breiten Weg in der Magdeburger Altstadt wieder aufgebaut.

Legende

Weblinks

 Digitales Denkmalverzeichnis der Stadt Magdeburg
 Denkmalinformationssystem Sachsen-Anhalt

Einzelnachweise

Neue Neustadt


ජ්‍යුල්මුන් කුඹල් යුගය යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ක්‍රි.පූ. 8000 – ක්‍රි.පූ. 1500 අතර කාලසීමාව පුරා පුළුල්ව පැතිර තිබූ කොරියානු ප්‍රාග්ඓතිහාසික පුරාවිද්‍යාත්මක යුගයකි. මෙම යුගයට කොරියාවේ මෙසෝලිතික සහ නියෝලිතික සංස්කෘතික අවධි ඇතුළත් වේ.  එහි දී පිළිවෙලින් ක්‍රි.පූ. 8000–ක්‍රි.පූ. 3500 ("ආරම්භක" සිට "මුල්කාලීන" අවධි දක්වා) සහ ක්‍රි.පූ. 3500–ක්‍රි.පූ. 1500 ("මධ්‍ය" සහ "පසුකාලීන" අවධි තෙක් පැතිර පැවතිණි. පැරණිතම මැටි බඳුන් හමු වීම නිසා මෙම යුගය "කොරියානු නියෝලිතික" නැමැති පුළුල් යුගයට ද ඇතුළත් කොට ඇත.

ජ්‍යුල්මුන් කුඹල් යුගය එනමින් නම් කිරීමට හේතුව මෙම යුගයට, විශේෂයෙන්ම ක්‍රි.පූ. 4000-2000 අතර කාලයට අයත් යැයි ස්ථිරව හඳුනාගෙන ඇති විසිතුරු මැටි බඳුන් විශාල ප්‍රමාණයක් හුමවී තිබීමයි. ජ්‍යුල්මුන් (හංගුල්: 즐문, හන්ජා: 櫛文) යන්නෙහි අරුත "පනා-රටා සහිත" යන්නයි. 1990 දශකයේ මැදි භාගයේ සිට ජ්‍යුල්මුන් යුගයේ බිම්වල පුරාවිද්‍යා කැනීම් කටයුතු සාර්ථකව සිදුවන හෙයින්, නැගෙනහිර ආසියාවේ ප්‍රාග්ඓතිහාසික යුගය පිළිබඳ දැනුම වරඩිදියුණු වී තිබේ.

ජ්‍යුල්මුන් යනු දඩයම්, රැස් කිරීම් සහ කුඩා පරිමාණයේ බෝග වගාවන්ගෙන් සමන්විත වූ යුගයක් විය. ඇතැම් අවස්ථාවල පුරාවිද්‍යාඥයින් විසින් මෙවැනි ආකාරයේ ජීවන රටාවක් "පුළුල්-ප්‍රේක්ෂාවලික දඩයම්-සහ-රැස් කිරීම්" ලෙස හඳුන්වනු ලබයි.

ආරම්භක ජ්‍යුල්මුන්

ජ්‍යුල්මුන්හි සම්භවය එතරම් හොඳින් වටහාගෙන නැත. නමුත්, දියුණු-මැටි ආරේ යුංගිමුන් මැටි බඳුන් (හංගුල්: 융기문토기; හන්ජා: 隆起文土器) ජේජු-ඩෝ දූපතේ ගෝසන්-නි සහ උල්සන්හි වෙරළ තීරයේ උබොං-නි වැනි දකුණු දිග බිම්වලින් හමුවේ. ඇතැම් පුරාවිද්‍යාඥයින් විස්තර කරන්නේ මෙම කාල පරාසය "ආරම්භක ජ්‍යුල්මුන් යුගය" ලෙසයි. ඔවුහු ගෝසන්-නි මැටි බඳුන් 10,000 BP ලෙස දින නිර්ණය කරති. මැටි බඳුන් සාම්පල කිහිපයක් විකිරණශීලී කාබන් කාලනිර්ණ පරීක්ෂාවට ලක්කොට ඇති අතර, ඉන් එක් දිනයක් ඉතා පැරණි දිනයක් (එනම්. 10,180±65 BP [AA-38105]) ලෙස තහවුරු කොටගෙන ඇති අතර, අනෙක් භාණ්ඩ ඊට වඩා පසුකාලයක නිර්මාණය වූ බැව් හඳුනාගෙන ඇත. ඉහත පැරණිතම දිනයන් සත්‍ය නම්, ගෝසන්-නිවලින් හමුවූ යුංගිමුන් මැටි භාණ්ඩ මෙන්ම, මධ්‍යම සහ දකුණු චීනය, ජපන් දූපත් සමූහය, සහ රුසියානු ඈත පෙරදිග යන ප්‍රදේශවලින් හමුවූ මැටි බඳුන් සමූහය ලෝක ප්‍රාග්ඉතිහාසයේ පැරණිතම මැටි බඳුන් යැයි සැලකිය හැක. කස්මින් යෝජනා කරන්නේ මෙම අදහස පිළිබඳ පැහැදිළි අදහසක් ලබා ගැනීමට මෙයට වඩා නිරපේක්ෂ දිනැයුමක් අවශ්‍ය බවයි.

මුල්කාලීන ජ්‍යුල්මුන්
මුල්කාලීන ජ්‍යුල්මුන් යුගයේ (ක්‍රි.පූ. 6000 පමණ - ක්‍රි.පූ. 3500) විශේෂ ලක්ෂණ ලෙස ගැඹුරු මුහුදේ ධීවර කර්මාන්තය, දඩයම් කිරීම සහ ආවාටමය නිවාස සහිත අර්ධ-ස්ථිර ජනාවාස හඳුනාගත හැක. මුල්කාලීන ජ්‍යුල්මුන් ජනාවාස සඳහා උදාහරණ ලෙස සෝපෝහං, අම්සා-දොං, සහ ඕසන්-රි දැක්විය හැක. උල්සන් සේජුක්-රි,දොංසම්-දොං, සහ ගා-ඩෝ දිවයින වැනි වෙරළාසන්න කවච නිධි සහිත ප්‍රදේශවලින් හමුවන විකිරණශීලී කාබන් දිනැයුම් සාක්ෂි අනුව පෙනීයන්නේ ඔවුන් කවච නිධි භාවිතා කොට ඇති බවයි. නමුත් බොහෝ පුරාවිද්‍යාඥයින් පවසන්නේ මෙම කවච ගොඩැලි පෙදෙස් මුල්කාලීන ජ්‍යුල්මුන් යුගයේ අවසන් කාලය වනතෙක් පෙනෙන්නට නොතිබූ බවයි.

මධ්‍ය ජ්‍යුල්මුන්
චෝයි සහ බේල් ඇස්තමේන්තු කොට ඇත්තේ අවම වශයෙන් මධ්‍ය ජ්‍යුල්මුන් යුගයට අයත් (ක්‍රි.පූ. 3500 පමණ - ක්‍රි.පූ. 2000) ස්ථාන 14කින් පමණ බෝග වගාවට සාක්ෂි යැයි සැලකිය හැකි කාබනීකෘත ශාකමය ශේෂයන් සහ කෘෂිකාර්මික ශිලා මෙවලම් හමුවන බවයි. උදාහරණයක් ලෙස, ක්‍රෝෆර්ඩ් සහ ලී විසින් AMS දිනැයුම් තාක්ෂණය භාවිතයෙන් දොංසම්-දොං කවච නිධි ප්‍රදේශයෙන් හමුවූ ගෘහස්ථකෘත හිවල් වලිග මිලට් (Setaria italica ssp. italica) බීජයක් ඍජුවම මධ්‍ය ජ්‍යුල්මුන් යුගයට අයත් යැයි සලකා ඇත. මධ්‍ය ජ්‍යුල්මුන් කෘෂිකර්මාන්තයට උදාහරණ සපයන තවත් ස්ථානයක් ලෙස උතුරු කොරියාවේ ජිතම්-රි (චිතම්-නි) ප්‍රදේශය හඳුනාගත හැක. ජිතම්-රිහි ආවාට නිවාසයක් තුළ තිබී අඟුරු බවට පත් කිසියම් බෝගයක ග්‍රෑම් සියයක පමණ ස්කන්ධයක් හමුවී තිබේ. උතුරු කොරියානු පුරාවිද්‍යාඥයින් විශ්වාස කරන්නේ මේවා මිලට් බවයි. කෙසේනමුත්, සියලුම පුරාවිද්‍යාඥයින් මෙම ධාන්‍ය ගෘහස්ථකරණය කළ මිලට් ලෙස සලකන්නේ නැත. එයට හේතුව එය රැස්කොට ඇත්තේ අක්‍රමවත් ක්‍රමවේදයක් අනුව වීමයි. එසේම එහි කළු-සුදු ඡායාරූප පමණක් දක්නට ඇති අතර, මුල් සොයාගැනීම කොරියානු බසින් පමණක් ඇත. දැඩිව ගැඹුරු මුහුදේ ධීවර කර්මාන්තය, කවච මත්ස්‍යයින් රැස් කිරීම, සහ දඩයම මත රඳාපැවතුණු ඔවුන් කෘෂිකර්මාන්තයේ ප්‍රධානව නියැළෙන්නට ඇතැයි සිතිය නොහැක. "සම්භාව්‍ය ජ්‍යුල්මුන්" හෙවත් බිත්සල්මුනුයි මැටි භාණ්ඩ (හංගුල්: 빗살무늬토기) මුල්කාලීන ජ්‍යුල්මුන් යුගයේ අවසාන කාලයෙන් හමුවන අතර, ඒවායේ සම්පූර්ණ මතුපිට පෘෂ්ඨය පුරාම පනා-රටාවන්, රැහැන් එතුම්, සහ වෙනත් මෝස්තර දැකගත හැක. මධ්‍ය ජ්‍යුල්මුන් යුගයට අයත් මෙම මැටි බඳුන් කොරියාවේ බටහිර-මධ්‍යම ප්‍රදේශ සහ දකුණුදිග වෙරළ තීරයෙන් හමුවේ.

