"One Right Now" est une chanson du rappeur américain Post Malone en duo avec le chanteur canadien The Weeknd sortie le  sous le label Republic Records et apparaît sur l'album Twelve Carat Toothache du rappeur américain.

Contexte
Le , Post Malone et The Weeknd postent  un extrait de  d'une chanson intitulée  sur leurs comptes Instagram. Ignorant le titre de la chanson, le manager de Malone, révèle que la collaboration s'intitule One Right Now. La chanson marque le premier duo entre les artistes.

Clip
Le clip est sorti le  et est réalisé par Tanu Muino. Dans la vidéo, les artistes s'engagent dans une fusillade avec leurs équipes respectives, et se concluent en se tirant dessus en même temps.

Certifications

Références

Chanson interprétée par The Weeknd
Chanson interprétée par Post Malone
Chanson de 2021

One Right Now


Ólínuleg frásögn er frásögn þar sem atburðir eru ekki settir fram í reglulegri tímaröð og sagan hoppar fram og til baka í sögutímanum. Ólínuleg frásögn er aldagömul frásagnartækni sem nýtir sér meðal annars sögu í sögu, endurlit og framlit, samsíða söguþræði, in medias res og fleiri aðferðir til að líkja eftir minningum sögupersóna, skapa óreiðukennda fléttu eða óvæntar söguvendingar.

Fjölmörg dæmi um ólínulega frásögn er að finna í bókmenntasögunni, eins og í Ilíonskviðu þar sem frásögnin hefst í miðri sögu Trójustríðsins og endurminningasögum Sindbaðs sæfara. Módernískir rithöfundar á borð við Virginiu Woolf og Marcel Proust gerðu tilraunir með ólínulegar frásagnir og kvikmyndagerðarfólk tók þessa tækni snemma upp. Þekktir leikstjórar sem hafa notast við ólínulegar frásagnir í kvikmyndum eru meðal annars Alain Resnais, Jean-Luc Godard, David Lynch og Quentin Tarantino.

Frásagnarfræði
Kvikmyndagerð

Ólínuleg frásögn


الكاشي ماشي هو فيلم مصري من إنتاج 2000 من تاليف حلمي شفيق وإخراج طارق النهري.

ملخص الاحداث

تدور أحداث هذا الفيلم في إطار حركي حيث العالم زكى يكتشف إمكانية تحويل المياة المالحة إلى طاقة ويسجل اختراعه على شريط، يتم اغتياله ويسرق الشريط، سالى وجيهان ورشا مضيفات بإحدى شركات السياحة يعثرن على الشريط ويزج بهن في المطاردة وتتوالى الأحداث.

الشخصيات
 وحيد سيف
 نرمين الفقي
 فؤاد خليل
 يوسف داود
 رانيا يوسف

روابط خارجية

المصادر

 الفيلم في قاعدة بيانات الأفلام العربية

أفلام مصرية إنتاج 2000

الكاشي ماشي (فيلم)


La base de données de référence de protéines humaines ( Human Protein Reference Database = HPRD ) est une base de données de protéines accessible via Internet.

Aperçu
L'HPRD est le résultat d'un effort collaboratif international entre l'Institut de bioinformatique de Bangalore en Inde, et le laboratoire Pandey de l'Université Johns Hopkins de Baltimore aux États-Unis. L'HPRD contient des data scientifiques manuellement organisées relatives à la biologie de la majorité des protéines humaines. Les informations qui concerne les protéines impliquées dans les maladies humaines sont annotées et liées à la base de données Online Mendelian Inheritance in Man (OMIM). Le National Center for Biotechnology Information apporte un lien vers l'HPRD via ses bases de données de protéines humaines (par ex. Entrez Gene, protéine RefSeq appartenant aux gènes et aux protéines).

Cette ressource présente des informations sur les fonctions des protéines humaines, y compris les interactions protéine-protéine, les modifications post-traductionnelles, les relations enzyme-substrat et les associations avec maladies. Les informations d'annotation des protéines qui sont cataloguées ont été dérivées par une curation manuelle en utilisant la littérature publiée par des experts biologistes et par des analyses bioinformatiques de la séquence protéique. La data d'interaction protéine-protéine et de la localisation subcellulaire de l'HPRD a été utilisées pour développer un réseau d'interaction des protéines humaines.

Les points essensiels de l'HPRD sont comme suit:

 À partir de 10 000 interactions protéine-protéine (IPP) annotées pour 3 000 protéines en 2003, l'HPRD est passé jusqu'à plus de 36 500 IPP uniques annotés pour 25 000 protéines comprenant 6 360 isoformes à la fin de 2007.
 Plus de 50% des molécules annotées sur HPRD ont au moins un IPP et 10% ont plus de 10 IPP.
 Les expérimentations sur les IPP sont généralement regroupées en trois catégories, à savoir in vitro, in vivo et Double hybride. Soixante pour cent des IPP annotés dans l'HPRD sont supportés par une seule expérimentation, alors que 26% entre eux ont deux des trois méthodes expérimentales annotées.
 L'HPRD contient 18 000 données de PTM organisées manuellement appartenant à 26 types différents. La phosphorylation est le principal type de modification de protéine contribuant à 63% des données de PTM annotées dans l'HPRD. La glycosylation, de clivage protéolytique et le pont disulfure sont les événements contributeurs  principaux qui suivent dans les données PTM.
 Les données de l'HPRD sont téléchargables via des formats de fichiers délimités par tabulations et format fichier XML.

L'HPRD intègre aussi les données de Human Proteinpedia, un portail communautaire pour l'intégration des données des protéines humaines. Les données de l'HPRD peuvent être librement consultées et utilisées par les membres académiques, tandis que les entités commerciales sont tenues d'obtenir une licence d'utilisation. Le contenu de Human Proteinpedia  est disponible gratuitement pour tout le monde à télécharger et à utiliser.

Le PhosphoMotif Finder
PhosphoMotif Finder  contient un substrat kinase/phosphatase connu ainsi que des motifs de liaison extraits de la littérature publiée. Il rapporte la présence de tout motif dérivé de la littérature dans la séquence de requête. PhosphoMotif Finder ne prédit aucun motif dans la séquence de la protéine de requête via un algorithme ou d'autres stratégies de calcul.

Comparaison des données proteiques
Il existe d'autres bases de données qui traitent le protéome humain (par exemple BioGRID, BIND, DIP, HPRD, IntAct, MINT, MIPS, PDZBase et Reactome). Chaque base de données a son propre style de présentation des données. Il est difficile pour la plupart des investigaturs de comparer les données volumineuses de ces bases de données afin de conclure les forces et les faiblesses de chaqu'une. Mathivanan et ses collègues  ont tenté de résoudre ce problème lors de l'analyse des données sur les protéines en posant diverses questions. Cette analyse va aider les biologistes à choisir entre ces bases de données en fonction de leurs besoins.

Notes et références

Base de données sur Internet
Base de données en biologie

Base de données de référence de protéines humaines


An Ischaemum tumidum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf ngan Norman Loftus Bor. An Ischaemum tumidum in nahilalakip ha genus nga Ischaemum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ischaemum

Ischaemum tumidum


Amadeo (o Amado) de Nusco, (c. 1003–1093) fue el primer obispo de Nusco en Irpinia, sudoeste de Italia. Murió probablemente el 30 de septiembre de 1093. Numerosos milagros se le atribuyen en el lugar de su tumba y su culto fue tan grande que fue reconocido como santo en el Martirologio el 30 de septiembre.

Los monjes de Montevergine le atribuyen como un discípulo de Guillermo de Vercelli y se acuerda que el 30 de septiembre de 1193 como la fecha de su muerte.

Referencias
http://www.santiebeati.it/dettaglio/90414

Santos católicos de Italia del siglo XI
Obispos de Italia del siglo XI
Obispos santos de Italia
Nacidos en Nusco
Fallecidos en Nusco

Amadeo de Nusco


سد بُـز ، سد تاريخي قديم في البادية الجنوبية لضيعة كوخرد في منطقة باغ زرد التابعة لناحية كوخرد ( بالفارسية: بخش كوخرد ) من توابع مدينة بستك في محافظة هرمزگان في جنوب إيران. السدود جدار اسمنتية يقيمونها في عرض الأودية لكي يمنع جريان المياه في الأودية وتجميعها خلف السد، ثم الاستفادة منها للري. كان يوجد في القديم سدان كبيران في كوخرد.

