Beathoven war ein kurzlebiges isländisches Schlager-Duo, bestehend aus Stefán Hilmarsson (Gesang) und Sverrir Stormsker (Klavier, Gesang).

Als Gewinner des isländischen Vorentscheids durften sie beim Eurovision Song Contest 1988 in Dublin auftreten. Mit ihrem Schlagerpop-Song Þú og þeir (Sókrates) erreichten sie den 16. Platz.

Einzelnachweise

Interpret eines isländischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Isländische Band
Schlagerband

Beathoven


Filip Hurepel (francuski: Philippe Hurepel; 1200. – Corbie, Somme, 14. ili 18. siječnja 1234.), znan i kao Filip Capet ili Filip I. (Philippe Ier), bio je princ Francuske te grof Clermonta, Boulognea, Aumalea i Dammartina.

Bio je sin kralja Francuske Filipa II. i njegove treće supruge, kraljice Agneze Meranijske. Brak Filipa II. i Agneze bio je kontroverzan te je Filip Hurepel isprva smatran izvanbračnim djetetom, kao i njegova sestra Marija. Polubrat Marije i Filipa Hurepela bio je kralj Luj VIII. Francuski, koji je Filipa "potvrdio" kao grofa Clermonta 1224. god.

Supruga Filipa Hurepela bila je Matilda od Dammartina. Njihova je kći bila Ivana od Clermonta, koja je najvjerojatnije bila jedino Filipovo dijete.

Filip je bio u sukobu sa svojom šogoricom, kraljicom Blankom.

Izvori i bilješke

Grofovi Clermont-en-Beauvaisisa

Filip Hurepel


Madhepura (en hindi: मधेपुरा ) es una ciudad de la India, centro administrativo del distrito de Madhepura, en el estado de Bihar.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 50  a 248 km de la capital estatal, Patna, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 58 083 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bihar

Madhepura


James McHenry (November 16, 1753 – May 3, 1816) was a Scotch-Irish American military surgeon, statesman, and a Founding Father of the United States. McHenry was a signer of the United States Constitution from Maryland, initiated the recommendation for Congress to form the Navy, and was the eponym of Fort McHenry.  He represented Maryland in the Continental Congress. He was a delegate to the Maryland State Convention of 1788, to vote whether Maryland should ratify the proposed Constitution of the United States. He served as United States Secretary of War from 1796 to 1800, bridging the administrations of George Washington and John Adams. At the time of his death, McHenry owned 10 slaves, most of whom either worked as household servants or maintained his estate.

Early life and education
McHenry was born into a Presbyterian Scots-Irish/Ulster Scots family in Ballymena, County Antrim, Ireland, in 1753. Alarmed that he was becoming sick from excessive studying, his family in 1771 sent him to North America to recuperate. Recent scholarship suggests that the family may have also sent him to the colonies as an "advanced scout" to see if the entire family would wish to relocate, which they did a year later. Upon arrival, McHenry lived with a family friend in Philadelphia before finishing his preparatory education at Newark Academy in Delaware. Afterward, he returned to Philadelphia, where he apprenticed under Benjamin Rush and became a physician.

Medical career
McHenry served as a skilled and dedicated surgeon during the American Revolutionary War. On August 10, 1776, he was appointed surgeon of the Fifth Pennsylvania Battalion, stationed at Fort Washington (New York). He was taken prisoner the following November when the fort was taken by Sir William Howe. While in British custody, he observed that prisoners were given very poor medical attention and initiated reports to that effect, to no avail.

He was paroled in January 1777, then released from parole in March 1778. Having sufficiently impressed George Washington, he was appointed aide as secretary to the commander-in-chief in May 1779. McHenry was present at the Battle of Monmouth. In August 1780, he was transferred to Lafayette's staff, where he remained until he retired from the army in the autumn of 1781.

Although eligible, McHenry did not join The Society of the Cincinnati as an original member when it was established in 1783. His son John was admitted as a member in the state of Maryland in 1816, representing his father.

Political career

He was elected by the legislature to the Maryland Senate on September 17, 1781, and as delegate to Congress on December 2, 1784. In 1787, he was a Maryland delegate to the Constitutional Convention, which drafted the United States Constitution. After a controversial campaign, he was elected to the Maryland House of Delegates on October 10, 1788. Two years later he retired from public life and spent a year actively engaged in mercantile business. On November 15, 1791 he accepted a second term in the Maryland Senate and served five years.

During Washington's second term as president (1793–97), political events created a number of vacancies in his cabinet. After several other candidates had declined the office, Washington appointed McHenry secretary of war in 1796 and immediately assigned him the task of facilitating the transition of Western military posts from Great Britain's control to that of the United States under the terms of the Jay Treaty.

McHenry advised the Senate committee against reducing military forces. He was instrumental in reorganizing the United States Army into four regiments of infantry, a troop of dragoons, and a battery of artillery. He is credited with establishing the United States Department of the Navy, based on his recommendation that the "War Department should be assisted by a commissioner of marine" on March 8, 1798.

During President John Adams's administration (1797–1801), McHenry continued as Secretary of War, as Adams had decided to keep the newly established institution of the presidential cabinet intact. Adams gradually found that three members of the cabinet repeatedly opposed him: McHenry, Secretary of State Timothy Pickering, and Treasury Secretary Oliver Wolcott Jr. They appeared to listen more to Alexander Hamilton than to the president and publicly disagreed with Adams about his foreign policy, particularly with regard to France. Instead of resigning, they stayed in office to work against his official policy. It is unknown if Adams knew they were being disloyal. Although many liked McHenry personally, Washington, Hamilton, and Wolcott were said to have complained of his incompetence as an administrator.

McHenry attributed Adams's troubles as chief executive to his long and frequent absences from the capital, leaving business in the hands of secretaries who bore responsibility without the power to properly conduct it. After a stormy meeting with his cabinet in May 1800, Adams requested McHenry's resignation, which he submitted on May 13. To succeed McHenry, Adams named Samuel Dexter. During the election of 1800, McHenry goaded Hamilton into releasing his indictment against the president, which questioned Adams's loyalty and patriotism, sparking public quarrels over the major candidates and eventually paving the way for Thomas Jefferson to be elected as the next president. The pamphlet leaked past its intended audience, giving the people reason to oppose the Federalists, since that group seemed to be dividing into bitter factions.

Later life

In 1792, McHenry had purchased a 95-acre tract from Ridgely's Delight and named it Fayetteville in honor of his friend, the Marquis de Lafayette; he spent his remaining years there. During that time, McHenry continued frequent correspondence with his friends and associates, in particular Pickering and Benjamin Tallmadge, with whom he maintained Federalist ideals and exchanged progress of the War of 1812.

An attack of paralysis in 1814 left him with severe pain and complete loss of the use of his legs.  He died two years later. Upon the death of her beloved husband, Mrs. McHenry wrote:

Here we come to the end of a life of a courteous, high-minded, keen-spirited, Christian gentleman.  He was not a great man, but participated in great events and great men loved him, while all men appreciated his goodness and purity of soul.  His highest titles to remembrance are that he was faithful to every duty and that he was the intimate and trusted friend of Lafayette, of Hamilton, and of Washington.

Legacy and honors
 Elected member of the American Philosophical Society in January 1786.
 Elected president of the Bible Society of Baltimore in 1813 (later known as the Maryland Bible Society).
 Elected a member of the American Antiquarian Society in July 1815.
 McHenry is memorialized at Independence Hall and the National Constitution Center in Philadelphia.
 Fort McHenry in Baltimore was named after him. A battle there during the War of 1812 inspired Francis Scott Key to write what became the national anthem, "The Star-Spangled Banner".
 The Fort McHenry Tunnel is named for Fort McHenry which in turn is named for him.
 Henry Street in Madison, Wisconsin, is named in his honor.
 McHenry, Maryland, is named after him.

See also
List of foreign-born United States Cabinet members

Notes

References

 Guelzo, Allen C. America's Founding Fathers (2017) pp 247-254.

External links

 The American Revolution Institute

1753 births
1816 deaths
18th-century American physicians
18th-century American politicians
American people of Scotch-Irish descent
American Presbyterians
Burials at Westminster Hall and Burying Ground
Burials in Maryland
Continental Congressmen from Maryland
Irish emigrants to the United States
American slave owners
John Adams administration cabinet members
Members of the American Antiquarian Society
Members of the American Philosophical Society
People from Ballymena
Physicians from Maryland
Physicians in the American Revolution
Signers of the United States Constitution
United States Secretaries of War
Washington administration cabinet members
Aides-de-camp of George Washington
Ulster Scots people
Founding Fathers of the United States

James McHenry


Harlem es el nombre de tres estaciones en el Metro de Chicago:

 Harlem (ramal O'Hare de la línea Azul)
 Harlem (ramal Congress de la línea Azul)
 Harlem (línea Verde)

Harlem (Metro de Chicago)


East Island je jedan od tri otočića grebena Ashmore, koji je dio otočja Ashmore i Cartier . Nalazi se otprilike na pola puta između Australije i Timora. Često se naziva Istočni otočić tj. East Islet, naziv koji se koristi, na primjer, u The World Factbook; službeno ime otočića je, međutim, Istočni otok.

Ima površinu od oko 25,000 m2 . Kao i ostali otoci na grebenu, nenaseljen je. Politički je dio otočja Ashmore i Cartier, vanjskog teritorija Australije. Međutim, neke indonezijske skupine osporavaju pravo Australije na te otoke.

Izvori

Otoci Ashmore i Cartier

Istočni otok (greben Ashmore)


Kemalpaşa tatlısı (Mustafakemalpaşa Peynir Tatlısı veya Mustafakemalpaşa Tatlısı), Bursa'nın Mustafakemalpaşa ilçesinde, küçük süthanelerde üretilmeye başlanan bir peynir tatlısıdır. Halen 15'e yakın tesiste, günde 1 milyon adete varan üretim miktarlarına erişmektedir. Ramazan aylarında tüketim artmaktadır. Kemalpaşa Tatlısı, Mustafakemalpaşa Peynir Tatlısı veya Mustafakemalpaşa Tatlısı 18.06.2021 tarihinde Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından tescillenmiş ve coğrafi işaret almıştır.

Özelliği
Aslı Mustafakemalpaşa peynir tatlısı olan ve yaygın adıyla Kemalpaşa tatlısı olarak bilinen tatlı ilçede günlük üretilir ve taze olarak tüketilir. İlçe dışında ise raf ömrünün kısalığı nedeniyle peynir oranı düşük ve kurutulmuş tatlı satışı yapılmaktadır. Bu nedenle ilçede yenilen tatlı ile dışarıda tüketilen tatlı arasında belirgin lezzet farklılıkları bulunmaktadır.

Yapılışı
Süt, dev kazanlarda pastörize edilmekte ve peynire dönüştürülmektedir. Yaklaşık 1 ton sütten, 160 kg. tatlılık peynir elde edilmektedir. Kazanlarda bu peynir, un, irmik ve yumurta ile hamur haline getirilerek, Kemalpaşa Tatlısı şeklinde kesilmekte ve 320 derecelik fırınlarda, 17 dakika pişirilmektedir. Fırın sonrası soğuyan tatlılar, kullanıma hazır hale gelmektedir.

Hazırlanışı
Tatlı, kaynayan şekerli suya atılarak, şişmesi sağlanır ve şerbetin içinde soğutulur. Süzülerek tepsilere dizilen Kemalpaşa Tatlısı ceviz, fındık, fıstık, tahin (bazen), kaymak, hatta dondurma ile servis edilebilir.

Ayrıca Bakınız
Şambaba tatlısı
Uludağpare

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kemalpaşa tatlısı

Mustafakemalpaşa
Marmara mutfağı
Bursa mutfağı
Türk mutfağındaki şerbetli tatlılar
Osmanlı mutfağındaki şerbetli tatlılar

Kemalpaşa tatlısı


Night Train (engl. für Nachtzug) ist ein US-amerikanischer Mystery-Thriller aus dem Jahr 2009. Die Hauptrollen spielen Danny Glover, Leelee Sobieski und Steve Zahn. In einer Nebenrolle ist Matthias Schweighöfer zu sehen.