පසුකාලීන ජ්‍යුල්මුන්

පසුකාලීන ජ්‍යුල්මුන් යුගයේ (ක්‍රි.පූ. 2000 පමණ - ක්‍රි.පූ. 1500) ජීවන රටාව කවච මත්ස්‍යයින්ගෙන් (බෙල්ලන් මත) යැපීම මත අඩුවෙන් රඳාපැවති බව පෙනේ. ජනාවාස රටාව සංචොන්-රි (බලන්න දේප්යොං) සහ ඉම්බුල්-රි වැනි අභ්‍යන්තර ජනාවාස ලෙස තහවුරු වන්නට විය. ලී යෝජනා කරන්නේ බෙල්ලන්ගේ ගහනය මත ඇතිවූ පාරිසරික බලපෑම සහ ජනයා ඇතුළු කණ්ඩායම් ලෙස සංවිධානය වීමෙ හේතුවෙන් ජනයා සිය ආහාර වගාකළ බෝග ආශ්‍රයෙන් සපුරා ගැනීමට නැඹුරු වූ බවයි. අභයන්තර ජනාවාසවල මෙම යැපුම් ක්‍රමවේදය ආරම්භක මුල්කාලීන මුමුන් කුඹල් යුගයේ (ක්‍රි.පූ. 1500-1250 පමණ) ක්‍රමවේදයෙන් වෙනස් නොවේ. එකල සෙසු යැපුම් ක්‍රමවලට අමතරව කුඩා පරිමාණයේ සල ගොවිතැන ද ක්‍රියාත්මක විය. පසුකාලීන ජ්‍යුල්මුන් යුගය දළ වශයෙන් චීනයේ ලියාඕනිංහි පහළ ෂියාජියාඩියාන් සංස්කෘතිය හා සමකාලීන යැයි සැලකිය හැක. පුරාවිද්‍යාඥයින් යෝජනා කරන්නේ උල්සන්හි සමකාලීන පාෂාණ කැටයම් වන බන්ගුදේ සහ චොන්ජොන්-රි කැටයම් ඵලක ද මෙම උප-යුගයට අයත් බවයි. නමුත් එය මතභේදයට තුඩු දී ඇති මාතෘකාවකි.

කිම් ජංසුක් යෝජනා කරන්නේ පසුකාලීන ජ්‍යුල්මුන් යුගයේ දඩයම්-රැස්කරන වගාකරුවන් ක්‍රමිකව සිය ජීවිකාව සල ගොවිතැන් ක්‍රමයකට පරිණාමය කරගත් බවත්, පසුව ඔවුන් දකුණු ප්‍රදේශය කරා මුමුන් හෙවත් විසිතුරු නොකළ (හංගුල්:  무문토기; හන්ජා: 無文土器) මැටි බඳුන් සමග සංක්‍රමණය වූ බවයි.

මේවාත් බලන්න
කොරියාවේ ප්‍රාග්ඉතිහාසය
පුරාවිද්‍යාත්මක යුග ලැයිස්තුව
ජෝමොන් මැටි බඳුන්
ආවාට-පනා භාණ්ඩ සංස්කෘතිය

ආශ්‍රේයයන්

වැඩිදුර කියවීමට
නෙල්සන්, සාරා එම්. 1993 The Archaeology of Korea. කේම්බ්‍රිජ් විශ්වවිද්‍යාලීය මුද්‍රණාලය, කේම්බ්‍රිජ්.

නැගෙනහිර ආසියාවේ පුරාවිද්‍යාත්මක සංස්කෘතීන්
මුල්කාලීන කොරියානු ඉතිහාසය
කොරියාවේ පුරාවිද්‍යාව
පුරාතන කුඹල් කර්මාන්තය
ක්‍රි.පූ. 8වන සහස්‍රකයේ ස්ථාපිත කිරීම්
ක්‍රි.පූ. 2වන සහස්‍රකයේ ආසියාවේ අහෝසි කිරීම්

ජ්‍යුල්මුන් කුඹල් යුගය


Concert din muzică de Bach este un film de televiziune românesc din 1975 regizat de Dinu Tănase. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Fory Etterle, Irina Petrescu și Ovidiu Iuliu Moldovan.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Fory Etterle — dr. Rim, medic de origine germană, profesor universitar de anatomie (menționat Fory Eterle)
 Irina Petrescu — Elena Drăgănescu-Hallipa, urmașă a unei familii de moșieri, fosta logodnică a prințului Maxențiu și actuala soție a lui George Drăgănescu
 Ovidiu Iuliu Moldovan — Vasile ("Lică") Petrescu, fante de mahala, fost ofițer de cavalerie, verișorul Linei
 Ica Matache — Lina Rim, medic mamoș, soția profesorului Rim, rudă a Elenei Drăgănescu
 Dana Comnea — Mini, confidenta Elenei Drăgănescu și a Linei Rim, prietena lui Nory
 Carmen Maria Strujac — Ada Razu, unica moștenitoare a celei mai mari fabrici de făină din țară, soția prințului Maxențiu (menționată Carmen Strujac)
 Cornel Coman — George Drăgănescu, industriaș milionar, proprietarul mai multor fabrici și director al unei bănci
 Mihaela Gagiu — Anastasia ("Sia") Petrescu, infirmiera profesorului Rim, fiica naturală a lui Lică și a Linei
 Radu Ionescu — prințul Maxențiu, aristocrat bolnăvicios și ramolit, proprietarul moșiei Plăesele, fostul logodnic al Elenei Drăgănescu
 Dorin Varga — Paul Marcian, muzician de talie europeană, vărul prințului Maxențiu
 Ioana Ciomârtan — baba, servitoarea familiei Rim
 Ada D'Albon — Nory Baldovin, fiica boierului Baldovin dintr-o relație extraconjugală, confidenta Elenei Drăgănescu și a Linei Rim (menționată Ada Azimioară)
 Ovidiu Schumacher — Vladici/Vardali, aristocrat autentic, colportor de știri mondene, fruntaș al unei facțiuni conservatoare
 Lianne Birenberg — Mika-Lé ("Norica"), fiica Lenorei Hallipa dintr-o relație extraconjugală, sora vitregă a Elenei Drăgănescu (menționată Liane Birenberg)
 Dan Grecescu — unul din cei doi frați gemeni ai Elenei Drăgănescu, care lucrează ca preparatori în laboratorul profesorului Rim
 Emil Grecescu — unul din cei doi frați gemeni ai Elenei Drăgănescu, care lucrează ca preparatori în laboratorul profesorului Rim
 Dan Nanoveanu — servitorul din casa prințului Maxențiu

Producție
Filmul a fost inspirat din romanul Concert din muzică de Bach (1927) al Hortensiei Papadat-Bengescu și a fost realizat de Televiziunea Română (prin Departamentul de Teatru TV). Regizorul filmului a fost Dinu Tănase, operator de film (cunoscut, printre altele, pentru serialul TV Urmărirea (1971) și filmele Întoarcerea lui Magellan (1974) și Ilustrate cu flori de cîmp (1975)) aflat la debutul său regizoral.

Filmările s-au desfășurat în toamna anului 1974 și primăvara anului 1975 pe străzi din vecinătatea clădirii Televiziunii Române, care au trebuit să fie adaptate pentru a recrea atmosfera anilor 1920 cu trăsuri de epocă. Ele au fost întrerupte pentru o vreme de Dinu Săraru, redactorul șef al Redacției Culturale a TVR, ca urmare a faptului că se dorea ascunderea recreării unei atmosferi decadente în timpul congresului al XI-lea al Partidului Comunist Român, care avea loc în noiembrie 1974. Realizatorii au mutat locul filmării la o distanță de 500 de metri de clădirea Televiziunii, ceea ce a necesitat transportarea zilnică pe jos a recuzitei și costumelor. Ca urmare a faptului că acțiunea filmului avea loc în anii 1920, filmul a fost realizat pe peliculă alb-negru cu format de 16 mm și conține cartoane și vigniete vizuale tipice epocii filmului mut.

Lansare
Fimul a fost difuzat în primăvara anului 1975 ca un serial în patru episoade de aproximativ 20 de minute pe programul 2 al Televiziunii Române și apoi prezentat integral ca un lungmetraj într-o proiecție publică care a avut loc în sala Asociației Cineaștilor din România (ACIN).

Aprecieri citice
Criticul Gelu Ionescu scria într-un articol publicat în aprilie 1975 în revista Cinema că regizorul Dinu Tănase, un "artist cu rar talent" cu "virtuțile unui regizor de cert viitor", a fragmentat acțiunea stufoasă a unui roman clasic considerat anterior neecranizabil, prilejuind spectatorilor "o întâlnire neașteptat de matură și de sensibilă cu complexitatea tulbure, echivocă a personajelor Hortensiei Papadat Bengescu" într-un "omagiu" cinematografic adus scriitoarei. Filmul creează, în opinia criticului, o atmosferă livrescă cu personaje pedante, pusă în valoare de "interpretări de egală virtuozitate în roluri atât de dificile", printre care iese în evidență în mod deosebit cea a Irinei Petrescu, care-și joacă rolul "cu o distincție și virtuozitate de excepție". Concluzia criticului este că ecranizarea romanului Hortensiei Papadat-Bengescu se dovedește a fi "o peliculă inventivă și rafinată".