  يصف الشاعر الكوخردي الكبير راستي سد بُـز في هذه الأبيات بالفارسية قائلاً:

موقع السد
يقع هذا السد في جنوب شرقي البلاد، في أسفل هضبة جلالي من جهة الشرق، ومن الشمال نهر مهران، ومن الجنوب «کوه خآب» وسد بست كز، ومن الغرب جابر وسد جابر. ومن ناحية الشرق مدعاجون وبشكرو.
وكان يغذي هذا السد منطقة شاسعة من الأراضي الزراعية ومزارع النخيل بالمياه العذبة، حيث كان يصل مياه السد إلى المناطق التالية: باغ زرد ومدعاجون وبيك أحمد وجابر الشرق وبشكروا حيث أراضي زراعية شاسعة خصبة لزراعة القمح والشعير. لقد شيد هذا السد في القرن الثامن أو بداية القرن التاسع الهجري، وقبيلة آل جعفر هم الذين بنوا هذا السد، وكانوا يشرفون على صيانته وتوزيع مياهه بالتساوي على المزارعين عدة قرون. وكانوا المزارعين القدماء يسقون مزارعهم بمياه صافية ونقية، حيث كانوا يخزنون مياه
سد «  بُــز  » (1) خلف «چَشکَ» (2)، حتى يصفى الماء من الوحل والشوائب،  ومن ثم يسقون مزارع النخيل والبساتين بمياه صافية ونقية، و«چَشکَ» فتحات اصطناعية مبنية من الحصى العريضة والصاروج (3)، في وادي باغ زرد، وبقايا آثاره باقية حتى الآن، وبعد وفات عميد «قبيلة آل جعفر»، دب الخلاف بين أفراد القبيلة على تقسيم المياه، وافترقت القبيلة عن بعضها البعض وقاموا بهجرة جماعية إلى البلدان العربية المجاورة، منهم من ركب البحر وهاجر إلى سلطنة عمان، ومنهم من استقر في امارة الشارقة، حيث كانوا يقضون الشتاء في الهجرة، وفي الصيف يعودون إلى بلادهم، حيث مزارع النخيل اليانعة وثمارها الطازجة. ومع هجرت مالكي السد أهمل السد، حيث لم يقم أحد بصيانته كما ينبغي وبمرور الزمن وتراكم المياه خلفه، تصدع جدرانه وأخذ يتساقط شيءً فشياً حتى سقط وهدم نهائياً في عام 1301 للهجرة.

سبب تسميته
سميت بسد بز نسبتاً إلى الحاج جعفر الكبير، وكان الحاج جعفر تاجراً للمواشي والأغنام، حيث كان يتردد على مدن وقرى مجاورة لكوخرد يشتري ويبيع الأغنام، وكان معروفاً لديهم «بتاجر أغنام»، وكانوا يدعونه (مَردِ بُـزي) أي الرجل الذي لديه قطيع الغنم، وكان يمتلك قطعان كبيرة من الأغنام والمواشي والابل،  وكان تاجراً مشهوراً في زمانه. وكان قد أسقر في بلدة لطيفي من توابع مدينة لار بضعة أعوام، وهو يمارس هذه المهنة يبيع ويشتري الغنم، ولطيفي بلدة عامرة تقع في شمال شرقي لمدينة لار، وهناك لقب بــ[مَردِ بُـزي]، أي تاجر أغنام، وسار مشهوراً بهذا الاسم لدى سكان البلدة حتى كان ينسى اسمه الحقيقي. وأحفاده من بعد أشتهروا بهذا اللقب وأصبحت كنيتهم (قَوم بُز)، أو قبيلة «بـُزيا» كما يقولون، حيث أن الكنية والألقاب رائجة في كوخرد حتى يومنا هذا.

فكرة إنشاء السد
وكان الحاج جعفر أول من فكر في إنشاء حاجر على مجرى وادي بست كز، لما رآى من هدر كميات كبيرة من الماء العذب التي تجرفها الأمطار والسيول، لذا فكر في إنشاء جدار منيع في وسط «وادي بست گز» حتى يمنع جريان الماء وتجميعها خلفه، ثم استفاده منها، حيث قام ببيع قطيع من أغنامه من (الماعز والخراف)، وبثمن الأغنام بنا هذا السد العظيم وسمى السد «سد بز» أي (سد الغَنـَم)، بقايا آثاره باقية في وادي بست گز. هناك روايه أخرى تقول أن فكرة أنشاء السد كان يراود الحاج جعفر طوال حياته، وبدأ بأنشاء هذا السد في أواخر عمره، ولكن وافته المنية قبل أن يكمل بناء السد، وجاؤوا أبناء وأحفاده من بعده وأكملوا مابدأ جدهم، وأكملوا بناء السد في نفس الموقع الذي أختاره جدهم وأطلقوا عليه اسم (سد بُز) (4)، تخليداً لذكرى جدهم الأول الحاج جعفر الكبير (5) وعرفاناً له.

مراجع

  بُــز: كلمه فارسية بمعنى الضأن، البز: ضرب من الثـياب. اَلبـّـز: والبـِـزَّة: السلاح ويدخل فيه الدرع والمغفر والسيف.
  چَشکَ: لفظة فارسية معناها العين.
  الصاروج: من المواد الرئيسية التي تسخدم في عملية ترميم القلاع والحصون والمساجد الأثرية، وهو عبارة عن نوعية من الطين المحروق عند درجة حرارة معية.
  سد بُز: اسم لموقع به سد تاريخي عظيم. وبُـز: كنية لقبيلة مشهورة في كوخرد.
  الحاج جعفر الكبير: هو: الحاج جعفر بن محمد بن أحمد آل جعفر، سليل عائلة آل جعفر الكرام، يقال أن نسبه يرجع إلى جعفر الطيار.

المصادر والمراجع
 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران Kookherd, an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، کوخردی، محمد، " «به یاد کوخرد» "، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2002 میلادی.(فارسي)
 محمدیان، کوخردی، محمد. (کوخرد سرزمین شاعران)  ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی. (فارسي)

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران

وصلات خارجية
 حاجي جعفر كب آل جعفر
  سدشمو
  سد جابر
  سد جاويد
  سد بست كز
  باغ زرد
 التقسيمات الإدارية لمحافظة هرمزگان

إدارة الأراضي
بلدة كوخرد
خزانات مائية في إيران
سدود
بز
سدود في محافظة هرمزغان
مبان ومنشآت اكتملت في 1106
معالم أثرية ونصب تذكارية في إيران
مواقع أثرية في إيران
مواقع أثرية في مدينة كوخرد
هندسة الري
هندسة معمارية

سد بز


La mesorregión del Sudoeste Piauiense es una de las cuatro mesorregiones del estado brasileño del Piauí. Es formada por la unión de 62 municipios agrupados en seis microrregiones.

Microrregiones
 Alto Medio Gurguéia
 Alto Parnaíba Piauiense
 Bertolínia
 Chapadas del Extremo Sur Piauiense
 Floriano
 São Raimundo Nonato

Mesorregiones de Piauí

Mesorregión del Sudoeste Piauiense


Le raïon de Lozova (en ) est un raïon situé dans l'oblast de Kharkiv en Ukraine. Son chef-lieu est Lozova.

Références

Lozova

Raïon de Lozova


فيلم السيد ريبلي الموهوب  الذي صدر في عام 1999 هو من إخراج أنتوني مينغيلا. الفيلم مبني على رواية بقلم باتريشا هايسميث من عام 1955.

والفيلم من بطولة مات دايمون بدور توم ريبلي، وغوينيث بالترو بدور مارج شروود، وجود لو بدور ديكي غرينليف، وكايت بلانشيت بدور ميريديث لوغ (وهي شخصية خلقت خصيصًا للفيلم)، وفيليب سيمور هوفمان بدور فردي مايلس، وجاك دافنبورت بدور بيتر سميث-كينغسلي (وهي شخصية أخرى خلقت خصيصًا للفيلم) وجايمس ربهورن بدور هربرت غرينليف.

صور الفيلم بغالبه في إيطاليا، حيث صوّرت العديد من المشاهد على خلفية مدينتي روما والبندقية.

