Davut Güloğlu (1 Ocak 1972, Yenigüzel, Rize), Türk halk müziği (Karadeniz) ve pop müzik şarkıcısı.

Karadeniz müziği ile tekno ve pop müziği birleştiren kendine özgü müziği ile popüler olmuştur. 2001 yılında çıkardığı albümdeki Nurcanım şarkısı ile tanınır.

İlk yılları
1972 yılında Rize'nin Yenigüzel köyünde doğdu. 11 çocuklu bir ailenin  yedinci çocuğudur.  Babası Çaykur'da memur, annesi ev hanımı idi. Çocukluğu Rize'de geçti. 13 yaşında iken annesini, 14 yaşında iken babasını kaybetti. Lise eğitimini yarıda bıraktı. Altı yıl Rize'nin amatör futbol kulüplerinde futbol oynadı.

1991 yılında İstanbul'a yerleşerek ailesinin işleri ile ilgilendi, marketçilik yaptı. Bu dönemde Arif Sağ'ın açtığı müzik kurslarına katılan ve beste yapmaya başlayan Güloğlu, marketinin iflas etmesi üzerine düğün salonlarında şarkıcılık yaptı. 1993 yılında Sibel Yıldırım ile evlendi ve bu evlilikten bir oğlu oldu. Çift, 2003 yılında boşandı.

Sanat hayatı
Sanatçı  1998 yılında  'Sarılsam da Olmayi Darılsam da Olmayi' adlı albümü çıkardı. Bu albümü ile ilgili olarak "ben beni yansıtamadım" sözleriyle memnuniyetsizliğini ifade etti.

2001 yılının Ocak ayında Nurcanım' adlı albümü çıkardı. Çok ilgi gören ve Güloğlu'nu meşhur eden bu albümün korsan satışlarla birlikte yaklaşık 2 - 2,5 milyona yakın kopya sattığı düşünülür. Güloğlu, Nurcanım şarkısı ile dönemin cumhurbaşkanının dikkati çekmiş ve yapımcısı Şahin Özer, kendisini Ahmet Necdet Sezer'in bizzat arayıp  "ülkenin bulunduğu bu ortamda bu neşeli şarkı ile moralleri yükselttiniz" dediğini ifade etmiştir.

2003 yılının Mayıs ayında '''Katula Katula' adlı albümünü çıkardı. Bu albüm ile kendi albüm satış rekorunu kıran Davut Güloğlu, 'Karadeniz'in Ricky Martin'i' olarak anıldı. Albüm, Türkiye dışında Avrupa'da Türklerin yoğun olduğu bölgelerde ilgi gördü. Aynı yıl albümünde bulunan Nez ile düet yaptığı Yalan Mı? isimli şarkısını single olarak piyasaya sürdü.

2004 yılında 'Dur Orda Dur' teklisini, bir yıl sonra 'Çat Çat',  2007'de  'Kapak Olsun', 2009'da Kopalım Bari', 2012 yılında 'Seni Seni'  albümlerini çıkardı.

17 Eylül 2006 tarihinde yayımlanmaya başlayan  'Sev Kardeşim' adlı dizide Hande Ataizi ile başrolü paylaştı. 2011'de  Kanaltürk televizyonunda 'Hayata Gülerken' adlı sabah kuşağı programında Ece Erken ile birlikte sunuculuk yaptı.

Altı yıl aradan sonra 2018'de Hayat Devam Ediyor adlı albümü, 2020'de Çareler de Çaresiz adlı teklisi piyasaya çıktı.

20 Şubat 2022 tarihinde Yeniden Refah Partisi'nde Kültür ve Sanattan Sorumlu Genel Başkan Danışmanı olmuştur.

 Diskografi
 1998: Sarılsamda Olmayi Darılsamda Olmayi 2001: Nurcanım 2003: Katula Katula 2003: Yalan Mı? feat - Nez
 2004: Dur Orda Dur 2005: Çat Çat 2007: Kapak Olsun 2009: Kopalım Bari 2012: Seni Seni 2014: Hapishane İçinde 2015: Aşk 2018: Hayat Devam Ediyor / Bu Kadar Naz Olur Mu? 2020: Çareler De Çaresiz Klipleri
 1998: Sarılsam da Olmuyor 2001: Nurcanım 2001: Kömürlen mi Yazılmış 2001: Benim Büyük Allahım 2003: Katula Katula 2003: Yalan Mı? feat.Nez 2004: Dur Orda Dur 2005: Çat Çat 2007: Ham Yaparım 2009: Kopalım Bari 2009: Yaralı Kalbim 2009: Dur Biraz 2012: Seni Seni 2015: Aşk 2018: Hayat Devam Ediyor 2018: Bu Kadar Naz Olur Mu ? 2020: Çareler de Çaresiz Filmografi
 2002: Reyting Hamdi 2006: Sev Kardeşim 2007: Tatlı İntikam 2008: Kırmızı Işık''

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmi site

Türkiye Lazları
Yaşayan insanlar
1972 doğumlular
Rize doğumlu şarkıcılar
Türk erkek pop şarkıcıları
Karadeniz müziği sanatçıları
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Şahin Özer Müzik sanatçıları
Seyhan Müzik sanatçıları
Poll Production sanatçıları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Yeniden Refah Partisi mensubu siyasetçiler

Davut Güloğlu


El Atlético Venezuela Club de Fútbol fue un club de fútbol profesional venezolano que tenía sede en Caracas, Venezuela. Jugaba en la Primera División de Venezuela y disputaba sus partidos como local en el Estadio Brígido Iriarte.

Fundado el 23 de julio de 2009 por el almirante Franklin Zeltzer.

A finales de 2022 tristemente el equipo desapareció institucionalmente.

En tres años, logró dos ascensos a Primera División y dos campeonatos de Segunda División.

Sus primeros colores fueron el naranja y el negro, pero un cambio de dueños alteró todo en el conjunto nacional y utilizaron como colores principales en su uniforme el azul y el rojo, colores del Ejército Bolivariano.

Historia

Los inicios
El Atlético Venezuela Club de Fútbol fue fundado el 23 de julio de 2009 en la ciudad de Caracas y tiene como sede el Estadio Brígido Iriarte, ubicado en la urbanización El Paraíso, en el suroeste de la capital de Venezuela.

Su fundador y primer presidente fue el Almirante Franklin Zeltzer, y estuvo acompañado en la directiva por Atilio Radomile (Vicepresidente), Franklin Zeltzer (Secretario General), Olaida Pulido (Tesorera), Aderito de Souza ( Vocal) y Mena Cerrachio (2.º Vocal). El Consejo de Honor los conformaron como Presidente, Pedro Gadea, y como miembros, José Pastran y Alberto Pedroza.

Para su ingreso al fútbol profesional de Segunda División en los torneos de la Federación Venezolana de Fútbol, ocupó el lugar dejado por el club UNEFA FC, quien cedió sus derechos a la naciente divisa para la temporada 2009-2010.

Su primer encuentro en Segunda División como Atlético Venezuela fue el domingo 23 de agosto de 2009 en el estadio del Cocodrilos Sport Park ante Estrella Roja, con el que empató a un gol, tanto anotado por Darwin Peralta al minuto 42. Peralta pasó así a ser el primer jugador en marcar un gol con el Atlético Venezuela en el fútbol profesional. El árbitro principal de ese desafío fue Tomas Salón, del estado Aragua.

En el Torneo Apertura 2009 el Atlético ocupa la novena casilla, con saldo de 16 juegos, 6 ganados, 6 empatados y 4 perdidos, 19 goles a favor y 13 goles en contra. El director técnico del equipo en este torneo fue Rodrigo Piñón. Antonio Steimbach, César Rincón y Darwin Peralta fueron los máximos anotadores del equipo en el Apertura 2009.

En el Torneo Clausura 2010 el equipo cambia de director técnico y llega Jesús Iglesias quien asume el control y lo lleva a Primera División. El equipo pierde 2-1 en el estreno de Iglesias ante Estrella Roja, sin embargo el Consejo de Honor de la Federación Venezolana de Fútbol le daría luego los tres puntos al prosperar una protesta en contra del rival por la alineación indebida de un jugador suspendido. Luego de 16 jornadas, el equipo queda igualado en la primera casilla de la clasificación del Torneo Clausura 2010 con el Caracas "B" pero por mejor diferencia de goles ocupa el primer lugar y se titula campeón del torneo, por lo que gana el ascenso a la Primera División y el derecho de jugar la final ante el filial del Caracas FC. El saldo del equipo en el Clausura fue de 11 ganados, 2 empatados y 2 perdidos, 28 goles a favor y apenas 10 en contra, para 35 puntos. El viernes 28 de mayo de 2010 en el Cocodrilos Sport Park, Atlético Venezuela empata a un gol con el Caracas FC en el juego único final para decidir el campeón de la Temporada 2009-2010. El cuadro filial se fue arriba en el marcador apenas a los 4 minutos con un autogol de Edson Rodríguez. Luciano Roque, al 39, igualó la pizarra, que no se movería más. Hubo que decidir el encuentro por lanzamientos de penaltis y el Atlético fue el ganador 4-3 sobre los Rojos del Ávila. Por los campeones lanzaron Ender Márquez (fuera), Marcos Vivas (gol), Yaquino Celli (gol), Luciano Roque (gol) y Edson Rodríguez (gol). Por Caracas FC, Josef Martínez (gol), Carlos Suárez (gol), Mike Pineda (gol), Carlos Verdú (fuera) y Rómulo Otero (parado).

Jugaron en ese partido histórico que le dio la primera estrella al Atlético Venezuela, Franklin Zeltzer, Winder Mendoza, Norman Baquero, Edson Rodríguez, Marcos Vivas, Francisco Valdez (Yaquino Celli 88'), Francisco Chávez, Charbel Roye (Jorge Padilla 74'), Luciano Roque, Kleudes García y Christopher Soto (Endert Márquez 76'). Además formaban parte del equipo el uruguayo Marcelo Refresquini, el colombiano César Rincón, y los nacionales Wilkinson Rivas, Philipe Estévez, Javier Godoy, Jonathan Guerra, Miguel Ángel Ariza, Ramón y Diego Cristaldo, Joel Galán, Cristian Ormeño y José Bottini.

El cuerpo técnico encabezado por Jesús Iglesias contó con el soporte de Felipe Soto, Javier Covela, Fabio Pérez y Sergio Pareja como delegado. La directiva por su parte encabezada por el almirante Franklin Zeltzer contó con apoyo de Atilio Ratomile en la gerencia general y Juan Emilio Rodríguez como coordinador.

El primer ascenso y la crisis
En la temporada 2010-2011 el equipo juega en Primera División con muy poca fortuna, pues al término de la misma desciende a Segunda División, sumergida en una fuerte crisis económica producto de la falta de apoyo comercial y deportivo, que pusieron en duda la continuidad del equipo.

El técnico Jesús Iglesias, se encargó de armar el plantel e inició la pretemporada y cinco días antes del arranque del Torneo Apertura 2010 fue separado del cargo y en su lugar contrataron al uruguayo Carlos María Ravel, quien apenas dirigió tres juegos antes de renunciar. Fue sustituido por el jugador activo y capitán Edson Rodríguez, quien dirigió al equipo hasta el último juego del Torneo Clausura 2011, en que descendió a Segunda División.

El domingo 8 de agosto de 2010 el Atlético Venezuela debutó en la Primera División ante el Atlético El Vigía empatando a un gol, tanto anotado por Emilio Garcés a los 64 minutos. En el tiempo adicionado (90+4') el tachirense José Contreras le dio la igualdad al equipo merideño y le impidió al Atlético Venezuela obtener su primer triunfo en la máxima división. El árbitro principal de este histórico compromiso, disputado en el Estadio Nacional Brígido Iriarte fue el carabobeño Paúl Riera.

Luego de 34 jornadas, el equipo finalizó penúltimo en la Tabla Acumulada de la Temporada 2010-2011 y perdió la categoría. El saldo final fue de 34 jugados, apenas 6 ganados, 5 empatados y 23 perdidos. Anotó 30 goles y recibió la cifra récord de 83 en contra. Cabe destacar la goleada de 10-0 recibida por el Deportivo Anzoátegui el 28 de abril de 2011.

Descendido a Segunda División, con numerosas deudas con jugadores, técnicos y proveedores, el club entra en crisis y se duda de su participación en la Temporada 2011-2012 en la categoría de plata.

La reestructuración

A falta de un mes para el inicio de la temporada, un grupo de jóvenes empresarios deciden hacerle frente al equipo, salvarlo económica y deportivamente y de mutuo acuerdo con la directiva anterior asumen el control del Atlético Venezuela.

La nueva junta directiva la encabeza el Dr. Rubén Villavicencio, quien rápidamente asume el compromiso adquirido con las autoridades salientes y dan inicio a un saneamiento de la deuda y a la reconstrucción del equipo en su parte deportiva. Contratan al director técnico José Hernández y a un grupo de jóvenes futbolistas, en su mayoría procedentes de clubes de Primera División, así como algunos cedidos a préstamo.

El primer objetivo deportivo trazado por el nuevo Atlético Venezuela fue el de ocupar los primeros lugar de su grupo en el Torneo Apertura 2011 y ganar el derecho de jugar el Clausura 2012, que será el que le permita luchar por el ascenso a la Primera División.

El primer objetivo deportivo fue logrado. El siguiente fue conseguir el ascenso a Primera División, alcanzado luego de un notable Torneo Clausura, en el que el equipo finalizó campeón invicto e impuso un récord nacional de 30 encuentros sin derrotas en la Segunda División.

El segundo ascenso
El Atlético Venezuela, disputó su segunda temporada en la Primera División. Logró una destacada actuación en la Copa Venezuela 2012, en la que alcanzó por primera vez los cuartos de final. Allí, luego de cuatro victorias consecutivas en las rondas anteriores, se despidió del torneo ante el Deportivo Anzoátegui por apenas un gol de diferencia (global 3-2).

Consolidación y debut internacional
De regreso a Primera División el Atlético Venezuela escribió una nueva y exitosa historia en la temporada 2012-2013. En la tabla acumulada de la temporada, el equipo se ubicó en el octavo lugar y le valió jugar su primera serie pre sudamericana, en la cual enfrentó al Deportivo Táchira que le eliminó en cerrada lucha.

En la temporada 2013-2014, Atlético Venezuela se trazó ir por más. En la tabla acumulada, el cuadro nacional finalizó en la novena posición con 47 unidades cosechadas y en su segunda serie Presudamericana consecutiva, enfrentó al Aragua FC que lo eliminó en una llave muy pareja de principio a fin.