De asemenea, o recenzie publicată în Almanahul Cinema din 1976 consemna următoarele: "Dinu Tănase, de data asta scenarist și regizor, a întârziat asupra romanului cu o înțelegere complexă și subtilă a universului de neliniștită sensibilitate în care se desfășoară întâmplările de pe «ecranul» literar al Hortensiei Papadat Bengescu. O lume «de ieri», dezarticulată, o lume de panopticum, peste care muzica lui Bach, gravă, plutește ca o amenințare". În lucrarea Istoria filmului românesc (1897-2000) (2000) criticul Călin Căliman considera că acest film este "un exercițiu de stil incitant și convingător".

Note

Legături externe
 http://aarc.ro/filme/film/concert-din-muzica-de-bach-1975

Vezi și
 1975 în film

Filme din 1975
Filme regizate de Dinu Tănase
Filme românești
Filme în limba română
Ecranizări de romane românești

Concert din muzică de Bach (film)


Das Kali- und Steinsalzwerk Bartensleben ist ein ehemaliges Bergwerk mit angegliederter Fabrikanlage zur Produktion von Kalidüngesalzen und zur Gewinnung von Industrie- und Speisesalz in Morsleben und Beendorf, Landkreis Börde in Sachsen-Anhalt. Aus der Gründerschachtanlage Marie (oder Burbach) ging der spätere Burbach-Konzern hervor. Unmittelbar vor und während des Zweiten Weltkrieges existierte eine unterirdische Rüstungsfabrikation.

Heute besteht in den Grubenräumen das Atommüllendlager Morsleben (ERAM).

Geologie

Die Entstehung des Salzstocks im oberen Allertal
Der Salzstock des oberen Allertales ist eine von etwa 200 bekannten Lagerstätten dieser Art in Norddeutschland. Die Salzschichten, aus denen dieser entstand, bildeten sich zur Zeit des Zechsteins vor rund 260 Millionen Jahren, als Meerwasser in einem flachen Becken verdunstete. Dieser Vorgang wiederholte sich mehrere Male, so dass durch Übersättigungs- und Fällungsprozesse verschiedene Wechsellagen von Steinsalz, Kalisalzen und Anhydrit entstanden. Später wurden die Salzschichten durch weitere Ablagerungen überdeckt und liegen heute in etwa 3000 m Teufe. In einer Schwächezone zwischen zwei Gebirgsschollen haben die Salze die Hangendschichten des Buntsandsteins durchstoßen (→ Halokinese). Das Salz im oberen Teil des Salzstockes wurde durch das Grundwasser gelöst und fortgeschwemmt. Zurück blieben schwerlöslicher Anhydrit und Ton. Diese bildeten den sogenannten Gipshut über der eigentlichen Salzlagerstätte.

Geographische Lage und Ausdehnung
Der Salzstock des oberen Allertals erstreckt sich entlang des Urstromtales der Aller etwa 10 km östlich von Helmstedt in südöstlich-nordwestlicher Richtung über eine Länge von etwa 40 bis 50 km von Eilsleben in Sachsen-Anhalt bis nach Grasleben in Niedersachsen. Die Breite beträgt im Mittel 2 km. Die westliche Begrenzung bildet der Lappwald. Es wird angenommen, dass der Salzstock von Rothenfelde die Fortsetzung eines Zechsteinsattels bildet, zu dem auch der Salzstock des oberen Allertals gehört.

Mineralogie
Das Deckgebirge über dem Salzstock wird aus Tonschichten des Pleistozän gebildet. Der Salzspiegel liegt in etwa 300 Meter Teufe. Der Salzstock besteht hauptsächlich aus Steinsalz mit Anhydrit- und Kalisalz-Einlagerungen, die aus Sylvin, Sylvinit, Hartsalzen oder Carnallit bestehen können. Die Salzlagerstätte ist tektonisch sehr stark gefaltet.

Geschichte und Technik

Aufschlussgeschichte
Die Entstehung des Kali- und Steinsalzwerkes Bartensleben geht auf den Kaufmann Gerhard Korte zurück. Korte gründete 1889 die Bohrgesellschaft Gott mit uns, um zwischen Weferlingen und Eilsleben nach Kalisalzen zu suchen. Nachdem die Probebohrungen bei Walbeck und Beendorf von Erfolg gekrönt waren, kaufte Korte die stillgelegte, 1000-teilige Gewerkschaft Burbach im Siegerland, um sie nach Beendorf zu verlegen. Dieses war ein juristischer Trick, um den preußischen Staatsvorbehalt zu umgehen.

Schachtanlage Marie

Von 1897 bis 1899 brachte die Gewerkschaft Burbach einen Schacht nieder, den Korte nach seiner Frau Marie nannte. Das tonhaltige Deckgebirge wurde dabei ohne Schwierigkeiten mit Wasserzuflüssen durchteuft und bei etwa 300 Meter Teufe das Salzgebirge angefahren. Der  hatte eine Endteufe von 520 Metern bei einem Durchmesser von 5,25 Metern. Er wurde mit einem zweieinhalb Steine starken Klinkermauerwerk ausgebaut, auf den sonst bei Kalischächten üblichen wasserdichten Tübbingausbau konnte verzichtet werden. Füllörter wurden bei 310 und 360 Meter Teufe angelegt. Über Tage entstanden Kessel- und Maschinenhäuser, ein stählernes Fördergerüst sowie die heute noch erhaltene Schachthalle.

Bereits am 31. August 1898 wurde mit dem planmäßigen Kaliabbau begonnen. Die Verarbeitung der Rohsalze erfolgte bis 1902 in einer gepachteten Fabrikanlage in Schönebeck (Elbe), als eine eigene Fabrik in Beendorf fertiggestellt wurde. Zur Entsorgung der Endlaugen wurde eine Verbundleitung bis zur Elbe gebaut, an die sich später auch die Nachbarwerke Ummendorf-Eilsleben, Walbeck (Gerhard) und Braunschweig-Lüneburg anschlossen. Im Jahr 1900 trat die Gewerkschaft Burbach dem Deutschen Kalisyndikat bei. Die Absatzquote betrug 1905 34,59 Tausendstel. Durch den explosionsartigen Anstieg der fördernden Kalischachtanlagen im Deutschen Reich betrug die Beteiligung am Syndikat 1910 nur noch 14,76 Tausendstel.

Nach der Fertigstellung des Schachtes Bartensleben 1912 diente Marie nur noch als Flucht- und Wetterschacht. Ab 1937 wurde die Schachtanlage an die Luftwaffe zur Produktion und Einlagerung von Flakmunition verpachtet. Für die Nutzung als U-Verlagerung Bulldogge ab 1944 erhielt Schacht Marie anstatt der bisherigen Dampffördermaschine eine neue elektrische Befahrungseinrichtung mit einem niedrigeren Fördergerüst, die heute noch benutzt wird.

Von 1959 bis 1984 wurde in den ehemaligen Abbaukammern in der Nähe des Schachtes Marie eine untertägige Hühnermast betrieben. Durch gezieltes Ein- und Ausschalten der Beleuchtung wurde dem Geflügel ein um eine Stunde kürzerer Tag vorgetäuscht, wodurch die Tiere schneller wuchsen.

Anschließend wurden von 1987 bis 1996 6445 Tonnen giftige, cyanidhaltige Härtereisalze untertägig eingelagert. Wegen des Zusammenlagerungsverbotes von Atom- und herkömmlichen Sondermüll nach bundesdeutschem Recht wurden diese Abfälle nach 1990 rückgeholt und zur Untertagedeponie Herfa-Neurode verbracht.

Heute gehört die Schachtanlage Marie zum Endlager Morsleben.

Technische Daten der Trommelfördermaschine

Schachtanlage Bartensleben

Nach preußischem Bergrecht wurde für jedes Bergwerk ein zweiter befahrbarer Ausgang gefordert. Obwohl in geringer Entfernung zum Schacht Marie in Walbeck bereits ein weiterer Kalischacht der Gewerkschaft Burbach bestand, wurden Teile des Grubenfeldes Burbach abgetreten und daraus die Gewerkschaft Bartensleben gegründet. Der Schacht wurde von 1910 bis 1912 1600 Meter südsüdöstlich von der Schachtanlage Burbach in der Gemarkung Morsleben bis auf 522 Meter Teufe niedergebracht. Wie auch der Schacht Marie erhielt er eine Ziegelsteinausmauerung.

Ab 1912 wurde mit dem Abbau von Kalisalzen im Feld Bartensleben begonnen. Das gewonnene Rohsalz wurde der Fabrikanlage Burbach in der Nähe des Schachtes Marie zugeführt. Bei der Auffahrung der Grubenräume hatte man hochwertige Steinsalze entdeckt, die als Industrie- und Speisesalze geeignet schienen. Wegen der Überproduktion auf dem Kalimarkt und der allgemeinen Wirtschaftskrise am Ende des Ersten Weltkrieges entschloss sich die Burbach-Gruppe, die Kaliproduktion im Werk Burbach einzustellen und Steinsalz über den Schacht Bartensleben zu fördern. Der Steinsalzabbau dauerte mit Unterbrechung durch die militärische Nutzung als U-Verlagerung Iltis bis 1969. Zu DDR-Zeiten wurde das Salz als Sonnensalz aus Bartensleben vertrieben.

