The Voice (o La voz en países hispanohablantes) es una franquicia internacional de competencia de canto. El concurso comenzó en los Países Bajos como The Voice of Holland en 2010, seguida de una versión estadounidense que debutó bajo el título de The Voice en abril de 2011. Muchos otros países se han adaptado al formato y comenzaron a emitir en sus cadenas nacionales sus propias versiones en 2011 y 2012. Se ha convertido en un rival televisivo para American Idol (Simon Fuller), The X Factor (Simon Cowell) y Operación Triunfo (Gestmusic).

Formato
Los concursantes son aspirantes a cantantes previamente seleccionados en audiciones públicas que no son transmitidas por televisión. El formato del show consiste de cinco etapas.

Etapa 1: Audiciones a ciegas
En esta primera etapa de las «audiciones a ciegas», los entrenadores escuchan a los participantes de espalda sin poder verlos. Si a los entrenadores les gusta lo que oyen, apretarán un botón y su silla se dará vuelta como significado de querer su voz en sus equipos. En caso de que más de un entrenador gire su silla, el concursante tiene la opción de elegir con cuál de ellos trabajará en su equipo. Además, en nuevas temporadas, se les incluye tres teclas de bloqueo (uno para cual integrante a bloquear). Eso hace que el integrante bloqueado no pueda marcar en blanco incluso si presionó la tecla "Quiero tu voz", y en vez del nombre del entrenador, se muestra el marcado "Bloqueo". Las «audiciones a ciegas» finalizan cuando cada entrenador tenga 16 (en la versión original neerlandesa), 12 (en la versión estadounidense) o 20 (en otras versiones) concursantes con quienes trabajar. Cada entrenador participará en el desarrollo de sus participantes, aconsejándolos, y compartiendo los secretos de sus éxitos. En caso de que el entrenador tenga el máximo de cantantes, será bloqueado por el sistema. En algunas versiones, los entrenadores abandonan sus sillas si nadie presionó la tecla "Quiero tu voz".

Etapa 2: Batallas
Luego en la segunda etapa, la competencia llega a una ronda de duelos llamadas «las batallas», esta consiste en que cada entrenador elige a dos o tres concursantes de su propio equipo para que compitan entre sí mismos cantando la misma canción mostrando así, sus mejores dotes vocales y artísticos frente a una gran audiencia. Al final de cada presentación, una vez terminado el duelo vocal, el entrenador decidirá quién clasifica para la siguiente etapa. En cada temporada, cada entrenador recibe la ayuda de mentores invitados, que le ayudan a asesorar a sus participantes para lucirse y realizar una buena actuación, aportando su punto de vista para tomar la mejor decisión en el equipo. Sin embargo, en algunas versiones cada entrenador recibe la oportunidad del «robo», 2 en total (3 en la versión de Brasil), los cuales les permiten salvar e incorporar a sus equipos a concursantes eliminados por otros entrenadores durante esta ronda.

Etapa 3: Knockouts
Durante esta ronda, una pareja de participantes del mismo equipo son seleccionados para realizar actuaciones en el mismo momento. Cada artista tiene la posibilidad de elegir su propia canción, y reciben además, la ayuda y consejos de sus entrenadores y de un invitado especial. Al final de ambas presentaciones, cada entrenador selecciona a uno de ellos para que avance a la siguiente ronda. Sin embargo, en algunas versiones también se permite el «robo».

Etapa 4: Playoffs
En los playoffs, los participantes se presentan individualmente en rondas por equipos para demostrar una vez más su talento; y donde cada entrenador deberá salvar a dos participantes (de los 8 en total) que avanzarán directamente a los «shows en vivo», mientras que los demás irán al voto telefónico, SMS y/o por plataforma digital, para que el público de esta manera salve a dos más, quedando así cuatro participantes. Cada preparador, luego de escuchar todas las actuaciones, deberá seleccionar a dos participantes de su equipo.

Etapa 5: Shows en vivo
En esta etapa final, cada participante se presenta de manera individual y 100% en vivo ante el público, realizando una actuación musical consecutiva con la finalidad de obtener la mayor cantidad de votos por parte de este, dejando que cada entrenador elija de los concursantes restantes, a quién darle la posibilidad de seguir concursando y a quien eliminar. En la siguiente ronda, el público elige entre los dos concursantes restantes de cada equipo, así como cada entrenador, cuya decisión se equilibra con la del público. Asimismo, en la semifinal y gran final, no solo se presentarán canciones en solitario, sino que cada finalista realizará un dueto con su entrenador. La palabra y decisión final la tendrá el público, que consagrará a uno de los cuatro finalistas como "The Voice" ("La Voz") y recibirá un contrato para grabar su propio disco.

Países

En curso
La serie fue creada e internacionalmente licenciada por la empresa neerlandesa Talpa Media Group. El formato fue emitido por primera vez por RTL 4 en 2010 en los Países Bajos como The Voice of Holland (La voz de Holanda). La gran franquicia ha firmado un acuerdo global con el fin de garantizar los contratos de grabación de un disco como premio, con Universal Music Group.

La cadena televisiva estadounidense NBC lanzó una versión de la serie bajo el nombre The Voice en abril de 2011, con el ganador recibiendo $100,000 y contrato discográfico con Universal Republic. NBC asociada con John de Mol, Mark Burnett y la compañía de producción Warner Horizon Televisión para utilizar en Estados Unidos el formato de The Voice of Holland. Las audiciones fueron realizadas en las grandes ciudades de (Chicago, Nueva York, Miami, Nashville, Minneapolis, Austin, Los Ángeles y Seattle). Las aplicaciones en la web fueron también permitidas y finalizaron el 1 de marzo de 2011.

El tercer país en emitir su propia versión de The Voice fue Ucrania. La versión ucraniana, llamada Holos Krayiny (La voz del país), debutó por 1+1 el 22 de mayo de 2011.

La cadena belga comenzó a emitir su propia versión en el otoño de 2011, bajo el nombre de The Voice van Vlaanderen (La voz de Bélgica). La cadena La Une compró los derechos y emitió el programa en 2011 para la región de habla francesa en Bélgica. Las audiciones se realizaron en julio de 2011.

En Alemania, las dos cadenas televisivas ProSieben y Sat.1 comenzaron a emitir The Voice of Germany (La voz de Alemania) el 24 de noviembre de 2011. Los jurados y asesores vocales son Nena, Xavier Naidoo, The BossHoss y Rea Garvey. El show es presentado por Stefan Gödde y con Doris Golpashin presentando el detrás de escena.

En Argentina, el canal Telefe ha producido cuatro temporadas. El formato debutó en 2012 con el nombre de La Voz Argentina con la conducción de Alejandro "Marley" Wiebe desde ese año, y como coaches a los cantantes argentinos Soledad y Axel, el dúo de pop argentino Miranda! y el venezolano José Luis "Puma" Rodríguez. En 2018 se emitió la segunda temporada con nuevamente con Alejandro "Marley" Wiebe en la conducción, y volviendo como coaches Soledad y Axel, a los que se sumaron por primera vez la mundialmente reconocida cantante Tini y el venezolano Ricardo Montaner. La tercera temporada se estrenó en junio del 2021, nuevamente con la conducción de Alejandro "Marley" Wiebe y como coaches de esta edición se mantuvieron Soledad y Ricardo Montaner; y se sumaron el dúo de pop urbano venezolano Mau y Ricky (hijos de Ricardo) y la cantante Lali. En 2022, estrenó su cuarta temporada con los mismos coaches desde 2021.

En esta tercera edición, al formato se le agregó una competencia paralela ya presentada en otras ediciones del mundo llamada «El Regreso», que se transmite en las plataformas digitales de Telefe, trata de darle una segunda oportunidad a participantes que no lograron girar ninguna silla en las «audiciones a ciegas», la cantante y ex integrante del grupo Rombai, Emilia Mernes es la encargada de elegirlos y ponerlos a competencia para lograr que un solo participante vuelva a la competencia principal.

En México, se estrenó su primera versión La voz... México, que debutó a través de la cadena Televisa el 11 de septiembre de 2011. Durante la primera temporada estuvieron de entrenadores los mexicanos Lucero, Espinoza Paz y Aleks Syntek; y el español Alejandro Sanz. Por otra parte, su segunda temporada tuvo como entrenador al chileno Beto Cuevas, el español Miguel Bosé y las mexicanas Paulina Rubio y Jenni Rivera (f.).. Su primera versión finalizó en el año 2018.

En Perú, se emitió la primera temporada el 28 de septiembre de 2013 por el canal Latina Televisión, con el nombre de La Voz Perú. Durante la primera temporada, sus coaches fueron el venezolano José Luis "Puma" Rodríguez, el mexicano Kalimba, el puertorriqueño Jerry Rivera y la peruana Eva Ayllón. En su segunda temporada, mantiene como coach Eva Ayllón y se integran el mexicano Alex Lora, el puertorriqueño Luis Enrique y el peruano Gianmarco Zignago. Años después, obtuvo su tercera temporada, nuevamente mantiene como coach Eva Ayllón y se integran el colombiano Mike Bahía, la peruana Daniela Darcourt y el venezolano Guillermo Dávila.

En Irlanda, Raidió Teilifís Éireann (RTÉ) comenzó a emitir The Voice of Ireland (La voz de Irlanda) el 8 de enero de 2012. Presentado por Kathryn Thomas y Eoghan McDermott, los jueces son Niall Breslin, Sharon Corr, Kian Egan y Brian Kennedy.

En Colombia, a principios del 2012 se expuso la idea de traer el formato The Voice al país, y si este programa resultaba exitoso se harían más temporadas. El 1 de octubre de 2012 inició La voz Colombia presentando a los jueces Carlos Vives, Fanny Lu, Andrés Cepeda y Ricardo Montaner, conducido por Linda Palma y Carlos Ponce, el show es transmitido por Caracol Televisión y se presenta de lunes a viernes con un especial cada Domingo con un horario de 8 a 9 de la noche. Al final, el ganador ganará una grabación con Universal Music Group como en algunos de los otros concursos alrededor del mundo. En la segunda temporada del programa el cantante Carlos Vives deja el programa para participar como acompañante de Malú en La voz en España, y es reemplazado por el cantante Gilberto Santa Rosa. Ha tenido mucha fama desde su estreno.

En Corea del Sur, Mnet realiza la versión coreana bajo el nombre de The Voice of Korea (La voz de Corea). El show comenzó en febrero de 2012.

En Finlandia, Nelonen comenzó a emitir The Voice of Finland (La voz de Finlandia) en enero de 2012. Axl Smith presenta el show, y los jurados son Michael Monroe, Elastinen, Paula Koivuniemi and Lauri Tähkä.

En Malasia, la versión nacional de The Voice es llamada Vokal y fue emitida por TV3 Sekadar Rupa.

En Chile, The Voice Chile se emite desde el 31 de mayo de 2015 por Canal 13. Los coach son: Nicole, Luis Fonsi, Franco Simone y Álvaro López de Los Bunkers. Para la segunda temporada, Simone fue reemplazado por la cantante española Ana Torroja. En Chilevisión, hace otra versión, una vez adquiridos los derechos del reality de canto, el presentador es Julián Elfenbein, mientras que los coaches son el dúo de salsa urbana cubano Gente de Zona, la emblemática cantante y presentadora mexicana Yuri y los chilenos Beto Cuevas y Cami Gallardo. Además, los participantes que no lograron convencer en audiciones a ciegas son enviados al programa espejo llamado «El Regreso», que se emite por Pluto TV. Inicialmente, Gepe fue el encargado de elegirlos y ponerlos a competencia para lograr que un solo participante vuelva a la competencia principal. Con la cuarta temporada, con excepción de Beto y Julián, se reemplazaron los coaches y entra Diana Bolocco como coanimadora.

En Ecuador, La voz Ecuador se emite desde el 5 de octubre de 2015 por Teleamazonas. Los entrenadores son: Marta Sánchez, Jorge Villamizar, Daniel Betancourth y Jerry Rivera.

En República Dominicana, "The Voice Dominicana", inició el 4 de Julio del 2021. El set fue construido y diseñado especialmente para este show en inmediaciones al Centro Olímpico Juan Pablo Duarte ubicado en la capital dominicana. Las grabaciones de las diferentes etapas que caracterizan esta franquicia se están llevando a cabo en plena pandemia, siendo República Dominicana el país con el estado de Emergencia más largo y aún vigente por la crisis por COVID-19. Los jueces de esta primera edición son: Musicólogo "El Libro", el venezolano Nacho, La "Reina del Merengue" Milly Quezada y el español nacionalizado dominicano Juan Magán.

Futuro

La compañía francesa Shine France compró los derechos del programa y TF1 comenzó a emitirse en 2012 como reemplazo de Star Academy series.

Talpa y Miditech anunciaron estar trabajando juntos para lanzar la versión India del formato. En India se anunció que Imagine TV había conseguido los derechos para comenzar a emitir The Voice India.

En Australia, Nine comenzará a emitir su propia versión de The Voice en 2012.

El 17 de junio de 2011 fue confirmado queBBC había adquirido los derechos para realizar una versión Británica de The Voice a emitirse en BBC One en 2012. La artista Jessie J ha sido confirmada como una de las jurados. Luego fue anunciado que el líder de The Black Eyed Peas, Will.i.am, el líder de The Script, Danny O'Donoghue y la leyenda de la música Tom Jones se unirían a Jessie J como jurados.

En España, Mediaset España adquirió los derechos para realizar su propia versión, llamada La Voz. Se espera que comience a emitir por Telecinco en septiembre de 2012. El programa estará presentado por Jesús Vázquez y co-conducido por Carolina Alcázar. David Bisbal, Malú, Rosario Flores y Melendi serán los jurados.

En Brasil, Rede Globo adquirió los derechos para comenzar a emitir su propia versión en 2012. Fue anunciado por el director de Globo, J. B. de Oliveira, en su cuenta oficial de Twitter.

En Suiza, SR F1 también adquirió en 2012, The Voice of Switzerland (La Voz de Suiza) comenzará a emitirse en enero de 2013.

