مايكل ستيوارت براون  ـ (ولد في بروكلين بنيويورك في 13 أبريل 1941) هو طبيب أمريكي حاصل على  جائزة نوبل في الطب سنة 1985 مناصفة مع مواطنه جوزف غولدشتاين.

مولده ونشأته

ولد مايكل براون في 13 أبريل 1941 في بروكلين بنيويورك، وهو أكبر أبناء هارفي براون الذي كان يعمل تاجراً للأقمشة وإيفيلين براون وهي ربة منزل. عندما كان في الحادية عشرة من عمره انتقلت أسرته إلى ولاية بنسلفانيا حيث التحق هناك بمدرسة شلتنهام الثانوية Cheltenham High School.

دراسته الأكاديمية

التحق بكلية الفنون والعلوم بجامعة بنسلفانيا حيث تخرج عام 1962 متخصصاً في الكيمياء. وفي عام 1966 حصل براون على شهادة الطب من مدرسة الطب بجامعة بنسلفانيا ثم قضى عامين في وظيفة طبيب مقيم بقسم الأمراض الباطنة بمستشفى ماساتشوستس العام في بوسطن حيث التقى جوزف غولدشتاين شريكه في جائزة نوبل.

عمله الطبي والبحثي

عمل براون في المعهد القومي للصحة بين عامي 1968 و1971 حيث عمل في البداية في مجال أمراض الجهاز الهضمي والأمراض الوراثية ثم التحق بمعمل الكيمياء الحيوية، وهناك تعلم براون علم الإنزيمات المبادئ الأساسية التي تنظم عمليات الأيض (الميتابولزم).

وفي عام 1971 التحق براون بشعبة الجهاز الهضمي في قسم الأمراض الباطنة بكلية الطب التابعة لجامعة تكساس في مدينة دالاس حيث تأثر بدونالد سلدين Donald W. Seldin رئيس قسم الأمراض الباطنة آنذاك.

وفي عام 1974 رقي براون إلى درجة أستاذ مشارك بقسم الأمراض الباطنة ثم أصبح أستاذاً عام 1976، وفي العام التالي مباشرة عين أستاذاً لكرسي بول توماس للطب والوراثة ومديراً لمركز الأمراض الوراثية.

عضويته في الجمعيات المتخصصة

انتخب براون في عام 1980 عضواً بالأكاديمية القومية الأمريكية للعلوم، وهو أيضاً عضو بكل من الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم، والجمعية الأمريكية للأبحاث الإكلينيكية، وجمعية الأطباء الأمريكيين، والجمعية الأمريكية للمختصين بالكيمياء الحيوية، والجمعية الأمريكية للبيولوجيا الخلوية.

انظر أيضا

 لائحة اليهود الحاصلين على جائزة نوبل.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أطباء أمريكيون
أعضاء الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء الأكاديمية الوطنية للطب
أعضاء الجمعية الفلسفية الأمريكية
أعضاء أجانب في الجمعية الملكية
أعضاء هيئة تدريس مدرسة جنوب غرب تكساس الطبية
أمريكيون حازوا جائزة نوبل
حائزون على جائزة ألبرت لاسكر للأبحاث الطبية الأساسية
حائزون على جائزة لويزا غروس هورويتز
حائزون على جائزة نوبل في الطب
حائزون على قلادة العلوم الوطنية الأمريكية
خريجو جامعة بنسيلفانيا
خريجو مدرسة الطب بجامعة بنسلفانيا
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
علماء أمريكيون يهود
علماء وراثة أمريكيون
علماء وراثة يهود
معهد سكريبس للأبحاث
مواليد 1941
مواليد في بروكلين
يهود حازوا جائزة نوبل

مايكل ستيوارت براون


Köln Hauptbahnhof este gara centrală din Köln. Cu un trafic zilnic de circa 280.000 de călători care urcă sau coboară în această stație este a cincea gară ca volum de pasageri din Germania, după Hamburg Hauptbahnhof, München Hauptbahnhof, Frankfurt (Main) Hauptbahnhof și Berlin Hauptbahnhof. Zilnic opresc aici circa 1.220 de trenuri.

Clădirea aparține societății feroviare germane Deutsche Bahn.

Gara Köln este conectată la  rețeaua trenurilor de mare viteză ICE. Stația este deservită de asemenea de trenuri Thalys, pe relația Paris Nord.

Note

Clădiri și structuri din Köln
Gări din Germania

Köln Hauptbahnhof


Tavex Financial Group er en estisk finansiel virksomhed, som specialiserer sig i valutaveksling, handel med ædelmetaller og internationale pengeoverførsler. Hovedsædet ligger i Estland og koncernen repræsenteret i ti lande med 30 salgssteder og 250 medarbejdere.

Historie
Tavex blev stiftet i Estland i 1991 af Alar Tamming, og oprindeligt beskæftigede virksomheden sig alene med valutaveksling. I 2001 begyndte Tavex at sælge og opkøbe investeringsguld, og i 2015 introduceredes selskabets pengeoverførselssystem TavexWise. Det første udenlandske kontor blev i 1996 etableret i Finland. Herefter fulgte kontorer i Letland, Sverige, Bulgarien, Danmark, Norge og Polen.

Investeringsguld
Siden 2001 har Tavex været en af Nordeuropas største forhandlere af fysisk investeringsguld, og i 2013 oplevede selskabet satte selskabet salgsrekord idet Tavex Group solgte 3.137 kg guld.

Tavex er officiel partner med nogle af de største og mest anerkendte producenter af guldbarrer og -mønter.

Referencer

Virksomheder fra Estland
Valutamarked
Etableret i 1991

Tavex


La gare de Hockai était une gare ferroviaire belge de la ligne 44, de Pepinster à Stavelot, située à Hockai sur le territoire de la commune de Stavelot, en Région wallonne, dans la province de Liège.

Elle est mise en service en 1867 par la Société royale grand-ducale des chemins de fer Guillaume-Luxembourg. C'était une gare de la Société nationale des chemins de fer belges (SNCB) fermée au trafic voyageurs en 1959.

Situation ferroviaire
La gare de Hockai se trouvait au point kilométrique (PK) 23,7 de la ligne 44, de Pepinster à Stavelot (tronçon fermé et désaffectée de Spa-Géronstère à Stavelot).

Établie à  d'altitude, elle constituait le point culminant du réseau ferroviaire belge jusqu'en 1918, lorsque la gare de Losheimergraben lui enlève ce titre. Depuis la fermeture de ces deux gares et de la ligne de Libramont à Bastogne, la gare de Libramont (), est la plus élevée de Belgique en service.

Histoire
La gare de Hockai est mise en service le  par la Société royale grand-ducale des chemins de fer Guillaume-Luxembourg, lorsqu'elle ouvre à l'exploitation la ligne de Gouvy à Spa (actuelles sections des lignes 44, 45 et 42).

Le bâtiment de la gare a la particularité d'être bâti à l'écart de la ligne, au sommet de la tranchée où se trouvaient les voies, les quais et un petit bâtiment, disparu depuis, exerçant la fonction de salle d'attente.

Hockai est fermée au trafic voyageurs le  en même temps que le tronçon de Spa-Géronstère à Stavelot.

Patrimoine ferroviaire
Le  appartient à un type non standard des Chemins de fer Guillaume-Luxembourg. De style fonctionnel, il se caractérise par un plan en « L » avec une aile de trois travées ayant des portes et fenêtres rectangulaires (qui ne sont pas sans rappeler celles de la Compagnie des chemins de fer de l'Est, réseau français qui exploitait cette ligne de 1867 à 1872). L'aile latérale au toit moins pentu possède deux fenêtres au sommet arrondi à l'étage dans sa configuration d'origine. Une petite verrière, désormais disparue, avait été ajoutée au mur latéral de la partie frontale.

Le petit bâtiment du quai, accessible depuis un chemin en rampe, était construit en briques et en pierres décoratives. Il apparaît d'abord coiffé d'un toit à deux croupes sur une carte postale ancienne et avec un toit reconstruit (toit plat, fronton décoratif et extension en appentis) sur une autre photographie. Seuls la rampe et le mur de soutènement attenant témoignent de ce bâtiment et des quais.

Le bâtiment principal est réaffecté en commerce et ses façades sont altérées par rapport à l'état d'origine. Un pré-RAVeL a été réalisé sur l'assiette de la ligne ; il est en cours de transformation en véritable RAVeL (chemin asphalté, abords sécurisés) en 2021.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Jonction grand-ducale
 Ligne 44, de Pepinster à Stavelot (en service de Pepinster à Spa-Géronstère)

Gare fermée dans la province de Liège
Ligne 44 (Infrabel)
Gare de Hockai
Gare mise en service en 1867
Gare

Gare de Hockai


Luxembourgs Grand Prix var et Formel 1-løb som blev arrangeret på Nürburgring i Tyskland i  og .

I årene mellem 1949 og 1952 blev løbet kørt i Findel i det sydlige Luxembourg.

Vindere af Luxembourgs Grand Prix

Løb markeret med rosa baggrund var ikke en del af Formel 1-verdensmesterskabet.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Chicane F1 – Luxembourg GP

Luxembourgs Grand Prix


Gunni Busck (født 9. juni 1840 på gården Benzonseje, død 20. marts 1920) var en dansk grosserer. Han var nevø til præsten Gunni Busck.
Til livsvirksomhed havde Busck valgt sig lægens gerning, men tvungen af sygdom måtte han opgive studeringerne og tog 1862 borgerskab som grosserer i København. Nogle år senere begyndte han en forretning, som efterhånden udviklede sig til en meget stor virksomhed, nemlig at pakke sødt smør hermetisk i blikdåser for tropiske lande. De meget strænge fordringer, han stillede til produktionen af det søde smør, havde en betydelig indflydelse på den danske mælkeridrifts udvikling i en række år. I 1874 overgik forretningen til et aktieselskab, "Scandinavian preserved butter Company", hvis leder Busck var. Dette selskab oprettede i 1875 det første fællesmejeri i Danmark, Slagelse Mejeri, der tillige virkede som uddannelsesanstalt for mejersker. I 1877 stiftede Busck aktieselskabet "Københavns Mælkeforsyning", hvis leder han ligeledes var. År for år udviklede sig dette selskab og dets indflydelse på den danske hovedstads mælkeforsyning var overordentlig heldig; også i udlandet vandt selskabets virksomhed anerkendelse og blev efterlignet i flere større byer.

Kilder

Grosserere fra Danmark
Danskere i 1800-tallet
Danskere i 1900-tallet
Artikler fra 1. udgave af Dansk biografisk leksikon
Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)

Gunni Busck (grosserer)


Eva Glawischnig - Piesczek (n. 28 februarie 1969, Villach, Carintia, Austria ca Eva Glawischning) este un om politic austriac, membru al Partidului Verde.

Referințe

Politicieni austrieci
Nașteri în 1969
Nașteri pe 28 februarie
Austrieci în viață
Politiciene austriece

Eva Glawischnig-Piesczek


Tarphius rufonodulosus é uma espécie de escaravelho endêmico da ilha de Santa Maria no arquipélago dos Açores, Portugal. É chamado de Ironclad Beetle (em inglês e Escaravelho-cascudo-da-mata em português.

A espécie é particularmente abundante nas copas de árvores nativas (por exemplo, Picconia azorica) e sob a casca de árvores mortas, tanto em florestas nativas quanto exóticas (dominadas por Acacia sp. e Cryptomeria japonica). Esta espécie tem uma faixa altitudinal entre 200 e 500 m. É uma espécie fungívora noturna.

Possui extensão de ocorrência (EOO) de 28 km² e área de ocupação (AOO) de 28 km². Há um declínio contínuo na EOO, AOO, extensão e qualidade do habitat, bem como no número de indivíduos maduros como resultado das invasões de plantas não nativas.

Esta espécie não está protegida por leis de conservação.

Zopheridae
Tarphius

Coleópteros da Europa
Coleópteros descritos em 1984

Tarphius rufonodulosus


Marina Erakovic (født 6. marts 1988) er en newzealandsk tennisspiller. Hun repræsentere sit land under OL 2012 i London, der blev hun slået ud i første runde i single. Hendes højeste placering på WTA-listen er i single en 39. plads, som hun nåede i maj 2012, og i double en 25. plads fra juni 2013. Hun har vundet én WTA-turnering, U.S. National Indoor Tennis Championships i Memphis i februar 2013, hvor hun i finalen besejrede Sabine Lisicki, der måtte opgive efter første sæt med en skade. Derudover har hun vundet otte titler i double.

Kilder

Eksterne henvisninger

Tennisspillere fra New Zealand

Marina Erakovic


Nursel Köse () este o actriță turcă. A studiat și a lucrat în Germania. Köse a jucat în filmul internațional The Edge of Heaven. A interpretat rolul Keriman în serialul de televiziune Paramparça, Furtună pe Bosfor.

Note

Nașteri în 1970
Actrițe turce
Oameni în viață

Nursel Köse


Alsidieae, tribus crvenih algi, dio porodice Rhodomelaceae. Postoje dva priznata roda s 14 vrsta.