Ab 1970 untersuchte die DDR verschiedene Salzbergwerke auf eine Eignung als atomares Endlager. Die Entscheidung fiel zugunsten der Schachtanlage Bartensleben aus. Nach dem von 1974 bis 1978 dauernden Umbau wurde von 1978 bis 1991 sowie von 1994 bis 1998 schwach- und mittelaktiver Abfall eingelagert.

Heutiger Zustand (2012)

Das Schachtgelände Marie bzw. Burbach liegt südlich von Beendorf zwischen dem Rundahlsweg im Westen und der Bahnhofsstraße im Osten. Von der ursprünglichen Bebauung von 1897 ist noch die Schachthalle erhalten. Fördergerüst und Fördermaschinenhaus stammen aus der Zeit der U-Verlagerung von 1944. Östlich des Schachts bestehen noch mehrere Lagerhallen.

Auf der anderen Straßenseite, außerhalb des ERAM-Werksgeländes, steht das ehemalige Verwaltungsgebäude, in dem der spätere Burbach-Konzern seinen ersten Sitz hatte.

Die Tagesanlagen der Schachtanlage Bartensleben am Schachtweg, nordwestlich von Morsleben, wurden beim Umbau zum Endlager für dessen Ansprüche vollkommen umgebaut. Vom ursprünglichen Salzbergwerk blieb lediglich das denkmalgeschützte ehemalige Pförtnerhäuschen auf dem ERAM-Gelände erhalten.

Literatur

Weblinks

  (PDF; 2,1 MB)

Einzelnachweise

Bauwerk in Ingersleben
Beendorf
Kalibergwerk im Nordharz-Kalirevier
Stillgelegtes Bergwerk in Sachsen-Anhalt
U-Verlagerung

Kali- und Steinsalzwerk Bartensleben


EFL Trophy (do 2016. Football League Trophy, do 1992. godine Associate Members' Cup) je nogometno kup natjecanje kojeg organizira English Football League (do 2016. godine pod nazivom Football League) za klubove trećeg i četvrtog ranga engleskog nogometnog prvenstva, kojima je to uz FA kup i Liga-kup po važnosti treće kup natjecanje u sezoni.

O natjecanju
Natjecanje je uvedeno 1983./84.kao zamjena za Football League Trophy pod nazivom Associate Members' Cup za klubove iz trećeg (Division Three, kasnije Division Two i League One) i četvrtog ranga (Division Four, kasnije Division Three i League Two) engleske nogometne lige (do 1992. i osnutka Premier lige klubovi Division Three i Division Four su imali status Associate Member - pridruženi član, a klubovi Division One i Division Two status Full Member - punopravni član, kasnije su svi klubovi iz članstva Football League imali status Full Member).
Od sezone 1992./93.  natjecanje se zove  Football League Trophy, a od sezone 2016./17.  EFL Trophy.
Od sezone 1984./85. natjecanje ima naziv po sponzoru.
Uz klubove trećeg i četvrtog ranga engleske lige u natjecanju su između sezona 2000./01. i 2005./06. sudjelovali pozvani klubovi iz Football Conference (liga petog ranga u Engleskoj), a od sezone 2016./17. sudjeluje i 16 U-21 momčadi klubova iz Premier lige i Championshipa.
Natjecanje se tradicionalno do poluzavršnice igra podijeljeno u dvije regionalne grupe - sjevernu (Northern Section) i južnu (Southern Section).

Završnice

Poveznice
 efl.com Checkatrade Trophy
 Football League Group Cup
 Engleski Liga kup
 Full Members Cup
 League One

Izvori
 fchd.info, Football League Trophy
 statto.com, English Johnstone's Paint Trophy
 rsssf.com, The Football League Trophy
 Jeremy Hicks - arhiva The Football League Trophy (1983./84. - 2009./10.), wayback arhiva

Nogometni kupovi u Engleskoj

EFL Trophy


John Joseph Tempesta (Bronx, New York, 26. rujna 1964.) američki je heavy metal bubnjar. Od 2006. je član sastava The Cult. Svirao je sa sastavima kao što su Exodus, Testament i White Zombie. Surviđao je i s pjevačem Robom Zombieom kao samostalni glazbenik te je bio tehničar za udaraljke Charliea Benantea, bubnjara Anthraxa. Godine 1997. pridružio se sastavu Pong no sastav se raspao iste godine. Godine 2000. svirao je na pjesmi "Meat" iz samostalnog albuma Tonyja Iommija. Od 2004. do 2005. svirao je sa skupinom Helmet.

U listopadu 2004. snimio je album sa sastavom Scum of the Earth. Dana 14. veljače 2006. pridružio se sastavu The Cult. Dana 15. srpnja 2013. snimio je bubnjeve na album projekta Temple of the Black Moon, projekt na kojem su svirali glazbenici drugih sastava heavy metala kao što su Dani Filth, Rob Caggiano i King Ov Hell. Iste godine svirao je na albumu Another Life sastava Emphatic.

Diskografija

 Testament

 Low (1994.)

 Exodus

 Impact Is Imminent (1990.)
 Good Friendly Violent Fun (1991.)
 Force of Habit (1992.)

 Helmet

 Size Matters (2004.)

 White Zombie

 Astro-Creep: 2000 – Songs of Love, Destruction and Other Synthetic Delusions of the Electric Head (1995.)
 Supersexy Swingin' Sounds (1996.)

 Scum of the Earth

 Blah...Blah...Blah...Love Songs for the New Millennium (2004.)

 The Cult

 Born into This (2007.)
 Choice of Weapon (2012.)
 Hidden City (2016.)

 Emphatic

 Another Life (2013.)

 Rob Zombie

 Hellbilly Deluxe (1998.)
 The Sinister Urge (2001.)
 Past, Present and Future (2003.)
 The Best of Rob Zombie (2006.)

Izvori

Američki bubnjari heavy metala

John Tempesta


La bataille de Tzeki (Battle of Tzeki)  oppose les forces britanniques et chinoises le  lors de la première guerre de l'opium, non loin de la ville de Ningpo, où une contre-attaque chinoise avait échoué quelques jours plus tôt. L'affrontement se conclut par une défaite pour les troupes Qing, pourtant largement en supériorité numérique.

Comme toujours durant cette guerre, les officiels chinois envoient de faux rapports à l'empereur Daoguang après la défaite dans lesquels ils minimisent considérablement leur avantage numérique et maximalise au contraire les pertes britanniques et la combativité des troupes chinoises qui en réalité quittaient souvent le champ de bataille sans combattre ou dont les soldats étaient parfois sous l'emprise de l'opium. Ces faux rapports empêchaient la cour impériale de prendre les mesures adéquates et la persuadaient qu'une victoire était imminente, refusant ainsi de conclure une paix avec les Britanniques et aggravant la situation militaire chinoise.

Bataille
Après l'attaque infructueuse de la bataille de Ningpo, une escarmouche éclate à environ  à l'extérieur entre l'avancée des troupes britanniques et les restes de l'armée Qing, qui auraient dû attaquer Ningbo sous les ordres du prince . Les Britanniques dirigent une force à bord des HMS Queen, Nemesis et Phlegeton jusqu'à la petite ville de Tzeki qu'ils choisissent comme cible car ils la considèrent comme une base potentielle pour de nouvelles attaques militaires Qing contre le corps expéditionnaire britannique. Quelques pièces d'artillerie de campagne soutiennent  soldats britanniques contre environ  Chinois. Malgré une position de départ favorable, les troupes chinoises se retrouvent encerclées par les unités britanniques sur les hauteurs. La résistance chinoise s'effondre finalement après de lourdes pertes.

Conséquences
Les Britanniques ont très peu de pertes, avec trois tués et une vingtaine de blessés. Du côté chinois, en revanche, les pertes sont estimées à environ  morts, dont de nombreux blessés restés sur le champ de bataille qui n'ont pas survécu. Yiying tente de dissimuler sa défaite militaire en envoyant des informations erronées dans ses rapports à l'empereur Daoguang.

Les Britanniques continuent à avancer de Tzeki à Changxiling et le commandant des troupes chinoises fuit devant leur approche. Le , le contingent britannique retourne à Ningbo.

Notes et références

Bibliographie
 Bulletins of State Affairs, Westminster: F. Watts. 1842.

1842 en Chine
Tzeki
Bataille de 1842
Mars 1842

Bataille de Tzeki


«Prisoner Of Your Love» es una canción del grupo estadounidense de rock Player, la cual pertenece a su segundo álbum de estudio Danger Zone, que representa estilos musicales como el soft rock, hard rock, adult contemporary ya que se habían alejado totalmente del sonido disco. Esto ocurrió cuando la banda participaba de largas giras relacionadas con el rock.

Publicada por RSO Records a mediados de 1978, la canción fue originalmente compuesta en 1977 durante el período de conciertos que la banda estaba dando por Estados Unidos. Escrita por los dos miembros y líderes del grupo Peter Beckett y J.C. Crowley, es el sencillo número extraído del segundo álbum del grupo y logró el puesto número 27 en el Billboard Hot 100 por 11 semanas. Aun así, no fue un período muy glorioso para la banda, solo pudieron comercializar a nivel nacional.

