Futsal, salon futbolu olarak bilinen ve genel olarak futbola benzese dahi kendine özgü kuralları olan spordur. Beşe beş futbol, halı saha futbolu ve mini futbol ile benzerlikleri var.

Tarihi
Futsalın (salon futbolu) geçmişi 1930 yılına, Uruguay'ın başkenti Montevideo'ya kadar uzanıyor. O tarihte Juan Carlos Cariani, YMCA derneklerindeki gençler için futbolun beşer kişilik bir versiyonunu uyarlıyor. Maçlar hentbol sahası boyutlarındaki açık ve kapalı alanlarda, futsal kortu'nda oynanıyor.

Futsal ismi ise bu oyun için kullanılan uluslararası bir terim. Kökeni İspanyolca ya da Portekizcedeki FUTbol veya FUTebol ve Fransızca veya İspanyolcadaki SALle veya SALa kelimelerinden geliyor.

Futsal, günümüzde FIFA'nın şemsiyesi altında tüm dünyada gelişim kaydediyor.

İlk uluslararası karşılaşmalar 1965 yılında düzenleniyor ve Paraguay Güney Amerika Kupası'nı kazanıyor. 1979 yılına kadar altı Güney Amerika Kupası daha düzenleniyor. Tümünü Brezilya kazanıyor.

Brezilya futsaldaki üstünlüğünü 1980 yılında düzenlenen ilk Panamerikan Kupası'nı, ardından 1984 kupasını kazanarak da gösteriyor.

1983 yılında ABD Futsal Federasyonu Osvaldo Garcia'nın başkanlığında kuruluyor. O zamanlar Minisoccer (Mini Futbol) adıyla anılan oyun sonraları futsal adını alıyor.

Futsal 1989 yılında FIFA şemsiyesi altına girmeden önce, FIFUSA tarafından ilk FIFA Futsal Dünya Kupası düzenleniyor. Yıl 1982, yer Sao Paulo – Brezilya. Turnuvayı Brezilya şampiyon olarak tamamlıyor. 1985 yılında İspanya'da düzenlenen ikinci Futsal Dünya Kupası'nın galibi de Brezilya oluyor. Brezilya'nın bu ezici üstünlüğüne 1988 yılında Avustralya'daki Dünya Kupası'nda Paraguay son veriyor. Bu tarihten sonra oyunlar FIFA'ya bağlanıyor. 1989 yılında Hollanda'da, 1992 yılında Hong Kong'da düzenlenen şampiyonaların galibi alışılageldiği üzere Brezilya oluyor. Dünya Futsal Birliği, FIFA ile futbol adı konusunda yaşanan anlaşmazlığın ardından 1985 yılında futsal adını tescil ettirdi.

Kuralları

Oyun Alanı
Maçların oynanacağı alanın boyutları:
 boy minimum 26 m, maksimum 42 m
 en minimum 15 m, maksimum 25 m

Uluslararası karşılaşmalarda:
 boy minimum 38 m, maksimum 42 m
 en minimum 18 m, maksimum 25 m

Futsalda saha çizgileri sahaya dahildir. Tüm çizgiler 8 cm kalınlığında olmalıdır.

Orta saha yuvarlağının çapı 3 m'dir.

Kale önlerindeki (futboldaki ceza sahasına denk gelen) alan, kale direklerinden uzaklığı altı metre çaplı çeyrek daireler ve bunları birleştiren 3,16 m'lik bir çizgiden oluşur. Bahis konusu 3,16 m'lik çizgi doğal olarak kale çizgisine paralel ve 6 m uzaklıktadır.

Penaltı noktası kaleden 6 m uzaklıktadır.

İkinci penaltı noktası ise 10 m uzaktadır.

Korner çizgileri 25 cm çaplı çeyrek daireler olarak çizilir.

Yedek oyuncu alanları doğrudan takım 'bench'lerinin önünde ve beşer metre uzunluğundadır. Bu beş metrelik alan, taç çizgisini dikine kesen, 8 cm kalınlığında, 40'ı saha içinde, 40'ı saha dışında kalan 80 cm'lik çizgilerle belirtilir.

Her iki takımın beşer metrelik 'oyuncu değişikliği alanı', orta saha çizgisinden beşer metre uzaklıkta olmalıdır. Böylece "süre hakeminin" görüş alanı açık kalır.

Kale ölçüleri (içten ölçülmek kaydıyla):

 iki direk arasında 3 m,
 yerden yüksekliği 2 m,
 gol çizgisi ile ağ arasındaki mesafe en az 80 cm,
 kale direklerinin kalınlığı 8 cm
olmalıdır.

Top
 küre biçimli,
 deri veya muadili malzemeden,
 çevresi 62 cm'den küçük veya 64 cm'den büyük olmayan
 400gr'dan hafif veya 440gr'dan ağır olmayan
 0,4 - 0,6 atmosfer (400-600g/cm²) basınçta
olmalıdır.

Topun maç esnasında zarar görmesi, patlaması vb durumlarda oyun durur ve top değiştirilir. Hakemin izni olmadan top değiştirmek yasaktır.

Oyuncular
Futsal karşılaşmaları, birisi kaleci olmak kaydıyla beşer oyuncudan oluşan takımlarca oynanır.

Maç boyunca FIFA kurallarına göre oyuncu değişikliği yapılabilir.
Maksimum yedek oyuncu sayısı yedidir.

Maç süresince oyuncu değişikliğinde sınır yoktur.

Oyuncu değişikliği için maçın durmuş olması gerekmemekte ve şu şartlar gereklidir:
 Çıkan oyuncu sahayı kendi takımına ait 'oyuncu değiştirme alanı'ndan terk etmelidir,
 Giren oyuncu sahaya kendi takımına ait 'oyuncu değiştirme alanı'ndan girmeli, ancak çıkan oyuncu taç çizgisini tamamen terk edene kadar girmemelidir,
 Oyuncu değişikliği tamamıyla hakemin iznine tabidir,
 Yedek oyuncu sahaya girdiği anda değişiklik tamamlanmıştır ve o artık aktif oyuncudur,
 Kaleci değişikliği de aynı diğer oyuncular gibidir.

Eğer ki girecek oyuncu, çıkan oyuncu alanı tümüyle terk etmeden oyuna girerse:
 Oyun durur,
 Çıkan oyuncu alanı tümüyle terk eder,
 Hatalı giren oyuncu sarı kart görür,
 Oyun rakip takım lehine endirekt atışla başlar. Başlama noktası oyunun durduğu andaki yeridir.

Eğer oyuna giren veya çıkan oyuncu sahaya kendi "oyuncu değişiklik alanı' dışında bir noktadan girerse:
 Oyun durur,
 Oyuncu sarı kart görür,
 Oyun rakip takım lehine endirekt atışla başlar. Başlama noktası oyunun durduğu andaki yeridir.

Maç esnasında oyundan atılmalar sonucunda bir takım, kaleci dahil üç oyuncudan az sayıya ulaşırsa maç tatil edilir.

Maç esnasında teknik direktörler saha kenarından taktik verebilirler. Ancak hareketleri ile oyuncu ve hakemleri engellememeleri gerekmektedir.

Ekipmanlar
Oyuncular kendileri veya rakipleri için tehlikeli olabilecek hiçbir şey kullanamazlar. Her türlü takı yasaktır.

Temel ekipman:
 Forma,
 Şort (eğer termal iç çamaşırı giyiliyorsa şort ile aynı renkte olmalıdır),
 Çorap,
 Bacak koruyucu,
 Canvas veya yumuşak deriden spor ayakkabısı.
 Formaların arkaları 1'den 15'e kadar numaralanmalıdır.
 Forma numaraları forma renginin tezatı bir renk olmalıdır.
 Uluslararası karşılaşmalarda formanın ön tarafında da numaralar daha küçük olarak yer almalıdır.
 Bacak koruyucu çorap tarafından tümüyle kapatılmalıdır,
 Lastik, plastik vb uygun bir maddeden olmalıdır
 Kaleciler uzun eşofman altı giyebilirler,
 Kaleciler oyuncu ve hakemlerden ayırt edilecek, farklı renkte forma taşımalıdırlar,
 Kalecinin yerine saha oyuncularından birisinin geçmesi gerekirse, kaleci forması üzerinde mutlaka kendi numarası belirtilmelidir.
 Bir oyuncu hakem tarafından ekipmanını değiştirmek veya tamamlamak üzere saha dışına gönderilirse, hakemden izin almadan ve ekipmanını kontrol ettirmeden sahaya dönemez.
 Oyucular formalarının altındaki slogan veya reklam içeren tişörtleri açamazlar. Bunun için bahsekonu slogan veya reklamın organizatör tarafından tasdik edilmiş olması şarttır.
 Formalar uzun kollu olmalıdır.

Hakem
 Hakem oyunun tek hakimidir,
 Avantaj veya cezaya karar verir,
 Maç ile ilgili kayıt tutar. Maç öncesi, esnası ve sonrasında oyuncular ve teknik kadro ile ilgili disiplin hareketleri ve kayda değer olaylar hakkında rapor hazırlar ve ilgili makama iletir,
 Eğer yoksa saat hakemliğini de üstlenir,
 Kurallar çerçevesinde maçı durdurabilir veya tatil edebilir,
 Oyunculara disiplin uygulamasında bulunabilir,
 Sahaya yetkisi olmayanların girmesini engeller,
 Bir oyuncunun ciddi sakatlığı durumunda tedavisi için maçı durdurur,
 Hafif sakatlıklarda top oyun dışında kalana kadar maçı sürdürür,
 Hakemin kararı nihaidir.
 Hakem ve ikinci hakem ciddi bir hatalı karar verdiklerini düşündükleri durumda kararlarını sadece maç yeniden başlamadıysa değiştirebilirler.
 Hakem ve ikinci hakem aynı anda faul kararı çalarlar ve aralarında itilaf varsa hakemin kararı geçerli olur.
 Hem hakemin, hem ikinci hakemin oyuncu atma hakları vardır. Aralarında itilaf olmaması halinde hakemin kararı geçerlidir.

İkinci hakem
Maçlarda hakemin karşı tarafında görev yapan ikinci bir hakem bulunur. İkinci hakemin de karar yetkisi vardır (düdük çalabilir).
İkinci hakemin asıl görevi hakeme yardımcı olmaktır.
Uluslararası karşılaşmalarda ikinci hakemin görev alması mecburidir.

Süre hakemi ve üçüncü hakem
Maçlarda bir süre hakemi ve üçüncü hakem bulunur. Bu ikili orta saha çizgisi hizasında ve yedek kulübelerinin tarafında otururlar.

Süre hakemi kronometre bulundurur. Karşılaşma esnasında:
 Maç başladığında kronometreyi çalıştırır,
 Top oyun dışında iken süreyi durdurur,
 Oyunun başlaması ile birlikte çalıştırır,
 Bir dakika molasını kontrol eder,
 İki dakika cezasını kontrol eder,
 Devre sonu, maç sonu, ekstra süre sonu, mola sonu gibi olaylarda düdük çalarak veya muadili bir ses sinyali ile hakemi uyarır,
 Molaları takip eder,
 Takımların her devredeki ilk beş faulünü takip eder ve beş faul sayısı dolduğunda bildirir.

Üçüncü hakem, süre hakemine yardımcı olur.
 Takımların her devredeki ilk beş faulunu kaydeder,
 Oyundaki duraklamaları ve nedenlerini kaydeder,
 Gol atan oyuncuların numaralarını kaydeder,
 Oyundan çıkarılan (atılan) oyuncuların isim ve numaralarını kaydeder,
 Oyunla ilgili diğer olayları kaydeder

Süre hakeminin görev yapamayacak durumda olması halinde onun görevini 3.hakem üstlenir. Hakem veya ikinci hakemin sakatlık nedeniyle göreve devam edememeleri durumunda onların yerinide alabilir.

Maç süresi
Maç birbirine eşit yirmişer dakikalık iki devreden oluşur. Her iki devrenin sonunda maç penaltı atışı için veya beş faul hakkını doldurmuş takım aleyhine serbest atış için uzatılır.

Takımların her birinin, her devre için birer dakika mola kullanma hakları vardır.

Mola için:
 Takım koçu süre hakemine mola talebi bildirmelidir,
 Mola sadece top molayı isteyen takımın hakimiyetinde iken alınabilir,
 Süre hakemi, oyun durduğunda düdük veya muadili bir sinyalle hakeme molayı bildirir,
 Mola süresince oyuncular sahadan ayrılamazlar, eğer takım koçu taktik verecekse taç çizgisi kenarında verebilir, ama o sahaya giremez, oyuncular çıkamaz,

Devre arası süresi 15 dakikadan uzun olamaz.

Eğer karşılaşmada süre hakemi yoksa, takım koçu veya kaptanı mola talebini hakemden isteyebilir.

Ekstra uzatma gerektiren durumlarda, uzatmada mola kullanılamaz.

Oyunun başlaması ve yeniden başlaması
Maçın başında kura atışı yapılır. Atışı kazanan kaleyi seçer, kaybeden başlangıç vuruşunu yapar.

İkinci devre başında kaleler değiştirilir, maç başında atışı kazanmış olan takım ikinci devre başında topu kullanır.

Başlama vuruşu:
 Maçın başında,
 Golden sonra,
 İkinci devrenin başında,
 Gerektiğinde uzatma süresi başında kullanılır.

Başlama vuruşundan doğrudan gol yapılamaz.

Başlama vuruşunda:
 Oyuncular kendi yarı alanlarında olmalıdır,
 Başlama vuruşunu yapmayan takım oyuncuları toptan en az üç metre uzakta olmalıdır,
 Başlama vuruş noktası orta sahanın merkezidir,
 Başlama vuruşu hakemin sinyali ile yapılır,
 Topa vurulduğu anda oyun başlar,
 Başlama vuruşunu yapan oyuncu, topa bir başkası dokunmadan ikinci kez oynayamaz

Eğer oynarsa:
 Takımı aleyhine endirekt vuruş verilir

Hava atışı
Taç, aut, gol vb topun saha çizgilerini terk etmediği durumlarda oyunun durması gerektiğinde karşılaşma oyunun durduğu yerden hava (hakem) atışı ile başlatılır.
 Eğer top yere değmeden bir oyuncu tarafından oynanırsa,
 Eğer top yere değdikten sonra, hiçbir oyuncuya değmeden saha çizgilerini terk ederse atış tekrarlanır.

Özel durumlar:
 Savunmacı takım, kendi ceza alanı içinde kazandığı serbest atışı ceza alanının dilediği yerinden kullanabilir.
 Hücumdaki takımın rakip ceza sahası içinde kazandığı endirekt vuruşlarda, atış en yakın yerden, ceza sahası çizgisi üzerinden kullanılır.

Topun içeride ve dışarıda olması
Top
 Sahayı çevreleyen çizgileri tamamen terk ederse,
 Oyun hakem tarafından durdurulursa,
 Tavana değerse,
oyun dışına çıkar.