Rodovi
 Alsidium C.Agardh
 Digenea C.Agardh

Sinonimi
 Bryothamnion Kützing, 1843 =  Alsidium
 Helminthochorton Zanardini, 1843 =  Alsidium

Izvori

Rhodomelaceae

Alsidieae


الطابق (من الفارسية ) في الهندسة المعمارية، هو الحد الأدنى للمبنى الذي ينبغي أن يكون قياس 275 سنتيمترا.
عموما، الطابق المبتدئ من مستوى الأرض يسمى طابقا أرضيا. الطوابق التي تاتي فوقة تأخذ بالترتيب أسماء: أول، ثان، ثالث…
بصفة عامة، تتكون المنازل المستقلة من طابقين، في الطابق الأرضي توجد منطقة النهار وفي الأول منطقة الليل.
ثمة منازل تتكون من عدة طوابق على الرغم من أنها ليست مستقلة.

عادة، يمثل الطابق الأخير (Attic) عنصرا من عناصر تتويج البناء في العمارة التقليدية، وكثيرا ما يزين بتماثيل، أو أبراج محصنة كما في مباني روما القديمة، ولا تزال هذه الطريقة تستعمل أسلوبا في العمارة المعاصرة.

مراجع

أرضيات
بناء
بنية تحتية
معرفات

طابق


Ayumu Nagato (født 25. december 1997) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Montedio Yamagata.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ayumu Nagato


Bognæs (dansk) eller Booknis (tysk) er navnet på en bebyggelse og et gods i det østlige Svansø i Sydslesvig, beliggende midtvejs mellem Store Vabs og Damp. Bognæs markerer den sydøstlige pynt af halvøen Svans.

Bognæs er første gang nævnt i 1285 som silua Bokænæs (latinsk: silva≈skov). 1382 findes formen Bokenshøuede. Fra 1900-tallet kendes formen Bøgenæs. Stednavnet er sammensat af substantiverne bøg (oldnordisk bōk) og -næs (oldnordisk nes). Navnet beskriver altså et næs med bøgetræer. Op til i dag er området præget af løvskov. Nord for Bognæs munder Bogå (tysk: Bokenau, også: Svartstrøm Å) i Østersøen.

Bognæs gods var i middelalderen kongelig ejendom og tilhørte den danske krone. Senere gik godset i biskoppernes eje. I 1930 lod friherre Ahlefeldt-Dehn opføre en ny hovedbygning i tidssvarende arkitektoniske former. Den nye bygning med stort valmtag og et stærkt fremspringende, konkavt midterparti blev tegnet af den nordtyske arkitekt Ernst Prinz.

Administrativt hører Bognæs under Vabs kommune i delstaten Slesvig-Holsten. I den danske periode hørte bebyggelsen under Vabs Sogn (Risby Herred, senere Svans Godsdistrikt).

Noter

Svans

Bognæs (Vabs)


O Circo Flutuante foi fundado no Rio de Janeiro. A empresa, que atuava desde 2006 realizando performances artísticas em festas privadas e casas noturnas, mudou o seu modelo de negócio em 2018 investindo na realização de um espetáculo de variedades circenses para integrar a programação cultural da cidade. No ano seguinte a marca adquiriu uma lona de circo e passou a apresentar seus shows sob a sua própria estrutura.

O Circo Flutuante cultiva, em sua decoração e na concepção de seu espetáculo, a estética vintage típica do estilo clássico de arte circense. Porém em seu modo de produção não se pratica a convivência da equipe em caravana nem a itinerância como é comum nos circos tradicionais. O espetáculo é apresentado somente nos fins de semana. Nos dias úteis o espaço funciona como uma lona cultural cuja pauta é composta de cursos e eventos de teatro, música, dança e cultura popular.

O "Varietê Flutuante" é um espetáculo de variedades circenses, inspirado no music hall e no teatro de revista brasileiro. Foi concebido, criado e produzido especialmente para encabeçar a programação do Circo Flutuante. Ele é composto por números de acrobacia, equilibrismo, antipodismo, malabarismo, contorcionismo, pirofagia, ilusionismo, comicidade e dança.

 Números de domadores e adestradores nunca fazem parte do programa porque os proprietários do Circo Flutuante são contra o uso de animais para entretenimento humano.

Temporadas e apresentações do "Varietê Flutuante" no Estado do Rio de Janeiro:

Circos do Brasil
Artes cênicas do Brasil

Circo Flutuante


La Máscara Negra es una serie de televisión estrenada en España en 1982 y producida por TVE. De temporada única compuesta por 11 capítulos de entre 40 y 60 minutos de duración, fue dirigida por Antonio Giménez Rico, Emilio Martínez Lázaro y José Antonio Páramo a partir de los guiones de Manuel Matji, Antonio Larreta, Guido Castillo y Duccio Tessari. Su protagonista es el actor español Sancho Gracia. Enmarcada dentro del género de aventuras, la serie se sitúa a comienzos del  en España, durante la invasión francesa, y narra las aventuras de un justiciero enmascarado, Carlos Zárate, escondido tras la identidad de La Máscara Negra.

Argumento

España, desde 1807, se halla en lucha por su independencia tras la invasión napoleónica. El hambre, la supresión de los derechos feudales, las represalias contra los grandes de España y un sombrío panorama militar es el desgarrado escenario en el que se desarrolla, al tiempo, una guerra contra el invasor y una soterrada contienda civil. Carlos Zárate (Sancho Gracia), noble de acaudalada familia, regresa a su desgarrada patria; su hermano Diego le comunica la noticia de la muerte de su padre tras un enfrentamiento con el temido capitán Graco. Diego oculta a su hermano sus actuaciones en la clandestinidad bajo el disfraz de La Máscara Negra, pero Carlos acaba por descubrir la verdad. Tras la muerte de su hermano, Carlos opta por tomar su identidad secreta y contacta con la resistencia, comenzando una serie de aventuras en pro del alzamiento popular, y de la revolución política y social contra el invasor francés.

Producción

La Máscara Negra fue producida íntegramente por TVE con un presupuesto medio de unos 22 millones de pesetas por episodio. Previstos 13 episodios, solo llegaron a rodarse 11, al parecer por haberse agotado los fondos previstos. Encargada en 1979 por Miguel Martín, entonces director de TVE, con la intención inicial de rodas una versión de El Coyote,la idea se frustró porque el autor del personaje, José Mallorquí, ya había vendido los derechos. Sancho Gracia recurrió entonces al guionista Manuel Matji, quien, junto a Antonio Larreta, Guido Castillo y Duccio Tesssari, comenzó a perfilar la serie, a partir de la idea básica de un personaje enmascarado. En palabras del propio Matji (El País, 19/03/1982):

La serie iba a denominarse El Bastardo, pero entre la concepción de la idea y la emisión se estrenó una serie americana también televisiva con ese mismo título, por lo que finalmente se optó por el nombre de La Máscara Negra. Cuenta, además, con abundantes referencias a episodios y personajes históricos. Así, Pepe Botella (José I Bonaparte) quiere llevarse a Francia el cuadro El entierro del conde de Orgaz, de El Greco; pero Goya hace una réplica de la pintura para evitarlo. El propio Napoleón, de quien se dice que pudo estar de incógnito en España y que pensaba ocupar Inglaterra con naves submarinas que luego cambia por globos; lord Byron, Wellington, el torero Pedro Romero, El Empecinado, Jovellanos, Murat y muchos otros desfilan por La Máscara Negra.

Tampoco faltan alusiones pretendidamente anacrónicas a personalidades contemporáneas del cine. Jack Taylor interpreta en el capítulo "Un día de mayo" a Herzog (aludiendo al cineasta alemán), el hombre que al servicio de los franceses provoca la sublevación y posterior represión del Dos de Mayo. Marisa Paredes interpreta en el episodio "La fantástica invasión" a un personaje masculino que resulta ser un ornitólogo alemán llamado, como el famoso director, Fassbinder.
Cabe destacar también la magnífica banda sonora de Antón García Abril.

El personaje

La Máscara Negra viste madroñera, sombrero español y chaquetilla corta con alamares. Don Carlos Zárate, el hombre tras la máscara, es un aventurero y un jugador, y que adopta la personalidad de afrancesado y de frívolo para ocultar sus actividades como justiciero. Un personaje que guarda un pasado complejo e interesante: se revela, a lo largo de la serie, que ha viajado mucho (Francia, Italia, Inglaterra, Cuba), que fue militar y marino mercante, que es un hombre culto (ha leído, en francés, La Religiosa de Diderot). En un episodio se dice que es amigo de Benjamín Franklin.

Actores y personajes

Además de Sancho Gracia, protagonista absoluto como Carlos Zárate/La Máscara Negra, intervinieron a la largo de la serie: Nuria Gallardo, como Elodia (6 episodios); Antonio Casas, como Gonzalo Pascual (5 episodios); Álvaro de Luna, como el Turco, y Manuel Zarzo, como Cosme (5 episodios).

También otros actores, como Ismael Merlo, Ramiro Oliveros, Fiorella Faltoyano, Alfredo Mayo, Francisco Rabal, Paul Naschy, Manuel Alexandre, Estanis González, Mercedes Alonso y Manuel Tejada.

Referencias

Enlaces externos
 Artículo sobre La Máscara Negra en El País, 19/03/1982.
 Ficha técnica.
 La Máscara Negra en plena época napoleónica.

Series de televisión de Televisión Española
Series de televisión de España iniciadas en 1982
Series de televisión ambientadas en el siglo XIX
Series de televisión de ficción histórica de España
Series de televisión de aventuras de España

La máscara negra (serie de televisión)


Bekir Refik Koraltan (1889, Sivas - 17 Haziran 1974, İstanbul), Türk bürokrat ve  siyasetçi. Demokrat Parti döneminde, 1950 ile 1960 yılları arasında Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı görevinde bulunmuştur.

Yaşamı
İlk ve orta öğrenimini Divriği'de, liseyi İstanbul'da Mercan İdadisi'nde tamamladı. 1910'da Dâru'l-Fünun Hukuk Şubesi'ni (İstanbul Hukuk Fakültesi) bitirdi. 1914'te devlet hizmetine girdi. Savcılık ve emniyet müdürlüğü yaptı; 1919'a kadar sırasıyla Bursa, Gelibolu ve Karaman'da savcı yardımcılığı ve savcılık, daha sonra da emniyet müfettişliği, son olarak da Trabzon'da polis müdürlüğü yaptı.

Mondros Mütarekesi'nden (30 Ekim 1918) sonra, Pontus Rum Cemiyeti'ne karşı kurulan Trabzon Muhafaza-i Hukuk-ı Milliye Cemiyeti'nin çalışmalarına katılınca Damat Ferit Paşa hükûmetince görevine son verildi. Bir süre İstanbul'da avukatlık yaptıktan sonra, Konya'ya geçti ve Türk Kurtuluş Savaşı'na katıldı.

Kurtuluş Savaşı'nda Konya'da bir süre Kuvâ-yi Milliye içinde çalıştı. 23 Nisan 1920'de Türkiye Büyük Millet Meclisi'ne (TBMM) Birinci Dönem Konya milletvekili seçildi. İstiklal Mahkemesi üyeliğinde bulundu; 8 Eylül 1921-31 Temmuz 1922 tarihleri arasında Yozgat İstiklal Mahkemesi Başkanlığına getirildi. II. Dönemde yeniden Konya Milletvekili seçildi. Bu dönemde 8 Aralık 1923 - 5 şubat 1924 tarihleri arasında İstanbul İstiklal Mahkemesi üyeliğinde görevlendirildi. III. ve IV. Dönem Konya Milletvekilliği yapan Koraltan 1935'e değin mecliste kaldı.

1935 yılında yöneticilik görevine döndü. Artvin (1936-1938), Trabzon (1938-1939), Bursa (1939-1942) valiliklerinde bulundu. 1939'da İçel milletvekili olarak tekrar TBMM'ye girdi. VI., VII. ve VIII. Dönem İçel (Mersin) Milletvekilliği yaptı.

1945'te Celal Bayar, Adnan Menderes ve Fuad Köprülü ile birlikte Cumhuriyet Halk Partisi Meclis Grubu'na verdikleri, "Dörtlü Takrir" olarak bilinen önergeye imza koydu ve bu nedenle partiden çıkarıldı. 1946 yılında kurulan Demokrat Parti'nin (DP) dört kurucusundan biri oldu. DP'den 1950, 1954 ve 1957'de İçel milletvekili seçildi. 22 Mayıs 1950'de seçildiği TBMM başkanlığını DP iktidarının sürdüğü 10 yıl boyunca, 27 Mayıs Darbesi'ne (1960) kadar sürdürdü.

27 Mayıs 1960 Darbesi'nden sonra tutuklandı ve Yassıada Yargılamaları'nda yargılandı. Mahkeme sonunda Yüksek Adalet Divanı'nca ölüm cezasına çarptırıldı; daha sonra cezası ömür boyu hapse çevrildi. 3 Ağustos 1966'da kabul edilen af yasasıyla serbest bırakıldı. 16 Nisan 1974'te öteki DP'lilerle birlikte Koraltan'ın da siyasal hakları geri verildi, ancak siyaset hayatına bir daha dönmedi.

