Le Mouvement impérial russe est une organisation paramilitaire russe d'extrême droite, ultranationaliste et suprémaciste blanche, qui opère à partir de la Russie.

En 2015, le chef de l'organisation est Stanislav Vorobiev. Le Mouvement impérial russe est considéré comme une organisation terroriste par les États-Unis et le Canada. Certaines de ses publications ont été interdites en Russie.

Histoire
Le Mouvement impérial russe (MIR) a été fondé à Saint-Pétersbourg en 2002 par Stanislav Vorobiev.

En 2008, le MIR a formé sa branche paramilitaire, appelée la Légion impériale russe, qui est dirigée par Denis Vallioullovitch Gariev depuis au moins 2014, et a appelé les  à se consacrer à la défense de la Nouvelle-Russie. Le groupe maintient deux centres d'entraînement à Saint-Pétersbourg, dont l'un est connu sous le nom de camp Partizan, situé au sud de l'île de . Le Partizan organise un entraînement à la guerre urbaine, un entraînement au tir, une médecine tactique, un entraînement à haute altitude, une psychologie militaire et un entraînement à la survie. Après que la guerre du Donbass a éclaté dans l'est de l'Ukraine en , le MIR a commencé à former et à envoyer des soldats volontaires aux groupes pro-russes dans le conflit en juillet. Certains membres de la Légion impériale ont également travaillé comme mercenaires au Moyen-Orient et en Afrique du Nord. Le , il a été signalé que Vladimir Skopinov, qui avait également combattu dans le Donbass et en Syrie, était décédé en Libye. Il était le deuxième membre de la Légion à mourir en Libye.

Le MIR fait partie d'un groupe plus large de groupes « orthodoxes politiques » d'extrême droite en Russie qui promeuvent la restauration de la monarchie (en particulier, en idolâtrant le passé tsariste de la Russie) et s'inspirent des Cent-Noirs violents et antisémites de la Russie du début du  siècle. D'autres au sein du mouvement incluent les groupes «  » et la résurgence moderne de « l'Union du peuple russe ». Les sites Web liés au MIR professent l'antisémitisme. Le mouvement ne reconnaît pas l'existence de l'Ukraine.

Le , le Département d'État américain a ajouté le Mouvement impérial russe et trois de ses dirigeants (Stanislav Anatolievitch Vorobiev, Denis Vallioullovitch Gariev, et Nikolaï Nikolaïevitch Trouchtchalov) à la liste des terroristes mondiaux spécialement désignés, ce qui en fait le premier groupe suprémaciste blanc à être désigné organisation terroriste par le Département d'État. Le groupe a été officiellement désigné comme groupe terroriste au Canada le .

Selon le département d'État américain, le MIR fournit une formation de type paramilitaire à des extrémistes dans toute l'Europe et y exploite deux centres de formation.

Hors de Russie

Suède
En 2008, le MIR s'est rendu en Suède afin d'assister à la journée de commémoration de Charles XII à Stockholm avec le  néonazi. À l'automne 2015, il a été noté que le MIR avait apporté son soutien au Mouvement de résistance suédois (MRS), et que le chef du MIR, Vorobiev, avait rendu visite au SMR en Suède.

Le , un Russe nommé Anatoli Oudodov a été arrêté à l'aéroport d'Arlanda après que la police eut découvert une cache d'armes lui appartenant. La police suédoise lui avait confisqué de nombreuses armes à feu l'été précédent en raison de ses liens avec le MRS. Udodov a été décrit comme le représentant du MIR en Suède par Vorobiev et les enquêteurs pensent qu'il est le recruteur local des camps d'entraînement du MIR. Selon la police suédoise, Oudodov est ami avec un terroriste condamné, Viktor Melin, 23 ans. Melin faisait partie d'un groupe de néonazis suédois qui s'est rendu en Russie pour y suivre un entraînement militaire et qui, à son retour, s'est rendu responsable d'une série d'attentats à la bombe contre des minorités et des ennemis politiques. Le MIR a également fourni un entraînement paramilitaire à des néonazis allemands, finlandais et polonais. Les néonazis finlandais ont été recrutés par  et  qui sont alignés sur le parti pro-russe local.

Autriche
Le MIR est affilié à l'Alliance noire-jaune d'Autriche. Ainsi, le , Vorobiev a été invité et a participé au congrès de l'organisation, qui s'est tenu au , une maison d'hôtes du palais de l'empereur François-Joseph Ier. Le même mois, un représentant du MIR a tenu un discours lors d'une conférence internationale à Madrid qui était organisée par le parti politique espagnol d'extrême droite « Démocratie nationale » et à laquelle participaient les membres de l'Alliance pour la paix et la liberté. Les deux groupes ont été qualifiés de néo-nazis. En , les Junge Nationaldemokraten allemands ont organisé un rassemblement à Riesa, en Allemagne, auquel des représentants du MIR ont participé avec des organisations apparentées telles que l'Action serbe néonazie et l'.

Espagne
Le , le ministère espagnol de l'Intérieur a reçu un rapport de renseignement qui indiquait que le MIR incitait ses contacts d'extrême droite en Espagne à commettre des actes de terreur, comme attaquer les infrastructures, le système de transport et utiliser des armes chimiques contre le public.

Allemagne
Le , le magazine allemand Focus a rapporté que les services de sécurité allemands étaient au courant de la formation de néonazis allemands en Russie. Cependant, ils ne pouvaient pas interdire aux Allemands de se rendre à Saint-Pétersbourg pour des raisons juridiques. Les autorités supposent que le président russe Vladimir Poutine est au courant de l'existence de ces camps et . Le  a décrit la relation entre le MIR et le gouvernement russe comme une  ; tant qu'il ne commet pas d'actes terroristes sur le territoire national, il est libre d'opérer et de proposer des formations aux militants et d'envoyer des troupes dans des conflits à l'étranger dans lesquels la Russie a des intérêts. En 2022, le gouvernement allemand a vérifié que des membres de l'organisation de jeunesse allemande du NPD « Jeunes nationalistes » et du groupe néonazi allemand « Troisième voie » se sont entraînés en Russie dans ce centre.

Etats-Unis
Selon une enquête qui a été menée par Infobae, une nouvelle cellule de la division Atomwaffen reçoit une formation de ce groupe. Les citoyens des États-Unis qui sont affiliés au groupe y auraient également pris part. Plus tard, le directeur du National Counterterrorism Center, Christopher Miller, a confirmé que les néonazis américains ont eu des contacts avec le MIR ; plus précisément, à de précédentes occasions, ils se sont rendus en Russie pour s'entraîner avec le groupe, cependant Miller a décrit ces connexions comme étant . Le chef de la division Atomwaffen, Kaleb Cole, aurait été l'un des Américains qui a été formé par le MIR. Les liens entre Atomwaffen et le MIR remontent à 2015, lorsque  a rencontré les dirigeants du MIR. De plus, les deux groupes adhèrent à l'accélérationnisme de James Mason. Selon le Center for International Security and Cooperation : .

Références

Extrême droite en Russie
Organisation considérée comme terroriste par le gouvernement du Canada
Faction armée d'extrême droite
Organisation nationaliste
Suprémacisme blanc
Organisation considérée comme terroriste par le département d'État des États-Unis
Nationalisme russe
Monarchisme russe
Irrédentisme
Organisme fondé en 2002
Unité militaire de la guerre russo-ukrainienne
Néonazisme en Russie
Organisation néonazie

Mouvement impérial russe


Harald Gante (* 5. Juni 1963 in Attendorn) ist ein Generalleutnant des Heeres der Bundeswehr und seit 23. März 2023  stellvertretender Inspekteur des Heeres und Kommandeur Einsatz im Kommando Heer in Strausberg.

Militärische Laufbahn

Ausbildung und erste Verwendungen
Harald Gante trat 1982 in die Bundeswehr ein. Seine Ausbildung zum Offizier absolvierte er bei Pionierschule des Heeres in München und beim Pionierbataillon 7 in Höxter. Von 1983 bis 1987 studierte er Bauingenieurwesen an der Universität der Bundeswehr in München. 1985 wurde er zum Leutnant ernannt. Eine erste Truppenverwendung als Offizier erhielt er von 1987 bis 1990 als Zugführer im Pionierbataillon 210 in München. Seit 1988 führte er den Zug im Dienstgrad Oberleutnant. Von 1990 bis 1993 führte Gante die 2. Kompanie beim Pionierlehrbataillon 220 in München. Die Ernennung zum Hauptmann erfolgte 1991. Auf diesem Dienstposten wurde er 1992 für 6 Monate bei UNOSOM in Mogadischu (Somalia) eingesetzt. Von 1993 bis 1995 war er Infrastrukturoffizier im Infrastrukturstab Süd in Ulm.

Dienst als Stabsoffizier
Von 1995 bis 1997 absolvierte er die Generalstabsausbildung an der Führungsakademie der Bundeswehr in Hamburg und wurde währenddessen 1996 zum Major ernannt. Von 1997 bis 1999 war er als Generalstabsoffizier (G3Op) im Stab der 14. Panzergrenadierdivision eingesetzt. Im britischen Bracknell nahm er von 1999 bis 2000 an einem Lehrgang beim Joint Services Command and Staff College teil. Von 2000 bis 2003 wurde er als Referent im Dienstgrad Oberstleutnant im Führungsstab des Heeres im Bundesministerium der Verteidigung (BMVg Fü H III 2) eingesetzt. Von 2003 bis 2006 führte Gante das Pionierbataillon 140 in Emmerich am Rhein. Von 2006 bis 2007 war er Dezernatsleiter Grundlagen Truppenführung im Heeresamt (I 1) in Köln. Von Oktober 2006 bis Februar 2007 wurde er in den EUFOR/ALTHEA-Einsatz in Bosnien-Herzegowina abkommandiert. Von 2007 bis 2008 wurde er erneut in der Abteilung G3 bei der 14. Panzergrenadierdivision eingesetzt, mittlerweile jedoch als Abteilungsleiter. 2008 erfolgte die Beförderung zum Oberst. Von 2008 bis 2009 leitete Harald Gante die Abteilung G5 (Plans and Policy) im Allied Land Component Command in Heidelberg. Von 2009 bis 2010 war er Arbeitsbereichsleiter Afghanistan im Einsatzführungsstab des Bundesministeriums der Verteidigung in Berlin. Von 2010 bis 2012 war er Verbindungsoffizier des Bundesministeriums der Verteidigung beim Bundespräsidenten.

Dienst als General
Vom 23. März 2012 bis 14. März 2014 hatte er als Kommandeur der Panzerbrigade 21 "Lipperland" in Augustdorf erneut ein Truppenkommando inne. Er war auf diesem Dienstposten Nachfolger von Brigadegeneral Dirk Backen.

Vom 1. Februar bis zum 1. August 2014 war er Chef des Stabes im Regional Command North (Camp Marmal) der ISAF. Anschließend wurde er als Nachfolger von Generalmajor Bernd Schütt Kontingentführer des deutschen Einsatzkontingents der ISAF und Kommandeur Train Advise and Assist Command North (TAAC-N) in der Mission Resolute Support. Das Kommando der TAAC-N übergab er am 19. Februar 2015 an Andreas Hannemann. Gante übernahm am 24. Juli 2015 das Kommando über die Offizierschule des Heeres in Dresden. Dieses Kommando übergab Gante am 21. August 2018 an Brigadegeneral Martin Hein.

Am 11. September 2018 übernahm Gante von Generalmajor Bernd Schütt das Kommando über die 10. Panzerdivision im unterfränkischen Veitshöchheim. Auf diesem Dienstposten erhielt er auch im November 2018 die Beförderung zum Generalmajor. Am 11. März 2021 übernahm er von Generalmajor Alexander Sollfrank den Dienstposten als Chef des Stabes des Kommandos Heer in Strausberg. Auf dem Dienstposten als Kommandeur der 10. Panzerdivision folgte ihm am 21. März 2021 Brigadegeneral  Ruprecht von Butler. Am 23. März 2023 wurde er zum Kommandeur Einsatz und stellvertretenden Inspekteur des Heeres ernannt. Auf diesem Dienstposten wurde er zum Generalleutnant befördert.

Auslandseinsätze
 1992 UNOSOM Mogadischu (Somalia)
 2006/2007 EUFOR / ALTHEA (Bosnien und Herzegovina)
 2014 Chef des Stabes Regional Command North ISAF
 2014/2015 Kommandeur Train Advise and Assist Command Nord und Kontingentführer des Deutschen Einsatzkontingents ISAF/ Resolute Support

Auszeichnungen
 Ehrenkreuz der Bundeswehr in Gold und Silber
 Einsatzmedaille EUFOR
 Einsatzmedaille Bronze ISAF
 Einsatzmedaille Bronze Resolute Support
 Einsatzmedaille Fluthilfe
 Kronenorden des Königreichs Belgien Stufe Kommandeur
 Orden von Oranien-Nassau des Königreichs der Niederlande Stufe Kommandeur
 NATO-Medaille ISAF
 NATO Meritorious Service Medal
 UN-Medaille UNOSOM
 Legion of Merit Stufe Offizier
 Viertagekreuz des Königreichs der Niederlande

Privates
Gante ist verheiratet und hat drei Kinder.

Siehe auch
 Führungsakademie der Bundeswehr/Absolventen
 Liste der Generale des Heeres der Bundeswehr
 Liste der Generale und Admirale der Bundeswehr im Auslandseinsatz

Literatur

Weblinks
 Militärische Vita

Einzelnachweise

Generalleutnant (Heer der Bundeswehr)
Kommandeur der 10. Panzerdivision (Heer der Bundeswehr)
Kommandeur der Panzerbrigade 21 (Heer der Bundeswehr)
Kommandeur der Offizierschule des Heeres
Absolvent der Universität der Bundeswehr München
Träger des Ehrenkreuzes der Bundeswehr in Gold
Träger des belgischen Kronenordens (Kommandeur)
Träger des Ordens von Oranien-Nassau (Kommandeur)
Deutscher
Geboren 1963
Mann

Harald Gante


Steelheart (Coração de Aço no Brasil) é um romance infanto-juvenil de 2013 escrito pelo autor americano Brandon Sanderson, sendo o primeiro volume da série Executores. O livro retrata um mundo pós-apocalíptico onde o aparecimento de Calamidade, uma anomalia cósmica desconhecida, concedeu a pessoas de diferentes origens poderes sobre-humanos, transformando-as, assim, nos seres conhecidos como Épicos. No entanto, embora o mundo todo esperasse ver heróis surgirem, estas pessoas se tornaram vilões.