En Vietnam, se estrenó Giống Hạt Việt (La Voz de Vietnam) en septiembre de 2012 por VTV3.

En Costa de Marfil Ya está firmado el Proyecto bajo el nombre de "La Voix Cote D'Ivore" Iniciará en diciembre de 2012.

En Italia, The Voice comenzará a emitirse en febrero de 2013 en Rai 2.

En Japón se emitirá a partir del 2020 por TV Asahi.

En Ecuador comenzó su transmisión el 5 de octubre de 2015 por la señal de Teleamazonas y sus coaches son Marta Sánchez, Daniel Betancourt, Jerry Rivera, Jorge Villamizar.

En Venezuela comenzara en 2019 por la señal Televen.

En 2020 pensaba emitirse por PAT, no obstante tras la crisis en ese canal y por la pandemia del Coronavirus fue cancelada.

En Paraguay se emitirá a partir del 2021 por Telefuturo

Polémicas
En la versión mexicana La voz... México de The Voice se produjo una gran consternación debido al fallecimiento de Jenni Rivera, cantante y entrenadora de la segunda temporada. La muerte de Rivera se produjo el 9 de diciembre de 2012 en el estado de Nuevo León, en un terrible accidente aéreo en el cual murieron otras seis personas. Frente a la consternación y sorpresa ante la terrible noticia, la cadena Televisa, emisora del programa, informó acerca del deceso de Rivera en su sitio web oficial, y decidió que en lugar de la semifinal, se emitiera un programa homenaje especial, en conmemoración de la cantante. Rivera se encontraba viajando a la Ciudad de México para estar presente en la instancia semifinal del programa. Posteriormente en emisiones internacionales de The Voice como España y Estados Unidos hicieron mención de dicho suceso y enviaron condolencias a la emisión mexicana y familiares de la cantante.

En la versión infantil del programa en España, sufrieron el terrible acontecimiento de la muerte de una de las participantes a causa de un cáncer, Iraila el 10 de marzo de 2014. Sucedió en pleno concurso. A pesar del debate sobre si se debía emitir la batalla donde esta había participado, finalmente acabó emitiéndose con el consentimiento de la familia a modo de recuerdo hacia la pequeña. Supuso un gran shock para los seguidores del concurso y para la sociedad en general que se vio reflejado en las distintas redes sociales como Twitter, la cual se inundó de mensajes de apoyo hacia la familia y admiración sobre Iraila.

En el 2017 en La voz Kids (México) para la Segunda Temporada se eligieron como coaches a Carlos Rivera, Lucero y Julión Álvarez. Dicha emisión tuvo que ser cancelada en la etapa de batallas, luego de que al cantante de Banda sinaloense: Julión Álvarez, se le asociara con el Narcotráfico. Dicha emisión no salió a la luz, sin embargo fue regrabada con el cantautor español Melendi como coach en sustitución de Álvarez. Se emitió a mediados de 2019, siendo la última edición de La voz para Televisa luego de su cambio a TV Azteca.

En el 2020 la segunda temporada de la voz (México) en su cambio de televisora , tendría como coaches a Ricardo Montaner, Belinda, María José y Christian Nodal pero una semana antes de su estreno se anunció que sería cancelada debido a la pandemia mundial Coronavirus

The Voice en el mundo

El formato de The Voice se encuentra en más de 50 países alrededor del mundo, haciendo competencia a muchos programas similares.

Referencias

Enlaces externos
 The Voice (Estados Unidos) Sitio oficial en NBC
 Novedades de novena temporada

The Voice (franquicia)


Pyrjatyn (ukr. Пирятин) je grad u središnjoj Ukrajini, sjedište Pyrjatynskog rajona u sklopu Poltavske oblasti.

Zemljopis
Nalazi se u sjeverozapadnome dijelu Poltavske oblasti oko 190 km sjeverozapadno od Poltave na desnoj obali rijeke Udaj na autocesti E40.

Stanovništvo
Prema popisu stanovništva u Sovjetskom Savezu iz 1989. godine grad je imao 18.119 stanovnika, po službenom popisu stanovništva iz 2001. godine u gradu je živjelo 16.560 ljudi, prema procjeni stanovništva iz 2011. godine grad je imao 16.146 stanovnika, uglavnom Ukrajinaca (93,2 %).

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice gradskog vijeća Pyrjatyna

Gradovi u Ukrajini

Pyrjatyn


Tapinauchenius plumipes est une espèce d'araignées mygalomorphes de la famille des Theraphosidae.

Distribution
Cette espèce se rencontre au Guyana, au Suriname, en Guyane, et au Brésil en Amazonas et au Pará.

Description
Le mâle décrit par Cifuentes et Bertani en 2022 mesure  et la femelle .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite sous le protonyme Mygale plumipes par C. L. Koch en 1842. Elle est placée dans le genre Eurypelma par C. L. Koch en 1850 puis dans le genre Tapinauchenius par Ausserer en 1871.

Avicularia deborrii a été placée en synonymie par Simon en 1886.

Tapinauchenius purpureus a été placée en synonymie par West, Marshall, Fukushima et Bertani en 2008.

Ephebopus violaceus, Pachystopelma concolor et Tapinauchenius gigas ont été placées en synonymie par Cifuentes et Bertani en 2022.

Publication originale
  C. L. Koch, 1842 : Die Arachniden. Nürnberg, ,  (texte intégral).

Notes et références

Liens externes

Theraphosidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique d'Amérique du Sud

Tapinauchenius plumipes


Gemi dünya denizlerini, okyanuslarını, nehir, göl ve diğer yeterince derin su yollarını dolaşan, mal veya yolcu taşıyan veya savunma, araştırma ve balıkçılık gibi özel görevleri yapan büyük bir deniz taşıtı'dır.
Gemiler genellikle boyut, şekil, yük kapasitesi ve amaca göre teknelerden ayrılır. Yelken çağı'nda "gemi", en az üç Kabasorta arma'lı direkleri ve tam cıvadra yelken planıyla yelkenli gemi olarak tanımlanır.

Gemiler keşif, ticaret, savaş, göç, kolonizasyon, emperyalizm ve bilim'i destekledi. 15. yüzyıldan sonra, Avrupalı denizciler aracılığıyla Amerika'dan ve Amerika'ya gelen yeni mahsuller dünya nüfus artışına önemli ölçüde katkıda bulundu. Yük gemisi dünya ticaretinin en büyük kısmından sorumludur.

2016 itibarıyla, 49.000'den fazla ticari gemi vardı, bu ise toplamda neredeyse 1.8 milyar ölü ağırlık ton'du. Bunların %28'i petrol tankeri, %43'ü dökme yük gemisi ve %13'ü konteyner gemisi idi.

Adlandırma

Gemiler genellikle teknelerden daha büyüktür ama ikisi arasında evrensel olarak kabul edilmiş bir ayrım yoktur. Gemiler genellikle denizde teknelerden daha uzun süre kalabilir. Hindistan içtihat'dan gelen bir geminin yasal tanımı, deniz yoluyla mal taşıyan bir gemidir.. Yaygın bir kanı gemi tekneyi taşır, ancak tersi mümkün değildir. Bir geminin tam zamanlı bir mürettebatı olması muhtemeldir. ABD Donanması'nın temel kuralı, gemiler keskin dönüşün "dışına" doğru eğilir oysa tekneler kütle merkezi ile yüzme merkezi arasındaki göreceli konumu nedeniyle "içeri" eğilir. 19. yüzyıl Amerikan ve İngiliz deniz hukuku "gemileri" diğer taşıtlardan ayırdı; gemiler ve tekneler tek bir yasal kategoriye girerken, açık tekneler ve sallar gemi olarak kabul edilmez.

Yelken Çağı'nda tam teçhizatlı gemi en az üç kare direği ve tam cıvadra olan yelkenli gemiydi; diğer türleri de yelken planı ile tanımlanmıştır, örn. Barka yelken, Brigantin, vb.

Birçok büyük gemiye genellikle tekne denir. Denizaltı'lar buna en iyi örnektir. Geleneksel olarak tekne denilen diğer büyük gemi türleri ise büyük göl yük gemileri, nehir tekneleri ve feribotlardır. Kendi teknelerini ve ağır yükleri taşıyacak kadar büyük olsalar da, bu gemiler iç sularda veya korumalı kıyı sularında çalışmak üzere tasarlanmıştır.

Çoğu denizcilik geleneğinde gemilerin bireysel adları vardır ve modern gemiler, genellikle ilk gemisinden sonra adlandırılan bir gemi sınıfına ait olabilir.

Birçok belgede gemi adı, gemi sınıfının kısaltması olan örneğin "MS" (motorlu gemi) veya "SV" (yelkenli gemi) vb. gemi önadları ile belirtilir. böylece gemi adı bir metindeki diğer bireysel isimlerden ayırt etmek kolaylaşır.

"Ship" (türkçe:"Gemi") ("ulus" ile birlikte) bazı kullanımlarda bir dişi dilbilgisel cinsiyet içeren ve bazen dişi doğal cinsiyet olmadan geminin "o" olarak anılmasına izin veren İngilizce bir kelimedir.

Tarihi

İlk olarak MÖ 4000 yıllarında Eski Mısırlıların uzun kamışlı tekneler yapması gemilerin bilinen en eski örneğini oluşturmuştur. Gemilerden ilk olarak MÖ 2500-2350 civarında deniz ticareti ve deniz savaşlarıyla bağlantılı olarak bahsedildi. MÖ 3000 yıllarından sonra Polinezyalılar, Pasifik Okyanusu'nda uzun mesafeler katedebilmelerini sağlayan Polinezya navigasyon sistemini () oluşturdular. MÖ 15. yüzyıldan itibaren Fenikeliler kurdukları ticaret kolonileri aracılığıyla bütün Akdeniz'e yayılmışlardı. Koloniler arasında ulaşım ve ticaret, gemiler aracılığıyla sağlanıyordu. 700-1000 yılları arasında Vikingler uzun tekneler yapmışlardır. 1500'lü yıllardan itibaren kalyon adı verilen tekneler yapılmıştır. 19. yüzyılda yelkenlerin yerini buhar gemileri almaya başlamıştır. Bunlar hâlen kullanılmaktadır.

Gemi Türleri

Gemiler, aynı yapısal bileşenleri gerektiren gemi mimarisi ilkeleri kullanılarak inşa edildiğinden sınıflandırmaları, Paulet ve Presles tarafından önerilen bileşenlerin değiştirilmesini gerektiren fonksiyonununa dayanır.

Gemi mimarlarınca genelde kabul edilen kategoriler şunlardır:

 Yüksek hızlı tekne – dalga delicileri içeren çok gövdeli tekneler, küçük su düzlem alanlı ikiz tekneler (ing:Small-waterplane-area twin hull) (SWATH), yüzey etkili gemiler ve hoverkraft, hidrofoil, yer etkisinde kanatlı araç (WIG) (ing: wing in ground effect craft).
 Açık deniz sondaj gemileri – Platform tedarik gemisi, boru katmanları, yaşam alanı ve Vinç mavnaları, su altı ve yarı dalgıç sondaj kuleleri, üretim platformları, yüzer üretim depolama ve boşaltma birimleri.
 Balıkçı gemileri
 Motorlu Trol tekneleri, balık tuzakları, Gırgır tekneleri, yata balıkçılığı, troller ve  Balık işleme gemileri.
 Geleneksel yelkenli ve kürekli balıkçı tekneleri ve olta balıkçılığı için kullanılan tekneler
 Liman iş aracı
Kablo döşeme gemileri
 Römorkörler, tarak gemileri, kurtarma gemileri, tender tekneleri, Pilot botları.
 Yüzer kuru havuzlar, Yüzer vinçler, lightership (LASH).
 Kuru yük gemileri – gezinen yük gemileri, dökme yük gemileri, yük gemileri, konteyner gemileri, mavna gemileri, Ro-Ro gemileri, frigorifik yük gemileri, kereste gemileri, canlı hayvan ve hafif araç gemileri.
 Sıvı yük gemileri – Petrol tankerleri, sıvı gaz taşıyıcıları, kimyasal madde taşıyıcıları.
 Yolcu gemileri
 Gemiler, yolcu gemileri ve Özel ticari yolcu (STP) gemileri
 Çapraz kanal, kıyı ve liman feribotları.
 Lüks ve seyir yatları
 Yelken eğitimi için ve çok direkli gemiler
 Gezi tekneleri ve tekneler – kürekli, direkli ve motorlu tekneler
 Özel amaçlı gemiler – hava durumu ve araştırma gemileri, derin deniz araştırma gemisi ve buzkıranlar.
 Denizaltılar - endüstriyel keşif, bilimsel araştırma, turistik ve hidrografik araştırma.
 Askerî gemi, savaş gemileri ve diğer yüzey muharipleri – uçak gemileri, muhripler, firkateynler, korvetler, mayın tarama gemileri vb.

Kullanım Amaçlarına Göre

Ticari Gemiler

Ticari gemiler, ticari amaçla kullanılan gemilerdir ve dört büyük sınıftır: balıkçı gemileri, yük gemileri, yolcu gemileri ve özel amaçlı gemiler.

"UNCTAD review of maritime transport" (Tr: UNCTAD deniz taşımacılığı incelemesi) gemileri şöyle sınıflandırır: petrol tankerleri, dökme (ve kombine) taşıyıcılar, genel yük gemileri, konteyner gemileri ve "sıvılaştırılmış petrol gazı taşıyıcıları, Sıvılaştırılmış doğalgaz taşıyıcıları, parsel (kimyasal) tankerler, özel tankerler, reefer'lar, açık deniz tedariki, römorkörler, tarak gemileri, kruvaziyer, feribotlar, diğer kargo dışı" gemiler. Genel yük gemileri, "çok amaçlı ve proje gemileri ve roll-on/roll-off kargo" içerir.