Handlung
Ein geheimnisvoller Fremder, der einen Gegenstand fest an sich gedrückt hat, besteigt an Heiligabend den Nachtzug von Schaffner Miles. Im Zug trinkt der Fremde Alkohol, nachdem er Tabletten zu sich genommen hat, und stirbt kurz darauf daran. Miles und die Passagiere Chloe und Pete finden im Gepäck des toten Fahrgastes ein Holzkästchen, in dem jeder der drei Beteiligten wertvolle Edelsteine zu sehen glaubt. Pete und Chloe wollen, dass sie die Steine unter sich aufteilen, Miles ist jedoch zuerst dagegen und will die Behörden über den Vorfall benachrichtigen. Er entscheidet sich schließlich jedoch um und man kommt überein, dass man die Leiche des Fremden verschwinden lassen muss. Sie wollen sie an einer Stelle, wo der Zug eine Brücke überquert, aus dem Zug werfen, müssen sie dafür jedoch ungesehen bis zum anderen Ende des Zuges bringen, wo in der Gepäckaufbewahrung eine entsprechende Türe ist. Sie wollen die Leiche in einen Koffer legen und diesen über Bord werfen, jedoch findet sich kein Koffer, der groß genug wäre. Chloe, die Medizin studiert, beschließt daraufhin, den Leichnam mit einem Beil aus der Küche zu zerhacken, um ihn in den Koffer zu bekommen. Nachdem die Leiche auf diese Weise über Bord geworfen wurde, wollen sie das Kästchen öffnen, was ihnen aber nicht gelingt, selbst Schläge mit dem Hammer verursachen nicht einmal Kratzer.

Am nächsten Bahnhof steigt jedoch ein weiterer Fahrgast zu, der mit dem Verstorbenen verabredet ist. Miles behauptet, sich nicht an einen solchen Fahrgast erinnern zu können, die Behauptung fliegt jedoch auf, als eine Passagierin wissen will, was aus besagtem Mann wurde. Der Hinzugestiegene fordert Miles, Pete und Chloe mit vorgehaltener Waffe dazu auf, ihm das Kästchen zu geben. Als er fragt, was sie beim Blick in das Kästchen gesehen haben und sie von Edelsteinen sprechen, lacht sie der Fremde für ihre Beschränktheit aus. Es stellt sich auch heraus, dass Miles Smaragde sah, Pete allerdings Diamanten. Es kommt schließlich zu einem Gerangel und Pete erschießt in diesem den Fremden. Kurz darauf muss der Zug jedoch außerplanmäßig anhalten, da die Polizei auftaucht, die auf den hinausgeworfenen Koffer mit der zerhackten Leiche gestoßen ist. Die Leiche des zweiten Fremden wird rasch in einem Gepäckfach versteckt. Bei der Weiterfahrt kontrolliert der zuständige Beamte die Passagierliste. Es stellt sich schließlich heraus, dass alle Fahrgäste an Bord in Wirklichkeit nur hinter dem besagten Kästchen her sind, darunter auch zwei Agenten der chinesischen Regierung. Bis auf Miles kommen alle Anwesenden schließlich bei dem Versuch, sich des Kästchens zu bemächtigen, ums Leben. Dieses ist inzwischen aus dem Zug gefallen und liegt irgendwo auf der Wegstrecke. Miles begibt sich nach draußen und findet es, die Kälte und der Schnee setzen ihm jedoch schwer zu. Da er weiß, dass er sterben wird, versucht er, den Kasten auf das Gleis zu legen, in der Hoffnung, dass der nächste vorbeikommende Zug über dieses fährt und den unheimlichen Gegenstand zerstört. Es taucht jedoch ein Hund auf, der an dem Kästchen schnuppert, sodass dieses von den Gleisen an den Rand fällt und somit nicht zerstört wird, als ein Zug vorbeikommt. Der Film endet damit, dass bei Tageslicht ein kleines Mädchen das Kästchen ihm Schnee liegend findet. Es hebt ihn auf, blickt hinein und beginnt dann zu lächeln.

Veröffentlichung
Die Direct-to-DVD-Produktion erschien am 7. Juli 2009 in den Vereinigten Staaten und am 3. Dezember 2010 in Deutschland auf DVD und Blu-Ray. Seine Free-TV-Premiere in Deutschland hatte der Film am 14. Februar 2012 auf Tele 5.

Kritiken

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2009
US-amerikanischer Film
Deutscher Film
Rumänischer Film
Thriller
Actionfilm
Schienenverkehr im Film

Night Train (2009)


Alan Horić (Kulen Vakuf, 3. siječnja 1923.), hrvatski domovinski i iseljenički književnik.

Životopis
Rodio se je u Kulen-Vakufu, gdje je pohađao poslije pučku školu. U Bihaću je pohađao gimnaziju, čiji je zadnji razred završio u Banjoj Luci.Član je Društva kanadskih pisaca. Već u 3. razredu gimnazije počeo je pisati stihove i igrokaze. Objavio ih je u pokrajinskim listovima, a banjolučko kazalište mu je prikazalo jedan njegov igrokaz.Studirao je dvije godine na Filozofskom fakultetu u Zagrebu. Zbog izbijanja rata i obvezna odlaska u vojsku imao je prijekid studija. Poslije rata je izbjegao u Italiju. U Bologni se je upisao na sveučilište, no studij je morao ubrzo napustiti. Dospio je u logor u Fermu. Potom je stupio u Legiju stranaca. Ratovao u Indokini. Rat je preživio i otišao je u Pariz. U Parizu je na Sveučilištu Sorbonni povremeni slušatelj. Aktivirao se je u hrvatskim iseljeničkim organizacijama. Sudjelovao je u radu Hrvatskog radničkog saveza. Suradnik lista Hrvatskog radnika. U Parizu se sveukupno kratko zadržao pa je odlučio odseliti u Kanadu. Ondje mu je novo odredište Montreal. Nastavio je studirati i napokon je uspio završiti studij. Diplomirao je književnost. Upustio se je u izdavaštvo. Osnovao je izdavačku kuću Edition de l'Hexagone, koje je uznapredovalo do šezdeset objavljenih naslova godišnje. Oko poduzeća se je mnogo zauzeo pa sam nije objavio ništa od svojih vlastitih djela.
Jedan je od najpoznatijih hrvatskih dvojezičnih pisaca. Piše na hrvatskom i francuskom, a u tekstovima mu se ne vidi jezične manjkavosti dvojezičnosti. Prema njegovim riječima, mnogo je svoje proze i stihova uništio.
30. travnja 1967. godine u svezi Deklaracije o nazivu i položaju hrvatskog književnog jezika hrvatski pisci i autori u emigraciji objavili su Apel hrvatskih pisaca i autora u emigraciji. Apel je objavljen na hrvatskome, njemačkome i francuskome jeziku u Hrvatskoj reviji, (1-2, 1967.). Horić je jedan od potpisnika.

Djela

Objavio je djela:

 L'aube assassinee (pjesme), 1957.

 Nemir duše (pjesme), 1959.

 Blessure auflanc du ciel (pjesme), 1962.

 Seeds of the Spacefields - A Sequance ofTen dreams / Cela commenca par un reve etfut la Creation - Une serie de dix reves (pjesme na engleskom i francuskom; suautor s pjesnikinjom M. Penelope), 1969.

Nagrade i priznanja
 Odlikovani vojnik rata u Indokini.

Uvršten je u više antologija i panorama kanadske književnosti na francuskom jeziku.

Šimun Šito Ćorić uvrstio ga je u svoju antologiju 60 hrvatskih emigrantskih pisaca.

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvati u Francuskoj

Hrvati u Kanadi
Hrvatski pjesnici

Hrvatski književnici

Francuska književnost

Alan Horić


En octubre del año 449 se celebró en Roma un concilio compuesto de un considerable número de Obispos, para representar todo el Occidente.

En él se condenó todo lo que se había hecho el mismo año en el Salteamiento de Éfeso. Se escribieron muchas cartas en nombre de San León y del Concilio. En la del Emperador Teodosio, se queja el Papa de la violencia de Dióscoro y de la irregularidad del Concilio de Éfeso. Dice esta carta que se han desechado a unos e introducido a otros, que han entregado sus manos cautivas para hacer al gusto de Dióscoro estas suscripciones impías - impiis subscriptionibus captivas manus dederunt - sabiendo que perderían su dignidad si no obedecian.

Nuestros Legados lo han resistido constantemente. Después ruega al Emperador, en vista de la reclamamación de muchos Obispos, principalmente la del Obispo Flaviano y la disposición de los Cánones de Nicea, que ordene la celebración de un Concilio General en Italia para quitar todas las dudas sobre la Fe.

Referencias

Concilios de Roma

Concilio de Roma (449)


El Ministerio de Desarrollo e Inclusión Social es el organismo encargado del desarrollo social, superación de la pobreza, promoción de la inclusión y equidad social; además de la protección social de poblaciones en situación de riesgo, vulnerabilidad y abandono en la República del Perú.

Tiene a su cargo al AYNI Lab Social, laboratorio de innovación social creado para promover la generación de innovaciones costo-efectivas para la política social, por medio de la identificación e implementación de soluciones innovadoras dirigidas a mejorar la calidad de vida de la población en condición de pobreza o vulnerabilidad.

Historia
Fue creado el 20 de octubre de 2011 por Ollanta Humala. Su primera titular fue la economista Carolina Trivelli Ávila (2011-2013).

Funciones
 Formular, planear, dirigir, coordinar, ejecutar, supervisar y evaluar las políticas nacionales y sectoriales en materias de desarrollo e inclusión social, encaminadas a reducir la pobreza, las desigualdades, las vulnerabilidades y los riesgos sociales, en aquellas brechas que no pueden ser cerradas por la política social universal, regular, de competencia sectorial.

 Dictar normas y lineamientos técnicos para la adecuada ejecución y supervisión de las políticas nacionales, la gestión de los recursos del sector, así como para el otorgamiento y reconocimiento de derechos, la sanción, fiscalización y ejecución coactiva en las materias de su competencia.

 Realizar el seguimiento, monitoreo y evaluación respecto del desempeño y logros alcanzados por las políticas, planes y programas en materia de desarrollo e inclusión social, en los niveles nacional, regional y local, así como tomar las medidas correspondientes.

 Diseñar, conducir y supervisar los sistemas funcionales en el ámbito de desarrollo e inclusión social asegurando el cumplimiento de las políticas públicas nacionales y sectoriales de acuerdo a las normas de la materia.

 Ser ente rector del Sistema Nacional de Desarrollo e Inclusión Social (Sinadis).

Titulares

Organización
 Secretaría General
 Viceministerio de Políticas y Evaluación Social
 Dirección General de Políticas y Estrategias
 Dirección General de Seguimiento y Evaluación
 Dirección General de Focalización
 Viceministerio de Prestaciones Sociales
 Dirección General de Articulación y Coordinación de las Prestaciones Sociales
 Dirección General de Calidad de la Gestión de los Programas Sociales
 Dirección General de Coordinación Territorial
 Oficinas de Enlace
 Oficinas Regionales

Órganos adscritos al Ministerio
 Programa Nacional de Apoyo Directo a los más Pobres (JUNTOS)
 Fondo de Cooperación para el Desarrollo Social (FONCODES)
 Programa Nacional de Asistencia Solidaria (Pensión 65)
 Programa Nacional de Alimentación Escolar (Qali Warma)
 Programa Nacional Cuna Más
 Programa Nacional Tambos: Creado con el D.S. N.º 016-2013-Vivienda con los TAMBOS, con la finalidad de integrar, fortalecer y potenciar todas las intervenciones del Ministerio de Vivienda, Construcción y Saneamiento en beneficio de la población vulnerable del país asentada en los centros poblados rurales dispersos, de todo el territorio nacional.