الشخصيات
مات ديمون في دور توم ريبلي

جوينيث بالترو في دور مارج شروود

جود لو في دور ديكس غرينيلف

كيت بلانشيت في دور ميريدث لوغ

  فيليب سيمور هوفمان في دور فريدي مايلس

جاك دافنبورت في دور بيتر سميث كينغسلي

جيمس ريبهورن في دور هربرت غريني

وصلات خارجية

أفلام أمريكية في عقد 1990
أفلام أخرجها أنتوني مانغيلا
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية متعلقة بإل جي بي تي
أفلام إثارة درامية في عقد 1990
أفلام إثارة متعلقة بإل جي بي تي
أفلام إثارة نفسية أمريكية
أفلام إثارة نفسية في عقد 1990
أفلام إثارة وجريمة في 1999
أفلام إثارة وجريمة في عقد 1990
أفلام إنتاج 1999
أفلام باراماونت بيكتشرز
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1990
أفلام تقع أحداثها في 1958
أفلام تقع أحداثها في البندقية
أفلام تقع أحداثها في إيطاليا
أفلام تقع أحداثها في روما
أفلام تقع أحداثها في مدينة نيويورك
أفلام جريمة درامية في 1999
أفلام جريمة درامية في عقد 1990
أفلام جريمة وإثارة أمريكية
أفلام جريمة ودراما أمريكية
أفلام حول القتلة
أفلام دراما متعلقة بإل جي بي تي
أفلام درامية 1999
أفلام إثارة درامية أمريكية
أفلام درامية نفسية أمريكية
أفلام سجلها غبريال يارد
أفلام عن السيكوباثيين
أفلام عن المحتالين
أفلام عن سرقة الهوية
أفلام مبنية على روايات أمريكية
أفلام مبنية على روايات جريمة
أفلام مبنية على روايات جريمة أمريكية
أفلام متعلقة بإل جي بي تي 1999
أفلام مستقلة
أفلام مستندة إلى روايات غموضية
أفلام مصورة في البندقية
أفلام مصورة في روما
أفلام من إنتاج سيدني بولاك
أفلام ميراماكس
عقد 1990 أفلام متعلقة بإل جي بي تي

السيد ريبلي الموهوب (فيلم)


Die Copa del Generalísimo 1960/61 war die 57. Austragung des spanischen Fußballpokalwettbewerbes, der heute unter dem Namen Copa del Rey stattfindet.

Der Wettbewerb startete am 12. Oktober 1960 und endete mit dem Finale am 2. Juli 1961 im Estadio Santiago Bernabéu in Madrid. Titelverteidiger des Pokalwettbewerbes war Atlético Madrid. Den Titel gewann erneut Atlético Madrid durch einen 3:2-Erfolg in der Neuauflage des Finalspiels vom Vorjahr gegen den Stadtrivalen Real Madrid.

Vorrunde
Die Hinspiele wurden am 12. Oktober, die Rückspiele am 30. Oktober 1960 ausgetragen.

|}

Entscheidungsspiele

|}

Runde der letzten 32
Die Hinspiele wurden am 7. Mai, die Rückspiele am 11. Mai 1961 ausgetragen.

|}

Entscheidungsspiele
Die Spiele wurden am 14. Mai in Madrid und Saragossa ausgetragen.

|}

Achtelfinale
Die Hinspiele wurden am 21. Mai, die Rückspiele am 28. Mai 1961 ausgetragen.

|}

Entscheidungsspiele
Die Spiele wurden am 29. und 30. Mai in Saragossa und Madrid ausgetragen.

|}

Viertelfinale
Die Hinspiele wurden am 1. Juni, die Rückspiele am 4. Juni 1961 ausgetragen.

|}

Halbfinale
Die Hinspiele wurden am 18. Juni, die Rückspiele am 25. Juni 1961 ausgetragen.

|}

Finale

Weblinks
 Spielplan und Ergebnisse (linguasport.com)

1961
Fußballsaison 1960/61

Copa del Generalísimo 1960/61


Sarah von Neuburg (* 25. September 1982 in Fulda, Hessen, als Sarah Freiin Thumb von Neuburg) ist eine deutsche Radio- und Fernsehmoderatorin.

Karriere

Hörfunk
Sarah von Neuburg begann ihre Karriere 1997 im Hörfunk. Beim Jugendradiosender Sunshine Live moderierte sie unter anderem die Personality Show Sarah-Live. Es folgten Engagements bei big FM und planet more music radio, in denen sie jeweils die Morningshow moderierte. Weitere Stationen waren Hit Radio FFH, radio ffn und RPR1. Gemeinsam mit Lars-Christian Karde verließ sie RPR1 im August 2011 und übernahm mit ihm ab dem 29. August 2011 die MDR-Jump-Morningshow, die in der Hörfunkzentrale des Mitteldeutschen Rundfunks in Halle (Saale) produziert wird.

Fernsehmoderationen
Beim MDR Fernsehen zählt von Neuburg seit 2013 zum festen Moderatorenteam. Zu ihren Engagements zählen: Der rote Teppich sowie die After-Show-Party der Goldenen Henne 2013 bis 2021 mit René Kindermann und Lars-Christian Karde, das Ballgeflüster sowie die Balleröffnung beim Dresdner Semperopernball 2014 bis 2020, die Samstagabendshow vom Laternenfest in Halle gemeinsam mit Marco Schreyl und Lars-Christian Karde 2014 bis 2017, die Kaisermania 2017 bis 2020 aus Dresden mit Roland Kaiser sowie Einsätze auf dem roten Teppich beim Bambi 2013 bis 2018 und als Ringreporterin bei Boxevents von "Sport im Osten".

Auch bei vielen weiteren Sendungen des MDR ist von Neuburg im Einsatz – wie z. B. bei der Samstagabendshow zum Tag der Deutschen Einheit 2016, der Hüttengaudi mit Florian Silbereisen oder Weihnachten bei uns mit Kim Fisher.

Ein großer Erfolg war das von Sarah von Neuburg und Lars-Christian Karde moderierte MDR Osterfeuer aus Apolda 2018 mit über einer Million Zuschauern. 2019 moderierte sie das MDR Osterfeuer in Zeulenroda-Triebes. Auf Grund der Corona-Pandemie fanden die Shows zu Ostern 2020 und 2021 in Leipzig statt. Im Sommer 2019 moderierte Sarah und Lars die Sommereröffnungsshow Sommer bei uns aus Waldheim. Zum 30. Jahrestag des Mauerfalls 2019 führten Sarah und Lars durch die Musikshow Sound der Wende. Im Dezember 2019 moderierten Sarah und Lars die erste MDR Weihnachtsshow unter freiem Himmel – Weihnachten bei uns vom Erfurter Weihnachtsmarkt. 2020 wurde diese Sendung aus Leipzig gesendet. Ebenfalls im Jahr 2020 startete der MDR eine weitere Eventprogramierung – diesmal zum Valentinstag Mitten ins Herz

Im August 2015 folgte die erste eigene Vorabendserie im MDR Fernsehen Sommerspaß mit Sarah und Lars. 2016 bis 2021 wurde die Reihe – unter verändertem Titel – jährlich fortgesetzt.

Ihren ersten vollwertigen Moderations-Einsatz für Das Erste hatte von Neuburg 2021 bei der Spendensendung Wir halten zusammen gemeinsam mit Ingo Zamperoni. Bei der Schlagerlovestory 2020 war sie vorher bereits als Hochzeitsmoderatorin an der Seite von Florian Silbereisen  im Einsatz.

Weitere Moderationstätigkeiten

Außerhalb des MDR ist Sarah von Neuburg vor allem als Off Air-Moderatorin im Einsatz. So moderierte sie z. B. den Neujahrsempfang für Jenoptik 2016 – sowie das Porsche Sommerfest 2017 und 2018 in Leipzig.

Schauspielerin
In der KiKA-Serie Schloss Einstein spielte sie sich in Folge 755 in einer Gastrolle selbst.

Weblinks

 Vorstellung auf Jumpradio.de

Einzelnachweise

Hörfunkmoderator
Fernsehmoderator (Deutschland)
Person (Fulda)
Deutscher
Geboren 1982
Frau

Sarah von Neuburg


فوسكريسينسكويي  هي مدينة في مقاطعة نيجني نوفغورود أوبلاست في روسيا.

مراجع

مدن مقاطعة نيجني نوفغورود

فوسكريسينسكويي (مقاطعة نيجني نوفغورود)


Farz, fars ili fard (tur. farz ← arap. farḍ ), dužnost i stroga vjerska obveza u islamu. Farz je nešto što je muslimanskom vjerniku "nužno i potrebno do te mjere kao što mu je potrebna hrana, piće i zrak". Farz je činjenje određenih djela i usvajanje znanja o istim. Farz ne može ništa nadomjestiti ni nadoknaditi. Po hadisu "Znanje je farz svakom muslimanu i muslimanki" (Bejhaki), znanje je obveza svakom muslimanu, a to znanje iz hadisa dio je ilma koji je farzi-ajn. Iza znanja o farzovima je znanje iz akaida i slijede još sunnet, mendub, mustehab, mubah, mekruh i mufsid.