Posicionamiento en listas

Miembros
 Peter Beckett
 J.C. Crowley
 Ronn Moss
 John Friesen

Referencias

Enlaces externos
 Prisoner Of Your Love - Player en Youtube.

Canciones de 1978
Sencillos de 1978
Sencillos de Player
Canciones de Player
Sencillos de rock
Canciones compuestas por Peter Beckett
Canciones compuestas por J.C. Crowley
Canciones en inglés
Canciones de pop rock

Prisoner Of Your Love


Stella Kramer (født 22. marts 1989 i Herdecke, Tyskland) er en tysk håndboldspiller, der spiller i Borussia Dortmund Handball og Tysklands kvindehåndboldlandshold.

Referencer

Håndboldspillere fra Tyskland

Stella Kramer


Herman Cain (Memphis, Tennesse; 13 de diciembre de 1945-Atlanta, Georgia; 30 de julio de 2020) fue un empresario, columnista sindicado y activista político estadounidense. Fue candidato para las primarias presidenciales del Partido Republicano de 2012.

Carrera política

Primarias presidenciales de 2012

Cain llegó a contar con amplio respaldo en las encuestas hacia noviembre de 2011. Pero el 3 de diciembre de 2011, Cain anunció que "suspendía" su campaña a la presidencia tras las acusaciones de acoso sexual y de adulterio, lo cual negó. Sin embargo, se creyó que estas acusaciones fueron ampliamente responsables de la fuerte caída en las encuestas. Finalmente, el 28 de enero de 2012 le dio su respaldo al precandidato Newt Gingrich.

Vida personal

Salud y muerte
En 2006 se le diagnosticó cáncer de estadio IV en el colon y metástasis en el hígado, y se le dio un 30 por ciento de posibilidades de supervivencia. Cain se sometió a cirugía y quimioterapia después del diagnóstico, y posteriormente se informó que el cáncer estaba en remisión.

El 29 de junio de 2020, Cain fue diagnosticado con COVID-19 e ingresó en un hospital del área de Atlanta dos días después. Al cabo de cuatro semanas de hospitalización, falleció por complicaciones debido a COVID-19 a los 74 años el 30 de julio del mismo año.

En vida, rechazó públicamente el distanciamiento social y el uso de mascarillas durante la pandemia de coronavirus, y se negó a usar una. Asistió a un mitin político de Donald Trump en Tulsa, Oklahoma, nueve días antes de ser diagnosticado y fue fotografiado sin una mascarilla facial ni realizando distanciamiento social. El día que fue hospitalizado, elogió a la gobernadora de Dakota del Sur, Kristi Noem, por no requerir mascarillas en un próximo evento de campaña de Trump, tuiteando «Masks will not be mandatory for the event, which will be attended by President Trump. PEOPLE ARE FED UP!» («Las mascarillas no serán obligatorias para el evento, al que asistirá el presidente Trump. ¡LA GENTE ESTÁ HARTA!»). El tuit fue eliminado el día de su muerte. El personal de Cain dijo el 2 de julio que «no había forma de saber con certeza cómo o dónde» contrajo la enfermedad. Dan Calabrese, editor del sitio web de Cain, dijo: «Me doy cuenta de que la gente va a especular sobre el mitin político de Tulsa, pero Herman viajó mucho esa semana, incluso a Arizona, donde los casos aumentaron».

Bibliografía
El trabajo de Cain incluye:

Referencias

Enlaces externos
 Herman Cain, President 2012 , sitio web oficial de su campaña
 Archivos en North Star Writers Group
 Financial information en OpenSecrets.org
 Artículo: "Watch Herman Cain Battle Bill Clinton on Health Care", Joshua Green, The Atlantic, enero de 2011, con Profile

Republicanos de Estados Unidos
Ejecutivos de Estados Unidos
Personas de Georgia (Estados Unidos)
Alumnado de la Universidad Purdue
Sobrevivientes de cáncer
Doctores honoris causa por la Universidad Purdue
Nacidos en Memphis
Políticos afroestadounidenses
Fallecidos por pandemia de COVID-19 en Georgia (Estados Unidos)

Herman Cain


Rabies is the fifth studio album by Skinny Puppy. It was released on November 21, 1989 through Nettwerk. The album notably features Ministry frontman Al Jourgensen (credited as Alien Jourgensen) who performed electric guitar and vocals on several songs. The album spawned two singles, "Tin Omen" and "Worlock", the latter of which becoming one of the band's most recognizable songs. The cover art was made by longtime Skinny Puppy collaborator Steven R. Gilmore. In 1993 the CD edition was reissued by Nettwerk to correct mastering errors in the original release.

Rabies was a commercial success for the band, but received mixed reviews from critics upon release, several of whom drew parallels between the record and Ministry's style, both favorably and unfavorably. A joint tour with Ministry, KMFDM, and My Life with the Thrill Kill Kult, dubbed The Mutants of Rock Tour, was planned but ultimately cancelled when Skinny Puppy ended its commitment to the project.

Recording and production
Most of the band's previous albums had been mixed and produced by the group's "fourth member" Dave "Rave" Ogilvie.  For Rabies, lead singer/songwriter Nivek Ogre brought in friend and Ministry frontman, Al Jourgensen.  Ogre had met Jourgensen during the recording of the PTP song "Show Me Your Spine" in 1987. Ogre later toured with Ministry (Ogre can be seen and heard on the In Case You Didn't Feel Like Showing Up video and CD) and would also go on to provide vocals for Jourgensen's side project Revolting Cocks.  The other two members of Skinny Puppy, cEvin Key (drummer) and Dwayne Goettel (keyboardist/synthesist), did not approve of Jourgensen's takeover, creating a "glacial coldness" between the band members. A couple years following the release of Rabies, Key mentioned to Alternative Press that he believed Jourgensen's motive for assisting in the album's production was to try and break up Skinny Puppy.

Much of the album had been written before Jourgensen was officially involved, though Key has mentioned that the process was influenced by the notion that Jourgensen might join them in the studio to "jam."  The group took into consideration what type of music Jourgensen would be interested in making, thus writing guitar heavy material such as "Tin Omen," a song which makes reference to the Tiananmen Square protests of 1989. "Fascist Jock Itch," also written with Jourgensen in mind, was inspired by an incident between Ogre and a few skinheads. Ogre states that he had been approached by the skinheads who then proceeded to question him regarding his "loyalty towards communism" (prompted by a small Red star on his pants). Feeling threatened, Ogre pushed one of them away and a short scuffle ensued. Other songs on the album, such as "Worlock" and "Choralone," have been described as being more "pure" to previous Skinny Puppy material. The song "Hexonxonx," a song which criticizes the use of oil (written in the aftermath of the Exxon Valdez oil spill of 1989), has been described as being an exemplary mixture of "twisted humor and Throbbing Gristle-like experimentation", while other entries from the album have been noted for their novel use of sampling.

The song "Worlock" has been played on every tour after its conception. A Roland Harmonizer was used to create the vocoder-effect during the chorus. Samples of the song "Helter Skelter" by the Beatles are mixed with an excerpt of Charles Manson singing the song; the excerpt comes from the 1973 documentary Manson.

Release and promotion
The original CD release on Nettwerk (and the licensed version on Capitol) was mistakenly mastered with Dolby B noise reduction, which resulted in a muffled sound.  In 1993, the album was digitally remastered and re-released on Nettwerk.

Only one promotional video was produced for Rabies. The "Worlock" video was primarily a rhythmically edited string of horror movie clips featuring outtakes and clips from the band's earlier video, "Stairs and Flowers" (from the album Mind: The Perpetual Intercourse). The video, which opens with a "Rated X" graphic, was intended to be a critique of the concept of censorship in America. Many of the movie clips featured in the video were from films made by controversial Italian filmmaker Dario Argento, whose work has a reputation for being heavily censored by US distributors in order to gain "R-Ratings" from the MPAA. For the "Worlock" video Skinny Puppy included footage deleted from the US versions of such Argento films as Deep Red, Suspiria, Tenebrae, Phenomena, and Opera. Other films included in the music video include, The Beyond, Hellbound: Hellraiser II, Bad Taste, Dead and Buried, Luther The Geek, Henry: Portrait of a Serial Killer, From Beyond, Death Warmed Up, Eraserhead and Altered States.

Due to the graphic violence of the horror film clips used in the video, and also copyright violations, "Worlock" was subsequently banned by MTV, and did not receive any television airplay. In 1992, Skinny Puppy released a compilation of their music videos, but "Worlock" was noticeably absent. According to Nettwerk, the video was omitted partially due to copyright problems and also because of concern the video would be banned by other countries which might find the video's content obscene. However, in recent years the video has been widely bootlegged among fans on the Internet. "Backing" videos for "Tin Omen" and "Choralone" were produced for the Too Dark Park tour in 1990, and have also been spread on the Internet.

A limited run of promotional mechanical pencils were made and sent to college (and possibly other) radio stations along with the album.  Shaped like a syringe the pencils were white with black lettering "SKINNY [PUPPY]" and white on black lettering "RABIES".  They were approximately 4 inches in length.

The Mutants of Rock Tour, which was to include a quadruple bill including Skinny Puppy, Ministry, KMFDM, and My Life with the Thrill Kill Kult, was to begin on December 27, 1989. However, according to Key, the tour was called off when Skinny Puppy collectively decided to pull out, citing concerns regarding the band's then uncertain situation. Key suggested a potential line of shows for the summer of 1990, but expressed little faith in any tour supporting Rabies ever happening. Ogre ultimately joined Ministry's tour for The Mind Is a Terrible Thing to Taste.