Uzun zamandır rahatsız olduğu gut hastalığına bağlı olarak bir böbrek rahatsızlığı geçiren Koraltan, 3 Haziran 1974'te hastaneye kaldırıldı. Durumu gittikçe kötüleşerek böbrek yetmezliği üremiye neden oldu ve ardından kanama geçirdi. 17 Haziran'da Amerikan Hastanesi'nde saat 11.20'de öldü. Cenazesi, 19 Haziran'da İstanbul'daki evinin önünde yapılan saygı duruşunun ardından Ankara'ya nakledilerek, 20 Haziran'da Hacı Bayram Camii'nde kılınan öğle namazını müteakip Cebeci Asri Mezarlığı'nda toprağa verilmiştir.

Kaynakça

1889 doğumlular
Divriği doğumlular
Sivas doğumlu siyasetçiler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Türkiye Büyük Millet Meclisi başkanları
TBMM 1. dönem Konya milletvekilleri
TBMM 2. dönem Konya milletvekilleri
TBMM 3. dönem Konya milletvekilleri
TBMM 4. dönem Konya milletvekilleri
TBMM 6. dönem Mersin milletvekilleri
TBMM 7. dönem Mersin milletvekilleri
TBMM 8. dönem Mersin milletvekilleri
TBMM 9. dönem Mersin milletvekilleri
TBMM 10. dönem Mersin milletvekilleri
TBMM 11. dönem Mersin milletvekilleri
Demokrat Parti (1946) mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
20. yüzyıl Türk avukatları
TBMM Adalet Komisyonu
Almanya Federal Cumhuriyeti Liyakat Nişanı sahipleri
1974 yılında ölenler
İstanbul ilinde hastalıktan ölenler
Böbrek yetmezliğinden ölenler
Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedilenler
Yozgat İstiklâl Mahkemesi üyeleri

Refik Koraltan


Sean Burrell (né le  à Zachary) est un athlète américain spécialiste du 400 mètres haies.

Biographie
Étudiant à l'Université d'État de Louisiane, il remporte pour les Tigers de LSU le titre des championnats NCAA 2021 à Eugene, améliorant avec le temps de  le record du monde junior du 400 mètres haies qui était détenu depuis 1984 par son compatriote Danny Harris.

Records

Notes et références

Liens externes

Hurdleur américain
Coureur de 400 mètres haies
Naissance en février 2002
Naissance en Louisiane

Sean Burrell


Dlhé Klčovo este o comună slovacă, aflată în districtul Vranov nad Topľou din regiunea Prešov, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.384 de locuitori.

Istoric
Localitatea Dlhé Klčovo este atestată documentar din 1270.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Dlhé Klčovo


O Museu Isabella Stewart Gardner () é um museu de arte situado em Boston, no estado do Massachusetts, nos Estados Unidos, que abriga exemplos significativos da arte europeia, asiática e americana. A sua coleção inclui pinturas, esculturas, tapeçarias e artes decorativas. O museu foi construído entre 1898–1901 por Isabella Stewart Gardner (1840–1924), uma colecionadora de arte americana, filantropa e patrona das artes, no estilo arquitetónico dos palácios de Veneza do século XV. Foi inaugurado em 1903.

Uma ala auxiliar, adjacente à estrutura original próxima do parque Back Bay Fens, foi terminada em 2012.

Em 1990, treze das obras do museu foram roubadas; o crime continua sem solução e as obras, avaliadas em cerca de US$ 500 milhões, não foram recuperadas. Uma recompensa de $ 10 milhões por informações que levem à recuperação da arte permanece em vigor.

Ver também
Isabella Stewart Gardner
Tempestade no mar da Galileia

Ligações externas

Estruturas do Registro Nacional de Lugares Históricos
Fenway–Kenmore
Fundações nos Estados Unidos em 1903
Museus-casas
Museus de arte dos Estados Unidos
Museus de Boston
Museus de história dos Estados Unidos
Museus fundados em 1903

Museu Isabella Stewart Gardner


Ridley er en belgisk cykelproducent, grundlagt i 1990.

Ridley sponserer også professionelle cykelhold, som blandt andet .

Eksterne henvisninger

 Ridleys officielle websted

Sportsudstyrsproducenter fra Belgien
Etableret i 1990
Cykelproducenter
Cykelmærker

Ridley


Pale Blue Dot oversat blege blå plet er en tale af Carl Sagan. Talen omhandler jorden med den holdning at menneskene skal være bedre til at passe på hinanden. Carl Sagan bruger her som argument, at der ikke kan komme nogen udefra og redde os, da der endnu ikke er fundet liv andre steder i universet, vis noget går galt.
Pale blue dot er også et billede taget af NASA.

Talen ale Blue Dot bruges i sidste afsnit af dokumentarserien Cosmos, som har Neil deGrace tyson som vært. Carl Sagan er selv medforfatter på serien

Astronomi

Pale Blue Dot


Black Medium Current šesti je studijski album norveškog metal-sastava Dødheimsgard. Diskografska kuća Peaceville Records objavila ga je 14. travnja 2023.

Popis pjesama

Recenzije

Dobio je uglavnom pozitivne kritike. Sam Law dao mu je četiri boda od njih pet u recenziji za Kerrang! i izjavio je: "Bilo kakva pretpostavka o tome kako će zvučati Black Medium Current na krupnih devet pjesama koje traju sedamdeset minuta zapravo bi se svela na pojednostavljivanje. Međutim, svakako se može reći da pažnju jednako zaslužuju i zasebni trenutci prepuni kaotičnih boja i šira slika koja začuđuje [...]." Dom Lawson dao mu je osam i pol boda od njih 10 u recenziji za Blabbermouth i napisao je: "[O]vo je opasno inteligentno i intuitivno djelo, a ako dovoljno dugo ostanete usredotočeni na nj, raspametit će vas." Jillian Drachman dala mu je najvišu ocjenu u recenziji za Metal Injection izjavivši da su pjesme "genijalne" i da album "prikazuje black metal na visokom evolucijskom stupnju".

Zasluge
Dødheimsgard
 Vicotnik – vokali, gitara, programiranje, sintesajzer, efekti, produkcija
 E. Måløy – bas-gitara, dodatni efekti; klavir, violončelo, teremin (na pjesmama "Voyager" i "Requiem Aeternum")
 Tommy "Guns" Thunberg – gitara
 Myrvoll – bubnjevi
Dodatni glazbenici
 Sttng – flauta (na pjesmi "Et smelter")
Ostalo osoblje
 Mathias Aaveren – snimanje, miksanje
 Harris Zourelidis – masteriranje
 Ole Martin Halvorsen – fotografija
 Łukasz Jaszak – omot albuma, dizajn

Izvori

Albumi iz 2023.
Albumi sastava Dødheimsgard

Black Medium Current


Jacques Grelley, né à Bernay le  et mort le  au Texas, est un pilote automobile.

Histoire

Il commence les rallyes à 18 ans puis se consacre à la course.

Il court en France et participe à de nombreuses courses. Il termine  des 24 Heures du Mans en 1961 sur DB Panard HBR5. Il court principalement en catégorie sport mais aussi un peu en Formule 2 et Formule 3. En 1962, il se rend aux États-Unis pour participer aux 12 Heures de Sebring. Puis il s'installe au Texas.

Il devient marchand de vin puis restaurateur tout en continuant la compétition automobile.

Jacques Grelley revenait rarement en France. Il y retrouvait ses proches à Villers-Bocage et participait au rallye Paris-Deauville, au volant d'une de ses Deutsch-Bonnet ou DB Panhard.

C'était un collectionneur d'affiches de circuits automobiles de 1814 à aujourd'hui et des automobiles D.B.

Notes et références

Liens externes

Naissance en mai 1936
Naissance à Bernay (Eure)
Décès en août 2014
Décès au Texas
Pilote automobile français
Décès à 78 ans

Jacques Grelley


Pablo Infante Muñoz (Burgos, España, 20 de marzo de 1980), conocido como Pablo Infante, es un exfutbolista español. Jugaba como centrocampista. En 2016 se retiró.

Trayectoria
Se inició en la cantera del Real Burgos C. F. hasta que, con la desaparición de las categorías inferiores del equipo burgalés se marchó al Racing Lermeño C. F., donde debutó a los diecinueve años en el primer equipo, jugando en Tercera División hasta la temporada 2002/03, cuando fichó por la U. D. G. Río Vena. Su paso fue casi efímero, pues permaneció tan solo una temporada antes de recalar en el Arandina C. F., donde jugó dos temporadas hasta ser contratado por el C. D. Mirandés en el verano de 2005.

Con los rojillos logró el ascenso de categoría a Segunda B en 2009, después de dos campañas siendo campeones de grupo en Tercera División y cayendo en las eliminatorias de ascenso. Durante la Copa del Rey 2011/12 el nombre de Pablo Infante se dio a conocer a nivel nacional por sus actuaciones individuales ante equipos de Primera División como el Villarreal C. F., al que le marcó dos goles en dieciseisavos de final, el Real Racing Club de Santander, contra el que logró un tanto en cada partido de la ronda de octavos, o el R. C. D. Español, logrando de nuevo sendos goles y dando una asistencia a su compañero César Caneda para que marcase el tanto que metió al Mirandés en las semifinales de la competición. En semifinales su equipo cayó derrotado frente al Athletic Club. En el partido de vuelta, celebrado en el estadio de San Mamés, Pablo Infante se encargó, como capitán del equipo, de llevar un ramo de flores al busto de Pichichi, como es tradición para cualquier equipo que visite "la Catedral" por primera vez. Pablo Infante acabó siendo el máximo goleador de esa edición de la Copa del Rey con siete tantos.

El 28 de julio de 2012 el jugador renovó con el Mirandés por una temporada más, en la que se produjo su debut en la Segunda División de España, compaginándolo con su jornada laboral en su banco, el Ibercaja Banco. Marcó el primer gol de su equipo en la categoría en la jornada 3 ante el Xerez C. D..

En julio de 2014 fue fichado por la Ponferradina, club en el que se retiró en el 2016.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Copas regionales

Distinciones individuales

Referencias

Enlaces externos
 Ficha oficial de Pablo Infante en la SD Ponferradina
 Ficha oficial de Pablo Infante en BDFutbol

Futbolistas de la provincia de Burgos
Futbolistas del Arandina Club de Fútbol
Futbolistas del Club Deportivo Mirandés en los años 2000
Futbolistas del Club Deportivo Mirandés en los años 2010
Futbolistas de la Sociedad Deportiva Ponferradina en los años 2010
Nacidos en Burgos

Pablo Infante


Diana L. Kormos-Buchwald (geborene Kormos, * 1956) ist eine israelisch-US-amerikanische Wissenschaftshistorikerin.

Kormos-Buchwald machte ihren Bachelor-Abschluss am Technion und ihren Master-Abschluss (M.S.)  an der Universität Tel Aviv sowie nochmals (M. A.) an der Harvard University. 1990 wurde sie promoviert. Ab 1989 war sie Instructor, 1990 Assistant Professor, 1996 Associate Professor und 2005 Professor für Geschichte am Caltech.

2021 wurde Kormos-Buchwald in die American Philosophical Society gewählt.

Sie befasst sich mit Physikgeschichte des 19. und 20. Jahrhunderts und europäischer Ideen- und Kulturgeschichte dieser Zeit. Kormos-Buchwald ist Gesamtherausgeberin der Gesammelten Werke von Albert Einstein bei Princeton University Press (Einstein Paper Project). Sie erhielt den Pictet Preis der Societé d'Histoire Naturelle in Genf.

Sie ist mit dem Wissenschaftshistoriker Jed Z. Buchwald verheiratet.

Schriften
 Walther Nernst and the transition to modern physical science, Cambridge University Press 1999 (als Diana Kormos Barkan)

Weblinks
 Homepage am Caltech

Physikhistoriker
Hochschullehrer (California Institute of Technology)
Absolvent der Universität Tel Aviv
Mitglied der American Philosophical Society
Israeli
US-Amerikaner
Geboren 1956
Frau

Diana L. Kormos-Buchwald


José Pereira de Abreu Júnior () este un actor brazilian.

Biografie
José Pereira de Abreu Júnior s-a născut la Santa Rita do Passa Quatro, în 24 mai 1946. La vârsta de paisprezece ani, s-a mutat la São Paulo și a început să lucreze ca asistent de laborator și băiat de birou pentru o firmă de avocatură.

A început dramaturgia la Teatrul Universității Catolice din São Paulo, cu piesa Morte e Vida Severina de João Cabral de Melo Neto și Chico Buarque, în 1967. În același timp, a studiat dreptul la PUC-SP.

Un an mai târziu, a fost pe scenă și pe ecran ca profesionist. Dar cariera lui a trebuit să fie scurtată brusc din cauza militării sale politice. Abreu a fost arestat într-un congres UNE, a aparținut Partidului Popular și a acordat "sprijin logistic" VAR-Palmares, Forțele Armate Revoluționare Vanguard, un grup de stânga care a luptat împotriva regimului militar cu acțiuni armate. Dar, în mod contradictoriu, el a participat și la mișcarea hippie, cu călătoriile sale lizergice și cu filosofia sa de pace și iubire.