Modern ticari gemiler genellikle dizel veya bazen de gaz türbini, İle tahrik edilen tek pervaneyle çalışır ama 19. yüzyılın ortalarına kadar gemiler çoğunlukla kare yelken donanımlıydı. Çok hızlı gemilerdeyse su jeti kullanabilir.

Ticari gemilerin genellikle kaptan tarafından yönetilen mürettebatı vardır. Büyük gemilerde güverte zabitleri ve motor zabitleri bulunur. Araştırma gemisi gibi özel amaçlı gemilerin bilim adamı vb gibi uzman mürettebatı da olur.

Balıkçı tekneleri genellikle küçüktür, genellikle 'tan biraz daha büyüktür ama ton balığı veya balina gemisinin için gemi boyu 'a kadar olabilir. Balık işleme gemisinde gemi limana yanaştığında balık pazara hazır hale getirilebilir ve daha hızlı satılabilir. Özel amaçlı gemiler özel teçhizata sahiptir. Örneğin, trol teknelerinin vinçleri ve kolları, kıç trol teknelerinin arka rampası ve ton balığı teknelerinin hafif kayıkları vardır.

2004 yılında, deniz balıkçılığında  balık yakalandı.
Anchoveta,  ile tek seferde en çok miktarda balık avlandı.  O yıl, denizde avlanan ilk on tür arasında Alaska pollock, Mavi mezgit, Yazılı orkinos, Baltık ringası, Kolyoz, Japon hamsisi, İstavrit, Büyükbaş kılkuyruk ve Sarıkanat orkinos vardı. Somon, karides, ıstakoz, istiridyeler, kalamar ve yengeç gibi diğer türler de ticari olarak avlanır. Modern ticari balıkçılar birçok yöntem kullanır. Bunlardan birisi, gırgır, sahil gırgırları, kaldırma ağları, gırgır ağları gibi ağ ile balık tutmaktır. Bir diğeri dip trol dahil olmak üzere trolle avlanmaktır. Kancalar ve oltalar, uzun oltayla balık tutma ve oltayla balık tutma gibi yöntemlerde kullanılır. Başka bir yöntem de balık tutma tuzağı kullanmaktır.
 Balıkçı Gemileri
 Avlama gemileri
 Ürün işleme gemileri
 Yolcu ve Taşıt Taşıyan Gemiler
 Kruvaziyer gemiler, yüksek hizmet standartları sunan turistik yolcu gemileridir.
 Feribotlar, kısa mesafeli yolcu ve araç taşıyabilen gemilerdir.
 Ro-Ro, tekerlekli taşıt taşıyan gemilerdir. Uzak mesafe kara yolu taşımacılığını kısaltma adına üretilmiş bir çözüm yöntemidir
 Transatlantik, Atlantik okyanusunu aşarak Avrupa ve Amerika arasında sefer yapan gemilerdir.
 Yük Gemileri
 Kuru Yük Gemileri
 Dökme yük gemisi, maden cevheri, hurda metal, hububat gibi dökme hâlde bulunan yükleri taşıyabilen gemilerdir.
 Konteyner gemileri, özel olarak imal edilen çeşitli ebatlarda bulunan konteyner adı verilen kasaları taşıyan gemilerdir. Hızlı ve sık sefer yapan gemilerdir.
 Genel kargo gemileri, paketli hâlde ve düzenli istif edilebilen yükleri taşıyabilen gemilerdir.
 Soğuk havalı gemiler, yükleri bozulabilecek ürünlerden olan ve bunları soğutucularıyla koruyabilen gemilerdir.
 Tankerler, sıvı veya gaz hâlde yük taşıyan gemilerdir. Taşıdıkları yükün türüne göre özel olarak tasarlanıp donatılırlar.
 Petrol tankerleri, ham petrol taşıyan gemilerdir. Genellikle petrol kuyusu, açık deniz platformu ya da terminallerden yükleme yapıp, rafinerilere tahliye yaparlar.
 Ürün tankerleri, petrol ürünleri taşıyan, rafinerilerden yükleme yapan gemilerdir.
 Kimyasal tankerler, sıvı hâlde kimyasal ürünler taşıyan gemilerdir.
 Gaz tankerleri sıvılaştırılmış ya da sıkıştırılmış hâlde gaz taşıyan, özel yükleme-tahliye ve güvenlik sistemleri ile donatılmış, yüksek yatırım maliyeti ve özel işletme şartlarına sahip gemilerdir.
 LPG Tankerleri: Sıvılaştırılmış petrol gazı taşıyan gemilerdir.
 LNG Tankerleri: Sıvılaştırılmış doğal gaz taşıyan gemilerdir.

Donanma gemileri

Donanma gemileri, şu gemi türlerinden oluşur: su üstü savaş gemileri, denizaltılar ve yardımcı gemiler.

Modern savaş gemileri genellikle yedi ana kategoriye ayrılır: uçak gemileri, kruvazörler, destroyerlar, fırkateynler, korvetler, denizaltılar ve amfibi saldırı gemisileri. Kruvazörler, muhripler, fırkateynler ve korvetler arasındaki ayrımlar kodlanmış değildir; aynı gemi farklı donanmalarda farklı tarif edilebilir. Zırhlı Gemiler İkinci Dünya Savaşı sırasında ve o zamandan beri ara sıra kullanıldı (son savaş gemileri Mart 2006'da ABD Donanma Gemileri Sicilinden kaldırıldı), ancak taşıyıcı kaynaklı uçaklar ve güdümlü füzeler kullanılarak geçersiz hale getirildiler.

Muharebe gemileri
Savunma ve saldırı görevi yapan, ateş gücü olan askeri gemilerdir.

 Kruvazör
 Fırkateyn
 Korvet
 Zırhlı
 Muhrip veya Destroyer
 Uçak gemisi
 Helikopter gemisi
 Denizaltı
 Mayın Dökme Gemisi
 Mayın Tarama Gemisi
 Hücumbot
 Torpidobot

Destek gemileri
Muharebe gemilerine malzeme, personel, vs...destek olan ateş gücü bulunmayan askeri gemilerdir.

 Lojistik destek gemisi
 Çıkartma gemisi

Özel Amaçlı Gemiler

Hava gemisi, deniz hava durumu tahmininde kullanılmak üzere yüzey ve üst hava meteorolojik gözlemleri için bir platform olarak okyanus'ta konuşlanmış bir gemiydi. Yüzey hava durumu gözlemleri saatlik olarak alınırdı ve günde dört radyosonda salınımı yapılırdı. Aynı zamanda arama kurtarma operasyonlarına yardımcı olması ve transatlantik uçuşları desteklemesi amaçlanmıştı. Havacılık topluluğu tarafından 1927 gibi erken bir tarihte önerilen hava durumu gemilerinin kurulması II. Dünya Savaşı sırasında o kadar yararlı oldu ki Uluslararası Sivil Havacılık Örgütü (ICAO) 1948'de 13'ü Amerika Birleşik Devletleri tarafından tedarik edilen küresel bir meteoroloji gemileri ağını kurdu. Bu sayı sonunda dokuza kadar müzakere edildi.

Hizmet Gemileri
 Römorkör
 Yangın söndürme gemileri
 Kurtarma gemileri
 Buzkıran gemiler
 Hastane gemileri
Bilimsel Araştırma Gemileri

Gezinti ve Yarışma Gemileri

Sevk Sistemlerine Göre
 Rüzgâr gücü kullanan gemiler, yelken yardımı ile ilerleyen gemilerdir. Günümüzde bu tür gemiler ticari taşımacılıktan öte gezinti amaçlı olarak kullanılmaktadır.
 Buhar gücü kullanan gemiler, pistonlu buhar makinesi ya da buhar türbinleri ile üretilen gücü kullanırlar. Geçmişte kullanılan pistonlu makineler günümüzde pek kullanılmamaktadır. Buhar türbinleri ise yüksek güç ihtiyacı olan büyük tonajlı gemilerde tercih edilmektedir. Gemi adlarının önünde SS (steam ship) takısı ile ayırt edilebilirler.
 Motor gücü kullanan gemiler, içten yanmalı bir Diesel ya da benzin motoru gibi makine ile sevk edilen gemilerdir. Yakıt olarak genellikle fuel oil, diesel oil ve benzin kullanılır. Gemi adlarının önünde MV (Motor Vessel), MT (Motor Tanker), MY (Motor Yacht) takısı ile ayırt edilebilirler.
 Gaz türbini kullanan gemiler,
 Nükleer güç kullanan gemiler, nükleer reaktör tarafından üretilen ısıyı kullanarak buhar türbini çalıştıran gemilerdir. Yüksek maliyet ve güvenlik gereksinimleri sebebi ile askerî gemilerde, denizaltılarda kullanılmaktadır.
 Elektrik gücü kullanan gemiler, bu gemiler bir türbin ya da motor tarafından tahrik edilen bir alternatörün ürettiği elektrikle beslenen elektrik motoru ile ilerleyen gemilerdir.

Dizayn Özellikleri ve Yapısal Bileşenler
Modern bir yük gemisini oluşturan temel yapısal bileşenler tekne, üst yapıdır. Elektro-mekanik sistemler(ana makine, yardımcı makineler, güverte makineleri, elektronik sistemler), boru ve elektrik devreleri de donatım bileşenleridir.

Tekne, geminin su ile temas eden ve yüzerliğini sağlayan dış kabuk olarak tanımlanabilir. Teknenin iç kısmı makine dairesi, yük taşınan ambar ya da tankları meydana getiren boşluklar ile ihtiyaç duyulan diğer sıvıların taşındığı tankları meydana getirmektedir.
 Üst yapı, köprüüstü, ofis, kamaralar, gibi yaşam ve yönetim alanalrının bulunduğu yapıdır.
 Makine dairesi, geminin ilerlemesini sağlayan ana makine ve diğer ihtiyaçları sağlayan yardımcı makinelerin bulunduğu kısımdır. Geminin tasarımına göre yeri değişmekle beraber günümüzde modern yük gemilerinde genellikle kıç tarafta bulunmaktadır.
 Boru devreleri, gemide ihtiyaç duyulan sıvı ve gazların iletimini sağlar ve kullanım amacı ile içinden geçen akışkana göre çeşitli malzemelerden imal edilmiştir.
Balast Devreleri: Geminin dengesini sağlayan balast tanklarını doldurup boşaltmada kullanılan devrelerdir.
Yakıt Devreleri: Ana ve yardımcı makinelerde yakılan yakıtın dolum ve transferini sağlayan devrelerdir.
Yağ Devreleri:  Ana ve yardımcı makinelerde kullanılan yağın dolum ve transferini sağlayan devrelerdir.
Soğutma Suyu Devreleri: Gemi soğutma sistemleri için kullanılan deniz suyu ve tatlı suyun dolaşımında kullanılan devrelerdir.
Tatlı Su Devreleri: Kullanılan tatlı suyun iletimini sağlayan devrelerdir.
Atık Devreleri: Atık yıkama suları, sintine suları, tuvalet suları, atık yağların iletimi ya da gemi dışı tesislere bertaraf edilmesi için kullanılan devrelerdir.
Kargo Devreleri: Tankerlerde yükün yükleme ve tahliyesinde kullanılır.
Yangın Devreleri: Yangın söndürme sistemine su taşıyan devrelerdir.

Gövde
Çoğu gemiler yük kapasitesini artırmak için tam gövde şekillidir. Gövdeler genellikle çelikten yapılır, ancak hızlı teknelerde alüminyum ve en küçük hizmet gemilerinde ise fiberglas kullanılabilir.  Bir gemi, tek gövdeli, katamaran durumunda iki veya trimaran durumunda üç gövdeli olabilir.

Kabukların birkaç unsuru vardır.  Pruva, gövdenin en önde gelen parçasıdır.  Birçok gemide yumrubaş bulunur. Gemi omurgası, geminin tüm uzunluğu boyunca uzanan, gövdenin en altındadır.  Gövdenin arka kısmı pupa olarak bilinir. Birçok gövdede transom olarak bilinen düz bir sırt bulunur.

Ortak gövde eklentileri, bir geminin yalpalama hareketini bastırmak için tahrik için pervaneleri, yönlendirme için dümenleri ve gemi dengeleyicisi içerir.  Olta takımı ve sonar kubbeleri gibi diğer gövde özellikleri, geminin çalışmasıyla ilgili olabilir.

Gemi tahrik sistemleri
Gemiler için tahrik sistemleri üç kategoriye ayrılır: insan tahriki, yelken ve mekanik tahrik.  İnsan tahriki, büyük kadırgalarda bile kullanılan kürek çekmeyi içerir. Turbo yelken, rotorlu gemi ve kanatlı yelkenler, yakıt tasarrufu için daha büyük modern gemilerde kullanılmıştır.

Mekanik tahrik sistemi genellikle bir pervaneyi döndüren bir motor,  çark veya dalga tahrik kanatçıklarından oluşur.  Buhar makinesi ilk olarak bu amaçla kullanılmış, ancak daha hızlı gemilerde yerini çoğunlukla iki zamanlı motor, dört zamanlı motor, dizel motorlar, dıştan takma motorlar ve gaz türbini almıştır.  Nükleer deniz tahriki, savaş gemilerini ve buzkıranları itmek için kullanılıyor. Çoğu geminin tek bir pervanesi vardır, ancak bazı büyük gemiler, limanlarda manevra yapmak için enine dört adede kadar itici pervaneye sahip olabilir. Bazı modern gemilerde dizel-elektrik aktarma organları bulunur. Pervane, geminin jeneratörlerinden güç alan bir elektrik motoruyla döndürülür.

Direksiyon sistemleri
Dümenler yeke, manuel tekerlekler veya elektro-hidrolik sistemlerle döndürülebilir.  Otomatik pilot sistemleri, mekanik dümenleri navigasyon sistemleriyle birleştirir.  Kanallı pervaneler bazen direksiyon için kullanılır. Bazı tahrik sistemleri doğası gereği direksiyon sistemleridir.  Örnekler arasında dıştan takma motor, baş itici ve Z-drive bulunur.