Bunun dışında,
 Kale direğinden dönmesi,
 Saha içinde olmaları kaydıyla hakemlere çarpmaları durumları dahil, top oyundadır.

Topun tavana değerek oyun dışı kalması durumunda oyun rakip takım tarafından, topun son oynandığı yerden başlatılır.

Gol yapma
Kurallarda aksi belirtilen durumlar haricinde, topun tamamının kale direkleri arasından gol çizgisini geçmesi halinde gol olur. Ancak topun, hücum eden takım oyuncuları tarafından el veya kol ile oynanmamış olması gerekir.

Maçta en çok gol kaydeden takım galip gelir. Eğer iki takım da gol kaydına muvaffak olamaz veya eşit sayıda gol kaydederlerse maç berabere biter.

Beraberlik halinde, düzenlenen turnuva kurallarına göre uzatma süresi oynanabilir ve / veya penaltı atışlarına gidilebilir.

Fauller ve kötü hareketler
Serbest Vuruşlar:

Eğer bir oyuncu şu hareketlerden birisini yaparsa:
 Rakibe vurur veya vurmaya teşebbüs ederse,
 Rakibe çelme takar veya çelmeye teşebbüs ederse,
 Rakibin üstüne atlarsa,
 Omuz dahil aşırı şarjda bulunursa,
 Rakibe saldırır veya saldırmaya teşebbüs ederse,
 Rakibi iterse,
 Rakibi tutarsa,
 Rakibe tükürürse
 Kayarak rakibe müdahale ederse,
 Aşırı güç kullanırsa,
 Topla kasten elle oynarsa,

serbest vuruş verilir. Oyun hareketin olduğu yerden başlatılır.

Penaltı Atışı:

Yukarıdaki hareketlerden birisi, bir oyuncu tarafından kendi ceza alanı içinde yapılırsa penaltı atışı ile cezalandırılır.

Endirekt Vuruşlar:
 Kaleci, kontrolündeki topu verdikten sonra, yarı alan çizgisinin ötesinde paslaşılmadan veya rakip bir oyuncuya değmeden geri alırsa,
 Kaleci, takım arkadaşından bilinçli olarak kendisine paslanan topu eline alırsa,
 Kaleci, topun oyuna sokuluş vuruşunda direkt gelen topu eline alırsa,
 Kaleci, topu kendi yarı alanında el veya ayakla dört saniyeden daha uzun tutarsa veya kontrol ederse
 Bir oyuncu tehlikeli şekilde oynarsa (hakem takdirine bağlı),
 Kalecinin topu atmasını engellerse,

endirekt vuruş kararı verilir.

Sarı ve kırmızı kartlar sadece oyuncu veya yedek oyunculara gösterilebilir.

Sarı kartlar oyuncunun şu hareketlerinde gösterilir:
 Sportmenlik dışı hareketlerde,
 Söz veya hareketle itiraz ederse,
 Kurallara ısrarla aykırı davranıyorsa,
 Oyunun başlamasını geciktiriyorsa,
 Korner, başlama vuruşu, serbest atış gibi durumlarda gerekli mesafeye açılmıyorsa,
 Sahaya hakemin izini olmadan girerse veya değişiklik prosedürünü ihlal ederse,
 Sahayı hakemin izni olmadan terk ederse

Kırmızı kartlar oyuncunun şu hareketlerinde gösterilir:
 Ciddi faullu oyunda,
 Şiddet gösterirse,
 Rakibe veya bir başkasına tükürürse,
 Rakibin golüne veya mutlak gol pozisyonuna elle oynayarak engel olursa,
 Net gol pozisyonuna faullu hareket ile engel olursa,
 Saldırgan veya küçümseyen dil ve hareketlerinde,
 Aynı maçta ikinci uyarıyı (sarı kartı) alırsa

Kırmızı kart görmüş bir oyuncu oyun alanını ve yedek bankını terk etmelidir.

Bir oyuncu kırmızı kartla oyundan atıldıktan iki dakika sonra, eğer o ana kadar gol olmadıysa, bir başka oyuncu yerine girer.
 Eğer oyun beşe dört sürüyor ve beş kişi oynayan takım iki dakika süresi bitmeden gol atarsa, iki dakikanın tamamlanması beklenmez. Yedek oyuncu, golden sonra atılan oyuncunun yerine girebilir.
 Eğer her iki takım da oyunu dörder kişi ile sürdürüyorlarsa ve gol olursa, oyun aynı şekilde devam eder.
 Eğer beş veya dört kişiye karşı üç kişi oynuyorsa ve oyuncu sayısı fazla olan takım gol atarsa, üç kişilik takıma golden sonra bir oyuncu eklenir.
 Eğer her iki takım da üçer kişi ile oynuyorlarsa ve gol atılırsa maç aynı şekilde devam eder.
 Eğer eksik sayıda oyuncusu olan takım gol atarsa oyun aynı şekilde devam eder.

Bir oyuncu topu, önceden yarı saha çizgisini geçmiş veya rakip tarafından oynanmış olmak kaydıyla, kafa, göğüs veya diziyle kalecisine pas olarak verebilir. Ancak hakem bu hareketin kurala karşı hile olduğuna kanaat getirirse sportmenlik dışı davranış olarak değerlendirilir. Bu durumda hareketi yapan oyuncu uyarılır, sarı kart görür ve aleyhine endirekt serbest vuruşa karar verilir.

Rakibin güvenliğini tehlikeye atacak müdahaleler ciddi faullü oyun olarak değerlendirilir.

Aldatmaya yönelik her hareket hakem tarafından sportmenlik dışı davranış olarak değerlendirilir.

Bir oyucunun gol sevincini formasını çıkartarak kutlaması sportmenlik dışı davranış olarak değerlendirilir.

Serbest atışlar
Serbest atışlar direk veya endirek olabilir.
Her iki atışta da top atış esnasında sabit durmalı, atışı kullanan oyuncu bir başkası dokunmadan topa ikinci kez dokunmamalıdır.

Direk serbest atışta doğrudan gol yapılabilir. Endirek serbest atışta ise top ikinci bir oyuncuya değmedikçe gol olmaz.

Her iki durumda da atış esnasında tüm rakip oyuncular toptan en az beş metre uzakta olmalıdırlar. Eğer atış, atışı kullanacak takımın ceza alanı içindeyse tüm rakip oyuncular ceza alanı dışında durmalıdırlar. Top ceza alanını terk ettiğinde oyunda olur.

Eğer atış esnasında rakip oyuncu gerekli mesafaye açılmamışsa atış tekrarlanır.

Eğer atışı kullanan oyuncu, top ikinci bir oyuncuya değmeden topla bir kez daha oynarsa rakip takım lehine endirek serbest vuruş olur.
Eğer atışı kullancak takım atışı dört saniye içinde kullanmazsa rakip takım lehine endirek serbest vuruş olur.

Direk atışta, hakem kararı verildiğinde bir koluyla atış yönünü işaret eder.

Endirek atışta, hakem kararı verdiğinde bir kolunu havaya kaldırır ve top atış sonrasında ikinci bir oyuncuya değene kadar havada tutar. Serbest atışlar direk veya endirek olabilir.

Her iki atışta da top atış esnasında sabit durmalı, atışı kullanan oyuncu bir başkası dokunmadan topa ikinci kez dokunmamalıdır.

Direk serbest atışta doğrudan gol yapılabilir. Endirek serbest atışta ise top ikinci bir oyuncuya değmedikçe gol olmaz.

Her iki durumda da atış esnasında tüm rakip oyuncular toptan en az beş metre uzakta olmalıdırlar. Eğer atış, atışı kullanacak takımın ceza alanı içindeyse tüm rakip oyuncular ceza alanı dışında durmalıdırlar. Top ceza alanını terk ettiğinde oyunda olur.

Eğer atış esnasında rakip oyuncu gerekli mesafaye açılmamışsa atış tekrarlanır.

Eğer atışı kullanan oyuncu, top ikinci bir oyuncuya değmeden topla bir kez daha oynarsa rakip takım lehine endirek serbest vuruş olur.
Eğer atışı kullancak takım atışı dört saniye içinde kullanmazsa rakip takım lehine endirek serbest vuruş olur.

Direk atışta, hakem kararı verildiğinde bir koluyla atış yönünü işaret eder.
Endirek atışta, hakem kararı verdiğinde bir kolunu havaya kaldırır ve top atış sonrasında ikinci bir oyuncuya değene kadar havada tutar.

Takım faulleri
Her takımın her iki devrede yaptıkları ilk beş faul kaydedilir.
Eğer bir takım beş faul hakkını doldurmadıysa ve bariz gol şansı yoksa hakem faullerde avantaj kuralını uygulayabilir.

Hakem avantaj uygularsa, oyun durduğu anda, takım faulunu belirtmek için süre hakemi ve üçüncü hakeme faul işaretini vermelidir.

Her iki yarıda da ilk beş takım faulünde:
 Rakip oyuncular baraj kurabilir,
 Rakip oyuncular top oyuna girene kadar en az beş metre uzakta durmalıdırlar,
 Direk serbest atışlarda gol kaydedilebilir

Her iki yarıda da altıncı takım faulünden itibaren:
 Atışta baraj kurulamaz,
 Atışı kullancak oyuncu net bir şekilde belirtilir,
 Kaleci toptan en az beş metre uzakta ve kendi ceza alanı içinde olamlıdır,
 Tüm diğer oyuncular atışın kullanılacağı yerden kale çizgisine paralel çizildiği varsayılan kurgusal bir hattın gerisinde durmalıdır. Hepsinin toptan uzaklığı en az beş metre olmalı, atışı kullancak oyuncuyu rahatsız etmemeli ve top oyuna girene kadar kurgusal hattın ötesine geçmemelidirler.

Atış prosedürü:
 Atışı kullancak oyuncu gol amaçlı bir vuruş kullanmalı, topu bir başka oyuncuya pas olarak kullanmamalıdır.
 Atış lullanıldıktan sonra, top savunmacı kaleciden veya direkten dönmedikçe bir başka oyuncu topa dokunamaz.
 Eğer altıncı (ve üstündeki) faul rakip yarı sahada veya kendi yarı sahasının orta alan çizgisi ve ikinci penaltı noktası hizası arasında yapılmışsa, atış ikinci penaltı noktasından kullanılır.
 Eğer altıncı (ve üstündeki) faul kendi yarı sahasında, ikinci penaltı noktası ile kale çizgisi arasında yapılmışsa, atışı kullanacak takım, atışı faulün yapıldığı yer veya ikinci penaltı noktasından kullanmakta serbesttir.
 Her iki yarının sonunda veya uzatma süresindeki direk atışlarda, atışın kullanılması için süre kullandırılır. Atış kullanılmadan maç bitirilemez.

Atış esnasında aleyhinde atış kullanılan takım oyuncuları kurallara uyumazsa:
 Gol olmadıysa atış tekrarlanır,
 Gol olduysa geçerli sayılır

Atış esnasında atış kullanan takım oyuncuları kurallara uyumazsa:
 Gol olması halinde atış tekrarlanır,
 Gol olmaması durumunda maç rakip takım lehine endirek serbest vuruşla başlar.

Her iki takım oyuncuları da kurallara uymazsa:
 Atış tekrarlanır

Penaltı
Serbest atışı gerektiren durumlardan birisi ceza alanı içinde yapılırsa penaltı olur.

Penaltıdan direk gol yapılabilir.

Her iki yarının sonunda veya uzatma dakikalarında penaltının kullanılmasına izin verilir, maç bitirilmez.

Top penaltı noktasına konur.

Penaltıyı kullanacak oyuncu açıkça belirtilir.

Kaleci topa vurulana kadar kale çizgisi üzerinde kalmalıdır.

Diğer oyuncular ceza alanı dışında, toptan en az beş metre uzakta ve penaltı noktası hizasında olmalıdırlar.

Atışı kullanan oyuncu, top bir başkası tarafından oynanana kadar topla ikinci kez oynayamaz. Top, vurulduğu anda oyundadır.

Savunmacı takımdan bir oyuncu kuralları ihlal ederse:
 Gol olmamışsa penaltı atışı tekrarlanır,
 Gol ise geçerli sayılır

Atışı kullanan takım oyuncularından birisi kuralları ihlal ederse:
 Gol ise atış tekrarlanır,
 Gol değilse rakip takım lehine endirek vuruş kararı verilir.

Her iki takım oyuncuları da kuralları ihlal ederse:
 Atış tekrarlanır

Taç
Taç atışı ayakla kullanılır.

Taçtan doğrudan gol olmaz.

Taç, top yerden veya havadan taç çizgisini tümüyle geçerse veya tavana çarparsa olur

Taç atışı topun çıktığı yerden veya (tavana çarptıysa) rakibin son oynadığı yerden kullanılır.

Atış her yöne doğru kullanılabilir.

Rakip oyuncular toptan en az beş metre uzakta olmalıdırlar.

Atış en çok dört saniye içinde kullanılmalıdır.

Atışı kullanan oyuncu ikinci biri oyuncu topa dokunmadıkça topla oynayamaz. Aksi takdirde rakip takım lehine endirek serbest vuruş verilir.

Top atış kullanıldığı andan itibaren oyundadır.

 Taç atışı düzgün yapılmazsa,
 Doğru yerden kullanılmazsa,
tekrarlanır.

Aut atışı
Aut atışından doğrudan gol olmaz.

Atış kaleci tarafından ceza alanı içinde herhangi bir noktadan kullanılır.

Top oyuna girene kadar rakip oyuncular ceza alanı dışında kalmalıdırlar.

İkinci bir oyuncu topla oynamadan, kaleci topla ikinci kez oynayamaz.
Top ceza alanını terk ettiği anda oyundadır.

Top ceza alanını terk etmezse atış tekrarlanır.

Bir başka oyuncu topla temas etmeden, kaleci bir kez daha topla oynarsa aleyhine endirek atış kararı verilir.

Kaleci topun kontrolünü aldıktan sonra dört saniye içinde atış kullanılmazsa aleyhine endirek vuruş kararı verilir.

Korner
Kornerden rakip takıma doğrudan gol yapılabilir.

Atışta:
 Top korner noktasına konur,
 Rakip oyuncular en az beş metre uzakta durmalıdırlar,
 Top, oynandığı anda oyundadır,
 İkinci bir oyuncu değmedikçe, atışı kullanan oyuncu topa ikinci kez değemez. Aksi takdirde rakip takım lehine endirek vuruş kararı verilir,
 Dört saniye içinde kullanılmazsa rakip takım lehine endirek vuruş kararı verilir.