Datorită exilului din Europa în 1968, se întoarce în 1974 și va locui în Pelotas, RS, locul de naștere al soției sale, actrița și profesorul de teatru Nara Keiserman. Ambii predau la universitatea federală a orașului, dar în curând se mută la Porto Alegre, unde produce spectacole muzicale și joacă piese pentru copii. El este, împreună cu Nara, prima adunare din Rio Grande do Sul din Os Saltimbancos, de Chico Buarque.

Cu succesul filmului A Intrusa, filmat în Uruguaiana, RS, începe să facă săpunuri în TV Globo.

Viața personală
José și Nara Keiserman sunt părinții lui Ana, Theo și Cristiano. Din relația sa cu avocata Neuza Serroni, s-a născut Rodrigo (născut în 1991). José este și tatăl lui Bernardo, rodul relației sale cu Andrea Pontual.

Note

Legături externe

Nașteri în 1946
Actori brazilieni
Brazilieni în viață
Nașteri pe 24 mai

José de Abreu


Trommen er en dansk børnefilm fra 1968 instrueret af Sune Lund-Sørensen og efter manuskript af Lise Roos.

Handling
Nogle børn ønsker at dele glæden over at sneen er væk med en købmand, damen i chokoladebutikken og mælkemanden, ved at de skal spille på tromme. Det vil de ikke. Men måske vil parkbetjenten.

Medvirkende

 Birgitte Forchhammer, Line
 Nicolai Ussing Schmidt, Nicolai

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1968

Trommen (film)


Tercüman, tercümanlık mesleğini yapan kişi, çevirmen.
 Tercüman (gazete), Bahçesaray'da 1883-1918 arasında İsmail Gaspıralı'nın çıkardığı gazete.

 Tercüman (Halka ve Olaylara), günlük gazete.
 Tercüman (Dünden Bugüne), günlük gazete.
 Tercüman-ı Ahvâl (gazete), İstanbul'da 1860-1866 arasında yayımlanan ilk özel Türkçe gazete.

Tercüman (anlam ayrımı)


Constantin Stanciu (f. 24. september 1907 - d. 27. mars 1986) var rúmenskur knattspyrnumaður. Hann varð margfaldur meistari í heimalandi sínu og lék einnig með góðum árangri fyrir landsliðið þar á meðal á fyrstu heimsmeistarakeppninni í Úrúgvæ árið 1930.

Ævi og ferill
Stanciu fæddist í Búkarest og hóf aðeins sextán ára gamall að leika fyrir Venus Búkarest, eitt sigursælasta félag Rúmeníu á árunum milli heimsstyrjaldanna. Hann var á mála hjá Venus-liðinu frá 1923 til 1935 ef undan er skilin leiktíðn 1926-27 þegar hann gekk til liðs við Fulgerul CFR Chișinău í óþökk gamla félagsins og knattspyrnusambandsins. Slík brot á félagaskiptareglum urðu að lokum til þess að liðið var sett í keppnisbann og Stanciu gekk aftur í raðir Venus Búkarest þar sem hann varð rúmenskur meistari árin 1929, 1932 og 1934. Síðar gekk hann til liðs við erkióvinina í Juventus Búkarest frá 1935 til 1939 og lauk loks ferlinum hjá Metalosport Búkarest.

Landsleikir Stanciu urðu átta eða níu talsins á tímabilinu 1929-31 (heimildum ber ekki saman). Hann tók þátt í þremur af sex leikjum Rúmeníu í Balkan-keppninni 1929-31, sem lauk með sigri Rúmena.

Rúmenía sendi lið til keppni á HM 1930 í Úrúgvæ, eitt fárra Evrópulanda. Stanciu skoraði annað mark Rúmena í 3:0 sigri á Perú í fyrsta leik en liðið sá aldrei til sólar á móti heimamönnum í seinni leiknum og tapaði 4:0.

Tveir síðustu landsleikir Stanciu voru árið 1931 í Mið-Evrópukeppni áhugamannaliða sem fram fór á árabilinu 1931-34. Rúmenar fóru þar með sigur af hólmi.

Stanciu reyndi fyrir sér um skamma hríð sem knattspyrnuþjálfari á sjötta áratugnum. Hann lést í Búkarest árið 1986.

Heimildir

Rúmenskir knattspyrnumenn

Constantin Stanciu


Harald Heinrichs (* 1970) ist ein deutscher Soziologe. Er ist Professor für Nachhaltigkeit und Politik an der Leuphana Universität Lüneburg.

Heinrichs studierte 1992 bis 1998 Soziologie, Politikwissenschaft und Wirtschaftspolitik an der Westfälischen Wilhelms-Universität Münster.  2002 promovierte er in Soziologie an der Universität Stuttgart (in Kooperation mit dem Forschungszentrum Jülich) zum Thema Politikberatung in der Wissensgesellschaft – Eine Analyse umweltpolitischer Beratungssysteme. Von 1999 bis 2000 war er Gastwissenschaftler an der Tufts University in den USA. Am Forschungszentrum Jülich war er Postdoc von 2001 bis 2004, ab 2002 war Heinrichs zugleich Lehrbeauftragter für Wissenschafts-, Technik- und Umweltsoziologie an der Heinrich-Heine-Universität Düsseldorf.

Von 2004 bis 2008 war er Juniorprofessor für Partizipation und Nachhaltige Entwicklung am Institut für Umweltkommunikation der Universität Lüneburg. Von 2008 bis 2009 war er Corporate Responsibility Manager bei der Wirtschaftsprüfungsgesellschaft KPMG. Seit 2009 ist Heinrichs Professor für Nachhaltigkeit und Politik an der Fakultät Nachhaltigkeit der Leuphana Universität Lüneburg.

Heinrichs befasst sich vor allem mit der Institutionalisierung von Nachhaltigkeit in Politik und Verwaltung (1), dem Zusammenhang von Nachhaltigkeit, Politik und Wirtschaft (2), sowie der Betrachtung von Nachhaltigkeit als Konflikt-, Kommunikations- und Kooperationsprozess (3). Er führt Forschungs- und Entwicklungsprojekte zum Thema z. B.  für das Bundesforschungsministerium, die Deutsche Bundesstiftung Umwelt, das Umweltbundesamt oder den WWF durch. Er ist als Berater und Beirat für private und öffentliche Institutionen aktiv, u. a. in der Sharing Economy International Advisory Group der Stadt Seoul.

Bücher
 Politikberatung in der Wissensgesellschaft : eine Analyse umweltpolitischer Beratungssysteme. (zugl. Diss.) Dt. Univ.-Verl. 2002, ISBN 3-8244-4512-3.
 zus. mit Peter Peters: Öffentliche Kommunikation über Klimawandel und Sturmflutrisiken: Bedeutungskonstruktion durch Experten, Journalisten und Bürger. Forschungszentrum Jülich 2005, ISBN 3-89336-415-3.
 zus. mit Heiko Grunenberg: Klimawandel und Gesellschaft: Perspektive Adaptionskommunikation. VS, Verl. für Sozialwiss. 2009, ISBN 978-3-531-15844-0.
 als Herausgeber zusammen mit Matthias Groß: Environmental Sociology: European Perspectives and Interdisciplinary Challenges. Dordrecht: Springer, 2010, ISBN 978-90-481-8729-4.
 als Herausgeber zus. mit Katina Kuhn und Jens Newig: Nachhaltige Gesellschaft: welche Rolle für Partizipation und Kooperation? VS-Verlag 2011, ISBN 978-3-531-17840-0.

Einzelnachweise

Hochschullehrer (Leuphana Universität Lüneburg)
Kommunikationswissenschaftler
Deutscher
Geboren 1970
Mann
Nachhaltigkeitsforscher

Harald Heinrichs


NGC 184 este o galaxie lenticulară, posibil spirală, situată în constelația Andromeda. A fost descoperită în 6 octombrie 1883 de către Édouard Stephan.

Note

Vezi și
 NGC 183
 NGC 185

Legături externe
 NGC 184 pe spider.seds.org
 NGC 184 pe WikiSky

Galaxii
Obiecte NGC
Constelația Andromeda
Obiecte astronomice descoperite în 1883
Obiecte astronomice descoperite de Édouard Stephan

NGC 184


El Sabueso de Bulgaria (, balgarsko gonche) es una raza de perro de caza originario de ese país. Popular en Bulgaria, es difícil de encontrar fuera de sus fronteras.

Reconocido por la Federación Cinológica de Bulgaria, miembro de la FCI, se trata de un sabueso de tamaño medio de cuerpo fuerte, armonioso y elegante con una línea muy rectangular.

Orígenes
Se desconoce como llegó esta raza a la región y donde descansan sus orígenes. Algunas fuentes indican que ilirios, tracios, celtas y griegos que habitaron la península balcánica utilizaban para la caza sabuesos similares. Algunos estudiosos sugieren que todos los sabuesos encontrados en la península se originaron en Asia.

La raza se presentó en la Feria Mundial de la Caza de Plovdiv de 1981.

Véase también
Sabueso

Enlaces externos
BRFK

Sabuesos
Razas de perro de Bulgaria

Sabueso de Bulgaria


Cordia leslieae, kritično ugrožena biljna vrsta iz porodice boražinovki. Drvo, naraste do 7. metara visine; Panamski je endem

Izvori

Cordioideae

Cordia leslieae


Sa-Montou (fils de Montou) est un vizir égyptien en fonction à la fin de la .

Biographie
Sa-Montou est connu par une stèle qui le montre assis devant une table d'offrandes. La stèle est aujourd'hui exposée au Musée égyptien du Caire. La mère de Sa-Montou est une femme appelée Satip. Une bouche de Nekhen Sa-Montou avec la même mère est connue par plusieurs inscriptions rupestres en Basse-Nubie. Elles datent des années 6 et 9 du roi  et rapportent une petite campagne militaire contre la Nubie. Il semble probable que les deux sources se réfèrent à la même personne, les inscriptions nubiennes appartenant à l'époque précédant sa promotion au poste de vizir.

Une chapelle d'offrandes de Sésostris (Vienne AS 198), rapporteur du vizir, pourrait appartenir à un serviteur de Sa-Montou. Une personne portant le même nom et le même titre est mentionnée sur la stèle du Caire (CG 20102).

Notes et références

Index égyptologique
Vizir de l'Égypte antique
XIIe dynastie égyptienne

Sa-Montou


est un film italien réalisé par Luciano Salce et sorti en 1969.

C'est la suite du Gynéco de la mutuelle, un film de Luigi Zampa sorti l'année précédente.

Synopsis
Le professeur Guido Tersilli, à la tête d'une clinique prestigieuse, accorde une attention particulière aux dépenses, aux budgets et aux conventions, de sorte que les meilleurs traitements deviennent l'apanage des patients riches ou prêts à payer grassement, au mépris total de ceux qui, en revanche, sont contraints de recourir à la convention mutualiste. La cupidité de Tersilli, également soutenu par sa mère, ne connaît aucune limite et rien ne peut l'arrêter, pas même la désapprobation des médecins et des collaborateurs. Ces derniers décident finalement d'abandonner la clinique pour la santé des patients et aussi pour leur propre bénéfice. Dans la clinique ne reste alors que le médecin-chef.

Tersilli, qui est maintenant sur la corde raide à cause des difficultés financières, médite un moment sur la possibilité de quitter son travail pour retourner soigner les patients, lorsque le retour de sa mère après une opération de chirurgie esthétique dans une clinique suisse ouvre au médecin une perspective attrayante : transformer Villa Celeste en une clinique de chirurgie esthétique et un centre de beauté bien équipés et luxueux pour le bien-être psychophysique, en donnant voix au slogan « La vieillesse et la laideur sont des maladies dont on peut et doit se remettre ».

Fiche technique
 Titre original italien :
 Réalisateur : Luciano Salce
 Scénario : Alberto Sordi, Sergio Amidei
 Photographie : Sante Achilli
 Montage : Sergio Montanari
 Musique : Piero Piccioni
 Effets spéciaux : Silvio Braconi, Aldo Frollini
 Décors : Franco Bottari
 Costumes :
 Maquillage :
 Production : Ugo Tucci,
 Sociétés de production : San Marco Cinematografica
 Pays de production :
 Langue originale : italien
 Format : Couleur - Son mono - 35 mm
 Durée : 103 minutes
 Genre : Comédie à l'italienne
 Dates de sortie :
 Italie :  (Turin et Rome) ;  (Milan)

Distribution
 Alberto Sordi : Guido Tersilli
 Ida Galli : Anna Maria Tersilli
 Pupella Maggio : Antonietta Parise
 Claudio Gora : Professeur De Amatis
 Alessandro Cutolo : Commendatore Valentano
 Giovanni Nuvoletti : Professeur Gustavo Azzarini
 Nanda Primavera : Céleste, mère de Guido
 Marisa Fabbri : Sœur Béatrice
 Gino Lavagetto : médecin Cremona
 Joanna Knox : Mme Corradina Colombo
 Ira von Fürstenberg : Dr. Olivieri
 Franco Abbina : Dr. Misticò
 Sandro Merli : Dr. Drufo
 Claudia Giannotti : Dr. Natoli
 Antonella Della Porta : Mlle Fabiani
 Sandro Dori : Dr. Zucconi
 Filippo De Gara : Dr. Sandolini
 Franca Sciutto : Ersilia Di Gennaro
 Patrizia De Clara : Sœur Pasqualina
 Laura De Marchi : infirmière dormante
 Adriano Amidei Migliano : Dr. Guberti
 Gennaro Masini : époux de Ersilia Di Gennaro
 Paolo Paoloni : Lampredi, agent d'assurance maladie
 Lino Banfi : représentant en médecine
 Jessica Dublin : femme en surpoids
 Marco Tulli : portier du Palazzo dei Congressi
 Luigi Zerbinati : un patient

Production
Le titre original du film était : Il prof. dott. Guido Tersilli primario della clinica Villa Celeste delle Piccole Ancelle dell'Amore Misericordioso convenzionata con le mutue ( « Le docteur Guido Tersilli, directeur de la clinique Villa Celeste des Petites Servantes de l'Amour Miséricordieux affilié à la mutuelle »), qui a ensuite été légèrement raccourci pour des raisons de distribution.