En el mes de julio de 2014, Atlético cumplió cinco años de fundado y a partir de agosto disputa su sexto campeonato profesional, cuarto en la primera división, con el firme propósito de seguir cumpliendo los objetivos trazados en la institución.

2016 significó un año de muchas alegrías para Atlético Venezuela. Un comienzo ilusionante se vio complicado al final del Torneo Apertura por adversos resultados deportivos que comprometieron la continuidad del equipo en la máxima categoría del fútbol profesional. Sin embargo, con trabajo, gallardía, amor por los colores y muchas ganas, el grupo supo sacar las fuerzas necesarias para terminar el Torneo Clausura entre los cuatro mejores equipos del semestre, bajo el mando del técnico español Álex Pallarés,  alcanzando así el mejor desempeño en los cortos siete años de historia que tiene la institución, con el añadido de lograr una de las metas planteadas a corto plazo: participar en una competencia internacional.

El colofón fue sobrepasado por los chicos de la categoría Sub-20 que contra todo pronóstico batieron en una disputada final de la Serie Oro al Deportivo Táchira, convirtiéndose en campeones nacionales y clasificando a la Copa Libertadores de la categoría, demostrando así que la inversión y dedicación puesta en el crecimiento del fútbol base es la máxima prioridad en Atlético Venezuela.

Ello presenta un 2017 ilusionante, que arrancó con una sonada victoria internacional en su estreno en la Copa Sudamericana. Fue el miércoles 1° de marzo, en el Estadio Nacional de Santiago de Chile, bajo el mando del técnico argentino Ignacio González, cuando el Atlético derrotó al Palestino de aquel país 0-1 con tanto del también argentino Jonathan Herrera, por el partido de ida de la primera fase de dicha competición.

Desde allí, el empuje de la Raza Atlética por conseguir objetivos importantes ha llevado a renombrados jugadores del entorno nacional a reforzar al Atlético Venezuela. Por lo tanto, no resultó sorpresivo que en el Torneo Apertura 2019, el equipo del profesor Jaime de la Pava lograra la clasificación al octogonal final del torneo, donde Carabobo FC en una pareja llave de ida y vuelta fue el rival que sacó de competencia a los nacionales, que aun así tuvieron un destacadísimo torneo con Edder Farías como máximo artillero de la competencia con 18 goles y Marlon Fernández como el mejor asistidor con 8 pases de gol a lo largo del Torneo Apertura en el décimo
aniversario del club.

Para este 2020, la Raza Atlética apunta a lo más alto institucional y deportivamente. Es por ello que de la mano de jugadores renombrados en el entorno futbolístico nacional venezolano, y tras un mercado de fichajes muy inteligente, las expectativas están colocadas en el proyecto del Atlético Venezuela. A cargo del mismo un viejo conocido del club: Henry Meléndez, quien se formó como estratega desde la Sub-14 en las categorías menores del club. Asimismo, varios de los jugadores que integrarán el plantel profesional y las categorías menores han hecho vida desde pequeños en Fuerte Tiuna, siendo la casa azul y roja la que los ha visto crecer como futbolistas profesionales.

Instalaciones

El Atlético Venezuela CF disputa sus partidos de local en el Estadio Brígido Iriarte, ubicado en pleno corazón de Caracas, Venezuela, en la urbanización El Paraíso. Inaugurado como «Estadio Nacional» en 1937 y remodelado desde sus cimientos para los Juegos Panamericanos de 1983. Tiene capacidad para 9800 espectadores, cómodamente sentados en la silletería dispuesta en sus dos tribunas, de dos niveles cada una.

Centro de Entrenamiento
Ubicado en Fuerte Tiuna, es el recinto donde el primer equipo hace vida en sus entrenamientos y donde disputan sus partidos las categorías menores y femeninas del club. A principios de 2019 se comenzaron a hacer trabajos de remodelación y ampliación de los terrenos, para que se puedan adaptar a las exigencias de competiciones tales como la Super Liga Femenina y la Serie Élite.

Plantilla 2020

Jugadores y Cuerpo Técnico

| colspan=8 style="background: #0000FF" align=center| Porteros

|-
| colspan=8 style="background: #0000FF" align=center| Defensas

}

|-
| colspan=8 style="background: #0000FF" align=center| Centrocampistas

|-
| colspan=8 style="background: #0000FF" align=center| Delanteros

(*) Jugadores Juveniles Sub-18, según reglamento del Torneo debe haber al menos 1 jugador Sub-18 en cancha

Altas y bajas: Torneo Apertura 2020 (Venezuela)

Estadísticas históricas del club
 Primer gol en 1.ª
Emilio Garcés en el partido contra Atlético El Vigía al minuto 64.

 Primer punto en 1.ª
En la fecha 1º ante Atlético El Vigía consiguiendo un empate a 1, el 8 de agosto de 2010.

 Participaciones en Copa Sudamericana: 1 (2017)

Máximos goleadores del club
 Actualizado al 20 de febrero de 2020.

 Actualizado al 11 de febrero de 2020.

Entrenadores de todos los tiempos en Primera División

Entrenadores de todos los tiempos en Segunda División

Fútbol femenino

El cuadro nacional también es femenino. Desde que se creó la Super Liga profesional femenina, la institución azul y roja ha apostado por el balompié femenil, dando así garantía de igualdad y masificación de la disciplina en el país. Desde su nacimiento, la Raza Atlética ha tenido en sus filas a jugadoras con procesos de selección nacional, que han representado a la Vinotinto en sus distintas categorías. Algunas de ellas son: Vimarest Díaz (Mundialista Sub-20 / 2015), Yailyn Medina (Mundialista Sub-20 / 2015), Zhenia Liendo (Selección Nacional Sub-20 actualmente), Aranzha Aguiar (selección de Venezuela Sub-17 - Sudamericano de Argentina 2018), Yurimar Toledo (Mundialista Sub-17 / 2010), Maleike Pacheco (Mundialista Sub-17 / 2010), entre otras.

La goleadora histórica del conjunto femenino es Ariannys Oropeza con 31 anotaciones con los tres años que lleva en la escuadra profesional. A cargo de este espléndido grupo de jugadoras se encuentra el estratega Ayrton Marques, que asumió las riendas del cuadro nacional desde la creación de la Super Liga en el 2017. El conjunto femenino hace vida en el Centro de Entrenamiento de Fuerte Tiuna y allí mismo reciben jornada tras jornada a sus rivales. Para la temporada 2020 seguirán demostrando que son de raza atlética y de esa manera dejar el nombre de la institución en lo más alto.

Palmarés
 Segunda División de Venezuela (2): 2009/10 y 2011/12
 Torneo Clausura de Segunda División (1): 2009/2010

Directiva y Personal Administrativo
 Presidente:  Rubén Villavicencio
 Vicepresidente:  Luisa Gómez
 Tesorero:  Reinaldo Burgos
 Director General:  Braulio Méndez
 Director adjunto:  José Salazar
 Administrador:  Mayker Bravo  Yusbely Olivo
 Coordinadora de Mercadeo:  Marialexandra Bermúdez
 Jefe de Seguridad:  Gustavo Ortiz
 Gerente de medios:  Víctor Gómez
 Jefe de Prensa:  Luis Pérez Fernández
 Medios y Prensa:  Juan Silva  Álvaro Navas  Theoscar Mogollón  Juan José Orozco  Fabrizio Cuzzola,  Kathleen González

Indumentaria

Referencias

Enlaces externos

 https://drive.google.com/file/d/1rovY5OaU-RjE8edeHojhR8RFZWQgJB2W/view / Guía Oficial de Medios Temporada 2020

Atlético Venezuela Fútbol Club
Equipos de fútbol desaparecidos de Venezuela

Atlético Venezuela Club de Fútbol


A literary genre is a category of literature. Genres may be determined by literary technique, tone, content, or length (especially for fiction). They generally move from more abstract, encompassing classes, which are then further sub-divided into more concrete distinctions. The distinctions between genres and categories are flexible and loosely defined, and even the rules designating genres change over time and are fairly unstable.

Genres can all be in the form of prose or poetry. Additionally, a genre such as satire, allegory or pastoral might appear in any of the above, not only as a subgenre (see below), but as a mixture of genres. , they are defined by the general cultural movement of the historical period in which they were composed.

History of genres

Aristotle
The concept of genre began in the works of Aristotle, who applied biological concepts to the classification of literary genres, or, as he called them, "species" (eidē). These classifications are mainly discussed in his treatises Rhetoric and Poetics.

Genres are categories into which kinds of literary material are organized. The genres Aristotle discusses include the epic, the tragedy, the comedy, dithyrambic poetry, and phallic songs. Genres are often divided into complex sub-categories. For example, the novel is a large genre of narrative fiction; within the category of the novel, the detective novel is a sub-genre, while the "hard-boiled" detective novel is a sub-genre of the detective novel.

In the Rhetoric, Aristotle proposed three literary genres of rhetorical oratory: deliberative, forensic, and epideictic. These are divided based on the purpose of the orator: to argue for future policy or action (deliberative), discuss past action (forensic), or offer praise or blame during a ceremony (epideictic).

In the Poetics, Aristotle similarly divided poetry into three main genres: the epic, tragedy, and comedy. In the case of poetry, these distinctions are based not on rhetorical purpose, but on a combination of structure, content and narrative form. For each type, he proposed a definition as well as the rules for its construction.

Further development of genre
After the time of Aristotle, literary criticism continued to develop. The first-century Greek treatise "On the Sublime", for example, discussed the works of more than 50 literary writers and the methods they used to influence their audiences' emotions and feelings.

Romantic genre theory
The origins of modern Western genre theory can be traced to the European Romantic movement in the late eighteenth and early nineteenth centuries, during which the concept of genre was scrutinized heavily.

The idea that it was possible to ignore genre constraints and the idea that each literary work was a "genre unto itself" gained popularity. Genre definitions were thought to be "primitive and childish."

At the same time, the Romantic period saw the emergence of a new genre, the 'imaginative' genre. The reason for this shift is often attributed to the social events that were taking place in the Western world in terms of wars, infighting and overthrown leadership.  People felt the need for "escapism" to remove themselves from their respective situations.

Northrop Frye

In 1957 Canadian scholar Northrop Frye published "Anatomy of Criticism," in which he proposes a system of genres and a set of rules to describe the constraints of each genre. In this work, he defines methodological classifications of the genres of myth, legend, high mimetic genre, low mimetic genre, irony, the comic, and the tragic through the constitution of "the relation between the hero of the work and ourselves or the laws of nature." He also uses the juxtaposition of the "real" and the "ideal" to categorize the genres of romance (the ideal), irony (the real), comedy (transition from real to ideal), and tragedy (transition from ideal to real). Lastly, he divides genres by the audience they are intended for into: drama (performed works), lyric poetry (sung works), and epic poetry (recited works).

Genre in the twenty-first century

Since the Romantic period, modern genre theory often sought to dispense with the conventions that have marked the categorization of genres for centuries. However, the twenty-first century has brought a new era in which genre has lost much of the negative connotations associating it with loss of individuality or excess conformity.

Genres

Genre categorizes literary works based on specific shared conventions, including style, mood, length, and organizational features. These genres are in turn divided into subgenres.

Western literature is typically subdivided into the classic three forms of Ancient Greece, poetry, drama, and prose. Poetry may then be subdivided into the genres of lyric, epic, and dramatic. The lyric includes all the shorter forms of poetry e.g., song, ode, ballad, elegy, sonnet. Dramatic poetry might include comedy, tragedy, melodrama, and mixtures like tragicomedy.

The standard division of drama into tragedy and comedy derives from Greek drama. This division into subgenres can continue: comedy has its own subgenres, including, for example,  comedy of manners, sentimental comedy, burlesque comedy, and satirical comedy.

The genre of semi-fiction includes works that mix elements of both fiction and nonfiction. A semi-fictional work may be the retelling of a true story with only the names changed; at the other end of the spectrum, it may present fictional events with a semi-fictional protagonist, as in Jerry Seinfeld.

Often, the criteria used to divide up works into genres are not consistent, and can be subject to debate, change and challenge by both authors and critics. However, some basic distinctions are widely accepted. For example, it is commonly accepted that the genre of fiction ("literature created from the imagination, not presented as fact, though it may be based on a true story or situation") is not applied to all fictitious literature, but instead encompasses only prose texts (novels, novellas, short stories) and not fables.

Common genres in Western literature
 The genre of Poetry includes the subgenres of sonnets, haiku, and limerick, among others.
 The genre of Prose includes the notebook, novel, novella, and short story.

Related methods of categorization of literature
There are other ways of categorizing books that are not usually considered "genre".  Notably, this can include age categories, by which literature may be classified as adult, young adult, or children's literature.  There is also classification by format, where the structure of the work is used: graphic novels, picture books, radio plays, and so on.

See also

 List of writing genres
 Genre criticism
 Genre studies
 Genre fiction

References

genre

Literary genre


Acest articol dezvoltă secțiunea Opera a articolului principal Nicolae Grigorescu.

Țărancă din Muscel este o pictură realizată de pictorul român Nicolae Grigorescu. Lucrarea aparține Muzeului Național de Artă al României, nu a fost datată de către artist, dar a fost semnată în partea stângă jos a ei.

Portrete de țărănci

Descrierea lucrării

Galerie

Referințe

Bibliografie
 Alexandru Vlahuță: Pictorul Nicolae Grigorescu, București, 1910
 Virgil Cioflec: Grigorescu, Editura Cultura Națională, București, 1925
George Oprescu: Nicolae Grigorescu, 2 vol. București, 1961-1962Grigorescu - Album comemorativ la 100 de ani de la decesul lui artistului, editat de Muzeul Național de Artă al României cu ocazia expoziției retrospective "Grigorescu pictor al naturii" desfășurată la Galeria de Artă Românească Modernă a muzeului, texte de Mariana Vida și Monica Enache, coordonator Rodica Matei, București, 25 octombrie 2007
 Mircea Popescu: N. Grigorescu, seria Arta pentru toți, Editura Meridiane, București, 1962

Legături externe

Alexandru Vlahuță: N. I. Grigoresco : Sa vie et son oeuvre - Editură Bucarest: Imprimerie Socec & C-ie, Société Anonyme, 1911 - în www.digibuc.ro, accesat 11 mai 2017
George Oprescu: Grigorescu și Franța: Studiu asupra formației spirituale și artistice a maestrului - Editura Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, Imprimeria Națională București, 1946 - în www.digibuc.ro, accesat 11 mai 2017
George Oprescu: Franța văzută de pictori români - ALBUM'' - Editura Casei Școalelor, București, 1946 - în www.digibuc.ro, accesat 11 mai 2017

Nicolae Grigorescu

Țărancă din Muscel (pictură de Nicolae Grigorescu)


Kaseta je u audiotehnici plastično kućište s magnetskom vrpcom za snimanje i reprodukciju zvuka uz pomoć kasetofona. Kupuje se s već snimljenim zapisom (najčešće glazbom) ili kao prazna za naknadno snimanje. Napoznatija je ona tvrtke Philips iz 1963. čija je dimenzija 104 mm × 63,8 mm × 12,1 mm. Vrpca širine 3,81 mm sastoji se od poliesterskoga nosivog sloja, debljine 0,030 do 0,037 mm na koji je nanesen magnetski materijal (željezo, željezni oksid ili kromov oksid). Za stereofonski zapis polovica širine vrpce podijeljena je na dvije staze širine 0,36 mm i razmaka od 0,3 mm, tako da se okretanjem kasete može snimiti novi stereozapis na drugoj polovici širine vrpce. Brzina vrpce u kasetofonu je 4,76 cm/s, a najdulje moguće trajanje zapisa je 2×60 minuta. Postoji i mikrokaseta tvrtke Olympus koja se rabi u džepnim kasetofonima na principu diktafona. Zbog jednostavnosti i praktičnosti Philipsova je kaseta služila i kao popularan medij za spremanje i čitanje podataka za kućna računala.