Dünya Sıralaması

Erkek takım sıralaması
19 Eylül 2011 ELO sıralamasına göre en iyi 25 Takım:

27 Eylül 2011 itibarıyla, ELO sıralamasına göre en iyi 25 Takım:

Bayan takım sıralaması

27 Eylül 2011 ELO sistemine göre en iyi 10 takım:

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Efes Pilsen Futsal Ligi Resmi Websitesi
 Futsal Planet

Ayrıca bakınız
 UEFA Futsal Şampiyonlar Ligi
 Türkiye millî futsal takımı
 Avrupa Futsal Şampiyonası
 Futsal Konfederasyon Kupası
 Azerbaycan millî futsal takımı
 Erkek millî futsal takımları listesi
 Akdeniz Futsal Kupası
 Futsal Ödülleri
 Futsal Ligi
 Futbol türevleri
 Futbol sporları

Futbol terimleri

Salon sporları
Takım sporları
Top oyunları
Atletik sporlar
Futbol türevleri

Futsal


Power XL,  24 Temmuz 2001 tarihinde yayın hayatına girmiştir. Eski adı: Radio XL'dir Merkezi İstanbul'da olan, "Power Medya Grubu"'na bağlı radyo kanalıdır.  Ayrıca Türksat 2A Uydusu üzerinden de dinlenebilmektedir. Radyo istasyonun genel yayın akışı nostaljik şarkılardan oluşmaktadır. Halen internet üzerinden yayın yapmaktadır.

Bir dönem İstanbul'da 100.2, Bursa'da 106.9 Frekanslarından yayın yapmıştır.

Dış bağlantılar
 Power XL ana sayfa

Türkiye radyo kanalları
2001'de kurulan radyo kanalları

Power XL


An Fuirena lainzii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Modesto Luceño ngan M.Alves. An Fuirena lainzii in nahilalakip ha genus nga Fuirena, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fuirena

Fuirena lainzii


Abdelkader Laïfaoui (Hussein Dey, Argel, Argelia, 29 de julio de 1981) es un futbolista argelino. Juega de defensa y su equipo actual es el USM Alger del Championnat National de Première Division de Argelia.

También, es integrante de la selección de fútbol de Argelia.

Trayectoria
Se inició en El Annasser en 1999 y pasó por varios clubes de Argelia pero el club con el que tuvo mayor éxito fu el ES Sétif, también de su país. Con este conjunto ganó varios torneos nacionales e internacionales entre 2007 y 2010.

El 25 de julio de 2011, fichó por el USM Alger, club con el cual firmó por dos años.

Selección nacional
Desde 2004, forma parte de la selección de fútbol de Argelia con la cual ya ha disputado 8 partidos. Pese a no ser habitual titular en la selección fue parte de los equipos definitivos en una Copa Africana de Naciones y un Campeonato Africano de Naciones. También fue llamado al conjunto argelino para la Copa Mundial de Fútbol de 2010, realizada en Sudáfrica.

Participaciones en Copas del Mundo

Participaciones en Copas Africanas

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Copas internacionales

Enlaces externos
 Perfil en nationalfootballteams.com

Personas de Argel
Defensas de fútbol
Futbolistas del ES Sétif
Futbolistas del NA Hussein Dey
Futbolistas de la selección de fútbol de Argelia
Futbolistas de Argelia en la Copa Mundial de 2010
Nacidos en Argel
Futbolistas del CR Belouizdad

Abdelkader Laïfaoui


Die tollen Tanten schlagen zu ist eine deutsche Filmklamotte von Franz Josef Gottlieb aus dem Jahr 1971.

Handlung
Rudi und sein Freund Andy trampen in Richtung Wörthersee, wo Andy im Hotel Eschenhof als Koch anfangen soll. Sie werden von der jungen Eva Wiedemann mitgenommen, die in eben jenem Hotel ihre Schwester Margit eine Woche lang ersetzen soll, die dort eigentlich als Direktrice anfangen wollte. Margit ist allerdings für eine Woche mit ihrem Freund unterwegs, den sie – unbemerkt von ihrer gestrengen Mutter – in dieser Zeit heiraten will. Eva wiederum muss eigentlich ins unweit des Hotels gelegene Mädcheninternat gehen, doch schickt sie Andy hin, der der Direktorin berichten soll, dass Eva an Masern erkrankt sei und sich daher für eine Woche im Hotel Eschenhof auskuriere. Die Direktorin ist jedoch ebenfalls unterwegs und wird in dieser Zeit durch Vizedirektor Theo Schatz vertreten. Der hält Andy für das Mädchen Eva und verfrachtet ihn in ein Zimmer mit zwei anderen jungen Frauen. Die bemerken schnell, dass Andy männlich ist, denken jedoch, er will sie reinlegen. Sie zwingen ihn nun erst recht, weiblich zu sein, so muss er die gesamte Wäsche der Internatsbewohnerinnen bügeln.

Rudi und Eva wundern sich, warum Andy nicht zurückkommt, haben jedoch bald andere Probleme: Eva muss sich in die Bürotätigkeiten von Margit einarbeiten, während Rudi für den Koch gehalten wird und nun verzweifelt versucht, sich die Grundlagen des Kochens beizubringen. Die Hotelleiterin Trude Moll ist von der Unfähigkeit der beiden Neulinge begeistert. Sie plant schon lange, das Hotel samt Grund und Boden an den amerikanischen Millionär Bruno Kargel zu verkaufen, der das Hotel abreißen und auf dem Boden nach Öl suchen lassen will. Aber Trudes Kompagnon Eddy Stubenrauch weigert sich strikt, das Hotel zu verkaufen. Trude will es nun in den Ruin treiben, um Eddy endlich umzustimmen.

Im Hotel steigt die Band "The Tears" um Hans Müller ab, die Eva bereits auf dem Weg zum Hotel negativ aufgefallen ist. Hans erweist sich jedoch als Rettung in der Not: Er hat sich in Eva verliebt, ist gelernter Koch und erfährt zudem vom Komplott von Trude und Bruno. Beide warnen Eddy. Über verschiedene Umwege erfährt Rudi zudem, dass Andy im Mädchenpensionat eingesperrt wird. Als Eva ihm berichtet, dass ihre Mutter Irene, wegen einiger merkwürdiger Anrufe besorgt, auf dem Weg zum Internat ist, um nach dem Rechten zu sehen, kommt Rudi ihr zuvor. Er verkleidet sich als Frau und holt 'Tochter' Andy aus dem Internat ab. Gleichzeitig erscheint auch die richtige Irene Wiedemann und wird für einen Hochstapler gehalten. Sie begibt sich entsetzt zum Hotel Eschenhof. Dort kommen auch Margit und ihr Freund an, die inzwischen ein Ehepaar sind. Als Irene ihre beiden Töchter wohlbehalten vor sich sieht und von der Heirat erfährt, gibt sie sich geschlagen und es kommt zur großen Versöhnung. Auch Eva und Hans werden ein Paar. Trude hat unterdessen einen Schlägertrupp engagiert, der das Hotel Eschenhof kurz und klein schlagen soll. Mithilfe von stärkenden Malzpillen aus dem Schreibtisch der Internatsleiterin entwickeln Rudi und Andy Superkräfte und schlagen die Rowdys in die Flucht. Als die Wirkung der Pillen nachlässt, lauern die Schläger den beiden erneut auf und Rudi und Andy suchen das Weite, die Männer an ihren Fersen.

Produktion
Die tollen Tanten schlagen zu wurde vom 16. Juni bis 15. Juli 1971 in Pörtschach am Wörther See und Umgebung gedreht. Der Film erlebte am 24. September 1971 seine Uraufführung.

Im Film sind verschiedene Lieder zu hören:
 Danyel Gérard: Butterfly
 Peter Orloff: Ein Mädchen für immer
 Wolfgang: Abraham (Das Lied vom Trödler)
 Manuela: Der schwarze Mann auf dem Dach

Produzent Karl Spiehs ist in einem kurzen Auftritt als Wachtmeister zu sehen. Ilja Richter sollte laut Drehbuch beim Sprechen des Satzes "Im Krieg und in der Liebe sind alle Mittel erlaubt." den Kot einer Kuh ins Gesicht bekommen. Als Pazifist äußerte Richter Vorbehalte gegen diesen Satz, fügte sich dann aber und drehte die Szene wie gewünscht: "Es war mir zwar versichert worden, daß die Kuhscheiße Spinat war, aber als das Zeug anflog, fühlte ich mich ziemlich gedemütigt."

Kritik
Für den film-dienst war Die tollen Tanten schlagen zu ein "tristes Lustspiel mit untalentierten Nachwuchskomikern, altbackenen Verwechslungsspielen und seichten Schlagern vor Alpenkulisse." Cinema nannte den Film "ein ermüdendes Lustspielchen mit der gesamten Klamotten-Riege der frühen Siebziger, inklusive Schlagerbeschallung. […] Fazit: Nonsens nach Noten, Null-Quoten mit Zoten".

Die Zeitschrift Filmecho/Filmwoche konstatierte mit dem üblichen Wohlwollen, aber doch leicht reserviert, dass man natürlich "eine Reihe von Späßchen bereits irgendwo einmal gesehen" habe, aber darauf komme es nicht an. "Hauptsache, die Menschen im Parkett sind zufrieden, freuen sich über einen amüsanten Abend und fühlen sich scheinbar gut unterhalten." Rudi Carrell, dieser "einfallsreiche Holländer", nehme "sich und andere gern auf den Arm."

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1971
Deutscher Film
Filmkomödie
Travestie im Film

Die tollen Tanten schlagen zu


طوران (بالأفستية: Tūiriiānəm، بالفارسية: توران) (بلاد الطور) مصطلح إيراني الأصل يشير إلى المنطقة التاريخية في آسيا الوسطى  وقد يشير إلى مستوطنة بشرية في عصر ما قبل التاريخ أو منطقة جغرافية تاريخية أو ثقافة. كان الطورانيون الأصليون قبيلة إيرانية من عصر أفستان.

طالع أيضا
 ما وراء النهر
 الطورانية

مراجع

تاريخ آسيا الوسطى
مناطق آسيا
مناطق تاريخية

طوران


Burdur, Burdur ilinin merkezi olan şehirdir.

Yerel yönetim

2014 Türkiye yerel seçimleri sonucunda Ali Orkun Ercengiz Burdur Belediye başkanlığı görevini yürütmektedir.

Eğitim
2007, 2008, 2009 yıllarında OKS ve SBS'de birinci, 2007 yılında ÖSS'de yedinci, 2008 yılında beşinci olmuştur.

İlde Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı'na bağlı olarak 157 İlköğretim Okulu, 156 Anasınıfı, 8 Bağımsız Anaokulu, Ortaöğretimde; 17 Genel Lise, 26 Meslek Lisesi, 4 Anadolu Lisesi, 2 Anadolu Öğretmen lisesi, 1 Sosyal Bilimler Lisesi ve 2 Fen Lisesi olmak üzere toplam 53 Lise bulunmaktadır.

İldeki okullarda okul öncesinde 3495 öğrenci, 279 öğretmen, ilköğretim okullarında 28376 öğrenci, 1431 öğretmen, ortaöğretimde 9919 öğrenci, 752 öğretmen mevcuttur.

Sınıf başına düşen öğrenci sayısı: Okul öncesi 14, İlköğretim 17, Ortaöğretim 18'dir.

İlde okullaşma oranı: Okul öncesi %49.33, ilköğretim %99.20, ortaöğretim %91.89, okur yazarlık oranı %98'dir.

Öğretmen başına düşen öğrenci sayısı: Okul öncesi 14, ilköğretim 20, ortaöğretim 13 öğrencidir.

İl merkezine yatılı olmak kaydıyla 1 Sosyal Bilimler Lisesinin, 1 Anadolu Güzel Sanatlar Lisesinin ve 1 Fen Lisesinin Bakanlık yatırımı olarak yapılması sağlanmalıdır.

İlköğretimde taşımalı sistem çerçevesinde, il genelinde, 210 okuldan 49 okula 7660 öğrenci taşınmaktadır.

Fakülte ve Yüksekokullar
Burdur'da Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi'ne bağlı Eğitim Fakültesi, Veteriner Fakültesi, Burdur Ağlasun, Bucak (2) ve Gölhisar Uygulamalı Bilimler Yüksekokulu, Gölhisar Meslek Yüksekokulu ile Sağlık Yüksekokulu bulunmaktadır. Bu fakülte ve yüksekokullarda 204 akademik personel, 11818 öğrenci ve 88 idari personel bulunmaktadır.

Nüfus

Merkez ilçeye bağlı; 51 köy ve 35 mahalle bulunmaktadır.

Kültür

Burdur'da bulunan Yörükler tarafından yaylalarda her yıl düzenli olarak Yörük festivalleri düzenlenmektedir.

Yemek kültürü
Burdur'un meşhur yiyecekleri:
 Burdur Şiş
 Ceviz Ezmesi
 Cevizli Sucuk
 Su Böreği
 Arabaşı
 Kuş Yoğurdu
 Burdur Kebabı
 Gazel Böreği

Göller

 Salda Gölü

Önemli mekânlar

 Burdur Ulu Camii
 Tarihi Saat Kulesi

Müzeler ve konaklar
 Burdur Müzesi
 Taşoda Etnoğrafya Müzesi
 Çelikbaş Konağı
 Baki Bey Konağı
 Mısırlı Konağı

Mağaralar
 İnsuyu Mağarası

Tarihi Yerler
Ağlasun ilçesinde yer alan Helenistik dönemden antik kent Sagalassos bulunmaktadır. Tarihi kütüphane, tiyatro sahnesi gibi eserler bulunmaktadır. Kazı çalışmaları ve araştırmalar hâlen devam etmektedir.

Ulaşım

Karayolları
İlin girişinde bulunan otobüs terminalinden Türkiye'nin tüm illerine seferler yapılmaktadır.

Demir yolları
Şehir merkezine her gün İzmir'den gelen Göller Ekspresi ile ulaşım sağlanmaktadır. Burdur'a gidecek olan yolcular Gümüşgün Tren İstasyonu'nda indirilip TCDD servisine bindirilerek Burdur şehir merkezine götürülmektedir.

Hava yolları
İlde havaalanı veya havalimanı yoktur.

Genellikle en yakın olan Isparta Süleyman Demirel Havaalanı tercih edilmektedir.

Deniz yolları
En yakın deniz ulaşımı 120 km mesafedeki Antalya Limanı'ndan yapılmaktadır.

Spor
Burdur, spor alanında önemli derecede ilerleyen iller arasında ilk sıralarda gelmektedir. İlk kadın güreşi Burdur'da kurulmuş ve ilk sporcuları da dünyada dereceler yapmıştır.

Coğrafi konum

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Burdur Valiliği
 Burdur Belediye Başkanlığı

Burdur


Doxwise dagbog er en dansk dokumentarfilm fra 2008, der er instrueret af Michael Noer.