Ambarlar, bölmeler ve üst yapı
Daha büyük tekneler ve gemiler genellikle birden fazla güverteye ve bölmeye sahiptir.  Yaklaşık 25 fitin üzerindeki yelkenli teknelerde ayrı kabin ve kafalar bulunur. Gemi direği, genellikle antenlerin, seyir ışıklarının, radar transponderlerinin, sis sinyallerinin ve benzer cihazların evi olabilir. Vinçler ve kargo ekipmanları, kargo ve gemi kumanyasını yüklemek ve boşaltmak için kullanılabilir. Filika, can salları ve hayatta kalma kıyafeti gibi güvenlik ekipmanları, acil durumlarda kullanılmak üzere birçok gemide taşınır.

Hidrostatik
Gemiler, yer değiştiren suyun kütlesinin geminin kütlesine eşit olduğu bir seviyede suda yüzer, böylece aşağı doğru yerçekimi kuvveti yukarı doğru kaldırma kuvvetine eşittir. Geminin kütlesi boyunca eşit olarak dağılmışsa, uzunluğu ve kirişi  boyunca eşit şekilde yüzer.  Bir geminin stabilitesi hem bu hidrostatik anlamda hem de hidrodinamik anlamda dikkate alınır.

Bir teknenin suda ilerlemesine su karşı koyar.  Bu direnç birkaç bileşene ayrılabilir, ana bileşenler, akışkanlar dinamiği, suyun gövde üzerindeki sürtünmesi ve dalga oluşturma direncidir. Biyolojik kirlenme'lere karşı boya genellikle buna yardımcı olmak için kullanılır.

Yeterli finansmana sahip büyük projeler için hidrodinamik direnç, bir gövde test havuzunda veya hesaplamalı akışkanlar dinamiği araçları kullanılarak deneysel olarak test edilebilir. Gemiler ayrıca okyanus yüzey dalgalarına ve deniz kabarmalarına, rüzgar ve havanın etkilerine de maruz kalır.

Yaşam döngüsü
Bir gemi kariyeri boyunca birkaç aşamadan geçer.  İlki, genellikle gemiyi inşa etmek için yapılan ilk sözleşmedir. Bu, gemi sahipleri, operatörler, tasarımcılar ve tersane arasındaki ilişkilere bağlı olarak büyük ölçüde değişebilir.  Daha sonra gemi mimarı tarafından tasarım aşaması gerçekleştirilir. Daha sonra gemi bir tersanede inşa edilir. Genel olarak gemi inşaatı, gövde ve yaklaşık 30 metreden (98 ft) daha uzun gemilerde omurganın döşenmesiyle başlar. Bu, havuzda veya kızakta yapılır. İnşaattan sonra gemi denize indirilir ve hizmete girer.

Gemi indirme töreni genellikle önemli bir törendir ve genellikle gemiye resmi olarak isim verildiğinde yapılır.

Gemiler, müze gemisi olarak hizmete, batık ve gemi sökümü'ne kadar çeşitli şekillerde kariyerlerini sonlandırırlar.

Onarım ve dönüşüm
Gemiler, kariyerleri boyunca neredeyse sürekli bakıma tabi tutulur. Ancak çoğu gemi, düzenli aralıklarla kuru havuz gibi özel tesislere sefer yapılmasını gerektirir. Genellikle kuru havuzda yapılan görevler arasında gövde üzerindeki biyolojik oluşumların giderilmesi, gövdeye kum püskürtme (raspalama), yeniden boyanması ve su altındaki ekipmanı korozyondan korumak için kullanılan tutyaların (kurban anot) değiştirilmesi yer alır.

Denizde büyük hasar gören bazı gemiler, tersane gibi büyük onarımlar için donanımlı bir tesiste tamir edilebilir.  Gemiler ayrıca yeni bir amaç için dönüştürülebilir. Petrol tankerleri genellikle yüzer üretim depolama ve boşaltma birimlerine dönüştürülür.

Okyanusa giden kargo gemilerinin çoğunun ortalama ömrü 20 ila 30 yıldır.  Kontrplak veya cam elyafından yapılmış bir yelkenli, 30 ila 40 yıl arasında dayanabilir.  Masif ahşap gemiler çok daha uzun süre dayanabilir, ancak düzenli bakım gerektirir.  Özenle bakımı yapılan çelik gövdeli yatların ömrü 100 yılı aşabilir.

Gemiler yaşlandıkça, korozyon, ozmoz ve çürüme gibi kuvvetler gövde gücünü tehlikeye atar ve bir gemi yelken açmak için çok tehlikeli hale gelir.  Bu noktada denizde batırılabilir veya gemi sökücüler tarafından hurdaya çıkarılabilir.  Gemiler ayrıca dalgakıranlar veya yapay resifler inşa etmek için harcanabilir. Birçok gemi hurdalığa ulaşamıyor ve yangınlarda, çarpışmalarda, karaya oturmada veya denizde batmalarda kayboluyor.

Gemi ölçümleri
Gemiler tam boy, dikmeler arası uzunluk, su hattı boyu, genişlik, fribord, derinlik (açık güvertenin tepesi ile omurganın üstü arasındaki mesafe), su çekimi (iki nokta arasındaki mesafe) ve tonaj açısından ölçülebilir.

Gemileri Tanımlamada Kullanılan Kavramlar

Boyutsal Kavramlar

Boy, geminin baş kıç doğrultusundaki mesafedir. L harfi ile sembolize edilir. Tam boy (Loa), kaimeler arası boy (Lbp), su hattı boyu (Lwl) gibi çeşitli boy tanımları vardır.
Genişlik, geminin ortasında iskele ve sancak güverte kenarları arasındaki mesafedir. B harfi ile sembolize edilir.
Derinlik, güverte kenarından tabana kadar olan mesafedir. D veya H harfi ile sembolize edilir.
Draft veya su çekimi, geminin su altında kalan kısmının derinliği yani üzme hattı ile taban arası mesafe olarak tanımlanabilir. T veya d harfi ile sembolize edilir.
Fribord, geminin tekne kısmının su üstünde kalan kısmıdır. Derinlik ile draft arasındaki fark fribord değerini verir. f harfi ile sembolize edilir.
 D = T + f
Deplasman hacmi, geminin su altında kalan kısmının hacmidir. Bir diğer ifade ile geminin taşırdığı ya da yer değiştiren su hacmidir. V harfi ile sembolize edilir. Deplasman tonajı ise taşan suyun ağırlığı olarak ifade edilir. Deniz ya da tatlı su ortamına göre değişir. Δ sembolü ile gösterilir.
 Δ = V (deplasman hacmi)* γ (suyun özkütlesi)
Blok katsayısı, geminin narinliğini ifade eden; su altında kalan tekne hacminin, su altında kalan tekneyi içine alan prizmatik hacme orandır. Tekne formu dolgunlaştıkça değer 1'e yaklaşır.
 CB= V / (Lwl * Bwl * T)

Kapasite ile ilgili tanımlar
Deadweight Ton, geminin ağırlık olarak taşıma kapasitesini ifade eder. Bu taşıma kapasitesine yük, yakıt, yağ, su, kumanya, personel dahildir. DWT, dwt gibi sembollerle gösterilir. Genellikle metrik ton cinsinden (MT) ifade edilir.

 1 MT = 1000 kg

Gros Ton, geminin kapalı hacimleri toplamını ifade eder. Adının aksine ağırlık değil hacim ifade eder. GT kısaltması kullanılır.
 1 GT = 100 feet küp = 2,83 metreküp

TEU, İngilizce twenty-foot equivalent unit ifadesinin kısaltması olan, konteyner taşımacılığında boyu 20 feet olan konteyneri belirten ölçü birimidir. Konteyner gemilerinin yük kapasiteleri TEU olarak belirtilir.

Yönler
 Baş ya da pruva geminin ön tarafını;
 Kıç ya da pupa arka tarafını;
 Sancak sağ tarafını;
 İskele sol tarafını;
 Borda yanları,
 Karina alt kısmını belirtir.

Örnek Görseller

Ayrıca bakınız
 Gemi inşaatı ve gemi makineleri mühendisliği
 Gemi inşaatı ve deniz mühendisliği
 Deniz teknolojisi mühendisliği
 Gemi türleri listesi
 Gövde (su taşıtı)
 Çapa (denizcilik)
 Petrol sızıntısı
 Gemi geometrisi
 Batmazlık
 Arşimet
 Arşimet prensibi
 Su taşıtı
 Gemi makineleri
 Özkütle

Kaynakça

Gemi tipleri
Gemi mühendisliği

Gemi


Articles with hCards
අජන්තා විජේසිංහ පෙරේරා (ඉංග්‍රීසි:Ajantha Wijesinghe Perera) ශ්‍රී ලාංකික විද්‍යාඥයෙක්, විද්‍යාඥයෙක්, විශ්වවිද්‍යාල කථිකාචාර්යවරයෙක්, පරිසර ක්‍රියාකාරිකයෙක් සහ දේශපාලනඥයෙක්. ඇය ශ්‍රී ලංකාවේ කසළ අර්බුදය අවසන් කිරීමට ගත් උත්සාහයන් සඳහා ප්‍රසිද්ධියක් උසුලන අතර කසළ රැජින ලෙස නම් කර ඇත. කසළ අර්බුදය විසඳීම සඳහා ඇය ඝන අපද්‍රව්‍ය ප්‍රතිචක්‍රීකරණය පිළිබඳ ජාතික වැඩසටහන ආරම්භ කළාය.

මුල් ජීවිතය සහ අධ්‍යාපනය
අජන්තා පෙරේරා එංගලන්තයේ උසස් අධ්‍යාපනය හදාරා ලංකාවට පැමිණියේ වයස අවුරුදු 23 දීය. ඇය ජීව රසායන විද්‍යාව, කායික විද්‍යාව සහ සත්ව විද්‍යාව පිළිබඳ සහකාර කථිකාචාර්යවරියක් ලෙස කැලණිය විශ්වවිද්‍යාලයට සම්බන්ධ වූවාය. පරිසර අධ්‍යයනය පිළිබඳ ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්යවරියක් ලෙස කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයට බැඳුණු ඇය එහිදී සිය උපාධිය ද සම්පූර්ණ කළාය.

වෘත්තීය
පෙරේරා ශ්‍රී ලංකාවේ සහ ෆීජි හි අමාත්‍යාංශ කිහිපයක විශේෂඥයෙකු ලෙස කටයුතු කර ඇත. ඇය මේ වන විට රට තුළ ඝන අපද්‍රව්‍ය සඳහා ප්‍රතිචක්‍රීකරණ කළමනාකරණ උපාය මාර්ගයක් සැකසීමට කටයුතු කරමින් සිටී. ඇය 2019 දී දේශපාලනයට උනන්දු වූ අතර 2019 ජනාධිපතිවරණයේදී ශ්‍රී ලංකාවේ සමාජවාදී පක්ෂයට තරඟ කළ අතර අපේක්ෂකයින් අතර හත්වන ස්ථානයට හිමිකම් කියමින් ඡන්ද 27,572 ක් ලබා ගත්තාය.

වසර 20කට පසු ජනාධිපතිවරණයකට ඉදිරිපත් වූ පළමු කාන්තා අපේක්ෂිකාව බවට ඇය පත් වූවාය.

2020 පෙබරවාරි මාසයේදී ඇය එජාප නායක රනිල් වික්‍රමසිංහ විසින් යෝජනා කරන ලද ආරාධනයකට අනුව එජාපයට සම්බන්ධ වූ අතර ඇගේ සීයාද මුලින් පක්ෂය නියෝජනය කළ බව අවධාරනය කළාය. ඇය 2020 ශ්‍රී ලංකා පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයෙන් එක්සත් ජාතික පක්ෂය නියෝජනය කරමින් තරඟ කළාය.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
1963 උපත්

අජන්තා පෙරේරා


La corniche du Drac est un petit plateau de France situé en Isère, au sud de Grenoble. Dominé par le Sénépy à l'est avec ses  d'altitude, il surplombe la basse vallée du Drac à l'ouest et notamment le lac de Monteynard-Avignonet. Il mesure environ six kilomètres de longueur pour un kilomètre de largeur et une altitude moyenne de . Les villages et hameaux de Rouac, Marcieu, les Champs, Châteaubois et Cléau reliés par la route départementale 116 sur les communes de Marcieu et Mayres-Savel y sont établis face au Trièves et au massif du Vercors à l'ouest.

Références

Lien externe

Plateau en Isère
Massif du Taillefer
Tourisme en Isère

Corniche du Drac


Autolysis may refer to:

 Autolysis (biology), the destruction (or lysis) of a cell by its own enzymes
 Autocatalysis, in chemistry, the production of a substance which catalyzes a chemical reaction it was made in, or catalyzes its own transformation into another compound
 Autolysis (alcohol fermentation), the complex chemical reactions that take place when wine or beer spends time in contact with the (dead) yeast after fermentation
 Breadmaking#Preparation, the rest period in which dough is left without yeast or starter to autolyse for improved gluten development
 Autolysing yeast, the natural process by which yeast breaks down its own proteins to simpler compounds, in the production of commercial extract

Autolysis


The African jacana (Actophilornis africanus) is a wader in the family Jacanidae. It has long toes and long claws that enables it to walk on floating vegetation in shallow lakes, its preferred habitat. It is widely distributed in sub-Saharan Africa.  For the origin and pronunciation of the name, see Jacanidae.

Taxonomy
The African jacanas was formally described in 1789 by the German naturalist Johann Friedrich Gmelin in his revised and expanded edition of Carl Linnaeus's Systema Naturae. He placed it in the genus Parra and coined the binomial name Parra africana. Gmelin based his description on that by the English ornithologist John Latham who in 1785 had described and illustrated the species in his A General Synopsis of Birds. Gmelin and Latham gave the locality as "Africa": this was restricted to Ethiopia in 1915. The African jacana is now placed in the genus Actophilornis that was introduced in 1925 by the American ornithologist Harry C. Oberholser. The genus name combines the Ancient Greek aktē meaning "river bank" or "coastal strand", -philos meaning "-loving" and ornis meaning "bird".
The species is considered to be monotypic: no subspecies are recognised.