Tournage
La clinique du film est la maison de retraite Pio XI située à Rome, Via Aurelia 559. La façade de la clinique est différent de celle visible aujourd'hui, les fameux couloirs dans lesquels le Dr Tersilli se promène d'abord avec les médecins puis virevolte avec les assistants dans la scène finale sont les mêmes.

Musique
La bande originale est de Piero Piccioni ; le morceau qui accompagne les danses de l'équipe médicale dans les couloirs de la clinique est la  ( « Marche d'Esculape »). Le long et pressant solo de batterie qui sert d'intro est joué par le batteur . Chant et voix par .

Accueil
Le film a été le troisième plus grand succès de la saison cinématographique 1969-70 avec 6,8 millions d'entrées.

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1969
Comédie italienne
Comédie à l'italienne
Film en italien
Film réalisé par Luciano Salce
Film scénarisé par Alberto Sordi
Film avec une musique composée par Piero Piccioni
Film tourné dans le quartier de l'EUR
Film se déroulant à Rome
Film mettant en scène un médecin
Suite de film italien

Il prof. dott. Guido Tersilli primario della clinica Villa Celeste convenzionata con le mutue


A rubber band (also known as an elastic band, gum band or lacky band) is a loop of rubber, usually ring or oval shaped, and commonly used to hold multiple objects together. The rubber band was patented in England on March 17, 1845, by Stephen Perry. Most rubber bands are manufactured out of natural rubber as well as for latex free rubber bands or, especially at larger sizes, an elastomer, and are sold in a variety of sizes.

Notable developments in the evolution of rubber bands began in 1923 when William H. Spencer obtained a few Goodyear inner tubes and cut the bands by hand in his basement, where he founded Alliance Rubber Company. Spencer persuaded the Akron Beacon Journal as well as the Tulsa World to try wrapping their newspapers with one of his rubber bands to prevent them from blowing across lawns. He went on to pioneer other new markets for rubber bands such as: agricultural and industrial applications and a myriad of other uses. Spencer obtained a patent on February 19, 1957, for a new "Method for Making Elastic Bands" which produced rubber bands in an Open Ring design.

Manufacturing
Most rubber, whether it is natural or synthetic, typically arrives at the manufacturing facility in large bales. Rubber bands are made by extruding the rubber into a long tube to provide its general shape. There are a number of different methods that can be applied at this point in the manufacturing process. Originally, and in some instances still today, the rubber tubes will then be placed on mandrels, curing the rubber with heat, and then slicing them across the width of the tube into little bands. This causes the tube to split into multiple sections, creating rubber bands. This is most commonly known as an "off-line" rubber extrusion process.

While other rubber products may use synthetic rubber, most rubber bands are primarily manufactured using natural rubber because of its superior elasticity.

Natural rubber originates from the latex of the rubber tree, which is acquired by tapping into the bark layers of the rubber tree. Rubber trees belong to the spurge family (Euphorbiaceae) and only survive in hot, humid tropical climates near the equator, so the majority of latex is produced in the Southeast Asian countries of Malaysia, Thailand, and Indonesia. Once the latex has been tapped and is exposed to the air, it begins to harden and become elastic, or rubbery.

Rubber band sizes

Measuring

A rubber band is usually measured in three basic dimensions: the flat length, cut width, and wall thickness. The flat length is the total unstretched length. Perpendicular to the flat length is the cut width. Wall thickness is generally measured using tools such as calipers or pin gauges. The wall thickness determines the band's strength and durability.

If one imagines a rubber band during manufacture, that is, a long tube of rubber on a mandrel, before it is sliced into rubber bands, the band's width is decided by how far apart the slices are cut, and its length by the circumference of the tube.

Size numbers

A rubber band is assigned an industry-standard number based on its dimensions. The first use of rubber band size numbers can be traced back to the early 20th century. While it is difficult to pinpoint an exact date, the practice of categorizing rubber bands by size allowed to easily select the appropriate rubber band for their specific needs. Standards for the rubber band were established in the United States in 1925 by the Department of Commerce, Bureau of Standards and is the first known publication to reference rubber band size.

Generally, rubber bands are numbered from smallest to largest, width first.
Thus, rubber bands numbered 8–19 are all  inch wide, with lengths going from  inch to  inches.
Rubber band numbers 30–35 are for width of  inch, going again from shorter to longer.
For even longer bands, the numbering starts over for numbers above 100, again starting at width  inch.

{| class="wikitable"
|+Rubber band sizes
| Size
| Length (in)
| Width (in)
| Thickness (in)
|-
| 10
|
|
|
|-
| 12
|
|
|
|-
| 14
| 2
|
|
|-
| 31
|
|
|
|-
| 32
| 3
|
|
|-
| 33
|
|
|
|-
| 61
| 2
|
|
|-
| 62
|
|
|
|-
| 63
| 3
|
|
|-
| 64
|
|
|
|-
| 117
| 7
|
|
|-
|}

Thermodynamics

Temperature affects the elasticity of a rubber band in an unusual way. Heating causes the rubber band to contract and cooling causes expansion.
Stretching a rubber band will cause it to release heat, while releasing it after it has been stretched will make it absorb heat, causing its surroundings to become a little cooler. This effect is due to the higher entropy of the unstressed state, which is more entangled and therefore has more states available. In other words, the ability to convert thermal energy into work while the rubber relaxes is allowed by the higher entropy of the relaxed state.

The result is that a rubber band behaves somewhat like an ideal monatomic gas inasmuch as (to good approximation) that elastic polymers do not store any potential energy in stretched chemical bonds. No elastic work is done to "stretch" molecules when work is done upon these bulk polymers. Instead, all work done to the rubber is "released" (not stored) and appears immediately in the polymer as thermal energy. Conversely, when the polymer does work on the surroundings (such as contracting to lift an object) it converts thermal energy to work in the process and cools in the same manner as an ideal gas, expanding while doing work.

Red rubber bands

In the UK during 2004, following complaints from the public about postal carriers creating litter by discarding the rubber bands which they used to keep their mail together, the Royal Mail introduced red bands for their workers to use: it was hoped that, as the bands were easier to spot than the traditional brown ones and since only the Royal Mail used them, employees would see (and feel compelled to pick up) any red bands which they had inadvertently dropped. As of 2006, some 342 million red bands were being used per year.
The Royal Mail no longer uses red rubber bands as of about 2010. The exact date is uncertain, presumably as different areas used up old stock at different rates.

Rubber bands in orthodontics
Special rubber bands of medical-grade latex can be used (worn) for orthodontic correction of teeth position together with metal braces or clear aligners to apply additional pressure on the teeth being straightened.  They are termed orthodontic elastics.

Ranger bands

This type of rubber band was popularized by use in the military. Ranger bands are essentially sections of tire inner tubing cut into various sizes. They have the advantage of being versatile, durable, and resistant to weather and abrasion. They are commonly used for lashings, and can also be used for makeshift handle grips, providing a strong high-friction surface with excellent shock absorption.

Identical loops of inner tube are used by cavers and cave divers, and in that context are called snoopy loops by the British caving and cave diving community. When they get lost they are recognizable as a common form of litter.

Snoopy loops are easily cut from discarded car and motorcycle inner tubes using a pair of scissors. A knife cut may leave a notched edge which can lead to tearing. Varying sizes of inner tube are used for different tasks. Uses in caving include sealing cuffs of oversuits and collars of boots against the ingress of water, holding kneepads and elbow pads in place or securing dive lines to small rocks. and have been used for first aid for strapping injured joints tightly in place.

Technical divers use small snoopy loops made from bicycle inner tubes to prevent backup lights clipped to a dive harness from dangling, and larger loops cut from car tubes are used to stow hoses against sling or sidemount cylinders.

The exact origin is unknown and has been subject to much speculation. The practice of using snoopy Loops has been claimed to have originated in Greece and spotted by Cave Diving Group members in the late 1970s. The practice was then propagated in Yorkshire Dales. Another claim is that snoopy loops were named by Dave Morris, a Cave Diving Group caver who noticed how they 'snooped' around boulders. It was considered a ridiculous name at the time. None of these claims are particularly plausible as the use is obvious and is likely to have originated independently in several places at earlier dates.

Elastration

In animal husbandry, rubber bands are used for docking and castration of livestock. The procedure involves banding the body part with a tight latex (rubber) band to restrict blood flow. As the blood flow diminishes, the cells within the gonads die and dehydrate. The part eventually drops off.

Model use
Rubber bands have long been one of the methods of powering small free-flight model aircraft, the rubber band being anchored at the rear of the fuselage and connected to the propeller at the front. To 'wind up' the 'engine', the propeller is repeatedly turned, twisting the rubber band. When the propeller has had enough turns, the propeller is released and the model launched, the rubber band then turning the propeller rapidly until it has unwound.

One of the first to use this method was pioneer aerodynamicist George Cayley, who used rubber band-driven motors for powering his small experimental models. These 'rubber motors' have also been used for powering small model boats.

Balls

A rubber band ball is a sphere of rubber bands made by using a knotted single band as a starting point and then wrapping rubber bands around the center until the desired size is achieved. The ball is usually made from 100% rubber bands, but some instructions call for using a marble, a crumpled piece of paper, or a ping-pong ball as a starting point.

Notable rubber band balls

The world's largest rubber band ball as of November 19, 2008, was created by Joel Waul of Lauderhill, Florida. He is currently the World Record Holder according to the Guinness World Records. The ball, which previously sat under a tarp in Waul's driveway, weighs 9,032 pounds (4,097 kg), is more than  tall (which implies about a  circumference), and consists of more than 700,000 rubber bands. It set the world record on November 13, 2008, in Lauderhill, Florida. The ball is now owned by Ripley's Believe It or Not!.

Steve Milton of Eugene, Oregon, previously held the record for the biggest rubber band ball beginning in 2006. During the construction of his rubber band ball, he was sponsored by OfficeMax, who sent him rubber bands to use for his ball. His ball was approximately 175,000 rubber bands,  tall (circumference: ), and weighed . He began building the ball, with help from his family, in November, 2005 and would store the ball in their garage.

Before Steve Milton, the record was held by John Bain of Wilmington, Delaware, beginning in 1998. In 2003, his ball weighed around , consisting of over 850,000 rubber bands and is  tall (circumference: ). He put the ball up for auction in 2005, but he and his ball participated in Guinness World Records Day 2006. The bands were donated by two companies: Alliance Rubber and Textrip Ltd./Stretchwell Inc.

The former world record was set in 1978.

See also
 Hair tie
 Rainbow Loom
 Rubber band gun
 Silly Bandz

References

External links

1845 introductions
19th-century inventions
Caving equipment
Diving equipment
English inventions
Fasteners
Rubber products
Stationery

Rubber band


Oružane snage Svetog Rimskog Carstva (njem. Reichsarmee, lat. Exercitus imperii) bila je nacionalna vojska Svetog Rimskog Carstva stvorena 1422. godine, a ukinuta je kada se Carstvo raspalo 1806. godine tijekom Napoleonskih ratova, točnije u bitci kod Austerlitza.

Vojska Carstva nije predstavljala stalnu vojsku koja je uvijek bila spremna na rat. Kad je postojala opasnost, okupljena je vojska Carstva kako bi se provela carska vojna kampanja. Različite snage vojske Carstva često su imale jaču lokalnu odanost od svoje lojalnosti caru.

Kraj
Godine 1804. carske snage postale su Carska i kraljevska vojska (njem. Kaiserlich-königliche Armee), koju je Francusko Carstvo porazili u bitci kod Austerlitza 1805. godine. Godine 1806. Napoleonovo Carstvo pripojolo je veći dio bivšeg Carstva svojoj novonastaloj marionetskoj državi prozvanoj Rajnska konfederacija.

Izvori

Njemačka vojna povijest
Austrijska vojna povijest

Oružane snage Svetog Rimskog Carstva


Frederic Vystavel (29 de agosto de 1993) é um remador dinamarquês, medalhista olímpico.

Carreira

Vystavel conquistou a medalha de bronze nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio na prova de dois sem masculino, ao lado de Joachim Sutton, com o tempo de 6:19.88.

Remadores olímpicos da Dinamarca
Remadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Frederic Vystavel


Fleischmannia, biljni rod iz porodice Asteraceae smješten u vlastiti podtribus Fleischmanniinae, dio tribusa Eupatorieae, potporodica Asteroideae.