Handling

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2008

Dokumentarfilm fra Danmark

Doxwise dagbog


الصدر الأعظم جركس محمد باشا، تولى منصب الصدارة العظمي (رئاسة الوزراء) بتاريخ 14 جمادى الآخرة عام 1033 هـ (1624م) في عهد السلطان مراد الرابع وذلك بعد إعدام سلفه الصدر الأعظم كمانكش قرة بناء على نتيجة سقوط مدينة بغداد بأيادي العجم.

وفاته
توفي في 12 ربيع الأول عام 1034 هـ (1625م) وهو على رأس منصبه.

المراجع
 مقالة بعنوان «الشراكسة ومنصب رئاسة الوزراء (الصدارة العظمى) في تركيا العثمانية والحديثة» بقلم فيصل حبطوش خوت أبزاخ، مجلة نارت، الصادرة عن الجمعية الخيرية الشركسية، عمان، الأردن، العدد87-آذار 2006م- ص 28  -33 )).

أعلام الشراكسة
شراكسة أتراك
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
مواليد القرن 10 هـ
مواليد القرن 16
وفيات 1034 هـ
وفيات 1625

جركس محمد باشا


Pteridryaceae, nekadašnja porodica paprati (Pteridophyta) u redu Polypodiales opisana tek 2018. godine u koju su uklopljeni rodovi izdvojeni iz porodice Tectariaceae, ali se danas vodi kao sinonim za Tectariaceae Panigrah

Tipični rod Pteridrys raširen je po jugoistočnoj Aziji

Rodovi
 Draconopteris Li Bing Zhang & Liang Zhang
 Malaifilix Li Bing Zhang & Schuettp.
 Polydictyum C. Presl
 Pteridrys C. Chr. & Ching

Izvori

Osladolike

Pteridryaceae


{{Infoboks monark
|navn             = Halvdan Svarte
|valgsprog        =
|billede          = Halvdan Svarte.jpg
|imgw             = 250px
|alt              =
|billedtekst      = Halvdan Svarte drukner i Reykensvik<small>' illustration fra Halvdan Svartes saga af Erik Werenskiold|titel            = Konge
|land             = Vestfold
|regeret          = ca. 829 – ca. 860|
|regeret-type     = Konge
|kroning          =
|kroning-type     =
|forgænger        =
|forgænger-type   =
|tronfølger       =
|tronfølger-type  =
|regent           =
|reg-type         =
|regent-e         =
|reg-type-e       =
|titel2           =
|land2            =
|regeret2         =
|regeret-type2    =
|kroning2         =
|kroning-type2    =
|forgænger2       =
|forgænger-type2  =
|tronfølger2      =
|tronfølger-type2 =
|regent2          =
|reg-type2        =
|regent2-e        =
|reg-type2-e      =
|titel3           =
|land3            =
|regeret3         =
|regeret-type3    =
|kroning3         =
|kroning-type3    =
|forgænger3       =
|forgænger-type3  =
|tronfølger3      =
|tronfølger-type3 =
|regent3          =
|reg-type3        =
|regent3-e        =
|reg-type3-e      =
|titel4           =
|land4            =
|regeret4         =
|regeret-type4    =
|kroning4         =
|kroning-type4    =
|forgænger4       =
|forgænger-type4  =
|tronfølger4      =
|tronfølger-type4 =
|regent4          =
|reg-type4        =
|regent4-e        =
|reg-type4-e      =
|type             =
|ægtefælle        = Ragnhild Haraldsdotter
|ægtefælle-type   = Hustru
|gemal            =
|ægtefæller       =
|ægtefæller-type  =
|børn             = Harald Hårfagre
|børn-typer       = Søn
|fulde navn       =
|posthumt navn    =
|tempelnavn       =
|hus              =
|hus-type         =
|far              = Gudrød Halvdansson Veidekonge
|mor              = Åsa Haraldsdotter
|født             = ca. 810
|fødested         =
|død              = ca. 860
|dødested         = Randsfjorden
|begravet         =
|gravsted         =
|beskæftigelse    =
|signatur         =
|signatur_alt     =
|religion         =
}}
Halvdan Svarte eller Halfdan Svarte'' (født ca. 810, død ca. 860) var var en norsk småkonge. Han kan have regeret fra en gang mellem 825 og 835.
Han giftede sig med Ragnhild Haraldsdotter. Halvdan og Ragnhild fik sønnen Harald Hårfager, der blev Norges første enekonge, dvs. konge over det samlede rige.

Ifølge sagaerne samlede Halvdan Svarte en række af de norske småkongedømmer under sit herredømme, men der er ikke fuld enighed i kilderne om, præcis hvilke riger Halvdan nåede at samle inden sin død.

Sagaerne fortæller, at Halvdan Svarte druknede i Randsfjorden efter hans slæde om foråret gik gennem isen.

Noter

Tjek fødsels- og dødsår
Personer fra vikingetiden
Nordiske folkesagnkonger

Halvdan Svarte


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

 Moj križ svejedno gori Josipa Pupačića

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 23. svibnja – Josip Pupačić, hrvatski književnik, književni kritičar i povjesničar književnosti (* 1928.)
 14. srpnja – Mak Dizdar, hrvatski i bošnjački pjesnik (* 1917.)

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1971.


An Masdevallia decumana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Willibald Königer. An Masdevallia decumana in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Masdevallia

Masdevallia decumana


Tyger (; ) was the ship used by the Dutch captain Adriaen Block during his 1613 voyage to explore the East Coast of North America and the present day Hudson River. Its remains were uncovered in 1916 during the construction of the New York City Subway on land that is now part of the World Trade Center complex.

History
In late summer of 1613, Tyger had moored in Lower Manhattan on the Hudson to trade with the Lenape Indians along with its partner Hendrick Christiaensen's Fortuyn. By November, Tyger had been filled with pelts of beaver, otter, and other skins obtained in barter.

In November, an accidental fire broke out and Tyger rapidly burned to the waterline. The charred hull was beached and all but the small section of prow and keel salvaged in 1916 remained in that location, buried beneath what later became the intersection of Greenwich and Dey Streets in Lower Manhattan. During the fire, the crew salvaged some sails, rope, tools and fittings.

Over the winter, Block and his menpresumably with help from the Indiansbuilt Onrust (Restless), which they used to explore the East River and Long Island Sound before returning to Europe in 1614.

Rediscovery
In 1916, workmen led by James A. Kelly uncovered the prow and keel of Tyger while excavating an extension for the New York City Subway BMT Broadway Line near the intersection of Greenwich and Dey Streets. The ship and some related artifacts were discovered by Kelly's crew at a depth of about  below the streetright where it had been beached on the shoreline of Manhattan Island at the time of the ship's burning. Over a period of 150 years after the vessel had been beached, approximately  of silt accumulated and, in 1763, a waterfront fill-in project added another .

Although the excavation crew was under great pressure to keep the pace of work on schedule, Kelly persuaded his supervisors to allow sufficient excavation to remove about  of prow and keel with three of the hull's ribs. The timbers were placed in the seal tank of the New York Aquarium in Battery Park. In 1943, they were presented to the Museum of the City of New York for exhibition in the Marine Gallery.

The remainder of the ship may still rest approximately  below ground, due east of the former site of the North Tower of the World Trade Center; however, it might have been dug up in the process of building the World Trade Center. Also, Tyger appears not to have been the only ship wrecked on the World Trade Center site.

See also
 New Netherland

References

Exploration ships of the Dutch Republic
New Netherland
17th-century maritime incidents

Tyger (ship)


World Digital Library (WDL), på dansk verdens digital bibliotek, er et internationalt digitalt bibliotek der styres af UNESCO og de forende staters Library of Congress. Det er WDL's mission at promovere international og interkulturel forståelse, udvide mængden og variateten af kulturelt indhold på internettet, samt at skabe resurser for uddannelser, forskere og generelle brugere. Ydremere er missionen at skabe kapacitet hos partner institutioner for at mindske digitale forskelle indendfor og imellem lande. Målet er at udvide ikke-engelsk og ikke-vestligt indhold på internettet, og bidrage til forskning. Biblioteket vil give gratis tilgang, via internettet, til betydningsfulde primær materialer fra kulturer fra hele verden, inkluderende: manuskripter, kort, sjældne bøger, musik notationer, optagelser, film, tryk, fotografier, arkitekt tegninger samt andre signifikante kulturelle materialer.

Historie
WDL opened med 1,236 materialer. Fra og med tidlig 2018, indeholder biblioteket mere end 18,000 materialer fra næsten 200 lande, hvoraf nogle er dateret helt tilbage til 8000 f.Kr..

Partnerer
Herunder listes nogle af partnerene til World Digital Library projectet:
 American Geographical Society Library, UW Milwaukee
 Bibliotheca Alexandrina
 Det kongelige bibliotek
 Library of Congress
 National Archives and Records Administration
 Russian State Library

See also
 Europeana
 Internet Archive
 Project Gutenberg

References

Eksterne links

 The World Digital Library

Digitale biblioteker
UNESCO
Websteder

World Digital Library


Richard Conyers (1725–1786) est un ecclésiastique évangélique anglais et le compilateur de livres d'hymnes d'un précurseur des Olney Hymns . Il est connu en tant que curé de la paroisse de Helmsley dans les North Yorkshire Moors, une cure de villages dispersés .

Jeunesse
Né à Lastingham, dans le Yorkshire, il est le fils de John Conyers (décédé en 1733) et de sa femme Ann Boulby (décédée en 1740), et est élevé par une grand-mère ; Wilson considère qu'il s'agit probablement de sa grand-mère paternelle Elizabeth Conyers, décédée vers 1748, veuve de Robert Conyers décédé en 1734. La propriété familiale à Helmsley passe d'Elizabeth à John (1723–1761), frère aîné de Richard, puis à Richard .

Formé à la Coxwold grammar school, Conyers s'inscrit au Jesus College de Cambridge en 1742, obtenant un baccalauréat en 1746 et une maîtrise en 1749. Il devient LL. D. en 1767. Une tradition dit qu'il était Senior Wrangler dans les Tripos de Cambridge ; l'année 1745 de sa graduation précède la période où ce titre est donné en public . Il est en tout cas placé au-dessus de son ami Henry Venn, au grand dam de ce dernier . À la sortie de l'université, il vit à Helmsley avec sa grand-mère Elizabeth Conyers .

Curé de la paroisse du North Yorkshire
En 1747, Conyers est ordonné diacre, par Samuel Peploe, avec une promesse de la famille Duncombe de la nomination à une cure  après une tentative infructueuse d'être ordonné à Kirby Wiske l'année précédente . Résident à Helmsley, il aide à l'église là-bas . Conyers est ordonné prêtre par Matthew Hutton en 1755 et est nommé à Kirby Overcarr, également connu sous le nom de Kirby Misperton, comme vicaire .

Premières années à Helmsley
La paroisse de Helmsley, notée au  comme l'une des plus grandes d'Angleterre, fait 16 miles du nord au sud. Elle comprend Bilsdale au nord et Harome un peu à l'est de la ville de Helmsley ; également Laskill, Pockley, Rievaulx et Sproxton . Au départ, Conyers occupe également la cure de Kirkdale, une vallée à l'est au-delà de Kirby Misperton, mais demande à en être relevé en 1763 .

La vallée de Pickering, au sud de Helmsley, est connue pour ses tisserands de lin . La fabrication de lin et de linsey-woolsey est une occupation locale prédominante, le lin étant apporté par un cheval de bât de Kingston upon Hull, au cours du  . Le fil de lin à l'époque est filé à Helmsley, à la main; la filature est mécanisée au début du  .

Conyers devient recteur de l'église de Tous les Saints, Helmsley en 1756, après la mort du révérend Francis Hodgson en 1755, et également recteur de Kirby Misperton en 1763, présenté par Thomas Duncombe II . Roger Bentley, un homme de la région qui a fréquenté le Jesus College de Cambridge, devient curé de Conyers à Helmsley à partir de 1756 environ. Il est ordonné prêtre en 1760 . En 1759, il devient le beau-frère de Conyers, épousant sa sœur cadette Ellen .

Conyers s'occupe d'abord de l'éducation (il enseigne lui-même les mathématiques) et du catéchisme . Un lycée fondé au milieu du XVIIe siècle a été soutenu par la famille Duncombe; mais Hodgson en 1743 rapporte à son archevêque qu'il n'y a pas de dotation ou autre financement pour une école .

Prédicateur évangélique
C'est en 1758 que Conyers connait une conversion évangélique. Deux changements considérés comme significatifs dans le récit de cette conversion sont son détournement d'un auteur anti-trinitaire et son adoption de la prédication impromptue, plutôt que de parler à partir d'un texte . Cette année-là, il rejoint le Society for Promoting Christian Knowledge . Pendant une courte période, à partir de 1761, il sert comme aumônier de la marine  et est aumônier domestique de Richard Terrick de 1763 à 1770 .

Conyers tient des services quotidiens du matin à Helmsley; et des réunions les soirs de semaine à Beadlam. Kirby Misperton, bien qu'ayant une bonne population, a un seul service le dimanche . Conyers y a un vicaire résident, qui est également recteur de Normanby . Organisant un service de communion mensuel à Helmsley, au cours duquel une collecte est effectuée, avec une fréquentation régulière (c'est-à-dire trimestrielle) de 450 personnes, Conyers peut financer des places à l'école pour 40 enfants .

Robert Hay Drummond, son archevêque, exprime clairement son aversion pour la prédication de Conyers en 1764, une opinion formée après avoir entendu un sermon de visite à Malton, disant "Si vous inculquiez la moralité de Socrate, cela ferait plus de bien que de cancaner sur la nouvelle naissance ". Mais Conyers est favorisé par William Legge (2e comte de Dartmouth) . La famille Duncombe restaure la chapelle de Sproxton, juste au sud de Helmsley, en 1765 .

À partir de 1766, Conyers agrandit le bâtiment de Bondgate, Helmsley, qui reste le presbytère jusqu'en 1940 . En 1767, il est prédicateur itinérant dans le Yorkshire, pour Selina, comtesse de Huntingdon, et en 1768 avec George Whitefield . Il n'est pas, contrairement à Whitefield, un prédicateur dans des réunions en plein air, mais on pense qu'il a quelque peu enfreint les démarcations, par exemple à Bilsdale . Ayant fait construire une chapelle privée à côté du presbytère, Conyers y effectue des études et des cultes, d'une manière qui est comparée à John Berridge et William Bromley Cadogan  ou encore à William Grimshaw à Haworth .

D'un point de vue wesleyen, Conyers est un revivaliste, qui avant la conversion tend vers le socinianisme, mais penche ensuite dans la direction calviniste ; il prépare localement le terrain pour une chapelle méthodiste . George Cussons, l'ébéniste et chroniqueur d'Ampleforth, est un méthodiste de 1760 et un ami proche . Quelques années après que Conyers ait quitté Helmsley, la région est l'une de celles qui pétitionne contre la loi de 1778 sur les papistes . Son successeur comme curé est John Clement, vicaire de Helmsley de 1776 à 1805 .