Izvori

Nosači zvuka

Kaseta


ترام دمشق شبكة مواصلات توافق على إنشاءها في العام 1889 م في مدينة دمشق بسوريا، وتم تأسيس الشركة المسؤولة عن تنفيذ مشروع الترام بتاريخ 5 ديسمبر 1904.

تاريخ الترام
عام 1889 م تم الاتفاق بين وزير الأشغال (النافعة) في الدولة العثمانية وبين يوسف مطران على إنشاء خطوط الترام في مدينة دمشق وخطط لتمديد خط من وسط المدينة نحو المنطقة المسماة باب الله في نهاية حي الميدان وإلى جامع الشيخ محي الدين بن عربي في حي الصالحية وإلى الباب الشرقي ومسجد الأقصاب وبعد ذلك إلى دوما وبقي هذا المشروع دون تنفيذ حتى عام 1904 م.

بتاريخ  تم تأسيس شركة تحت اسم الشركة العثمانية السلطانية للتنوير الكهربائي بدمشق، ووضع مشروع شامل لخطوط الترام وعربات الترام بين مناطق وأحياء دمشق قامت بتنفيذ هذا المشروع شركة بلجيكية متخصصة برأسمال ستة ملايين فرنك وزعت على عدة آلاف من الأسهم يتضمن المشروع إضافة لآنارة دمشق بالكهرباء وبقدرات عالية لتسير عربات الترامواي أو الترام تنفيذ ومد خطوط الترام في المدينة، وتم مد خطوط الترام بدء من منطقة الفردوس إلى حي الميدان وحي الصالحية وإلى مناطق المهاجرين والقصاع ودوما حسب مخطط الترام الموضوع سابقا في أحياء المدينة وتوالت فتح خطوط الترام بعد ذلك إلى دمشق القديمة وارتبطت غالبية مناطق دمشق بشبكة من سكك الترام، حيث كانت عربات الترام تجوب شوارع وأحياء المدينة.

النقل في سوريا
تاريخ دمشق
النقل بالترام
نقل

ترام دمشق


Cliffhanger Original Motion Picture Soundtrack est la bande originale du film Cliffhanger : Traque au sommet de Renny Harlin sorti en 1993. Elle a été composée par Trevor Jones.

L'album initial, composé de 18 titres, sort en 1993 chez Scotti Brothers Records. Deux versions plus complètes seront éditées : en 2011 tout d'abord, par le label Intrada puis en 2017 chez La-La Land Records.

Édition complète (Intrada)

Édition complète (La-La Land)

Notes et références

Bande originale de film
Album musical sorti en 1993

Cliffhanger : Traque au sommet (bande originale du film)


Un réseau social décentralisé est un type de réseau social sur internet qui n'est ni contrôlé ni géré par une entité unique. L'objectif est de donner aux utilisateurs plus de pouvoir, de liberté et de garantir la protection de leur vie privée.

Types de réseaux sociaux décentralisés
Il y a deux types principaux de réseaux sociaux décentralisés :

 Les réseaux sociaux fédérés, dans lesquels le réseau est composé d'une fédération de serveurs. Il y a plus d'utilisateurs que de serveurs.
 Les réseaux sociaux distribués, dans lesquels il n'y a aucun serveur. Tout utilisateur opère son propre nœud.

Références

Réseau social

Réseau social décentralisé


Forestillingsevne er evnen til at danne forestillinger. Evnen forveksles sommetider med fantasi, men i megen moderne filosofi og psykologi er der snarere tale om evne til at forestille sig noget ved at danne indre repræsentationer. Forestillingsevnen er således en evne til at danne sig ideer og tankebilleder, som både kan være fantasi og repræsentationer af noget virkeligt. Begerebet forestillingsevne anvendes især inden for den moderne psykologi.

Psykologi
Begrebet har blandt andet en vigtig betydning hos den schweiziske psykiater Carl Gustav Jung. Han taler også om den aktive imagination, som er en metode til at opnå erkendelse af indholdet i det ubevidste. Jung anvendte selv denne som en særlig meditationsmetode, der både gav adgang til at udforske indholdet af det personligt og kollektivt ubevidste.

Begrebet anvendes også i moderne klinisk psykologi og udviklingspsykologi. Blandt andet menes det, at børn og voksne med autisme har en nedsat forestillingsevne, hvilket gør deres tankegang ufleksibel.

Litteratur

 Fleischer, Anne mfl (2021). Forestillingsevnen hos børn og unge med autisme. Dansk Psykologisk Forlag
 Hannah, Barbara. Encounters with the Soul: Active Imagination as Developed by C.G. Jung. Santa Monica: Sigo, 1981.

Noter

Psykologi

Forestillingsevne


Türkiye millî futbol takımı, Türkiye'yi uluslararası turnuva ve maçlarda temsil eden futbol takımıdır. İlk maçını 26 Ekim 1923 tarihinde yapan takım, FIFA Dünya Kupası'na katılmaya 1950, 1954 ve 2002 olmak üzere 3 defa hak kazanmış, ancak 1950 FIFA Dünya Kupası'na finansal sorunlar yüzünden katılamamıştır.

Türkiye Futbol Federasyonu bir UEFA üyesi olduğundan, Türkiye millî takımı dünya çapındaki turnuvalara Avrupa elemeleri üzerinden katılmaktadır. 2002 FIFA Dünya Kupası'nda Şenol Güneş yönetiminde aldığı üçüncülük ve Fatih Terim yönetiminde 2008 Avrupa Futbol Şampiyonasında aldığı üçüncülük, tarihindeki en büyük başarılarıdır ve Şenol Güneş yönetiminde gençleştirilmiş kadrosuyla 2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası'nda da üçüncülüğü vardır (2002 Dünya Kupası ikincisi Almanya katılmayınca yerine davet edildi)*.  Avusturya ve İsviçre'nin ortaklaşa düzenlediği Euro 2008'de sakatlıklara rağmen (Almanya maçında toplam 14 oyuncu vardı ve bunların ikisi kaleciydi.) Almanya ile yarı final oynadı ve son dakika golüyle elenmiştir. Tarihinde iki kez FIFA Dünya Kupası'na katılma başarısı göstermiş olan Türkiye millî takımında en fazla formayı 120 kez Rüştü Reçber giymiş, millî forma altında en fazla golü ise 51 kez ile Hakan Şükür atmıştır.

Kullandığı forma setinden iç saha forması, Türk bayrağının renklerini taşıyan klasik kırmızı-beyaz formadır. Dış sahada kullanılan forma ise yeni dizayn edilmiştir ve iç saha forması gibi kırmızı ve beyazdan oluşmaktadır.

Tarihi

1923'ten 1980'lere

Türk sporunun ilk teşkilatı olan Türk İdman Cemiyetleri İttifakının kurulmasının ardından Yusuf Ziya Öniş başkanlığında ilk Türk Futbol Federasyonu 1923 yılında Şehzadebaşı'ndaki Letâfet Apartmanı salonunda yapılan toplantıda "Futbol Hey'et-i Müttehidesi" adıyla kurulmuştur. Ardından FIFA'ya başvurulmuş ve Türkiye 21 Mayıs 1923 tarihinde FIFA'nın 26. üyesi olmuştur. FIFA üyeliğinin ardından 1923 yılında Türk millî takımı; Ali Sami Yen'in teknik direktörlüğünde çıktığı ilk resmî maçında aynı sene Romanya ile İstanbul'da Taksim Stadı'nda karşılaştı ve 2-2 berabere kaldı. Karşılaşmada iki gol atan Zeki Rıza Sporel Türk millî takımının ilk golünü atarak tarihe geçti. 1924 Paris Olimpiyatları'nda Çekoslovakya ile oynanan ve 5-2 kaybedilen maç, kayıtlara millî takımın yurt dışındaki ilk maçı olarak geçti. 1949 yılında Suriye'yi geçerek 1950 FIFA Dünya Kupası'na katılma hakkını elde etmesine rağmen Dünya Kupası'nın düzenleneceği Brezilya'nın uzaklığının doğurduğu mali problem yüzünden turnuvaya katılamadı. 17 Haziran 1951 tarihinde dönemin güçlü takımı, sonradan 1954 FIFA Dünya Kupası'nı kazanacak olan Batı Almanya'yı Berlin'deki Olimpiyat Stadı'nda 2-1 yenen Türk millî takımı, Türk futbol tarihinin o dönemki en büyük zaferine imza attı. Bu maçta sergilediği oyunla Türkiye'nin kalecisi Turgay Şeren; artık Berlin Panteri lâkabıyla anılır oldu. 1954 yılındaki Dünya Kupası elemelerinde İspanya ile eşleşen Ay Yıldızlılar; deplasmandaki maçı 4-1 kaybederken kendi sahasında da 1-0 kazandı. O zamanki statü gereği averaj göz önüne alınmadığından tarafsız sahada (Roma şehrinde) üçüncü bir karşılaşma yapıldı ve 2-2 berabere tamamlandı. Dönemin statüsünde uzatmalar ya da penaltılar olmadığından, eşitlik bozulmayınca para atışı (yazı tura) yapıldı. Para atışı sonucunda Türk millî takımı, İspanya'yı eleyerek tarihinde ilk defa FIFA Dünya Kupası'na katılmayı başardı. İsviçre'de düzenlenen kupanın grup maçlarında Güney Kore'yi 7-0 yenerek tarihinin en farklı galibiyetlerinden birini alan millî takım, üç sene önce mağlup ettiği Batı Almanya'ya grup karşılaşmasında 4-1, play-off maçında ise 7-2 yenilerek bir üst tura çıkma şansını kaybetti. Türkiye kupada oynadığı üç maçta kaydettiği 10 gol ile maç başına 3,33 gol ortalamasıyla 2002'ye katılana kadar maç başına en fazla gol atan takım unvanını korudu. 1955 yılında 1954 FIFA Dünya Kupası'na katılan kadronun çoğunun askerde bulunmasının katkısıyla Ordu millî futbol takımı finalde İtalya'yı geçerek Dünya Şampiyonu oldu. 1956 senesinde bir önceki FIFA Dünya Kupası'nda final oynayan Macaristan'ı İstanbul'da 3-1 deviren millî takım; tarihinin unutulmaz galibiyetlerinden birine imza attı.

Türkiye, 1966 FIFA Dünya Kupası elemelerinde Portekiz, Çekoslovakya ve Romanya'nın bulunduğu zor bir gruba düştü ve grup sonuncusu oldu. 1970 FIFA Dünya Kupası elemelerinde Sovyetler Birliği ve Kuzey İrlanda ile karşılaşan Türkiye, puan dahi alamadan grup sonuncusu oldu. Türkiye 1974 FIFA Dünya Kupası elemelerinde İtalya ve İsviçre ile gruptan çıkmak için mücadele etti. Napoli'de 0-0 berabere kalan Türkiye, İstanbul'da İtalya'ya 1-0'la yenildi ve finallere katılabilme şansını kaybetti. Türkiye, 1978 FIFA Dünya Kupası eleme gruplarında her iki maçta da Avusturya'ya boyun eğdi ve finallere katılma şansını kaybetti. 1982 FIFA Dünya Kupası elemelerinde Sovyetler Birliği, Çekoslovakya, Galler ve İzlanda'nın bulunduğu grupta puan alamadan sonuncu olan Türkiye, 1986 FIFA Dünya Kupası elemelerinde İngiltere'den iki maçta toplam 13 gol yediği grup maçlarında sadece bir puan alıp grup sonuncusu oldu. 1990 FIFA Dünya Kupası elemelerinde son grup maçları öncesi averajla grup ikincisi olan Türkiye son maçta SSCB'ye kaybederek kıl payı elemeleri geçemedi.

1991'den 2002'ye
1991 Akdeniz Oyunları'nda finale çıkan genç nesil; Türk Futbol Tarihi'nde milat oldu. 1992 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde son, 1994 FIFA Dünya Kupası elemelerinde ise 5. torbadan kur'a çekimine katılan millî takım; bu nesille birinci torbaya kadar yükseldi. Akdeniz Oyunları finalinde Türk ümit millî futbol takımı, sonradan 2006 FIFA Dünya Kupası'nı kaldıran İtalya'ya elendi. A millî takıma yükselen bu nesil futbolcularla Fatih Terim teknik direktörlüğünde takım; Euro'96 elemelerinde İsviçre ve İsveç'i 2-1 yendi; İsveç'i saf dışı bırakarak İngiltere'de düzenlenen 1996 Avrupa Futbol Şampiyonası'na katılmaya ilk kez hak kazandı. Türk millî takımı; turnuvada Hırvatistan, Danimarka ve Portekiz ile aynı grupta yer aldı. Hırvatistan'a son dakikalarda yediği golle yenilen millî takım Portekiz'e 1-0 ve Danimarka'ya 3-0 mağlup oldu. Turnuvada hiç gol atamayan ve hiç puan alamayan Türk millî takımı; ilk kez katıldığı Avrupa Şampiyonası'ndan eli boş döndü. 1998 FIFA Dünya Kupası elemelerinde grupta Hollanda ve Belçika'nın ardından üçüncü olan takım turnuvaya gitme şansını son maçlarda kaybetti. Mustafa Denizli yönetiminde Euro 2000 elemelerinde Almanya'nın ardından grup ikincisi olarak baraj maçlarına kaldı. İrlanda'nı rakip sahada 1-1 ve içeride 0-0'lık sonuçlarla eleyerek Belçika ve Hollanda'nın ortaklaşa düzenlediği 2000 Avrupa Futbol Şampiyonası'na katılmaya hak kazandı. Türk millî takımı, B Grubu'nda İsveç, İtalya, Belçika ile eşleşti. İlk maçta İtalya'ya 2-1 kaybeden millîler; Avrupa Şampiyonalarında ilk golünü attı, gruptaki ikinci maçında İsveç ile golsüz berabere kalarak ilk puanını aldı. Gruptan çıkan takımı belirleyecek son maçta ev sahibi Belçika'yı Hakan Şükür'ün -biri kaleciden bile yükseğe sıçrayarak kafayla olmak üzere- attığı 2 golle devirerek Avrupa Şampiyonaları'nda ilk galibiyetini alan Türk millî takımı; İtalya'nın ardından ikinci olmayı başardı ve futbolda tarihinde ilk defa bir uluslararası organizasyonda çeyrek finale yükseldi. Çeyrek finalde Portekiz ile eşleşen millîler; rakibine 2-0 yenildi ve 6. olarak turnuvaya veda etti.