Description
The African jacanas is a conspicuous and unmistakable bird. It measures  in overall length. As in other jacanas, the female is on average larger than the male. Males can weigh from , averaging  and females from , averaging . Alongside the similarly-sized Madagascar jacana, this appears to be the heaviest jacana species. They have chestnut upperparts with black wingtips, rear neck, and eyestripe. The underparts are also chestnut in the adults, only in juveniles they are white with a chestnut belly patch. The blue bill extends up as a coot-like head shield, and the legs and long toes are grey.

Behaviour

Food and feeding
African jacanas feed on insects and other invertebrates picked from the floating vegetations or the surface of the water.

Breeding
African jacanas breed throughout sub-Saharan Africa. It is sedentary apart from seasonal dispersion. It lays four black-marked brown eggs in a floating nest.

The jacana has evolved a highly unusually polyandrous mating system, meaning that one female mates with multiple males and the male alone cares for the chicks.  Such a system has evolved due to a combination of two factors: firstly, the lakes that the jacana lives on are so resource-rich that the relative energy expended by the female in producing each egg is effectively negligible.  Secondly the jacana, as a bird, lays eggs, and eggs can be equally well incubated and cared for by a parent bird of either sex.  This means that the rate-limiting factor of the jacana's breeding is the rate at which the males can raise and care for the chicks.  Such a system of females forming harems of males is in direct contrast to the more usual system of leks seen in animals such as stags and grouse, where the males compete and display in order to gain harems of females.

The parent that forms part of the harem is almost always the one that ends up caring for the offspring; in this case, each male jacana incubates and rears a nest of chicks.  The male African jacana has therefore evolved some remarkable adaptations for parental care, such as the ability to pick up and carry chicks underneath its wings.

References

External links
 African jacana - Species text in The Atlas of Southern African Birds

African jacana
African jacana
African jacana
African jacana
African jacana
Birds of East Africa

African jacana


Veere (Zeeuws: (Ter) Veere) er en kommune og en by, beliggende på øen Walcheren i den sydlige provins Zeeland i Nederlandene.

Kernen
De gemeente Veere omvat dertien kernen. Het aantal inwoners per woonkern op 1 januari 2015:

Kommunen har også følgende steder: Boudewijnskerke, Buttinge, Dishoek, Geldtienden, Groot Valkenisse, Hoogelande, Klein Valkenisse, Krommenhoeke, Mariekerke, Molembaix, Molenperk, Poppendamme, Sint-Jan ten Heere og Sint Janskerke.

Eksterne henvisninger

 Kommunens hjemmeside

Kilder

Byer i Zeeland
Kommuner i Zeeland

Veere


Cine5, 20 Eylül 1993 tarihinde Erol Aksoy tarafından kurulan bir ulusal televizyon ve sinema kanalıdır. Türkiye'nin ilk ücretli ve şifreli kanalıdır. Yayına geçtiği dönemde, seçkin filmleri üyeleri ile buluşturmuştur. Cine5 sırasıyla; Star TV, Flash TV, TeleOn, Show TV, Kanal 6, HBB, TGRT, atv ve Kanal D'den sonra Türkiye'nin onuncu özel ve ilk şifreli televizyon kanalı olmuştur. 16 Ocak 2006 tarihinde tamamıyla şifresiz yayına başladı.

Tarihçe
20 Eylül 1993 tarihinde kurularak test yayınına başlayan Cine5, 11 Kasım 1993 tarihinde normal yayına başlamış, Erol Aksoy tarafından Show TV'ye kardeş kanal olarak kurulmuştur. Bir dönem futbol maç yayın haklarını da alarak üye sayısını 700.000'e çıkarmıştır. Ayrıca her ay üyelerine Cine5 Dergisini ücretsiz göndererek de bir ilki başlatmıştır. Cine5 2000 yılında, Galatasaray'ın UEFA Kupası müzesine götürdüğü sene tüm maçlarını yayınlamıştır. (Not: Yasal olarak TRT'nin yayınladığı final hariçtir.) O dönemde halkın ihtiyaçları doğrultusunda hareket eden Cine5 halkın büyük beğenisini kazanmıştır. 1997 yılında kardeş kanalları olan Maxi TV, Supersport ve CineSpor kurulmuştur. Kanallar uzun bir süre Türksat uydusu üzerinden üyelerine ulaştıktan sonra; 2000 yılı ile birlikte KabloTV'den de yayına başlamışlardır.

Daha sonra Eylül 2000 yılında Cine+Digital'i hayata geçirmiş ve o dönem yine futbol maç yayın haklarını almıştır. Ayrıca üyelerine dünyanın en çok izlenen 2 tane belgesel kanalını sunmuştur: Travel Channel, AdventureOne

2004 yılında Erol Aksoy'un İktisat Bankası'ndan doğan borçları nedeniyle TMSF el koymuş ve 2006 yılında şifresiz yayına geçmiştir. Eskiden Nagravision şifreleme sistemini kullandı, fakat illegal izlemelerin önüne geçmek için Viaccess şifreleme sistemine geçti.

9 Mayıs 2006 tarihinde Erol Aksoy, borçlarını taksitlendirerek TMSF'ye ödeyeceğine dair taahhüt vererek kanalı ve kardeş kanallarını geri almıştır. Aralık 2006 ortaları ile birlikte yenilenme sürecine girerek yeniden bir sinema kanalı olmuştur. Ayrıca gündüzleri çizgi film kuşağı, Türk filmleri kuşağı göstermekle birlikte, akşamları da yabancı dizilere yer vermiştir.

20 Eylül 2008 tarihinde TMSF, Erol Aksoy'un taahhüt verdiği zaman diliminde borçlarını ödemediği gerekçesiyle Cine5'e ve kardeş kanallarına tekrar el koymuştur.

Cine5'in logosu 1 Haziran 2009 tarihinde yenilenerek daha küçük, parlak ve koyu bir hâle getirilmiştir. Ayrıca yıllardır aynı olan jeneriklerde de bazı küçük değişiklikler yapılmıştır. Cine5 Ana Haber'i hafta içi Aslıgül Atasagun, hafta sonu Türkan Varol, gece haberlerini ise Yusuf Baykal Bozkurt sunmaktaydı.

TMSF, Cine5'in satışını sonuçlandırdı. 4 Şubat 2011 Cuma günü yapılan ihale sonucunda Cine5, Al Jazeera Türk Yayıncılık Hizmetlerine devredildi.

Kanalın eski sahibi Erol Aksoy'un Danıştay 13. Dairesine açtığı dava sonucunda Danıştay aldığı kararla şirketin rayiç değerinin altında bir bedelle satıldığı gerekçesiyle 9 Aralık 2014 tarihinde Al Jazeera Türk Yayıncılık Hizmetlerine yapılan satışı iptal etti. Danıştay'ın kararı TMSF tarafından "Danıştay'ın iptal kararının uygulanması hâlinde bu şirketin kazanılmış haklarının zarar göreceği, şirketler nezdinde 'kamuya güven' ilkesinin sarsılacağı ve bundan sonraki ihalelere katılımı azaltıcı etkisinin olacağı" belirtilerek uygulanmadı.

Uzun süredir yayınlarına programlarının tekrar bölümleri ile devam eden kanal için 23 Aralık 2015 tarihinde kanalın yetkilileri tarafından tasfiye açıklaması yapılmıştır. Cine5, 30 Aralık 2015 tarihinde saat 16:00'da Kendine İyi Bak programı yayında iken ekranlara anlık bir colorbar sinyali gelmesiyle ve ardından uydu sinyalinin tamamen kesilmesiyle yayın hayatına son vermiştir. Kanalın binası hâlen Gürel İş Merkezi'nde (Mecidiyeköy) yer almaktadır.

Cine5 Haber

 Ayla Çetinkaya (Haziran 1999-Mart 2002)
 Aydın Özdalga (Mart 2002-Ekim 2004)
 Ergün Dilerin (Ekim 2004-Şubat 2005)
 Aydın Özdalga (Şubat 2005-Ağustos 2008)
 Bülent Çöltekin (Ocak 2009-Aralık 2011)
 Turgut Özen (Aralık 2011-Aralık 2015)

Ana Haber sunucuları
Cine5 Ana Haber'''i sırasıyla hafta içleri;

 Burçin Şimşek (Haziran 1999-Nisan 2002)
 Ekin Olcayto (Nisan 2002-Mart 2006)
 Burçin Şimşek (Mart 2006-Aralık 2006)
 Handan Güçyılmaz (Aralık 2006-Temmuz 2008)
 Emra Çokay (Temmuz 2008-Mart 2009)
 Ferda Yıldırım (Mart 2009-Ağustos 2010)
 Aslıgül Atasagun (Ağustos 2010-Temmuz 2014)
 Türkan Varol (Temmuz 2014-22 Aralık 2015)

hafta sonları;

 Ayla Çetinkaya (Haziran 1999-Nisan 2002)
 Elif Ilgaz (Nisan 2002-Ekim 2003)
 Duygu Giray (Ekim 2003-Temmuz 2008)
 Esra Balkanlı (Temmuz 2008-Mart 2009)
 Yusuf Baykal Bozkurt (Mart 2009-Ağustos 2010)
 Yusuf Baykal Bozkurt ve Türkan Varol (Ağustos 2010-Haziran 2012)
 Türkan Varol (Haziran 2012-Temmuz 2014)
 Emra Şen (Temmuz 2014-20 Aralık 2015)

Yazları;
 Burçin Şimşek (Eylül 1999-Nisan 2002)
 Elif Ilgaz (Nisan 2002-Ekim 2003)
 Duygu Giray (Ekim 2003-Temmuz 2008)
 Esra Balkanlı (Temmuz 2008-Ağustos 2009)
 Ferda Yıldırım (Ağustos 2009-Ağustos 2010)
 Ozan Karataş (Ağustos 2013-Eylül 2013)

 Öğle haberleri sunucuları
 Ayla Çetinkaya (Ekim 2012-Aralık 2012)

 Gece haberleri sunucuları
 Yusuf Baykal Bozkurt (Şubat 2009-Aralık 2015)
 Ayla Çetinkaya (2011)

 Spor haberleri sunucuları
 Koray Aydoğmuş (1999-2009)
 Barbaros Çıdal (2009-2015)

 Programları

 Programlar
Bi Konuşmak Lazım
Cine Sinema
Deniz'den Mutfak Hikâyeleri
Hayatı Fark Et
İpek Tuzcuoğlu ile Yüzleşme
Kadın Olmak
Kim Ne Derse Desin
Tarihte Bu Hafta
Zaman Yolcusu

 Sinema
 2015-: Cine5 Sinema Kuşağı Belgesel Kuşağı
 1993-: Cine5 Belgesel Kuşağı Magazin
 Dizi Magazin''

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkiye'deki genel kanallar
Türkiye'deki sinema kanalları
Türkçe televizyon kanalları
Türkiye'deki eski televizyon kanalları
1993'te kurulan televizyon kanalları ve istasyonları
2015'te kapanan televizyon kanalları ve istasyonları
Avrupa ve Amerika Holding
Türkiye'deki dizi kanalları

Cine5


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Rieden

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Rieden (bei Kaufbeuren)

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

Rieden
!

Liste der Baudenkmäler in Rieden (bei Kaufbeuren)


Durante la Alta Edad Media, las dos ciudades de Argos (en griego: Άργος, francés: Argues) y Nauplia (en griego: Ἀνάπλι, francés: Naples de Romanie)  formaron un independiente señorío franco dentro del Principado de Acaya en el sur de Grecia.

Las ciudades fueron concedidas como feudos, después de su conquista en 1211-1212, a Otón de la Roche, duque de Atenas, por Godofredo I de Villehardouin, príncipe de Acaya. El señorío permaneció en poder de los duques de Atenas de las familias de la Roche y Brienne incluso después de su expulsión de Atenas en 1311, y los duques continuaron siendo reconocidos allí. Gualterio VI de Brienne fue en gran parte un señor ausente, pasando la mayor parte de su vida en sus dominios europeos, y el señorío fue heredado por su hermana Isabel de Brienne a su muerte en 1356. Cuando ella dividió su herencia, su sexto hijo, Guido de Enghien recibió el señorío y se instaló allí. Guido lo pasó a su hija María de Enghien cuando murió en 1376. En 1377, María se casó con Pedro Cornaro, quien también residió allí hasta su muerte en 1388. Poco antes de su muerte, María vendió las dos ciudades a Venecia y se retiró de allí, pero Argos fue capturada por el déspota Teodoro I Paleólogo, y Nauplia por su aliado, Nerio I Acciaioli. Nauplia fue pronto absorbida por Venecia, pero Argos quedó en manos bizantinas hasta 1394.

Fuentes

Principado de Acaya
División administrativa del Ducado de Atenas
Estados y territorios fundados en 1212
Estados y territorios desaparecidos en 1388

Señorío de Argos y Nauplia


Coenraad Johannes van Houten (født 15. marts 1801, Amsterdam, død 27. maj 1887, Weesp) var en hollandsk kemiker og chokoladeproducent kendt for behandling af kakaomasse med alkaliske salte for at fjerne den bitre smag og gøre kakaofaststoffer mere vandopløselige. Han er også kendt for at opfinde en metode til at presse fedtet (kakaosmør) fra stegte kakaobønner, selvom det faktisk var hans fars opfindelse.

Kemikere fra Holland

Coenraad Johannes van Houten


Alejandro Ciangherotti Erbelia (Buenos Aires, 12 de noviembre de 1912 - Ciudad de México, 29 de agosto de 1975) fue un actor argentino radicado en México, contrajo nupcias con Mercedes Soler, la menor de la famosa dinastía de los hermanos Soler (Fernando, Andrés, Domingo, Julián, Irene, Gloria, Elvira y Mercedes). Con esta última procreó a tres hijos: Alejandro, Fernando y Mercedes Ciangherotti de Gomar. Formó parte de la época de oro del cine mexicano, llegando a filmar innumerables películas, participó en numerosos papeles de doblaje, tanto en series de televisión como dando voces a personajes animados. Contrajo segundas nupcias en 1973, con Margarita Díaz Mora, quien es su viuda.