Sinopse
David tinha 8 anos quando seu pai foi morto por Coração de Aço, um homem com poder de transformar matéria em puro aço. Com a invulnerabilidade e superforça, o Épico controla Nova Chicago rigorosamente, tendo sob seu comando outros Épicos.

Dez anos depois, David estuda os Épicos para descobrir suas fraquezas e há um segrego que guarda desde a infância: ele viu Coração de Aço sangrar. Com a cidade oprimida, David busca o lendário grupo conhecido como Executores, especializado em matar Épicos. Juntos, eles farão de tudo para acabar com o reinado de terror de Coração de Aço e libertar Nova Chicago.

Personagens

Executores
O grupo dos Executores é formados por:

 David Charleston - Único sobrevivente do ataque de Coração de Aço a um banco. Ele cresceu e estudou os Épicos para encontrar um meio de derrotá-los. Apesar de ser impulsivo, sua coragem e perseverança é capaz de impressionar o líder dos Executores e fazê-lo acreditar que o grupo realmente tem uma chance de matar Coração de Aço.
 Megan Tarash - Um dos principais membros dos Executores, sempre busca atuar na linha de frente para derrotar os Épicos. Durante o livro, acaba se tornando o interesse amoroso de David e, mais tarde, se revela como a verdadeira identidade de Tormenta de Fogo.
 Jonathan Phaedrus (Prof) - Líder e fundador do grupo Executores. Trabalhava como professor de ciências do quinto ano antes de Calamidade surgir. No fim do livro, é revelado que ele também é um Épico, tendo como poderes regeneração e manipulação de campos de força.
 Thia - É a segunda pessoa na hierarquia de comando dos Executores. Antes de Calamidade, ela era uma cientista que trabalhava para a NASA. Seu papel no grupo é participar do planejamento dos ataques aos Épicos e dar suporte ao restante da equipe.
 Abraham - Antigo membro das forças especiais canadenses. Depois de Calamidade, ele entrou para os Executores e se tornou um dos mais importantes a atuar na linha de frente por causa de suas habilidades com armas.
 Cody - Membro dos Executores conhecido pela personalidade excêntrica. Mesmo sendo um bom atirador, ele costuma fazer trabalhos diversos para os Executores.

Épicos
Os principais Épicos que aparecem no livro são:

 Coração de Aço - Épico que controla Nova Chicago, sendo o mais forte e mais temido do livro. Seus poderes são invulnerabilidade, força aprimorada, habilidade de voo e manipulação de matéria em aço.
 Punho da Noite - O braço direito de Coração de Aço e um dos Épicos mais temidos em toda Nova Chicago. Seus poderes são intangibilidade, manipulação das sombras e habilidade de voo.
 Tormenta de Fogo - Um dos Épicos subordinados a Coração de Aço com poder de criar ilusões. Sua verdadeira identidade é um dos maiores mistérios do livro, revelado apenas no fim quando David descobre que ela é na verdade Megan.
 Confluência - Épico com poderes elétricos, responsável pelo fornecimento de energia de Nova Chicago. Foi sequestrado por Coração de Aço pouco depois de ganhar seus poderes.

Recepção

Crítica
O livro teve críticas geralmente favoráveis por parte da crítica especializada. A revista americana Kirkus destacou que o enredo é basicamente um drama de ação no estilo das histórias em quadrinhos da Marvel Comics, mas por causa das características do texto, sobretudo o nome dos personagens, também sugeriu que o escritor Brandon Sanderson não estava se levando a sério quando o escreveu. Por sua vez, o School Libary Journal disse que o livro é uma leitura agradável, concentrada mais na ação que no desenvolvimento de personagens e, portanto, uma história perfeita para fãs de aventuras com grandes reviravoltas. A revista Publishers Weekly afirmou que, apesar de haver a possibilidade de as reviravoltas não surpreenderem os leitores, a ação desenfreada e a imaginação do autor tornaram a história cativante.

Vendas
Na semana de estreia em 2013, Coração de Aço rapidamente despontou na primeira posição na lista de best-sellers do New York Times.

Adaptação
Em 2015, a 20th Century Studios adquiriu os direitos de adaptação da série Executores, com um contrato para os dois primeiros livros: Coração de Aço e Tormenta de Fogo. Segundo o Deadline, os direitos de adaptação da série foram bastante procurados pelos estúdios de Hollywood antes de serem vendidos à 20th Century Studios. Para desenvolver o projeto, o estúdio fechou um acordo com a produtora do diretor Shawn Levy, a 21 Laps, planejando uma trilogia de filmes. No entanto, não ficou claro se ele também ficaria a cargo de dirigir o filme ou serviria apenas como produtor.

Ver também

 Brandon Sanderson
 Literatura infanto-juvenil
 Super-heróis

Romances dos Estados Unidos de 2013

Steelheart (livro)


Togo Gölü, Batı Afrika'da Togo sınırları içinde yer alan bir lâgün gölüdür. Atlas Okyanusu'ndan ince bir hat ile ayrılan göl çeşitli su sporları için oldukça elverişlidr. Gölün kıyısındaki en önemli yerleşim merkezleri Agbodrafo ve Togoville'dir.

Togo'daki göller

Togo Gölü


Ratonii (engleză The Raccoons) este un serial de animație canadian, inițial difuzat din 1985 până pe 1992, cu trei episoade speciale care le precedă din începutul său în 1980, și un episod special direct-pe-video în 1984. Serialul este creat de Kevin Gillis cu cooperarea de către Canadian Broadcasting Corporation (franceză: Société Radio-Canada).

În România, acest serial a fost difuzat, disponibil doar în cehă, pe canalul Boomerang, dar s-a difuzat și pe Televiziunea Română în trecut cu dublaj peste voce la numai 16 ani.

Premis
Serialul se învârte în jurul lui Bert Raccoon și a cuplului măritat Ralph și Melissa Raccoon, cărora Bert este un prieten și coleg de cameră. De cele mai multe ori trioul își încearcă efortul împotriva forțelor industrialiste a egoistului furnicar milionar Cyril Sneer, care încearcă să distrugă pădurea pentru un profit rapid. Dar ratonii întotdeauna salvează pădurea de la schemele lui Cyril, cu ajutorul prietenilor săi ca Schaeffer, un câine ciobănesc manierat, Cedric, fiul lui Cyril ce a absolvit colegiul, și Sophia Tutu, iubita lui Cedric. Dar pe măsură ce serialul progresează Cyril mai mult devine un personaj simpatetic, eventual devenind un antierou.

Lecții ce au fost arătate în principal au inclus ecologism, dar și altele, printre care prietenie și lucru în echipă.

Personaje

Eroi
 Bert Raccoon - Eroul principal al serialului. Este gazda lui Ralph și Melissa și cel mai bun prieten al lor din copilărie. Un raton energetic cu imaginație bogată, Bert îi place mereu să meargă în aventuri și să-și trăiască viața la maxim.
 Ralph Raccoon și Melissa Raccoon - Cuplul căsătorit fericit ce trăiesc în "Raccoondominium" cu oaspetele lor Bert. Ralph este fondatorul lui "The Evergreen Standard" ("Standardul peren"). Melissa este mai sensibilă și este mereu gata să le dea băieților un impuls spre direcția cea bună.
 Cedric Sidney Sneer - Fiul tocilar al lui Cyril Sneer și cel mai bun prieten al lui Bert Raccoon, și moștenitorul averii Sneer.
 Schaeffer - Un câine mare și ciobănesc și un prieten de-al ratonilor. Inițial arătat ca încet și prostuț în episoadele speciale originale, a devenit în timp scurt unul din cele mai deștepte personaje din serial, și a deschis Cafeneaua Blue Spruce ca un barman și asistă la nevoile tehnice ale ratonilor.
 Broo - Un cățeluș ciobănesc ce apare a îl favoriza pe Bert ca stăpânul său în sezoanele de mai târziu după ce personajele umane au fost scoase din serial.
 Sophia Tutu - Iubita amețită a lui Cedric, ce este o înnotătoare superbă și o scafandră. Mai târziu a fost scoasă din serial.
 George și Nicole Raccoon - Un cuplu ce odată au fost nomazi.
 Bentley Raccoon - El este un expert în computere și un copil tânăr foarte tipic, cu o tendință să evidențieze îndeajuns eșecurile sale personale. Îl favorizează pe Bert în timp ce Cyril Sneer gândește enorm despre el.
 Lady Baden-Baden - O găină bogată și melodramatică care eventual se mărită cu Domnul Knox. În zilele vechi a fost o actriță, iar acum este o patroană entuziastică a artelor.

Răufăcători
 Cyril Sneer - Răufăcătorul principal al serialului. El este un furnicar cu nas mare și roz, un om de afaceri egoist și nemilos și tatăl lui Cedric. Chiar dacă acesta este la început dușmănos mai târziu se înmoaie, chiar dacă mai este încă egoist. În ciuda schemelor sale de defrișare a banilor, s-a arătat că își iubește fiul cu adevărat și încearcă să-l îngrijească pentru a prelua treaba de familie.
 Porcii - Cei trei acoliți bâlbâiți ai lui Cyril.
 Domnul Knox - O cunoștință de-a lui Cyril Sneer, un crocodil din sud și un mogul de afaceri. Este căsătorit cu Lady Baden-Baden, și deține compania de televiziune K.N.O.X. TV.

Episoade

Episoade speciale
 The Christmas Raccoons
 The Raccoons on Ice
 The Raccoons and the Lost Star
 The Raccoons: Let's Dance!

Sezonul 1
 Surprise Attack!
 Going It Alone!
 A Night to Remember!
 The Evergreen Grand Prix!
 The Runaways!
 Buried Treasure!
 The Intruders!
 Opportunity Knocks!
 Cry Wolf!
 Rumours!
 Gold Rush!

Sezonul 2
 Double Play!
 The Sweet Smell of Success!
 Blast from the Past!
 Power Trip!
 Stop the Clock!
 The Artful Dodger!
 Last Legs!
 Read No Evil!
 Courting Disaster!
 Time Trap!

Sezonul 3
 The Prism of Zenda!
 Paperback Hero!
 The Chips Are Down!
 Life in the Fast Lane!
 Monster Mania!
 Mom's the Word!
 Picture Perfect!
 Strictly by the Book!
 The Evergreen Express!
 Trouble Shooter!
 The Paper Chase!
 Simon Says!
 Games People Play!

Sezonul 4
 Second Chance!
 The Sky's the Limit!
 Bully for You!
 A Catered Affair!
 Search and Rescue!
 Spring Fever!
 The Family Secret!
 The Great Escape!
 Making the Grade!
 Science Friction!
 Stealing the Show!
 The Phantom of Sneer Mansion!
 The Headline Hunter!

Sezonul 5
 Cold Feet!
 Stress Test!
 Moving In!
 End of the Line!
 Easy Money!
 Endless Summer!
 Promises Promises!
 Black Belt Bentley!
 The Wrong Stuff!
 Join the Club!
 The Evergreen Election!
 The One That Got Away!
 Go for Gold!

Referințe și note

Legături externe

Desene animate
Seriale de animație
Boomerang
Seriale de televiziune din 1985

Ratonii


سجيل (من الكلمة الفارسية سِجِّيل أي «الطين المشوي» أو «الطين المتحجر»، انظر سورة الفيل) هي عائلة من الصواريخ الباليستية الإيرانية متوسطة المدى تعمل بالوقود الصلب. تعتبر بدائل لصواريخ شهاب الباليستية التي تعمل بالوقود السائل. وفقاً لمصادر البنتاغون الأمريكية، فإن ملف تعريف صاروخ سجيل يطابق تماماً ملفات صواريخ عاشوراء وقدر-110 وسامن. شوُهدّ صاروخ سجيل-2 في مناورات الرسول الأعظم 15 التي أجرتها إيران في 15 يناير 2021.

التصميم
وفقًا لمجموعة جين للمعلومات، لم يُكشف عن تفاصيل تصميم الصاروخ باستثناء عدد المراحل واستخدامه وقوداً صلباً. أشار عوزي روبين، المدير السابق لمنظومة الدفاع الصاروخي الباليستي الإسرائيلية، إلى أنه «بخلاف الصواريخ الإيرانية الأخرى، فإن صاروخ سجيل لا يشبه أي صواريخ كورية شمالية أو روسية أو صينية أو باكستانية (بالنسبة لتكنولوجيا الصواريخ). وهو ما يُظهر قفزة كبيرة في قدرات إيران الصاروخية.» وتابع روبن القول إن صاروخ سجيل-1 «... يضع إيران في عالم الصواريخ متعددة المراحل، مما يعني أنها في طريقها إلى امتلاك قدرات صاروخية باليستية عابرة للقارات...»

يستخدم سجيل الوقود الصلب المركب وهو عكس الصاروخ الباليستي متوسط المدى شهاب-3، الذي يُطلق عمودياً فقط، يمكن إطلاقه بزاوية متغيرة.

بالنسبة لكونه سلاحاً، يمثل سجيل تحدياً أكبر بكثير لأعداء إيران المحتملين، حيث يعتبر رصد إطلاق صواريخ الوقود الصلب أقل بكثير من الصواريخ التي تعمل بالوقود السائل، مما يجعل ضربها قبل الإطلاق أكثر صعوبة.

أسهبّ المعلق السياسي كيان نادر مختاري في تفاصيل ملامح الصاروخ الجديد. «اُختُبرّ المحرك وأنواع الوقود المختلفة وأصبحت منصة الإطلاق الآن عالية الموثوقية. أحدث الاختبارات التي ستُجرى تتعلق أساساً بمجموعة متنوعة من الرؤوس الحربية التي يجب أن يحملها». وأضاف: «من الواضح أن بعض الرؤوس الحربية صُممت لتكون قادرة على التهرب من دفاعات العدو المضادة للصواريخ الباليستية في ظروف المعركة الفعلية».