Dünya üçüncülüğü

2002 FIFA Dünya Kupası elemelerinde Şenol Güneş yönetiminde İsveç'in ardından ikinci olan millîler kupaya gitme hakkını da play-off (baraj maçları)'nda Avusturya'ya 1-0 ve 5-0'lık sonuçlarla üstünlük sağlayarak kazanan ay-yıldızlılar; tarihinin en büyük başarısını bu turnuvada elde etti. Temelini 1991 yılındaki Akdeniz Oyunları'nda ikinci olan futbolcuların oluşturduğu takım Brezilya, Kosta Rika ve Çin ile birlikte C Grubu'nda yer aldı. Grup aşamasını Güney Kore'de oynayan Ayyıldızlılar ilk maçında Brezilya karşısında Hasan Şaş'ın attığı müthiş golle öne geçmesine rağmen karşılaşmayı 2-1 kaybetti. İkinci maçında da Kosta Rika ile 1-1 berabere kalan millîler, grubun son maçında Çin'i 3-0 yenerek gruptan ikinci olarak çıkmayı başardı. 2. Tur'da ev sahiplerinden biri olan Japonya'yı Ümit Davala'nın attığı golle 1-0 geçen ekip, çeyrek finalde turnuvada Fransa ve İsveç gibi takımları yenen Senegal ile eşleşti. Türk millî takımı karşılaşmayı İlhan Mansız'ın attığı altın golle 1-0 kazandı. Sonradan kupayı kazanacak olan, grupta karşılaştığı ve kaybettiği Brezilya'ya yarı finalde (1-0) kaybeden Türk millî takımı, Güney Kore'yi 3-2 yenerek Dünya üçüncüsü oldu. Üçüncülük maçında Hakan Şükür maçın başlamasından 10.8 saniye sonra attığı golle FIFA Dünya Kupası tarihinin en hızlı golünü attı ve tarihe geçti. Üçüncülük maçının sonunda Türkiye ile Güney Kore'li futbolcuların kol kola sergiledikleri dostluk görüntülerini seyircileri alkışlaması üzerine, Avrupa basını daha önce olası Türkiye-Güney Kore finali için "kâbus final" derken maçtan sonra "finalin adı Türkiye-Güney Kore olmalıydı" şeklinde başlıklar attı. Kupanın ardından turnuvanın en iyi oyuncuları kadrosuna Rüştü Reçber ve Hasan Şaş seçildi.

2002 FIFA Dünya Kupası sonrası
1 yıl önce dünya üçüncüsü olan takımdan sadece 8 oyuncunun 23 kişilik kadroya alındığı 2003 FIFA Konfederasyonlar Kupası'nda da Kolombiya'yı yenerek üçüncü olan Türk millî takımı, 2004'te Dünya Kupası Sonrası Sendromu adı verilen ve bir duraklama dönemi yaşadı. Çekilen kuralar sonucunda 7. Grupta İngiltere, Slokavya, Macaristan ve Lihtenştayn ile aynı grupta yer alan Türkiye, 20 puanlı İngiltere'nin ardından topladığı 19 puanla grubu ikinci bitirdi ve yine play-off oynamaya hak kazandı. 2004 Avrupa Futbol Şampiyonası'na katılma hakkını play-off maçlarında Letonya'ya deplasmanda 1-0 mağlup olan Türkiye, kendi evinde 2-2 berabere kalınca şampiyonaya katılma hakkını kaybetti. 2006 FIFA Dünya Kupası elemelerinde Yunanistan, Ukrayna ve Danimarka ile aynı grupta bulunan Ayyıldızlılar; Ersun Yanal yönetiminde başarısız olmasa da basının baskısı sonucu Ersun Yanal yerine Fatih Terim getirildi. Fatih Terim yönetiminde 25 puanlı Ukrayna'nın ardından grupta 23 puanla ikinci olmayı başaran Türk millî takımı play-off maçlarında İsviçre ile eşleşti. Deplasmanda 2-0 yenildiği İsviçre'yi rövanşta 4-2 yenmesine rağmen deplasman golü kuralıyla rakibine elendi. Maçtan sonra her iki takım futbolcuları ve teknik heyeti arasında çıkan olaylar yüzünden FIFA Türkiye'ye -resmî maçlarda geçerli olmak üzere- 3 maç tarafsız sahada seyircisiz oynama cezası verdi.

2006 yılında Türk vatandaşlığına geçen ve Mehmet Aurelio adını alan Brezilyalı Marco Aurélio Brito dos Prazeres, teknik direktör Fatih Terim tarafından Lüksemburg ile oynanacak hazırlık maçı kadrosuna çağrılarak bir ilki gerçekleştirdi. 1980'lerin ikinci yarısından itibaren hızla artan bir şekilde millî takımda yer alan, Avrupa'da doğup büyümüş Türk kökenli futbolcuların aksine Aurelio'nun tamamen yabancı kökenli bir futbolcu olarak Türk vatandaşlığına geçmesinin hemen ertesinde millî takıma çağrılması tartışmalara sebep oldu.

2008 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde Yunanistan, Norveç, Bosna-Hersek, Macaristan, Moldova ve Malta ile aynı grupta bulunan Türk millî takımı grupta oynadığı ilk 3 maçın 3'ünü de kazanmayı başardı. Dördüncü maçına 25 Mart 2007 tarihinde Atina'da Yunanistan karşısına çıkan millîler maçın hemen başında yediği golle 1-0 mağlup duruma düşmesine rağmen Tuncay Şanlı, Gökhan Ünal, Tümer Metin ve Gökdeniz Karadeniz'in golleriyle karşılaşmayı 4-1 kazandı ve tarihinin en büyük başarılarından birine imza attı. Daha sonra ise 28 Mart Çarşamba günü oynadığı Norveç maçından 2-2'lik skorla ayrıldı. Bu karşılaşmada takımın her iki golünü de Hamit Altıntop attı. A millî takımının üç maçlık seyircisiz oynama cezası bu maçla sona erdi. Bosna-Hersek ile olan bundan sonraki grup maçında ise Hakan Şükür ve Sabri Sarıoğlu ile iki kez öne geçmesine karşın Türkiye son dakikada yenen golle 3-2 mağlup oldu. 8 Eylül 2007 günü Malta maçında 2-2 berabere kalan millî takım beklenmeyen iki puan kaybı yaşadı. 12 Eylül 2007 günü ise Macaristan karşısında BJK İnönü Stadyumu'nda oynanan maçta 3-0'lık net bir skorla galibiyet alındı. Ancak Avrupa'nın zayıf ekiplerinden Moldova karşısında 1-1 berabere kalıp hemen arkasındanda grup lideri Yunanistan'a 0-1 yenilerek grubunda üçüncü sıraya gerileyerek 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası işini zora soksa da 17 Kasım 2007 gününde grup 2.'si Norveç'i deplasmanda 1-2 yenerek Euro 2008'e gitme şansını son maça taşıdı. 21 Kasım 2007 Çarşamba günü İstanbul Ali Sami Yen Stadyumu'nda oynanan Bosna Hersek maçını Türkiye, 1-0 kazanmış ve o gün 2008 Avrupa Futbol Şampiyonası finallerine katılmaya hak kazanmıştır.

Avrupa'da son dörde kalan Türkiye
2008 Avrupa Futbol Şampiyonası öncesi elinde birçok futbolcu olmasından dolayı kadro seçiminde büyük zorluklar yaşayan Fatih Terim önderliğindeki millî takım turnuvaya Portekiz'e 2-0 yenilerek başladı. Turnuvanın 2. maçında ev sahibi İsviçre ile karşılaşan millîler 1-0 yenik duruma düşmesine rağmen Semih Şentürk ve Arda Turan'nın golleriyle maçı 1-2 kazandı ve gruptan çıkma şansını son maça bıraktı. A Grubu'nun son maçında Çek Cumhuriyeti karşısında 2-0 mağlup duruma düşmesine rağmen maçın bitmesine son 15 dakika kala Arda Turan'ın 1, Nihat Kahveci'nin 2 golüyle maçı 3-2 kazanarak tarihinde ikinci kez Avrupa Futbol Şampiyonası'nda çeyrek finale çıktı. Maçın son dakikasında kaleci Volkan Demirel'in kırmızı kart görmesi nedeniyle 10 kişi kalan Ayyıldızlılar'da, 3 oyuncu değiştirme hakkını kullanıldığı için Tuncay Şanlı kalede görev yapmıştır. Çeyrek final'de Balkan ekolünün temsilcisi Hırvatistan önünde normal süresi 0-0 biten maçta 119. dakikada 1-0 mağlup duruma düşen Türkiye, 121. dakikada Semih Şentürk'ün attığı golle maçı penaltılara götürmüş, penaltılarda rakibini üstünlük sağlayarak yarı finale adımını atmıştır. Kadrosundaki sakat ve cezalı futbolcuların çokluğuna rağmen yarı final mücadelesinde Türkiye, maçta öne geçmesine rağmen Almanya beraberliği yakaladı ve öne geçti yine son dakikalarda Semih Şentürk'ün attığı golle beraberliği yakalamasına rağmen son dakikalarda Philipp Lahm'ın attığı gol ile maçı Almanya 3-2 kazanarak finale çıktı. Fakat, Türkiye Avrupa Şampiyonası tarihinin en büyük başarısını yakalayarak ilk dörtte yer aldı.

2008 Avrupa Futbol Şampiyonası sonrası

2010 FIFA Dünya Kupası elemelerinde son Avrupa şampiyonu İspanya, Belçika, Bosna-Hersek, Estonya ve Ermenistan ile aynı gruba düşen Türkiye, grubu İspanya ve Bosna-Hersek'in ardından 3. sırada tamamlayarak baraj maçı oynama hakkı elde edemedi. Bunun üzerine istifa eden Terim'in yerine Guus Hiddink getirildi. 2012 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde Kazakistan, Belçika, Avusturya, Almanya ve Azerbaycan ile aynı gruba düşen Türkiye, sürpriz bir Azerbaycan mağlubiyetine rağmen grubu Belçika'nın önünde, 2. sırada tamamlayarak baraj maçı oynamaya hak kazandı. Hırvatistan ile oynadığı ilk baraj maçını sahasında 3-0 kaybeden Türkiye, deplasmanda 0-0 berabere kalınca 2012 Avrupa Şampiyonası'na gidemedi. Turnuvanın ardından Hiddink'in yerine getirilen Abdullah Avcı ile başlanan 2014 FIFA Dünya Kupası elemelerinde Romanya, Estonya, Hollanda, Andorra ve Macaristan ile aynı gruba düşen Türkiye, grubu Hollanda, Romanya ve Macaristan'ın gerisinde kalarak 4. sırada bitirdi ve bu başarısızlığın ardından istifa eden Avcı'nın yerine tekrar Fatih Terim getirildi.

2016 Avrupa Futbol Şampiyonası
14 Ağustos 2013'te Gana ile oynanan hazırlık maçından altı gün sonra teknik direktör Abdullah Avcı görevini bıraktığını açıkladı. Bu kararın ardından TFF başkanı Yıldırım Demirören, Galatasaray'ı yönetmekte olan Fatih Terim'e millî görevi teklif edeceğini söyledi. 22 Ağustos 2013'te Terim'in sezon sonuna kadar Galatasaray ve millî takımı beraber çalıştıracağı açıklandı. Terim'in gelmesi ile iyi bir ivme yakalayan Türkiye, Eylül ayındaki iki maçı kazandı. Bu maçlar sonrasında Terim, Galatasaray ile yollarını ayırdı ve millî takıma odaklandı. Ekim ayında oynadığı ilk maçı da kazanan Türkiye şansını son haftaya taşısa da son maç grup birincisi olan namağlup Hollanda'ya elenerek FIFA Dünya Kupası vizesi alamadı.

2016 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde Kazakistan, İzlanda, Letonya, Hollanda ve Çek Cumhuriyeti ile aynı grupta bulunan Türkiye, 9 Eylül 2014 tarihinde İzlanda ile oynadığı ilk maçını Reykjavik'te 3-0 kaybedip, 2.maçında Kadıköy'de Çek Cumhuriyeti'ne 2-1 yenildi ve 2 mağlubiyetle başladı, millîlerin tek golünü Umut Bulut kaydetti. Elemenin 3. maçında Letonya ile 1-1 berabere kalırken millîlerin golünü Bilal Kısa attı. Dördüncü maçında 16 Kasım 2014 tarihinde Kazakistan karşısına çıkan millîler, Burak Yılmaz'ın 2, Serdar Aziz'in 1 golüyle maçı 3-1 kazandı ve ilk galibiyetini aldı. Bu maçtan önce ısınma sırasında taraftarların ıslık ve küfürlerine maruz kalan millî takımın kalecisi Volkan Demirel stadyumu terk etti. Terim, Demirel'in bu tavrından sonra kaleciyi bir daha millî takıma çağırmazken, kaleyi Volkan Babacan'a teslim etti.

28 Mart 2015 tarihinde oynadığı Hollanda maçından 1-1'lik skorla bitti. Millîlerin golünü Burak Yılmaz kaydetti. 12 Haziran 2015 tarihinde Astana'da Kazakistan maçında Arda Turan'ın golüyle 1-0 kazandı. 3 Eylül 2015 tarihindeki Torku Arena'da Letonya ile 1-1 berabere kalarak arkasından da Hollanda'yı 3-0 mağlup edip ve 10 Ekim 2015'te grup ikincisi Çek Cumhuriyeti'ni 2-0 yenerek 2016 Avrupa Futbol Şampiyonasına gitme umutlarını son maça taşıdı. 13 Ekim 2015 Salı günü İzlanda ile oynadığı maçı Türkiye, 1-0 kazandı ve en iyi grup üçüncüsü olarak Fransa'da düzenlenecek 2016 Avrupa Futbol Şampiyonası finallerine katılmaya doğrudan hak kazandı. Terim de millî takımı 1996 ve 2008'den sonra bir kez daha bir turnuvaya götürme başarısı yakaladı.