Postupci i znanja
Farz su postupci poput abdesta, namaza, gusula i dr. Farz je znati da svaki musliman mukelef zna propise u odnosu s roditeljima i dužnosti prema njima, koga treba voljeti radi Alaha, a koga mrziti radi Alaha, s kim se treba družiti, a koga napustiti, voljeti nauku (ilm) i ljude od nauke, da vjernik zna prava i dužnosti prema hakk vođi na Alahovom putu, muršidu ili kalifu (ulu'l-emr), da vjernik musliman koji ima materijalne mogućnosti obaviti hadžiluk prouči propis istog i obavi ga, zatim vjernik musliman čiji imetak doseže iznos nisaba farz je znati propise u svezi sa zekatom, muslimanu je farz da posao kojim se bavi čuva od uplitanja harama, ženi koja je obvezana namazom (mukelef) farz je nauči sve propise o hajzu i istihazi a ako je rodila ili će roditi, obvezna je znati propise o nifasu. Kad musliman postane nosilac odgovornosti (mukelef) obvezan je usvojiti određeno znanje, o imanskim šartima, zatim djelima koja su strogo naređena te treće, o haramima koje je farz napustiti.

Farz i vadžib
U šafijskoj i malikijskoj pravnoj školi farz i vadžib znače isto. Osoba koja ih prakticira bit će nagrađen na Ahiretu, a u suprotnom bit će kažnjen. Značenjski se razlikuju jedino u poglavlju o hadžu u kojem neizvršavanje farda poništava važnost hadža. Nasuprot tome, propuštanjem vadžiba nadoknađuje se obveznim klanjem kurbana.

U malikijskoj školi dvije su vrste farda:
 fardi ajn - svaki je pojedinac obvezan prakticirati te postupke
 fardi kifaje - postupci koji ne obvezuje sve iako ih prakticira jedna grupa muslimana, npr. dženaza-namaz i pripremanje mejjita

U hanbelijskoj pravnoj školi fard i vadžib sličnog su značenja kao u safijskoj i malikijskoj pravnoj školi. Za fard se također koristi riječi rukn. U ovoj se školi vadžib razlikuje od farda u nekim postupcima u namazu, ovisno je li propust iz namjere ili iz zaborava. Na primjer, ako se vadžib u namazu namjerno propusti, namaz je pokvaren. Kod nenamjerna propusta ili iz zaborava, vjernik je obvezan učiniti sehvi sedždu. Za fard ovo ne važi i nikakav propust nije opravdan, te je namaz pokvaren pa ga treba ponoviti. Fard se dijeli na fardi ajn i fardi kifaje.

U hanefijskoj pravnoj školi fard i vadžib se razlikuju. Farz je ono što se mora vjerovati i prakticirati, značenje je jednoznačno i nepobitno, a u ovo ulazi npr. namaz, zekat, post, hadž, vjerovanje u Alaha. Tko poriče farz po ovoj školi taj je kafir, a tko ga ne prakticira je fasik (veliki grješnik). Napuštanje prakticiranja farza donosi džehennemsku kaznu. Vadžib je potvrđen dokazom, ali nije jednoznačan te praktičar ne mora biti uvjeren u obvezu ovog propisa. Poricanje ne povlači za sobom da time postaje kafir, zbog toga što se propis može drugačije shvatiti. Ne sprovodeći vadžib vjernik postaje griješnik, no grijeh nije visokog stupnja kao grijeh pri napuštanju farza. Napuštanje prakticiranja vadžiba ne donosi džehenemsku kaznu, no vjernik gubi Poslanikovo zagovaranje na sudnjem danu.

Izvori

Islam

Farz


The Rotopress is a waste collection vehicle manufactured by the German company Faun Umwelttechnik and formerly by KUKA. It uses a rotating drum to compact waste, and has its origin in a series of designs built by KUKA since the 1920s. The name "Rotopress" was first used in 1977, and has been used on subsequent models by the company, and by other companies under licence.

Description
The Rotopress is a continuously compacting garbage truck. A massive rotating drum compacts and stores the garbage. The outer edge of the drum acts as the loading hopper, and paddles on the drum convey the waste around an auger of decreasing pitch until it is small enough to be forced through a small ring-shaped gap between the drum and the auger, where it then enters the main section of the drum, which has helically shaped internal paddles which move the now-crushed waste towards the front of the vehicle. When emptying the drum, the direction of rotation is reversed.

History
The German company Keller und Knappich, Augsburg (KUKA), founded in 1898, built its first rotary waste collection vehicle in 1927. Production of the original model continued until 1949, and its replacement, the Type 210, was launched the following year. Subsequent models included the "Shark", introduced to the United States in the 1960s and so-named due to the serrated loading auger which was designed to tear up garbage sacks and other large soft items as they were dragged into the drum. The first model to carry the "Rotopress" name was the Type 215G, in 1977, and the name has been the company's subsequent rotary-drum designs including the 205.

Both the Shark and the Rotopress have been produced under licence by other manufacturers, including the British company, Laird Anglesey Ltd, based in Anglesey.

In 1983 KUKA's municipal vehicles division was acquired by Faun GmbH and production was moved to Osterholz. Manufacturing of waste collection vehicles became part of Faun's Environmental Technology sector, which was sold in 1987 to the Schmidt family (former owners of Faun) as a separate company with the name Faun Umwelttechnik. This was acquired by the Kirchhoff group in 1994. Laird Anglesey was acquired by Faun Eurotec, a subsidiary of Faun Umwelttechnik, in 1996.

By 1999, over 33,500 Rotopress bodies had been built.  One of the key market niches which the Rotopress is aimed at is the collection of Green waste, as the continuous tumbling action of the rotary drum system mixes and homogonizes biodegradable material for composting.

FAUN have licensed the design to Fujicar Ltd (a division of Fuji Heavy Industries) who manufacture a smaller scale version of the rotary drum compactor specifically for the Japanese market (where the bodies are typically mounted on small truck or light van chassis).  These clone versions are notable for the drum turning in the opposite direction (anticlockwise instead of clockwise) compared to the full-size European versions.

Products
As of 2011, the Rotopress is produced a range of sizes from smallest to largest: 008, 514, 516, 518, 520 and 522, as well as the Rotopress Dualpower hybrid vehicle, and the Rotopress 541 which is produced as either a stationary intermediate waste store or a semi-trailer.

References

External links
FAUN Umwelttechnik: ROTOPRESS

Waste collection vehicles

Rotopress


Kurt Gebhard Adolf Philipp Freiherr von Hammerstein-Equord (født 26. september 1878, død 25. april 1943) var en tysk generaloberst.

I en kort periode, fra 1930 til 1934, tjente Hammerstein som chef for Reichswehr, den tyske hærledelse.

Hammerstein er mest kendt for sit had til Hitler og alt som havde med nazismen at gøre. Offentligt kaldte han nazisterne for  "forbryderbanden" og "de beskidte svin"  Hammerstein var kendt i samtiden som en meget begavet militær tænker, og er i dag kendt for sin managementteori, med inddeling af officerer (ledere) baseret på deres personlige egenskaber:

"Jeg inddeler mine officerer i fire grupper. Der er intelligente, arbejdsomme, stupide og dovne officerer. Sædvanligvis ses to af disse karakteristika kombineret. Nogle er intelligente og arbejdsomme – disse hører til i Generalstaben. Den næste gruppe er de stupide og dovne – de udgør ca. 90 % af enhver hær, og egner sig til rutineopgaver. En som er både intelligent og doven er kvalificeret til de højeste ledelsesposter, for en sådan person besidder den mentale klarhed og samlethed som er nødvendig for at træffe svære beslutninger. Man skal tage sig i agt for enhver som er både stupid og arbejdsom – en sådan skal ikke have nogen som helst ansvar, da han vil altid skabe ballade."

Kilder og eksterne henvisninger

Noter

Henvisninger
HITLERS INDRE FJENDER af Joachim C. Fest, siderne 24, 51, 55, 56, 218, 291,302, 312, 326 og 366.