 Plataformas Itinerantes de Acción Social
 Programa Nacional de Entrega de la Pensión no Contributiva a Personas con Discapacidad Severa en Situación de Pobreza (CONTIGO)
Sistema de Focalización de Hogares (SISFOH)

Programas del Viceministerio de Políticas y Estrategias

Fondo de Estímulo al Desempeño y Logro de Resultados Sociales (FED)
El FED es un mecanismo de incentivos por resultados iniciado por el Ministerio de Desarrollo e Inclusión Social y el Ministerio de Economía y Finanzas en el 2014. El objetivo de este mecanismo es crear los estímulos necesarios para impulsar el logro de resultados sociales prioritarios en las distintas regiones del país. Actualmente, los objetivos del FED están enfocados en promover el Desarrollo Infantil Temprano, específicamente la atención a la madre gestante, mejora de la nutrición infantil, acceso a la educación temprana, acceso a la identidad de los niños y acceso a agua de calidad y saneamiento básico.

El FED está basado en la experiencia previa de implementación de mecanismo de incentivos por resultados denominado EUROPAN, el cual estuvo focalizado en las regiones de Huancavelica, Apurímac y Ayacucho y cuyos objetivos estaban concentrados principalmente en la reducción de la desnutrición infantil. Dicho mecanismo se implementó entre el periodo 2009 al 2013 y estuvo liderado por el Ministerio de Economía y Finanzas.

A partir del 2014, el MIDIS amplía la intervención tanto a nivel de objetivos (ahora abarca temas más allá de solo la nutrición infantil) como a nivel geográfico con una implementación dividida en 3 fases. De acuerdo a la página web del MIDIS, las regiones incorporadas al mecanismo en cada fase son:

1.ª fase (mayo de 2014): Apurímac, Amazonas, Ayacucho, Cajamarca, Huancavelica, Huánuco, Puno, Loreto y Ucayali.

2.ª Fase (octubre de 2014): Áncash, Cusco, La Libertad, Madre de Dios, Pasco Piura y San Martín.

3.ª Fase (abril de 2015): Tumbes. Lambayeque, Lima Provincias, Callao, Ica, Junín, Arequipa, Moquegua y Tacna.

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial del MIDIS

 Estrategia Nacional de Desarrollo e Inclusión Social "Incluir para Crecer"

Perú


සාමවේද (සංස්කෘත:सामवेद) තනු හා ගීතිකා වලින් සමන්විත වේදයයි. එය පුරාණ වෛදික සංස්කෘත ග්‍රන්ථයක් වන අතර හින්දු ආගමේ ශුද්ධ ලියවිලි වල කොටසකි. එය පද 1,549 කින් සමන්විත පූජනීය ලියවිල්ලකි. පද 75 ක් හැර අන් සියල්ලම ඍග් වේදයෙන් ලබාගෙන ඇත. සාමවේදයෙහි සංශෝධනයන් තුනක් නොනැසී පවතින අතර, වේදයේ විවිධ අත්පිටපත් ඉන්දියාවේ විවිධ ප්‍රදේශවලින් සොයාගෙන ඇත.

එහි මුල් කොටස් ඍග් වේදික යුගයේ තරම් අතීතයේ සිට පැවත එන බව විශ්වාස කෙරෙන අතර පවත්නා සම්පාදනය, වෛදික සංස්කෘතයේ පශ්චාත්- ඍග් වෛදික මන්ත්‍ර යුගයේ සිට ක්‍රි.පූ. ක්‍රි.පූ. 1200 සහ 1000 හෝ තරමක් පසුව දළ වශයෙන් සමකාලීනව අතර්වවේද සහ  යජුර්වේදය සමඟ සමකාලීන වේ.

සාමවේදය තුළ කාවැදී ඇත්තේ පුළුල්ව අධ්‍යයනය කරන ලද චන්දෝග්‍ය උපනිෂද් සහ කේන උපනිෂද් ය. එය ප්‍රාථමික උපනිෂද් ලෙස සලකනු ලබන අතර හින්දු දර්ශනයේ ෂඩ් දර්ශනයන්ට , විශේෂයෙන් වේදාන්ත දර්ශනයට බලපෑම් ඇති කරයි. එමෙන්ම සාමවේදය පසුකාලීන ඉන්දියානු සංගීතයට වැදගත් අඩිතාලමක් දැමීය.

කාලනිර්ණය සහ ඓතිහාසික සන්දර්භය
මයිකල් විට්සෙල් පවසන්නේ සාමවේදය සහ වෙනත් වෛදික ග්‍රන්ථ සඳහා නියත කාලනිර්ණයක් නොමැති බවයි. ඔහු පෙන්වා දෙන්නේ සංහිතා කොටස ඍග් වේදයෙන් පසුව;  ක්‍රි.පූ. 1200 සිට 1000 දක්වා විය හැකි බවයි.

සාමවේද ගීතිකා ගායනා කිරීමේ ක්‍රම දුසිමක් පමණ තිබුණි. ෆ්‍රිට්ස් ස්ටාල්ට අනුව එය "ඍග් වේද සංගීතයට සකසා ඇත". එය පැරණි තනු සහ  ඍග් වේදයේ පද වල සංයෝජනයකි.

ආශ්‍රේයයන්

සාමවේද


Héctor Marcano (born November 3, 1956) is a Puerto Rican producer, host, actor, and comedian. Marcano is also an owner of low-power television station WWXY-LD Channel 38.

Hector Marcano currently serves as Vice President of Hispanic Operations East, for iHeartMedia. Marcano works with iHeartMedia's Hispanic radio stations, with a special focus in the Miami, Chicago, Orlando, and Atlanta markets.

Early years
Héctor Marcano was born in Ponce, Puerto Rico.

Career
Marcano's career took off after Luis Vigoreaux's death. He started hosting A Millón, a Puerto Rican game show, along with Sonia Noemí and Rafael José. The show was rated the number one television game show for several years.

In 1987, alongside El Gangster Marcano performed as host of Super Siete's  La Hora de Oro. In the same year, Marcano had a highly publicized wedding to Ivette Rivera-Lisojo. The wedding was shown live on Puerto Rican television. Vea, a local show biz magazine, produced a wedding album about the event.

In 1990, Marcano moved to Telemundo to start a new show Marcano... el show. The show was both popular and controversial, being accused of being a copycat of The Arsenio Hall Show.

In 1996, Marcano moved to WAPA-TV and produced a new game show called Vale Más, and in 1998, another show called El Super Show.

In 2000, he moved to Tele-Once but continued with El Super Show for a while.  Later in 2000 Marcano created Que Suerte que es Domingo.  This show underwent two title changes: Que Suerte Tienes Tú, and in 2002, Que Suerte, his longest running show, and top in the ratings consequently, broadcast by Univision. It was broadcast in Puerto Rico and in the Miami, New York and Philadelphia metropolitan areas via their respective Univision affiliates. In 2011, the show moved to Telemundo and was renamed Factor Suerte.

In 2016, Marcano was appointed to the Board of Directors of Viva Entertainment Group, Inc.

On May 25, 2020, Marcano returns to the Puerto Rican television airwaves, hosting the new talk show, titled MegaNoche which will broadcast from his home in Orlando and will be air live from Puerto Rico on Mega TV-owned station WTCV at 7:00 pm on weekdays.

See also

 Avelino Muñoz Stevenson
 List of television presenters/Puerto Rico
 List of Puerto Ricans

References

Living people
Puerto Rican television personalities
Puerto Rican comedians
American television talk show hosts
Male actors from Ponce, Puerto Rico
1956 births
Puerto Rican television producers
Puerto Rican television hosts
Puerto Rican television talk show hosts

Héctor Marcano


An Cyperus natalensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Hochstetter ngan Christian Ferdinand Friedrich von Krauss. An Cyperus natalensis in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus natalensis


Das KZ-Außenlager Krondorf-Sauerbrunn wurde als Außenlager des Konzentrationslagers Flossenbürg in der Gemeinde Krondorf-Sauerbrunn nordöstlich von Karlsbad eingerichtet. Es war das erste Außenlager dieses Konzentrationslagers im Sudetenland.  Es bestand vom 19. August 1942 bis zum 15. Juli 1944 und umfasste 50 bis 120 Häftlinge. Die KZ-Häftlinge waren anfangs in Baracken, später in einer umzäunten Villa untergebracht, die der Heinrich Mattoni AG gehörte. 98,8 % der Aktien dieser Firma befanden sich seit 1940 im Besitz der Deutsche Wirtschaftsbetriebe GmbH der SS. Im Auftrag des SS-Wirtschafts- und Verwaltungshauptamtes (SS-WVHA) wurde eine Quelle gefasst sowie ein Quelltempel und eine Füllanlage für Mineralwasser für die Heinrich Mattoni AG errichtet. Außerdem wurden die Gleisanlagen der Heinrich Mattoni AG ausgebessert.

Die SS-Wachmannschaft umfasste 20 SS-Männer und wurde vom Baurat SS-Untersturmführer Horst Köhler geleitet. Der Bauleiter Horst Köhler schützte die Häftlinge vor den Misshandlungen des ersten Kommandoführers SS-Scharführer Johann Baptist Kübler. Abgelöst wurde Kübler durch SS-Untersturmführer Zippe.

Das Lager lag unweit der Lokalbahn Wickwitz–Gießhübl-Sauerbrunn.

Heute ist dort der Mineralwasserproduzent Karlovarská Korunní Kyselka s.r.o. ansässig.

Einzelnachweise

Krondorf-Sauerbrunn
Sudetenland
Stráž nad Ohří

KZ-Außenlager Krondorf-Sauerbrunn


Lewon Issajewitsch Mirsojan (; * November 1896 in Aschan bei Schuscha, Bergkarabach; † 26. Februar 1939 in Moskau) war ein armenisch-sowjetischer Politiker. Er war von  1926 bis 1929 Erster Sekretär der Kommunistischen Partei in der Aserbaidschanischen SSR. Von 1933 bis 1938 bekleidete er dieses Amt in der Kasachischen ASSR bzw. Kasachischen SSR.

Leben
Lewon Mirsojan wurde 1896 in dem kleinen Dorf Aschan in der Nähe von Schuscha in der heute umstrittenen Region Bergkarabach geboren. Er stammte aus einer christlichen armenischen Bauernfamilie. Mirsojan ging 1912 nach Baku, um dort revolutionäre Bewegungen zu unterstützen. 1917 schloss er sich den Bolschewiki an. Ab 1919 begann er zahlreiche Aufgaben in der Kommunistischen Partei zu übernehmen. Er stieg in der Folge immer weiter in der Parteihierarchie auf. Am 21. Januar 1926 wurde er schließlich zum Ersten Sekretär der KP der Aserbaidschanischen SSR ernannt, was in etwa dem Posten des Regierungschefs von Aserbaidschan gleichkam. Er behielt dieses Amt bis zum 5. August 1929. Anschließend arbeitete Mirsojan in der Leitung verschiedener Distriktausschüsse und Regionalkomitees in der Region Perm.

Vom 23. April 1933 bis zum 23. Mai 1938 war er schließlich Erster Sekretär der Kommunistischen Partei in Kasachstan. Kasachstan war zunächst noch als Kasachische ASSR eine Teilrepublik der Russischen SFSR, wurde dann aber 1936 als Kasachische SSR eine Unionsrepublik innerhalb der Sowjetunion.

Anfang 1938, zur Zeit des stalinistischen Terrors, schrieb Mirsojan einen Brief an Josef Stalin und Wjatscheslaw Molotow, in dem er die Deportation der Sowjetkoreaner nach Kasachstan kritisierte und außerdem Zweifel an den Arbeitsmethoden des NKWD äußerte. Kurz darauf wurde Mirsojan aus seinem Amt entlassen, verhaftet, in ein Gefängnis nach Moskau gebracht und dort schließlich am 26. Februar 1939 erschossen.