Il y a à cette époque un groupe identifiable d'évangéliques du Yorkshire, qui comprend également Miles Atkinson et Henry Venn . Conyers appartient également à un cercle autour de The Gospel Magazine, comprenant John Berridge, Thomas Haweis, Martin Madan et John Newton .

À Deptford
En 1775, Conyers est amené à St Paul's, Deptford, au sud de Londres, par John Thornton, son beau-frère, à la mort de James Bate . Cornelius Bayley y est vicaire.

Conyers acquiert une réputation de conseiller spirituel et convertit des dépendances à Deptford pour poursuivre son modèle d'étude religieuse construit dans sa chapelle Helmsley. Il donne des conférences quatre soirs par semaine. Il fréquente des évangéliques dont George Pattrick, William Romaine et Henry Venn . Les mémoires de Basil Woodd de 1784 sur sa mère Hannah sont sous la forme d'une lettre à Conyers .

La prédication, en revanche, est alors problématique pour Conyers, malgré sa réputation, pour les autres membres du clergé et le grand public. Il refuse une invitation de John Thomas, son évêque, à prêcher dans une autre église. Il le fait une seule fois, à St Mary the Virgin, Stone, Kent, près de Dartford, pour une visite archidiaconale, à ses frais. Il est essoufflé et s'évanouit .

Conyers est décédé le 23 avril 1786. Son sermon funéraire est prêché le 7 mai par John Newton et il est enterré dans le cimetière paroissial de St Paul's, Deptford . Un sermon antérieur est prêché par Thomas Scott, au London Lock Hospital le 30 avril . Son successeur est John Eaton (mort en 1806), recteur de Fairstead (Essex).

Œuvres
Les opérations du Saint-Esprit considérées, dans un sermon (1764)  est la forme publiée du sermon de visite de Conyers, auquel son archevêque s'est opposé.

En 1767, Conyers publie A Collection of Psalms and Hymns from Various Authors. À cette époque, un certain nombre d'évangéliques au sein de l'Église d'Angleterre compilent des livres d'hymnes, et Conyers assemble les siens pour remplacer l'utilisation de psaumes métriques et de paraphrases chantées par sa propre congrégation .

La Collection tire une grande partie de son matériel de l'œuvre similaire de Martin Madan de 1760. Les ajouts comprennent des hymnes de William Cowper et John Newton . Newton lui-même utilise le livre pour son "parler sur un hymne" dans les services . Une  édition parait en 1841 . Il s'avère influent, les baptistes en particulier adoptant des hymnes de la Collection, ainsi que de la Sélection de John Rippon, à ajouter au répertoire transmis par Isaac Watts .

L' hymne "Helmsley" porte le nom de la paroisse du Yorkshire, le titre ayant été donné par Madan dans sa Collection, édition de 1769 .

Famille
En 1765, Conyers épouse Jane Thornton, une veuve précédemment mariée en 1735 au marchand Nathaniel Knipe, et la sœur de John Thornton. Elle meurt en 1774 et ils n'ont pas d'enfants . Une inscription monumentale à Jane Conyers est placée à l'extérieur de l'église de Helmsley.

Biographes

 James Illingworth, le dernier des curés de Conyers à Helmsley, qui a laissé une vie manuscrite de Conyers, datée d'environ 1790.
 L'auteur des mémoires manuscrites de Conyers, éditées par Quentin Harcourt Wilson, avec l'attribution provisoire à Humphrey Sandwith II (1746–1809), grand-père de Humphry Sandwith IV (1822–1881). Des preuves internes montrent qu'il a été écrit dans la période 1790–4.

Le Mémoire de M. George Cussons, édité à partir du journal de Cussons pendant une période de plus de 50 ans, contient des lettres de Conyers .

Notes et références

 Quentin Harcourt Wilson, Richard Conyers de Helmsley - Les aventures d'un mémoire du dix-huitième siècle, The Yorkshire Archaeological Journal vol. 80 (2008), p. 203–228.

Références

Liens externes

Décès en avril 1786
Naissance en 1725
Théologien britannique

Richard Conyers


Locked In es una película del año 2010 escrita por Ronie Christensen y protagonizada por Ben Barnes bajo la dirección de Suri Krishnamma.

Trama
Cuenta la historia de un hombre que tiene todo lo que cualquiera desearía (dinero, buena apariencia, trabajo exitoso, amor) y decide dar un giro completo a su vida y dejarlo todo de lado. Pero el giro realmente inesperado de su vida sucede cuando su hija sufre un trágico accidente y queda en coma.

Reparto

Referencias

Locked In


A língua zialo, também conhecida como ziolo, zialu, shialu e ziyolo, é a língua falada pelo povo Zialo, na Guiné. O idioma faz parte da família linguística Níger-Congo e conta com cerca de 25.000 falantes, localizados principalmente em aldeias próximas da província de Macenta. O zialo encontra-se em situação ativa, especificamente no nível 6a (vigoroso) de acordo com a escala EGIDS.

Etimologia
Por se tratar de uma descoberta recente, ainda não há informações sobre a etimologia da palavra zialo. Existe, apenas, a hipótese de que é um termo emprestado do looma, por começar com a consoante Z, fenômeno que não ocorre em palavras nativas do zialo.

Distribuição
A língua zialo é falada por aproximadamente 25 mil pessoas, das quais cerca de 60% residem em 45 aldeias Zialo, enquanto o restante reside em cidades vizinhas maiores, como Macenta, Kissidougou, N'Zérékoré e Conakry.

Região de Zialo
A região de Zialo, ou "país Zialo", como é referida pelos falantes franceses, é uma faixa estreita de terreno montanhoso e arborizado que se estende por 50 quilômetros ao norte do rio Makona, fronteira entre a Guiné e a Libéria. Atualmente, entretanto, há uma tendência de realocar aldeias para lugares mais baixos e próximos de rotas comerciais. A área tem entre 25 e 30 quilômetros de largura, estreitando-se ao norte. Os limites do território são marcados, em maior parte, por traços naturais, como árvores especificas ou desfiladeiros. O termo "país Zialo" não reflete corretamente aos limites linguísticos do idioma, porém é relevante do ponto de vista histórico, já que refere-se a terras em que o zialo era utilizando anteriormente.

Dialetos
A lingua é dividida em 5 dialetos, mutuamente inteligiveis. São eles:

 Kelighigo (Kεliɣigɔ): refere-se à parte sul da região e ao pequeno enclave Gilawotazu ao sul da estrada nacional. Abrange aldeias como Gozõbu, Gilawotazu, Wulilazu e Bobolazu.
 Bayaw̃a: localizado a noroeste de Kelighigo, ocupa o centro da subprefeitura de Panziazou e as aldeias vizinhas de Dulumay, Gavi Koylazu, Sevelazu, Bemelazu, Falasa, Kotulazu e Boyga.
 Maior-Zialo (Wɔlɔ-Ziyɔlɔ): abrange Tewulazu, Lelebega, Zẽbezu, Kelekelemay, Zughulakolo, Bobo e Wũbiya. Esse dialeto é considerado o mais velho entre os zialo.
 Lawolozu: dialeto mais setentrional, localizado ao norte do rio Boya, cujos falantes povoam as aldeias de Botema, Tenevasala, Lãbu, Kotuw̃a, Bãbezu, Bule e Seɓelazu. Caracteriza-se por ser o dialeto mais remoto de todos o zialo, com peculiaridades na gramática e no vocabulário. Alguns falantes admitem lawolozu como uma língua própria.

Línguas relacionadas
Linguística e culturalmente, os Zialo se consideram próximos dos Bandi, da Libéria, os Mende, de Serra Leoa e os Looma, da Guiné e da Libéria.

É necessário reconhecer que as línguas zialo, bandi e mende raramente interagem, já que são divididas pela fronteira nacional. Assim, a intensa semelhança entre elas está relacionada ao parentesco genético entre os idiomas. Segundo tradições orais populares, as três comunidades linguísticas costumavam ser uma só. Entretanto, apesar da proximidade entre as línguas, principalmente em relação à estrutura gramatical, elas não são inteligíveis.

Já a língua looma teve forte influência sobre o zialo devido aos seus processos migratórios. Looma é amplamente falada em Macenta e considerada uma língua franca em aldeias de mercado na estrada, fazendo com que seja uma língua de prestígio muito utilizada no cotidiano dos Zialo. Uma vez que as duas línguas têm cerca de 85% do léxico básico em comum, especialmente em tonologia e morfologia, muitos falantes começam a misturar elementos dos dois, introduzindo numerosas palavras emprestadas do looma em sua fala cotidiana.

Além disso, a língua mel também tem relação com o zialo e foi responsável por mudanças na língua quando o povo Kissi do Norte penetrou em suas terras. Atualmente, a população da maioria das aldeias Zialo, especialmente situadas mais perto da estrada nacional, inclui até 30% de famílias Kissi, e a língua mel é amplamente falada na região.

História
A história do idioma está diretamente relacionada com a organização da população Zialo. Segundo as tradições orais, a população se originou nas planícies do sul, no território da Libéria, e a migração foi direcionada para as colinas do norte, chegando ao local atual durante o século XVIII. A maioria das aldeias de Zialo identifica suas raízes em alguma aldeia do sul, por meio da presença de semelhanças entre elas. Tal processo migratório destoa da migração dos outros falantes de línguas Mande do sudoeste, que vieram do norte para o sudoeste da região de savana florestal da Guiné, em torno da cidade de Musadu, o que evidencia a migração dos Zialo para o norte como um movimento cronologicamente tardio em relação aos outros.

Documentação

A língua zialo foi descoberta e documentada em janeiro-fevereiro de 2010 pelo linguista de Moscou Kirill Babaev, durante a Expedição Linguística Russa a Guiné. O zialo nunca havia sido descrito e classificado, já que era considerado um dialeto remoto da língua looma, entretanto, foram notadas diferenças significativas entre as duas. Zialo foi o foco da pesquisa de Babaev devido ao fato de não existir nenhuma descrição do idioma na literatura, até então. O idioma havia apenas sido mencionado em alguns manuscritos e notas de campo como um dialeto zialu, shialu e zialö. Segundo o pesquisador, diversos materiais foram produzidos tendo como base a geração mais velha de aldeões que tem conhecimento apenas superficial das línguas francas da região, looma e francês, na tentativa de preservar os traços próprios do zialo. Além disso, foram cruzados dados morfológicos, lexicais e semânticos fornecidos por vários informantes para garantir uma compreensão fidedigna e identificar variedades dialetais.

Fonologia

Vogais
As vogais do zialo podem ser divididas nos grupos oral e nasal, de acordo com o local de pronúncia, e em longas e curtas, de acordo com a sua duração. As vogais longas são representadas pela duplicação de seu respectivo sinal (aa), de acordo com a tradicional descrição de línguas da África Ocidental.

Todas as vogais apresentam as suas correspondentes nasais. São elas [ĩ], [ẽ], [ɛ̃], [ã], [ũ], [õ] e [ɔ̃]

Fenômenos gerais
A formação de palavras pode ser totalmente alterada pela duração da vogal. Seguem abaixo exemplos de oposição fonemática entre vogais curtas e longas.

 kpàlà ("quadril") / kpáálá ("campo")

 pà ("vir") / páá ("matar")

 kàlì ("enxada") / kààlì ("serpente")

Vogais longas só podem ser colocadas no início ou no meio da palavra polissilábica e podem aparecer em termos monossilábicos.

 fɔ̃ ́ɔ̃ ́ ("bem")

 gɛɛli ("insulto")

 kpɔ̀ɔ̀lɔ̀ ("palavra, fala")

Sequências de vogais configuram sílabas distintas, podendo ter tons diferentes. Nesse caso, ambas precisam ser abertas ou fechadas.

 mɔ̀ɛ̀ ("sogra")

Vogais fechadas e semifechadas podem ser reduzidas a zero antes de /l/, /w/ e /y/.

 fòlò [fo lo] ("o dia")

 nè-dέ-y [ n dεy] ("minha propriedade")

Casos de nasalidade

A língua zialo possui alguns fenômenos fonológicos com sons nasais.

- Antes das oclusivas /b/, /d/, /g/, as vogais nasais tornam-se vogais simples com consoantes pré-nasalizadas:
 dã ̀bà [barragem ba] ("crocodilo")

 kpã ̀dà [kpan da] ("arma")

- Nasalização em ambiente nasal: quando vogais nasais acompanham as consoantes nasais /m/, /n/, /j/, /ɲ/, /ŋ/ são tratadas como alofones nasalizados de suas vogais orais.

 keỹã ́ ("tio")

 tõ ̀ỹà ("verdade")

- Nasalidade lexical: vogais nasais podem ser encontradas sem consoantes nasais em palavras emprestadas.

 sùyã ́ká ("vazio")

 tíkpẽ ́("todo mundo")
- Raramente encontram-se vogais nasais longas.<div style="background:transparent;">

Consoantes
O zialo possui 25 consoantes, que podem ocupar duas posições fonológicas bem definidas: inicial e medial. Existe também a posição final, ocupada apenas por dois fonemas consonantais. O inventário consonantal da língua contrasta entre sons vozeados e desvozeados. As consoantes em zialo estão representadas a seguir, seguindo o alfabeto fonético internacional adaptado para línguas africanas.

Além disso, há a fricativa alveolo-palatal vozeada /ʑ/, a africada palatal /c͡ç/, a plosiva labiovelar /kp/, a fricativa labiovelar /w/, e o /w/ pré nasalizado, que são consoantes complexas.

Fenômenos gerais

A seguir estão alguns fenômenos vocálicos gerais da língua zialo.

A consoante nasal /ɲ/ é a unica que não pode ocupar a posição medial.

/y/ e /j/ são os dois únicos fonemas que podem ser encontrados na posição final, sendo /y/ considerada uma aproximante na posição final:

 tókólàzéy ("começar")
 kɔỹ ("degustar, colo")

Antes das vogais altas, /d/ e /t/ são palatalizadas, soando alveolar.

 dílí ("mosca")

 gàtɔ̀ ("entender")

A única raiz de Zialo começada em /Ɣ/ é o advérbio ɣɛ́zɛ́ɣɛ́zɛ́ ("realmente, verdadeiro").

A fricativa /h/ é encontrada no Zialo em apenas um morfema: a conjunção hã ̋  ("até").

A oclusiva /g/, na posição medial é encontrado em afixos ou substantivos compostos. Ocorre principalmente em empréstimos:
 sùgúlá ("dizer") (sù- prefixo verbal);

 pã ̀gɔ̀ ("bom") (-gɔ̀ afixo adverbial);

 mã ̀gólò ("manga");
/ɓ/ pode também soar como labiovelar [gb]. Só é medial em termos emprestados prefixados ou compostos:
 dááɓɔ́lú ("fechar") (prefixo verbal dáá-);
 jáɓélà ("margem do rio") (já 'água' + kpèlà 'perto')
/ʑ/ na posição inicial, é quase sempre encontrado em palavras emprestadas do looma.
 zúlúbú ("hiena")

 zálá ("leão")

/c/ é encontrado em apenas alguns empréstimos:

 cèkè ("atieke") (prato local feito de mandioca);

 cẽ ̀cẽ ̀ ("cigarra")

/ŋ/ e /ɲ/ são raramente encontradas no Zialo.