Postoji 98 vrsta rasprostranjenih po Sjevernoj i Južnoj Americi.

Podtribusu Fleischmanniinae pripada možda i rod Zyzyura.

Vrste

 Fleischmannia allenii R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia altihuanucana H.Rob.
 Fleischmannia anisopoda (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia arguta B.L.Rob.
 Fleischmannia bergantinensis (V.M.Badillo) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia blakei (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia bohlmanniana R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia bridgesii (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia cajamarcensis H.Rob.
 Fleischmannia carletonii (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia ceronii H.Rob.
 Fleischmannia chiriquensis R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia ciliolifera R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia coibensis S.Díaz
 Fleischmannia cookii (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia crocodilia (Standl. & Steyerm.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia cuatrecasasii R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia davidsmithii H.Rob.
 Fleischmannia deborabellae R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia dissolvens (Baker) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia dodsonii H.Rob.
 Fleischmannia ejidensis (V.M.Badillo) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia ferreyrae R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia fiebrigii (Hieron.) H.Rob.
 Fleischmannia fragilis (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia gentryi R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia gonzalezii (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia granatensis R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia guatemalensis R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia hammelii H.Rob.
 Fleischmannia harlingii R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia hassleri H.Rob.
 Fleischmannia hatschbachii H.Rob.
 Fleischmannia haughtii R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia holwayana (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia hymenophylla (Klatt) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia ignota (V.M.Badillo) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia imitans (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia incarnata (Walter) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia killipii H.Rob.
 Fleischmannia kingii H.Rob.
 Fleischmannia klattiana (Hieron.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia laxa (Gardner) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia laxicephala (Cabrera) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia lellingeri R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia lithophila (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia lloensis (Hieron.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia loxensis H.Rob.
 Fleischmannia magdalenensis (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia marginata (Poepp. & Endl.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia matogrossensis H.Rob.
 Fleischmannia matudae R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia mayorii (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia mercedensis (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia microstemoides H.Rob.
 Fleischmannia microstemon (Cass.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia misera (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia monagasensis (V.M.Badillo) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia multinervis (Benth.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia narinoensis H.Rob.
 Fleischmannia neei H.Rob.
 Fleischmannia nix R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia obscurifolia (Hieron.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia pastazae (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia pennellii (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia petiolata H.Rob.
 Fleischmannia pinnatifida Pruski
 Fleischmannia plectranthifolia (Benth. ex Oerst.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia porphyranthema (A.Gray) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia prasiifolia (Griseb.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia pratensis (Klatt) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia profusa H.Rob.
 Fleischmannia purpusii R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia pycnocephala (Less.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia pycnocephaloides (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia quirozii H.Rob.
 Fleischmannia remotifolia (DC.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia rhodotephra (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia sagasteguii H.Rob.
 Fleischmannia schickendantzii (Hieron.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia seleriana (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia sideritidis (Benth.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia sinaloensis (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia sinclairii (Benth. ex Oerst.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia sonorae (A.Gray) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia soratae (Sch.Bip. ex B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia splendens R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia steinbachii H.Rob.
 Fleischmannia steyermarkii R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia suderifica R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia tamboensis (Hieron.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia trinervia (Sch.Bip.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia tysonii R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia vargasii H.Rob.
 Fleischmannia viscidipes (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia yucatanensis R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia yungasensis (B.L.Rob.) R.M.King & H.Rob.
 Fleischmannia zakii H.Rob.

Sinonimi
 Sartorina R.M.King & H.Rob.

Izvori

Eupatorieae

Fleischmannia


Kuğu Gölü (Rusça: Лебединое Озеро - Lebedinoye Ozero), Pyotr İlyiç Çaykovski tarafından 1875-76 yıllarında bestelenmiș dört perdelik bale eseri.

Eserde, bir büyücü (Rothbard) tarafından arkadaşları ile birlikte kuğuya dönüştürülen ve ancak bir erkeğin aşkı ile tekrar insan kılığına dönüşebilecek olan Odette ile Prens Siegfried arasındaki aşk ve büyücünün, kızı Odil'i prenses Odette kılığına sokarak prensi kandırması anlatılır.

Moskova'daki Rus Kraliyet Tiyatrosu'nun (şimdiki adıyla Bolşoy Balesi) 1875 yılında verdiği sipariş üzerine bestelenen eserin ilk temsili 1877 yılında Moskova'da Julius Reisinger koreografisi ile yapıldı.

İlk sahnelenişinde başarılı bulunmayan eser, 1882-1883 sezonundan sonra repertuvardan kalkmış ve besteci başarısızlıktan kendi müziğini sorumlu tutarak 12 yıl boyunca başka bale eseri bestelememişti.

Bestecinin 1893'te ölümünden sonra ilk balesi olan Kuğu Gölü, ünlü koreograflar Petipa ve Ivanov'un koreografisi ile yeniden sahnelenmeye başlamıştır. Birinci ve üçüncü sahneleri Petipa, ikinci ve dördüncü sahneleri İvanov koreografilemişti. Petipa ve İvanov'un yarattığı yeni Kuğu Gölü'nün ilk sahneleniş tarihi 27 Ocak 1895'tir. Günümüzde yetmişe yakın değişik varyasyonu vardır; neredeyse hepsi Petipa ve İvanov'un koreografisinden esinlenmiştir

Çoğu yapımda Odette ve Odile rollerini aynı dansçı üstlenir. Gelmiş geçmiş en ünlü balerinlerden Perina Legnani'nin 1895'te Sankt-Peterburg'daki Mariinski Tiyatrosu'nda Odette/Odin çifte rolündeki performansı, sıra dışı teknik başarısı ile efsaneleşmiştir. Leganini, 32 fouetté dönüşü yapabilen ilk balerin idi. Koreograf Petipa, teknik olarak çok zor bu dönüşü eserin "Siyah sahne" olarak bilinen üçüncü sahnesine yerleştirmiştir. Odette/Odile rolü, gerek teknik zorluğu gerekse hem saflığı hem de şeytanlığı aynı başarıyla canlandırmayı gerektirmesi açısından günümüzde bir balerinin repertuvarındaki en zor rol olarak kabul edilmektedir.

Eserin Türkiye prömiyeri 29 Ekim 1965'te Ankara'da yapıldı. Rejiyi Ninette de Valois, Odette ve Odile rollerini Gülcan Tunççekiç ve Meriç Sümen dönüşümlü olarak üstlendi.

Eserin konusu
Eserin librettosunun kime ait olduğu konusunda kesin bilgi yoktur. Libretto, Alman yazar Johann Karl August Musäus'un "Der geraubte Schleier" (Çalıntı Duvak) adlı öyküsünü temel alsa da bu öykü Kuğu Gölü'nün yalnızca genel hatlarını oluşturmaktadır. "Beyaz Ördek" adlı Rus halk öyküsü de balenin öyküsüyle benzerlikler gösterir ve Kuğu Gölü'ne kaynak olmuş olabileceği düşünülmektedir.

Prens Siegfried, göl kenarında dolaşırken kuğuların arasından ortaya çıkan biri, ona prenses Odette olduğunu, büyücü Rothbart'ın onu ve arkadaşlarını kuğu şekline soktuğunu; ancak geceyarısı insan kılığına geri dönebildiklerini sabah karşı yeniden kuğuya dönüştüklerini anlatır. Büyünün bozulması için bir erkeğin kızlardan birisine âşık olup –sadece onun- aşkına yemin etmesi gerekmektedir. Prens, Odette'i yanında alıkoymak ister ama o kuğuya dönüşüp göle geri döner.

Ertesi gün 21. doğum günü nedeniyle onuruna verilen baloda Prens, kendisine tanıtılan kızlardan birini evlenmek için seçmek durumundadır. Baloya baron kılığına girmiş büyücü Rothbart yanında Odette'in yüzünü kullanan kızı Odile ile gelir. Prens, Odile'in Odette olduğunu zannederek onu sevdiğine dair yemin eder.

Buna tanık olan Odette, ihanete uğradığı için ölmek ister. Durumu fark eden ve bağışlanmak için göle gelen prens, Odette'e yalvarıp aşkını kabul ettirir. Bu sırada büyücü Rothbart çıkagelir ve prense kızıyla evlenmek için ettiği yemini hatırlatır. Odette'ten ayrılmak istemeyen prens, sevgilisi ile ölmeye karar verir ama iki sevgilinin fedekârlığı büyüyü bozar. Büyücü ölür; kuğular insana dönüşür; Prens Siegfired ile Prenses Odette birbirine kavuşur. (Sonraki versiyonlarda farklı sonlar yazılmıştır.)

Sinema
Kuğu Gölü'ndeki Beyaz Kuğu ve Siyah Kuğu'yu aynı anda oynaması için seçilen bir balerinin yaşadığı zorlukları anlatan Siyah Kuğu (2010) adlı bir film çekilmiştir.

Kaynakça

Çaykovski'nin eserleri
Baleler

Kuğu Gölü


Tunak Tunak Tun (istočnopandžapski ਤੁਣਕ ਤੁਣਕ ਤੁਣ) ljubavna je pop pjesma indijskog pjevača Dalera Mehndija iz 1998. godine. Na Zapadu je pjesma stekla popularnost kao internetski fenomen. Pjesma je postala veliki hit u Indiji. Na službenom kanalu izdavačke kuće Sony Music India na YouTubeu pjesma ima preko 147,000.000 prikaza. Njezin je glazbeni spot prvi spot animiran uz pomoć računala u Indiji.

Izvori

Glazba
Indijska umjetnost
Internetski memi

Tunak Tunak Tun


Vulcaniella rosmarinella ist ein Schmetterling (Nachtfalter) aus der Familie der Prachtfalter (Cosmopterigidae).

Merkmale
Die Falter erreichen eine Flügelspannweite von 7 bis 8 Millimeter. Kopf, Thorax und Tegulae glänzen dunkelbraun und glitzern golden. Die Vorderflügel sind wie bei Vulcaniella grabowiella gezeichnet.

Bei den Männchen ist das rechte Brachium leicht gekrümmt und distal geweitet. Der Apex ist rundlich. Das linke Brachium ist ebenfalls leicht gekrümmt und rundlich. Die Valven sind parallelwandig. Die rechte Valvella ist kürzer als der distale Teil des Aedeagus. Sie ist leicht gekrümmt, kräftig und an der Basis sehr breit. Sie verjüngt sich allmählich in Richtung Apex. Die linke Valvella ist lang und verjüngt sich allmählich. Der distale Teil des Aedeagus verjüngt sich abrupt, der Apex ist gekrümmt.

Bei den Weibchen verengt sich das 8. Segment hinten. Die Antevaginalplatte ist V-förmig. Am hinteren Ende des 7. Sternits befindet sich eine sackförmige Sklerotisierung.

Ähnliche Arten
Vulcaniella rosmarinella ist wie Vulcaniella grabowiella gezeichnet, unterscheidet sich aber durch den glänzenden dunkelbraunen Kopf, der ebenso wie der Thorax gefärbt ist. Die Tegulae sind nicht weiß gerandet.

Verbreitung
Vulcaniella rosmarinella ist in Südeuropa beheimatet (Spanien, Frankreich, Korsika). Im Osten reicht das Verbreitungsgebiet bis Griechenland und Kreta. Die Art kommt auch in Nordafrika vor.

Biologie
Die Raupen entwickeln sich an Rosmarin (Rosmarinus officinalis). Die Art bildet vermutlich zwei Generationen im Jahr. Die Raupen minieren im Frühling und im Sommer in den Blättern, die häufig auch zusammengesponnen sind. Die Minen beginnen als unregelmäßiger Fraßgang. Die Fraßgänge sind wenig transparent und innen mit Seide ausgekleidet. Sie nehmen die obere Blatthälfte ein, wodurch sich das Blatt braun färbt und sich zusammenzieht. Die Raupen wechseln die Mine einige Male, dabei wird auf der Blattunterseite in der Mitte ein kleines Loch genagt. Der Raupenkot wird teilweise durch das Eingangsloch ausgeworfen. Die Raupen verpuppen sich ohne Kokon innerhalb der Mine. Die Falter fliegen von Ende Mai bis Juli.

Systematik
Aus der Literatur ist das folgende Synonym bekannt:
 Stagmatophora rosmarinella , 1891

Belege

Weblinks
  Taxonomie, Erstbeschreibung

Cosmopterigidae
Prachtfalter

Vulcaniella rosmarinella


Un restaurant solidaire est un restaurant destiné à fournir une aide alimentaire aux personnes vivant dans des situations de précarité alimentaire et sociale : personnes de la rue, personnes âgées ou étudiants sans revenu suffisant.

En France, l'association Les Restaurants du Cœur en est un exemple typique. Le plus souvent, les restaurants solidaires ne se limitent pas à la restauration, mais proposent d'autres services visant à rencontrer, aider et accompagner
les personnes en difficulté, notamment pour la recherche d'un emploi.