Generaler fra Tyskland
Tyskere i 1800-tallet
Tyskere i 1900-tallet

Kurt von Hammerstein-Equord


إي أم دي فاير ستريم  وكان يعرف سابقا ب إي تي آي فير ستريم بعد شراء شركة إي أم دي لشركة إي تي آي, وهو وهي سلسلة بطاقات مخصصة للتحليل المتدفق (Stream processing) تم تصميمه من قبل شركة إي تي آي. وتم إنتاجه لتسويقه للعديد من الشركات التي تستخدم التحليل عالي القدرة و الشركات العلمية، والشركات المالية التي تستخدم التحليل لأغراض عامة على وحدة معالجة الرسومات للتحليل المكثف للفاصلة العائمة. ويمكن استخدامها كمحلل مساعد للفاصلة العائمة لتخفيف الضغط عن وحدة المعالجة المركزية.

مراجع

إي تي آي تيكنولوجيز
منتجات شركة إي أم دي

إي أم دي فاير ستريم


Rudolf Maister, cunoscut și sub pseudonimul Vojanov, () a fost un ofițer, poet și activist politic sloven. Soldații care au luptat sub conducerea lui Maister în nordul Sloveniei au devenit cunoscuți ca "luptătorii lui Maister" (în ). Maister a fost, de asemenea, un poet talentat și un pictor autodidact.

Biografie

Începutul carierei și luptele din Stiria
Maister s-a născut în orașul comercial Kamnik din Carniola Superioară, care făcea parte atunci din Austro-Ungaria. Provenea dintr-o familie vorbitoare de limba germană, iar tatăl său era funcționar financiar în orașul Pettau (azi Ptuj). În tinerețe, Rudolf Maister a aderat la naționalismul sloven și a început să-și scrie numele Majster. A fost militar de carieră și a servit în Armata Austro-Ungară în timpul Primului Război Mondial. În 1917 a fost promovat la gradul de maior și a fost trimis comandant al Regimentului Landsturm din orașul Marburg an der Drau (azi Maribor).

După ce la 30 octombrie 1918, aproape de sfârșitul războiului, când înfrângerea Austro-Ungariei devenise clară, consiliul municipal al orașului Maribor a hotărât alipirea Mariborului la Austria Germană, maiorul Maister a preluat la 1 noiembrie 1918 comanda orașului. Pentru această faptă Consiliul Național Sloven din Ljubljana i-a acordat gradul de general. Consiliul municipal al Marburgului a format la 3 noiembrie 1918 o unitate de voluntari stirieni germani pentru apărarea orașului și a Stiriei de Jos. Rudolf Maister a organizat o unitate de voluntari sloveni, alcătuită din 4.000 de soldați și 200 de ofițeri, și în noaptea de 23 noiembrie 1918 a preluat controlul asupra orașului Maribor și a regiunii Stiria de Jos. Această dată a fost proclamată, începând din 2005, sărbătoare națională a Sloveniei. Orașul populat cu vorbitori de limbă germană a fost astfel inclus în nou-formatul stat al slovenilor, croaților și sârbilor, care s-a unit cu Regatul Serbiei pentru a forma Regatul sârbilor, croaților și sloveni la 1 decembrie 1918. Unitatea comandată de Maister s-a îndreptat apoi spre frontiera austriacă, ocupând până la sfârșitul lui noiembrie 1918 localitățile Marenberg, Spielfeld, Mureck și Bad Radkersburg și a inclus astfel provincia Stiria de Jos în noul stat al slovenilor, croaților și sârbilor. În plus, unitățile slovene au ocupat o mare parte din Carintia Inferioară, populată cu sloveni, dar au fost nevoite să se retragă din cauza rezistenței populației.

Rangul de general al lui Maister a fost confirmat de guvernul național al părții slovene a Regatului, care, la 11 decembrie 1918, l-a numit "locotenent cu titlul și atribuțiile unui general", numire ce a fost ulterior confirmată și de guvernul de la Belgrad.

Duminica Însângerată din Marburg
La 27 ianuarie 1919 cetățenii germani care așteptau delegația americană de pace în piața centrală din Maribor (în ) au fost întâmpinați cu focuri de armă de către trupele slovene aflate sub comanda lui Maister. Nouă germani au fost uciși și alți șaizeci au fost grav răniți. Cauza împușcăturilor nu a fost stabilită în mod concludent.

Sursele de limbă germană îi acuză pe militarii sloveni că au început să tragă în mulțime fără motiv, în timp ce martorii sloveni, precum Maks Pohar, au susținut că germanii (unii îmbrăcați în uniformele organizației paramilitare germane Garda Verde) i-au atacat pe militarii sloveni care păzeau primăria. S-a pretins că germanii austrieci l-ar fi atacat pe inspectorul de poliție Ivan Senekovič și apoi s-ar fi masat în jurul soldaților sloveni din fața primăriei. O versiune slovenă a acestui eveniment implică faptul că un german ar fi tras un foc de revolver în direcția soldaților sloveni, care au ripostat spontan prin tragerea unor focuri de armă în direcția mulțimii. Evenimentul a devenit cunoscut sub numele de Duminica Însângerată din Marburg (în ).

Lupta pentru Carintia

În noiembrie 1919 forțele lui Maister s-au alăturat ofensivei armate a Regatului sârbilor, croaților și slovenilor din Carintia. După Referendumul din Carintia din 1920, în care majoritatea populației slovene locale a decis ca teritoriul locuit de ei să rămână parte componentă a Austriei, Maister s-a retras din viața publică. El și-a petrecut cea mai mare parte a restului vieții sale la o moșie din Carniola Interioară, aflată în apropiere de Planina.

Poezii
Maister a scris poezii, care fost incluse în două volume publicate în 1904 și în 1929. Majoritatea poeziilor sale urmează estetica postromantică și sunt influențate de poezia patriotică și lirică slovenă a lui Simon Jenko, Simon Gregorčič și Anton Aškerc din secolul al XIX-lea.

Note

Lectură suplimentară
 Bruno Hartman, Rudolf Maister: general in pesnik (Ljubljana: Državna založba Slovenije, 2006)

Legături externe

Nașteri în 1874
Decese în 1934
Poeți sloveni
Generali sloveni

Rudolf Maister


Jack Little (born John Leonard; May 30, 1899 – April 9, 1956), (Another source gives his birth date as May 28, 1902.) sometimes credited Little Jack Little, was a British-born American composer, singer, pianist, actor, and songwriter whose songs were featured in several movies. He is not to be confused with the burlesque comedian also known as "Little" Jack Little, who stood 4'5".

Early years
Little was born in the Silvertown section of London, but moved to the United States
when he was 9 years old, growing up in Waterloo, Iowa. He was educated in pre-med classes at the University of Iowa, where he played in and organized the university band.

Career
Early in his career, Little worked at radio stations, including WSAI and WLW, both in Cincinnati, Ohio. He had a 15-minute daily program (originating from WLW) on NBC radio in the early 1930s.

Little toured the country with an orchestra, appearing in hotels, night clubs, and on radio. In one such touring appearance on radio, at WOC in Davenport, Iowa, Little "made a new endurance record for himself ... when he remained on the air three hours and sixteen minutes ... [and] sang fifty-one songs in answer to thousands of requests." He collaborated musically with Tommie Malie, Dick Finch, John Siras, and Joe Young.

In 1928 he joined ASCAP. From 1933 to 1937, he recorded prolifically, starting on Bluebird, Columbia, and finally ARC, playing in a light society dance band style. He often worked with musical director Mitchell Ayres. His compositions include "Jealous, I Promise You", "A Shanty in Old Shanty Town" and "You're a Heavenly Thing". Details of his chart success per Joel Whitburn are given below.

Chart successes

Recognition
Little has a star at 6618 Hollywood Boulevard in the Radio section of the Hollywood Walk of Fame. It was dedicated February 8, 1960.

Personal life
He was married to Thea Hellman, who died in 1940; they had two children.

Death
Little died in his sleep on April 9, 1956, at his home in Hollywood, Florida after suffering from hepatitis for some time.

References

External links

Little Jack Little on YouTube
 Jack Little recordings at the Discography of American Historical Recordings.