الأنواع
 سجيل-1: صاروخ سطح-سطح، ذو مرحلتين يعمل بالوقود الصلب، من إنتاج إيران، يبلغ مداه 2400 كم (1500 ميل). جرت تجربة ناجحة لإطلاقه في 13 نوفمبر 2008. يسمح مداه، في حال تأكيده، بضرب أهداف بعيدة مثل إسرائيل وجنوب شرق أوروبا، على الرغم من أن إيران تؤكد أنه مخصصة لأغراض دفاعية بحتة.
 سجيل-2: هو نسخة مطورة من سجيل. يبلغ مدى صاروخ سجيل-2، الذي يعمل بالوقود الصلب على مرحلتين، 2000 كيلومتر واُختُبرّ لأول مرة في 20 مايو 2009. وقد اُختُبرّ صاروخ سجيل-2 الباليستي متوسط المدى (سطح-سطح) لأول مرة قبل ثمانية أشهر من الإطلاق التجريبي الفعلي، الذي جرى في محافظة سمنان بوسط إيران. تتضمن التحسينات نظامي ملاحة واستهداف أفضل وحمولة أكبر ونطاق أطول وإطلاق أسرع ووقت تخزين أطول وإطلاق أسرع وإمكانية رصد أقل. في 16 ديسمبر 2009، أُطلقّت نسخة مطورة من سجيل-2. هذا الإصدار الجديد من سجيل-2 يصبح أسرع خلال جزء الرحلة المدعوم من مساره وأيضاً أثناء مرحلة العودة، كما أنه يصعب رصده من قبل الأنظمة المضادة للصواريخ، حيث إنه مُغطى بمواد مضادة للرادار. الصاروخ الجديد عالي القدرة على المناورة هو أيضاً أكثر كفاءة لأنه يتطلب وقتاً أقل للاستعدادات السابقة للإطلاق.
 سجيل-3: ذكر تقرير غير مؤكد أن سجيل-3 قد يكون قيد التطوير. حسبما ذكر فإن سجيل-3 سيكون له ثلاث مراحل بمدى أقصاه 4000 كم ووزن إطلاق يبلغ 38000 كجم. صُممّ سجيل-3 ليكون أول صاروخ باليستي وسيط المدى من سلسلة سجيل وهو يعتمد على تصميم سجيل-2، لكنه مزود بمحرك ونظام توجيه محسنين وقدرة أفضل على البقاء. يعتبر سجيل-3 أكثر قدرة على المناورة من سابقه، مما يجعل اعتراضه من جانب الأنظمة المضادة للصواريخ الباليستية أكثر صعوبة. ومن المقرر أن تبدأ المرحلة النهائية من اختباره في أوائل 2016، مع دخوله الخدمة بحلول 2017.

في الإعلام
وفق وكالة الأنباء الإيرانية «إرنا» فإن الصاروخ الجديد يضع إسرائيل وجنوب شرقي أوروبا في مرمى نيران الجمهورية الإسلامية، وسط تشكيك البعض بشأن التجارب الصاروخية الإيرانية المتكررة.

انظر أيضًا
 معدات القوات المسلحة الإيرانية
 القواعد الصاروخية الإيرانية تحت الأرض
 صاروخ قدير
 صاروخ عماد
 طربيد والفجر

مراجع

وصلات خارجية
 إيران تعلن إطلاق صاروخ قادر على ضرب أوروبا

أسلحة إيران
أسلحة إيرانية الصنع
صواريخ بالستية
صواريخ باليستية إيرانية
صواريخ سطح-سطح
عتاد عسكري استحدث في عقد 2010

سجيل 2


Faray (Old Norse: Færey) is a small island in Orkney, Scotland, lying between Eday and Westray. Previously inhabited, the low-lying island is now a successful grey seal breeding colony.

Geography
Faray and Holm of Faray are formed of a ridge of Old Red Sandstone which extends southwards from Weather Ness at the southern tip of the island of Westray and almost connects Westray to Eday. The two islands are separated by the Lavey Sound.

History

Faray was known as Pharay (or North Pharay to distinguish it from South Pharay, now called Fara). Both names are derived from the Old Norse 'faerey', "sheep island".

The only man-made relic of note is a chambered cairn beside Lavey Sound. Faray had a population of eighty-two in 1861, falling to fifty-eight by 1891. By the late 1930s there were eight families living on the island. They had crofts and supplemented their income by lobster fishing. World War II led to many departures. By 1947 the last islander had left Faray and, apart from occasional summer occupation, the island was deserted. A road still runs up the central spine of the island serving the scattered empty houses.

In December 1908 the Hope, a fishing vessel from Peterhead, ran aground on the Holm of Faray during a storm. The 'Five Men of Faray' braved the storm to row across the Lavey Sound and rescue the crew stranded on the rocks. They were rewarded with a trip to the Scottish mainland to meet Edward VII at Balmoral, where they each received a medal, together with "a good pipe and some tobacco".

Conservation
The island is now populated by sheep, seabirds, and grey seals. Faray and neighbouring Holm of Faray are designated a Special Area of Conservation for a well-established grey seal (Halichoerus grypus) breeding colony. The islands support the second-largest breeding colony in the UK, contributing around 9% of the annual UK pup production.

Footnotes

External links

Sites of Special Scientific Interest in Orkney
Uninhabited islands of Orkney

Faray


محمد بن محمود الحامد (1328هـ/ 1910م - 1389هـ / 1969م) هو قاضي ورجل دين سوري، وأحد علماء مدينة حماة ومرشدها.

نشأته
ولد في مدينة حماة، نشأ في أسرة متديّنة، يتيمًا فقيرًا، فكان يشتغل في مهنة الخياطة نهارًا، ويدرس على يد العلماء في المساجد ليلًا.

تعلمه
 تلقى العلوم الشرعيّة على يد خاله الشيخ محمد سعيد الجابي.
 وعلى يد الشيخ محمد سعيد النعساني وتوفيق الصباغ وغيرهم،
 ثم التحق بدار العلوم الشرعيّة بحماه سنة 1342هـ/ 1924م.
 ثم توجّه إلى المدرسة الخسرويّة الشرعيّة بحلب سنة 1346هـ/1928م وكانت تضمّ جماعةً من العلماء المحقّقين أمثال: الشيخ أحمد الزرقا، وأحمد الكردي مفتي الحنفيّة وعيسى البيانوني، وإبراهيم السلقيني، وراغب الطباخ، ومحمد الناشد.
 وأخذ الطريقة النقشبنديّة عن الشيخ أبي النصر سليم خلف الحمصي، وسلك طريقة التصوّف.
 ورحل إلى القاهرة، لإكمال دراسته في الأزهر، ونال العالميّة في العلوم الشرعيّة سنة 1362هـ/ 1942م.
 وتخصّص في القضاء.
وحبّب الله إليه طلب العلم فكان لا يقتصر على الكتب المدرسية المقرّرة بل يُقبل بشغف عظيم على كتب العلم يحلّ عويصها، ويتمثّل معارفها،
 ولقد قال عن نفسه: '... وإني أحمد الله على توفيق وتيسيره إياي للتّوسع العلمي، ووضعه الشغف به في قلبي، حتى إني لأوثر العلم على اللذائذ المادية التي يقتتل الناس عليها. ولو أنّي خُيِّرت بين المُلْك والعلم لاخترت العلم على الملك والسلطان".

إتصاله بالإخوان
 اتصل خلال إقامته في مصر بالإمام حسن البنا، وصحبه وتلمذ في العمل الحركي الدعوي عليه، واشتهر بين الإخوان المصريّين بالشيخ الحموي، وعندما غادر مصر إلى حماة سنة 1364هـ/1944م كان شديد الحزن على فراق إخوانه بها، وبكى على هذا الفراق، في عدّة قصائد، ومنها قوله:
 ذُبت يا مصر مذ عزمت رحيلاً .. ولو استطعت عشتُ فيك طويلاً
 وعبّر عن علاقته بالإمام فقال: "والذي أثّر في نفسي تأثيراً من نوع خاص، وله يد في تكويني الشخصي، سيدي وأخي في الله وأستاذي، الإمام الشهيد حسن البنا وأغدق عليه غيوث الإحسان والكرم، صحبْتُهُ في مصر سنين، وحديثي عنه لو بسطته، لكان طويل القامة، ولكانت كلماته، قِطَعَاً من قلبي، وأفلاذاً من كبدي، وحُرَقَاً من حرارة روحي، ودموعاً منهلة منسابة تشكّل سيلاً من فاجع الألم وعظيم اللوعة".
 وكان الحامد يذكر الإمام البنا ويقول: كم أنا مشتاق إلى وقفة على قبره الشريف أناجيه عن قرب، وأبثه أشواقي، وأشجاني عن كثب، فإن للقرب معناه عند المحبين. وكان رفيق رحلة الدرس بمصر الشيخ مصطفى السباعي، الذي قاد الحركة الإسلامية في سوريا بجدارة وتجرّد وإخلاص.

عمله الدعوي
في حماة تفرّغ لتعليم العلوم الشرعيّة، وتربية الناشئين، ورعاية أهل التقوى، فنشأ على يديه جيل من الشباب المؤمن. كان يعلم أن إعداد الرّجال الذين يحملون الفكرة، ويثْبُتُون عليها، ويُنافحون عنها... هو الأساس الذي لا محيد عنه في انتصار الفكرة.. لذلك ما فتئ يبذل الجهود في تربية أبناء شعبه على الإيمان والوعي والصلاح والجهاد.
 عرف أسرار التشريع وحكمته، ودعا إلى الالتزام بالسنّة، ومحاربة البدعة.
 حمل السلاح في وجه الاستعمار الفرنسي، وكان في مقدّمة المطالبين بالاستقلال والحريّة لبلاده.

كان داعية خير، ووئام بين مواطنيه، يكره الفتن، ويحارب الانحراف بلسانه وقلمه، ويحرص على تطبيق الشريعة في جميع شؤون الحياة، وشهد له أعداؤه قبل أصدقائه بالإنصاف، والجرأة، والأمانة، والورع، ويعود له الفضل في إعادة السلام إلى حماة والمدن السوريّة سنة 1384هـ/1964م عندما اعتصم الشهيد مروان حديد في جامع السلطان، الذي هدم فوق أهله، وسقطت مئذنته، ثم ما تبع ذلك من أحداث، فقام بتهدئة الخواطر على رأس وفد من أهل المدينة وتصدى لموجات الإلحاد التي فشت في الجيل الصاعد، وعمل على رد الشاردين عن الحقيقة إليها، وعمل على تغذية الشاردين بالعلم الواقي، والمعرفة الدارئة، كي تقوى فيهم ملكة المناعة الإيمانيّة، وكان يرى أن الرجوع إلى الإسلام الصحيح هو طريق الخلاص من الانحراف، والاختلاف.

 وتحدّث الشيخ سعيد حوى عن صفاته وسجاياه وعبادته وتقواه فقال: كان دائم التلاوة لكتاب الله، مداوماً على الذكر اليومي؛ وكان غزير العبرة كثير البكاء، لم أر بين علماء المسلمين ممّن رأيت وقابلت من ينطبق عليه قول القرآن: (إذا تتلى عليهم آيات الرحمن خرّوا سجّداً وبكيّاً) إلا شيخنا الحامد، وشيخنا عبد الفتاح أبو غدة؛ ربّى إخوانه على التمسّك بالنصوص والفقه، كما ربّأهم على حبّ الإمام الشهيد حسن البنّا، وحبّ (الإخوان المسلمين) وحبّ جميع المسلمين؛ وكان يرى أنّ حسن البنّا مجدّد قرون، وليس مجدّد هذا القرن فحسب، ولقد واطأه على ذلك الأستاذ الندوي؛ وكان آية في التحقيق العلمي، وبحراً في العقائد، وفي الفقه، وفي التصوّف، وفي الأصول، وفي التفسير والحديث والتاريخ ؛ وكان بحراً في العلوم كلّها لا تطرق باباً من العلم إلاّ وقد أخذ بذؤابته، ويعرف دخنه، وينبّه على الأخطاء المحتملة فيه ؛ وكان شاعراً فصيحاً إذا خطب لا تعدّ عليه خطأً، عف اللسان، متأدّباً مع العلماء، وكان لا يسكت على مخطئ يقول أمامه كلمة بل كان ينصح ويصحّح، وكما كان مع المذهبيّة ومع التحقيق كان يخشى من دعوى الاجتهاد وما يترتّب على ذلك من فوضى في الفتوى ؛
 فكان متشدّداً في الفتوى، لا يفتي إلاّ إذا درس ودارس واطمأنّ، وكان مستوعباً لمذاهب أهل السنّة والجماعة في العقائد والفقه، كما كان مستوعباً لعقائد الفرق الضالّة، عارفاً وقائعها، وكان داركاً لضلالات العصر، عارفاً ببدع الاستغراب، عارفاً بوجهات المستشرقين والمستغربين ؛ وكان ناصحاً مشفقاً يحسّ كل مسلم بشفقته ورحمته وخلوص نصيحته، لا يقابل السيئة بمثلها، وكان حريصاً على وحدة المسلمين، لا يرى أنّ هناك تناقضاً بين المسلمين يبيح لهم أن يدخلوا في خصومات بعضهم مع بعض، وينسوا الردّة والمرتدّين.
 يقول الشيخ علي الطنطاوي: كنت أخالف الشيخ الحامد في مسائل الفقه، يذهب إلى التضييق على الناس، وفي أدلة الشرع سعة فيها كالغناء، أو يتمسك بفرعيّات هي من الكمالات، وليست من أسباب النجاة، ولا يعد تركها من المحرمات، وأشهد مع ذلك أن الشيخ كان صادقاً مع الله، صادقاً مع نفسه، وقد جعل الله له من الأثر في الناس ما لم يجعل لعشرات من أمثالي أنا.
 ويقول عن رحلة صحبه فيها إلى مصر: وجدته صاحب نكتة، وفي روحه خفّة على القلب، وفي سلوكه أنس للنفس، وأنا أكره المتزمّتين الذين يتكلمون الجدّ دائماً، أو يحرصون على (المشيخة) والمشيخة غير العلم، وغير التدريس والتهذيب.
 من تلاميذه أد غسان حمدون درس على يده تفسير القرآن والفقه والحديث والسيرة النبوية في تسع سنوات من عام 1960م إلى عام 1969م وللدكتور غسان حمدون مؤلفات كثيرة منها تفسير من نسمات القرآن، وإعجاز القرآن، وأسماء الله الحسنى، وكتاب الله في إعجازه يتجلى، ومقالات كثيرة بالعربية والإنجليزية تجده جميعا على موقعه على الإنترنت باسمه : www.hamdoun.net. درس الدكتور غسان حمدون التفسير والفقه والسيرة النبوية في جامع النوري في حماة عام 1987م كما درس في مدارس حماة ورأس العين وكرناز كما درس في الإمارات في مدارس الإمارات وفي جامعة صنعاء وجامعة العلوم والتكنولوجيا حصل على الباكلوريوس من جامعة دمشق في الدراسات الاجتماعية ثم حصل على الماجستير في جامعة البنجاب في مدينة لاهور في باكستان وحصل على الدكتوراة من جامعة القرآن الكريم في السودان تنقل مهاجراً بين عدة بلدان داعياً إلى الإسلام من خلال تدريسه للعلوم الإسلامية وهو لا زال حياً يدرس في جامعات اليمن ويشرف على رسائل الدارسات العليا فيها تمتاز أبحاثه بالدراسة العلمية المقارنة البحثية، تأثر في عصره بالدكتور عبد الله ناصح علوان من معالم حلب وبالشيخ وهبي سليمان الغاويجي الألباني وشيخه محمد الحامد وشيخه سعيد حوى والشيخ محمد أحمد الجرافي (الصنعاني) والشيخ محمد حسين عامر (الصنعاني) والأستاذ يوسف ذنون (الموصلي) أخذ عن هؤلاء علوماً إضافية في إعراب القرآن وقراءاته وفقه الدعوة ونظام الإسلام ودراسة المخطوطات القرآنية القديمة كل ذلك جعل صاحب الترجمة كاتباً فذاً في إعجاز القرآن في أسماء الله الحسنى وفي إعجاز القرآن البياني والتاريخي والتأثيري ومعجزة حفظ القرآن ولد في سوريا بمدينة حماة عام 1943.
 ومن تلاميذه أيضاً الشيخ محمد نزار جلعوط خطيب إمام مسجد سعد بن معاذ سابقاً وإمام وخطيب مسجد الشهداء، وكان الشيخ من حفظة كتاب الله وكان الشيخ محمد الحامد يطلب من الشيخ نزار أن ينوب عنه في الإمامة عند خروج الشيخ لبعض حاجاته كخروجه في جنازة مثلاً، كان الشيخ زاهدا ورعا جدا وخصوصا عندما يستفتى فكان يوجه العديد من المستفتين لغيره من العلماء في حماة تورعا وخشية، وكان الشيخ نزار قواما لليل ويكاد يخلو ليل من ليالي حياته من ساعة يقرأ فيها كتاب الله والناس نيام ويعيد مراجعة كتاب الله خشية من تفلته منه فكان حريصا أشد الحرص على كتاب الله وإتقان حفظه وتجويده، وقد تعلم الشيخ نزار أيضا على جده الشيخ حسن الدندشي.