1958 wurde er posthum rehabilitiert.

Sonstiges
Von 1936 bis 1938 trug die Stadt Taras offiziell den Namen "Mirsojan". In der heutigen kasachischen Hauptstadt Astana ist noch heute eine Straße nach ihm benannt. Lewon Mirsojan war auch Träger des Leninordens.

Weblinks

Politiker (Sowjetunion)
Opfer des Großen Terrors (Sowjetunion)
Person (Aserbaidschanische Sozialistische Sowjetrepublik)
Person (Kasachische Sozialistische Sowjetrepublik)
Träger des Leninordens
KPdSU-Mitglied
Armenier
Sowjetbürger
Geboren 1896
Gestorben 1939
Mann

Lewon Issajewitsch Mirsojan


John Erik Butler Jr. (Greenville, 4 de dezembro de 2002) é um jogador norte-americano de basquete profissional que atualmente joga no Portland Trail Blazers da National Basketball Association (NBA).

Ele jogou basquete universitário em Florida State.

Carreira no ensino médio
Butler jogou basquete na Christ Church Episcopal School em Greenville, Carolina do Sul, onde foi treinado por seu pai e foi companheiro de equipe de seu irmão mais novo, Jordan. Em sua última temporada, ele teve médias de 20,1 pontos, 8,5 rebotes e 2,9 bloqueios e foi eleito o Jogador do Ano pelo The Greenville News.

Um recruta de quatro estrelas, ele se comprometeu a jogar basquete universitário em Florida State e rejeitou as ofertas de Georgia Tech, Alabama, Carolina do Sul, Vanderbilt e Wake Forest.

Carreira universitária
Como calouro na Florida State, Butler teve médias de 5,9 pontos, 3,2 rebotes e 1,2 bloqueios e acertou 39,3% na faixa de três pontos. Butler se declarou para o draft da NBA de 2022 e optou por abrir mão de sua elegibilidade universitária restante.

Carreira profissional

Portland Trail Blazers (2022–Presente)
Depois de não ser selecionado no draft da NBA de 2022, Butler se juntou ao New Orleans Pelicans para jogar na Summer League. Em 3 de outubro de 2022, ele assinou um contrato de mão dupla com os Pelicans para a temporada de 2022-23. No entanto, ele foi dispensado em 10 de outubro.

Em 20 de outubro de 2022, Butler assinou um contrato de mão dupla com o Portland Trail Blazers.

Em 26 de fevereiro de 2023, Butler foi designado para o Stockton Kings da G-League.

Estatísticas da carreira

NBA

Temporada regular

Universitário

Fonte:

Vida pessoal
A mãe de Butler, Casie, jogou basquete universitário na Universidade da Carolina do Sul. Seu pai, John Sr., atua como técnico de basquete na Christ Church Episcopal School.

Links externos

 Biografia Florida State Seminoles

Basquetebolistas do Portland Trail Blazers
Basquetebolistas da Carolina do Sul
Pessoas vivas
Nascidos em 2002
Naturais de Greenville (Carolina do Sul)

John Butler


An Plectrophora schmidtii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Rudolph Jenny ngan Franco Pupulin. An Plectrophora schmidtii in nahilalakip ha genus nga Plectrophora, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Plectrophora

Plectrophora schmidtii


Borstel-Hohenraden, Almanya'nın Schleswig-Holstein eyaletinde, Pinneberg iline bağlı bir bölgedir. 14,88 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu 31 Mart 2010 itibarıyla 2,247'dir. Belediye Başkanlığı Werner Moeller tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Borstel-Hohenraden

Kaynakça

Borstel-Hohenraden


The title Earl of Ardglass (pronounced "Ar-glass") was created in the Peerage of Ireland on 15 April 1645. The Earl held the subsidiary titles of Baron Cromwell (Peerage of England, 18 December 1540) and Viscount Lecale (Peerage of Ireland, 22 November 1624). All three titles became extinct in 1687.

Barons Cromwell (1540)
Gregory Cromwell, 1st Baron Cromwell (1514–1551)
Henry Cromwell, 2nd Baron Cromwell (1538–1592)
Edward Cromwell, 3rd Baron Cromwell (1559–1607)
Thomas Cromwell, 4th Baron Cromwell (1594–1653) (created Viscount Lecale in 1624 and Earl of Ardglass in 1645)

Earls of Ardglass (1645)
Thomas Cromwell, 1st Earl of Ardglass (1594–1653)
Wingfield Cromwell, 2nd Earl of Ardglass (1622–1668)
Thomas Cromwell, 3rd Earl of Ardglass (1653–1682)
Vere Essex Cromwell, 4th Earl of Ardglass (1623–1687)

References

Extinct earldoms in the Peerage of Ireland
County Down
Ardglass
1540 establishments in Ireland
Noble titles created in 1645

Earl of Ardglass


Agrilus hualpaii é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Knull, 1939.

Referências

hualpaii

Agrilus hualpaii


La varita de la juventud (en inglés, The Wand of Youth) son dos suites para orquesta escritas por el compositor inglés Edward Elgar. Los títulos completos que Elgar les dio fueron: The Wand of Youth - Music to a Child's Play (Primera suite, Op. 1A: 1869-1907) y The Wand of Youth - Music to a Child's Play (Segunda suite, Op. 1B).

Historia
Cuando era un niño, Elgar compuso algunas canciones para usarlas en una obra de teatro puesta en escena por los jóvenes miembros de su familia. Tomó nota de las canciones en un cuaderno de dibujo y, cuatro décadas más tarde, basó las dos suites de La varita de la juventud en esos bocetos. Las numeró con el número de opus 1 como reconocimiento de que eran sus primeras composiciones que sobrevivieron, aunque las escribió para una orquesta completa con la madurez del dominio de la orquestación.

Primera suite
La primera suite está dedicada «A mi amigo C. Lee Williams».

Se compone de siete secciones:

«Obertura» («Overture»)
«Serenata» («Serenade»)
«Minueto» (estilo antiguo) «Minuet» (Old Style)
«Danza del sol» («Sun Dance»)
«Gaiteros de hadas» («Fairy Pipers»)
«Escena del sueño» («Slumber Scene»)
«Hadas y gigantes» («Fairies and Giant»)

Su estreno tuvo lugar en el Queen's Hall de Londres el 14 de diciembre de 1907, dirigida por Henry Wood.

Segunda suite
La segunda suite está dedicada «A Hubert A. Leicester, Worcester».

Cuenta con seis secciones:

«Marcha» («March»)
«Los cascabeles» (Scherzino) («The Little Bells»)
«Polillas y mariposas» (Danza) («Moths and Butterflies»)
«Fuente de danza» («Fountain Dance»)
«El oso domesticad»o («The Tame Bear»)
«Los osos salvajes» («The Wild Bears»)

Fue estrenada en Worcester (como parte del Three Choirs Festival), el 9 de septiembre de 1908, dirigida por el propio compositor.

Véase también
Anexo:Composiciones de Edward Elgar

Notas

Bibliografía

Enlaces externos

Suites de Edward Elgar

La varita de la juventud


බදාදා  වෙන්ස්ඩේ (, , හෝ ) යනු ග්‍රෙගරි දින දසුනෙහි සතියෙහි එක් දිනයකි.

ආශ්‍රිත

නැගෙනහිර ක්‍රිස්තියානි දේව මෙහෙය චාරිත්‍ර
උපවාසය
සතියේ දින

බදාදා


An Ixyophora luerorum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Roberto Vásquez ngan Dodson, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Patricia A. Harding. An Ixyophora luerorum in nahilalakip ha genus nga Ixyophora, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Bolivia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ixyophora

Ixyophora luerorum


Karin Knapp (n. 28 de junio de 1987, Brunico, Italia) es una ex–jugadora italiana profesional de tenis. Su mayor logro ha sido llegar a la final del torneo Tier II, en la que perdió ante Justine Henin.

Vida privada

Su padre, Alois, es un fabricante de tela. La madre, Marianne, es una maestra jubilada. Karin tiene dos hermanos Stefan y Michael. Comenzó a jugar al tenis a los 7 años. Su superficie favorita son las canchas duras y su tiro favorito es la derecha. Habla alemán, italiano e inglés. Sus cosas favoritas son comer pastas, ver la película Gladiador, escuchar música pop, esquiar, ver televisión y viajar.

Knapp admira a Kim Clijsters.

Carrera profesional

En su primer Grand Slam, Roland Garros 2007, llegó a la tercera ronda en singles, superando a la 22° preclasificada Alona Bondarenko en segunda ronda. En la tercera ronda, perdió ante la 14° cabeza de serie, Patty Schnyder por 4-6, 6-1, 7-5.

En el Abierto de EE. UU. 2007, derrotó a Chan Yung-jan para llegar a la segunda ronda donde perdió ante Ahsha Rolle.

Knapp alcanzó su primera final del tour de la WTA en 2008. Ella perdió allí ante la n.º 1 del mundo y la favorita local, Justine Henin por 6-3, 6-3.

En el Roland Garros 2008, perdió en tercera ronda ante la n.º 1 María Sharápova por 7-6, 6-0.

Títulos WTA (2; 2+0)

Individuales (2)

Finalista (2)

Dobles (0)

Finalista (3)

Enlaces externos

 Perfil de la WTA (en inglés)

Tenistas femeninas de Italia
Tenistas en los Juegos Olímpicos de Río de Janeiro 2016
Nacidos en Brunico

Karin Knapp


An Gastrochilus pechei in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Ernst Otto Kuntze. An Gastrochilus pechei in nahilalakip ha genus nga Gastrochilus, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Myanmar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gastrochilus

Gastrochilus pechei


La arquidiócesis de La Paz es una provincia eclesiástica de la Iglesia católica en Bolivia. El territorio de la arquidiócesis de La Paz (originariamente centro de altas culturas andinas) recibió a los primeros misioneros que cruzaron el río Desaguadero para evangelizar todo el Collao una vez conquistado el Cuzco y establecido allí el primer obispado de esta parte de América en 1530.

Historia

Con la fundación de ciudades y pueblos hispanos y la creación de la primera Iglesia particular en lo que hoy es Bolivia (Charcas 1552), la pastoral se diversificó desde la evangelización y catequesis de los pueblos indígenas a la atención pastoral de hispanos y criollos como a las misiones a infieles en las zonas de Yungas y Apolobamba, también se realizó la organización eclesiástica, el desarrollo de la vida religiosa y el surgimiento del clero secular nativo. Este trabajo pastoral movió al papa Paulo V a crear el obispado de La Paz el 4 de julio de 1605 con la bula Super specula militantis Ecclesiae, junto al de Santa Cruz de la Sierra y a elevar la sede de Charcas a la categoría de arquidiócesis. Fue confirmada por cédula real de 17 de noviembre de 1607, que delegó y comisionó al presidente de la Audiencia de Charcas, Alonso Maldonado de Torres, para que señalara los límites entre las diócesis. Comprendía 80 curatos entre Paucarcolla y Chucuito a orillas del lago Titicaca y las provincias de Larecaja, Pacajes, Sicasica y Omasuyos. A la catedral le fueron asignados 3 dignidades y 4 canónigos.

En 1686 fueron incorporadas al obispado las misiones franciscanas de Apolobamba o Caupolicán en el corregimiento de Larecaja. El 22 de agosto de 1798 el rey dictó una real cédula por la cual ordenó que los franciscanos entregasen al obispo de La Paz los 8 pueblos para ser secularizados, mandando que cada una sea un curato. Una real orden del 30 de septiembre de 1804 ordenó que los pueblos misionales de Cavinas, Pacaguaras y Mosetenes, fuesen devueltos por el Virreinato del Perú a la intendencia de La Paz. El 25 de diciembre de 1799 el rey dictó una real cédula confirmando que las misiones de Apolobamba estaban dentro de la jurisdicción de la intendencia y del obispado de La Paz.