Hazırlık maçlarının ardından Terim, Arda Turan kaptanlığında ve Emre Mor gibi genç yetenekleri de dahil ettiği bir kadroyla şampiyonaya katıldı. 2016 Avrupa Futbol Şampiyonası'nda boy gösteren takım ilk maçında Hırvatistan'a 1-0, ikinci maçında İspanya'ya 3-0 yenilerek iki mağlubiyet aldı. Gruptaki son maçında Çek Cumhuriyeti'ni 2-0 yenmesine rağmen grup üçüncüleri arasında 5. olarak gruptan çıkamadı ve Euro 2016'ya veda etti. Bu başarısız sonuçtan sonra futbola verilen ve futbolcuların istediği primler büyük bir tartışma konusu oldu. Terim, turnuva sonrası ilk maçlar olacak Rusya ile oynanacak hazırlık maçı ve 2018 FIFA Dünya Kupası elemelerinin ilk maçı olan Hırvatistan maçına başta Arda Turan olmak üzere, Caner Erkin, Burak Yılmaz, Gökhan Gönül gibi tecrübeli oyuncuları dahil etmedi. Ancak Türkiye, elemelere kötü başlayınca Terim bu oyuncuları tekrar takıma çağırmaya başladı. Bu karardan sonra Türkiye, Kosova'yı iki maçta ve Finlandiya'yı bir maçta yenerek Dünya Kupası şansını arttırdı. Ancak bu sefer de 6 Haziran 2017 tarihinde Makedonya maçı sonrası gazeteci Bilal Meşe'ye uçakta saldıran Arda Turan, aldığı tepkiler sonucu millî takımı bıraktı. Arda'nın millî takıma dönüp dönmeyeceğinin tartışıldığı bir dönemde Fatih Terim de bir saldırı olayına karışınca görevinden ayrıldı.

2 Ağustos 2017 tarihinde Fatih Terim ardından Mircea Lucescu takımın teknik direktörlüğüne getirildi. 11 Şubat 2019 tarihinde Mircea Lucescu ile olan sözleşme karşılıklı olarak feshedildi.

2020 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde kendi sahasında gol yememiş tek takım, Belçika ile en az gol yiyen takım oldu.

2020 Avrupa Futbol Şampiyonası Elemeleri ve Uluslar Ligi
2020 Avrupa Futbol Şampiyonası eleme maçları öncesinde Lucescu'dan boşalan teknik direktörlük koltuğuna 2002 Dünya Kupasında takımın başında yer alan Şenol Güneş'in 1 Haziran 2019 itibari ile takımın başına getirileceği açıklandı. 2018-19 sezonu sonuna kadar Beşiktaş ile sözleşmesi bulunan Güneş'in Mart ayında oynanacak Arnavutluk ve Moldova maçları için geçici olarak takımın başında yer alabileceği belirtildi.

Millî takım Elemelerde Fransa, İzlanda, Arnavutluk, Moldova ve Andorra ile H grubuna düştü. 22 Mart 2019'da Arnavutluk'la İşkodra'da karşılaşan millî takım, Şenol Güneş'in ilk maçında Burak ve Hakan'ın golleriyle 2-0 galip geldi. 3 gün sonra Eskişehir'de Moldova ile karşılaşan millîler, 4-0'lık net bir skorla rakibini mağlup etti. Böylelikle Şenol Güneş millî takımın başında çıktığı iki karşılaşmadan da galip ayrılmış, 6 gol atıp kalesinde gol görmemişti.

Tarihler 8 Haziran 2019'u gösterdiğinde rakip son Dünya Şampiyonu Fransa'ydı. Maçta millîler 30. dakikada Kaan Ayhan'ın golüyle 1-0 öne geçti. 10 dakika sonra Cengiz skoru 2-0 yapıyor millî takım son Dünya Şampiyonu Fransa'yı 2-0 mağlup ederek grubunda 9 puanla liderliğe yükseldi. Maçtan 3 gün sonra İzlanda'yla karşılaşacak olan millî takım, Reykjavik havaalanında saatlerce bekletilmiş ve futbolcuların gerilmesi sağlanmıştır. Maçı 2-1 kaybeden millî takım Şenol Güneş'in ikinci döneminde ilk mağlubiyetini almıştı.

7 Eylül 2019'da Vodafone Park'ta Andorra'yı konuk eden millî takım, çok üstün oynadığı maçta golü bir türlü bulamamış; Ozan'ın 90. dakikadaki kafa golüyle sahadan 1-0 galip ayrıldı. 10 Eylül'de Moldova'ya konuk olan millîler, rakibini ilk maçta olduğu gibi 4-0 mağlup etti.

11 Ekim'de yine İstanbul'da bu kez Şükrü Saraçoğlunda Arnavutluk'u konuk eden Türkiye, 90. dakikada golü buluyor, Cenk Tosun skoru 1-0'a getiriyordu. 7 hafta sonunda 6 galibiyet 1 mağlubiyet alan millî takım grubunda hâlen birinciydi. 14 Ekim günü Konya'da 2-0 mağlup ettiği son Dünya Şampiyonu Fransa'yla bu kez Saint-Denis'te karşılaşıyordu. maçta, Giroud 76'da skoru 1-0 yapıyordu. Net gol pozisyonlarından yararlanamayan millîler, 82. dakikada Hakan'ın ortasında yine ilk maçta olduğu gibi Kaan topu ağlara gönderdi. Millîler böylelikle son Dünya Şampiyonu'ndan iki maçta 4 puan alıyordu.

14 Kasım'da kazanması ya da berabere kalması halinde Euro 2020'ye katılmaya hak kazanacak olan millî takım, TT Stad'ında İzlanda'yı konuk ediyordu. Karşılıklı pozisyonların olduğu maç 0-0 bitiyor ve millî takım Euro 2020 turnuvasına katılmaya hak kazanıyordu. 17 Kasım günü Andorra'yı 2-0 mağlup ederek grubunu 2. sırada bitirdi.

30 Kasım akşamı Bükreş'te kura heyecanı yaşanıyordu. A grubunda İtalya, Galler ve İsviçre ile eşleşmişti millî takım. Turnuva COVİD-19 Pandemisi nedeniyle 2021 yılına ertelenmiştir.

UEFA Uluslar Ligi B Ligi 3. Grup'ta mücadele eden A millî takım, Macaristan'a 1-0 mağlup oldu. Deplasmanda Sırbistan ile 0-0 Berabere kaldı. Devamında Sırbistan ile kendi evinde 2-0 geriye düşmesine rağmen 2-2 berabere kaldı. Rusya deplasmanından 1-1'lik beraberlikle dönen A millî takım, kendi evinde maçı 3-2 kazanmıştır.

2020 Avrupa Futbol Şampiyonası
Covid-19 salgını tedbirleri nedeniyle 11 Haziran 2021 tarihine ertelenen Avrupa Futbol Şampiyonası'nda A Grubu'nda yer alan Türkiye, Roma Olimpiyat Stadyumu'nda İtalya ile açılış karşılaşması oynadı. Şenol Güneş'in önderliğinde 24.58 yaş ortalamasıyla turnuvanın en genç kadrosuna sahip olan Türkiye, turnuvaya istediği gibi başlayamadı. Turnuvanın açılış golünü kaydeden futbolcu, 53. dakikada topu kendi ağlarına yollayan Merih Demiral oldu. Türkiye açılış maçını 3-0 kaybetti. Diğer grup maçları Azerbaycan'ın Bakü Olimpiyat Stadyumu'nda oynandı. Türkiye, ikinci grup maçını Galler'e 2-0, üçüncü grup maçını ise İsviçre'ye 3-1 kaybetti. Türkiye'nin turnuvadaki tek golünü İrfan Can Kahveci kaydetti. Böylelikle gruptan en iyi üçüncü olarak da çıkma şansı olmayan millîler, turnuvadan elenen ilk takım oldu. Türkiye, kalesinde toplamda 8 gol görürken sadece 1 gol atabildi ve 0 puan aldı.

2022 FIFA Dünya Kupası elemeleri ve Uluslar Ligi

2022 FIFA Dünya Kupası elemeleri'nde Stefan Kuntz yönetiminde ilk maçta Türkiye, Norveç ile 1-1 berabere kaldı. Ardından Letonya, Cebelitarık, Karadağ maçlarını kazandı ve grubu Hollanda'nın önünde 2. olarak tamamlayarak playoff turuna katıldı. Kuntz yönetimindeki millî takım, Playoff turunun yarı finalinde Portekiz'e 3-1 yenildi ve Dünya Kupası'na katılamadı.

2022-23 UEFA Uluslar C Ligi'nde mücadele eden Türkiye, Faroe Adaları, Litvanya, Lüksemburg ve tekrar Litvanya ile oynadığı 4 maçı da kazandı. Üç aylık aranın ardından 22 Eylül'de, Lüksemburg ile oynanan rövanş maçında 3-3 berabere kalındı ve Türkiye, UEFA Uluslar B Ligi'ne yükseldi. Ligdeki son maçında Faroe Adaları'na 2-1 kaybeden Türkiye ve Kuntz, eleştirilerin odağı oldu.

2024 Avrupa Futbol Şampiyonası elemeleri

2024 Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde Türkiye, Hırvatistan, Galler, Letonya ve Ermenistan'ın bulunduğu D grubuna düştü. Ermenistan, Letonya ve Galler maçlarını kazandı. Japonya ile oynanan hazırlık maçının kaybedilmesinin ardından teknik direktör Stefan Kuntz görevden ayrıldı ve yerine Vincenzo Montella getirildi. Montella yönetminde millî takım, Euro 2024'e gitme hakkını Hırvatistan ve Letonya maçlarını kazanarak büyük başarı elde etti ve Almanya'da düzenlenecek olan 2024 Avrupa Futbol Şampiyonası finallerine katılma hakkı kazandı. Millî takım, 1996, 2000, 2008, 2016 ve 2020'den sonra ilk kez yabancı teknik direktörle turnuvaya katılma başarısı yakaladı.

Formalar
Millî takımın iç sahada kullandığı geleneksel forma düz kırmızı zemin üzerine beyaz bantlı ve ortası ay yıldızlı formadır. Bu forma dizaynı 1923 yılından 1995 yılına kadar sürdürülmüştür. Deplasman forması ise beyaz zemin üzerine kırmızı bantlı ve ortası ay yıldızlı formadır. Bu formalar dışında turkuaz renkli iki forma da millî takımın forma tarihinde yer almıştır.

Türkiye'nin resmî forması, forma sponsoru Nike tarafından üretilir. Türkiye millî futbol takımı forması 1925-2003 yılları arası (78 yıl boyunca) Adidas firması tarafından üretildi.

Klasik

Dış saha forması

İç saha forması

Turnuva tarihi
 Şampiyon   İkincilik   Üçüncülük   Dördüncülük    Yükseldi   Aynı ligde kaldı   Düştü   Finaller ev sahibi

FIFA Dünya Kupası tarihi

 * Katılmaya hak kazandı fakat maddi yetersizlik nedeniyle çekildi.
 ** Elemelerde İsrail ile eşleşince çekildi.

Avrupa Futbol Şampiyonası tarihi

UEFA Uluslar Ligi tarihi

Yaz Olimpiyatları tarihi

Paris'te düzenlenen 1924 Yaz Olimpiyatları, Türkiye'nin katıldığı ilk olimpiyat oldu. İskoç Billy Hunter yönetimindeki ilk kadro Çekoslovakya'ya ilk turda elenirken, Türkiye'nin ilk iki golünü ilk gurbetçi futbolculardan birisi olan Bekir Refet kaydetti.

Olimpiyatlardaki ilk galibiyet 1948 Yaz Olimpiyatları'nda Çin Cumhuriyeti karşısında alındı. Avustralya'da düzenlenen 1956 Yaz Olimpiyatları'na kuralar çekilmesine rağmen uzaklık nedeniyle futbol takımı gönderilmedi.

1960 Yaz Olimpiyatları elemelerinde Avrupa takımlarıyla değil, "Yakın Doğu" adı verilen grupta Lübnan ve Irak ile oynadı. Daha sonra ise Avrupa elemelerinde yer almaya devam etti. 2004 Yaz Olimpiyatları ile birlikte takımlar Avrupa 21 Yaş Altı Futbol Şampiyonası sonuçlarına göre olimpiyatlara katılmaya başladı.

FIFA Konfederasyonlar Kupası

RCD Kupası tarihi

Teknik kadro

Kaynak:

Mevcut kadro
Millî olma ve gol güncellemesi:. ( maçı sonrası)

Maçlar

Türkiye millî futbol takımı, 100 yıllık tarihinde, 15 Ekim 2023 tarihine dek 340'ı resmî, 280'i özel olmak üzere geride kalan toplam 620 maçta biri hükmen olmak üzere 241 galibiyet ve 146 beraberlik alırken, 233 kez de rakiplerine yenildi. Ay-yıldızlı ekip 263'ü deplasmanda, 272'si evinde, 85'i de tarafsız sahada çıktığı maçlarda, 3'ü hükmen galibiyetten toplam 847 gol atarken, kalesinde 885 gol gördü. A millî takım, bugüne kadar 91 farklı ülke millî takımıyla mücadele etti. Millîler, 620 karşılaşmanın 535'ini Avrupa, 31'ini Asya, 23'ünü Amerika, 24'ünü Afrika, 3'ünü de Okyanusya temsilcileriyle yaptı. En farklı skorlu galibiyetleri Suriye, Güney Kore ve San Marino karşısında 7-0'lık sonuçlarla aldı.

Fikstür

2022

2023

Maç tablosu

Futbolcu istatistikleri

En çok maça çıkan oyuncular

Kaynak:

En fazla gol atanlar

Kaynak:

Gol yemeden en fazla maç tamamlayan kaleciler

Kaynak:

Teknik direktörler

Türkiye millî futbol takımı, 100 yıllık tarihindeki maçlara 26'sı Türk, 21'i yabancı, toplam 47 farklı teknik adam yönetiminde sahaya çıktı.

En çok maça çıkan veya turnuva finallerine katılım sağlayan teknik direktörler
 ( maçı sonrası)

Kaynakça

 Çakır, Ahmet (2002). millî takım ve Dünya Kupası, Altın Kitaplar, İstanbul. ISBN 9789752102668

Dış bağlantılar

Sedat Simavi Ödülü sahipleri

Türkiye millî futbol takımı


Mala Mare je hrid sjeverozapadno od otoka Kakna, od kojeg je udaljena oko 450 metara

Površina otoka je 1.270 m2, a visina 2 metra.