Falleció en el año de 1975.

Trayectoria

Películas
 Pilotos de combate (1973)
 Mecánica nacional (1972) …. Lalo
 De color moreno (1963)
 Dos años de vacaciones (1962)
 El extra (1962)
 Twist locura de la juventud (1962) …. Don Gonzalo
 El pecado de una madre (1962)
 Rosa blanca (1961)
 La sombra en defensa de la juventud  (1960)
 Sube y baja (1959) ... Pretendiente
 Cuando México canta (1958)
 Pobres millonarios (1957)
 Pablo y Carolina (1957) …. Enrique
 Cien muchachas (1957)
 El hombre que quiso ser pobre (1956)
 Abajo el telón (1955) ... Representante
 Necesita un marido (Me lo dijo Adela) (1955)
 La mujer que tú quieres (1952)
 Un gallo en corral ajeno (1952) ... Pretendiente rico
 La loca (1952)
 Si yo fuera diputado... (1952) ... Maestro de canto
 Ella y yo (1951) ... Golfista, Novio
 Puerto de tentación (1951)
 Amor a la vida (1951) …. Ramiro Casimiro Soto
 Vivillo desde chiquillo (1951)
 La boca (1951)
 Entre tu amor y el cielo (1950)
 Huellas del pasado (1950)
 También de dolor se canta (1950) …. Director Borcelini
 No desearás la mujer de tu hijo (1950) …. Régulo González Galindo
 Cuide a su marido (1950)
 Mujeres en mi vida (1950)
 La hija del penal (1949)
 Novia a la medida (1949)
 Los amores de una viuda (1949)
 Hermoso ideal (1948) …. Pablo de Argote
 Los tres huastecos (1948) …. Alejandro
 Cartas marcadas (1948) …. Ernesto
 Los viejos somos así (1948) ... Martín
 La insaciable (1947) …. Márques
 Extraña obsesión (1947)
 Mujer contra mujer (1946)
 El ahijado de la muerte (1946) …. Don Julio
 Ocho hombres y una mujer (1946)
 No basta ser charro (1946)
 Cantaclaro (1946) …. Juan el Veguero
 Las cinco advertencias de Satanás (1945)
 El que murió de amor (1945) ... Narrador (voz)
 Lo que va de ayer a hoy (1945)
 Canaima (1945)
 Tribunal de Justicia (1944)
 Caminito alegre (1944) …. Luis
 Una carta de amor (1943) …. Teniente Mireles
 El hombre de la máscara de hierro (1943)
 Padre Mercader (1938)
 Bohemios (1935) …. Sergio
 El corazón de la gloria (1926)

Televisión
 El chofer (1974-1975) .... Armando
 Los miserables (1973) .... Fauchelevent
 Muñeca (1973) .... Anselmo
 Mi rival (1973)
 El carruaje (1972) .... Ponciano
 El derecho de los hijos (1971)
 La Constitución (1970) .... Julio
 Aventuras de Huck (1969)
 La duda (1967)
 El dolor de amar (1966)
 Los medio hogares (1966)
 La calle en que vivimos (1965)
 La familia Miau (1963)
 Borrasca (1962)
 El caminante (1962)
 Conflicto (1961)
 La honra de vivir (1961)
 María Guadalupe (1960)

Doblaje (Series de TV)
 Batman …. Alfred y Alan Napier
 Mi marciano favorito …. Detective Bill Brennan
 Hechizada …. Agner Kravitz y George Tobias
 Combate …. Varios
 El Súper Agente 86 …. Varios
 Los Intocables …. Varios
 El Gran Chaparral …. Varios
 Los Supersónicos …. Sr. espacial y Mel Blanc
 Los Picapiedra …. Voces diversas
 Meteoro …. Voces varias
 El súper agente Picapiedra (1966) …. Voces varias
 Los Monsters
 Pixie, Dixie y el Gato Jinks …. Gato Jinks (segunda voz)

Enlaces externos
 ESTO "Los Ciangherotti, Una vuelta al corazón" por Jorge Almazán R. 20-8-2009

Nacidos en Buenos Aires
Actores de televisión de México
Actores de la Época de oro del cine mexicano
Emigrantes argentinos hacia México
Fallecidos en Ciudad de México

Alejandro Ciangherotti


El dacnis pechirrojo (en Colombia), dacnis pechiescarlata (en Ecuador), o mielero de pecho rojo (Dacnis berlepschi) es una especie de ave paseriforme de la familia Thraupidae, perteneciente al  género Dacnis. Es nativo del noroeste de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se encuentra en la vertiente del Pacífico de los Andes, desde el extremo suroeste de Colombia (Nariño), hasta el noroeste de Ecuador (principalmente Esmeraldas).

Esta especie es considerada rara a localmente poco común en su hábitat natural: el dosel y los bordes del bosque húmedo, riberas de ríos y cascadas, y en plantaciones y áreas abiertas arboladas aledañas al bosque, generalmente a menos de 600 m de altitud, pero a veces hasta los 1200

Estado de conservación
El dacnis pechirrojo ha sido calificado como vulnerable por la Unión Internacional para la Conservación de la Naturaleza (IUCN) debido a que la pérdida de hábitat en el corazón de su pequeña zona de distribución ha sido extensa y la tasa de destrucción aumenta; como consecuencia se presume que su población, todavía no cuantificada, esté decayendo rápidamente. Ha desaparecido de algunos locales donde anteriormente era registrada su presencia.

Descripción
Mide 12 cm de longitud. El plumaje del macho es en su mayoría azul celeste, con líneas azul plateado en el manto y la cola color azul plateado; las alas y la cola de color negro azulado; la parte inferior del pecho es de color rojo fuego y el vientre amarillo ante. La hembra es de color marrón, con la banda roja fuego sobre el pecho. El iris es amarillo en el adulto y castaño en los juveniles.

Sistemática

Descripción original
La especie D. berlepschi fue descrita por primera vez por el ornitólogo alemán Ernst Hartert en 1900 bajo el mismo nombre científico; su localidad tipo es: «Lita, noroeste de Ecuador».

Etimología
El nombre genérico femenino Dacnis deriva de la palabra griega «daknis», tipo de ave de Egipto, no identificada, mencionada por Hesiquio y por el gramático Sexto Pompeyo Festo; y el nombre de la especie «berlepschi» conmemora al ornitólogo alemán Hans von Berlepsch (1850–1915).

Taxonomía
Es monotípica.

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Dacnis berlepschi en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Dacnis berlepschi en xeno-canto.

berlepschi
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1900
Taxones descritos por Ernst Hartert

Dacnis berlepschi


La saison 2022 du Championnat de Malaisie de football est la quarante-et-unième édition de la première division en Malaisie. Les douze meilleurs clubs du pays sont regroupés au sein d'une poule unique où ils s'affrontent deux fois, à domicile et à l'extérieur. En fin de saison, les deux derniers du classement final sont relégués et remplacés par les deux meilleurs clubs de deuxième division.

Johor Darul Ta'zim FC, le tenant du titre, remporte son neuvième titre de champion d'affilée, le club réalise également le doublé coupe-championnat.

Clubs participants

Compétition
Le barème de points servant à établir le classement se décompose ainsi :
 Victoire : 3 points
 Match nul : 1 point
 Défaite : 0 point

Classement

|valign=top align=left width=50%|

|}
 Melaka United et Sarawak United sont relégués pour raisons financières, la décision finale sera prise avant fin octobre.

Bilan de la saison

Références

Liens internes
 Championnat de Malaisie de football

Liens externes
 Classement et résultats sur le site de RSSSF

2022
Malaisie
Sport en Malaisie en 2022

Championnat de Malaisie de football 2022


Stunt is the fourth full-length studio album by Canadian alternative rock band Barenaked Ladies. Their most successful album, it entered the US charts at No. 3 and sold over 4 million units by the end of its chart run. Its first single, "One Week" became the band's breakthrough single in the US market by hitting No. 1 (selling over 5 million copies). The song also reached No. 5 in the UK, and helped revitalize their career in the band's home country of Canada, where their fame had diminished since the days of their debut album Gordon. In addition, follow-up singles "It's All Been Done", "Alcohol" and "Call and Answer" were each successful to some degree.

Stunt is the first studio album to feature keyboardist/guitarist Kevin Hearn, who originally joined the band for the Born on a Pirate Ship tour in 1995. Shortly after the release of the album, Hearn was diagnosed with leukemia. He spent the Stunt tour receiving chemotherapy and was replaced by Chris Brown and Greg Kurstin in the interim.

As with each of their earlier albums, the band recorded one song, "Alcohol", completely naked.

Special edition and reissues
There was also a special edition of the album which contained the standard 13 tracks plus a second disc including two versions of "Brian Wilson" (the album version and the "2000" version), and live versions of "The Old Apartment", "Jane", "When I Fall", "If I Had $1000000" and "Straw Hat and Old Dirty Hank".

The album was released on vinyl June 2, 2015.

In 2018, Rhino Records announced a 20th Anniversary Edition to be released digitally on July 6, 2018, as well as physical copies on September 28, 2018. However, the date was pushed back to October 19, 2018. The physical forms come in a vinyl and a CD/DVD set. The DVD is the documentary for Barenaked In America, which was never previously released in North America. The album also contains the bonus tracks "She's On Time" and "Long Way Back Home". The CD version also adds "Get In Line", which appeared on the soundtrack to King of the Hill.

Track listing

Personnel
Adapted from the Stunt booklet.

Barenaked Ladies
Jim Creeggan – electric bass (2, 6, 11), violin (5), electric double bass (1, 13), cello (7, 11), background vocals (2, 5, 6, 8, 9, 10, 11, 12, 13), double bass (3,  4,  5,  7, 8, 9, 10, 12), arco bass (11), handclaps (8), acoustic double bass (13)
Kevin Hearn – organ (8), synthesizer (6, 7, 11), banjo (4), piano (6, 7, 12), accordion (4), electric guitar (1, 5, 8, 11), keyboards (1, 2, 3, 4, 5, 9, 12, 13), electric piano (3),  background vocals (2, 3, 4, 8, 9, 10, 12),  clavinet (10), melodica (8), sampling (13), wah wah guitar (5), handclaps (8)
Steven Page – acoustic guitar (2, 3, 4, 13),  electric guitar (2, 6, 10),  background vocals (1, 3, 5, 7, 9, 10, 11), flute (10), piano (11), lead vocals (2, 4, 6, 7, 8, 13), phat drumz guy (9), co-lead vocals (12), handclaps (8)
Ed Robertson – acoustic guitar (all but 4), electric guitar (all but 13), percussion (12), background vocals (1, 2, 4, 6, 8, 13), lead vocals (3, 5, 9, 10, 11), co-lead vocals (12), dans la maison (1), invisible rap (6),  "Employee of the Month-July 1985" (9), handclaps (8)
Tyler Stewart – percussion (2, 5, 6, 7, 10, 12, 13),  bongos (6, 8),  drums (1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11), background vocals (2, 9, 10), dans la maison (1), snare drums (12), handclaps (8)

Additional personnel
Colin Alexander – scratching (9)
Pierre "French Pete" Tremblay – background vocals (10)
Natasha Hébert – Parlez Français (2)
Sue Drew – Expert Violin Tuning (5)
"Party" recorded live at Jimmy C's birthday (6)
"Hala Hala Hala" sampled by Don Garbutt (10)

Production
Producers – Barenaked Ladies, David Leonard, Susan Rogers
Engineers – David Leonard, Susan Rogers
Assistant engineers – Charlie Brocco, Femio Hernández, Boo Macleod, Kevin Szymanski
Mixing – David Leonard, Tom Lord-Alge
Mastering – Stephen Marcussen
Design – John Rummen
Photography – Jay Blakesberg
Artwork – John Rummen

Charts

Certifications

References

Barenaked Ladies albums
1998 albums
Reprise Records albums
Albums produced by David Leonard (record producer)
Juno Award for Pop Album of the Year albums

Stunt (album)


Turkey Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Turkey Township (North Carolina)
 Turkey Township (Oklahoma)

Turkey Township


Henry Johan Johansson (* 23. September 1897 in Södertälje; † 28. Mai 1979 ebenda) war ein schwedischer Eishockeyspieler.

Karriere
Auf Vereinsebene spielte Henry Johansson ausschließlich für seinen Heimatverein Södertälje SK. Von 1924 bis 1932 trat er mit seiner Mannschaft in der schwedischen Meisterschaft an. In den Jahren 1925 und 1931 gewann er jeweils mit Södertälje den nationalen Meistertitel.

International
Für Schweden nahm Johansson an den Olympischen Winterspielen 1928 in St. Moritz teil, bei denen er mit seiner Mannschaft die Silbermedaille gewann. Als bestes europäisches Team bei den Olympischen Winterspielen gewann er mit seiner Mannschaft den Europameistertitel.

Erfolge und Auszeichnungen
 1925 Schwedischer Meister mit dem Södertälje SK
 1931 Schwedischer Meister mit dem Södertälje SK

International
 1928 Silbermedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Schweden)
Eishockeyspieler (Södertälje SK)
Olympiateilnehmer (Schweden)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1928
Europameister (Eishockey)
Schwedischer Meister (Eishockey)
Schwede
Geboren 1897
Gestorben 1979
Mann

Henry Johansson


في الرياضيات الانغلاق المحدب أو الغلاف المحدب  لمجموعة من النقاط X في فضاء شعاعي V هو أصغر مجموعة محدبة تحوي X.

في الهندسة الرياضية الحاسوبية، يستخدم الغلاف المحدب للإشارة إلى حدود المحدب الأصغري الذي يحيط بمجموعة من النقاط في المستوي.

مراجع

وصلات خارجية

تحليل محدب

هندسة رياضية حاسوبية

انغلاق محدب


Earl of Strafford is a title that has been created three times in English and British history.