من مؤلفاته
 نقد كتاب (اشتراكية الإسلام للسباعي) في كتابه (نظرات في اشتراكيّة الإسلام)
 (ردود على أباطيل) في جزئين وهو مجموعة رسائل، ومقالات، ومجموعة أسئلة فقهيّة وأجوبتها،
 (التدارك المعتبر لبعض ما في كتاب القضاء والقدر)
 رسالة (حكم الإسلام في الغناء)
 (حكم اللحية في الإسلام)
 (القول في المسكرات)
 (حكم الإسلام في مصافحة المرأة الأجنبية).
 كتاب (نكاح المتعة حرام في الإسلام)
توفي بحماه، ودفن بها.

كتبوا عنه
 كتب في سيرته الذاتية (العظات والمحامد في سيرة الشيخ محمد الحامد)
 وألف في سيرته عبد الحميد طهماز (المحامد من حياة العلامة المجاهد الشيخ محمد الحامد)
 وكتب ابنه الشيخ محمود الحامد (الشيخ محمد الحامد ـ حياته وعلمه وجهاده)
 وعبد الله الطنطاوي (الإمام المجاهد محمد الحامد).
 والدكتور الشيخ محمد سعيد رمضان البوطي: أفرد فصلاً من كتابه (من الفكر والقلب) للحديث عن سيرة الشيخ محمد الحامد وتجربته معه.

المراجع

 (1) حسن البنا - مواقف في الدعوة والتربية ص 308 عباس السيسي.
 (2) العظات والمحامد في سيرة الشيخ محمد الحامد.
 (3) الشيخ محمد الحامد ـ حياته وعلمه وجهاده للشيخ محمود الحامد (مخطوط في سيرة والده).
 (4) ذكريات علي الطنطاوي ج 5 ص 130
 (5) راجع مقالنا المنشور في صحيفة اللواء بتاريخ 19/8/1998.
 (6) لقاء مع الشيخ عبد المعز الحامد، ابن صاحب السيرة في عمّان عام 2000.
 أعلام الصحوة الإسلاميّة، المجلد الأوّل،....محمد علي شاهين.

وصلات خارجية

 تعريف بالشيخ في مجلة الغرباء
 الشيخ محمد الحامد، رابطة أدباء الشام.

إخوان مسلمون سوريون
دعاة سوريون
علماء دين سنة سوريون
مواليد 1328 هـ
مواليد 1910
مواليد في حماة
أشخاص من حماة
وفيات 1389 هـ
وفيات 1969

محمد الحامد


Umrežavalo ili umreživalo je reaktivni spoj koji u proizvodnji duromera dodajemo pretpolimerima (smolama) radi nepovratnog povezivanja i otvrdnjivanja viskoznih i lakotaljivih smola u čvrste, tvrde i toplinski postojane materijale.

Izvori

Polimeri

Umrežavalo


La maison Jełowicki, parfois Jałowiecki, est une famille princière polonaise d'origine ruthèno-lituanienne, portant les armoiries propres à son nom, Jełowicki. Ils se servent du préfixe Bożeniec. Leurs domaines étaient principalement situés en Volhynie à l'Est de la Couronne du royaume de Pologne et leur lieu de résidence principal centré sur le domaine de Łanowce, (en Ukraine actuelle). Cette ancienne famille a fourni au cours des siècles de nombreux magistrats et sénateurs ainsi que des prélats et membres du clergé. La famille est apparentée avec d'autres familles de la région telles que les Czartoryski, Woroniecki, Sokolski, Ostrogski ou Wiśniowiecki.

Etymologie du nom
Jełowicki se rattache au nom domanial de Jałowicze, Jałowicz voir Jełowicz, où ils sont enregistrés dès 1528 en Lituanie.

Titre princier
L'historien polonais, Kasper Niesiecki, estime que les Jelowicki sont les descendants des princes de Pereiaslav, et suivant Józef Jabłonowski leur ancêtre est Izaslav prince de Pereiaslav. Selon Adam Kosiński les Jelowicki sont probablement les descendants des princes de Kropotkine qui s'éteignent au . Selon ce dernier, ceci est dû au fait que le nom de leur domaine principal à l'époque était Jalowicze/Jelowicz, puisqu'ils se signent Jełowicki, en tant qu'originaires de Jełowicz.

En outre le 28 février 1841 un décret d'une commission d'indygenat accorde à la famille le titre princier confirmé par l'office héraldique russe.

Histoire
C'est en Volhynie qu'en 1444 Paszko Bożeniec Jełowicki, après avoir résisté à l'invasion tatare, reçoit en récompense le domaine de Łanowce du roi Casimir IV Jagellon. Il se convertit de l'orthodoxie au catholicisme et prête serment à la couronne de Pologne. En 1568 Sawa Jełowicki y construit un château-fort en bois pour défendre la région contre les incursions turques, or celui-ci est démoli par les Cosaques zaporogues en 1642. Une reconstruction entourée de fossés prend forme en 1668, mais s'écroule déjà en 1672 durant le passage des Turques. Le domaine et ses terres attenantes ne tombent sous l'hégémonie russe qu'après la troisième partition de la Pologne, en 1795. En 1838 l'église paroissiale disparait dans un incendie. En 1860 Teodor Jełowicki y fait reconstruire l'église. La famille perd son domaine à la suite de l'Insurrection de Janvier, ce dernier soupçonné de complicité avec le soulèvement en 1863, est obligé de vendre aux enchères ses terres par ordre du Tsar en 1865.

Branches

Au début du  une branche de la famille déménage et s'installe en Podolie dans l'oblast de Bratslav où leur immense propriété est sous exploitation agricole et dont l'étendue et les revenus s'agrandissent avec l'ouverture du port d'Odessa en 1794 grâce à l'exportation des céréales.

Stefan Jełowicki dont la femme est membre des Iwankiewicz, reçoit en héritage d'Antoni Jaroszyński, le domaine de  Siennica dans le powiat de Mińsk Mazowiecki.

En 1830 les Jełowicki de Podolie font preuve de leur devouement pour leur patrie, la Pologne. Wacław Jełowicki et ses trois fils Edward, Aleksander et Eustachy s'impliquent tous les quatre directement dans l'insurrection de Novembre contre le régime du tsar Nicolas Ier. Waclaw séparé de ses fils, meurt sur le champ de bataille en mai 1831.

Personnalités
 Paszko Bożeniec Jełowicki (†1450) - vaincoeur des Tatars
 Iwan Bożeniec Jełowicki (†1550)
 Hniewosz Bożeniec Jełowicki (†1568) - officier de Casimir IV Jagellon
 Sawa Bożeniec Jełowicki (†1590) - érige le château fort de Łanowce
  (†1629) – secrétaire du roi Sigismond Vasa
 Józef Bożeniec Jełowicki (1667-1708) - maître de la chasse du roi en Volhynie
  (1672–1732) – évêque
  (1702–1780), poète du baroque
  (1742–1811) – député à la Diète de Quatre Ans
  (1778–1831) – propriétaire, insurgent
 Nicolas Jełowicki (1794-1867) - propriétaire, insurgent, journaliste, écrivain
 Édouard Jełowicki (1803–1848) – insurgent, colonel et inventeur Virtuti Militari.
 Aleksander Jełowicki (1804–1877) – poète, éditeur, prêtre Virtuti Militari.
  (1805–1869) – propriétaire, insurgent
 Teodor Jełowicki (1828-1905) - juriste, musicien, philanthrope
  (1840–1898) – philosophe
  (1853–1915) – médecin
  (1863–1937) – évêque, écrivain
  (1874–1927) – juriste et juge
  (1880–1965) – prêtre
  (1899-1939) - Ingénieur agronome, officier et peintre Virtuti Militari.
  (1941–2006) – membre du Conseil des Polonais de Belgique

Références

Article connexe
 Feliks Sobanski
 Liste des familles nobles de Pologne

Liens externes

Famille noble ukrainienne
Famille noble polonaise

Famille Jełowicki


Armata de Dunăre a fost o mare unitate rusă de nivel operativ care s-a constituit la17/30 octombrie 1916, incluzând unitățile ruse ale fostei Armate de Dobrogea și unitățile ruse care acționau pe malul stâng al Dunării, în secțiunea sud-estică a Frontului Român. Marea unitate seafla în subordinea directă a Marelui Cartier General, fiind comandată de generalul  Vladimir Saharov. Armata de Dunăre a participat la acțiunile militare pe frontul român, în perioada 17/30 octombrie 1916 - 23 decembrie 1916/5 ianuarie 1917, ulterior fiind desființată.

Participarea la operații

Campania anului 1916

După căderea liniei ferate Cernavodă-Constanța sub ocupația forțelor centrale, frontul din Dobrogea s-a stabilizat pe aliniamentul Dăeni-Babadag.
L La 16/29 octombrie, comandantul Armatei de Dobrogea, generalul Andrei Zaioncikovski, a fost înlocuit în funcție cu generalul rus Vladimir Victorovici Zaharov. Totodată, generalul Zaharov a preluat și comanda forțelor aflate pe malul stâng al Dunării, cu misiunea de acoperire a fluviului, dispuse pe aliniamentul Călărași-Dăeni, toate aceste mari unități fiind reunite în Armata de Dunăre. Prin ordinul de zi nr. 1 din 17/30 octombrie, generalul Zaharov preciza că misiunea acestei noi armate era să elibereze întreg teritoriul invadat de inamic.

La rându său, consemnând constituirea noii formațiuni militare, șeful Misiunii Militare Franceze în România, generalul Henri Berthelot, nota la 18/31 octombrie 1916: "Armata rusă din Do brogea, care continuă să se retragă, se află pe frontul Babadag, Topolog, Ostrov. Este oare hotărât noul șef să-l apere?"

Ordinea de bătaie

Reorganizări

Comandanți
 General Vladimir Saharov

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol II, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1936
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial'', Editura Militară, București, 1987

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Armata de Dobrogea

Unități militare ruse pe frontul român în Primul Război Mondial

Armata de Dunăre rusă (1916)


Doug Sampson (d. 30 Haziran 1957, Hackney, Londra, İngiltere) 1977 ile 1979 yılları arasında Iron Maiden grubunun davulculuğunu yapmıştı. Kendisinden önceki Thunderstick lakaplı davulcunun yerine gelmiştir.

Hayatı
Sampson, 1975 yılında Iron Maiden'ın kurucusu Steve Harris'in de yer aldığı Smiler grubunda çalmıştı. Steve Harris Iron Maiden'ı kurarken kendisine gruba katılması için teklifte bulunmuş ama Doug Sampson genel olarak bir grupta çalma fikrinden soğuduğu için teklifi reddetmişti. Ancak kısa bir süre sonra The Eagles parçaları yorumlayan Janski adında bir gruba katılmıştır. 1978'de ise bu sefer Harris'in teklifini kabul edip Maiden'a dahil oldu. Iron Maiden'ın The Soundhouse Tapes adlı EP'sindeki kayıtlarda yer aldı. EMI ile anlaşan grubun ilk stüdyo kayıtlarında da çalan Sampson, Running Free'nin arka yüzünde yer alan "Burning Ambition" şarkısında çaldı. Bünyesi yoğun turne hayatını kaldıramadığı için 1979 Noel'inden kısa bir süre önce gruptan ayrılmak zorunda kaldı.

Maiden sonrası Airforce adlı bir grupta yer aldı. Ancak bu grup bir kayıt yapamadan dağıldı ve Sampson uzun bir süre müziğe ara verdi.Uzun bir süre geçimini forklift (vinçli kamyon) kullanarak sağladı. 2015'te bir konser için Airforce tekrar bir araya geldi ve aynı yıl eski Maiden üyelerinin eserlerinin toplandığı Origins of Iron adlı toplama albüme bir şarkı kaydetti. Grup, bu çalışma sonrası devam etme kararı aldı ve 2016'da ilk albümleri Judgement Day'i yayınlandı. 2018'de çıkardıkları The Black Box Recordings: Volume 2 adlı EP'nin "Sniper" şarkısında Sampson'a, Maiden'dan grup arkadaşı Paul Di'Anno da eşlik etti.