 ŋàzà ("esposa")

 ɲífó ("esfregar")

/l/ é líquida e vibrante, podendo refletir tanto /l/ quanto /r/ em termos emprestados, sem distinção entre eles:

 lã ̀bɔ̀'lamp' ("lamp") (lâmpada em inglês);

 fέnέtέlέ ("fenêtre") (janela em francês).

Tons
O item mínimo de distinção de tom no zialo é a sílaba. Os tons podem variar dentro de um morfema. Existem dois níveis de tons em zialo: alto, marcado pelo sinal agudo (á), e baixo, marcado pelo sinal grave (à). A ausência de marca ocorre quando o tom não é claro. Os tons que mudam durante a duração da vogal são chamados de tons de contorno.

A conjunção temporal hã ̋  é a única palavra em zialo que contém um tom superagudo, que foi emprestada à língua.

Em zialo, há a distinção entre o tom lexical (subjacente) e o gramatical (superficial). A alternância entre eles forma palavras diferentes.

 pà ("venha") / pá ("matar")

O tom lexical é modificado de acordo com certas regras tonais, descritas abaixo. A imagem tonal resultante dessas regras configura o tom de superfície.

Regras tonais
1. Difusão para a direita: assimila o tom do seguimento seguinte com o tom anterior.

 pɛ̀lɛ̀ ("casa"), kólé ("ser branco"), -gì (marcador determinante), ŋ́- (marcador de referencialidade):

 pɛ̀lɛ̀kólé-gì
 pɛ̀lɛ̀wòlè-gì (difusão para a direita do substantivo para o atributo)
 (ŋ́-)pɛ́lɛ́wòlè-gì (difusão para a direita do marcador de referencialidade para o substantivo)
 pɛ́lɛ́wòlè-gì ("a casa branca")

No exemplo acima, os tons lexicais são mostrados em 1. Em 2, o tom do atributo é abaixado para a direita depois do tom lexical baixo do substantivo. Em 3, o tom baixo é elevado após o marcador de referência de tom alto. Por fim, os tons de superfície estão indicados em 4, da forma que são ouvidos na fala.

2. Deriva descendente: abaixamento do valor absoluto de um tom alto, quando precedido por um tom baixo. Em uma sequência de cv́-cv̀-cv́ a terceira sílaba será mais baixa em valor absoluto que a primeira. Esta característica é marcada por um traço vertical curto antes da sílaba que sofre a deriva descendente: cv́-cv̀-ˈcv́.

 nè- ("meu"), báálá ("ovelha"):

 nè-bààlá-y (rebaixamento para a direita da primeira sílaba da raiz do substantivo) >
 nè-bààˈlá-y (Deriva descendente na última sílaba aguda) >
 nè-bààlá-y - minhas ovelhas.

3. Limite de fronteira sintagmática: impede o espalhamento das assimilações tonais além da fronteira do sintagma.

4. Clause-final rising: o tom de qualquer sílaba do fim de uma sentença é aumentado, servindo como marcador da fronteira entre orações.

Acento tônico
No zialo, o acento e os tons coexistem, de forma que a imagem não é distorcida pelo tom ou pelo comprimento da vogal: as vogais átonas podem ser longas ou curtas, e o tom não influencia a tonicidade. A sílaba tônica pode ser marcada pelo aumento na força dinâmica das vogais ou por uma modificação do timbre vocálico. Normalmente, as palavras do zialo são oxítonas. Entretanto, o acento é secundário às oposições tonais.

Fonotática
O pé métrico é a unidade básica do ritmo de fala no zialo, que pode ser monossilábico ou dissilábico e seguem combinações de fonemas permitidos. A maioria das palavras consiste em dois pés métricos.

As quatro sílabas permitidas no zialo são: V, CV, Vy e CVy e CLV (L é uma sonoridade).

As sílabas vocais (V) só podem ocupar o início da palavra. Por ser um caso de rara ocorrência no zialo, estes itens aparecem apenas em termos emprestados ou em elementos auxiliares, como pronomes, conjunções ou interjeições:

 àlàmízà ("quinta-feira")
 ɛ̀ní ("se")
 έy ("sim")

Para evitar hiato entre duas vogais, um glide é adicionado. O /w/ é usado após uma vogal posterior e o /y/ após uma anterior:

 dì- ("ir") + -a (marcador resultante) > lí-yá ("foi")

 sóó- ("pegar") + -a > sóó-wá ("pegou")

As sílabas CLV ocorrem após uma vogal curta ser reduzida. Pode também ser percebida como um caso de CvLV, em que "v" é uma vogal supercurta que pode ser elidida.

 fufulégì [fufu legi] ("poeira")

A estrutura Vy / CVy, em que -y é um sufixo marcador de determinação, ocorre principalmente em substantivos:

 dà ("boca") – dá-y ("a boca"), dá-y-tì ("as bocas")

Poucas palavras do zialo contém mais de três sílabas. Nesses casos, essa característica é atribuída à alguma das seguintes categorias:

 Empréstimos de outras línguas, antigas ou recentes
 zùlùbù ("hiena") → suluku (empréstimo de Maninka)
 mízílí ("mesquita") → masjidi  (empréstimo do árabe)

 Raízes reduplicadas
 fùfùlè ("poeira")
 ínέínέ ("dúvida")

 Raízes prefixadas
 gàkèlè ("último") → fèlè kelei ("o segundo")
 gèwùlò ("gordo")

 Substantivos compostos
 gũ ̀-dèɣà ("cabelo")
 témú-léɣà ("estrela")

Morfonologia
Os morfemas em zialo podem ser de tipo V, CV, CVCV. O único morfema sonante é o marcador determinante -y. A junção de raízes e morfemas é formada por aglutinação e segue as regras de alternância consonantal inicial, descritas abaixo.

Alternância consonantal inical
Todas as consoantes de zialo (exceto /n/, /c/ e /h/) participam do sistema de alternâncias consonantais iniciais, que são pronunciadas na variante forte ou fraca, dependendo do termo anterior ou do contexto sintático. Vários morfemas em zialo impõem uma consoante inicial "forte", enquanto as consoantes "fracas" são encontradas com frequência na posição medial da raiz. Como mostrado na tabela abaixo, cada consoante forte pode ter vários correspondentes fracos, dependendo da vogal (caso não seja especificada, ocorre antes de todas).

A consoante inicial "fraca" pode aparecer nas seguintes situações:
 Substantivo seguido de um prefixo possessivo
 pὲlὲ ("casa") – làkɔ́lì vɛ̀lɛ̀ ("prédio da escola")

 Posição de atributo de um substantivo

 Substantivos verbais:
 kólé ("ser branco") → dápá wólé-gì ("o saco branco")
 Adjetivos
 gɔ̀là ("grande") → tábálí wɔ́là-y ("a mesa grande")
 Quantificadores:
 péká ("outra") → táá véká ("outra aldeia")

Observação: não ocorre o "enfraquecimento" da consoante inicial com as seguintes classes auxiliares:

- Conjunções: Kòlì tá Màsà ("Koli e Masa")

- Determinativos: nú-y sì ("este homem"), nú nɔ̀pɛ́ ("toda pessoa"); ŋání tà ("alguma coisa");

- Pronomes pessoais: só-y gèyà ("eu tenho um cavalo");

- Prefixos polifuncionais e possessivos: nã ̀gá tí-lólì ("eu os estou chamando");

- Numerais cardinais: nú fèlè-gɔ̀ ("duas pessoas"), dápá sáwá-gɔ̀ ("três sacos").

Ortografia

O zialo não tem um sistema próprio de escrita. Eles utilizam o francês em todos os documentos oficiais, além de usarem a língua looma com frequência para transcrever o zialo, já que a fonética dos dois idiomas é parecida, como apontado na tabela abaixo. O linguísta Kirill Babaev utilizou em sua documentação o Alfabeto Fonético Internacional adaptado para línguas africanas, com os seguintes grafemas: a ã b ɓ c d é ẽ ɛ ɛ̃f g ɣ h i ĩ j k kp l m n ɲ ŋ o õ ɔ ɔ̃p s t u ũ v w w̃y ỹ z.

Gramática

Pronomes
O zialo marca um forte uso de pronomes, sendo eles pessoais, possessivos, reflexivos, interrogativos e demonstrativos.

Pessoais
Dentro dos pronomes pessoais são identificadas três séries: focalizada, enfática e comitativa.

 Série focalizada

Os pronomes da série focalizada ocupam a posição de extrema esquerda na frase, denotando o sujeito. Podem ser usados nos seguintes contextos:

 Focalizando o sujeito de uma cláusula subsequente:
 ɲà, gè kpálɛ́ kɛ́-gɔ̀ ("Eu, eu trabalhei")
 Formação de frases existenciais:
 ɲà wà kálámó-y ("eu sou professor")
 ɲà lɔ́vè ("Estou aqui")
 Formação de construções no tempo presente:
 á lɔ̀ làà-nì bété-y zù 'Ele está deitado na cama'.

 Série enfática

Esta série de pronomes marca forte ênfase do sujeito e são sempre posicionados no início da frase. Os termos divididos por vírgulas são intercambiáveis.

 ɲàyɛ́y-gì, nã ̀ gá lì ("[Sou exatamente] eu que vou").

 Série comitativa

Esta série marca o objeto indireto do verbo e é usada principalmente dentro de uma frase prepositiva com o marcador gà ("com"):

gè vàà-gɔ̀ vè gà wòyè ("Eu trouxe você aqui". Literalmente 'Eu vim aqui com você').

Possessivos
Uma forma de expressar posse absoluta é a construção com o substantivo dá / dɛ́-y ("propriedade"). Essa construção é geralmente colocada na posição predicativa. O substantivo [dá] nunca muda sua consoante "forte" e seu tom alto.

 ɓàzá-y sì lá gà nè-jè-y dá ("Este cocar não é da minha mãe")

É possível também usá-lo também em uma posição atributiva prepositiva, onde serve como um pronome possessivo estendido:

 ì-dá nṹ-gà-y-tì tɔ́ mìnì? ("Onde está sua família?")

Reflexivos
O pronome ɓɔ̀ɣɔ̀ ("auto, mesmo"), muitas vezes contraído para ɓɔ̀ɔ̀ ou ɓɔ̀, marca reflexividade. Ele pode ser usado como objeto direto ou indireto.

 Kòlì nɛ́ɛ́-yàà lè ɓɔ̀ɣɔ̀ wɛ̀ ("Koli gosta de si mesmo") (objeto direto)
 dó-y jé-y gé-ló-y zéy-gɔ̀ ɓɔ̀ɣɔ̀ ɓèlà ("A mãe sentou o filho ao seu lado") (objeto indireto)

Em uma construção recíproca, ele é colocado na posição de objeto:

 té fá lé ɓɔ̀ɣɔ̀ w̃à ("Eles contam histórias uns para os outros").

Interrogativos
Os pronomes interrogativos podem ser agrupados de acordo com o argumento que estão abordando:

 pergunta ao sujeito e ao objeto direto: ɓɛ̀ ('quem?)', dé ('o quê?)';
 pergunta ao atributo: ɓɛ̀ ('qual?'), ɓɛ̀dá ('de quem?'), dɔ̀lɛ̀gɔ̀ ('quantos?)';
 questão de razão: déváázù ('por quê?');
 questão de tempo: ɓɛ̀lézɔ̀wɔ̀ ('quando?');
 questão de modo: ɣàlé ('como?');
 questão de localização/direção: mìnì ('onde?').

O agrupamento pode também ser feito de acordo com a posição do pronome na frase: ɓɛ̀, dé, déváázù ocupam o espaço do sujeito, enquanto os pronomes ɓɛ̀lézɔ̀wɔ̀ e ɣàlé são sempre colocados no fim da frase, na posição de objeto indireto. Mìnì ('onde?') pode ser colocado em ambas.

Observações gerais:

 ɓɛ̀lézɔ̀wɔ̀ ("quando?") - É uma contração de ɓɛ̀ ("qual?"), o verbo existencial "lé" e o substantivo "sɔ̀wɔ̀" ("dia, hora").
 yè vàà-gɔ̀ ɓɛ̀lézɔ̀wɔ̀ ("Quando você veio?")
 déváázù ("por quê?") - Uma combinação de dé 'o quê?', fá 'coisa' e zù 'dentro'
 déváázù yè và ínɛ́ínɛ́? ("Por que você está se preocupando?")
 mìnì ("onde?") - Caso seja colocado inicialmente, requer uma cópula seguinte tɔ.
 mìnì lɔ́ yè zìɣɛ̀-gɔ̀ này? ("De onde você vem?")

 Demonstrativos - Pronomes dêiticos
Os pronomes dêiticos ocupam o lugar do sujeito ou do objeto na sentença, podendo, assim, substituir os pronomes de 3ª pessoa da série focalizada. O principal critério de sua classificação é a distância entre o objeto e o falante. São estabelecidos cinco graus de pronomes dêiticos:

 sim ("isto") - proximal; o objeto está localizado na mão do falante ou na frente do falante;
 í ("este") - proximal; o objeto está localizado próximo tanto do falante quanto do destinatário;
 nà ("esse") - distal; o objeto está à disposição do destinatário;
 nɔ̀ ("aquilo") - distal; o objeto está distante tanto do falante quanto do destinatário, mas em visibilidade para o locutor;
 mùnɔ̀, mùnɔ̀dà ("além") - distal; o objeto não é visto nem pelo falante nem pelo destinatário.

Substantivos
Os substantivos em zialo pode ser divididos em primários e derivados, sendo o segundo originado do primeiro.

Uma importante categoria frasal no zialo é o sintagma nominal (SN), que pode desempenhar os papéis de sujeito, objeto direto e objeto indireto. A unidade do sintagma nominal pode ser modificada por marcadores de número (singular e plural) e determinação, que são sempre anexados ao final da frase. o sintagma nominal tem como elemento obrigatório o substantivo principal, que pode ser modificado por algum outro constituinte do SN, seja ele outro subtantivo, adjetivo, numeral, substantivo verbal, particípio, marcador possessivo ou pronome demonstrativo. O posicionamento dos termos pode ser expresso por SAND, sendo S o substantivo, A um atributo (adjetivo ou substantivo verbal), N um numeral e D um pronome deitico.