Voir aussi

Articles connexes
 Banque alimentaire
 Fédération française des banques alimentaires
 L'Après M, à Marseille

Liens externes
 Banques alimentaires en France
 La Maison de l'Amitié à Paris La Défense
 Ville de Paris - Distribution de repas

Pauvreté
Précarité

Restaurant solidaire


Ahmed ed-Duhi ed-Dusari (d. 25 Ekim 1976), Suudi millî futbolcudur. Defans mevkiinde görev yapan oyuncu en son En-Nasr kulübünde forma giymiştir.

Duhi, 2000 yılında El-Hilâl takımıyla AFC Şampiyonlar Ligi'ni ve Asya Süper Kupası'nı kazandı. Daha sonra El-İttihad kulübüne transfer oldu ve takımın 2005 yılında AFC Şampiyonlar Ligi'ni kazanmasına yardımcı oldu.

Suudi Arabistan millî futbol takımında da yer alan Duhi, 2006 FIFA Dünya Kupası'nda millî takım kadrosundaydı.

Dış bağlantılar

1976 doğumlular
Suudi futbolcular
Suudi gurbetçi futbolcular
Yaşayan insanlar
Defans futbolcuları
1997 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2000 AFC Asya Kupası futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2004 AFC Asya Kupası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Suudi Arabistan millî futbol takımı futbolcuları
El-Hilâl (Suudi Arabistan) futbolcuları
En-Nasr (Suudi Arabistan) futbolcuları
Ittihad FC futbolcuları
Qatar SC futbolcuları
Dûrî Nücûm Katar futbolcuları
Dûrî el-Muhtarifin es-Suudî futbolcuları
Riyad doğumlu sporcular
FIFA Century Club

Ahmed ed-Duhi


Chapel Hill or Chapelhill may refer to:

Places

Antarctica
Chapel Hill (Antarctica)

Australia
Chapel Hill, Queensland, a suburb of Brisbane
Chapel Hill, South Australia, in the Mount Barker council area

Canada
Chapel Hill, Ottawa, a neighbourhood of Ottawa

Ireland
Chapelhill (townland), in County Laois

United Kingdom
Chapel Hill, Lincolnshire, England
Chapel Hill, Monmouthshire, Wales
Chapel Hill, North Yorkshire, England

United States
Chapel Hill, Alabama (disambiguation)
Chapel Hills Mall, Colorado Springs, Colorado
Chapel Hill, Indiana
Chapel Hill, Indianapolis, a neighborhood on the west side of Indianapolis, Indiana
Chapel Hill Historic District (Cumberland, Maryland), listed on the NRHP in Allegany County
Chapel Hill, New Jersey, an unincorporated community
Chapel Hill Bible Church, Marlboro, New York, listed on the NRHP in Ulster County
Chapel Hill, North Carolina, a town
Chapel Hill Historic District (Chapel Hill, North Carolina), listed on the NRHP in Orange County
Chapel Hill Town Hall, listed on the NRHP in Orange County, North Carolina
Old Chapel Hill Cemetery, listed on the NRHP in Orange County, North Carolina
University of North Carolina at Chapel Hill, a university within the town
West Chapel Hill Historic District, North Carolina
Chapel Hill, a neighborhood centered on Chapel Hill Mall in Akron, Ohio
Chapel Hill, Tennessee, a town
Chapel Hill Cumberland Presbyterian Church, Chapel Hill, Tennessee, listed on the NRHP in Marshall County
Chapel Hill (Berryville, Virginia), listed on the NRHP in Clarke County
Chapel Hill (Lexington, Virginia), listed on the NRHP in Rockbridge County
Chapel Hill (Mint Spring, Virginia), listed on the NRHP in Augusta County

Music
"Chapel Hill", a song by John Craigie from the album October is the Kindest Month
"Chapel Hill", a song by Sonic Youth from the album Dirty

See also
Chapel Hill High School (disambiguation)
Chapel Hill Historic District (disambiguation)

Chapel Hill


طب المسنين أو طب الشيخوخة أو طب الشيوخ  هو فرع العلوم الطبية الذي يهتم بصحة كبار السن والمسنين. يهدف لدراسة صحة كبار السن وعلاج الأمراض الشائعة في الشيخوخة وعلاج الآثار والإعاقات المترتبة عليها.
كان علم الشيخوخة يتبع الأمراض الباطنية في بداية الأمر، ثم صار بعد ذلك علماً قائماً بذاته، مثله مثل طب الأطفال.
ويعرف بأنه يكرس اهتمامه على رعايه المسنين والأمراض المميزه لكبار السن والمشكلات التي تعتري الإنسان عند التقدم في العمر .

ظهور طب المسنين حديثا
نظرا للزيادة الكبيره في أعداد المسنين في المجتمع.
وحدث هذا من جراء الزيادة في أعمار الناس التي جلبها الطب الحديث.

أهدافه
لتحسين جودة الحياة وتحفيز زيادة الأمان وحفظ الكرامة والراحة والاستقلالية للمسنين.

نشأته
نشأ لخصوصية المسنين واختلافهم عن الفئات العمرية الأخرى.

أسماء أخرى
يعرف أيضا بطب الشيخوخة وطب المشايخ وطب الأسنان (في كتابات ابن سينا وأحمد بن الجزار)

وصفه

يهتم بعلاج أمراض المسنين وحفظ صحتهم عن طريق القيام بالتقييم الشامل للمسنين وتقديم التثقيف الطبي للمرضى وذويهم وفريق مقدمي الرعاية حول التفرقة بين التشيخ الطبيعي والتشيخ المرضي في كبار السن والوصول لشيخوخة سليمة بالإجراءات الوقائية من تطعيمات المسنين وغيرها وفوائد المسح الطبي لبعض الأمراض؛ استشارات عن الرياضة والتغذية في كبار السن.

أمراض المسنين

يتميز كبار السن بخصوصيتهم عن الفئات العمرية الأخرى وذلك لاختلاف أداء أعضاء الجسم لوظائفها (مثل اختلاف أداء أعضاء الجسم في الفئات الأخرى مثل الأطفال والحوامل والرياضيين). لابد من التفرقة بين التغييرات التي تحدث في وظائف كل عضو من أعضاء الجسم وبين الأمراض التي تحدث في كل عضو فمثلا نقص الاحتياطي الوظيفي في الكليتين (من الممكن أن يعيش الإنسان بنصف كلية) يعتبر تغير طبيعي مع السن الكبير (لا يحتاج لعلاج في كبار السن) ولكن قصور وظائف الكلى أو الفشل الكلوي يعتبر مرض في أي فئة عمرية (يستدعي البحث عن وعلاج أسبابه).

أمراض المسنين الشائعة
 تداخل الأمراض الطبية المتعددة (مثل داء السكري وأمراض ضغط الدم والقلب...إلخ)

أمراض طبية مشهورة في طب المسنين
حالات الخلط/الهذيان، خرف الشيخوخة ومرض ألزهايمر, الاكتئاب أو القلق, اضطرابات الإفراط الدوائي وتداخل الأدوية, اضطرابات الحركة والاتزان والسقوط, السلس البولي, الجفاف وسوء التغذية، الآلام المزمنة، مشاكل المرضى طريحي الفراش, ترقق العظام, التعامل مع القرح المختلفة (مثل قرح الانضغاط), التأهيل والطب الطبيعي للمسنين, قصور الحواس (مثل السمع والبصر والإحساس), الرعاية الملطفة والرعاية النهائية.

أمراض جراحية مشهورة في طب المسنين
مثل كسر عنق عظمة الفخذ وقرح الانضغاط وجلطة الأوردة العميقة والقصور الشرياني الحاد وأمراض البروستاتا والتقييم الطبي قبل الجراحة.

فريق رعاية المسنين الطبية
فريق رعاية المسنين الطبية يتكون من أطباء المسنين وأطباء التأهيل وهيئة التمريض والأخصائيين النفسيين وأخصائي التغذية وأخصائي التأهيل المعرفي واللفظي والمعالج الوظيفي والأخصائيين الاجتماعيين)

فروعه
توجد بعض الفروع الدقيقة داخل تخصص طب المسنين مثل طب نفسي المسنين (psychogeriatrics) وطب أمراض القلب والأوعية الدموية للمسنين Cardigeriatrics

مستويات وأنواع الرعاية الصحية للمسنين
 الراعية الحادة Acute care.
 الرعاية طويلة المدى Long term care.
 الرعاية المنزلية Home care.
 الرعاية المركزة Intensive care.
 الرعاية الملطفة Palliative care.
 الرعاية النهائية Terminal care.

حاجات المسنين

التصنيف الأول
حاجات إقتصادية:مثل الحاجة إلى نظام يكفل للمسن الأمن الاقتصادي والحصول على دخل مناسب يتماشى مع الزيادة في أسعار السلع والخدمات.
حاجات اجتماعيه:مثل الحاجة إلى دعم وتعزيز العلاقات الاجتماعية مع الآخرين، و إلى إنشاء مؤسسات لكبار السن الذين لا يجدون راحتهم داخل أسرهم.
حاجات نفسيه:مثل الحاجة إلى وسائل الترفيهيه والترويح وتقريب الفجوة بين الأجيال.
حاجات صحيه:مثل الحاجة إلى توفير المصادر الطبيه المختلفة لرعاية كبار السن، والحاجة إلى التوسع في مظله الرعاية الطبيه.

التصنيف الثانى
حاجات عامه:مثل الحاجة إلى الاستقرار العاطفي، الحاجة إلى الاحتفاظ بالمكانة، الحاجة إلى الرعاية الاقتصادية والاجتماعيه.
حاجات خاصة:مثل الحاجة إلى التكيف مع فقد الوظيفة والعائد، التكيف مع حالة موت أحد الزوجين.

دور الخدمة الاجتماعيه في اشباع حاجات المسنين
التعرف على احتياجات المسنين المتغيره والمتجدده وتحديدها وترتيبها حسب أولويتها.
تنمية وعي القائمين على رعاية المسنين سواء في الأسرة أو في المؤسسات الاجتماعيه.
العمل على تعديل موقف المجتمع من ظاهرة كبر السن والتوعية بأهمية اشباع احتياجات المسنين.
يجب على الأخصائيين الاجتماعيين العاملين في مجال رعاية المسنين التعرف على المصادر المجتمعية.

الاتجاهات الحديثه في رعايه المسنين
بعض الاساليب الرعاية الحديثه التي تقدم بالفعل أو التي يمكن أن تقدم للمسن.
الرعاية الصحيه المنزلية للمسن
وحده الإسعاف المنزلي(الرعاية الصحيه المتنقله).
المساعدة في الخدمات المنزلية.
مساعده المسن
الاستضافة المؤقته للمسن.
بيوت المسنين.
مراكز الرعاية التمريضيه.
طب وصحه المسنن.
التواصل عبر الإنترنت.

مفهوم سياسة الرعاية الاجتماعيه
هي عباره عن نسق فرعي من السياسة الاجتماعيه وهي الآليه المستخدمه بواسطه الحكومات لتوزيع الموارد المحدوده وهي بهذا النحو تتعامل مع متغيرات متعدده مثل الموارد المحدوده، الاحتياجات غير المشبعه، عدم التحديد الدقيق للأهداف.

السياسة الاجتماعيه لرعايه المسنين في مصر (المبادئ)
إن الرعاية الاجتماعيه ليست منحه وإنما هي حق للمواطنين يجب على الدولة ضمان توفير برامجها.
أن التنمية الاجتماعيه جزء لا ينفصل عن التنمية الاقتصاديه وهي مسؤولية مشتركه بين الشعب والحكومة.
إن الأسرة هي الخلية الأساسية في التركيب الاجتماعي وعلى الدولة تمكينها من أداء رسالتها.
إن التوعية الاجتماعيه هي المدخل الأساسي لكل تغير اجتماعى.

السياسة الاجتماعيه لرعايه المسنين في مصر(المحاور)
محور علاجى يركز علي علاج المشكلات الناجمه عن التخلف والتي تقف في طريق نهوض وتقدم الأفراد والجماعات والمجتمعات المحلية وكذلك متابعة وعلاج المشكلات الجديده الناتجه عن ظهور متغيرات اقتصاديه اجتماعيه لم تكن مألوفه ولم يكن المجتمع علي عهد بها من قبل.
محور وقائي بالعمل علي رعايه الفئات الأكثر حاجه والأكثر تأثرا كالطفولة والاسره محدوده الدخل والمسنين.
محور تنموي بالعمل علي بناء القدرات والإمكانيات الذاتيه للفرد والجماعة والمجتمع.
محور تكاملي بالعمل علي تمكين المواطنين من تكوين وهيئات منظمه لتشارك تطوعا في العمل الاجتماعي.

المصادر

 نشرات التوعية الصحية - المجموعة العلمية لطب المسنين - القاهرة.
 نشرات التوعية الصحية - قسم طب المسنين - كلية الطب - جامعة عين شمس.

انظر أيضا

 التقييم الشامل للمسنين
 فريق رعاية المسنين الطبية
 خلود
 شيخوخة
 إطالة الحياة

طب المسنين
شيخوخة

طب المسنين


Frederik Mortensen (født 30. oktober 1998 i Dronninglund) er en dansk fodboldspiller, der spiller som midtbanespiller i Hobro IK.