Kaynakça

1957 doğumlular
Hackney (Londra'nın semti) doğumlular
İngiliz rock bateristleri
Iron Maiden elemanları
İngiliz heavy metal bateristleri
Yaşayan insanlar

Doug Sampson


St. Martinus ist die ehemalige römisch-katholische Pfarrkirche des Kölner Ortsteils   Esch. Sie gehört zum Seelsorgebereich Kreuz-Köln-Nord im Dekanat Köln des Erzbistums Köln.

Geschichte

Das Kapitel des Kölner Stifts St. Andreas erhielt durch Erzbischof Sigewin von Are den Zehnten des Kirchspiels Esch als Geschenk. Erzbischof Hermann III. von Hochstaden bestätigte diese Schenkung 1091. Die dem Andreasstift inkorporierte Pfarrkirche wurde um 1300 im liber valoris erwähnt. Bis zur Säkularisation verblieb das Kollationsrecht bei St. Andreas.

Die heutige Kirche ist im Kern noch der romanische zweischiffige Bau. Von den äußerlich sichtbaren Teilen haben sich von dieser Kirche der Turm, der Chor sowie wesentliche Teile des nördlichen Seitenschiffes erhalten. Die romanische Saalkirche wurde ursprünglich im 11. Jahrhundert errichtet, um 1200 erhöht und um das Seitenschiff erweitert und schließlich im 13. Jahrhundert der spätromanische Turm hinzugefügt. Im Jahr 1517 wurde in den Akten des Dekanates Neuss über eine Baufälligkeit dieser Kirche berichtet, woraufhin ein spätgotischer Um- und Erweiterungsbau in Angriff genommen wurde, in dessen Rahmen ein südliches Seitenschiff erbaut und eine hallenartige Wölbung des Inneren stattfand. In der Längsachse der Kirche wurde an den Chor später eine Sakristei angebaut.

Als neue Escher katholische Pfarrkirche wurde 1967 bis 1969 St. Mariä Namen errichtet.

Glocken
Im Turm hängen drei Glocken. Die größte wurde 1766 von Franziskus Heintz aus Trier gegossen, die beiden anderen 1954/55 von Hans Hüesker bei Petit & Gebr. Edelbrock, Gescher. Das Läutemotiv ist "Te Deum"

Literatur
 Manfred Becker-Huberti, Günther A. Menne (Hrsg.): Kölner Kirchen. Die Kirchen der katholischen und evangelischen Gemeinden in Köln. J. P. Bachem Verlag, Köln 2004.
 Paul Clemen (Hrsg.): Die Kunstdenkmäler des Landkreises Köln, Düsseldorf 1897.

Weblinks

 St. Martinus auf der Site des Seelsorgebereichs Kreuz-Köln-Nord

Einzelnachweise

Martinus
Martin-von-Tours-Kirche (Patrozinium)
Esch/Auweiler
Kirchengebäude im Erzbistum Köln
Martinus
Romanische Kirche
Koln-Esch

St. Martinus (Köln-Esch)


Cryptogramma,  rod papratnjača u porodici bujadovki. Pripada mu osam priznatih vrsta, jedna u Europi, jedna u Južnoj Americi, ostale u Aziji i Sjevernoj Americi

Vrste
 Cryptogramma acrostichoides R. Br. apud Richards.
 Cryptogramma brunoniana Wall.
 Cryptogramma cascadensis E. R. Alverson
 Cryptogramma crispa (L.) R. Br. ex Hook.
 Cryptogramma fumariifolia (Phil. ex Baker) Christ
 Cryptogramma gorovoii Vaganov & Shmakov
 Cryptogramma sitchensis (Rupr.) T. Moore
 Cryptogramma stelleri (S. G. Gmel.) Prantl

Sinonimi
 Homopteris Rupr.
 Phorolobus Desv.

Izvori

Cryptogrammoideae

Cryptogramma


අමෙන්,අමුන්,ආමෙන්  යන නාමයන් වලින් හදුන්වන්නේ මෙම දෙවියන්මය.ඔහු බොහෝ අවස්ථාවල මිනිස් හිසක් සහ මිනිස් සිරුරක් සහිත දෙවියෙකි.සමහර අවස්ථාවල ඔහුට බැටලු හෝ එලුවෙකුගේ හිසක් සහිත විය. තීබ්ස් නගරයේ උත්තරීතර දෙවියා වූ ඔහුට නිල් පැහැති සමක් ඇත. ග්‍රීකයන් තම සියුස් දෙවියන් නිර්මාණය කර ගත්තේ මේ දෙවියන් ඇසුරින්ය. අමෙන් දෙවියන්ගේ හිස මත පිහාටු වලින් සකස් කල හිස්වැස්මක් ඇති අතර සමහර නිරූපණයන් වල එම හිස්වැස්ම මත සූර්ය තැටියක්ද වේ. (හිස්වැස්මේ ස්වාමියා?)

අමෙන්ගේ ප්‍රධාන බිරිඳ වූයේ මුට්  දෙවගනය.ඔවුන්ගේ පුතු වූයේ චන්ද්‍ර දෙවි ඛොන්සු ය.

අමෙන්ගේ ඉතිහාසය රා විසින් ලෝකය මැවීමේ යුගය දක්වා ඈතට විහිදේ. රා දෙවියන් සිටි බිත්තරය රකිමින් සිටි මුල් දෙවිවරු අතරේද අමෙන් සිටියි.එකල ඔහුගේ බිරිඳ වූයේ අමුනෙට් ය.

අමෙන් නවරාජධානි සමයේ වැද ගත්කමෙන් වැඩි සහ ජනප්‍රිය දෙවියෙකු විය.ඒ සදහා නිදසුනක් ලෙස ගතහොත් එකල රජවරුන්ගේ නම් වලට පවා අමෙන් යන වදන එක් විය.(අමෙන්හොටෙප් III) මහ දෙවි රා ගේ තත්වයටම බලගතු වූ මේ දෙවියන් පසු කලෙක අමෙන්-රා ලෙසද හදුන්වනු ලැබීය.

අමෙන් දෙවිගේ හා ඔහුගේ පවුලේ උදවියගේ නිවාසය වූයේ ලෝකයේ ඇති විශාලතම පුරාණ ගොඩනැගිල්ල වන කාර්නැක් දෙවොල ය.

අමුන්ගේ වේෂ කිහිපයක්

}}

අමුන්


Avdan, Samsun ilinin Vezirköprü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı 1948'den beri aynıdır.

Coğrafya
Samsun iline 124 km, Vezirköprü ilçesine 9 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Vezirköprü'nün mahalleleri

Avdan, Vezirköprü


Rönesans felsefesi, 14. yüzyıl sonlarından başlayıp 16. yüzyıl ortalarına kadar geçen dönemde, özellikle de 15. yüzyılda ortaya çıkan çok yönlü felsefi gelişmeleri adlandırır. Rönesans felsefesi, genel olarak felsefe tarihinde bir geçiş dönemi felsefesi olarak kabul edilir. Bilimde ve düşünce alanında yeni gelişmeler meydana gelmeye başlamış, ortaya çıkan yeni perspektifler ve bilgiler rönesans felsefesini, Orta Çağ düşüncesiyle Yeni Çağ düşüncesi arasında köprü rolünü oynamaya yöneltmiştir.

Rönesans yeniden doğuş anlamına gelmektedir. Avrupa'da gerçekleşmiş olan bir olaydır, ancak özellikle Batı Roma'nın sürdürücüsü olan Latin bölümünün, bu gelişmeleri sağladığı söylenebilir, yoksa Doğu Roma'nın rönesansın gelişiminde doğrudan bir etkisi ya da rolü olmamıştır. Batı kültürü ve Batı felsefesi bu dönemde bir anlamda yeniden doğmuştur.

İlk Çağ'da ve Orta Çağ'daki düşüncelerin bir tekrar incelenmesi ya da tekrar değerlendirilmesi değil, çok daha kapsamlı bir anlamda o zamana kadar tartışılagelen konuların tamamen yeni bir biçimde ortaya konulmaları, önceki çağlardan çok farklı bir insan tipinin ortaya çıkması ve düşünceler geliştirmesi söz konusudur. Rönesans felsefesi aynı zamanda bir geçiş dönemi felsefesi olduğu için önceki çağlar ile daha sonra iyice belirginleşecek olan Yeniçağ düşüncesi arasında bir köprü işlevi de görmüştür; böylece önceki tartışmalar yeni formlar ve içeriklerle yeni gelişmelere aktarılmıştır. Rönesans coşkulu, parçalı ve yaratıcı yeniliklerle dolu bir dönemdir.

Tarihsel olarak rönesansın başlangıcını kesin bir şekilde belirlemek güçtür; bu noktada birçok saptamalar vardır. Genel olarak bunun için 1517'deki reformasyon'nun başlamasına işaret edilmektedir. Rönesansa etki eden gelişmelerin 14. yüzyılın sonlarından itibaren görmek mümkündür. Bu dönem kilisenin gücünü hem ekonomik hem de düşünsel anlamda kaybetmeye başladığı bir dönemdir. Ekonomik, sosyal ve kültürel gelişmeler belirli bir şekilde felsefi gelişmeleri etkilemiş ve bu dönemde yeni sıçramalar göstermiştir.

Dinsel otoritenin zayıflamasına paralel olarak rönesansta felsefe, kendini bağımsızlaştırmaya başlamıştır; bunu da deneyi ve aklı öne çıkararak yapmaya çalışmıştır. Böylece Orta Çağdaki kapalı düşünce biçimi açılmaya ve parçalı bir görünümle çoğullaşmaya başlamıştır. Felsefe din adamlarının etkisinden çıkıp farklı konumlara sahip yazarlar ve düşünürlerin ilgi alanında yer almaya başlamıştır. Kurulan üniversiteler bu bakımdan önemli bir rol oynamıştır. Rönesans felsefesi buna bağlı olarak farklı düşüncelerin, felsefe sorularını farklı yollardan değerlendiren felsefe eğilimlerinin varolmasını sağlamıştır. Bu yönelimlerin ortak bir paydası varsa, o da skolastik felsefeye karşı koymak olarak belirtilebilinir.

Skolastik felsefe inanç ile bilgi ya da din ile felsefe arasındaki ilişkinin belirlenmesi konularında açık olmayan bir yol izlemiş ve bunları birbirlerine indirgemeye yönelmiştir. Orta Çağın sonlarına doğru bu yaklaşım iyice çözülmeye başlamış ve din-felsefe ilişkisi birbirinden uzaklaşmaya yönelmiştir. Felsefe giderek bağımsızlaşacak ve rönesansta kendi başına bir güç kazanacaktır. Özellikle bu kopuşta nominalizmin etkisini belirtmek gerekir. Doğrunun çift nitelikliliği, bilgi bakımından doğru olmayan bir şeyin inanç bakımından doğru olabileceği düşüncesi bu dönemde temellendirilmiştir. Böylece inanç ile bilginin sınırları kesin olarak birbirinden ayrıştırılmış olunmaktadır. Skolastiğin son dönemleri bu anlamda rönesans felsefesinin oluşmasının ipuçlarını verir.

Bu özerkleşme süreçlerinin bir parçası olarak birey öne çıkmış, felsefe de insan düşüncesinde sorun olan her şeyin irdelendiği bir disiplin olarak yeniden ele alınmaya başlanmıştır. Parçalı, renkli, monolitik olmayan rönesans düşüncesi böylece ortaya çıkmıştır.

Reformasyon

Rönesans felsefesi, felsefe dünyasındaki gelişmelerin yanı sıra yeni bir din, devlet, hukuk ve toplum düşüncesi de getirmiştir. Bu yeni gelişmeler özellikle din alanında olmak üzere bir reformasyon hareketi olarak meydana gelmiştir. Reformasyon bir din hareketi olarak doğmuştur, Martin Luther'in başlattığı süreç Protestanlığı yaratacak ve 30 yıl savaşları olarak bilinen olayları meydana getirecektir. Reformasyon da özellikle Alman mistisizminin belirleyici bir rolü de vardır. Reformasyon, bu anlamda Orta Çağ'da katolik klilisesine karşı gelişen tepkinin bir sonucudur, kaynağı mistisizm olan bir hareketle yükselmiş ancak buna bağlı kalmayarak giderek mistisizmden uzaklaşmış, yeni bir din görüşü altında sistemleştirilmiş ve kurumlaşmıştır. Reformasyon bu anlamda daha geniş sonuçlar doğuracak olan din de yenilenme hareketidir.

Hümanizm

Hümanizm, rönesans felsefesinin gündeme getirdiği en önemli sorunun insan sorunu olmasına bağlı olarak gündeme giren bir yönelimdir. İnsanı temel alan ve onun ne olduğunu, bu dünyadaki yerinin ve anlamının ne olduğunu gündeme getiren eğilim bu anlamda hümanizmdir. Bir başka anlamda da hümanizm, antikçağ felsefesinin kaynaklarına ve anlaşılmasına yöneliş ve onların yeniden bir değerlendirilmesi girişimi olarak ortaya çıkmıştır. Ancak hümanizm esas ve yaygın anlamda, yeni meydana gelen modern insanın yeni dünya görüşü ve yaşam anlayışı olarak anlam kazanmıştır. Rönesans özellikle İtalya'da meydana gelen güçlü bir akım olmuştur; aynı şekilde hümanizm de ilk olarak ortaya çıkar. Hümanizm bu anlamda bir gerçek insan arayışıdır ya da insanı gerçek olarak temellendirme arayışı. Bireysellik bu akımda önemli bir öğedir. Şair Francesco Petrarca hümanist düşüncenin ilk atalarındandır. Bireyselliği ve hümanizmi ile en önemli isimlerden biri ise Michel de Montaigne'dir. Ayrıca hümanist düşüncenin ünlü ve kurucu isimlerinden biri olarak Erasmus'u da anmak gerekir.