Critical reception

Since the album's release, reception from both critics and fans has been mixed. Alternative Press said Rabies was more of a Skinny Puppy/Ministry hybrid and was not representative of the group's best work.

Tim DiGravina from AllMusic stated that Rabies was a solid release, even though he felt the band was not performing "at their peak". He goes on to praise the album's implementation of movie dialogue, particularly commending its use in the songs "Worlock", "Tin Omen", and "Rivers". DiGravina was, however, less impressed by Jourgensen's contributions, asserting that the same qualities which made The Mind Is a Terrible Thing to Taste a good album were not suitable for Rabies. Trey Spencer from Sputnikmusic was less favorable, calling the record one of the group's "low points". He was critical of the album's use of simple (and sometimes "formless") song structures and claimed that the sampling brought nothing meaningful to the table. Spencer was more receptive to the song "Worlock", calling it the band's "defining moment", but concludes by saying that "the rest of the album consists of two good Industrial Metal songs, three average songs, and five songs that aren't worth wasting your time on".

Beth Fertig of The Boston Globe panned the album as "just another festering collection of noise", but pointed out the use of humor on songs such as "Fascist Jock Itch" as a positive element of the band's music. Daniel Lukes of Kerrang! said that despite a "handful of undeniably classic tracks", the album comes across more as a collection of "Ministry B-sides" than a typical Skinny Puppy record.

In a positive review from the Los Angeles Times, writers Jonathan Gold and David Kendrick list Rabies as an essential industrial album, calling it a "slightly atypical" offering that "also rocks a little harder". This sentiment was echoed by CMJ'''s Brad Filicky, who called the album "a masterpiece of the industrial genre". Jean Carey of the Tampa Bay Times praised the album, calling attention to the use of sampling, the song "Worlock", and Ogre's vocal work, which was compared to a "crazed Jimmy Durante". Carey concluded by saying that "Skinny Puppy's willingness to experiment and change makes [Rabies] well worth a listen". Mark Jenkins of The Washington Post'' thought the album was less theatrical than their previous efforts, but concluded that the album's "groove is as solid as any the Puppy has ever fetched".

Track listing

Personnel
Nivek Ogre (vocals)
cEvin Key (production, engineering, mixing, various instruments)
Dwayne Goettel (production, engineering, mixing, various instruments)
Dave Ogilvie (production, engineering, mixing, backing vocals)
Al Jourgensen (production, engineering, mixing, guitar, additional vocals)
Greg Reely (additional engineering, special thanks)
Marc Ramaer (additional engineering, mixing)
Ken Marshall (additional engineering)
Cyan Meeks (vocals and lyrics on "Rain")
Keith Auerbach (mixing on "Fascist Jock Itch")
Jeff Newell (mixing on "Fascist Jock Itch")

Chart positions

References

External links

1989 albums
Skinny Puppy albums
Albums produced by Dave Ogilvie
Albums produced by Al Jourgensen
Nettwerk Records albums

Rabies (Skinny Puppy album)


ඊටී නව් යනු ඉන්දියාවේ විකාශනය වන ව්‍යාපාරික ප්‍රවෘත්ති නාලිකාවකි. නාලිකාව පවත්වාගෙන යනු ලබන්නේ Times Group සමාගම විසින් වන අතර ඊටී නව් නාලිකාව රොයිටර් පුවත් සේවය සමග සංධානගතව ක්‍රියා කරයි.

ඉන්දියාවේ පලවන එදිනෙදා පුවත්පතක් වන ද එකොනොමික් ටයිම්ස් පුවත්පත, සමගද ඊටී නව් නාලිකාව සහයෝගයෙන් කටයුතු කරයි.

මේවාද බලන්න
 ජාත්‍යන්තර ප්‍රවෘත්ති නාලිකා

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැදි
 Official Website of ET Now

ඉන්දියාවේ රූපවාහිනී නාලිකා

ඊටී නව්


An Cymbopogon microthecus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Aimée Antoinette Camus. An Cymbopogon microthecus in nahilalakip ha genus nga Cymbopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cymbopogon

Cymbopogon microthecus


ie Liste der U-Boote der Los Angeles-Klasse enthält alle Einheiten der Los Angeles-Klasse der United States Navy. Bei dieser Klasse handelt es sich um nuklear angetriebene Jagd-U-Boote (SSN). Mit insgesamt 62 in Dienst gestellten U-Booten, von denen im 21. Jahrhundert noch etliche aktiv sind, ist sie weltweit die zahlenmäßig größte Klasse von Atom-U-Booten. Die Einheiten werden bis weit ins 21. Jahrhundert das Rückgrat der US-amerikanischen Jagd-U-Boot-Flotte bilden.

Vorgänger der Los Angeles-Klasse ist die Sturgeon-Klasse, direkter Nachfolger die Seawolf-Klasse, von der aber nur drei Einheiten gebaut wurden. Die Los Angeles-Klasse soll von der Virginia-Klasse abgelöst werden.

Bau
Das erste Boot wurde im Januar 1971 bestellt und ein Jahr danach auf Kiel gelegt. Vier Jahre später wurde es in Dienst gestellt. Das letzte Flight I Boot wurde im September 1977 bestellt und im Jahr 1981 auf Kiel gelegt. 1985 wurde es in Dienst gestellt. Sie tragen die Rumpfnummern von SSN-688 bis SSN-718. Flight I Boote haben ihre Tiefenruder noch am Turm. Auch haben sie keine VLS-Luken an Bord. Ihre Abdeckung besteht aus "echolosen Kacheln".

Um das Programm Marine der 600 Schiffe zu verwirklichen, wurden ab April 1979 neue U-Boote des sogenannten Flight II bestellt. Diese Boote besitzen schon das VLS-System. Das erste U-Boot wurde im Oktober 1982 auf Kiel gelegt. Drei Jahre später wurde es in Dienst gestellt. Die letzte Einheit des Flight II wurde im April 1982 bestellt und im März 1984 auf Kiel gelegt. Etwa fünf Jahre später wurde sie in Dienst gestellt. Ihre Rumpfnummern laufen von SSN-719 bis SSN-725 sowie die SSN-750. Dazwischen liegen auf SSBN-726 bis SSBN-743 die 14 SSBN- und 4 SSGN-U-Boote der Ohio-Klasse, die Nummern 744 bis 749 wurden nicht vergeben.

Im November 1982 wurde das erste Flight III Boot bestellt. Sie besitzen, wie die Flight II Boote, das VLS-System. Eine weitere große Änderung ist, dass keine Tiefenruder mehr am Turm vorhanden sind. Drei Jahre nach der Bestellung wurde das erste Flight III Boot auf Kiel gelegt. Nach knapp drei Jahren wurde es im August 1988 in Dienst gestellt. Das letzte U-Boot wurde im November 1989 und etwa drei Jahre später auf Kiel gelegt. Im September 1996 wurde es in Dienst gestellt. Ihre Rumpfnummern laufen von SSN-751 bis SSN-773.

Die U-Boote wurden bei zwei Werften gebaut:

Anfang 1995 wurde das erste U-Boot außer Dienst gestellt, bis 2014 folgten weitere 21 Einheiten. Sie werden danach im Rahmen des Ship-Submarine Recycling Program abgewrackt.

Stationierungen
Die 28 noch im Dienst stehenden U-Boote sind in 6 verschiedenen Häfen stationiert. Dies sind im Einzelnen:

Legende
 Name und Kennung
In dieser Spalte wird der Name (z. B. "USS Los Angeles"), sowie die Kennung (z. B. SSN-688) genannt.
 Kiellegung und Bauwerft
Bei der Kiellegung wird das Jahr genannt, in welchem das U-Boot auf Kiel gelegt wurde. Die Buchstaben darunter geben die jeweilige Bauwerft an. "NNS" steht für Newport News Shipbuilding und "EB" für Electric Boat.
 Stapellauf
Hier wird das genaue Datum angegeben, an welchem das Schiff vom Stapel gelassen wurde.
 Indienststellung
Diese Spalte gibt das genaue Datum an, wann das U-Boot in Dienst gestellt wurde.
 Außerdienststellung
Diese Spalte gibt das genaue Datum an, wann das U-Boot außer Dienst gestellt wurde.
 Bild
Hier ist immer ein Bild des U-Bootes zu sehen.
 Bemerkung
Die Spalte Bemerkung zeigt weitere Besonderheiten des Schiffes auf, z.B: zu welchem Flight es gehört.
 Heimathafen
Hier wird der jeweilige Heimathafen des U-Bootes genannt.

Liste

Weblinks

Einzelnachweise

!
US-Marine
Uboote der Los Angeles Klasse

Liste der U-Boote der Los-Angeles-Klasse


Danıştay Saldırısı, 17 Mayıs 2006 tarihinde Danıştay 2. dairesine Alparslan Arslan adlı saldırganın gerçekleştirdiği silahlı eylemdir. Saldırı sonrasında, Danıştay İkinci Daire üyesi Mustafa Yücel Özbilgin ölmüş, aralarında daire başkanı Mustafa Birden'in de yer aldığı dört üye ise yaralanmıştır. Arslan, saldırı sonrasında kaçmaya çalışırken Danıştay'da görevli polis memurları tarafından yakalanmıştır.

İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesinde 1. Ergenekon davası kapsamında yargılanması devam eden davanın iddianamesinde saldırının "Ergenekon Terör Örgütü'nün istediği gibi kaos ve kargaşa ortamı yaratmak" amaçlı yapıldığı iddia edilmiştir.