1899 births
1956 deaths
1956 suicides
People from Silvertown
American male composers
Songwriters from Iowa
British emigrants to the United States
Writers from Waterloo, Iowa
Suicides in Florida
University of Iowa alumni
20th-century American singers
20th-century American composers
20th-century American male singers
American male songwriters
Radio personalities from Iowa

Jack Little (songwriter)


Pronto fue una revista argentina semanal de periodismo de corazón, El primer número fue publicado el 7 de agosto de 1996 por Publiexpress S.A. en su origen con un precio de tapa de tan solo 2 pesos por ejemplar, la revista se editó y se imprimió en la ciudad de Buenos Aires, con distribución en Argentina y Uruguay. Su contenido se compuso  mayormente de noticias y entrevistas con personas del espectáculo argentino. En 2020 debido a la pandemia de coronavirus, la revista dejó de publicarse después de 24 años en los kioscos. Actualmente puede ser consultada en su versión web

Véase también
 Gente
 Paparazzi
 Caras
 Noticias
 Viva

Referencias

Enlaces externos
Sitio oficial de Pronto

Revistas de Argentina
Revistas en español
Medios de comunicación de la ciudad de Buenos Aires
Revistas de interés general
Revistas desaparecidas de Argentina

Pronto (revista argentina)


Birkapigen (på svensk Birkaflickan) er navnet på et barneskelet fra vikingetiden, der blev fundet i Birka på Bjørkø i Mälaren vest for Stockholm. Pigen har levet i 900-tallet og har været seks år ved sin død. Alderen blev bestemt ved undersøgelse af hendes tænder, og hendes køn er bestemt på baggrund af de gravgaver hun har fået: et spænde af guld og bronze, en perlehalskæde, en kniv og en benbeholder til synåle. Gaverne tyder på, at hendes familie har været velhavende.

Senere analyser af Birkapigen indikerer, at hun ikke kom fra Mälarregionen. Dragten og smykkerne er heller ikke typiske for dette område. Det er mere sandsynligt, at hun kom fra Nordtyskland eller det sydlige Danmark.

Skelettet opbevares på Statens historiska museum.

Referencer

Personer fra Sverige
Arkæologiske fund fra Sverige
Oldsager fra Vikingetiden

Birkapigen


Zoe Golescu () a fost o militantă a Revoluției de la 1848.

Viața
S-a născut Zoe Farfara și s-a măritat la 13 ani cu Dinicu Golescu, mare boier al vremii, și a devenit Zoe Golescu cunoscută și ca Zinca sau Zoița. Au avut împreună 5 copii, 4 băieți, Ștefan, Nicolae, Radu, Alexandru și o fată, Ana. Dinicu a învățat-o limba franceză, limbă pe care avea să o folosească în scrisorile pe care avea să le trimită fiilor exilați în Europa de vest.

A scris texte în franceză și în greaca veche și a frecventat saloanele bucureștene, de unde a aflat despre scrierile revoluționare publicate în Vest. Zoe Golescu a fost una dintre femeile culte și extrem de agreabile din București. După căsătorie, a fost o apropiată a saloanelor bucureștene, pe această filieră parvenindu-i scrieri de factură revoluționară publicate în Occident. Scrisorile sale către cei patru băieți ai săi, toate în limba franceză, dincolo de conținutul lor extrem de interesant, sunt bogat colorate stilistic și puternic pătrunse de sentimentalism, dar de un sentimentalism puternic și viguros. Și-a însoțit fiii în exil după participarea lor la Revoluția din 1848. A revenit în țară la sfârșitul lui 1849 unde a fost obligată de autorități să se autoexileze la moșia de la Golești.

S-a stins din viață la 87 de ani, după ce își pierduse patru din cei cinci copii.

Omagieri
Un colegiu din Pitești îi poartă numele începând cu 1971.

Contribuția în educație și cultură
O contribuție importantă a avut-o în sprijinul practic pe care l-a acordat soțului său, Dinicu Golescu care a înființat, pe cheltuiala sa, la 1 mai 1826 "Școala Slobodă Obștească", în limba română, din Țara Românească, conform spuselor lui Dinicu Golescu: "unde pot merge fiii nobleții, ai norodului și măcar robi".

Amprenta pe care și-a pus-o Zinca Golescu în Școala Slobodă Obștească înființată, la 1826, a constat în faptul că, la cursuri, studiau împreună și fete și băieți de nobili, săteni și chiar robi, știindu-se foarte bine că, până la această perioadă, fetele nu aveau acces la învățătură.

Pentru înființarea acestei școli care se anunța a fi una de performanță, Dinicu Golescu a trimis o "Înștiințare" pentru  "Școala din satul Golești, ce se află în județul Muscelului către Părinții cei ce vor voi să învețe copiii Dumnealor Limba Românească, Nemțească, Grecească și Italienească și cel mai vârtos să învețe cei dintâi Temei al Omului - pentru care Învățătură se tipăresc Cărțile cele trebuincioase". În continuare, "Înștiințarea" spune: "De aceea am hotărât să întocmesc la moșia mea Golești Școala Slobodă Obștească, unde pot merge fiii nobleții, ai norodului și măcar robi, pământeni și străini, pentru limba română, germană, latină și italiană. Așadar, fiecare părinte de orice treaptă va fi sau negustor, boier, birnic sau măcar rob, poate a-și trimite copiii la această școală spre aceste învățături, fără de nicio plată la leat 1826, cu Maiu întâiu".

Meritul Zoei a fost acela că școala era mixtă, aspect care rezultă din următorul document: "cât pentru lăcuința lor (elevilor) sunt jertfite toate odăile ce sunt înaintea bisericii, cum și casa cea mare împrejmuită cu zid și alte multe odăi împrejurul cărții. Toată grădina cu felurime de pometuri unde pot cu obiceiuri împreună cu dascălul să se preumble și să se lucreze pentru însănătoșirea trupului, având toate câte sunt întrânsa spre întrebuințarea lor, aceste toate și învățătura, fără de nicio plată". Din acest text reiese faptul că fetele învățau, atât științele, cât și arta bunelor maniere, gătitul, menajul și grădinăritul, cunoștințe despre soiurile de flori și modul de cultivare a acestora.

Băieții învățau meșteșugurile, spre exemplu, tâmplăria și alte îndeletniciri necesare unui gospodar. Este interesant de urmărit programa școlară care s-a predat la această școală.

 În clasa I, învățau: "A citi, a scrie. Partea I din Gramatică. Patru speții din aritmetică. Învățătură creștinească".
 În clasa a II-a: " A doua și a treia parte din Gramatică. Istoria Românilor. Povățuire spre facerea cărților și a jalbelor. Geografia Țărilor celor mai vestite. Învățătură creștină. Aritmetică".
 În clasa a III-a: "A patra parte din Gramatică. Istoria Românilor. Povățuire spre facerea cărților și a jalbelor. Geografia Țărilor celor mai vestite. Învățătură creștină. Aritmetică".
 În clasa a IV-a: "Retorica. Istoria noroadelor celor mai vestite din Europa. Geografia Europei. Învățătură creștinească. Aritmetică. Autorii clasici".
 În clasa a VI-a: "Din filosofie. Logica. Metafizica curată și aplicată. Morala. Algebra. Geometria. Istoria universală".

Ca urmare a călătoriilor făcute de Dinicu Golescu prin Europa în anii 1824-1825 și a studierii programelor de învățământ a școlilor europene, acesta și-a propus informarea tinerilor români cu cele mai noi cuceriri ale științei, ale limbii române și ale filosofiei. Toate acestea se reflectă în programele pe care le studiau elevii și în personalitățile renumite care au fost profesorii acestor elevi, ca de exemplu: Aaron Florian, primul director al școlii, Kir Grigore etc.

După moartea lui Dinicu Golescu (1830), școala se desființează, dar ideea de a educa copii români rămâne în mintea Zoei Golescu care înființează o nouă școală, la Golești, în 1850, în amintirea soțului său. Iată ce relata Ana, fiica Zincăi, către unul dintre frații săi, cu privire la această a doua școală: "Mama a deschis o nouă școală la Golești; până acum sunt aproape 25 de copii; la primăvară, însă, ea va repara câteva odăi fiindcă localul este mic, și atunci o să aducă și un alt profesor care să știe mai mult decât acesta pe care îl avem acum. Nu poate să facă binele așa cum îi cere inima, fiindcă îi este frică să nu fie împiedicată; de aceea pentru moment, trebuie să ne mulțumim cu profesorul pe care îl are și cu mai puțini copii".

Note

Bbliografie
 George Marcu (coord.), Dicționarul personalităților feminine din România, Editura Meronia, București, 2009

Nașteri în 1782
Decese în 1879
Zoe
Românce din secolul al XIX-lea

Zoe Golescu


Hellfjorden er en 6,5 kilometer lang fjordarm på nordsiden af Eidsfjorden på Langøya i Vesterålen i Nordland fylke  i Norge. Grensen mellem kommunerne Bø og Sortland går midt i fjorden.