Karriere
Mortensen spillede i Hjørring IF, inden han kom til FK Viborg som førsteårs U/17-spiller, da han startede på Hald Ege Efterskole.

Viborg FF offentliggjorde den 25. april 2017, at Mortensen sammen med Jacob Vetter og Simon Trier fra 2017-18-sæsonens begyndelse blev en del af klubbens førstehold.

AC Horsens
Den 7. juni 2018 blev det offentliggjort, at AC Horsens havde skrvet under på en kontrakt med Frederik Mortensen. Han blev tildelt en toårig kontrakt, således parterne havde papir på hinanden frem til sommeren 2020.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Spillerprofil  på Viborg FFs officielle websted

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Viborg FF
Fodboldspillere fra AC Horsens
Personer fra Dronninglund

Frederik Mortensen


Virgül (,) bir noktalama işaretidir.

Kullanım yerleri
Eş görevli sözcük ya da sözcük gruplarının arasında kullanılır.
Elma, portakal, limon, muz ve salatalık aldım.
Anılarını, hayallerini, güzel düşüncelerini, planlarını bir deftere yazardı.

Sıralı cümleleri ayırmada kullanılır.
 Sabah evden erken çıkar, biraz yürüyüş yapar, bir çay ocağında çayını yudumlayıp eve dönerdi.

Hitap ve seslenme sözcüklerinden sonra kullanılır.
 Sevgili Anneciğim,
 Sayın Müdürüm,
 Arkadaş, yurduma alçakları uğratma sakın!
 Sevgili Babacığım,

Yazışmalarda, başvuru yapılan makamın adından sonra kullanılır.
 Sağlık Kurulu Başkanlığına,

Ara söz ve ara cümlelerin, başında ve sonunda kullanılır.
 Bu yeri, çocukluğumun geçtiği mahalleyi, asla unutmayacağım.

Sayılarda, ondalık bölümü ayırmak için kullanılır.
 385,5
 3,45

Tırnak işareti içine alınmamış alıntı cümlelerden sonra kullanılır.
 Yarın gidiyorum, dedi.
 JJ. Rousseau, roman hayattır, der.

Bir olayın yer ve zamanı belirtilirken, yer adını tarihten ayırmak için kullanılır:
 İstanbul, 13 Mart 1953

Adlaşmış sıfatlardan ve anlamca karışan öğelerden sonra kullanılır.
 Yaşlı, hizmetçiyi yanına çağırdı.
 O, köpeği nazikçe okşuyordu.

"Evet, hayır, peki" vb. sözcüklerden sonra kullanılır.
 Hayır, o gelmedi.
 Evet, sen de dinleyebilirsin.
 Peki, senin dediğin olsun.
 Peki, kabul ediyorum.
Ünlem sözcüklerinden sonra virgül kullanılabilir.
 Ah, karnım çok ağrıyor!
 Aman, bu ne hal!

"ve, veya, ya da" gibi sözcüklerden önce ve sonra virgül kullanılmaz.
 Kal ya da git.
 Ekmek ve su al.
İkilemelerin arasında virgül kullanılmaz.

 Gece gece ödev soruyor.
 Abuk sabuk konuşuyorlar.
 Abur cubur yemek zararlıymış.

İşaret sıfatından sonra virgül konulmaz.
 O tokayı hemen bana ver!
 O kalemi çöpe attım.

Noktalama işaretleri
Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler

Virgül


جبل سَلّوم جبل يقع بوسط غربي الجمهورية التونسية، جنوب شرقي مدينة القصرين وجنوب غربي مدينة سبيطلة. يبلغ ارتفاعه 1364 م.
كما يعد رابع جبال تونس ارتفاعا.

سلوم

جبل سلوم


HMS Cairo (D87) was a C-class light cruiser of the Royal Navy, named after the Egyptian capital,  Cairo.  So far she has been the only ship of the Royal Navy to bear the name. She was part of the Carlisle group of the C-class of cruisers.

History

She was laid down by Cammell Laird at Birkenhead on 28 November 1917, launched on 19 November 1918 and commissioned on 24 September 1919. Cairo was not ready for service in World War I and her first posting was to the China Station in 1920, followed by the East Indies Station from 1921 to 1925. On 23 April 1926 Cairo visited Kismayu, Italian Somaliland, during the Jubaland Boundary Commission. After a further temporary attachment to the China Station until 1927, she joined the 8th Cruiser Squadron on the North America and West Indies Station, based at the Royal Naval Dockyard on Ireland Island, Bermuda. From 1928 to 1930, Cairo was in the Mediterranean as flagship for the Rear-Admiral (D). After a refit from 1931–1932, she was with the Home Fleet as Commodore (D). She was converted to an anti-aircraft cruiser in 1939.

In World War II she took part in the Norwegian Campaign, where she was damaged by German aircraft off Narvik on 28 May 1940. 10 sailors were killed  and the ship was out of action for two months.  In the Mediterranean she led the escort of a six cargo-ship convoy from Gibraltar to Malta, code named Operation Harpoon, which endured intense air strikes. The British squadron also faced the attack of an Italian light cruiser division in the Sicilia channel. Four merchantmen and two destroyers were sunk, while Cairo was hit by two 6-inch rounds from the Italian cruiser Eugenio di Savoia, killing two members of her crew.

In August 1942, Cairo took part in Operation Pedestal, the escort of a convoy to Malta. During the operation she was torpedoed and sunk by the Italian submarine Axum north of Bizerta, Tunisia, on 12 August 1942. One torpedo blew off part of the stern, the port propellor was gone, the engine room flooded and gun mount Y fell off in the sea. As during the battle it was impossible to tow her to safety, it was decided to scuttle her. The destroyer  fired four torpedoes but only one hit. A series of depth charges did not finish her off, so finally the escort destroyer  received orders to sink her with gunfire.

Twenty-four seamen went down with the ship.

Notes

References

External links

 IWM Interview with survivor Clifford Richardson

C-class cruisers
Ships built on the River Mersey
1918 ships
World War I cruisers of the United Kingdom
World War II cruisers of the United Kingdom
Ships sunk by Italian submarines
World War II shipwrecks in the Mediterranean Sea
Maritime incidents in August 1942

HMS Cairo (D87)


David Petrie ist der Name folgender Personen:

* David Petrie (Geheimdienstler) (1879–1961), britischer Geheimdienstbeamter
 David Petrie (Politiker) (1946–2011), schottischer Politiker

David Petrie


Baron Harmsworth, of Egham in the County of Surrey, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1939 for the Liberal politician Cecil Harmsworth, Under-Secretary of State for Foreign Affairs between 1919 and 1922.  the title is held by his grandson, the third Baron, who succeeded his uncle in 1990.

The first Baron Harmsworth was the younger brother of Alfred Harmsworth, 1st Viscount Northcliffe, and Harold Harmsworth, 1st Viscount Rothermere and the elder brother of Sir Leicester Harmsworth, 1st Baronet, and Sir Hildebrand Harmsworth, 1st Baronet.

The family seat is The Old Rectory, near Stoke Abbott, Dorset.

Barons Harmsworth (1939)

 Cecil Bisshopp Harmsworth, 1st Baron Harmsworth (1869–1948)
 Cecil Desmond Bernard Harmsworth, 2nd Baron Harmsworth (1903–1990)
 Thomas Harold Raymond Harmsworth, 3rd Baron Harmsworth (b. 1939)

The heir apparent is the present holder's son, the Hon. Dominic Michael Eric Harmsworth (b. 1973)
The heir apparent's heir apparent is his eldest son, Thomas John Mark Harmsworth (b. 2003)

Male-line family tree

See also
 Viscount Northcliffe
 Viscount Rothermere
 Harmsworth baronets, of Moray Lodge, and Harmsworth baronets, of Freshwater Grove

Notes

References
 Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1939
Noble titles created for UK MPs

Baron Harmsworth


Ernst Dietrich Marschall, seit 1760 Graf Marschall (* 31. Oktober 1692 in Burgholzhausen; † 31. August 1771 in Altenburg) war ein kaiserlicher General und Gouverneur von Luxemburg.

Leben
Er entstammte dem thüringischen Adelsgeschlecht der Marschälle, speziell der Linie Burgholzhausen und war der Sohn des Erbmarschalls in Thüringen, Georg Caspar Marschall, und der Elisabeth(a) geb. von Werthern. Seine Taufe erfolgte am 4. November 1692 in der evangelischen Kirche in Burgholzhausen. Wolf Friedrich Marschall war sein älterer Bruder, der 1724 das väterliche Gut Burgholzhausen übernahm, während Ernst Dietrich Marschall das Gut Pauscha erhielt.

Er trat 1709 als Fähnrich in die Armee des Kurfürsten von Sachsen ein.

Mit dieser machte er während des spanischen Erbfolgekrieges den Feldzug in den Niederlanden unter dem Oberkommando von Marlborough mit. Während der Belagerung von Aire wurde er 1710 zum Leutnant befördert. Fünf Jahre später wurde er bei der Belagerung von Stralsund Oberleutnant. An den Feldzügen in Polen und Ungarn im Jahr 1716 nahm er als Adjutant teil.

Im Jahr 1717 wechselte er in kaiserliche Dienste. Bei der Belagerung von Messina wurde er verwundet. In der Folge wurde er Hauptmann, Major (1717) und Oberstleutnant (1732). Er nahm zwischen 1733 und 1736 während des Polnischen Thronfolgekrieges an den Feldzügen gegen Frankreich auf dem italienischen Kriegsschauplatz teil. Zum Oberst ernannt, erhielt er 1736 das Regiment Fürstenbusch. Zwischen 1736 und 1739 kämpfte er im Russisch-Österreichischen Türkenkrieg und wurde 1739 zum Generalmajor befördert.

Danach wechselte er zeitweise in den Dienst des Großherzogtums Toskana und befehligte 1741 eine Infanteriebrigade. Ein Jahr später diente er in der böhmischen Armee. Er wurde in der Schlacht bei Czaslau schwer verwundet. Im zweiten schlesischen Krieg diente er 1744 in der Armee des Prinzen von Lothringen. Dabei nahm er die preußisch besetzte Festung Tábor ein. In der Schlacht bei Soor im Jahr 1745 kommandierte er eine Brigade auf dem linken Flügel. Im Verlauf der Schlacht musste er seine Stellung räumen. Dabei erlitt er eine schwere Kopfwunde und verlor Teile seiner Hirnschale. An dieser Stelle wurde eine Silberplatte gesetzt.

Im Jahr 1746 wurde er zum Feldmarschallleutnant ernannt. Nachdem 1747 ein Großteil der Vereinigten Niederlande an die Franzosen gefallen war, erbaten die Generalstaaten Marschall von Burgholzhausen von Maria Theresia, damit dieser die Verteidigung eine ihrer letzten Festungen, die Stadt Maastricht, übernehmen würde. Ihm gelang es die Festung 1749 gegen den Marschall von Sachsen mehrere Wochen zu halten. Erst nach dem Aachener Frieden übergab er die Stadt.

Maria Theresia ernannte ihn zum Feldzeugmeister und zum Geheimen Rat. Im Jahr 1755 wurde er Gouverneur von Luxemburg. Mit dem Ausbruch des Siebenjährigen Krieges wurde er 1756 der Armee unter Daun zugeordnet. In der Schlacht bei Kolin befehligte er die Infanterie auf dem rechten Flügel und trug nicht unmaßgeblich zum günstigen Ausgang der Schlacht bei. Im selben Jahr deckte er mit 10.000 Mann den Angriff von Haddick auf Berlin. Er verteidigte 1758 nach dem überraschenden Vormarsch Friedrich II. nach Olmütz die Stadt. Die schwere Belagerung dauerte vom Mai bis Juli. Friedrich II. sah sich schließlich gezwungen wegen Nachschubmangels die Belagerung abzubrechen.

Franz I. erhob Marschall von Burgholzhausen in den Reichsgrafenstand. Nach dem Ende des siebenjährigen Krieges übernahm er erneut das Amt eines Gouverneurs von Luxemburg.

Er lebte später vorwiegend auf seinen Gütern und war Domdechant zu Naumburg. Er erlitt 1768 einen Schlaganfall und starb 1771 in Altenburg. Nach dem Tod wurde seine Leiche nach Naumburg überführt und im Naumburger Dom begraben. Er war mit Henriette Sophie, verwitwete von Einsiedel, geb. von Schönberg verheiratet. Mit dieser hatte er vier Kinder, von denen zwei Söhne ihn überlebten. Einer der Söhne war August Dietrich von Marschall auf Burgholzhausen.

Literatur

Einzelnachweise

Kaiserlicher General (HRR)
Militärperson (Sachsen)
Regimentsinhaber der Frühen Neuzeit
Person im Spanischen Erbfolgekrieg
Person in den Türkenkriegen
Person im Österreichischen Erbfolgekrieg (Österreich)
Person in den Schlesischen Kriegen (Österreich)
Person im Siebenjährigen Krieg (Österreich)
Träger des Militär-Maria-Theresien-Ordens (Großkreuz)
Ernst Dietrich
Domherr (Naumburg)
Domdechant
Geboren 1692
Gestorben 1771
Mann

Ernst Dietrich Marschall