Saldırı

Saldırı, 17 Mayıs 2006 sabahı saat 9.45 civarında gerçekleşti. Arabasını Necatibey Caddesi'nde park ettikten sonra Danıştay'a gelen Alparslan Arslan adlı avukat, sahip olduğu avukat kimliği sayesinde güvenlikten silahıyla birlikte geçmeyi başardı.  Danıştay 2. Dairesi'nin bulunduğu kata geldikten sonra daire başkanı Mustafa Birden'in odasına yöneldi. Kapıda sekreter Aynur Taslı tarafından durdurulan, fakat çay servisi yapılmakta olduğu için açık olan kapıdan içeri giren Arslan, içeride toplantı yapan daire üyelerine elindeki Glock marka silahla 11 el ateş etti. Saldırı sırasında odada bulunmayan dönemin Danıştay Başkan Vekili Tansel Çölaşan'ın saldırganın "Allah'ın askeriyim, Allahü ekber" diyerek ateş ettiğini ileri sürmesine rağmen, bu iddia bizzat saldırıya uğrayan ve odada bulunan üyeler tarafından yalanlanmıştır.

Arslan'ın silahından çıkan kurşunlar, daire üyelerinden Mustafa Birden, Yücel Özbilgin, Ayla Gönenç, Ayfer Özdemir ve Ahmet Çobanoğlu'na isabet etti. Üye Kamuran Erbuğa, saldırı sırasında masanın altına girerek yara almadan kurtuldu. Odadaki çaycı da yaralanmadı. Odadan çıkarken bağıran Taslı'ya susması için silahını doğrultan Arslan, koridorda havaya bir el ateş ettikten sonra merdivenlere yöneldi. Kaçmaya çalışırken yolu polisler tarafından kesilen Arslan etkisiz hale getirilip yakalandı.

Saldırı'nın ardından Hacettepe Üniversitesi Hastanesi'ne kaldırılan yaralı üyelerden Mustafa Yücel Özbilgin aynı gün içinde hayatını kaybetmiş, diğer üyeler ise ilerleyen haftalarda iyileşip taburcu olmuşlardır.

Tepkiler
Türkiye'de, saldırıya tepki çok büyük oldu. Saldırının ertesi günü, saldırıyı protesto etmek için Ankara'da toplanan kalabalık bir grup Anıtkabir'i ziyaret etti ve sonrasında Yücel Özbilgin'in cenazesine katıldı. Bu kalabalık içinde Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesi, Danıştay, Yargıtay, Sayıştay, Askerî Yargıtay ve Askerî Yüksek İdare Mahkemesi üyeleri ile Türkiye Barolar Birliği temsilcileri, 30 kadar ilin baro başkanları, savcılar, rektörler, öğretim üyeleri vardı. Anıtkabir'de yapılan Yargıtay ve Danıştay imzalı açıklamada saldırının gerçekleşmesinde Tayyip Erdoğan hükûmetinin ve Vakit Gazetesi'nin sorumlu olduğu iddia edildi. Anıtkabir'e yürüyüş ve Yücel Özbilgin'in cenazesi sırasında "Türkiye laiktir, laik kalacak" şeklinde sloganlar atıldı. Bunun yanı sıra bazı protestocularca, AK Parti hükûmeti aleyhine de sloganlar atılmış, Hükûmeti temsilen cenazeye katılan bakanlar "katiller dışarı" ve "mollalar İran'a" şeklinde protestoyla karşılanmıştır. Cenazeye gelen yargı ve YÖK üyeleriyle Cumhurbaşkanı ve askerler ise, göstericiler tarafından alkışlandı. Askerlerin karşılanması sırasında, "Atatürk'ün ordusu, şeriatın korkusu" sloganı atıldı. Protestocular arasından bir kadın elindeki "Uyanın" yazılı bir pankartla Abdullah Gül'e vurdu ve bir başka kadın da Gül'e yumruk atmak istedi. Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer, 17 Mayıs 2006'da yaptığı açıklamada saldırının sadece Danıştay'a değil, laik devlete de yöneltilmiş olduğunu söyledi.

Vakit gazetesi 13 Şubat 2006 tarihli haberinde Danıştay 2. Dairesi'nin bir öğretmenin dışarıda başörtüsü taktığı için müdür olmasını uygun bulmaması kararından sonra "İşte o üyeler" şeklinde bir başlık atıp daire üyelerinin resimlerini basmıştı. Bu gazete nüshasının saldırganın aracından çıkması üzerine, saldırganın bu haberle motive olduğu iddiaları ortaya atıldı . Bunun üzerine Gazete hakkında "hedef göstermek" suçundan dava açıldı. Yargılama sonucu Danıştay üyelerini terör örgütlerine hedef gösterdiği gerekçesiyle gazetenin sahibi Nuri Aykon 100 bin YTL, sorumlu yazı işleri müdürü Harun Aksoy ise 11 bin 572 YTL para cezasına çarptırıldı.

Saldırı, hükûmetin tüm üyeleri tarafından kınanmıştır. Ancak hükûmet saldırının irticai bir saldırı olduğunu reddetmiş ve hükûmeti devirmek amaçlı bir komplonun parçası olduğunu savunmuştur.  Protesto gösterilerinin ardından hükûmet adına açıklama yapan devlet bakanı Mehmet Ali Şahin, "saldırganların saldırıyla değil, hükumete yönelik protestolarla amaçlarına ulaştıklarını" söylemiş ve saldırının "başörtüsü kararı ile ilgili olmayıp Türkiye'deki istikrar ortamını yok etme amacında olduğunu" savunmuştur. Takip eden günler içinde hükûmetin diğer üyelerinden de bu saldırının Türkiye'deki istikrarı yok etmeye yönelik bir komplo olduğu fikrini destekleyen açıklamalar gelmiştir.  Hatta dönemin Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan, muhalefet lideri Deniz Baykal'ı bu komplonun bir parçası olmakla suçlamıştır.

Ankara'daki soruşturma ve dava
Saldırıdan iki gün sonra dönemin Başbakan Yardımcısı Abdullah Gül Alparslan Aslan'ı yönlendiren çetenin elebaşısının emekli yüzbaşı Muzaffer Tekin olduğunu açıkladı ve Tekin'in, olay öncesinde Arslan ile sık sık telefonla görüşmesi yaptığını belirtti. İkamet ettiği apartmanın yöneticisi ve komşularının, "milli duyguları sağlam, ama dini bütün değildir" diye nitelendirdikleri Muzaffer Tekin, saldırının gerçekleştiği gün saat 12.00 sıralarında eşi Müge'yle birlikte binadan çıkmış ve kendisinden bir daha haber alınamamıştır.  Muzaffer Tekin Danıştay Saldırısından üç gün sonra bıçakla intihara teşebbüs etmiş şekilde yakalandı. Tekin, yaralı halde götürüldüğü Acıbadem Hastanesi'nde polis tarafından gözaltına alındı. Tekin'in Danıştay Saldırısı'nı hemen ardından teknik takibe alındığı ve evini terk ettikten sonra emekli albay Mehmet Zekeriya Öztürk'e telefon ederek "Birkaç gün ortadan kaybolmam lazım bana yardımcı ol" dediği öğrenildi.

Hürriyet gazetesi 24 Mayıs 2006 günü Muzaffer Tekin tutuklu olduğu sırada emekli yüzbaşının içinde olduğu ilişkiler ağının polise göre, 'Ergenekon örgütü yapılanmasında yer alan kişileri işaret ettiğini duyurdu. Ancak; Arslan ve Tekin'in Veli Küçük, Sedat Peker, Kemal Kerinçsiz, Sevgi Erenerol gibi kişiler uzanan önemli bir ilişki yumağının mevcut olduğu tespit eden polis ciddi bir delile ulaşamadığı için Muzaffer Tekin'i serbest bıraktı. Saldırı ile ilgili hazırlanan iddianamede Muzaffer Tekin, Mehmet Zekeriya Öztürk gibi sanıklar yer almadı. Sanıkların laik düzeni değiştirmeye teşebbüs ve  saldırının Danıştay 2. dairesinin başörtüsü hakkında aldığı kararlara tepki olarak gerçekleştirildiği savunuldu.

11 Ağustos 2006'da saldırgan Alparslan Arslan ve saldırıya karışmış diğer kişilerin davasının ilk duruşması, Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi'nde başladı.  Alparslan Arslan'ın da aralarında bulunduğu yedi sanık tutuklu ve diğer sanıklar "anayasal düzeni cebren değiştirmeye teşebbüs" ve "silahlı örgüt kurma" suçlarından yargılanmıştır. İlk duruşmada kendine yöneltilen suçlamaları kabul eden Alparslan Arslan; başörtüsü konulu kararı nedeniyle Danıştay'a, başörtüsü takanları domuza benzeten karikatüre yer verdikleri için ise Cumhuriyet Gazetesi'ne saldırdığını söylemiştir.

13 Şubat 2008'de, mahkeme sanıkları cezalandırmış ve gerekçeli kararda, cinayetin başörtüsü düzenlemesi sebebiyle gerçekleştirildiği söylenmiştir. Ayrıca, kararda, "Ergenekon terör örgütüyle, Danıştay saldırısı arasında bir bağlantının bulunmadığı" savunuldu.