Fjorden har indløb mellem Oksneset lige ved Guvåg i vest og Hellfjordklubben i øst. I den ydre del af fjorden ligger øerne Storøya, Ramnøya, Torskøya og Slåttøya midt i fjorden. Længere inde ligger øerne Reinøyen og Teistøya. Vestpolløya er en halvø næsten inderst i fjorden. Den går mod nordøst fra vestsiden, og vest for halvøen ligger fjordarmen Vestpollen. Herfra går Hellfjorden en halv kilometer længere mod nord til enden af fjorden.

Det er ingen større bosætninger langs fjorden og heller ingen veje, men den fraflyttede gård Hellfjorden ligger på østsiden af fjorden.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Nordland
Sortland
Bø (Nordland)
Langøya (Vesterålen)

Hellfjorden (Vesterålen)


Nizam-ı Cedid (), Yeni Düzen anlamını taşır, Osmanlı Devleti'nin askeri olarak ıslahına ve yenileştirilmesine karşılık gelir ve bu amaçla oluşturulan askeri birliklere aynı isim kullanılarak Nizam-ı Cedid Ordusu denir.

Kavram olarak
III. Selim'den önce Nizam-ı Cedid kavramının kullanıldığı görülmektedir. 1689-1691 yılları arasında sadrazamlık yapan Köprülü Fazıl Mustafa Paşa döneminde, Hristiyanların, Musevi ve Kıptilerin cizyelerinin tek elden toplanması, Cizye Kalemi'ne kayıt ve tescil edilerek, hem tahsilatın emektar ve mutemet cizyedarlar tarafından icrası, hem de devlete fazla irad temini için yapılan yeniliğe Nizam-ı Cedid Tertibi denilmiştir.

Nizam-ı Cedid iki anlamda incelenebilir:

 Dar anlam: Avrupa usulünde yetiştirilmek istenen talimli asker. Nizam-ı Cedid Ordusu.
 Geniş anlam: Yeniçeriliği kaldırmak veya hiç değilse faydalanabilecek şekle getirmek, Avrupa talim usulünü yeni kurulan askeri kuvvetin baskısı ile kabul ettirmek, ulemanın çağdışı düşüncesine karşı koyup nüfuzlarını kırmak, Osmanlı Devleti'ni Avrupa'nın ilim, sanat, ticaret, ziraat, teknik ve sanayide yaptığı ilerlemelere ortak etmek için gelişen yenilik hareketlerinin bütünü.

III. Selim, Ziştovi ve Yaş Antlaşmaları'ndan sonra, pek çok ıslahat yapmaya karar vermişti. İşe başlamadan önce, devlet adamlarının bu konudaki fikirlerini öğrenmek istedi. Böylece hem onların devlete ait düşüncelerini ve askeri ıslahat hakkındaki görüşlerini öğrenmek imkânı bulacak, hem de istihdam edeceği ekibin bilgi derecesini ve kabiliyetini öğrenip, onları faydalı olabilecekleri sahalarda çalıştıracaktı. 1717 yılında İstanbul'a gelen Fransız subayı De Rochefort'un, sadaret ıslahat projesinin tercümesinde, yapılacak askeri yeniliğe Nizam-ı Cedid denilmiştir. Eski usul ve teşkilatı ifade eden Nizam-ı Kadim'e mukabil, ileri bir düzen kurma faaliyetini ifade için kullanılan Nizam-ı Cedid tabiri ise III. Selim zamanında yaygınlaşmıştır. III. Selim'in 1791 Ziştovi ve 1792 Yaş Antlaşmalarıyla Avusturya ve Rusya ile harbe son verdikten sonra, devleti düştüğü zorluktan kurtarmak için yapmayı kararlaştırdığı harekât da Nizam-ı Cedid anlamıyla anılır.

Nizam-ı Cedid'in gerekliliği
Layiha veren devlet adamları, ayrıldıkları gruplara göre şöyle isimlendirilebilir:

 Kanuni devrindeki kanun ve nizamlara dönüldüğü takdirde, ordunun düzenleneceğine inanan ve kendilerine muhafazakâr denilebilecek grup.
 Avrupa savaş usullerini ve talimlerini, "eski kanun ve nizamdır" diye kabul ettirmek isteyen, kendilerine telifci denilebilecek grup.
 Yeniçerilerin asla ıslah edilemeyeceğine inanarak, yeni bir askeri ordu kurulmasını savunan ve kendilerine "inkılapçılar" denilebilecek grup.

Nizam-ı Cedid programı

Nizam-ı Cedid programı sonucu Nizam-ı Cedid Ordusu kurulmuştur.

Kaynakça

Tarih terimleri
III. Selim

Nizâm-ı Cedîd


Federico Gonzenbach Abad (Guayaquil, 23 de noviembre de 1956) es un multifacético pintor autodidacta ecuatoriano.

Biografía
Nació en Guayaquil el 23 de noviembre de 1956 en casa de su abuelo en el barrio Las Peñas. Sus padres fueron Virgilio Gonzenbach Iglesias y Ana Abad Cevallos. En 1967 vivió en Nueva York junto a su abuela y estudió arte en la escuela de Queen's Gallery, pero en 1968 regresó a Guayaquil donde estudió en el Colegio Americano. Debido a una tristeza que mantenía, abandonó el colegio para más tarde formar parte de la Escuela Municipal de Bellas Artes dándole nuevamente alegría por estar constantemente con el arte. En 1973 ya era parte de la Asociación Cultural Las Peñas luego de exponer en el Museo Municipal de Guayaquil gracias al apoyo de Yela Loffredo. En la IV Bienal Internacional de Pintura en Cuenca de 1993 recibió una mención de honor.

Premios y distinciones
 En 1993, recibió Mención de Honor en la IV Bienal Internacional de Pintura  efectuada en Cuenca.
 En 1996, el grupo World Wide Fine Art Promotion Inc. lo galardonó otorgándole el primer lugar de entre 150 participantes de América latina y España, por su obra Maja Erótica.
 En 2000, el Ministerio de Educación de Ecuador le entregó la condecoración nacional al Mérito Artístico de Primera Clase.
 En 2014, la Asamblea Nacional del Ecuador le otorgó la condecoración Vicente Rocafuerte al Mérito Cultural.
 El 25 de julio de 2015, el Concejo Municipal de Guayaquil, en Sesión Solemne Conmemorativa de los Cuadringentésimo Octogésimo aniversario de fundación de la ciudad, le otorgó la presea al Mérito Cultural.

Referencias

Enlaces externos
 ArteUrbano: Caballo de Colores. Guayaquil
 Artcurel: Federico Gonzenbach
 El Universo: "Los colores del alma" de Federico Gonzenbach, en una exposición.  Guayaquil, 20 de diciembre de 2010
 El Universo: Federico Gonzenbach inaugura su exposición. Guayaquil, 12 de mayo de 2011
 Diario Expreso: Federico Gonzenbach recorre 50 años de su vida artística. Guayaquil, 20 de julio de 2023
 Artec: Gonzenbach Federico. Ecuador
 El Comercio: Gonzenbach explota los colores. Quito, Ecuador, 24 de mayo de 2011

En redes sociales

Pintores de Guayaquil
Pintores de Ecuador del siglo XX
Pintores de Ecuador del siglo XXI
Artistas plásticos
Autodidactas

Federico Gonzenbach


Teofilo Chantre, né le 26 octobre 1963 à Ribeira Brava sur l'île de São Nicolau (Cap-Vert), est un auteur-compositeur-interprète d'origine capverdienne résidant en France.

Biographie
Teófilo Chantre grandit sur l'île de São Vicente au Cap-Vert qu'il quitte a quatorze ans pour s'installer avec sa famille à Paris. Cet éloignement de sa terre natale a servi d'inspiration et a éveillé sa créativité, ayant commencé à composer, durant son adolescence, des chansons inspirées des mornas et coladeiras de son pays natal.

Tout au long de sa vie, il a également été très influencé par d'autres musiques lusophones, notamment la musique brésilienne. Sa réputation de chanteur et compositeur grandit au point que Cesária Évora enregistre trois de ses chansons sur son album Miss Perfumado, ce qui fait d'elle une star internationale.

Après avoir continué à composer pour d'autres interprètes, Chantre a entre-temps consolidé sa position d'interprète et enregistré plusieurs albums, dont Di Alma et Viaja. En concert, il joue ses chansons principalement en acoustique, à l'accordéon, la basse, la guitare, le cavaquinho et la batterie.