Substantivos verbais
Substantivos verbais são atributos verbais que seguem o substantivo, embora sintaticamente eles próprios atuem como substantivos principais. Tal fenômeno é claramente vista nos exemplos:

 (´)-gólí ɓéyã ́-gì ("sua orelha vermelha", literalmente "a vermelhidão de sua orelha")

 pɛ́lɛ́wòlè-gì ("a casa branca", literalmente "a brancura da casa")

Pluralidade
A principal forma de expressão da pluralidade é por meio da anexação de marcadores sufixais ao substantivo.

 Marcador de pluralidade definido -tì: expressa objeto ou pessoa conhecido ou previamente mencionado, logo, sempre segue o afixo determinativo -y / -gì:
 sàvàlà ("sapato") – nè-zàvàlà-gì-tì ("meus sapatos")
 Marcador de pluralidade associativa -nì(g): pode ser usado para substantivos que denotam parentes, pessoas socialmente próximas e criaturas divinas.
 kɛ̀ɛ̀ɣɛ̀ ("pai") – kɛ̀ɛ̀ɣɛ̀-nì ("pais")
 ɓòlá ("amigo")– ɓòlá-nì ("meus amigos")
 gàlà ("deus") – gàlà-nì ("deuses")
 Afixo plural indefinido -gà / -ɣà / -wà: marca a pluralidade de objetos indefinidos ou não mencionados anteriormente. O afixo tem vários alomorfos condicionados pela vogal final do substantivo, que são:
 -ɣà seguindo vogais orais anteriores e médias:
 bété ("cama") – bété-ɣà ("camas")
 díílí ("mosca") – díílí-ɣà ("moscas")
 -wà seguindo as vogais orais posteriores:
 bòlò ("pescoço") – bòlò-wà ("pescoços")
 bɔ̀ɔ̀lɔ̀ ("chapéu") – bɔ̀ɔ̀lɔ̀-wà ("chapéus")
 -gà após vogais nasais, -y e -ỹ:
 ɓèỹ̥ ́ ("tigela") – ɓèỹ̥ ́-gà ("tigelas")
 kòỹ(g) ("abelha") – kòỹ-gà ("abelhas")

Determinação
A determinação é expressa pela anexação do sufixo determinativo ao sintagma nominal. Seus dois alomorfos são -y e -gì:

 pɛ́lɛ̀-y ("a casa")
 kízɛ́-gì ("a pimenta")
 ŋázá fèlè-gɔ̀-y ("as duas mulheres")

Formação
Substantivos em zialo podem formar derivados por meio dos processos morfológicos de derivação sintática, reduplicação, afixação e composição.

 Derivação sintática
A derivação sintática, também chamada de conversão, é caracterizada pela mudança de um lexema para uma parte diferente do discurso sem mudar em sua forma material. Esse processo deu origem a advérbios que modificam uma oração e a conjunções que introduzem uma oração dependente.

 wáté, wátí-y ("tempo") / ("quando")
 álɔ̀ sɛ́vɛ̀-y wɔ̀nɛ̀ wátí-y nɔ̀pɛ́ mà ("Ele está escrevendo cartas o tempo todo")
 wátí-y nè-yàzà-y ɣɛ̀-nì kɔ́ɔ́zù ("Quando minha esposa estava grávida")

 Reduplicação
A reduplicação de substantivos é um fenômeno raro no zialo. Um exemplo é a construção de advérbios de tempo por meio da reduplicação de substantivos que denotam hora do dia, tanto pela repetição da raiz quanto pela infixação do marcador associativo ɔ / ɔɔ (variação alofônica livre):

 kp̥̃ ̀dì ("noite") – kp̥̃ ́dí-ɔ́-kp̥̃ ́dí ("todas as noites")
 wátí ("tempo") – wátí-ɔ́-wátí (às vezes")
 gàlù ("mês") – gálú-ɔ́ɔ́-gálú ("todo mês")

 Afixação
Alguns afixos podem igualmente unir substantivos e raízes verbais, que podem atuar livremente como substantivos verbais básicos em Zialo.

 Sufixo abstrato -fá: gramaticalizado do substantivo fá 'coisa, história, conto'. Como sufixo nominal, expressa significados abstratos de método, estado ou processo.
 nã ̀ gá fá-y sì yàtɔ̀ ("Eu entendo essa história")
 ɓòlá ("amigo") – ɓòlává ("amizade").
 Sufixo locativo -dà: homônimo ao substantivo relativo dà ("boca"), pode formar derivados do substantivo "entrada" e do verbo "colocar, definir", ambos para indicarem locais. Nos exemplos abaixo, o sufixo -dà sofreu alternância consonantal, transformando-se em -là.
 pɛ̀lɛ̀ ("casa") – pɛ̀lɛ̀là ("entrada, porta")
 kòvìlà ("cidade", literalmente "lugar de domicílios") - kòvì ("quintal, casa de família");
 Prefixo substantivo gè: forma substantivos livres de relativos quando usado separado de qualquer possuidor particular. A consoante inicial subsequente é fraca. Serve também para transformar adjetivos em substantivos.
 kpúló ("seu cotovelo") – gèɓùlò ("cotovelo")
 gɔ̀là ("grande") – gèwɔ̀là ("um grande").

 Composição
Compostos nominais podem ser identificados semanticamente, por meio da composicionalidade da palavra, em que o significado da combinação de duas raízes é igual à soma de significados de suas duas partes.

bɛ́lɛ́túkpù ("shorts") = bɛ́lɛ́ ("calças") + tùkpù ("parte"), literalmente "parte das calças".

Compostos podem também ser percebidos lexicalmente, quando um de seus elementos não é usado na língua como um termo independente.

tókóɓéɣà ("dedo"), tókó ("mão") / -kpèɣà "dedo" não é usado separadamente, mas kɔ̀wɔ̀ɓèɣà ("dedo do pé");

Relações de posse
As relações de posse podem ser alienáveis ou inalienáveis, que se diferem apenas na 1° e 3° pessoa do singular, como é mostrado na tabela abaixo. A posse é expressa por um marcador possessivo prefixado.

Com o uso do marcador possessivo, é utilizada a consoante inicial fraca do substantivo, além da sua forma definida:

 nè-lòmã ̀-gì 'minha camisa';
 tí-vɛ́lɛ́kóózá-y 'suas calças'.

A construção de posse inalienável é usada apenas para denotar partes do corpo e líquidos fisiológicos.

Adjetivos
A morfologia adjetiva do zialo é escassa, já que as qualidades são usualmente expressas pela construção qualitativa com verbos estatais ou com substantivos. Os adjetivos não formam graus de comparação, mas costumam ser utilizados para expressar tamanho, forma, estimativa geral e cor.

Características gerais

A seguir estão algumas características gerais.

 Não aceitam afixos de tempo/aspecto e de modalidade.
 Eles não formam derivados.
 Não podem ser usados em posição predicativa na frase.
 Aceitam afixos determinantes e plurais, de maneira idêntica aos substantivos
 pɛ́lɛ́vã ̀dà ("uma bela casa")
 pɛ́lɛ́vã ̀dà-y ("a bela casa")
 pɛ́lɛ́vã ̀dà-ɣà ("casas bonitas")
 pɛ́lɛ́vã ̀dà-y-tì ("as casas bonitas")
 Podem adotar também o afixo de pluralidade associativa -ni:
 ŋázá wɔ̀là-nì ("grandes esposas")
 Podem formar substantivos adicionando o prefixo gè-.

A seguir, alguns dos adjetivos mais usados em zialo:

 gɔ̀là ("grande")
 kuló ("pequeno")
 kúlókúló ("muito pequeno, mesquinho") (único caso de reduplicação adjetiva)
 níina ("novo")
 pã ̀dà ("bom, bom, bonito")
 pɔ́lɔ́ ("velho")

Posições sintáticas
Os adjetivos podem ser encaixados em duas posições em uma frase. São elas:

 Atributo pós-positivo dentro de uma frase nominal:
 sì dápá wɔ́là-y lè ("Isto é um saco grande")
 Modificador adverbial dentro de uma frase de preposição comitativa com gà ("com"):
 é gúlè-y lò gà pã ̀dà ("Ela canta bem")

Verbos
As categorias morfológicas do verbo em Zialo incluem tempo, aspecto e modalidade. Cada construção verbal particular expressa um conjunto de significados que inclui todas as categorias, de modo que não há marcadores morfológicos expressando exclusivamente o tempo ou o aspecto.

Tempo
Há três fases temporais do processo: incoativo (início de uma ação ou estado), continuativo (ação contínua) e terminativo (ação finalizada ou interrompida). Agrupamentos de significados temporais e aspectuais incluem:

 Pretérito: ação no passado sem referência particular às suas características aspectuais;
 Perfectivo: significados aspectuais de punctivo, limitativo e completivo e a fase incoativa;
 Imperfectivo: significados dos aspectos durativos e habituais.
 Aoristo: ação perfectiva no pretérito;

Aspecto
A lista de significados aspectuais relevantes para o sistema verbal Zialo inclui:

 Prospectivo: prevê a realização de alguma ação no momento seguinte ao ato de fala, e presumindo que o sujeito deseja que isso aconteça (ex.: eu vou sair; ele vai ler).
 Progressivo: expressa uma ação dinâmica em andamento (ex.: ele está escrevendo).
 Completivo: marca uma ação concluída ao referir-se a qualquer significado de tempo (ex.: ele escreveu um livro).
 Punctivo: expressa uma ação momentânea ou o início ou o fim de um processo ou estado (ex.: o cachorro o mordeu).
 Resultativo: marca o resultado natural de um processo télico anterior (ex.: ele se foi).
 Habitual: ações repetidas regularmente que se tornam características do sujeito (ex.: ele escreve poemas).
 Limitativo: ação ocorrida por um período limitado de tempo (ex.: ele trabalhou por uma hora).

Modo
Para os significados modais, os seguintes termos são relevantes:

 Desiderativa: ação desejada pelo sujeito (ex.: gostaria que estivesse chovendo).
 Optativo: desejo em relação à atividade de outro, no futuro (ex.: quero que você traga);
 Possível: capacidade potencial de realizar uma ação (ex.: sei nadar);
 Debitivo: necessidade de uma ação (ex.: devo ir à escola);
 Probabilística: possibilidade de uma ação/situação incerta (ex.: pode chover hoje);
 Imperativo: incentivo do orador para realização de uma ação (ex.: abra a porta!);
 Proibitivo: incentivo do orador para impedir uma ação (ex.: não abra a janela!);
 Exortativo: convite para uma ação comum feita ao público (ex.: vamos sentar lá!);
 Condicional: real (ação provável de acontecer) e irreal (improvável, ex.: eu nunca o machucaria assim).

Conjugação
Os significados temporais, aspectuais e modais do predicado são expressos por meio de marcadores predicativos fundidos que, além disso, expressam os significados de pessoa e número do sujeito. Os marcadores ocupam a posição à esquerda na frase e atuam como clíticos. São os principais portadores de significados gramaticais em uma frase verbal, enquanto o próprio verbo geralmente permanece em sua forma raiz básica. Abaixo estão caracterizados os principais marcadores.

 Série básica

Em zialo, serve para marcar uma série de construções de tempo e aspecto referentes aos tempos passado e presente, em que o verbo é modificado por sufixos TA ligados: pretérito, aoristo e resultativo, bem como várias construções analíticas.

 Básico + V: factual - Usada no discurso narrativo, onde se refere à ação ou estado no pretérito onde a história narrada realmente ocorreu. Ex.: é nà wṹ-gì wòlò ('Ela bateu a cabeça').
 Básico + V-ni: pretérito - Usado com verbos dinâmicos. Ex.: gè vàà-nì ("eu vim"). Marca o passado distante ou a antecedência da ação a outra ação/estado. Ex.: pílíŋání-y nú-y váá-gɔ̀ sì yè wálí ('O chimpanzé matou a pessoa a quem você deu dinheiro").
 Básico + V-gɔ̀: aoristo - Pode ser modificada por especificadores adverbiais de tempo. Ex.: gè mɛ́yã ́-gì ɣéyá-gɔ̀ bẽ ́gì ('comprei as bananas ontem').
 Básico + V-a: resultante - Ex.: yè nè-zɛ̀vɛ̀-y yéɣɛ́-yà ('você pegou meu livro').
 Básico + kɛ-ní + gà(g) + V / Básico + kɛ-ní + V(-ni) - As construções analíticas com o verbo auxiliar kɛ́ (ser/estar) denotam o passado perfeito e o passado habitual. Ex.: gè ɣɛ́-ní gà nè-ɓòlá-y lɔ̀ ('Eu costumava ver meu amigo).
 Básico + va + V: progressivo / prospectivo - A construção analítica com o verbo auxiliar pà 'vir' expressa os sentidos imperfectivos dos aspectos progressivos e prospectivos. Ex.: dɔ́tɔ́lɔ́ vã ́dá lɔ́ gè và (ˊ)-kɔ́lí dópó-wà-y-tì bɛ̀ ('estou procurando um bom pediatra').
 Básico + yà + V: habitual
 Básico + và yà + V: habitual / imperfeito
 Básico + légáá + V: passado habitual

 Série imperativa

 IMP + V (le) - Modifica as construções verbais que denotam os modos exortativo e imperativo. O verbo em si não é modificado, mas o morfema clítico le pode ser colocado na posição final da frase. Ex.: ø pɛ́lɛ̀-y láɓɔ̀lù ('fechar a porta').

 Série prospectiva negativa

É mais utilizada em construções que negam a ação projetada.

 PRNEG + V
 PRNEG + wɔ + V

Essa construção pode ser chamada de preditiva: negando a ação ou estado futuro, ela também engloba um grau geral de improbabilidade. Ex.: nú nɔ̀pɛ́ ɛ́y wɔ́ (ˊ)-dé ('Ninguém vai dizer isso').

Processos de formação de palavras

 Derivação
A prefixação verbal é um meio comum e produtivo de derivação em zialo. A maioria dos prefixos verbais são substantivos gramaticalizados com semântica locativa. Os prefixos verbais precedem o predicado e estão vinculados a ele, sendo, portanto, parte integrante da forma verbal. O tom do prefixo é sempre alto.

 bú- ("abaixo, embaixo"). O substantivo original é bù ("fundo, lombos").

 dá- / dáá- ("sobre")

 kóózú- ("dentro")

 máá-, máázú- ("em direção, em, sobre")

 Reduplicação
A reduplicação segue as propriedades citadas abaixo:

 A reduplicação verbal é sempre completa, ou seja, a raiz é repetida sem redução.
 Verbos prefixados não reduplicam seus pré-verbos.
 Os termos reduplicados não mudam sua categoria terminal, ou seja, os verbos só podem gerar outros verbos, mas não substantivos.