Na otoku je svjetionik s karakteristikom B Bl(2) 8s 8m 5M.

Izvori

Sjevernodalmatinski otoci

Mala Mare


José Dolores Estrada Morales (Villa El Carmen, Nicaragua, 2 de mayo de 1869 - Nueva York, Estados Unidos, 6 de abril de 1939) fue un militar y político nicaragüense que a raíz de la crisis tras la caída del Doctor José Madriz, siendo diputado fue designado por el Congreso Nacional como Presidente de Nicaragua en funciones ejerciendo brevemente del 20 al 27 de agosto de 1910, antes de entregar el poder a su hermano, Juan José Estrada Morales.

Antes alcanzó el grado de coronel del ejército nicaragüense y tuvo importantes cargos en el gobierno del General José Santos Zelaya destacándose como alcalde de Managua en 1901. Falleció durante un viaje a Nueva York el 6 de abril de 1939.

Origen

Provenía de una familia de humildes artesanos de ideología liberal que produjo cuatro militares (tres generales y un coronel) destacados en la historia militar de Nicaragua. Estos fueron Irineo (1875-1900), Aurelio (1867-1925), Juan José (1872-1947) y él, quienes fueron conocidos como Los Gracos. Por los años 1880, los cuatro jóvenes eran artesanos, carpinteros y albañiles y se comenzaron a destacar a la par del entonces Alcalde de Managua, José Santos Zelaya.

Ocupó la Alcaldía de Managua en 1901, luego de que su hermano Irineo lo hiciera en 1899, siendo sucedido en 1903 por su hermano Aurelio. Todos fueron alcaldes progresistas y populares, construyeron el Parque Central y arborizaron la ciudad.

Presidencia interina

Tras la caída de Zelaya, la revolución libero-conservadora encabezado por su hermano Juan José Estrada y Emiliano Chamorro continuó su lucha contra el sucesor José Madriz. Después de ocho meses de lucha sangrienta, el presidente Madriz se encontró aislado, sin recursos y sin reconocimiento de parte de los gobiernos centroamericanos y de los Estados Unidos, debiendo renunciar el 19 de agosto de 1910.

Tras la renuncia de José Madriz, los liberales seguían aferrados al poder y en Consejo de Ministros lo designaron a él para sustituir a José Madriz Rodríguez. Al día siguiente, 20 de agosto, tomó posesión del cargo de "Diputado Presidente, encargado del Poder Ejecutivo de la República", como depositario de su hermano Juan José, y en sus palabras de aceptación dijo: "mi objeto es garantizar el orden a la sociedad, mientras hago entrega del mando a la Revolución". Entregó a su hermano el poder el 28 de agosto de 1910, inmediatamente este arribó de Bluefields.

Referencias

Estrada Morales, José Dolores
Estrada Morales, José Dolores
Estrada Morales, José Dolores
Estrada Morales, José Dolores
Nacidos en Managua

José Dolores Estrada Morales


Alfonsas Laurinavičius (* 15. März 1947 in Anužiai bei Endriejavas, Rajongemeinde Kretinga) ist ein litauischer Jurist und Historiker, Professor.

Leben
1973 absolvierte das Diplomstudium der Geschichte an der Bildungsakademie der Vytautas-Magnus-Universität und promovierte 1998 an der Polizeiakademie Litauens. Von 1978 bis 1981 war er Direktor der Berufsschule Vėliučionys, von 1981 bis 1990 Oberinspekteur der Unterabteilung für Ermittlungen im Innenministerium Litauens. Ab 1990 arbeitete er an der Polizeiakademie von Litauen. Ab 1992 war er Hochschullehrer und ab 2002 Leiter des Lehrstuhls für Zollwesen. Seit 2008 ist er Professor.

Bibliografie
 Bendruomenės ir teisėsaugos institucijų bendradarbiavimas, 2000
 Policijos administravimas užtikrinant visuomenės saugumą, 2000
 Bendruomenės teisėtvarka, 2001
 Žmogaus teisės ir policijos veikla, 2002
 Tarnybinė teisė: statutinės valstybės tarnybos teisinis reguliavimas, 2003
 Administravimo pareigūnų etika. Vadovėlis aukštųjų mokyklų studentams, 2001

Einzelnachweise

Jurist in der Polizeiverwaltung
Ministerialbeamter (Litauen)
Polizist (Litauen)
Kriminalpolizist (Litauen)
Verwaltungsrechtler (21. Jahrhundert)
Verwaltungsrechtler (Litauen)
Hochschullehrer (Mykolas-Romer-Universität)
Absolvent der Litauischen Universität für Edukologie
Absolvent der Mykolas-Romeris-Universität
Polizist (Vilnius)
Person (Rajongemeinde Kretinga)
Sowjetbürger
Litauer
Geboren 1947
Mann

Alfonsas Laurinavičius


El nande (también conocido como (Oru)Ndandi y Yira) es una lengua bantú hablada en la República Democrática del Congo.

Los nande del Congo y los konjo de Uganda forman un único grupo étnico, cuya autodenominación es yira (bayira). Según su tradición, proceden de las montañas Rwenzori que se extienden entre los dos países. Sus hablas están tan cercanas que se consideran simplemente dialectos divergentes de una misma lengua.

Dialectos
El nande tiene diversas variantes dialectales: nande (propiamente dicho), kumbule, mate, tangi, sanza, shu, songola (songoora Nyangala), swaga / kira. (en lengua nande, todas estas variedades se nombran con el prefijo eki- añadido).

Algunos de los nande del Congo mantienen relaciones de tipo señor-vasallo con los pigmeos efé.

Lenguas bantúes de los Grandes Lagos

Lenguas de la República Democrática del Congo

Idioma nande


O Basquetebol do Minas Tênis Clube é o departamento de basquetebol do clube poliesportivo brasileiro de mesmo nome, sediado na cidade de Belo Horizonte, em Minas Gerais. Ele é mais conhecido como Minas Storm Basquete ou simplesmente Minas, ou ainda, por razões de patrocínio, 123 Minas.

História
O basquete do Minas surgiu em 1937 e foi um dos primeiros esportes a dar bons resultados ao clube. A primeira medalha olímpica conquistada por um atleta do Minas foi com o jogador de basquete Moisés Blás, que integrou a seleção brasileira nos Jogos de Roma, em 1960. Com grande tradição no basquete, a equipe minastenista participa do Campeonato Brasileiro desde quando este tinha o nome de Taça Brasil. A primeira disputa no certame ocorreu em 1966 e o Minas ficou com o terceiro lugar, colocação que se repetiu na Taça Brasil de Basquete de 1971. Quando o Campeonato Brasileiro passou a se chamar Campeonato Nacional de Basquete, as melhores participações do Minas foram em 2003 e em 2008, terminando as duas edições em terceiro.

Em 2007, sob o comando de Flávio Davis, o Minas conquistou seu título mais importante no basquete: o Campeonato Sul-Americano de Clubes Campeões, realizado em Brasília. No último jogo, o Minas derrotou o Duros de Lama, da Venezuela, por 89 a 74, e, nos critérios de desempate, superou o Boca Juniors e ficou em primeiro lugar. A campanha do clube na competição foi de quatro vitórias e apenas uma derrota, em cinco jogos realizados.

Depois da conquista do título sul-americano, o Minas obteve o quarto lugar em três participações em competições internacionais: na segunda edição de 2009 da Liga Sul-Americana e nas edições de 2007-08 e 2008-09 da Liga das Américas.

A equipe possui mais temporadas consecutivas na elite do basquetebol brasileiro, tendo disputado todas edições do principal campeonato nacional da modalidade desde 2002 (o Franca não disputou o Campeonato Nacional de Basquete de 2008, devido ao boicote das equipes paulistas à competição).

O Minas foi um dos fundadores do Novo Basquete Brasil. As melhores campanhas do clube foram no NBB 2008-09 e no NBB 2020-21 (ambos em terceiro lugar). A nível estadual, conquistou o Campeonato Mineiro por 20 vezes, sendo a última em 2018.

Na temporada 2020-21, o Minas Storm voltou a disputar uma competição internacional após dois anos: a Basketball Champions League Américas. A equipe chegou até a semifinal, onde foi derrotada pelo Real Estelí (Nicarágua) por 98 a 95. Na decisão do terceiro lugar, o time minastenista derrotou o São Paulo por 75 a 58 e ficou com o bronze.

Na temporada 2021-22, o Minas conquistou o seu primeiro título de abrangência nacional: a Copa Super 8. Para sagrar-se campeão, o clube venceu a Unifacisa, nas quartas, por 88 a 84; suplantou o Flamengo, em pleno ginásio do Maracanãzinho, por 71 a 63; e na decisão, venceu o São Paulo em um jogo emocionante e decidido no último segundo, por 78 a 77.

As categorias de base também são destaque no clube, conquistando títulos estaduais, nacionais e internacionais.

Títulos

Outros torneios

 Campeonato Metropolitano: 5 vezes (1985, 1986, 1988, 1991 e 1994).
 Torneio Interestadual: 1986.
 Torneio Minas/Rio: 1991.
 Torneio Selector: 1991.
 Torneio Mercosul: 1993.
 Torneio José Bento: 1993.
 International Tournament Haarlem Basketball Week: 2007.
 Etapa de Vitória da Copa Sudeste: 2008.
 Torneio Integração: 2019.

Elenco atual (temporada 2022-2023)

Últimas temporadas

Legenda:

Jogadores históricos

 Alex Garcia
 Bernard Robinson
 Carioquinha
 Chuí
 Cristiano Felício
 Demétrius Ferracciú
 Evandro "Soró"
 Facundo Sucatzky
 Fausto Giannecchini
 Gui Deodato
 Leandro Barbosa
 Moisés Blás
 Murilo Becker
 Nilo Guimarães
 Raulzinho

Treinadores históricos

 Ary Vidal
 Flávio Davis

Minas
Minas

Basquetebol do Minas Tênis Clube


İsmâil Hakkı Bursevî, (d. H. Zilkâde 1063/ M. Ekim 1653, Aydos, Bulgaristan - ö. H. 9 Zilkâde 1137/ M. 20 Temmuz 1725, Bursa), mutasavvıf, Celvetî şeyhi, müfessir, şâir.

Tefsir, hadis, tasavvuf, şiir, hutbe, gramer gibi birçok dalda çok sayıda eser verdi. Yaşadığı devre göre oldukça sade bir üslûp ve lisân kullanmıştır. Bursa'da yaşadığı için Bursevî; bir müddet Üsküdar'da ikamet ettiği için Üsküdârî; Celvetiyye tarikatına mensup olduğu için Celvetî mahlaslarıyla anılmış olsa da, bilhassa Bursevî nâmıyla bilinir. İstanbul'un Üsküdar ilçesinde mukîm, Bayramiyye tarikatının Celvetiyye kolunun kurucusu Aziz Mahmut Hüdâyî'nin halifesidir.

İbnü'l-Arabî, Sadreddin Konevî ve Mevlana Celâleddîn Rûmî çizgisinde bir tasavvuf anlayışına sahip Bursevî, vahded-î vücûd anlayışının Anadolu topraklarında yayılmasında etkili olmuş bir kişidir. Yirmi seneden uzun süre çalışarak meydana getirdiği Rûhu'l Beyan başlıklı Kur'an-ı Kerîm tefsiri, Osmanlı döneminde yazılan tefsirlerin en önemlilerinden birisi olarak kabul edilir.

Hayatı
Bugün Bulgaristan sınırlarında bulunan, Osmanlı İmparatorluğu'nun Rumeli eyaletinde Burgaz şehrine bağlı Aydos kasabasında dünyaya geldi. Baba tarafından tasavvufa aşina, anne tarafından da ilmiyye sınıfına mensup bir aileden gelmekteydi. Şiirlerinde  Hakkı mahlasını kullanmış; ilmî eserlerinde ise İsmâil Hakkı olarak tanınmıştır.

Babası Mustafa Efendi, İstanbul Aksaray'da yaşamakta iken 1652 yılında İstanbul Esir Hanı'nda çıkan büyük yangında evi yanıp kül olunca Aydos'a yerleşmişti. Yedi yaşında annesi Kerime Hanım'ı yitirerek öksüz kalan İsmail Hakkı'ya Aydos'ta büyükannesi baktı.

Yedi yıl Edirne'de öğrenim gördü. Edirne'deki öğrenimini tamamlayınca İstanbul'a gitti ve Fatih'teki Atpazarı Meydanı'nda bulunan Kul Camii'nin imamı olduğu için Atpazarı şeyhi olarak tanınmış Celvetî şeyhi Atpazarî Osman Fazlı'ya intisâb oldu. 1675'te şeyhin halifesi olarak Üsküp'e gitti ve vaazlar verdi. Bu dönemde Üsküp müftüsünü ve şehrin bazı ileri gelenlerini eleştirmesi nedeniyle birçok kişiyi karşısına aldı. Üsküp'te altı yıl kaldıktan sonra muhaliflerinin etkisi ile önce Köprülü'ye nakledildi, sonra Ustrumca'da görev yaptı.

Bursa halifesinin ölümü üzerine 1684-1685 yılında Bursa'ya yerleşti ve onun yerini aldı. Ulucami'de ve diğer bazı camilerde vaaz verdi. Vaazlarında Kur'ân-ı Kerîm'i Fatiha Suresi'nden başlayarak tefsir etmiş; vaazda söylediklerine tasavvufî yorumlar ekleyip şiirler zikrederek yazıya geçirmiştir. Rûḥu'l-beyân (1705) adlı tefsiri bu şekilde tamamlandı.

Her sene şeyhi Osman Fazlı'yı İstanbul'da  ziyaret eden Bursevî, Osman Fazlı'nın Mağusa'ya sürgün edilmesi üzerine 1689-1690 yılında onu Mağusa'da ziyaret etti. Bu ziyaret sırasında şeyhi onu kendisi yerine tayin etti.

Bursevî, Sadrazam Elmas Mehmed Paşa'nın daveti üzerine Padişah II. Mustafa'nın I. ve II. Avusturya seferlerine katılıp vaazlarıyla askere cesaret verdi. İki defa hacca gitti (1700 ve 1710 yılları). Üç yıl Tekirdağ'da, üç yıl Şam'da yaşadıktan sonra İstanbul'a yerleşti, Üsküdar'daki Ahmediye Camii'nde vaizliğe başladı. Celvetiyye tarikatının merkezini Üsküdar'a taşıdı. Birçok paşa, vezir ve devlet adamıyla görüşmelerde bulundu; Damat İbrahim Paşa kendisine bir ev hediye etti.