En la relación del virrey del Perú José Antonio Manso de Velasco a su sucesor con fecha 23 de agosto de 1761 indicó que la diócesis de La Paz tenía 108 337 personas en las 7 provincias que entonces la integraban: Ciudad de La Paz, Omasuyos, Cicasica, Pacages, Chucuito, Paucarcolla, Larecaxa.

El 5 de junio de 1784 fue creada la intendencia de Puno incluyendo el partido de Chucuito y la villa de Puno (Paucarcolla o Huancané) pertenecientes al obispado de La Paz.

La Iglesia paceña se desarrolló en el periodo virreinal y sufrió también la crisis de la guerra de la independencia y del proyecto secular del libertador Antonio José de Sucre. En la segunda mitad del  se conoce un nuevo periodo de desarrollo y florecimiento pastoral. Pero después, ha de enfrentar la segunda crisis en los gobiernos liberales, durante los primeros lustros del .

El 7 de agosto de 1825 Simón Bolívar decretó la separación de las provincias de Chucuito y Huancané de la jurisdicción del obispado de La Paz e incorporándolas a la diócesis del Cuzco sin intervención papal.

La diócesis de Puno en Perú se erigió mediante la bula In procuranda universalis Ecclesiae por el papa Pío IX el 9 de octubre de 1861, desmembrando una parte del territorio de la diócesis del Cuzco y formalizó la separación hecha en 1825 de Chucuito y de Huancané del obispado de La Paz.

Fue elevada a arquidiócesis el 18 de junio de 1943 por el papa Pío XII mediante la constitución apostólica Ad Spiritule Bonum, desarrolla un nuevo florecimiento pastoral: la revitalización del área rural, la organización del laicado, el aporte de nuevos movimientos apostólicos.
La renovación del concilio Vaticano II y las crisis post-conciliares le afectan, al igual que otras Iglesias. Desde los años ochenta intentan nuevos esfuerzos de vitalización que hoy comienzan a dar sus frutos.

Episcopologio

Los obispos destacados de esta diócesis fueron Feliciano de Vega y Padilla y que luego sería arzobispo de México, Diego Morcillo Rubio de Auñón que luego fuera arzobispo de La Plata, de Lima y dos veces virrey del Perú.

El sucesor de este último también se destacó, Mateo Panduro y Villafañe, al igual que Agustín Rodríguez Delgado que fuera también arzobispo de La Plata y de Lima aunque en este cargo no llegó a tomar posesión, pues falleció antes del viaje. José de Peralta Barnuevo que fuera obispo de Buenos Aires de 1741 a 1746, siendo electo obispo de La Paz en este mismo año, no llegó a tomar posesión del cargo por fallecimiento.

Obispos

Arzobispos
 Abel Isidoro Antezana y Rojas, C.M.F.: 1943 - 1967.
 Jorge Manrique Hurtado: 1967 - 1987.
 Luis Sáinz Hinojosa, O.F.M.: 1987 - 1996 (a obispo auxiliar de la arquidiócesis de Cochabamba).
 Edmundo Luis Flavio Abastoflor Montero: 1996 - 23 de mayo de 2020.
 Percy Lorenzo Galván Flores (23 de mayo de 2020 - al presente)

Templos
Dentro de la jurisdicción de la arquidiócesis hay cuatro basílicas consagradas, una de ellas es la catedral.

 Catedral Basílica Nuestra Señora de La Paz (La Paz)
 Basílica de San Francisco (La Paz)
 Basílica María Auxiliadora (La Paz)

Otro templo destacado es la Iglesia del Carmen (La Paz)

Estadísticas
De acuerdo al Anuario Pontificio 2020 la arquidiócesis tenía a fines de 2019 un total de 930 516 fieles bautizados.

|- align="right"
| 1950 || 980 000 || 1 000 000 || 98.0 || 134 || 48 || 86 || 7313 ||  || 102 || 234 || 122
|- align="right"
| 1966 || 850 000 || 1 000 000 || 85.0 || 180 || 49 || 131 || 4722 ||  || 195 || 314 || 77
|- align="right"
| 1968 || 800 000 || 1 200 000 || 66.7 || 207 || 57 || 150 || 3864 ||  || 165 || 457 || 492
|- align="right"
| 1976 || 1 429 750 || 1 505 000 || 95.0 || 198 || 60 || 138 || 7220 || 7 || 183 || 355 || 74
|- align="right"
| 1980 || 1 628 000 || 1 809 000 || 90.0 || 187 || 57 || 130 || 8705 || 10 || 176 || 368 || 74
|- align="right"
| 1990 || 2 286 000 || 2 504 000 || 91.3 || 194 || 57 || 137 || 11 783 || 16 || 291 || 237 || 86
|- align="right"
| 1999 || 860 000 || 974 000 || 88.3 || 140 || 58 || 82 || 6142 || 3 || 122 || 263 || 54
|- align="right"
| 2000 || 937 400 || 1 061 600 || 88.3 || 134 || 56 || 78 || 6995 || 3 || 128 || 270 || 55
|- align="right"
| 2001 || 1 021 766 || 1 160 683 || 88.0 || 149 || 68 || 81 || 6857 || 3 || 135 || 290 || 55
|- align="right"
| 2002 || 1 109 978 || 1 265 145 || 87.7 || 156 || 72 || 84 || 7115 || 3 || 136 || 300 || 55
|- align="right"
| 2003 || 1 206 769 || 1 369 645 || 88.1 || 144 || 64 || 80 || 8380 || 3 || 131 || 310 || 53
|- align="right"
| 2004 || 1 292 872 || 1 474 150 || 87.7 || 153 || 62 || 91 || 8450 || 3 || 152 || 332 || 53
|- align="right"
| 2013 || 840 793 || 1 057 287 || 79.5 || 168 || 80 || 88 || 5004 || 1 || 139 || 333 || 53
|- align="right"
| 2016 || 873 402 || 1 095 906 || 79.7 || 137 || 71 || 66 || 6375 ||  || 83 || 177 || 53
|- align="right"
| 2019 || 930 516 || 1 208 316 || 77.0 || 133 || 72 || 61 || 6996 || 2 || 84 || 147 || 53
|- align="right"
|colspan=12 |<small>Fuente: Catholic-Hierarchy, que a su vez toma los datos del Anuario Pontificio.
|}

Véase también
 Diócesis de Bolivia
 Diócesis católicas indianas españolas
 Anexo:Diócesis latinas de América

Referencias

Enlaces externos
 GCatholic — Datos de la Arquidiócesis

 Arzobispado de La Paz
 Basílica María Auxiliadora

Arquidiócesis de La Paz


Kasnoantički mozaici su mozaici u Splitu, Hrvatska. Nalaze se u Arhiđakonovoj ulici.

Građeni su od 4. do 5. stoljeća. Stilski pripadaju kasnoj antici.

Pod oznakom P-5244 zavedeni su kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa preventivno zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao arheološka baština.

Izvori

Rimske građevine u Splitu
Zaštićena kulturna dobra u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Dioklecijanova palača

Kasnoantički mozaici u Arhiđakonovoj ulici u Splitu


La liste des ascensions du Tour de France 2018 répertorie les cols et côtes empruntés par les coureurs lors de la 105 édition de la course cycliste par étape du Tour de France.

Présentation

Un total de 53 ascensions sont répertoriées pour l'édition 2018 : 9 classées hors catégorie, 10 de première catégorie, 7 de deuxième, 9 de troisième et 18 de quatrième.

Le point culminant est atteint au col de Portet dans le département des Hautes-Pyrénées, lors de la 17 étape. Le Souvenir Henri-Desgrange y est décerné au coureur Colombien Nairo Quintana.

Le Français Julian Alaphilippe endosse le maillot distinctif de meilleur grimpeur au soir de la dixième étape et le conserve jusqu'à l'arrivée à Paris.

Répartition

Par massif

Par catégorie

Liste

Classement final du Grand Prix de la montagne

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des ascensions du Tour de France
 Grand Prix de la montagne du Tour de France

Liens externes

  Tour de France 2018 sur bikeraceinfo.com

Tour de France 2018
2018

Liste des ascensions du Tour de France 2018


Mia Wasikowska ( ; ; ) este o actriță australiană. Și-a făcut debutul în televiziune în serialul All Saints în anul 2004, urmat de debutul într-un film de lung metraj, Suburban Mayhem, în 2006. Este cunoscută pentru rolul lui Alice din filmul Alice în țara Minunilor

Viața timpurie
Wasikowska s-a născut și a crescut în Canberra, Australia. Ea a urmat cursurile Liceului Karabar, situat într-un mic oraș numit Queanbeyan, în apropiere de Canberra. Are o soră mai mare, Jess, și un frate mai mic, Kai. Mama ei, Marzena Wasikowska, este poloneză, fotograf, în timp ce tatăl ei, John Reid, este un fotograf australian. În 1998, la vârsta de opt ani, Wasikowska și familia ei s-a mutat la Szczecin, Polonia, pentru un an, după ce mama ei a primit o bursă pentru a produce o colecție, întorcându-se în Australia în anul 1974, la vârsta de unsprezece ani. Wasikowska și frații ei au fost subiecții colecției.

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1989
Oameni în viață
Actori australieni

Mia Wasikowska


An Platystele perpusilla in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Platystele perpusilla in nahilalakip ha genus nga Platystele, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Platystele

Platystele perpusilla


Ahmet Refik Erduran (13 Şubat 1928, İstanbul - 7 Ocak 2017, Edirne), Türk oyun yazarı, yayımcı ve gazeteci.

Otuzdan fazla tiyatro oyunu yazmış bir oyun yazarıdır. 1950'li yıllarda Ertem Eğilmez ile birlikte çok satan kitaplar basan Çağlayan Yayınevi'ni kurup yönetmiştir. Erduran, 1965-1981 yılları arasında Milliyet gazetesinde köşe yazarlığı yaptı. 1986-2017 yıllarında Uluslararası Tiyatro Enstitüsü Türkiye Merkezi'nin başkanlığını yürüttü.

Yaşamı

Ailesi ve öğrenimi
Kökleri Karamanoğulları Beyliği'ne dayanan bir aileden gelir. Dedesi, ağır ceza reisi Ahmet Erduran, babası asker ve avukat Hüsamettin Ahmet Bey'dir. Annesi ise Türkiye'de ilk resimli dergiyi çıkaran Maarifçi Mustafa Refik Bey'in kızı Refika Hanım'dır. Çiftin ikinci çocuğu olan Ahmet Refik Erduran, 13 Şubat 1928'de İstanbul'da dünyaya gelmiştir.

Çocukluğunu Salacak (Üsküdar)'ta bir yalıda dadıların gözetiminde geçirdi. İlköğrenimini Nilüfer Hatun İlkokulu'nda (o zamanki adıyla 15. İlkokul) tamamladıktan sonra öğrenimine Robert Kolej'de devam etti. İlk oyununu Robert Kolej'de iken yazdı ve oyun 1948 yılında okulun tiyatrosunda "Kahraman" adıyla sahnelendi.

Erduran, Robert Kolej'den lisans derecesini aldıktan sonra 1947 yılında Tiyatro Tarihi ve Dram Bölümü'nde yüksek lisans eğitimi için Cornell Üniversitesi'ne gitti. Hayranı olduğu Nâzım Hikmet'in cezaevinde hastalandığını ve durumunun kötüleştiğini öğrenince onunla tanışma arzusundan ötürü 1949 yılında Türkiye'ye döndü.