A maioria dos verbos reduplicados expressam trabalho manual:

 gìlì ("prender, colar") – gìlìgìlì ("prender em todos os lugares")
 gòlò ("bater") – gòlògòlò(g) ("bater completamente")
 kpɔ̀lɔ̀ ("clique") – kpɔ̀lɔ̀kpɔ̀lɔ̀ ("clique por muito tempo")
 tèvè ("cortado") – tèvèlèvè ("cortado em pedaços")

 Composição
Os verbos compostos geralmente combinam raízes nominais e verbais. Os substantivos são anexados pré-verbalmente, ocupando a posição de objeto direto. A maioria dos verbos compostos são combinados com substantivos que denotam partes do corpo.

 gólíló 'ouvir' < gólí 'ouvido'.

 Nominalização
A nominalização é a conversão de um verbo em um substantivo. Quase todas as raízes verbais podem servir como substantivos verbais ao serem colocadas na posição de sujeito/objeto. A distinção entre esses substantivos verbais e os verbos próprios está exclusivamente em sua posição sintática na frase, e a capacidade de formar construções verbais finitas e gerar derivadas.

Substantivos verbais básicos demonstram todas as propriedades morfossintáticas nominais. Morfologicamente, eles usam categorias de determinação e pluralidade.

 mááɣɛ́ ("vender") / mááɣɛ́-gì-tì ("as vendas")

Verbos estatais
Quase todos os verbos dinâmicos em Zialo podem ser usados em sentido estatal, quando colocados em uma construção passiva ou qualitativa. O uso de verbos estatais é substancialmente baseado na categoria de táxis. A expressão do estado atual ou qualidade do sujeito pode ser referida a um dos três tempos: o presente (estado atual), o passado não marcado (pretérito) e o futuro (prospectivo).

A série do marcador de pessoa predicativa é indicada, que é seguida por modificadores verbais (quando aplicável), o predicado estatal e seus marcadores de tempo e aspecto.

As seguintes construções sintáticas expressam os significados do tempo presente:

 Básico + V.STAT-ni: estado atual. O afixo pretérito aqui tem um significado resultante: na verdade indica a ação que levou à situação presente. Ex.: dápá-ɣà ɓíízí té láá-ní này ('Muitas malas estão ali').

 FOC + lɔ + V.STAT-ni: estado atual.  Indica processo ou estado em andamento, que pode ser usado com verbos estativos e qualitativos. Ex.: kúyɛ̀-y, ɲà lɔ́ láá-ní gè-wètè-y zù ('À noite, estou deitado na minha cama').

 TIR + la + V.STAT-ni: negação do estado/qualidade real. Expressa pela adição do marcador negativo ta/la à construção com o PPM da série irrealis. Ex.: gà là lẽ ́y-ní ('Eu não sou negro').

 Básico + V.STAT-a: resultante. Qualidade ou estado no momento do ato de fala como resultado de alguma ação concluída antes disso, correspondendo assim plenamente ao aspecto resultativo dos verbos dinâmicos. Ex.: gè zèy-à ('estou sentado' ou 'eu me sentei').

Os significados passado e futuro dos verbos estatais são expressos pelos seguintes modelos:

 Básico + ɣɛ́-ní + V.STAT-ni: pretérito
 IRR + la + ɣɛ́-ní + V.STAT-ni: pretérito negativo

Essas duas construções incluem a forma pretérita do verbo auxiliar e correspondem à construção do passado perfeito de verbos dinâmicos. Ex.: yè sákpá-gì tà ɓàtɛ̀-nì è ɣɛ́-ní ('Você preparou um molho que estava bom');

 Básico + ɣɛ-ya + V.STAT-ni: pretérito perfeito. A situação descrita em uma oração dependente que antecedeu a ação/estado da oração principal é expressa por meio da forma resultativa do verbo auxiliar kɛ́'be'. Ex.: gè ɣɛ́-yà zéy-ní sání é vàà-gɔ̀ ('Eu estava sentado antes dele chegar').

 TIR + wɔ + V.STAT: prospectivo. Estado ou qualidade do objeto no tempo futuro. Ex.: kpálɛ́-y sì á wɔ́ ɓá ('Esse trabalho vai ser difícil').

Sentença

Ordem da frase
As sentenças em zialo são configuradas na ordem básica Sujeito, Objeto direto, Verbo e Objeto indireto (S Odir V Oind).

Frases condicionais
Em orações condicionais, a cláusula principal não restringe a forma do predicado. A sentença utiliza as conjunções condicionais nì / ɛ̀nì ("se"), nìmɔ́ ("se apenas") precedendo o sujeito. A cláusula condicional é geralmente colocada à esquerda da cláusula principal na frase.

 nì bá-y vílá, àmó lí mùnɔ̀ àmó (ˊ)-mɛ́ ("Se a comida está pronta, vamos comer")

Frases interrogativas
Perguntas geralmente não são marcadas sintaticamente. Assim, a ordem das palavras não é alterada, e o único sinal de diferenciação é a entonação final da frase interrogativa:

 é ɣɛ́-ní nɔ̀vè bẽ ́gí? Yɛ́y, é ɣɛ́-ní nɔ̀vè bẽ ́gì ("Ele estava lá ontem? Sim, ele estava lá ontem")

O morfema interrogativo opcional nɛy pode ser colocado no final da frase, com o objetivo de focalizar uma parte do enunciado:

 ɲà wà làkɔ̀lìlòpò-y nɛy? ("Eu sou um aluno?")
 ɲà wà nɛy làkɔ̀lìlòpò-y? ("Eu sou um aluno [não ele ou ela]?")

Sentenças interrogativas que pedem o nome de uma pessoa ou objeto são as únicas orações que não requerem verbo. Nessas situações, o pronome interrogativo também é omitido:

 gúlì-y sì làsè-gì? ("Qual é o nome desta árvore?" literalmente "O nome da árvore?")

Vocabulário

Lista de Swadesh
Abaixo está uma lista de swadesh em zialo.

Expressões do dia-a-dia

A seguir estão algumas expressões cotidianas em zialo.

 yṹgà ("bom dia") (para uma pessoa)

 wṹgà ("bom dia") (para um grupo de pessoas)

 ì-sɛ́ ("boa tarde") (para uma pessoa)
 wò-sɛ́' ("boa tarde") (para um grupo de pessoas)
 ì-sɛ́yɔ̀ɔ̀' ("boa tarde para você também")
 dé vá lɔ̀ vè ("como você está?") (lit. 'o que é isso aqui?', dito por uma pessoa chegando em um lugar);
 dé vá lɔ̀ná ("como você está?") (lit. 'o que é isso aqui?', dito pela pessoa que encontra outra chegando);
 yè ỹ̥̃ ́-gɔ̀fɔ̃ ́ ɔ̃ ́ ("você dormiu bem?")
 gálá sálà ou gálá mámá ("graças a Deus")
 kɛ̃dɛ-go lé ("eu estou bem")
 ì-màmá ("obrigado")
 mámá yɔ̀ɔ̀ ("obrigado também")
 àwá ("não importa") (em resposta a um agradecimento);
 àmó lɔ̀sɛ̀-y ("tchau") (lit. 'te abençoamos');
 áwá, né-yáázù lɔ̀ì-wà ("tchau para você também") (lit. 'Ok, nossos olhos estão em você')

Numeração

Cardinais

 1 - gílá
 2 - fèlè
 3 - sáwá, sáá
 4 - náání
 5 - dɔ́ɔ́lú
 6 - gɔ̀zìtà, gɔ̀yìtà
 7 - gɔ̀fèlà
 8 - gɔ̀zàkpà
 9 - tààwù
 10 - púú
 100 - gú, gũ ́gílá
 1000 - wà, wà gílá
Observações:

- sáwá e sáá são variantes alofônicas livres;

- gɔ̀yìtà, alofone de gɔ̀zìtà, é utilizado apenas em numerais cardinais compostos;

- gílá é o único numeral que sofre alternância consonantal inicial.

A partir do 10, os números são construídos por justa posição:

 púú náání ("quarenta")
 gũ ́gílá dɔ́ɔ́lú ("cento e cinco")
 wà gílá gú fèlè gɔ̀yìtà ("mil duzentos e seis")

Para anexar unidades às dezenas, utiliza-se a posposição máázù ("sobre"):

 púú-gɔ̀ máázù yílá  ("onze") (um sobre dez)

 púú-gɔ̀ máázù gɔ̀fèlà - ("dezessete") (sete sobre dez)

Ordinais
A construção dos números ordinais ocorre a partir da adição do sufixo "-kèlè" aos respectivos cardinais. O ordinal 1°(màyfɔ́lɔ́) é uma exceção à regra e se assemelha a um substantivo.

1° - màyfɔ́lɔ́
 2° - fèlèkèlè
 3° - sáwákèlè, sáákèlè
 4° - nááníkèlè
 5° - dɔ́ɔ́lúkèlè
 6° - gɔ̀zìtàmàyfɔ́lɔ́
 7° - gɔ̀fèlàkèlè
 8° - gɔ̀zàkpàkèlè
 9° - tààwùkèlè
 10° - púúkèlè
 100° - gúkèlè
 1000° - wàkèlè

Exceção: màyfɔ́lɔ́ - primeiro. Se assemelha a um adjetivo.

Os ordinais sofrem alternância consonantal para uma variante alofônica fraca ao ficarem na posição atributiva após o substantivo-y principal.

 sáwá ("três") → ŋázá zàwàkèlè-y ("a terceira esposa")

 fèlè ("dois") → dó vèlèkèlè-y ("o segundo filho")

Distributivos
Os numerais distributivos são construídos a partir da reduplicação dos cardinais, fenômeno frequente em línguas africanas. Em uma sentença, acrescenta-se ao numeral a preposição "gà", que significa "com".

 méyã ́-gì-tì dà gà sáwá sáwá ("Coloque as bananas de três a três")

Bibliografia

 Mishchenko, Daria (2014). Polyfunctional pronominal markers in South-Western Mande

Ligações externas
 Person Marking in South-West Mande Languages: a Tentative Reconstruction

Línguas nigero-congolesas
Línguas mandês

Língua zialo


San Gabriel es un distrito del cantón de Aserrí, en la provincia de San José, de Costa Rica.

Toponimia
El nombre del distrito proviene en honor a San Gabriel Arcángel, patrono del distrito de San Gabriel y de la Iglesia de San Miguel Arcángel, localizada en el centro del distrito.

Ubicación
El distrito limita al norte con el distrito de Tarbaca, al oeste con el distrito de Vuelta de Jorco, al sur con el distrito de Monterrey y al este con el cantón de Desamparados.

Geografía

San Gabriel es uno de los cinco distritos originales del cantón de Aserrí y en sus inicios presentaba una superficie de 12,22 km². No sería hasta antes del censo del año 1984, cuando tras un ordenamiento territorial pasaría a tener la extensión actual.

Demografía

Localidades
 Barrios: Buenavista, Kamaquiri (comparte con Tarbaca), Pueblo Nuevo, San Gabriel (centro), Santa Eduviges, barrio nuevo, barrio alto.
 Poblados: La Fila (parte), Limonal, Los Solano, Calle los ángeles, Rancho Grande, Salitral, Tanquerillas, Trinidad (parte), Villanueva.

Cultura

Educación
Ubicadas propiamente en el distrito de San Gabriel se encuentran los siguientes centros educativos:
 Escuela de Tranquerillas
 Escuela Ricardo Jiménez Oreamuno
 Escuela Gabriel Brenes Robles
 Liceo de San Gabriel

Transporte

Carreteras
Al distrito lo atraviesan las siguientes rutas nacionales de carretera:
 Ruta nacional 209
 Ruta nacional 222
 Ruta nacional 313

Concejo de distrito
El concejo de distrito de San Gabriel vigila la actividad municipal y colabora con los respectivos distritos de su cantón. También está llamado a canalizar las necesidades y los intereses del distrito, por medio de la presentación de proyectos específicos ante el Concejo Municipal. El presidente del concejo del distrito es el síndico propietario del partido Liberación Nacional, Edgar Luis Valverde García.

El concejo del distrito se integra por:

Referencias

Distritos del cantón de Aserrí

San Gabriel de Aserrí


Die Hamburger Orion Reederei GmbH & Co. KG, ehemals: Orion Bulkers GmbH & Co. KG (Eigenschreibung: »ORION« BULKERS), bis 2005 "Orion" Schiffahrts-Gesellschaft Reith & Co., betreibt Massengutschiffe verschiedener Größen und ist vorwiegend in der Trampschifffahrt beschäftigt.

Einzelheiten
Die heutige Reederei ging 2005 aus der Reederei Orion Schiffahrts-Gesellschaft Reith & Co. hervor. Deren Wurzeln liegen in einer am 7. April 1931 in Rostock geschlossenen Partnerschaft der 1901 gegründeten Reederei Johann M. K. Blumenthal. Im Jahr 1939 verlegte die Reederei den Hauptsitz nach Hamburg,  um näher an den Großkunden zu sein und sich in Deutschlands Haupthafen zu präsentieren.

Bis in die 1970er und 1980er Jahre betrieb die "Orion"-Reederei hauptsächlich Zweithandtonnage und begann in den frühen 1990er Jahren mit einem Neubauprogramm auf japanischen Werften. Insgesamt wurden mehr als 200 Seeschiffe, hauptsächlich Stückgut-, Container-, und Massengutschiffe unter der Flagge von Orion betrieben.

Seit der geschäftlichen Aufspaltung zwischen den vorstehenden Reith-Brüdern am 1. Juli 2005 wurde der vorher gemeinsame Betrieb in den Reedereien Johann M. K. Blumenthal unter der Führung von Matthias-K. Reith und  die Orion Reederei GmbH & Co. KG wird in der vierten und fünften Generation von Johann Stephan Reith und Johann-Philipp Reith geleitet.

Die Verwaltung wird von etwa 45 Fachleuten an Land durchgeführt, in der »Orion«-Flotte von 35 Massengutfrachtern mit einer Tragfähigkeit zwischen 24.021 und 178.076 Tonnen werden rund 700 Seeleute beschäftigt. Die Reedereiflotte besteht aus mehreren Baureihen von Serienschiffen der Größenordnungen Handysize, Capesize, Panamax und Supramax, die Gesamtlast des Fuhrparks beträgt 2.690.608 Tonnen. Das Alter der Schiffe ist mit durchschnittlich sechs Jahren sehr jung. Im Jahr 2010 wurden etwa sieben Millionen Tonnen, im Jahre 2015 wurden etwa sechzehn Millionen Tonnen Fracht befördert.  Vorherrschende Ladungen waren Getreide, Kohle, Eisenerz, Düngemittel und Stahlladungen.

Flotte

Weblinks
 Internetauftritt der Reederei

Einzelnachweise

Reederei (Hamburg)
Hamburg-Ottensen

Orion Reederei


Verçenik, Rize ilinin, Çamlıhemşin ilçesine bağlı bir yayladır. 2600 rakımdadır ve 40-50 ev barındırır.

Rize ilinin yaylaları
Kaçkar Dağları
Çamlıhemşin

Verçenik Yaylası