Dostlarının  daveti üzerine 73 yaşında iken Bursa'ya döndü ve eser yazmakla meşgul oldu.  Bursa'da Tuz Pazarı civarınd Cami-i Muhammedi adını verdiği bir cami ve bir tekke yaptırdı. 20 Temmuz 1725'te Bursa'da öldü. Vasiyeti gereği tekkesinde toprağa verildi.

Tasavvufi görüşleri
İsmail Hakkı Bursevî,  Şeyh Üftade, Aziz Mahmud Hüdayi ve Atpazarî Osman Fazlı Efendi'den sonra Celvetiyye tarikatının en önemli ismi kabul edilir. Vahdet-i vücud anlayışının Anadolu toprakları üzerinde yayılmasında rolü olmuştur bir kişidir. Bu görüşü herkesin anlayabileceği örneklerle, âyet ve hadislerle destekleyerek vahdet-i vücûd anlayışının şerîat dışı bir görüş olmadığını dile getirmesi, görüşlerinde aşırı giden bazı akımları eleştirmiş olması sayesinde devrin uleması ve halk nezdinde fazla olumsuz bir tepki görmemiştir.

Osmanlı alim, müfessir ve şeyhleri içinde eserlerinin çokluğuyla tanınan İsmail Hakkı Bursevî, Kutub Osman Efendi'den de ders almış, 1685'te Osman Fazlı Efendi'nin tayin etmesiyle Bursa'ya gidişinden sonra orada Mevlânâ'nın Mesnevî'sinden alıntılarla zenginleştirdiği sohbetleriyle büyük şöhret kazanmıştır.  Hayatının yirmi üç yılını adadığı Rûhu'l Beyan isimli tefsirinin de büyük bir kısmını burada yazdı.  Arapça kaleme aldığı Rûḥu'l-beyân'ın yazımı 3 Eylül 1705'te,  Ulu Cami'de vaaz olarak halka aktarımı 17 Eylül 1705'te tamamlandı; tefsirin hatim meclisine büyük bir kalabalık katıldı. Pek çok hikâye ve menkıbeye yer vermesi eserin halk arasından yaygınlık kazanmasını sağlamıştır. Vaktinin tamamını tefsirle geçirmemiş, Rûḥu'l-beyân'ı yazarken başka hacimli eserlerde meydana getirmişti.  Mesnevî'sinin birinci cildinin ilk yedi yüz kırk sekiz beytini açıkladığı Rûhü'l-Mesnevî, bu eserlerden birisidir. Son yapıtı olan Kitab-el Netice'de,  insanın kendi yanlışlarına karşı eleştirel, ama başkalarınınkine karşı hoşgörülü ve sevecen davranabilmesinin en büyük ahlâk ilkesi olduğunu savunmaktadır.

Bursevi, Osman Fazlı Efendi'nin ölümünden sonra şeyh olmuştur. Bursevî'nin ölümünden sonra oğlu Şeyh Bahaeddin Efendi, Şeyh Bahaeddin Efendi'nin çocuğu olmadığı için onun ölümünden sonra halifelerinden Hikmetî Mehmed Efendi dergaha şeyh olmuştur. Bundan sonraki dönemlerde dergahta şeyhlik yapanların hemen hemen tamamını Hikmetî Mehmed Efendi ve onun soyundan gelenler oluşturmuştur.

Eserleri
Yüz otuza yakın eseri vardır. Bazı eserler kendisine yanlış atfedildiğinden, bazı eserlerinin birden fazla ismi olması nedeniyle karıştırıldığından eserlerinin sayısı tam olarak bilinmez. Eserlerinin çoğu Türkçe, kırk kadarı Arapça'dır. İslâmî ilimlerde derin bilgiye sahip  bulunması ve çok sayıda eser vermiş olmasına rağmen tasavvuf sahasında şöhret bulmuş olan Bursevî'nin en ünlü eseri Ruhu'l-Beyan adlı ünlü Arapça Kur'an tefsiridir.

Hemen hemen bütün eserlerinde yeri geldikçe nesre ara verip nazıma yer vermiştir. Şiirleri bir divanda toplanmıştır. Sanat anlayışı da dini esaslara ve tasavvufi düşünceye dayanmaktadır. Divanının yanı sıra şiir şerhi niteliğindeki "Kitâbu'l-Envâr, Kitâbü'nNetîce, Tuhfe-i Atâiyye, Tuhfe-i Ömeriyye, Ferâhu'r-Rûh ve Silsilenâme adlı eserlerin yazarıdır.

Bursevi'nin bestecilik yönü de vardır. Kendisinin ve mürşîdi Aziz Mahmud Hüdayi'nin bazı şiirlerini bestelemiştir.

Ayrıca bakınız
 İbn Arabi
 Ekberilik
 Halvetiye
 Niyâzî-i Mısrî
 Aziz Mahmud Hüdayi
 Safranbolulu Mehmed Emin Halvetî

Galeri

Kaynakça

1652 doğumlular
1725 yılında ölenler
17. yüzyılda Osmanlılar
Osmanlı müfessirleri
Ekberi sufiler/filozoflar
İslam dini kişilikleri
Mutasavvıflar
Bursa'da ölenler

İsmail Hakkı Bursevî


was a village located in Yoshino District, Nara Prefecture, Japan.

As of 2003, the village had an estimated population of 3,673 and a density of 39.98 persons per km². The total area was 91.88 km².

On September 25, 2005, Nishiyoshino, along with the village of Ōtō (also from Yoshino District), was merged into the expanded city of Gojō.

During the Northern and Southern Courts period of Japanese history (1336 to 1392), three emperors of the Southern Court - Emperor Go-Daigo, Emperor Go-Murakami, and Emperor Go-Kameyama are believed to have stayed in the Imperial Villa in the Anō area of Nishiyoshino.

Nishiyoshino is well known in Japan for its persimmon.

Dissolved municipalities of Nara Prefecture

Populated places disestablished in 2005
2005 disestablishments in Japan

Nishiyoshino, Nara


Retrospective I: 1974 to 1980 is a compilation album by Canadian rock band Rush, released in 1997 (see 1997 in music). The album features songs from the first decade of the band.  The set is not in chronological order.

This compilation album is now disc one of the 2006 Rush compilation album Gold, with "Something for Nothing" replaced by "Working Man".  Cover art was painted by Canadian artist Dan Hudson.

Track listing

Personnel
Geddy Lee    – bass guitars, vocals, synthesizers
Alex Lifeson – electric and acoustic guitars
Neil Peart   – drums, percussion, lyricist
John Rutsey  – drums on "Finding My Way"

See also
 Retrospective II
 Gold
 Retrospective III: 1989–2008

References

1997 compilation albums
Anthem Records compilation albums
Rush (band) compilation albums
Mercury Records compilation albums

Retrospective I


Eidsfjorden er en fjord i Vesterålen i  Nordland  fylke  i Norge. Fjorden er 25 kilometer lang og den danner et skel mellem den østlige og den vestlige del af Langøya.
Fjordens navn kan have betydningen «fjorden med de mange eider». Disse er: eidet mod Sortlandsundet over Holmstaddalen, Vikeidet mod Vikosen i Sortlandssundet, Frøskelandseidet mod Steinlandsfjorden og Lifjorden, eidet mod Romsetfjorden, Skjellfjordeidet mellem fjordarmen Bjørndalsfjorden og Skjellfjorden, og eidet mellem fjordarmen Olderfjorden og Ånnfjorden.

Størstedelen af fjorden er i dag i Sortland kommune. Denne indre del blev overført fra Hadsel til Sortland i 1963. Den ydre østlige del hører stadig til Hadsel kommune. Den ydre vestlige del af fjorden tilhører Bø kommune. Bunden af Bjørndalsfjorden, aller inderst i den vestlige del af Eidsfjorden, ligger i Øksnes kommune.

Inderst i Eidsfjorden ligger Frøskeland, som er knudepunkt for flere veje i området. Riksvei 820 passerer den indre del af fjorden på vej fra Sortland til Bø. Riksvei 821 går fra Frøskeland mod Øksnes. Der går også fylkesvej fra Frøskeland via Holmstad og Slottnes til Sandnes (ved Hadselbrua). I vest når vejnettet i Bø fram til Guvåg yderst i Eidsfjorden.

Historie

Eidsfjorden var tidligere kendt som en fantastisk sildefjord. I sidste halvdel af 1800-tallet var sildefiskeriet så godt og aktiviteten i fjorden så stor at stedet Sildpollen havde den næsttravleste telegrafstation i landet. Dette var baggrunden for at Den Indre Sjømannsmisjon blev stiftet.

Der findes to kirker i Eidsfjorden. På Holmstad i Sortland ligger Indre Eidsfjord kirke. På Grønning i Hadsel, længere ude i fjorden, ligger Grønning kirke (også kaldt Ytre Eidsfjord kirke).

Et kendt landemærke på vestsiden af Eidsfjorden er fjeldet Reka på 605 moh.

Størstedelen af Eidsfjordens vestside er i dag fraflyttet, men flere gamle huse bliver stadig vedligeholdt og brugt som fritidshuse. Dette er den eneste del af Sortland kommune som ikke har vejforbindelse.

Kendte personer fra Eidsfjorden
Lars Gundersen (1924 - 2014), sanger og dirigent
Jentoft A. Lahaug, digter
Sturla Davidsen (1964-), tidligere verdensmester og europamester i styrkeløft

Kilder og henvisninger

Fjorde i Nordland
Hadsel

Sortland
Øksnes
Bø (Nordland)

Eidsfjorden (Vesterålen)


ජීව වායුව නිර්වායු දිරාපත් වීමෙන් නිපදවන අතර ජෛව හායනයට ලක්විය හැකි අපද්‍රව්‍ය පිරිපහදු කිරීම සඳහා ඉතා ප්‍රයෝජනවත් වේ. මන්දයත් එය ඉහළ වටිනාකමක් ඇති ඉන්ධන නිපදවන අතර පාංශු කන්ඩිෂනර් හෝ සාමාන්‍ය කොම්පෝස්ට් ලෙස යෙදිය හැකි අපජලය ජනනය කරන බැවිනි.

මෙම වායුව සමඟ විදුලි බලය විවිධ ආකාරවලින් ජනනය කළ හැකිය. පළමුවැන්න ගෑස් ගෙනයාමට සහ විදුලිය නිපදවීමට ටර්බයින භාවිතා කිරීමයි. තවත් දෙයක් නම් උඳුන්, උදුන, වියළුම් යන්ත, බොයිලේරු හෝ වායුව අවශ්‍ය වෙනත් දහන පද්ධතිවල තාපය ජනනය කිරීම සඳහා ගෑස් භාවිතා කිරීමයි.

කාබනික ද්‍රව්‍ය දිරාපත් වීමේ ප්‍රති as ලයක් ලෙස එය ජනනය වන බැවින් එය පොසිල ඉන්ධන ප්‍රතිස්ථාපනය කළ හැකි පුනර්ජනනීය බලශක්තියක් ලෙස සැලකේ. ස්වාභාවික වායුව ක්‍රියා කරන ආකාරයටම ආහාර පිසීම සහ උණුසුම සඳහා ශක්තිය ලබා ගත හැකිය. ඒ හා සමානව, ජීව වායුව විදුලි ජනක යන්ත්‍රයකට සම්බන්ධ කර අභ්‍යන්තර දහන එන්ජින් හරහා විදුලිය නිර්මාණය කරයි.

2 ජීව වායුව නිපදවන ආකාරය


Angaadi Theru (English: Market Street) is a 2010 Indian Tamil romantic drama film written and directed by Vasanthabalan, starring debutant Mahesh and අංජලී in the lead roles. The title refers to the Ranganathan Street in Chennai where the story plays. The film features music jointly composed by Vijay Antony and G. V. Prakash Kumar. An Ayngaran International production, the film was launched on 11 February 2008 and released on 26 March 2010 to critical acclaim. The film was shortlisted for the Indian submissions for the Academy Award for Best Foreign Language Film but lost to Peepli Live. It released in Telugu as Shopping Mall.

References

Further reading
 Christopher, Michael & Helen Staufer (2011). "Urban. Village. Urban-Village. Angaditheru and its mofussil department store society in Chennai", in: manycinemas 1, 24-37

External links

2010 films
ඉන්දියානු චිත්‍රපට
Tamil-language films
2010 දශකය තුළ දෙමළ-භාෂා චිත්‍රපට
Indian romantic drama films
Tamil film scores by Vijay Antony
Tamil film scores by G. V. Prakash Kumar
2010 romantic drama films
Films directed by Vasanthabalan

අංගාඩි තෙරු


Şehrengiz, Divan edebiyatında bir şehri ve o şehrin güzellerini anlatan eserlerdir.

Daha çok klasik mesnevî tarzında kaleme alınan bu yapıtlarda tevhid, münacaat, na't gibi Allah'ı, birliğini ve Muhammed'i anlatan kısımlara rastlanmaz. Bu eserlerin başında şehirle ilgili çok umumi bilgiler verilir ve şehre övgü düzülür. Bazen bahar ve tabiat tasvirleri yapıldıktan sonra, bir şehirdeki güzellerin bir veya iki beyitlik tanımları verilir. Bu güzeller güzellikleriyle şehri birbirine kattıklarından eserlere 'Şehr-engiz', yani Şehir Karıştıran denilmiştir.

Divan edebiyatında ilk şehrengizi yazan Priştineli Mesihî'dir. 16. yüzyılın başında başlayan ve kısa zamanda çok yayılan şehrengiz geleneği on sekizinci yüzyılda sona ermiştir.

Türlerine göre Divan nazımı

Şehrengiz


Sven William "Wille" Löfqvist (* 12. April 1947 in Gävle; † 23. Oktober 2016) war ein schwedischer Eishockeytorwart und -funktionär.

Karriere
William Löfqvist begann seine Karriere als Eishockeyspieler beim Strömsbro IF, für dessen Profimannschaft er in der Saison 1967/68 sein Debüt in der Division 1, der damals höchsten schwedischen Spielklasse, gab. Anschließend wechselte der Torwart innerhalb der Division 1 zum Brynäs IF, mit dem er ab der Saison 1975/76 in der neu gegründeten Elitserien teilnahm. Mit dem Brynäs IF gewann er in den Jahren 1970, 1971, 1972, 1976, 1977 und 1980 insgesamt sechs Mal den schwedischen Meistertitel. Er selbst erhielt 1972 den Guldpucken als Spieler des Jahres in Schweden. Als Torwart mit dem niedrigsten Gegentorschnitt und der besten Fangquote hatte er 1980 maßgeblichen Anteil am Gewinn der Meisterschaft. Im Anschluss an die Saison 1982/83 beendete er im Alter von 36 Jahren seine Karriere.