Nazım Hikmet'in Kaçırılması
Refik Erduran, Türkiye'ye döndükten sonra Nazım Hikmet'i hapisten kaçırma planları yaptı ancak buna gerek kalmadı çünkü 28 yıllık mahkûmiyet kararı ile hapse girmiş olan ve 13 yıldır hapis yatan Nâzım Hikmet'in geri kalan cezası, şairin af yasası kapsamına alınması için yürütülen büyük kampanyanın ve yaptığı açlık grevinin ardından affedildi ve şair 15 Temmuz 1950 günü özgür bırakıldı. Ne var ki Nazım Hikmet, 1951 yılında askere çağrılmış ve askerde öldürülme tehlikesi ortaya çıkmıştı. Bu dönemde şairin baba bir anne ayrı kız kardeşi Melda Hanım ile nişanlanan Erduran, artık akrabalık ilişkisi de olan Nazım'ı yurt dışına kaçırma fikrini öne sürdü ve kendisinin kullandığı bir sürat motoruyla Nazım'ın İstanbul Boğazı'ndan Karadeniz'e geçmesine, Karadeniz'de seyreden Romanya bandıralı bir gemiye binerek Türkiye'den ayrılmasına yardımcı oldu. Erduran'ın bu olayda oynadığı rol, uzun süre sır olarak saklandı. Olayla ilgili suç dosyası "kaçıranı meçhul" olarak kapandı. Nazım Hikmet, 1961 yılında yazdığı "Otobiyografi" adlı şiirde kaçışından -Refik Erduran'dan adını anmadan- şu dizeyle bahsetmiştir: "951'de bir denizde genç bir arkadaşla yürüdüm ölümün üstüne"

Kore Savaşı
Erduran, askerliğini Kore Savaşı sırasında Türk Tugayı'nda yedek subay olarak yaptı. Savaşta tercümanlık yapan Erduran, Türk Tugayı'na gönüllü olarak katılmıştı.

Yayımcılık hayatı
Kore Savaşı'ndan döndükten sonra asker arkadaşı Ertem Eğilmez ve devrin tanınmış gazetecisi Kemal Salih Sel'in oğlu Haldun Sel ile 1953 yılında Çağlayan Yayınevi'ni kurdu. Cep kitabı boyutlarında "plastik kapaklı" kitaplarla yayın piyasasında önemli bir başarı elde etti. Refik Halit Karay, Aka Gündüz ve Peride Celal gibi devrin önemli yazarlarının kitaplarının yayımladı. Cumhuriyet gazetesinde tefrika edilen İnce Memed romanını ilk yayımlayan yayınevi oldu (1955). Erotik romanlara, bilimkurgu kitaplara kitap yelpazesinde önemli bir yer verdi. Yayınevi kitaplarını göreceli olarak ucuz fiyatla ve ilk defa gazete bayilerinde satışa sundu. Refik Erduran'ın yazdığı Yağmur Duası adlı kitap da Çağlayan Yayınevi tarafından basıldı ve "çok satanlar" arasına girdi.

Erduran, 1954-1955 yılları arasında "TEF" adlı haftalık mizah dergisini yönetti. Dergi, 1955'te kapandı (1960 yılında Ertem Eğilmez yönetiminde tekrar yayımlanmaya başlamıştır.)

Erduran, zamanla yayımcılık işlerini Ertem Eğilmez'e bırakıp asıl ilgi alanı olan tiyatroya yöneldi.

Oyun yazarlığı
Refik Erduran, Muhsin Ertuğrul'un isteği üzerine, oyun yazarlığı dersleri vermesi için Ankara Üniversitesi'ne davet edilen Amerikalı yönetmen Kenneth Mcgowan'a birkaç ay süreyle asistanlık yaptı. Bu kurslardan Aziz Nesin gibi değerli oyun yazarları faydalandılar.

Bu deneyimden sonra ilk profesyonel tiyatro oyunu "Deli"yi 1957 yılında yazdı. Oyun, İstanbul Şehir Tiyatroları'nda oynandı ve bunu ardı ardına yazdığı diğer oyunları takip etti. Daha çok güldürü ve vodvil türünde oyunlar yazdı. Bir Kilo Namus (1958) ve Cengiz Han'ın Bisikleti (1959) adlı oyunlarıyla ün yaptı.

Devlet Tiyatroları, İstanbul şehir Tiyatroları, Sururi-Cezzar Tiyatrosu, Ulvi Uraz Tiyatrosu, Dormen Tiyatrosu, Ali Poyrazoğlu Tiyatrosu, Kent Oyuncuları, Yunus Emre Tiyatrosu, Tiyatro İstanbul ve Yeditepe Oyuncuları gibi yerli ve yabancı başka topluluklar tarafından otuzdan fazla oyunu sahnelendi.

Yurt içinde ve dışında sinema, televizyon senaryoları yazdı. Atatürk'ün toplumu yeniden yapılandırmada kırdığı sürat rekorunu anlatan Metamorfoz (Başkalaşım) adlı senaryosu TRT tarafından 1992'de filme çekildi. Tiyatro oyunu yazarlığı alanlarında yerli ve yabancı ödüller aldı.

Gazeteciliği
1965 yılında Abdi İpekçi'nin teklifi üzerine Milliyet gazetesinde başladığı köşe yazarlığını 1981 yılına kadar aynı gazetede sürdürdü. Daha sonra Güneş ve Meydan gazetelerinde gazeteciliğe devam etti. 1985 yılında Gazeteciler Cemiyeti'nin En başarılı Köşe Yazarı Ödülü'nü aldı.

1968'de Uluslararası Yazarlar Atölyesi'nin daveti üzerine ABD'ye giden Erduran, bir yıl boyunca Iowa Üniversitesi'nde Yazarlar Atölyesi'ne katıldı ve sonra Kaliforniya'ya yerleşti. Gazeteciliğini Milliyet'in Batı Amerika Haber Bürosu Şefi olarak devam ettirdi. 1982'de İstanbul'a döndüğünde köşe yazarlığını bıraktı. Gazeteciliği, önemli gördüğü konularda yazılar yazarak sürdürdü.

Televizyonculuğu
Erduran bir film şirketi kurarak çeşitli TV dizileri yönetti. En bilineni, Önce Canan adlı dizidir. 1990'larda çeşitli TV programlarında yapımcılık ve sunuculuk üstlendi.

Bosna Savaşı
Erduran, Sırp faşistlerine karşı sembolik direniş göstermek amacıyla 1995 yılında Bosna'ya giderek Kara Kuğular adlı seçkin birliğe katıldı, gördüklerini Milliyet'te dizi olarak yayımlandı. Ardından Bosnalı Samuraylar başlığıyla kitaplaştırıldı.

Romancılığı
Refik Erduran, ilk romanı Yağmur Duası adlı eserdir. Bu roman, 1954 yılında yayımlandığında 9 günde 50 bin satışla bir rekor kırdı. İkinci romanı Er Oyunu, Milliyet gazetesinde dizi olarak yayımlanmaya başladı ancak birinci bölümden sonra 12 Eylül Darbesi nedeniyle dizi yarım kaldı. Erduran, 2003-2005'te yayımladığı romanlarla yazarlığa devam etti. Domuz, Neşe'nin Şarkıları, Er Oyunu ve Kavşak adlı dört roman yayımladı. Ayrıca Sabiha Sertel'i anlattığı Sabiha adlı öykü kitabını; İblisler, Azizler, Kadınlar adlı anı kitabını yayımladı.

ITI Başkanlığı
Erduran, bir BM örgütü olan UNESCO'ya bağlı, kısa adı ITI olan, Uluslararası Tiyatro Enstitüsü Türkiye Merkezi'nin, 1986 yılında Haldun Taner'in ölümü üzerine başkanlık görevini üstlendi. Erduran, aynı örgütün 1989'da Helsinki'de yapılan Dünya Kongresi'nde Uluslararası Yazarlar Komitesi Başkanlığı'na seçildi.

Evlilikleri ve çocukları
Değişik dönemlerde 4 evlilik yapan Erduran'ın bu evliliklerden 4 çocuğu doğdu. İlk evliliğini Nazım Hikmet'in üvey kızkardeşi Melda Hanım ile yaptı (1950-1955), bu evlilikten Murat adında bir oğlu oldu.   1958'de gazeteci Leyla Umar ile evlenip iki yıl evli kaldı; ancak beraberliklerine 1977'ye kadar devam ettiler. Üçüncü eşi Sevim Tülay Güngör'le evliliği 1997'de sonlanan yazar, 74 yaşında, eski eşinin kızı Pınar Duygu ile evlendi; bu evlilik büyük toplumsal infiale neden oldu, hatta o dönemde bir avukatın evliliği iptal davası açması akabinde mahkeme evliliğini iptal etmiştir. Buna rağmen birlikteliğini sürdüren Erduran'ın bu evlilikten Ferhat (1997), Kerem (2002) ve İpek (2002) adında üç çocuğu doğmuştur.

Ölümü
Gazeteci ve oyun yazarı Refik Erduran bir süredir muzdarip olduğu rahatsızlık nedeniyle 7 Ocak 2017'de tedavi gördüğü Edirne'deki bir hastanede 88 yaşında öldü. Cenazesi hava şartlarının düzelmesinin ardından İstanbul'a getirilerek Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedildi.

Yazdığı Bazı Oyunlar
 Açıl Kafam Açıl : İstanbul Devlet Tiyatrosu - 2012
 El Ele : Ankara Devlet Tiyatrosu - 2006
 Bahçemdeki Ayı : Ankara Devlet Tiyatrosu - 2004
 Yemenimin Uçları : İstanbul Devlet Tiyatrosu - 1998
 Halay (oyun) : İstanbul Şehir Tiyatrosu - 1997
 Sehae Vakti : Tiyatro İstanbul - 1997
 Eşek Dağın Sevdalısı : Kent Oyuncuları - 1996
 Ramiz ile Jülide : Kent Oyuncuları - 1995
 Tamirci : Ankara Devlet Tiyatrosu - 1991
 Karayar Köprüsü
 Turp Suyu
 Canavar Cafer
 Yağmur Duası
 Direkler Arasi - Kanto
 Kahraman (oyun)
 Korkunçlar
 Ayı Masalı
 Cengiz Han'ın Bisikleti - 1959
 Bir Kilo Namus : 1958
 Deli (oyun) :i İstanbul Şehir Tiyatrosu - 1957

Kitapları
 Yağmur Duası (1954)
 Domuz (2003)
 Er Oyunu (2004)
 Kavşak (2004)
 Neşe'nin Şarkıları (2004)
 Sabiha (2004)
 İblisler, Azizler, Kadınlar (Anı) (2005)
 Jetonlar Düştükçe (2007) Cumhuriyet Kitapları

Kaynakça
Ahmet Refik Erduran Hayatı ve Eserleri

Robert Lisesinde öğrenim görenler
Türk oyun yazarları
1928 doğumlular
İstanbul doğumlular
2017 yılında ölenler
İstanbul Şehir Tiyatroları sanatçıları
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
Kore Savaşı'ndaki Türk askerler
Burhan Felek Basın Hizmet Ödülü sahipleri
UNESCO Türkiye Millî Komisyonu Yönetim Kurulu Üyeleri
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Sabah (gazete) kişileri
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başarı Ödülü sahipleri

Refik Erduran


Dino Armas (* 20. November 1941 in Montevideo, Uruguay) ist ein uruguayischer Theaterregisseur und Dramaturg.

Armas, seit 1972 als Lehrer tätig, schrieb neben zahlreichen Theaterstücken auch solche für das Kindertheater. Mehr als 80 Theateraufführungen fanden seit 1966 bis ca. 2003 auf Grundlage seiner Werke statt. Unter den Regisseuren, die sich seiner Stücke bedienten, waren beispielsweise Carlos Aguilera, Gustavo Adolfo Ruegger, Alvaro Loureiro, Elena Zuasti, Claudia Pérez und Omar Varela. Armas wurde vielfach für seine Arbeiten ausgezeichnet. Zudem war sein Stück Feliz Día, Papá Gegenstand einer Studie Gabriela Tolettis an der Wiengate University in North Carolina. 2009 entstand auf Grundlage seiner beiden Werke Sus ojos se cerraron und Mujeres solas der Film El novio de la muerta.