Restorasyon dönemi felsefi akımlar

Platonizm

Aristotelesçilik

Atomizm

Kuşkuculuk

Rönesans düşünürleri

Erasmus

Nikolas Kopernikus

Thomas More

Francis Bacon

Machiavelli

Leonardo

Ayrıca bakınız
 Antikçağ felsefesi
 Orta Çağ felsefesi
 Aydınlanma çağı felsefesi
 Doğa bilimleri

Kaynakça
 Gerçekçi Düşüncenin Kaynakları/Başlangıçtan Yeniçağ Düşünce tarihi, Afşar Timuçin, De Yayınevi
 Felsefe tarihi, Macit Gökberk, Remzi Kitabevi.
 Bilimler tarihi ve Felsefesi, Nejat Bozkurt.
 Felsefe Sözlüğü, Ahmet Cevizci, Paradigma Yayınları.

Rönesans felsefesi


Marvin Willis Lucas Jr. (born November 15, 1941) is a  Democratic member of the North Carolina House of Representatives, who has represented the 42nd district and its predecessors since 2001. His district includes constituents in Cumberland County. He serves as the House Democratic Conference Co-Chair. Lucas is a retired school principal from Spring Lake, North Carolina. Lucas is African-American.

Committee assignments

2021-2022 session
Appropriations
Appropriations - Education
Insurance (Vice Chair)
Education - K-12
Health
Wildlife Resources

2019-2020 session
Appropriations
Appropriations - Education
Insurance (Vice Chair)
Education - K-12
Health
Wildlife Resources
Alcoholic Beverage Control

2017-2018 session
Appropriations
Appropriations - Education
Insurance
Wildlife Resources
Alcoholic Beverage Control
Banking
Health
Homeland Security, Military, and Veterans Affairs
University Board of Governors Nominating

2015-2016 session
Appropriations
Appropriations - Education
Agriculture (Vice Chair)
Alcoholic Beverage Control (Vice Chair)
Insurance
Wildlife Resources
Health
Homeland Security, Military, and Veterans Affairs

2013-2014 session
Appropriations
Education (Vice Chair)
Agriculture
Commerce and Job Development
Public Utilities

2011-2012 session
Appropriations
Education (Vice Chair)
Commerce and Job Development
Public Utilities
Ethics

2009-2010 session
Appropriations
Education
Alcoholic Beverage Control
Wildlife Resources
Public Utilities
Ethics
Local Government II

Electoral history

2022

2020

2018

2016

2014

2012

2010

2008

2006

2004

2002

2000

References

External links
 Marvin Willis Lucas Jr. at Ballotpedia
Project Vote Smart – Representative Marvin Willis Lucas Jr. (NC) profile
Our Campaigns – Representative Marvin Willis Lucas Jr. (NC) profile
North Carolina General Assembly – Representative Marvin W. Lucas Official NC House website

|-

1941 births
Living people
People from Spring Lake, North Carolina
Fayetteville State University alumni
North Carolina Central University alumni
East Carolina University alumni
Educators from North Carolina
American school administrators
African-American state legislators in North Carolina
21st-century American politicians
21st-century African-American politicians
20th-century African-American people
Democratic Party members of the North Carolina House of Representatives

Marvin W. Lucas


Huelva, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden en çok nüfusa sahip olan, ülkenin güneybatı köşesindeki Endülüs özerk bölgesinin 8 ilinden Portekiz ve Atlas Okyanusu'na kıyısı bulunan Huelva kentine bağlı belediyesi. Huelva belediyesinin nüfusu, 2009 yılı nüfus sayımlarına göre 149.000 kişidir.

Huelva


«لوكريشا» زوجة لوسيوس تارقوينيوس كولاتينوس وشقيقة لوسيوس يونيوس بروتوس. نبأها مذكور في الأساطير الرومانية. اغتصبت على يد ابن آخر ملوك روما ولذلك انتحرت بعد إخبار أهلها. شكلت أحداث اغتصابها وانتحارها وثورة غضب أهل روما انتقاما لها سببا لإنهاء الملكية وإقامة الجمهورية الرومانية. استخدمت كمادة أدبية على يد كثير من الفنانين والأدباء على مر العصور.

رواية تيتوس ليفيوس

في رواية تيتوس ليفيوس أن سكستوس تارقوينيوس الابن العنيف لآخر ملوك روما قد اغتصب امرأة رومانية نبيلة تدعى لوكريشا في العام 509 ق.م. وهددها بأنها إذا لم تفعل ما يأمرها به، فسيقتلها ويلقي جثتها عارية بجوار جثة عبد وهو ما يوحي لمن يجدها أنها زنت مع عبد قليل الشأن. وكان ذلك -أي الزنا مع عبد- لهو أمر مشين عندهم. وبذلك انصاعت لوكريشا مجبرة للمدعو سكستوس تارقوينيوس. أجبرت لوكريشا عشيرتها على الثأر. فقد جمعتهم وأخبرتهم بالأمر ثم طعنت قلبها بالسكين فماتت.

أما شقيقها لوسيوس يونيوس بروتوس فقد حرض شعب روما ضد العائلة المالكة بعرضه جسد أخته أمامهم وهو ما أثارهم للانتقام لها. قاد بروتوس انتفاضة أخرجت التارقوينيوسيين من روما لجئوا بعدها إلى إتروريا. وكانت النتيجة أن استحدثت الجمهورية عوضا عن النظام الملكي. وكان زوجها لوسيوس تارقوينيوس كولاتينوس أيضا من بين المنتقمين. وانتهت الأحداث بشقيقها وزوجها أن أصبحا أول قناصل لروما.

ذكرها في الفن والأدب

شكلت أحداث اغتصاب وانتحار لوكريشا مادة خصبة لرسامين كثر مثل تيتيان٬ ساندرو بوتيتشيلي٬ رفائيلو سانزيو٬ ألبرشت دورر٬ رامبرانت٬ جورج برو العجوز٬ يوحنا موريلس وغيرهم.

رمز لوكريشا تم توظيفه في كتاب مدينة الرب من تأليف القديس أوغسطين دفاعا عن شرف النساء المسيحيات اللائي اغتصبن في سبيل روما ولم ينتحرن.

شكلت قصة لوكريشا حكاية أخلاقية مشهورة في العصور الوسطى. القصة وردت في عمل جيفري تشوسر أسطورة المرأة الطيبة٬ والكتاب السابع من عمل جون جووير كونفيسيو أمانتيس٬ وعمل جون لادجيت سقوط الأمراء. كما ظهرت شخصية لوكريشا في القصيدة الطويلة لويليام شكسبير سنة 1594 المسماة اغتصاب لوكريس. كما ذكرها شكسبير أيضا في كما تحبها وتيتوس أندرونيكوس.

ورد ذكرها أيضا في قصيدة أبيوس وفيرجينيا لجون وبستر وتوماس هايوود٬ وهذا مقتطف:
Two ladies fair, but most unfortunate
Have in their ruins rais'd declining Rome,
Lucretia and Virginia, both renowned
For chastity
سيدتان كاملتان٬ ولكن حظهما هو الأسوأ
على رفاتهما نهضت روما الغابرة
لوكريشا وفيرجينيا، اشتهرتا
بالعفة

و كذلك مسرحية اغتصاب لوكريس لتوماس هيوود ترجع للعام 1607.

في منتصف القرن العشرين أعيد إحياء الموضوع مرة أخرى. مثلا كانت مسرحية لو الفيول دي لوكريس في العام 1931 من تأليف أندريه أوبي وكذا العمل الأوبرالي اغتصاب لوكريشا لبنيامين بريتين في العام 1946. وكذلك وضع إرنست كرينيك عمل إميت لافري المدعو ليبروتو تارقوين للعام 1940 في هيئة معاصرة.

و في عمل دانتي أليغييري٬ الكوميديا الإلهية تتجلى لوكريشا في ملحمة الجحيم في الفصل المخصص لنبلاء روما وغيرهم من «الوثنيين المحمودين». اقتفت كريستين دي بيزان آثار لوكريشا القديس أوغسطين في عملها مدينة السيدات٬ ووظفت قصة لوكريشا للدفاع عن حرمة المرأة.

في رواية باميلا لصموئيل ريتشاردسون في العام 1740، يعتبر السيد ب قصة لوكريشا هي سبب لباميلا ينبغي بعده ألا تخاف على سمعتها إذا قام هو باغتصابها. لكن باميلا أسرعت بصده بتفسير أفضل القصة.

سور خوانا إينيس دي لا كروث الشاعرة المكسيكية من العصر الاستعماري٬ أتت على ذكر لوكريسيا في قصيدتها ريدونديلاس، تعليقا على البغاء، ومن يجب أن تقع عليه اللائمة.

مراجع

 اغتصاب لوكريشا٬ موقع
 لوكريشا - وصلة الميثولوجيا الإغريقية٬ موقع
 كتاب التاريخ القديم: ليفيوس: اغتصاب لوكريشا من تاريخ روما٬ موقع

أشخاص مختطفون
أشخاص مختلف على وجودهم
اغتصاب في إيطاليا
رومان قدماء منتحرون
رومانيات في القرن 6 ق م
شخصيات في الأساطير الرومانية
منتحرات
أساطير الرومان
وفيات عقد 510 ق م

لوكريشا


La saison 1897-1898 est la sixième saison du championnat d'Angleterre de football de deuxième division. Les deux premiers du championnat se retrouvent avec les deux derniers de First Division dans un mini championnat dans lequel les deux premiers obtiennent une place en première division.

Le Burnley FC remporte la compétition, le club termine également les test matches à la deuxième place et est promu en première division. Le vice-champion, Newcastle United termine à la troisième place des test matches et devait rester en deuxième division, mais une réforme qui augmente le nombre de participants en première et deuxième division pour la prochaine saison rend caduque les test matches, car tous les clubs sont finalement admis en première division.

Compétition
La victoire est à deux points, un match nul vaut un point.

Classement

|}

 Pas de relégation cette saison pour passer à un championnat à 18 équipes la prochaine saison.

Test matches
Les deux derniers de la première division affrontent les deux premiers de la deuxième division. Les équipes d'une même division ne se rencontrent pas, les deux premiers du classement obtiennent une place en première division.

|}

 Newcastle United - Stoke 2-1
 Blackburn Rovers - Burnley 1-3
 Burnley - Blackburn Rovers 2-0
 Stoke - Newcastle United 1-0
 Burnley - Stoke 0-2
 Blackburn Rovers - Newcastle United 4-3
 Newcastle United - Blackburn Rovers 4-0
 Stoke - Burnley 0-0

Finalement les test matches n'ont servi à rien, comme il a été décidé en fin de saison de porter la première division à 18 équipes, donc tous les participants sont admis en First Division.

Notes et références

Lien externe
 classement saison 1897-98 sur rsssf.com

1897-1898
Sport en Angleterre en 1897
Sport en Angleterre en 1898
Angleterre 2
Angleterre 2

Championnat d'Angleterre de football de deuxième division 1897-1898


Montano Lucino ist eine norditalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Como in der Lombardei.

Geographie
Die Gemeinde liegt etwa 4,5 Kilometer südwestlich von Como und umfasst folgende Fraktionen: Arcissa, Cantalupo, Cima, Crignola, Dosso, Grisonno, La Cà, Lovesana, Lucinasco, Lucino al basso, Lucino al mezzo, Lucino al Monte, Montano, Trivino, Vitello.

Die südwestliche Gemeindegrenze bildet der Seveso. Die Nachbargemeinden sind am Norden San Fermo della Battaglia, am Osten Como, am Süden Grandate und Villa Guardia, und am Westen Colverde.

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die Staatsstraße 342 von Montano Lucino Richtung Varese. Diese kreuzt hier die Autostrada A9 von Lainate zur schweizerischen Grenze.

Veranstaltungen
 Fiera Zootecnica Settembrina (Drietter Samstag)
 Sagra del Pizzocchero (Monat Mai)
 Sagra del Pesce (Monat Juni)

Sehenswürdigkeiten
 Pfarrkirche San Giorgio (1674)
 Kirche Sant'Andrea (1948)
 Wallfahrtskirche Madonna delle Grazie (1688)
 Villa Carabba Tettamanti (18. Jahrhundert)
 Villa Olginati (18. Jahrhundert)

Weblinks

 Montano Lucino auf tuttitalia.it/lombardia

Einzelnachweise

Ort in der Lombardei

Montano Lucino


{{Film bilgi kutusu
|isim              = İvan Vasilieviç İşini Değiştiriyor
|özgün_isim        =
|resim             = 800px-Poster of movie Ivan Vasilievich Back to the Future.jpg
|resim_boyutu      = 200px
|resim_altyazısı   =
|resim_başlığı     =
|yönetmen          = Leonid Gayday
|yapımcı           =
|senarist          = ''İvan VasileviçtenUyarlayanVladlen Bakhnov
|hikâye            =
|uyarlama          =
|anlatıcı          =
|oyuncular         = Yuriy YakovlevLeonid KuravlevAleksandr DemyanenkoNatalya Selezneva
|müzik             = Aleksander ZacepinLeonid Derbenev
|görüntü_yönetmeni =
|sanat_yönetmeni   =
|kurgu             =
|stüdyo            = Mosfilm
|dağıtıcı          = Goskino
|cinsi             =
|türü              = Komedi
|renk              =
|yapım_yılı        = 1973,Sovyetler Birliği
|çıkış             =
|süre              = 93 dakika
|ülke              =
|dil               = Rusça
|bütçe             =
|hasılat           =
|önceki_film       =
|devam_filmi       =
|diğer_adları      = Ivan Vasilievich: Back to the FutureИван Васильевич меняет профессию
|resmi_websitesi   =
}}İvan Vasileviç İşini Değiştiriyor''' (Rusça: Иван Васильевич меняет профессию) 1973 yılında Mosfilm stüdyolarında çekilmiş Sovyet komedi filmi. Gösterime girdiği yıllarda Sovyetler Birliği'nin en çok izlenen filmi olmuştur. 60 milyon bilet satışına ulaşmıştır.