The first creation was in the Peerage of England in January 1640 for Thomas Wentworth,  the close advisor of King Charles I. He had already succeeded his father as second Baronet of Wentworth Woodhouse in 1614. The Wentworth Baronetcy, of Wentworth Woodhouse in the County of York, had been created in the Baronetage of England on 20 June 1611 for Thomas's father, William Wentworth. Thomas was created Baron Wentworth, of Wentworth-Woodhouse, Baron of Newmarch and Oversley, in 1628, and Viscount Wentworth in 1629. He was made Baron Raby in 1640, at the same time he was given the earldom.

In 1641, he was attainted. His son, William, successfully had the attainder reversed in 1662, becoming the second earl, but died without heirs in 1695 when the barony of Wentworth, viscountcy and earldom became extinct. He was succeeded in the barony of Raby according to a special remainder by his first cousin once removed, Thomas Wentworth, who became the third Baron. He was the grandson of Sir William Wentworth, the younger brother of the first Earl of the 1640 creation. While gaining the barony, he did not receive the Woodhouse estate, which was inherited by Thomas Watson, thereafter a source of rivalry between the two men.

In 1711, the earldom was recreated when the 3rd Baron Raby was created Viscount Wentworth and Earl of Strafford in the Peerage of Great Britain. He was created Duke of Strafford in the Jacobite Peerage on 5 January 1722. He was succeeded in 1739 by his son, William, the second earl. William had no issue and on his death in 1791 the Jacobite peerages, such as they were, became extinct. He was succeeded in the remaining peerages by his cousin Frederick. As he also had no successors, all titles became extinct on his death in 1799.

The title was created for a third time in 1847 in the Peerage of the United Kingdom, when the prominent soldier John Byng, 1st Baron Strafford, was made Viscount Enfield, of Enfield in the County of Middlesex, and Earl of Strafford. He had already been created Baron Strafford, of Harmondsworth in the County of Middlesex, in 1833. John Byng was the second son of George Byng (c.1735-1789), son the Hon. Robert Byng (1703-1740), third son of George Byng, 1st Viscount Torrington (1663-1733).
John Byng's mother was Anne Conolly, whose mother was Lady Anne Wentworth, a daughter of Thomas Wentworth, 1st Earl of Strafford (1672-1739) (of the second creation). John Byng was thus a  great-grandson of the 1st Earl of Strafford. John Byng was succeeded by his eldest son, the second Earl. He was a Whig politician and held minor office under Lord Grey, Lord Melbourne and Lord John Russell.

His eldest son, the third Earl, was a Liberal politician and served under William Ewart Gladstone as Parliamentary Under-Secretary of State for Foreign Affairs and Under-Secretary of State for India. In 1874, twelve years before he succeeded his father, he was summoned to the House of Lords through a writ of acceleration in his father's junior title of Baron Strafford. On his death the titles passed to his younger brother, the fourth Earl. He was succeeded by his younger brother, the fifth Earl. He was a clergyman. His son, the sixth Earl, was a County Alderman in Middlesex and Hertfordshire. He was succeeded by his nephew, the seventh Earl. He was the second but only surviving son of the Hon. Ivo Francis Byng, fourth son of the fifth Earl.  the titles are held by his grandson, the ninth Earl.

Another member of the Byng family was the soldier Field Marshal Julian Byng, 1st Viscount Byng of Vimy. He was the youngest son of the second Earl of Strafford from his second marriage.

Family homes are divided up among its branches but Wrotham Park, historically in Middlesex but now Hertfordshire, and a 17th-century one-storey plus attic cottage in Vernhams Dean, Hampshire have become arguably established seats.  Wrotham Park was named as the 17th patriarchs in the family originally had an estate in Wrotham, Kent which they sold.

The traditional burial place of the Byng Earls of Strafford is the Byng Mausoleum at Wrotham Park, not to be confused with the Byng Mausoleum in Southill Church, Bedfordshire, built for the burial of the 1st Viscount Torrington, seated at Southill Park.

Wentworth Baronets, of Wentworth Woodhouse (1611)
Sir William Wentworth, 1st Baronet (d. 1614)
Sir Thomas Wentworth, 2nd Baronet (1593–1641) (created Earl of Strafford in 1640)

Earls of Strafford, First Creation (1640)
Thomas Wentworth, 1st Earl of Strafford (1593–1641) (forfeit 1641)
William Wentworth, 2nd Earl of Strafford (1626–1695) (attainder reversed 1662)

Barons Raby (1640; Reverted)
Thomas Wentworth, 3rd Baron Raby (1672–1739) (created Earl of Strafford in 1711)

Earls of Strafford, Second Creation (1711)
Thomas Wentworth, 1st Earl of Strafford (1672–1739)
William Wentworth, 2nd Earl of Strafford (1722–1791)
Frederick Thomas Wentworth, 3rd Earl of Strafford (1732–1799)

Barons Strafford, of Harmondsworth (1835)
John Byng  (created Earl of Strafford in 1847)

Earls of Strafford, Third Creation (1847)
John Byng, 1st Earl of Strafford (1772–1860)
George Stevens Byng, 2nd Earl of Strafford (1806–1886), son.
George Henry Charles Byng, 3rd Earl of Strafford (1830–1898), son.
Henry William John Byng, 4th Earl of Strafford (1831–1899), brother.
Francis Edmund Cecil Byng, 5th Earl of Strafford (1835–1918), brother.
Edmund Henry Byng, 6th Earl of Strafford (1861–1951), son.
Robert Cecil Byng, 7th Earl of Strafford (1904–1984), nephew, married Clara Evelyne Wadia, sister of Bombay Dyeing chairman Neville Wadia
Thomas Edmund Byng, 8th Earl of Strafford (1936–2016), father of Georgia Byng and Jamie Byng
William Robert Byng, 9th Earl of Strafford (b. 1964)

Present peer
William Robert Byng, 9th Earl of Strafford (born 10 May 1964) is the son of the 8th Earl and his wife Jennifer Mary Denise May, daughter of William Morrison May. Styled as Viscount Enfield between 1984 and 2016, he was educated at Winchester College and the University of Durham.

He succeeded to the peerages, including those of Viscount Enfield (1847) and Baron Strafford (1835) on 12 November 2016.

On 8 October 1994, he married Karen Elizabeth Lord, daughter of S. Graham Lord, and they have three children:
Lady Saskia Ruth Jessica Byng (born 1996)
Samuel Peter Byng, Viscount Enfield (born 1998), heir apparent
Isaac John Byng (born 1998)

Arms

See also

Viscount Torrington
Viscount Byng of Vimy

References

External links

Extinct earldoms in the Peerage of England
Extinct earldoms in the Peerage of Great Britain
Earldoms in the Peerage of the United Kingdom
Byng family
Noble titles created in 1640
Noble titles created in 1711
Noble titles created in 1847
Noble titles created for UK MPs

Earl of Strafford


A bhikkhu (Pali: भिक्खु, Sanskrit: भिक्षु, bhikṣu) is an ordained male in Buddhist monasticism. Male and female monastics ("nun", bhikkhunī, Sanskrit bhikṣuṇī) are members of the Sangha (Buddhist community).

The lives of all Buddhist monastics are governed by a set of rules called the prātimokṣa or pātimokkha. Their lifestyles are shaped to support their spiritual practice: to live a simple and meditative life and attain nirvana.

A person under the age of 20 cannot be ordained as a bhikkhu or bhikkhuni but can be ordained as a śrāmaṇera or śrāmaṇērī.

Definition
Bhikkhu literally means "beggar" or "one who lives by alms". The historical Buddha, Prince Siddhartha, having abandoned a life of pleasure and status, lived as an alms mendicant as part of his śramaṇa lifestyle. Those of his more serious students who renounced their lives as householders and came to study full-time under his supervision also adopted this lifestyle. These full-time student members of the sangha became the community of ordained monastics who wandered from town to city throughout the year, living off alms and stopping in one place only for the Vassa, the rainy months of the monsoon season.

In the Dhammapada commentary of Buddhaghoṣa, a bhikkhu is defined as "the person who sees danger (in samsara or cycle of rebirth)" (Pāli:  ikkhatīti: bhikkhu). He therefore seeks ordination to obtain release from it. The Dhammapada states:

Buddha accepted female bhikkhunis after his step-mother Mahapajapati Gotami organized a women's march to Vesāli. and Buddha requested her to accept the Eight Garudhammas. So, Gotami agreed to accept the Eight Garudhammas and was accorded the status of the first bhikkhuni. Subsequent women had to undergo full ordination to become nuns.

Historical terms in Western literature

In English literature before the mid-20th century, Buddhist monks were often referred to by the term bonze, particularly when describing monks from East Asia and French Indochina. This term is derived from Portuguese and French . It is rare in modern literature.

Buddhist monks were once called talapoy or talapoin , itself , ultimately .

The talapoin is a monkey named after Buddhist monks just as the capuchin monkey is named after the Order of Friars Minor Capuchin (who also are the origin of the word cappuccino).

Ordination

Theravada
Theravada monasticism is organized around the guidelines found within a division of the Pāli Canon called the Vinaya Pitaka. Laypeople undergo ordination as a novitiate (śrāmaṇera or sāmanera) in a rite known as the "going forth" (Pali: pabbajja). Sāmaneras are subject to the Ten Precepts. From there full ordination (Pali: upasampada) may take place. Bhikkhus are subject to a much longer set of rules known as the Pātimokkha (Theravada) or Prātimokṣa (Mahayana and Vajrayana).

Mahayana

In the Mahayana monasticism is part of the system of "vows of individual liberation". These vows are taken by monks and nuns from the ordinary sangha, in order to develop personal ethical discipline. In Mahayana and Vajrayana, the term "sangha" is, in principle, often understood to refer particularly to the aryasangha (), the "community of the noble ones who have reached the first bhūmi". These, however, need not be monks and nuns.

The vows of individual liberation are taken in four steps. A lay person may take the five upāsaka and upāsikā vows (, "approaching virtue"). The next step is to enter the pabbajja or monastic way of life (Skt: pravrajyā, ), which includes wearing monk's or nun's robes. After that, one can become a samanera or samaneri "novice" (Skt. śrāmaṇera, śrāmaṇeri, ). The final step is to take all the vows of a bhikkhu or bhikkhuni "fully ordained monastic" (Sanskrit: bhikṣu, bhikṣuṇī, ).

Monastics take their vows for life but can renounce them and return to non-monastic life and even take the vows again later. A person can take them up to three times or seven times in one life, depending on the particular practices of each school of discipline; after that, the sangha should not accept them again. In this way, Buddhism keeps the vows "clean". It is possible to keep them or to leave this lifestyle, but it is considered extremely negative to break these vows.

In 9th century Japan, the monk Saichō believed the 250 precepts were for the Śrāvakayāna and that ordination should use the Mahayana precepts of the Brahmajala Sutra. He stipulated that monastics remain on Mount Hiei for twelve years of isolated training and follow the major themes of the 250 precepts: celibacy, non-harming, no intoxicants, vegetarian eating and reducing labor for gain. After twelve years, monastics would then use the Vinaya precepts as a provisional or supplemental, guideline to conduct themselves by when serving in non-monastic communities. Tendai monastics followed this practice.

During Japan's Meiji Restoration during the 1870s, the government abolished celibacy and vegetarianism for Buddhist monastics in an effort to secularise them and promote the newly created State Shinto. Japanese Buddhists won the right to proselytize inside cities, ending a five-hundred year ban on clergy members entering cities. Currently, priests (lay religious leaders) in Japan choose to observe vows as appropriate to their family situation. Celibacy and other forms of abstaining are generally "at will" for varying periods of time.

After the Japan–Korea Treaty of 1910, when Japan annexed Korea, Korean Buddhism underwent many changes.  and Nichiren schools began sending missionaries to Korea under Japanese rule and new sects formed there such as Won Buddhism. The Temple Ordinance of 1911 () changed the traditional system whereby temples were run as a collective enterprise by the Sangha, replacing this system with Japanese-style management practices in which temple abbots appointed by the Governor-General of Korea were given private ownership of temple property and given the rights of inheritance to such property. More importantly, monks from pro-Japanese factions began to adopt Japanese practices, by marrying and having children.

In Korea, the practice of celibacy varies. The two sects of Korean Seon divided in 1970 over this issue; the Jogye Order is fully celibate while the Taego Order has both celibate monastics and non-celibate Japanese-style priests.

Vajrayana
In Tibet, the upāsaka, pravrajyā and bhikṣu ordinations are usually taken at ages six, fourteen and twenty-one or older, respectively.

Tibetan Vajrayana often calls ordained monks lama.

Additional vows in the Mahayana and Vajrayana traditions
In Mahayana traditions, a Bhikṣu may take additional vows not related to ordination, including the Bodhisattva vows, samaya vows and others, which are also open to laypersons in most instances.

Robes

The special dress of ordained people, referred to in English as robes, comes from the idea of wearing a simple durable form of protection for the body from weather and climate. In each tradition, there is uniformity in the color and style of dress. Color is often chosen due to the wider availability of certain pigments in a given geographical region. In Tibet and the Himalayan regions (Kashmir, Nepal and Bhutan), red is the preferred pigment used in the dyeing of robes. In Myanmar, reddish brown; In India, Sri Lanka and South-East Asia, various shades of yellow, ochre and orange prevail. In China, Korea, Japan and Vietnam, gray or black is common. Monks often make their own robes from cloth that is donated to them.

The robes of Tibetan novices and monks differ in various aspects, especially in the application of "holes" in the dress of monks. Some monks tear their robes into pieces and then mend these pieces together again. Upāsakas cannot wear the "chö-göö", a yellow tissue worn during teachings by both novices and full monks.

In observance of the Kathina Puja, a special Kathina robe is made in 24 hours from donations by lay supporters of a temple. The robe is donated to the temple or monastery and the resident monks then select from their own number a single monk to receive this special robe.