Werke
 1965: En otro y último verano
 1974: Carlitos del Mar
 1977: ¿Conoce usted al Doctor Freud?
 1979: Susana's Tango
 1980: Juana de siempre
 1981: Los soles amargos
 1983: De las pequeñas cosas
 1983: Todos los juegos, el juego
 1985: Alias el Manco
 1988: Pentágono
 1989: Feliz Día, Papá
 1990: Queridos cuervos
 1990: Votar es un placer
 1990: Montevideo, reír y llorar te veo
 1990: La canción del soltero
 1991: Se ruega no enviar coronas
 1992: Sus ojos se cerraron
 1992: Se ruega no enviar coronas
 1992: Petunias Salvajes
 1992: Gente como nosotros
 1995: Apenas ayer
 1996: La vida es una milonga
 1996: Manos a la obra
 1997: Atrás del MERCOSUR
 1997: Dios salve a la señora
 1999: Cosmópolis
 1999: Día libre
 2000: Extraños por la calle
 2001: ¿Y si te canto canciones de amor?
 2003: Rifar el Corazón
 2003: Pagar el Pato (Tango para dos)
 2004: Todos los juegos, el juego
 2004: El clú de la Ivonne
 2006: Cuentos al atardecer
 2006: Para servirte mejor
 2007: Trampas para divorciadas
 2007: Pentágono
 2007: Dos en la carretera
 2008: Red Velvet
 2009: Los raros
 2009: Nelson Pino y las mujeres del tango
 2009: La curva de la felicidad

Auszeichnungen (Auszug)
 1974: Preis für den besten Autoren beim VII Festival Infantil für Carlitos del Mar
 1977: Finalist beim VII. Wettbewerb Tirso de Molina in Madrid mit ¿Conoce usted al Doctor Freud?
 1980: Preis als bester Autor beim Zweiten Nationalen Theater-Festival für Kinder und Jugendliche (Segundo Festival Nacional de Teatro para la infancia y la juventud) für Juana de siempre
 1981: Preis der Sociedad Uruguaya de Actores (SUA) für den besten Autoren mit Los soles amargos
 1989: Erster Preis der Intendencia Municipal von Montevideo mit Feliz Día, Papá (nach anderer Quelle bereits 1988)
 1991: Erster Preis der Asociación Uruguaya de Actores für Se ruega no enviar coronas
 1992: Preis des Uruguayischen Bildungs- und Kulturministeriums (MEC) für Se ruega no enviar coronas
 1993: Premio Florencio der Asociación de Críticos del Uruguay in der Sparte bester nationaler Autorentext für Se ruega no enviar coronas

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 30

Weblinks
 Biographie / CV (spanisch), abgerufen am 29. April 2012
 Offizielle Internetpräsenz (spanisch), abgerufen am 29. April 2012

Dramaturg
Theaterregisseur
Uruguayer
Geboren 1941
Mann

Dino Armas


A classe Rio Tocantins consiste em quatro navios (Rio Tocantins, Rio Xingu, Rio Solimões e Rio Negro). A origem desta classe se deu com o relatório do Estudo de Exequibilidade realizado pelo Centro de Projetos de Navios. Este relatório apresentou a necessidade da aquisição de mais navios com o objetivo de realizar levantamentos hidrográficos, provendo as especificações. Todos os navios desta classe foram nomeados em homenagem a rios brasileiros e são destinados ao monitoramento da Bacia do Amazonas, estando subordinados à Diretoria de Hidrografia e Navegação (DHN). Estes navios foram construídos pela INACE, com a encomenda ocorrendo em 26 de maio de 2011. Todos os navios foram concluídos e estão em serviço ativo desde 2011/2012.

Classes de avisos
Classes de navios da Marinha do Brasil
Indústria naval do Brasil

Classe Rio Tocantins


Daniel Traconis García (1836 - 1912) fue un militar y político mexicano, nacido en Mérida, Yucatán y muerto en la misma ciudad. Participó entre otras acciones militares en la guerra de los Tres Años entre 1858 y 1861 y en el levantamiento del sitio de Veracruz en defensa del gobierno de la república de México en 1860. Fue gobernador de Yucatán de 1890 a 1894.

Datos históricos
Se trasladó a la ciudad de México desde muy joven e hizo sus estudios en el Colegio Militar. En 1856 participó en la batalla de Puebla contra los rebeldes que desconocieron el gobierno federal de Ignacio Comonfort. También participó en la guerra de los Tres Años que enfrentó a liberales y conservadores en México y tras la cual, Benito Juárez entró triunfante a la ciudad de México. Fue apresado durante la batalla de Puebla pero logró escapar. En la batalla por la ciudad de México, volvió a ser apresado y fue condenado a muerte, logrando escapar nuevamente. El 1 de enero de 1861 entró triunfante con las fuerzas juaristas a la capital de la república.

Ese mismo año retornó a Yucatán como comandante de una fuerza de celadores en el puerto de Sisal. Combatió a los mayas sublevados en la guerra de castas. En 1864 se unió a las fuerzas de Manuel Cepeda Peraza para defender la causa de México frente a la intervención francesa. Traconis y otros jefes militares y sus tropas fueron derrotados en Campeche por el almirante francés Cloué y fue desterrado a Cuba.

En 1865 le fue levantado el destierro y pudo regresar a Yucatán, no sin antes aceptar las condiciones del imperio. En 1866 recibió instrucciones para defender la población de Tihosuco de los indígenas mayas rebeldes. Cayó en una celada y estuvo a punto de ser derrotado y muerto, de no ser por el auxilio que recibió de un coronel del ejército federal apellidado Padilla, que vino de la ciudad de Mérida en su auxilio.

Fue designado gobernador de Yucatán para el periodo 1890 - 1894. Durante su administración inauguró el primer tramo del ferrocarril Mérida - Valladolid. También concluyó la obra del edificio sede del gobierno estatal en Mérida. Construyó un hospital en la ciudad de Valladolid.

Al término de su mandato fue jefe de la zona militar regional y no se retiró de la actividad castrense sino hasta el año mismo de su muerte, en 1912.

Véase también
 Historia de Yucatán
 Gobernantes de Yucatán
 Guerra de Reforma
 Intervención francesa
 Porfiriato

Referencias

 Vida militar del coronel del ejército Daniel Traconis. Serapio Baqueiro Preve.

Enlaces externos
 Construcción del Palacio de Gobierno de Mérida, Yucatán, México. Consultado el 19 de febrero de 2012.
 Gobernadores de Yucatán durante la dictadura porfirista. Con acceso el 19 de febrero de 2012.
 Referencia al libro de Serapio Baqueiro, conteniendo la biografía de Daniel Traconis en World Cat.

Nacidos en Mérida (México)
Gobernadores de Yucatán del siglo XIX
Militares de Yucatán
Fallecidos en Mérida (México)

Daniel Traconis


Un punct de vedere este un film românesc din 1988 regizat de Anita Gîrbea.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1988 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1988

Un punct de vedere


Elektromanyetizma ve elektronikte, elektromotor kuvvet (emf,  ile gösterilir ve birimi volttur), elektriksel olmayan bir kaynak tarafından üretilen elektriksel eylemdir. Cihazlar (dönüştürücüler); piller (kimyasal enerjiyi dönüştüren) ya da jeneratörler (mekanik enerjiyi dönüştüren) gibi diğer enerji türlerini elektrik enerjisine dönüştürerek bir emf sağlar. Bazen elektromotor kuvveti tanımlamak için su basıncına bir analoji kullanılır (Bu durumda "kuvvet" kelimesi, cisimler arasındaki etkileşim kuvvetleri anlamında kullanılmaz).

Elektromanyetik indüksiyonda, emf, döngüde bir kez hareket ederse, kapalı bir iletken döngüsü etrafında bir elektrik yükü (bu örnekte bir elektron) üzerinde yapılacak elektromanyetik iş olarak tanımlanabilir. Bir döngüyü birbirine bağlayan ve zamanla değişen bir manyetik akı için; elektrik potansiyelinin skaler alanı, dolaşımdaki bir elektrik vektör alanı nedeniyle tanımlanmaz. Ancak yine de bir emf, döngü etrafında sanal elektrik potansiyeli olarak ölçülebilen bir iş yapar.

Thévenin'in eşdeğer devresi gibi modellenen iki uçlu bir cihazda (bir elektrokimyasal hücre gibi) eşdeğer emf, iki uç arasındaki açık devre potansiyel farkı veya gerilim olarak ölçülebilir. Bu potansiyel fark, uçlara harici bir devre bağlanırsa bir elektrik akımını çalıştırabilir ve bu durumda cihaz, o devrenin gerilim kaynağı olur.

Genel bakış
Emf sağlayabilen cihazlar arasında elektrokimyasal hücreler, termoelektrik cihazlar, güneş pilleri, fotodiyotlar, elektrik jeneratörleri, transformatörler ve hatta Van de Graaff jeneratörleri bulunur. Doğada, bir yüzey boyunca manyetik alan dalgalanmaları meydana geldiğinde emf üretilir. Örneğin, jeomanyetik bir fırtına sırasında Dünya'nın manyetik alanının kayması; manyetik alan çizgileri iletkenler arasında kaydırılırken ve kesilirken, elektrik şebekesinde akımlara neden olur.

Bir pilde uçlar arasında voltaj farkına neden olan şarj ayrımı, kimyasal potansiyel enerjiyi elektromanyetik potansiyel enerjiye dönüştüren elektrotlardaki kimyasal reaksiyonlarla gerçekleştirilir. Bir voltaik hücrenin, her elektrotta atomik boyutlarda bir "yük pompasına" sahip olduğu düşünülebilir, yani:

Bir elektrik jeneratöründe, jeneratörün içinde zamanla değişen bir manyetik alan, bir elektrik alan oluşturur. Bu işlem, jeneratör terminalleri arasında bir gerilim farkı yaratan elektromanyetik indüksiyon yoluyla meydana gelir.Yük ayrımı jeneratör içinde gerçekleşir çünkü elektronlar, açık devre durumunda daha fazla yük ayrılmasını imkansız kılan bir elektrik alanı geliştirilinceye kadar bir terminalden diğerine doğru akar. Emf, yük ayrımı nedeniyle elektrik gerilimi ile karşılanır. Bir yük bağlanırsa, bu gerilim bir akımı sürdürebilir. Bu tür elektrikli makinelerde emf'yi yöneten genel ilke, Faraday'ın indüksiyon yasasıdır.

Tarihi
1830 civarında Michael Faraday, iki elektrot-elektrolit arayüzünün her birindeki kimyasal reaksiyonların, voltaik hücre için "emf yatağı" sağladığını tespit etti. Yani, bu reaksiyonlar akımı yönlendirir ve başlangıçta düşünüldüğü gibi sonsuz bir enerji kaynağı değildir. Açık devre durumunda; ayrılan yüklerden gelen elektrik alan, reaksiyonları durdurmak için yeterli olana kadar yük ayrımı devam eder. Daha önceki yıllarda, hücrelerinin metal-metal (elektrot-elektrot) arayüzünde bir temas potansiyeli farkını ölçen Alessandro Volta, tek başına temasın (kimyasal bir reaksiyonu hesaba katmadan) emf'nin kaynağı olduğu konusunda yanlış bir görüşe sahipti.

Gösterim ve ölçü birimleri
Elektromotor kuvveti genellikle şu şekilde gösterilir:  veya ℰ ().

İç direnci olmayan bir cihazda, Q elektrik yükü bu cihazdan geçerse ve W enerjisi kazanırsa, bu cihaz için net emf, birim yük başına kazanılan enerjidir veya W/Q'dur. Yük başına düşen diğer enerji ölçüleri gibi emf de, joule/coulomb değerine eşit olan SI birimi voltu kullanır.

Elektrostatik birimlerdeki elektromotor kuvveti, statvolttur (santimetre gram saniye birim sisteminde, elektrostatik yük birimi başına bir erg'ye eşit miktar).