Zur Saison 2011/12 übernahm Löfqvist das Amt als Team-Manager bei seinem Stammverein Brynäs IF und konnte auf Anhieb mit der Mannschaft in dieser Funktion den schwedischen Meistertitel gewinnen.

International
Für Schweden nahm Löfqvist an den Olympischen Winterspielen 1980 in Lake Placid teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Bronzemedaille gewann. Zudem stand er im Aufgebot seines Landes bei den Weltmeisterschaften 1971, 1973 und 1976 sowie 1976 beim Canada Cup. Bei den Weltmeisterschaften 1971 und 1976 gewann er mit seiner Mannschaft jeweils die Bronze-, bei der WM 1973 die Silbermedaille.

Erfolge und Auszeichnungen

International

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationaltorwart (Schweden)
Olympiateilnehmer (Schweden)
Schwedischer Meister (Eishockey)
Eishockeyfunktionär (Schweden)
Geboren 1947
Mann
Schwede
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1980
Gestorben 2016
Eishockeytorwart (Brynäs IF)

William Löfqvist


7886 Redman este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7886 Redman este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Victoria de David D. Balam. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,38 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 3,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi
Asteroizi cu nume de oameni

7886 Redman


The Authoritarian Personality (em português: Estudos sobre a personalidade autoritária) é um livro de sociologia de 1950 de Theodor W. Adorno, Else Frenkel-Brunswik, Daniel Levinson e Nevitt Sanford, pesquisadores que trabalham na Universidade da Califórnia, Berkeley, durante e logo após a Segunda Guerra Mundial.

The Authoritarian Personality "inventou um conjunto de critérios para definir traços de personalidade, classificou esses traços e sua intensidade em qualquer pessoa no que chamou de 'escala F' (F para fascista)". O tipo de personalidade podem ser definidos por nove traços que se acreditava agruparem-se como resultado de experiências da infância.

Nove traços de personalidade
A escala F visa um perfil de personalidade autoritário e antidemocrático que torna uma pessoa suscetível à propaganda fascista. Os itens foram escritos de acordo com materiais de propaganda fascista, bem como dados de estudos e entrevistas com participantes etnocêntricos.

 Convencionalismo: Adesão aos valores convencionais.
 Submissão autoritária: Em direção a figuras de autoridade dentro do grupo.
 Agressão Autoritária: Contra pessoas que violam os valores convencionais.
 Anti-Intracepção: Oposição à subjetividade e à imaginação.
 Superstição e Estereotipia: Crença no destino individual; pensando em categorias rígidas.
 Poder e Resistência: Preocupado com submissão e dominação; afirmação de força.
 Destrutividade e cinismo: hostilidade contra a natureza humana.
 Projetividade: Percepção do mundo como perigoso; tendência a projetar impulsos inconscientes.
 Sexo: Muito preocupado com as práticas sexuais modernas.

Em vários grupos de participantes, a correlação item-total média foi de 0,33. A análise fatorial subsequente confirmou uma estrutura unidimensional desses subconjuntos de conteúdo de itens (Eysenck 1954, p 152, ref por Brown, p. 53). A primeira forma do F-Scale correlacionou 0,53 com AS, 0,65 com E e 0,54 com PEC. A escala foi revisada eliminando itens com baixa correlação item-total e/ou baixo valor preditivo dos escores AS e E. A forma revisada correlacionou-se em 0,75 a uma escala combinada AS/E e 0,57 à PEC. Etnocentrismo, antissemitismo e potencialidade para o fascismo estavam inter-relacionados entre si, assim como com o conservadorismo, embora não com tanta ênfase.

Embora criticado na época por preconceito e metodologia, o livro foi altamente influente nas ciências sociais americanas, particularmente na primeira década após sua publicação: "Nenhum volume publicado desde a guerra no campo da psicologia social teve um impacto maior na direção do trabalho empírico real que está sendo realizado nas universidades hoje".

Psicologia

The Authoritarian Personality


Douro alt bölgesi, Portekiz'in Avrupa kıtasında bulunan istatistiki alt bölgelerinden biridir. Norte bölgesinde bulunur.

Belediyeler
Bölgede 19 belediye (Por.: concelho) yer almaktadır.

 Alijó
 Armamar
 Carrazeda de Ansiães
 Freixo de Espada à Cinta
 Lamego
 Mesão Frio
 Moimenta da Beira
 Penedono
 Peso da Régua
 Sabrosa
 Santa Marta de Penaguião
 São João da Pesqueira
 Sernancelhe
 Tabuaço
 Tarouca
 Torre de Moncorvo
 Vila Flor
 Vila Nova de Foz Côa
 Vila Real

Douro


Maricruz Olivier (Tehuacán, Puebla, 19. rujna 1935. – Ciudad de México, 10. listopada 1984.) bila je meksička glumica, čija je vjerojatno najpoznatija uloga ona Glorije iz filma Tres mujeres en la hoguera redatelja Abela Salazara. Smatrana je veoma lijepom ženom.

Ova je glumica rođena kao María de la Cruz Olivier Obergh u Tehuacánu. Studirala je u glavnom gradu Meksika, gdje je i umrla.

Maricruzini su roditelji bili Mercedes Shirley Obergh i Jesús Erick Olivier Miranda; preko oca je bila francuskog podrijetla.

Pojavila se u mnogim meksičkim filmovima i telenovelama. U kontroverznome filmu Tres mujeres en la hoguera tumačila je lik jedne lezbijke, zajedno s Maritzom Olivares.

Filmografija

Filmovi
La niña de los hoyitos (1984)
Tres mujeres en la hoguera (1979) – Gloria
Pobre niño rico (1974)
El deseo en otoño (1972) – Elena
Trampa para una niña (1971)
El oficio más antiguo del mundo (1970) – Libertad
Matrimonio y sexo (1970)
Claudia y el deseo (1970) – Claudia
Tres noches de locura (1970) –
Ha entrado una mujer (1970) – Elena
Crónica de un cobarde (1970)
Estafa de amor (1970) – Mariana
El caballo bayo (1969) – Isabel
Las pecadoras (1968) – Betty
Hasta el viento tiene miedo (1968) – Lucía
Cómo pescar marido (1967) – Gloria
Un dorado de Pancho Villa (1967) – Amalia Espinosa
Adiós cuñado (1967)
La muerte es puntual (1967)
Las amiguitas de los ricos (1967) – Lía
El derecho de nacer (1966) – Isabel Cristina
La vida de Pedro Infante (1966) – María Luisa León
Despedida de soltera (1966) – Teresa
He matado a un hombre (1964) .... Carmen
Los novios de mis hijas (1964) .... Lupe
Sol en llamas (1962) .... Isabel
Teresa (1961) .... Teresa Martínez
Chicas casaderas (1961) .... Marcela
Los laureles (1961)
Quinceañera (1960) .... María Antonia
La sombra en defensa de la juventud  (1960)
El joven del carrito (1959)
Angelitos del trapecio (1959) .... Tina
Tres desgraciados con suerte (1958)
Los mujeriegos (1958) – Rosario
Esposa te doy (1957) – Amelia
Cada hijo una cruz (1957) – Amalia
Pura vida (1956) – Esperanza
El asesino X (1955)
Si volvieras a mí (1954) – Eva
El gran autor (1954) – Aurora
Orquídeas para mi esposa (1954)
La extraña pasajera (1953) – Carmela
Esos de Pénjamo (1953)

Serije
En busca del paraíso (1982) – Patricia
Viviana (1978) – Gloria
Donde termina el camino (1978) – Margarita
Barata de primavera (1975) – Marcela Grey
Los que ayudan a Dios (1973) – Julia del Valle
La sonrisa del diablo (1970) – Deborah
Las abuelas (1965)
Juan José (1964)
El dolor de vivir (1964)
Eugenia (1963) – Eugenia

Izvori

Meksičke glumice
Meksički filmski glumci
Meksički televizijski glumci

Maricruz Olivier


Kosmos 2334, ruski vojni navigacijski i komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Parus.
Lansiran je 5. rujna 1996. godine u 12:47 s kozmodroma Pljesecka u Rusiji. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Kosmos-3M 11K65M. Orbita mu je 967 km u perigeju i 1009 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 82,94°. Spacetrackov kataloški broj je 24304. COSPARova oznaka je 1996-052-A. Zemlju obilazi u 104,87 minuta. Pri lansiranju bio je mase kg.

Skupa s ovim satelitom lansiran je i meksički satelit UNAMSAT-B, koji je mjerio brzinu meteora služeći se Dopplerovim efektom, a druga funkcija bila mu je komunikacijskog releja za udaljene lokacije.

Bio je dio sustava od šest satelita. Navigacijska informacija izvodila se od Dopplerski pomaknutim prijenosom ultrakratkih valova (otprilike 150 i 400 MHz) satelitskog položaja i orbitnih podataka. Pribavivši ispravke s nekoliko satelita, korisnikova se lokacija mogla izračunati uz pogrešku od 100 metara od stvarnog položaja.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2334


Charles Dwight Sigsbee (January 16, 1845 – July 13, 1923) was a rear admiral in the United States Navy. In his earlier career, he was a pioneering oceanographer and hydrographer. He is best remembered as the captain of , which exploded in Havana Harbor, Cuba, in 1898 and set off the events that led up to the start of the Spanish–American War.

Early life

Sigsbee was born in Albany, New York, and educated at The Albany Academy. He was appointed acting midshipman on 16 July 1862.

Military career
Sigsbee fought in numerous engagements during the American Civil War, mostly against Confederate forts and batteries. Sigsbee served aboard , , and  from 1863 to 1869, when he was assigned to duty at the Naval Academy. In 1871, he was assigned to the Hydrographic Office. He was first posted to the Hydrographic Office in 1873. He was assigned to the Coast Survey in 1874 and commanded the Coast Survey steamer Blake from 1875 to 1878. He returned to the Navy Hydrographic Office from 1878 to 1882 and served as hydrographer in the Bureau of Navigation from 1893 to 1897. During his period on Blake, he developed the Sigsbee sounding machine, which became a standard item of deep-water oceanographic equipment for the next 50 years.

Sigsbee served at the Naval Academy from 1869 to 1871, from 1882 to 1885, and from 1887 to 1890. He served on the Board of Control for the United States Naval Institute. He commanded  on the European station from 1885 to 1886 and the training ship Portsmouth from 1891 to 1892.

Sigsbee took command of the armored cruiser Maine in April 1897. After Maine was destroyed in February 1898, Sigsbee and his officers were exonerated by a court of inquiry. He then commanded  in 1898 at the Second Battle of San Juan and  until 1900.

In February, he was appointed Chief Intelligence Officer of the Office of Naval Intelligence, succeeding Commander Richardson Clover. He held that post until April 1903 when he was succeeded by Commander Seaton Schroeder. He was promoted to rear admiral on 10 August 1903.

He assumed command of the South Atlantic Squadron in 1904 and the Second Division, North Atlantic Squadron, in 1905.

He commanded  as his flagship on June 7, 1905, which sailed for Cherbourg, France. There, the remains of the late John Paul Jones were taken aboard and brought home for his interment at the United States Naval Academy.

Death and legacy
Sigsbee retired from the Navy in 1907 and died in New York, 1923. He is buried in Arlington National Cemetery. His grandson, Charles Dwight Sigsbee III, First Lieutenant, US Army, was buried next to him on July 10, 1956.

Conscious of his legacy, Sigsbee penned a book giving the history of the Maine and his experiences aboard her. The book was entitled The MAINE - An Account of Her Destruction in Havana Harbor and was published by the Century Company of New York in 1899.

His daughter Mary Ellen Sigsbee (1877–1960) was an artist, socialist and feminist.

He has several namesakes:
 The destroyer  was named for him.
 Sigsbee Park, the primary military family housing area for Naval Air Station Key West, and the collocated Sigsbee Elementary School are named in his honor.
 Sigsbee Deep, the deepest part of the Gulf of Mexico, was discovered by ships under his command and was named in his honor.
 On May 25, 1898, Daniel Bevill was appointed postmaster of a new post office in Shelby County, Missouri, but needed a name for the office. Bevill had so admired Sigsbee, a naval officer in command of the battleship Maine, which blew up in Havana Harbor in 1898, that he named the post office site as Sigsbee (Shelby County Historical Society records).

Ranks held

 Midshipman – September 27, 1859
 Passed Midshipman – 1863
 Master – May 10, 1866
 Commodore - Jan 4, 1867

References

External links

 Finding Aid to Charles D. Sigsbee Papers, 1858–1923 at the New York State Library, accessed May 18, 2016.

1845 births
1923 deaths
American cartographers
American hydrographers
American oceanographers
United States Navy personnel of the Spanish–American War
United States Navy admirals
Military personnel from Albany, New York
Union Navy officers
Burials at Arlington National Cemetery
Directors of the Office of Naval Intelligence
The Albany Academy alumni

Charles Dwight Sigsbee


بات كوين  هو سياسي أمريكي ينتمي إلى الحزب الديمقراطي الأمريكي. ولد بات كوين في ولاية إلينوي في 16 كانون الأول - ديسمبر من سنة 1948 وهو حاكم لولاية إلينوي الأمريكية منذ 29 كانون الثاني - يناير من سنة 2009.

روابط خارجية

المصادر

 موقع حاكم الولاية
 على قناة موقع اليوتيوب

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من هينديل (إلينوي)
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون مؤيدون لتنظيم ملكية الأسلحة
حكام ولايات أمريكية من الحزب الديمقراطي
حكام ولاية إلينوي
ديمقراطيون من ولاية إلينوي
رومان كاثوليك أمريكيون
سياسيون أمريكيون
سياسيون أمريكيون في القرن 20
سياسيون أمريكيون في القرن 21
سياسيون من شيكاغو
محامون أمريكيون في القرن 20
مواليد 1948
مواليد في هينديل (إلينوي)

محامون من ولاية إلينوي

أمناء خزينة ولاية إلينوي

نواب حكام إلينوي

بات كوين


E40 may refer to:
 Nimzo-Indian Defense, Encyclopaedia of Chess Openings code
 European route E40, a road extending from France to Kazakhstan
 E-40 (born 1967), American rapper
 GE E40, a locomotive
 E40, the name for the fuel blend of 40% ethanol and 60% gasoline
 E40 screw, a type of Edison screw
 HMS E40, a 1916 British E class submarine

E40


Langenhorn (Danca: Langhorn, Frizce: Hoorne), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Nordfriesland iline bağlı yerleşim yeri. 47.4 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 1 Ocak 2006 itibarıyla yaklaşık 3128 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Godber Carstensen tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 amt-stollberg.de

Nordfriesland iline bağlı yerleşim birimleri

Langenhorn