Ergenekon soruşturması

Ergenekon iddianamesi/Bölüm IV Ergenekon terör örgütünün gerçekleştirdiği eylemler/Danıştay Saldırısı

12 Haziran 2007'de Ümraniye'de bulunan, emekli astsubay Oktay Yıldırım'a ait olduğu ileri sürülen el bombaları ve 26 Haziran 2007'de Eskişehir'de emekli binbaşı Fikret Emek'e ait el bombalarının, 2006 Mayıs'ın Cumhuriyet gazetesine yönelik eylemde kullanılan üç el bombası ile olan benzerliği sonucu Cumhuriyet ve Danıştay Saldırıları dosyası İstanbul savcısı Zekeriya Öz tarafından tekrar incelemeye alınmıştır. Daha sonra Ergenekon örgütü soruşturmasına dönüşen bu soruşturma da 21 Ocak 2008'de emekli tuğgeneral Veli Küçük de tutuklandı.

Davanın iddianamesi 25 Temmuz 2008'de kabul edildi. İddianamede; 5, 10 ve 11 Mayıs 2006 tarihlerindeki Şişli'de bulunan Cumhuriyet gazetesi merkezine el bombası atılması, 17 Mayıs 2006 günü Danıştay 2. Dairesine yönelik gerçekleştirilen silahlı saldırı sonucu Danıştay üyesi Mustafa Yücel Özbilgin'in öldürülmesi ve 4 üyenin yaralanması eylemlerini Ergenekon örgütünce azmettirildiği ifade edilmektedir. İddianamede tetikçi Alparslan Arslan'a bu iki saldırının emrinin, Zafer kod adlı emekli yüzbaşı Muzaffer Tekin ve emekli Tuğgenenal Veli Küçük tarafından verildiği öne sürüldü. Cumhuriyet gazetesi'ne atılan 3 el bombasının da Eskişehir'de Binbaşı Fikret Emek'ten ele geçirilen bombalardan olduğu, ancak Ümraniye'de yakalanan bombaların nerelerde kullanılacağının belirlenemediği belirtildi. Danıştay cinayeti nedeniyle mahkûm olan Osman Yıldırım alınan ifadesinde 3 adet el bombasının Muzaffer Tekin'in verdiğini iddia etti.

Alparslan Arslan'ın Ergenekon sanıklarıyla telefon trafiği
Danıştay saldırganı Alparslan Arslan'ın saldırı öncesi Ergenekon sanıklarıyla telefon trafiği de iddianamede yer aldı. Arslan'ın Muzaffer Tekin ve Ertuğrul Yılmaz ile irtibatlı olduğu bilinen Ayhan Parlak'la 108 kez, Sedat Peker'in liderliğini yaptığı suç örgütü üyesi olduğu iddia edilen 'Kelebek İbrahim' lakaplı İbrahim Cingi'yle 94 kez, Muzaffer Tekin ile 35 kez görüştüğü belirlenmiştir.

Davaların birleştirilmesi
Danıştay saldırısı hakkındaki dava Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi'nde görülmüş ve saldırının Ergenekon ile bağlantısı olmadığına karar vermişti. 7 Ekim 2008'de, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı, mahkemenin kararına itiraz etmiş ve Ergenekon davasına ait tüm belge ve beyanların getirtilerek yeniden bir karar verilmesini istemiştir.

Yargıtay 9. Ceza Dairesi, Aralık 2008'de Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi'nin kararını bozarak davanın Ergenekon davası ile birleştirilmesi gerektiğine karar vermiştir. Yargıtay kararında İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi'ne açılan Ergenekon davası ile bu dava arasında hukuki ve fiili irtibat bulunduğunun iddia edilmiş olması karşısında öncelikle davaların birleştirilmesinde zorunluluk bulunduğunu ifade etmiştir.

20 Nisan 2009'da, yeniden görülmeye başlanan Danıştay davasının ikinci duruşmasında, Ankara 11. Ağır Ceza Mahkemesi, ilk kararında ısrar etmeyerek, Yargıtay 9. Ceza Dairesi'nin verdiği bozma kararına uydu. İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi de 8 Mayıs 2009 tarihinde Danıştay davası ile bu davanın birleştirilmesi yönünde görüşünü açıkladı.

3 Ağustos 2009'da, İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi'ndeki duruşmada mahkeme heyeti, 1 .Ergenekon davası ile Danıştay üyeleri ve Cumhuriyet Gazetesine yönelik saldırı davalarının birleştiğini açıkladı.

Danıştay kamera kayıtlarının silinmesi raporu
21 Nisan 2010'da mahkemenin TÜBİTAK'tan istediği, "03 Mayıs 2006 ile 17 Mayıs 2006 tarihleri arasında Danıştay  binasının güvenliği ile ilgili kameraların arıza nedenlerinin, hangi tarihlerde OYAK Savunma ve Güvenlik şirketine bildirildiğinin ayrıca bu tarihler dışında kameraların arıza yapıp yapmadığına" ilişkin talebine gelen cevabı okundu. Bu raporda, "kamera kayıtlarının yapıldığı sabit disklerde arıza olmadığı, kayıtlardaki akşam saatlerini içeren görüntülerin bir kısmının sonradan ismi değiştirilerek silindiği" ifade edilmiştir.

TÜBİTAK'tan gelen rapor doğrultusunda Danıştay'ın güvenliğini sağlamakla görevli eski OYAK Savunma ve Güvenlik şirketi Genel Müdürü Orhan Çoban'ın da bulunduğu 6'sı tutuklu 10 sanık hakkında cinayete yardım etmekten dava açıldı. Davanın iddianamesinde; sanıkların OYAK Güvenlik şirketi tarafından Danıştay binasına kurulan ve olay tarihinde sökülen kayıt cihazına müdahale ederek, görüntüleri geri getirilemeyecek şekilde sildikleri, saldırı öncesi sökülen cihaz yerine yeni bir cihaz taktırmayarak saldırı günü görüntülerin kaydedilmesini engelledikleri belirtildi. Sanıklar, saldırıdan sonra, delilleri karartmaya yönelik toplantılara da iştirak etmişlerdi.

İddianamede yer alan 17136 No'lu iletişim tespit tutanağında, iki sanık arasındaki bir konuşmanın kaydında; sanıklardan birinin Danıştay'a saldırı gününe ait kamera kayıtlarını kastederek "Siz ne yaptınız?" sorusuna  diğer sanığın: "Uğraşıyoruz, biz de şimdi imajları alıyoruz, ondan sonra işte uçurup, biçirip, kaçırıp, göçüreceğiz, test edeceğiz." şeklinde cevap verdiği tespit edilmiştir.

Karar
Danıştaya saldırı davası halen  İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından birinci Ergenekon davası ve Cumhuriyet Gazetesine yönelik saldırı davaları ile birlikte görülmektedir. 5 Ağustos 2013'te sonuçlanan Ergenekon davası ile Arslan'a iki kez ağırlaştırılmış müebbetin yanı sıra 90 yıl 3 ay hapis cezası verilmiştir. Yargıtay 16. Ceza Dairesi  25 Kasım 2020 tarihinde Danıştay saldırısı davasında temyiz incelemesini tamamlayan Daire, Alparslan Arslan'a verilen cezayı onadı. Sanıklardan Mahmut Güzel'e "silah ticareti yapmak" suçundan verilen 5 yıl hapis cezası ile 375 lira adli para cezası ve aynı suçtan yargılanan sanık Erkan Ayyıldız'a verilen 4 yıl 7 ay hapis ile 375 lira adli para cezasının da onanmasına hükmedildi. Davanın diğer sanıkları, Osman Yıldırım, Erhan Timuroğlu ve İsmail Sağır hakkında "kasten adam öldürmeye yardım" suçundan 14 yıl ikişer ay, 4 kişinin "öldürülmesine teşebbüse yardım" suçundan da 25'şer yıl olmak üzere toplam 39 yıl ikişer ay verilen hapis cezaları da onandı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Ergenekon iddianamesi/Bölüm IV Ergenekon terör örgütünün gerçekleştirdiği eylemler/Danıştay Saldırısı

2006'da cinayet
Türkiye'de cinayet
Ergenekon davası

Danıştay saldırısı


CNN International (numit CNNi sau CNN) este un post de televiziune internațional care transmite știri 24/24. Este deținut de Warner Bros. Discovery, o divizie a Warner Bros. Acesta emite din 2 locuri: Time Warner Center din New York și CNN Center din Atlanta. Dar acesta nu emite din Statele Unite mai emite și din Londra, Mumbai, Hong Kong și Abu Dhabi.

Istorie
CNN International a fost lansat la data de 1 septembrie 1985 de Ted Turner. Acesta emitea pentru început călătorii de afaceri în hoteluri.

Primul studio al postului se află în CNN Center, unde se află și în ziua de astăzi.

Majoritatea programelor din rețea a constat simulcasturi ale celor două posturi naționale, CNN și HLN. În 1990, audiența lor a crescut semnificativ, iar în 1994 un nou complex de știrii și studiouri au fost făcute pentru a concura cu BBC World.

Versiunea HD a postului a fost lansat în data de septembrie 2012.

CNN
Rețele de televiziune din Statele Unite ale Americii

CNN International


Aegeus, Atina kralı Theseus'un babasıdır. Theseus, Minotor'a karşı kazandığı zaferden dönerken beyaz yelken çekmediği için Aegeus oğlunun yenildiğini zannederek kendini denize atmıştır. Aegeus'un kendine attığı denize o günden sonra Ege adı verildiği rivayet edilir. Ayrıca Medea'dan Medus isminde oğlu olduğu da söylenir.

Yunan mitolojisi kahramanları

Egeus