Özet

Film 1973 yılı Moskova'sında başlar. Mühendis Şurik evinde bir zaman makinesi yapmaya çalışmaktadır.
Makineyi denerken sürekli apartmanın elektrik sigortalarını arttırmakta ve son derece kuralcı ve pek de akıllı olmayan apartman yöneticisi İvan Vasileviç'in  sürekli şikayetlerine maruz kalmaktadır. Şurik ise ona çalıştığı projenin ne kadar önemli olduğunu anlatmaya çalışmaktadır. Bu arada Şurik'in yan daire komşusunun evine de hırsız girmiştir. Şurik makineyi denerken aradaki duvar kaybolur ve hırsız biranda Şurik'in evine girer ve kendisini komşusunun arkadaşı olarak tanıtır. Bu arada makine tekrar çalışır ve hep beraber Rus Çarı IV. İvan Vesiloviç'in sarayına girerler. Saray bir anda karışır ve muhafızlar gelecekten gelen bu 3 kişinin peşine düşer. Kovalamaca sırasında Şurik ve Çar IV. İvan 1973 Moskova'sına dönerler. Hırsız ve yönetici İvan Vesiloviç eski zamanda kalır. Çara çok benzeyen adı bile aynı olan yönetici çar kılığına girer ve durumu idare etmeye çalışırlar. Orduyu Kırım'a gönderirler, elçilerle görüşürler. Hırsız ise orada da hırsızlık faaliyetlerine devam eder. Bu arada dönüş sırasında bir mızrakla yara alan zaman makinesinin tamiri için yeni parçalar gerekmektedir. Şurik çara durumu anlatır ve evde beklemesini söyleyerek dışarı gerekli parçayı almaya çıkar. Çarı da apartmanda değişik maceralar beklemektedir. Makineyi tamir edip geri dönerler. Filmin sonunda Şurik uyanır ve karısının kendisini terketmesi de dahil her şeyin rüya olduğunu anlar.

Diğer ayrıntılar

Film siyah beyaz başlar ve siyah-beyaz biter. Bu Şurik'in rüyada olmadığı bölümleri ayırmak içindir.
Bunşa'nın İsveç elçileri ile konuştuğu sahnede Visiloviç elçileri tek bildiği cümle olan "Hitler kaput" (Hitler Bitti!) diyerek yanıt verir. Orijinal senaryoda "Barış, Dostluk" demektedir. Ancak bu bölüm "Hitler kaput" olarak sansür kurulu tarafından değiştirilmiştir.
Filmin yönetmeni Leonid Gayday, Yakin'in ışık asistanı olarak yaklaşık 10 saniyelik bir rolle filmde görünmektedir.

Oynayanlar

Yuriy Yakovlev (Korkunç İvan / İvan Vasileviç Bunşa)
Leonid Kuravlev (George Miloslavski)
Aleksandr Demyanenko (Şurik)
Natalya Selezneva (Zina, Şurik'in karısı)
Natalya Kraçkovskaya (Ulyana Andrevna Bunşa)
Vladimir Etuş (Anton Semenoviç Şpak)
Mikhail Pugovkin (Film yapımcısı Yakin)
Natalya Kustinskaya (Yakin'in metresi)
Sergey Filippov (İsviçreli elçi)
Saveliy Kramarov (Çarın yardımcısı Feofan)
Edvard Bredun (Marketteki satıcı)
Natalia Gurzo (Şpak'ın asistanı)
Nina Maslova (Tsaritza Marfa)
Viktor Uralski (Police şefi)
Leonid Gayday (Yakin'in ışık asistanı)

Dış bağlantılar
 Trailer ve Filmden görüntüler

Leonid Gayday'in yönettiği filmler
IV. İvan (Rusya)
Konusu Rusya'da geçen filmler
16. yüzyılda geçen filmler
Sovyet komedi filmleri
1970'lerde tarihî komedi filmleri
1973 çıkışlı komedi filmleri
1970'lerde Rusça filmler

İvan Vasileviç İşini Değiştiriyor (film)


Mid Suffolk is a local government district in Suffolk, England.  Its council was based in Needham Market until late 2017, and is currently sharing offices with the Suffolk County Council in Ipswich. The largest town of Mid Suffolk is Stowmarket. The population of the district taken at the 2011 Census was 96,731.

The district was formed on 1 April 1974 by the merger of the Borough of Eye, Stowmarket Urban District, Gipping Rural District, Hartismere Rural District and Thedwastre Rural District.

Politics
In the 2023 Mid Suffolk District Council election, the Green Party took overall control of the council from the Conservatives. It is the first time that the Green Party has won majority control of a UK local authority. Since the elections in May 2023, the Council has comprised:
 Green Party: 24 seats
 Conservatives: 6 seats
 Liberal Democrats: 4 seats

Between May 2019 and May 2023, the Council comprised:
 Conservatives: 16 seats
 Green Party: 12 seats
 Liberal Democrats: 5 seats
 Independent: 1 seat

Parishes
The district has 123 parishes (3 are towns).

References

External links
Mid Suffolk District Council
Table of wards that comprise Mid Suffolk and the parishes that this 2001 law defines as constituting each of those wards

Non-metropolitan districts of Suffolk
1974 establishments in England

Mid Suffolk


ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 2019 ඔක්තෝම්බර් සහ නොවැම්බර් මාසවල ඔස්ට්‍රේලියාවේ සංචාරය කළේ ජාත්‍යන්තර විස්සයි20 (වි20ජා) තරග තුනකට ක්‍රීඩා කිරීමටයි. 2019 මැයි මාසයේදී ක්‍රිකට් ඕස්ට්‍රේලියා ආයතනය ඇඩිලේඩ්, බ්‍රිස්බේන් සහ මෙල්බර්න් හි තරඟ පැවැත්වීම සිදුකරන බව තහවුරු කළේය. ඕස්ට්‍රේලියානු කණ්ඩායමේ නායකයා ලෙස ආරොන් ෆින්ච් කටයුතු කළ අතර පන්දු යවන ක්‍රීඩක ලසිත් මාලිංග ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායමට නායකත්වය ලබාදුන්නා.

ඇඩිලේඩ්හිදී පැවැති ආරම්භක තරගයේදී ඩේවිඩ් වෝනර්ගේ ශතකය සමග ලකුණු 134ක ජයක් අත්කර දෙමින් ඕස්ටේ‍්‍රලියාව වි20ජා තරගයක සිය විශාලතම ජය වාර්තා කළේය. ඔවුන් කඩුලු 2ක් දැවී ලකුණු 233ක් ලබා ගත් අතර ඔවුන්ගේ පන්දුවාර විස්සේදී ශ්‍රී ලංකාව 9/99 කට සීමා කිරීමට ඔවුන් සමත් විය. ඔස්ට්‍රේලියාවේ බ්‍රිස්බේන් හි පැවති දෙවනි තරගය කඩුලු 9කින් ජයග්‍රහණය කළේ තවත් තරගයක් ඉතිරිව තිබියදීම තරගමාලාව ජය ගත්තේය. ඔස්ට්‍රේලියාව අවසන් තරගය කඩුලු 7කින් ජය ගනිමින් තරගමාලාව 3-0ක් ලෙස ජය ගත්තේය. ඕස්ටේ‍්‍රලියානු පිතිකරු ඩේවිඩ් වෝනර් ලකුණු 217ක් ලබා ගනිමින් තරගමාලාවේ වැඩිම ලකුණු ලාභියා බවට පත් වූ අතර පැට් කමින්ස් දවා ගැනීම් හයක් සමඟින් වැඩිම කඩුලු ලාභියා විය.

සංචිත

තරගාවලියට පෙර ඇන්ඩෲ ටයි වැලමිටේ ආබාධයක් හේතුවෙන් ඕස්ට්‍රේලියානු සංචිතයෙන් ඉවත් විය. ඔහු වෙනුවට ෂෝන් ඇබට් නම් කර ඇත. දෙවන තරගයෙන් පසු ග්ලෙන් මැක්ස්වෙල් මානසික සෞඛ්‍ය ගැටලුවක් සමඟ කටයුතු කිරීම සඳහා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාවෙන් දින නියමයක් නොමැතිව විවේකයක් ගත් අතර ඩී'ආර්සි ෂෝර්ට් ඔහු වෙනුවට නම් කරන ලදී.

පුහුණු තරගය

වි20ජා තරගමාලාව

1 වන තරගය

2 වන තරගය

3 වන තරගය

යොමු කිරීම්

බාහිර සබැදි
ESPN Cricinfo හි තරගමාලා පිටුව

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ඕස්ට්‍රේලියානු තරග සංචාරය 2019


John Bracken  (June 22, 1883 – March 18, 1969) was a Canadian agronomist and politician who was the 11th and longest-serving premier of Manitoba (1922–1943) and later the leader of the Progressive Conservative Party of Canada (1942–1948).

Bracken was born in Ontario, and was a professor of animal husbandry at the University of Saskatchewan before moving to Manitoba in 1920. A political outsider, he was named leader of the Progressive Party of Manitoba following its upset victory in the 1922 Manitoba general election. During his tenure as premier of Manitoba, he implemented independent, non-partisan policies dominated by rural interests and opposed organized labour. He oversaw the creation of a universal pension, the provincial income tax, and reductions in spending on health, education and welfare as well as the replacement of the first past the post voting system with alternative voting. He pursued development by promoting staple industries such as mining, timber and fishing. After leading the Progressive Party to a second consecutive majority in the 1927 election, he merged the Progressive Party with the Liberal Party of Manitoba to form the Liberal-Progressive Party in 1932. He led the Liberal-Progressive Party to consecutive victories in elections in 1932, 1936 and 1941, winning majority governments in all but the 1936 election.

In 1942, he agreed to run for the leadership of the federal Conservative Party of Canada at the condition that the party be renamed the Progressive Conservative Party of Canada. After being elected leader of the newly renamed party, he resigned as premier of Manitoba and led the PCs to a second-place finish during the 1945 Canadian federal election against the incumbent Liberal Party government led by Prime Minister William Lyon Mackenzie King. He resigned as leader of the party in 1948 and was succeeded by George A. Drew. After being defeated while running for reelection to the House of Commons in the 1949 federal election, he retired from politics and died in 1969.

Early life

Bracken was born in Ellisville, Ontario, the son of Ephriam Michael Bracken and Alberta Gilbert, and was educated at Brockville Collegiate, the Ontario Agricultural College and at the University of Illinois. In 1909, he married Alice Wylie Bruce. He was professor of animal husbandry at the University of Saskatchewan from 1910 to 1920, when he became president of the Manitoba Agricultural College.

Premier of Manitoba

In 1922, the United Farmers of Manitoba unexpectedly won the provincial election. The UFM's expectations had been so low going into the election that they had not even named a leader and ran candidates in only two thirds of the seats.

With their upset victory, the UFM faced the task of naming a leader who would become the province's new premier. After federal MPs Thomas Crerar and Robert Hoey turned down the UFM's offer, they turned to Bracken, who accepted, and he was sworn in as premier on August 8. He entered the legislature a few months later after winning a deferred election in the northern riding of The Pas. (A similar situation had occurred with Ernest C. Drury when the United Farmers of Ontario won the 1919 election in that province.)

Bracken was a political outsider and gave the UFM the professional grounding it needed. The United Farmers generally rejected the partisanship of the Liberal and Conservative parties and favoured government policies based on independence and principles of business management. The UFM governed as the Progressive Party of Manitoba, and Bracken served as Manitoba's premier for over 20 years.

Bracken's government was, in most respects, conservative and cautious. It was dominated by rural interests, who controlled the Legislative Assembly of Manitoba. The first past the post voting system used in rural single-member districts was replaced by alternative voting during his government's reign. Labour did not fare well under Bracken's leadership; he had little sympathy for the leaders of the Winnipeg General Strike and once fired a number of government workers to show his independence from organized labour.

In the 1920s, Bracken oversaw an increase in taxation and created the provincial income tax. He lowered expenditures in health, education, and welfare but introduced a pension for all citizens over seventy years old in 1928. Under his administration, the province created a censorship board that regulated motion pictures. In 1923, Manitoba voted to end the prohibition of alcohol. The restrictive Liquor Control Act, passed that same year, sold liquor at provincially controlled outlets, resulting in the generation of a substantial new income.

Bracken worked to promote staple industries such as mining, timber cutting, and fishing, while also promoting hydroelectric power. He successfully had the Hudson Bay Railway create a branch line to Flin Flon, resulting in the opening of a copper and zinc mine there in 1926. Bracken was a vocal proponent of the provincial control of natural resources and influenced Mackenzie King's 1930 decision to give Manitoba, Alberta, and Saskatchewan control over crown lands.

In keeping with the UFM's "anti-party" philosophy, Bracken favoured non-partisan government. In 1931, his Progressives formed an alliance with the Manitoba Liberal Party, and the two parties eventually merged into one. In 1940, Bracken formed a wartime coalition government that included the Conservative, Co-operative Commonwealth Federation (CCF) and Social Credit parties.

When Bracken left provincial politics in 1943, there were only 5 opposition Members of the Legislative Assembly (MLAs) in a 57-member parliament. His coalition remained intact until 1950 although the CCF left in 1943.

Federal politics

Despite having co-operated with the Liberals at the provincial level, Bracken was asked by a number of senior federal Conservatives (including Arthur Meighen) to take over the leadership of the weak national Conservative Party in 1942. He agreed to seek the party's leadership on the condition that it change its name to the Progressive Conservative Party. He was elected leader at the party's 1942 leadership convention. Bracken stepped down as Manitoba premier shortly thereafter, and was succeeded by Stuart S. Garson.

Bracken did not seek a seat in the House of Commons until the 1945 Canadian election. While Bracken won the rural seat of Neepawa, the Tories were defeated nationally. The Tories picked up 29 seats, but were still well behind the governing Liberals; most of the seats that they did pick up were in Ontario, which was credited more to the popular provincial government of George A. Drew than Bracken's leadership of the national party. Bracken became Leader of the Opposition and remained leader of the Tories until he was pushed to resign in favour of Drew in 1948.

It has been argued, with some credibility, that Bracken never succeeded in impressing his personal authority over the national PC organization. As a western populist, he was distrusted by the party's eastern establishment. There are reports that some senior Tories wanted him removed as leader as early as 1944. More importantly, during the 1945 election, Bracken had promised conscription for the planned invasion of Japan. The Liberal Prime Minister, William Lyon Mackenzie King, by contrast had promised that one division of volunteers would take part in the invasion of Japan. Operation Downfall, the code-name for the invasion of Japan, was widely expected to be bloody campaign as the Battles of Iwo Jima and Okinawa were the "dress rehearsals" for the invasion of the Japanese home islands. Canadian public opinion was not keen on conscription for what was expected to be a campaign that would last several years.