Biçimsel tanımlar
Açık devreli bir emf kaynağının içinde, yükün ayrılmasıyla oluşturulan korunumlu elektrostatik alan, emf üreten kuvvetleri tamamen iptal eder. Bu nedenle, emf, açık devre durumunda bir emf kaynağının iki terminali A ve B arasındaki bir iç yol ile hizalanan elektrik alanının integrali ile aynı değere ancak zıt işarete sahiptir (yol, negatif terminalden pozitif bir emf vermek için pozitif terminal, devrede hareket eden elektronlar üzerinde yapılan işi gösterir). Matematiksel olarak:

burada E cs, emf ile ilişkili yük ayrımının yarattığı korunumlu elektrostatik alanını, d ℓ A ucundan B ucuna giden yolun bir elemanını ve '·' vektör iç çarpımını belirtir. Bu denklem yalnızca uçbirim olan A ve B konumları için geçerlidir ve emf kaynağı dışındaki kısımlarla A ve B noktaları arasındaki yollara uygulanmaz (elektromotor kuvveti yalnızca kaynağın sınırları içinde bulunur). Bu denklem, yük ayırma Ecs' den kaynaklanan elektrostatik elektrik alanı içerir ve (örneğin) Faraday'ın indüksiyon yasası nedeniyle elektrik alanın korunumlu olmayan herhangi bir bileşenini içermez.

Değişen bir manyetik alanın varlığında kapalı bir yol olması durumunda, kapalı bir döngü etrafındaki elektrik alanın integrali sıfır olmayabilir; "indüklenmiş emf " olarak bilinen emf kavramının yaygın bir uygulaması, böyle bir döngüde indüklenen gerilimdir. Sabit ve kapalı bir C yolu etrafındaki " indüklenmiş emf ":

burada E, korunumlu ve korunumsuz tüm elektrik alandır ve integral, rastgele ancak değişen bir manyetik alanın olduğu sabit bir C kapalı eğrisi etrafındadır. Elektrostatik alan, bir devre etrafındaki net emf'ye katkıda bulunmaz çünkü elektrik alanın elektrostatik kısmı korunumludur (yani, kapalı bir yol etrafındaki alana karşı yapılan iş sıfırdır, geçerli olan  Kirchhoff'un gerilim yasasına bakın, devre elemanları hareketsiz kaldığı ve radyasyon ihmal edildiği sürece).

Bu tanım, isteğe bağlı emf kaynaklarına ve hareketli C yollarına genişletilebilir:

bu, temelde kavramsal bir denklemdir, çünkü "etkin kuvvetlerin" belirlenmesi zordur.

(Elektrokimyasal) termodinamikte
Emf ℰ; bir yük miktarı dQ ile çarpıldığında, bir pilden yük geçtiğinde Gibbs enerjisinde meydana gelen değişim için formalizmde kullanılan termodinamik bir iş terimi olan ℰdQ'yu verir:

burada; G Gibbs serbest enerjisi, S entropi, V sistem hacmi, P sistem basıncı ve T sistemin mutlak sıcaklığıdır.

Kombinasyon (ℰ, Q), eşlenik değişken çiftinin bir örneğidir. Sabit basınçta yukarıdaki ilişki; yük izotermal ve izobarik olarak geçtiğinde, açık hücre gerilimindeki değişikliği T sıcaklığı (ölçülebilir bir miktar) ile S entropisindeki değişime bağlayan bir Maxwell ilişkisi üretir. İkincisi, pilin gücünü veren elektrokimyasal reaksiyonun reaksiyon entropisiyle yakından ilgilidir. Bu Maxwell ilişkisi:

Çözeltiye bir mol iyon girerse (örneğin, aşağıda tartışıldığı gibi bir Daniell hücresinde), harici devreden geçen yük:

burada n0 elektron / iyon sayısı, F0 Faraday sabitidir. Ayrıca eksi işareti hücrenin deşarjını gösterir. Sabit basınç ve hacim varsayılarak, hücrenin termodinamik özellikleri kesinlikle emf'nin davranışıyla şu şekilde ilişkilidir:

burada ΔH, reaksiyonun entalpisidir. Sağdaki miktarların tümü doğrudan ölçülebilir. Sabit sıcaklık ve basınç varsayıldığında:

Nernst denkleminin türetilmesinde kullanılır.

Ayrıca bakınız

 Voltaik pil

Kaynakça

Elektrodinamik
Elektromanyetizma

Elektromotor kuvvet


Hericium erinaceus er ætisveppur af broddkóralsbálki. Hann ásamt nokkrum öðrum í ættkvíslinni eru taldir góðir matsveppir. Sveppurinn vex yfirleitt á dauðum eða deyjandi beyki, eik eða hlyn, einstaka sinni á lifandi trjám. Útbreiðslan er um mestallt norðurhvel, þó sjaldséður í Evrópu.

Tilvísanir

Broddkóralsbálkur
Ætisveppir

Hericium erinaceus


ملف:Gdebi installing deb حزمة.png|thumb|left|لقطة من برنامج «جي ديبي» أثناء تثبيته حزمة دبيان
جي ديبي (بالإنجليزية: Gdebi) هو أداة تتيح تثبيت حزم ديب (بالإنجليزية: deb) مع واجهة رسومية، تمكن هذه الأداة مستخدم لينكس من تثبيت الحزم (البرمجيات) بالنقر المزدوج عليها من خلال واجهة رسومية، بالإضافة إلى خيار سطر الأوامر. الأداة مثبتة بصورة افتراضية على نظام أوبونتو حتى الإصدار 10.4, وفي الإصدار «مافريك ميركات» 10.10 سيتم تثبيت البرامج من خلال مركز برمجيات اوبنتو.

تقنية العمل
جي ديبي (بالإنجليزية: Gdebi) يمكن المستخدم من تثبيت الحزم المحفوظة في وسائط التخزين المحلية (قرص صلب مثلا) مع تنزيل وتثبيت الملفات المشتركة الضرورية (الاعتماديات: Dependency) تلقائيا.

مراجع

وصلات خارجية

صفحة المشروع

برمجيات حرة متعددة المنصات
توزيعات معتمدة على دبيان
ديبكج
قادة مشروع دبيان
وثائق وثقافة البرمجيات الحرة

جي ديبي


Dongfeng 16 ili DF-16 ( kineski: 东风, Istočni vjetar; NATO-ovo kodno ime: CSS-11) kopneni je taktički balistički projektil Narodne Republike Kine. Ima samonavodeću glavu, a s dometom od 800-1200 km DF-16 spada u projektile kratkog i srednjeg dometa.

Razvoj Dongfenga 16 u China Space Sanjiang Group Corporation, tadašnjoj Devetoj akademiji (九院) China Aerospace Science and Industry Corporation, započeo je 2009. Namjera je bila zamijeniti starije rakete kratkog dometa DF-11 i DF-15 modernim sustavom. Budući da se DF-16 temeljio na prethodna dva modela, troškovi razvoja bili su ograničeni.  Od 2010. godine raketu su pod sadašnjim imenom trupe testirale prvo na kozmodromu Jiuquan, a ondai u Bazi 52 topničkog korpusa u Anhuiju. Kao i u ostalim projektilima Narodnooslobodilačke armije Kine, brojka 1 u oznaci DF-16 označava jednostupanjsku raketu, a 6 je serijski broj.  U rujnu 2012. prve fotografije DF-16 pojavile su se na kineskim internetskim stranicama, a projektil je službeno u upotrebi od 2014. godine.  Prvo javno predstavljanje održano je 3. ožujka. rujna 2015. na vojnom mimohodu povodom obilježavanja 70. obljetnice pobjede nad Japanom u Drugom svjetskom ratu.

Tehnologija
11.8 m duga raketa na kruto gorivo  se nalazi na peteroosovinskom kamionu s uređajem za uspravljanje,  pri čemu je zaštićena od utjecaja temperature i vlage uzdužno zglobnim spremnikom, što povećava njezinu pouzdanost.  Kamion za sve terene s pogona 10×10 je 16,3 m dužine, 3,5 m širok i težak 22,5 t bez tereta. Može transportirati projektile koji zajedno s bojevom glavom mogu  težiti do 45 t. Na cesti kamion dostiže brzinu od 70 km/h. Kada transporter stigne na paljbeni položaj, prvo se otvara gornja polovica transportnog kontejnera, koji je vodoravno pričvršćen za kamion. Potom se hidraulički podiže raketa koja se još nalazi u donjoj polovici oklopa transportnog kontejnera i pričvršćena je na donji kraj bojne glave. Nosač bojne glave projektila se oslobađa, donja polovica granate se sklapa natrag u horizontalni položaj, a nakon postavljanja inercijalnog navigacijskog sustava  projektil se može lansirati.

DF-16, koji pronalazi svoju metu kroz interakciju svog inercijalnog navigacijskog sustava sa satelitskim navigacijskim sustavom Beidou  i dobro je zaštićen od elektroničkih protumjera,  karakterizira posebno visoka razina točnosti, koja je usporediva s onom od krstarećeg projektila. Pri ponovnom ulasku u atmosferu raketa ima brzinu od 8 Macha  Bojna glava mase 1.5 t    može biti konvencionalna ili primiti do tri nuklearne bojeve glave. Nakon odvajanja bojeve glave, projektil ispušta veliku količinu mamaca kako bi neprijateljskom radaru otežao fiksiranje cilja.

Prema izvješćima američkih medija, DF-16 predstavlja značajnu prijetnju Tajvanu jer je njegovu bojevu glavu velike brzine, koja se spušta pod strmim kutom, teško presresti proturaketnim sustavima kao što je MIM-104 PAC-3. DF-16 je posebno dizajniran za napade na stacionarne ciljeve kao što su zračne luke, gdje se visokoeksplozivne bojeve glave mogu koristiti za uništavanje pojedinačnih hangara, kazetnim streljivom može se koristiti za uništavanje pista, a bojevim glavama za razbijanje bunkera može se koristiti za uništavanje podzemnog zapovjedništva objekata.

Vanjske poveznice
 Globalna sigurnost: DF-16 (engleski)

Izvori

Stranice s nepregledanim prijevodima
Balistički projektili
Kineski navođeni projektili

Dongfeng 16


Giske er eyjasveitarfélag í Mæri og Raumsdalur í Noregi. Fjöldi íbúa í sveitarfélaginu er 8.497 (2022).

Stjórnsýslumiðstöð sveitarfélagsins er þéttbýlið Valderhaugstrand.. Til sveitarfélagsins fellur einnig þéttbýlisins  Giske og Roald.

Sveitarfélagið samanstendur af tveimur flateyjum Giske og Vigra og tveimur hrikalegum eyjum til viðbótar Godøya og Valderøya, auk fjölda smærri eyja. Sveitarfélögin eru rétt norðan og vestan við Álasund.
Sveitarfélög í Mæri og Raumsdal

Giske (sveitarfélag)


Felix Körling, (17 Aralık 1864; Kristdala, Kalmar län (Småland), İsveç – 8 Ocak 1937 Halmstad, İsveç), İsveçli besteci, kilise müzisyeni ve müzik öğretmeni.

August Körling'in oğlu Sven Körling'in kardeşi ve Amerikalı fotoğrafçı Torkel Korling'in babasıydı. Felix Körling, Gençlik marşı'''nın (Tre trallande jäntor) bestecisiydi ve ayrıca çocuk şarkıları da yazdı.

Bazı besteleri:
 "Nej se det snöar",
 "Tomtegubben som hade snuva",
 "Ack, nu är det vinter och skidan hon slinter",
 "Tre trallande jäntor",
 "En liten låt ôm vår'n",
 "En glad trall''".

1864 doğumlular
İsveçli besteciler
1937 yılında ölenler

Felix Körling


Timi este un film românesc din 2009 regizat de Cristi Iftime. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Adrian Titieni, Cerasela Trandafir.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2009 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2009
Filme regizate de Cristi Iftime

Timi