Gallery

See also

 Bhante
 Sayadaw
 Ajahn
 Samanera
 Oshō
 Anagarika
 Bhikkhuni
 Unsui

References

Sources

Further reading
 Inwood, Kristiaan. Bhikkhu, Disciple of the Buddha. Bangkok, Thailand: Thai Watana Panich, 1981.  Revised edition. Bangkok: Orchid Press, 2005. .

External links

 The Buddhist Monk's Discipline Some Points Explained for Laypeople
 Thirty Years as a Western Buddhist Monk

.
Buddhist titles
Sanskrit words and phrases
Titles and occupations in Hinduism

Bhikkhu


Devičie este o comună slovacă, aflată în districtul Krupina din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 309 locuitori.

Istoric
Localitatea Devičie este atestată documentar din 1256.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Devičie


التلفزيون الإسباني ( Televisión Española) هي أكبر مجموعة إعلامية في إسبانيا تبث باللغة الإسبانية، تستمد تمويلها من الأموال العامة.

هيئة الإذاعة العامة

الدور الذي تقوم به بوصفها هيئة الإذاعة العامة في أثناء وظيفة ممارستها للخدمة العامة، من بين الالتزامات rtve للشركة هي :
 نشر وتعزيز الوعي بالمبادئ الدستورية والقيم المدنية.
 ضمان الموضوعية والصدق في المعلومات المقدمة.
 تيسير الحوار الديمقراطي وحرية التعبير عن الرأي.
 تعزيز التماسك الإقليم والتنوع اللغوي والثقافي في إسبانيا.
 توفر إمكانيه الحصول على أنواع مختلفة من البرامج المؤسسيه والاجتماعية والثقافيه، والأحداث الرياضية التي تهم جميع القطاعات من الجمهور، مع ايلاء الاهتمام لهذه المواضيع التي تحظى باهتمام خاص من الجمهور.
 لخدمة الجمهور على أوسع نطاق، وتأمين أقصى قدر من الاستمرارية والتغطية الجغرافية والاجتماعية، مع الالتزام بالجودة والتنوع والابتكار، والمعايير الاخلاقيه الرفيعه.

الوضع القانوني والهيكل

المركز القانوني للشركة هو مملوكه للدولة كليا (شركة محدودة عامة)، على الرغم من انها مستقلة من رقابة الحكومة والإدارة المركزية للدولة. وظائفها من خلال شركات فرعية اثنين :

TVE الذي ينتج:
 الأولى Tve1
 الثانية La2
 القناة Canal 24 hora 24
 الدولي للتعليم التقني والمهني TVE Internacional
 Teledeporte Teledeporte
 الوثيقة للتعليم التقني والمهني Docu TVE
 عشيرة التعليم التقني والمهني Clan TVE
 Canal Clásico القناة Clásico الرئيسية

و

Radio Nacional de España راديو ناسيونال دي إسبانيا، التي تنتج:
 o Radio 1 - راديو 1—الرئيسي لمحطة الإذاعة الوطنية طائفة واسعة من البرامج.
 o Radio Clásica اذاعة clásica—الحفلات الموسيقية، والموسيقى الكلاسيكيه.
 Radio 3 اذاعة 3—بوب روك، العصر الجديد، الهيب هوب، موسيقى عالمية، قوم، الخ.
 Ràdio 4—برامج في الكتلانيه.
 o Radio 5 Todo Noticias* - الإذاعة—24 ساعة الأخبار
 Radio Exterior de España اذاعة إسبانيا الخارجية—الدولية الإذاعة

مسؤولة أيضا عن معهد الإذاعة دي Oficial y Televisión (iortv، الرسمية ومعهد الإذاعة والتليفزيون) وorquesta sinfónica y Coro دي rtve (rtve الاوركسترا السيمفوني وكورال). RTVE (as RNE)1955. Rtve (المكتب الإقليمي للشرق الادنى) إلى عضوية كاملة العضوية العاملة من الاتحاد الاذاعي الأوروبي في عام 1955. وقد اسهم الشركة إلى إنتاج أكثر من 300 فيلما، العديد من الجوائز التي وردت في مهرجانات سينماءيه دولية في جميع أنحاء العالم.

الشعارات

انظر أيضا
 ميشيل جينر

مراجع

وصلات خارجية
 تيليفزيون اسبانيوله

التلفزيون في إسبانيا
شركات أسست في 1956
منظمات اتصالات وإعلام

التلفزيون الإسباني


Büyük Britanya'nın Victoria devri Britanya sanayi devriminin yükselişi ve Britanya İmparatorluğu'nun zirvesi olarak kabul edilmektedir.

Victoria devri, önce Naiplik devri ve sonra da Edward devrini izleyen bir dönemdir. II. Elizabeth'ten sonra Britanya tarihinde en uzun hüküm süren kişi olan Kraliçe Victoria'nın 64 yıllık iktidarı, 19'uncu yüzyılın büyük değişimlerine tanıklık etmiştir.

Victoria devri deyimi, genellikle Kraliçe Victoria'nın (sıklıkla en büyük ve en sevilen Britanya hükümdarı olarak kabul edilir) hüküm sürdüğü 1837 ile 1901 yılları arası için kullanılır, ancak birçok tarihçiye göre 1832 Reform Hareketi bu kültürel devrin asıl başlangıcıdır. Sanayi devrimiyle birlikte gündeme gelen emek sömürüsü ve işçi hakları, örgün eğitim kurumları, köleliğin kaldırılması gibi önemli tarihsel dönüşümler bu dönemde ortaya çıkmıştır.

Mîna Urgan, kavramsal olarak çelişki ve çatışmalarla dolu olan Victoria dönemini yine çelişki ve çatışmalarla dolu anahtar kelimeler aracılığıyla vermektedir ki bunları aşağıdaki gibi özetlemek mümkündür:

 Ailevi değerlerle saygıdeğer olma merakı ve bunun getirdiği ikiyüzlülük,
 Toplumsal durumlardan ve bireysel koşullardan aptalcasına memnunluk,
 Cinsel konularda yapay çekingenlik ve sevgisiz evliliklerin kutsal bulunması,
 Dar kafalılık ve dinsel yobazlığa karşın Hristiyanlığın dibini oyan bilimsel araştırma ve gelişmeler,
 Para ve madde severlik ve alt sınıfların ve parasızların saygın bulunmaması,
 Plansız gelişen sanayileşme ve haksızlıklarla dolu çalışma şartları ve adaletsiz ekonomik düzen,
 Sanata duyulan düşmanlık ve edebiyatın salt eğlence aracı olarak algılanması.

Siyasi ve Diplomatik Tarih
Büyük Britanya ve İrlanda Birleşik Krallığı'nın 1814-1919 dönemindeki siyasi ve diplomatik tarihi bir dizi önemli olay ve değişikliğe sahne olmuştur. 1832 yılında, İngiltere ve Galler'de imtiyaz hakkını genişletmenin yanı sıra birçok ilçe sandalyesini kaldıran ve yenilerini yaratan Reform Yasası kabul edildi. Victoria 1837'de Birleşik Krallık Kraliçesi oldu ve hükûmeti başlangıçta Whig başbakanı Lord Melbourne tarafından yönetildi. Ancak Whig başbakan yardımcılarının Tory başbakan yardımcılarıyla değiştirilmesi konusunda çıkan anlaşmazlıklar, Sir Robert Peel başkanlığında yeni bir bakanlığın kurulmasına yol açtı. 1839 yılı, Qing hanedanına karşı Birinci Afyon Savaşı'nın ve Birinci İngiliz-Afgan Savaşı'nın başlangıcı oldu. Hollandalı Boerler de Natal, Transvaal ve Orange Free State'i kurmak için "Büyük Yürüyüş "lerini gerçekleştirdiler ve bunlar sırasıyla 1852 ve 1854 yıllarında İngiltere tarafından bağımsız olarak tanındı. Kraliçe Victoria'nın 1840 yılında Prens Albert ile evlenmesi, Avrupa çapında birçok kraliyet ittifakının kurulmasına neden oldu. Avustralya kolonizasyonunun odak noktası suçluların taşınmasından gönüllü göçe kaydı ve Yeni Zelanda 1839'da bir İngiliz kolonisi haline geldi. 1842'deki Nanking Antlaşması Birinci Afyon Savaşı'nı sona erdirdi ve İngiltere'ye Hong Kong Adası'nın kontrolünü verdi. İrlanda'da 1845 yılında yaşanan Büyük Kıtlık, kitlesel açlık ve ölümlere neden olarak büyük çaplı göçlere yol açtı. 1853'te İngiltere, Rusya'nın Osmanlı İmparatorluğu'nun gerileyen statüsünden faydalanmamasını sağlamak için Kırım Savaşı'nda Fransa'nın yanında Rusya'ya karşı savaştı. Bu çatışma, dönemin Büyük Güçleri arasında göreceli bir barış dönemi olan Pax Britannica'da nadir görülen bir kırılmaya işaret ediyordu. Savaş 1856 yılında Rusya'nın Kırım'da askeri varlık bulundurmasını yasaklayan Paris Antlaşması ile sona erdi. 1856'da Çin'de yaşanan İkinci Afyon Savaşı, Britanya'nın Qing hanedanını yenmesine sahne oldu.

Toplum ve Kültür

Viktorya döneminde orta sınıfın yükselişinin toplum ve kültür üzerinde önemli bir etkisi olmuştur. Sanayileşme orta sınıf nüfusunun artmasına yol açmış, bu da kültürel normları, değerleri ve ahlakı etkilemiştir. Bu yeni orta sınıf, mahremiyet ve saygınlık arzusu ile karakterize edildi ve bu değerler evlerinin ve yaşam tarzlarının merkezi haline geldi. Ayrıca, bu dönemde üç büyük güç iş başındaydı: orta sınıfın yükselişi, Evanjelik Hristiyanlığın etkisi ve ahlaki sorumluluğa yaptığı vurgu ve sosyal sorunları ele almak için bilimsel rasyonalite ve verimliliği kullanmaya çalışan felsefi faydacıların fikirleri. Bu güçler birleşerek toplumda güçlü bir reform gücü yaratmıştır.

Viktorya döneminde çekirdek aileye büyük değer veriliyor ve ev, acımasız dünyadan bir sığınak olarak görülüyordu. Evliliğin kolaylık veya paradan ziyade romantik aşk ve arkadaşlığa dayalı olması fikri daha popüler hale geldi. Erkekler evin geçimini sağlarken, kadınların ev hayatına odaklanmaları ve aileye bakmaları bekleniyordu. Bununla birlikte, çocukların refahı konusunda artan endişeler vardı ve yüzyılın sonunda, kadınlar için sadece evde olmanın ötesinde daha fazla özgürlük ve hak talepleri vardı.

19. yüzyıl boyunca yayıncılık endüstrisi Sanayi Devrimi'nin getirdiği değişikliklere uyum sağladı. Elektrik enerjisinin, demiryolu taşımacılığının ve telgrafın kullanılmaya başlanması, insanlar bilgi, kişisel gelişim ve eğlence arayışına girdikçe kitap ve süreli yayın satışlarının artmasını sağladı. Büyüyen orta sınıfın talebini karşılamak için yayıncılar süreli yayınlarda serileştirme yöntemini kullanmaya ve sanatçılara kaliteli illüstrasyonlar yaptırmaya başladı. Bu da fiyatların düşmesini ve satışların artmasını sağladı. Ticari yayıncıların potansiyeli fark etmesi ve çocuklara geniş bir yelpazede okuma materyalleri sağlamak için yazarlarla anlaşmalar imzalamasıyla çocuk edebiyatı pazarı da genişledi. Buna Grimm Kardeşler ve Alice'in Harikalar Diyarında Maceraları gibi klasiklerin yanı sıra gerçekçi yazılar ve hayvan masalları da dahildi. Romanın popülaritesi de bu dönemde artmıştır. 1830'lar ve 1840'larda "İngiltere'nin Durumu Sorunu "nu ele alan sosyal roman ve 19. yüzyılın sonlarında Gotik kurgu yeniden canlanmıştır. Ayrıca, William Shakespeare'in eserlerinin popülaritesi de bu dönemde artmıştır.

Ekonomik Gelişmeler
19. yüzyıl boyunca Büyük Britanya'nın öncülüğünde önemli bir teknolojik gelişme ve sanayileşme yaşanmıştır. Sanayi Devrimi olarak bilinen bu dönemde elektrikli telgraf, buharlı gemi, daire testere, bisiklet, buharla çalışan lokomotif, elektrikli ampul, daktilo, hesap makinesi, lastik tekerlek, çamaşır makinesi, içten yanmalı motor, plastik ve dinamit gibi yeni teknolojiler icat edilmiştir. Başta demiryolu sistemi olmak üzere iletişim ve ulaşım alanındaki ilerlemeler Büyük Britanya'nın dünyanın önde gelen sanayi ve ticaret ülkesi olmasına katkıda bulunmuştur. Tarihçiler tarafından "Altın Yıllar" olarak bilinen bu dönem, tekstil ve makine gibi alanlarda refah ve sanayileşme ve İngiliz tüccarlara kâr getiren bir ihracat ağı ile ekonomik büyümede önemli bir artışa tanık oldu. Toplumda kırsaldan kente doğru bir değişime yol açtı ve yeni düzene karşı muhalefet kayboldu.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

 Altick, Richard Daniel. Victorian People and Ideas: A Companion for the Modern Reader of Victorian Literature. W.W. Norton & Company: 1974. ISBN 0-393-09376-X.
 Burton, Antoinette (editor). Politics and Empire in Victorian Britain: A Reader. Palgrave Macmillan: 2001. ISBN 0-312-29335-6.
 Flanders, Judith. Inside the Victorian Home: A Portrait of Domestic Life in Victorian England. W.W. Norton & Company: 2004. ISBN 0-393-05209-5.
 Mitchell, Sally. Daily Life in Victorian England. Greenwood Press: 1996. ISBN 0-313-29467-4.
 Wilson, A. N. The Victorians. Arrow Books: 2002. ISBN 0-09-945186-7

Dış bağlantılar
 http://www.victorianweb.org/
 http://www.victorianlondon.org/
 http://www.victorian-music.com

Viktorya Dönemi