Bracken's riding was merged into the seat of Brandon before the 1949 federal election. He was soundly defeated by Liberal incumbent James Matthews, and did not return to political life thereafter. Though his leadership of the Tories was generally viewed as a failure, he would gain some small degree of vindication in his later years as his western populist policies would be employed more successfully by John Diefenbaker, who succeeded Drew as leader in 1956, gaining the party a power base in the western provinces that would reliably support them from the late 1950s until their fall as a party of government in 1993.

Bracken died on March 18, 1969, and is buried in Rideauvale Cemetery at Kars, Ontario.

Electoral record
Federal

Archives
There are John Bracken fonds at the Archives of Manitoba and Library and Archives Canada.

References

 Manitoba Historical Society profile

External links
 John Bracken  at The Canadian Encyclopedia

1883 births
1969 deaths
Leaders of the Opposition (Canada)
Members of the House of Commons of Canada from Manitoba
Members of the King's Privy Council for Canada
Members of the United Church of Canada
Premiers of Manitoba
Progressive Conservative Party of Canada MPs
Academic staff of the University of Saskatchewan
Progressive Party of Manitoba MLAs
Ontario Agricultural College alumni
Curlers from Manitoba
Finance ministers of Manitoba
Members of the Executive Council of Manitoba
Progressive Conservative Party of Canada politicians

John Bracken


Prager Handgriff steht für

 Eine deutsche Band, siehe Prager Handgriff (Band)
 Eine Technik bei der Geburtshilfe, siehe Prager Handgriff (Geburtshilfe)

Prager Handgriff


Irene van der Broek () este o fostă ciclistă rutieră din Olanda. Și-a reprezentat țara la UCI Road World championships în 2007 și 2008.

Vezi și
 2008 AA-Drink Cycling Team season
 2011 AA Drink-leontien.nl season

Referințe

Legături externe
 profilul pe Procyclingstats.com

Nașteri în 1980
Oameni în viață

Irene van den Broek


කඩුවක් යනු කැපීම හා/හෝ වැරෙන් ඇනීම සිදු කෙරෙන අවියකි.

කඩුව මෙම දේවල්ද හැඟවිය හැක:

කඩුව (භාෂාව), ඉංග්‍රීසි භාෂාව පිළිබඳ අල්ප දැනුමක් ඇති කල එය ඇති කරන පීඩාවන් නිසාවෙන්ම යෙදන පදයකි.

කඩුව (බහුරුත්හරණය)


Peter George Oliver Freund () a fost un fizician american, evreu originar din România.
Freund este profesor emerit de fizică teoretică la Universitatea din Chicago. El a adus contribuții importante în fizica particulelor și în fizica matematică, mai ales în domeniul teoriei coardelor. În afară de aceasta el a publicat mai multe romane și eseuri.
În anul 1961 a primit cetățenia austriacă, iar mai târziu pe cea americană.

Biografie

Copilăria și studiile în România
Peter George Oliver Freund s-a născut în anul 1936 și a crescut într-o familie evreiască bine situată din Timișoara. Tatăl său, Josef Freund (1901-1982) era medic chirurg și ginecolog, absolvent al unor universități din Germania, care în 1935 a înființat în centrul Timișoarei o clinică privată cunoscută ca Sanatoriul Freund. Mama sa, Rózsi, de profesie cântăreață de operă, era născută la Lugoj în familia unui cunoscut comerciant de textile. Familia tatălui său se așezase la Timișoara încă de la începutul secolului al XIX-lea. Freund a locuit în copilărie în centrul Timișoarei, într-o clădire cunoscută ca "Palatul Färber".
La vârsta de 13 ani Freund a fost campion de înot sportiv al școlilor din Timișoara la categoria 33 metri bras.

Numeroși membri ai familiei lui Freund care au locuit în nordul Transilvaniei (anexat la Ungaria horthistă în 1940) și în Ungaria au fost deportați și omorâți la Auschwitz în anul 1944, în Holocaustul evreilor maghiari. Un unchi pe nume Pavel care trăia în România, a pierit în lagărul Vapniarca din Transnistria înființat de regimul antonescian.
În timpul legilor rasiale din România în anii 1940-1944, când s-a interzis evreilor să fie tratați de medici neevrei (iar medicilor evrei li s-a interzis să trateze pacienți neevrei), numeroși evrei din Timișoara au putut primi tratamente în Sanatoriul dr-ului Freund.

În anii regimului comunist Freund a urmat studii liceale la Liceul Loga din Timișoara (în acea vreme numit Școala medie nr.1 "Nikos Beloyanis"), apoi la Facultatea de electrotehnică a Institutului Politehnic din orașul natal, în prezent Universitatea Politehnica.
Din cauza participării sale în noiembrie 1956 la o manifestație studențească antisovietică, sub influența Revoluției din Ungaria din 1956, Freund a fost la un moment dat arestat de securitate și era cât pe ce sa fie împușcat. În cele din urmă și-a putut relua studiile pe care le-a terminat cu titlul de master în anul 1958.

Anii din Austria, Elveția și Statele Unite
În anul 1959 Freund și părinții săi au obținut permisiunea de a emigra în Austria. Acolo el a terminat doctoratul in fizica teoretică la Universitatea din Viena, sub îndrumarea lui Walter Thirring. După o perioadă în care a lucrat ca cercetător la Viena alături de Thirring, și apoi la Universitatea din Geneva, Freund a emigrat în Statele Unite. El s-a perfecționat la Institutul de Studii Avansate din Princeton, New Jersey, apoi, din anul 1963, a devenit cadru didactic la Universitatea din Chicago, din 1965 conferențiar. Ulterior a devenit profesor la Institutul Enrico Fermi și profesor ordinar la departamentul de fizică teoretică al Universității din Chicago.

Activitatea științifică
Freund este unul din autorii modelului dualității în două componente care a dat impuls elaborării teoriei coardelor.
Mai precis, împreună cu israelianul Haim Harari, el a descoperit în anul 1968 o lărgire a modelului dual originar, care, într-o interpretare ulterioară, a dus la  dezvoltarea teoriei coardelor închise.
Începând de la jumătatea anilor 1970 Freund a cercetat Teoria Kaluza-Klein și mecanismele compactificației în legătură cu extra-dimensiunile și a aplicat aceste teorii în cosmologie. La o parte din aceste cercetări a luat parte și elevul său, Yong Min Cho.

Freund s-a numărat printre pionierii realizării unificării moderne a fizicii prin introducerea extra-dimensiunilor spațiale și a descoperit mecanisme prin care aceste extra-dimensiuni se înfășoară pe ele însele - "curling up".
Împreună cu Irving Kaplansky, matematician din Chicago, el a clasificat super-simetriile simple și a găsit complexe matematice între super-simetrii și spații de curbare negativă, ca de exemplu spații anti-De Sitter.
Împreună cu un alt elev al său, Mark Rubin, Freund a găsit soluții spațiale pentru supra gravitatea în 11 dimensiuni pe baza produsului dintre varietăți Einstein compacte și spații anti-De Sitter cu curbura negativă (de 4, respectiv 7 dimensiuni).
În anul 1985 a descoperit legătura dintre coardele bosonice care există doar în 26 dimensiuni, și super-coardele în 10 dimensiuni, ceea ce i-a permis definirea corzii heterotice.
Freund a contribuit la teoria monopolului magnetic, a suprasimetriei, a supragravitației, la aspectele teoretice numerice ale teoriei coardelor (coardele p-adice, cele adelice, care ca versiuni model servesc la testarea ipotezelor cu privire la structura matematică a teoriei coardelor)
și la fenomenologia hadronilor. În anii 1960 a făcut predicții concrete în legătură cu comportamentul secțiunilor în procesele de dispersie ale hadronilor, cunoscute ca relații Freund.
Împreună cu studentul James A Feigenbaum, Freund a cercetat cu metode ale statisticii fizice comportamentul pieții de acțiuni înaintea căderii burselor.(1996)

Activitatea literară
Freund a scris povestiri scurte care au apărut în 2008 în culegerea  "West of West End" publicata pe situl literar "Exquisite Corpse" pe internet. De asemenea este autorul a două nuvele "The Fine Underwear of Consciousness" și "Upside Down", precum și al romanului "Belonging".
Împreună cu un prieten din copilărie, scriitorul Radu Ciobanu, a scris cartea "Dialog peste Atlantic" care a apărut în România în anul 2006 și care urmărește destinele celor doi autori.
Freund a mai publicat cartea A Passion for Discovery - "O pasiune pentru descoperiri" cuprinzând însemnări biografice despre fizicieni și matematicieni iluștri.

Premii și distincții
Membru al Societății Americane de Fizică
2014 - Doctor honoris causa al Universității Politehnica Timișoara
2015 - Cetățean de onoare al orașului Timișoara

Viața personală
Peter Freund locuia la Chicago împreună cu soția sa, Lucy, psiholoagă clinică, perechea având două fiice: Pauline, avocată, și Caroline, economistă, precum și cinci nepoți.

Articole alese
 Finite Energy Sum Rules and Bootstraps
vol 20, 5 , pp 235-237 1968 Physical Review Letters
 Relation Between pi-p, p-p, and anti-p-p Scattering at High Energies
vol.15, 24, pp.929-930, 1965 Physical Review Letters
cu J.Arafune, C.J.Goebel -Topology of Higgs Fields, Journal of Mathematical Physics, vol. 16, no 2, 1975, p. 433
cu Cho Y M - Nonabelian Gauge Fields as Nambu-Goldstone Fields
Physical Review D, vol. 12, no 6, 1975, p. 1711 )
cu Irving Kaplansky - Simple Supersymmetries  , Journal of Mathematical Physics, vol. 17, no 2, 1976, p. 228
cu  Mark Rubin Dynamics of Dimensional Reduction, Physics Letters B, vol. 97, no 2, 1980, p. 233
Kaluza-Klein Cosmologies, Nuclear Physics B, vol. 209, no 1, 1982, p. 146
Superstrings from Twenty-six-Dimensions ?, Physics Letters B, vol. 151, no 5-6, 1985, p. 387–390
cu L.Brekke, M.Olson,E. Witten Nonarchimedean String Dynamics  (מכניקת המיתרים הנונ-ארכימדיים), Nuclear Physics B, vol. 302, no 3, 1988, p. 365–402
cu James A Feigenbaum (1996), "Discrete Scale Invariance in Stock Markets before Crashes," International Journal of Modern Physics B 10: 3737.

Cărți științifice
Quanta - Volume of papers dedicated to Gregor Wentzel .red. cu Y.Nambu ș.a
1988 - Introduction to Supersymetries, Cambridge Monographs on Mathematical Physics
1988 - cu K.T.Mahantappa (eds)-  Superstrings
1987 - cu Thomas Appelquist, Alan Chodos Modern Kaluza Klein Theories. Addison-Wesley, Menlo Park  ,

Proză și eseuri
Romane, nuvele, povestiri The Fine Underwear of Consciousness nuvelăBelonging, roman
povestiri scurte:
2008 - West of West End
ָ*2012 - Tales in a Minor Key'Alte cărți
 Dialog peste Atlantic A Passion for Discovery''

Note

Legături externe
Peter Freund iși amintește - într-un interviu luat de Smaranda Vultur -pe situl BJT al evreilor originari din Timișoara
Chicago Tribune articol de Barbara Brotman  "U. of C. physicist, writer brings us back to vanished life of postwar Europe" 25.03.2012
pe situl clubului Ilsa Timișoara
Getta Neumann- art Peter Freund în Mică enciclopedie a personalităților evreiești din Timișoara
scurt film video pe situl You Tube despre ceremonia de decernare a titlului de doctor honoris causa al Universității Politehnice din Timișoara lui Peter Freund
listă de cercetări și articole ale lui Peter Freund pe situl Google Scholar

Fizicieni americani din secolul al XX-lea
Fizicieni evrei
Evrei din Banat
Nașteri în 1936
Nașteri pe 7 septembrie
Decese în 2018
Decese pe 6 martie
Fizicieni americani din secolul al XXI-lea
Membri ai American Physical Society
Oameni de știință din statul Illinois

Peter Freund


Mimar Davud Ağa (? - 1599), Mimar Sinan'ın kalfalarından olup, Sinan'ın vefatından sonra Osmanlı Devleti'nin baş mimarlığına getirilmiş olan Türk mimardır.

Hasbahçe'de yetişip Kâğıthane suyolu nazırlığından başmimarlığa yükselen Davud Ağa, 1570'li yıllarda Mimar Sinan'ın kalfasıydı. Büyük selin İstanbul'u tahrip etmesinden sonra yıkılan köprü ve kemerleri onardı. Selimiye Camii, Eski Valide Camii inşasında çalıştı. 1585'te Fatih'te Mehmed Ağa Camii'ni inşa etti. 1588'de Sinan'ın ölümüyle boşalan baş mimarlığa getirildi.

Fatih'teki Nişancı Boyalı Mehmed Paşa Camii'ni tamamladı, İncili Köşk ve Sepetçiler Kasrı'nın inşasında bulundu, Topkapı Ahmed Paşa Camii inşasına katıldı, Takyeci Camii ile Cerrah Mehmed Paşa Camii'ni inşa etti. 1595'te III. Murat'ın Ayasofya'daki türbesini yaptı. 1599'da vebadan vefatından bir ay önce Yeni Camii'nin temelini attı, inşasına başladı.

Eserlerinde Sinan'ın sanatı devam eder. Mehmed Ağa Camii (Fatih Çarşamba), Cedid Nişancı Mehmed Paşa Camii (Karagümrük'te), Mesih Mehmed Paşa Camii (Karagümrük), Cerrah Mehmed Paşa Camii, Yeni Camii (Bahçekapı) büyük cami eserleridir. Camilere adını veren Mehmed Ağa ve Mehmed Paşa'ların türbelerinden başka, Sinan Paşa, Gazanfer Ağa, Siyavuş Paşa, III. Murat'ın türbelerini de yapmıştır.

Eserleri
 Cerrah Mehmed Paşa Camii
 Koca Sinan Paşa Külliyesi
 Sepetçiler Kasrı
 Yeni Camii
 Ağa Camii (Beyoğlu)

Ayrıca bakınız

 Osmanlı devlet mimarları

Kaynakça
Özel

Genel
 Çobanoğlu, Ahmet Vefa "Davud Ağa" (1999), Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.1 s.367-368 ISBN 975-08-0072-9

1599 yılında ölenler
Osmanlı mimarları

Mimar Davud Ağa