Discographie
 Terra & Cretcheu, 1994
 Di Alma, 1997
 Rodatempo, 2000
 Live, 2002
 Azulando, 2004
 Viajá, 2007
 MeStissage, 2011

Notes et références

Liens externes

Chanteur cap-verdien
Musicien de world music
Naissance au Cap-Vert
Naissance en 1964
Naissance au Cap-Vert portugais

Teófilo Chantre


Jorge Solari (født 11. november 1941) er en argentinsk fodboldspiller.

Argentinas fodboldlandshold

|-
|1966||5||0
|-
|1967||1||0
|-
|1968||4||0
|-
!Total||10||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Argentina
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1966

Jorge Solari


Rheasilvia, llamado así por Rea Silvia, es un gran cráter de impacto en el asteroide Vesta —vestal que la mitología considera madre de Rómulo y Remo— y el rasgo más notable de dicho cuerpo. Fue descubierto por el Hubble en 1997, pero no recibió su nombre hasta la llegada de la sonda Dawn en 2011.

Con un diámetro de 460 km es uno de los mayores cráteres de impacto del sistema solar, cubriendo un 80 % del diámetro de Vesta y casi todo el hemisferio sur de éste. Posee una serie de escarpas alrededor de parte de su perímetro con alturas respecto al terreno circundante de entre 8 km y 12 km y una montaña central con un diámetro de casi 200 km y una altura de 23 km desde su base, lo que la sitúa entre las montañas más altas conocidas; el fondo del cráter, en cambio, está a 13 km de profundidad respecto al terreno circundante.

Análisis espectroscópicos realizados con ayuda del Hubble, que detectan trazas de olivino, muestran que el impacto que produjo Rheasilvia consiguió penetrar la corteza de Vesta hasta llegar incluso a su manto.

El ecuador de Vesta muestra una serie de fracturas concéntricas a Rheasilvia, que se piensa fueron causadas por el impacto, y también se espera detectar en las antípodas del cráter terreno de aspecto peculiar causado por su formación; sin embargo, no se podrá comprobar hasta que el polo norte de éste asteroide salga de la oscuridad causada por ser allí invierno en estos momentos [octubre de 2011]. Además se superpone a un cráter aún más antiguo de 375 km de diámetro que destruyó parcialmente.

Se ha calculado que la formación de Rheasilvia expulsó al espacio el 1 % de la masa de Vesta y que tanto la familia de Vesta como los asteroides de tipo V tienen su origen en ese evento; el hecho de que cuerpos de 10 km de tamaño hayan sobrevivido hasta hoy sugiere que el impacto tuvo lugar hace como mucho mil millones de años.

Referencias

Cráteres

Rheasilvia


An Dinochloa sipitangensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Soejatmi Dransfield. An Dinochloa sipitangensis in nahilalakip ha genus nga Dinochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dinochloa

Dinochloa sipitangensis


Wuhanbroen () er to store broer, som krydser floden Chang Jiang i provinsen Wuhan i Kina.

Wuhan
Broer i Kina

Wuhanbroen


Zekeriya Müyesseroğlu (29 Mart 1959 - 3 Eylül 2006) Ankara doğumlu Türk gökbilimci.

İlk, orta ve lise öğrenimini Ankara'da tamamladı. Daha sonra 1976 yılında Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi Gökbilim Bölümü'ne girdi ve 1981 yılında mezun oldu. Aynı bölümde 1981-1983 yılları arasında yüksek lisans ve 1987-1994 yılları arasında ise doktora çalışmasını tamamladı.

Yrd. Doç. Dr. Zekeriya Müyesseroğlu, Ankara Üniversitesi Astronomi ve Uzay Bilimleri bölümünde 1985 - 1988 yılları arasında uzman, 1988 - 1995 yılları arasında araştırma görevlisi, 1995 - 1997 yılları arasında öğretim görevlisi ve 1997 yılından 2006 yılına kadar yardımcı doçent olarak görev aldı. Bu görevleri süresince, Ankara Üniversitesi Astronomi ve Uzay Bilimleri Araştırma ve Uygulama Merkez Müdür Yardımcılığı, Ankara Üniversitesi Astronomi ve Uzay Bilimleri Araştırma ve Uygulama Merkezi Yönetim Kurulu Üyeliği, Ankara Üniversitesi Türk Astronomi Derneği Yönetim Kurulu Üyeliği, Amatör Astronomi Topluluğu Bilimsel Danışmanlığı, Astronomi ve Uzay Bilimleri Bölüm Başkan Yardımcılığı, Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi Yönetim Kurulu Üyeliği yaptı.

1982 yılında uluslararası bilimsel toplantılarda bildiriler sunmaya başladı. Bunun yanı sıra, 30'a yakın yurt dışı hakemli bilimsel dergilerde yayınlanmış eseri bulunmaktadır. Bu çalışmalarına 100'e yakın atıf aldı.

Orta Doğu Teknik Üniversitesi Prof. Dr. Mustafa Parlar Eğitim ve Araştırma Vakfı, Araştırma ve Teşvik Ödülü sahibi Müyesseroğlu, bilimsel çalışmalarının yanında, astronominin halka doğru tanıtılması ve güncel - popüler konularda bilgilendirilmesi konusunda çok sayıda seminer ve konferans da verdi.

Türk astronomlar
Ankara Üniversitesi Fen Fakültesinde öğrenim görenler
1959 doğumlular
2006 yılında ölenler
Ankara doğumlu bilim insanları
Ankara Üniversitesi Fen Fakültesi öğretim üyeleri

Zekeriya Müyesseroğlu


Amazonius est un genre d'araignées mygalomorphes de la famille des Theraphosidae.

Distribution
Les espèces de ce genre se rencontrent en Amérique du Sud.

Liste des espèces
Selon  :
 Amazonius burgessi (Hüsser, 2018)
 Amazonius elenae (Schmidt, 1994)
 Amazonius germani Cifuentes & Bertani, 2022
 Amazonius giovaninii Cifuentes & Bertani, 2022

Systématique et taxinomie
Ce genre a été décrit par Cifuentes en Bertani en 2022 dans les Theraphosidae.

Publication originale
 Cifuentes & Bertani, 2022 : « Taxonomic revision and cladistic analysis of the tarantula genera Tapinauchenius Ausserer, 1871, Psalmopoeus Pocock, 1985, and Amazonius n. gen. (Theraphosidae, Psalmopoeinae). » Zootaxa, , .

Liens externes

Notes et références

Theraphosidae
Genre d'araignées (nom scientifique)

Amazonius (genre)


Il existe plusieurs routes ayant comme numéro 748 dans le monde.

 Route régionale 748 en Finlande
 Route nationale 748 en France

Route 748


This is a list of famous manuscripts.

Historical
 Carte Manuscripts
 Codex Nuttall 16th century, Mixtec
 Red Book of Hergest 14th about  century, Welsh
 Voynich manuscript unknown language
 Rohonc Codex mostly known as an unknown or 19th-century attempt to forge Hungarian (Székely) Runes

Literary

 Acallam na Senórach
 Banshenchas
 Leabhar Cloinne Aodha Buidhe
 Tochmarc Emire
 Yellow Book of Lecan

Religious

 Akilattirattu Ammanai, 19th century
 Alexandrian text-type, 3rd century
 Arul Nool, 19th century
 Book of Armagh, 9th century
 Book of Kells, 9th century
 Book of Lismore
 Cathach of St. Columba
 Codex Amiatinus, Vulgate, c. 700
 Codex Argenteus, Gothic Bible, 6th century
 Codex Gigas, the largest manuscript of the World, 13th century
 Codex Sinaiticus, 4th century
 Codex Vaticanus Graecus 1209, 4th century
 Codex Bezae, 5th century
 Codex Washingtonianus, 4th or 5th century
 Dead Sea scrolls
 Freising manuscripts, 10th century
 The Garland of Howth, late 9th to early 10th centuries
 Gospels of Tsar Ivan Alexander, 1355–56
 Lindisfarne Gospels, late 7th or early 8th century
 Nag Hammadi library
 Très Riches Heures du Duc de Berry early 15th century
 Uthman Qur'an, 8th century
 Utrecht Psalter, 9th century
 The Coffin Texts, 19th century BC

Scientific
 Codex Leicester, 15th century
 Papyrus Graecus Holmiensis, a.k.a. Stockholm Papyrus describes some chemical processes in use in Egypt c. 1st century AD

Other
 Vergilius Augusteus, Vergilius Romanus and Vergilius Vaticanus, 4th and 5th centuries
 The Great Book of Ireland, 20th century
 Book of Leinster
 Collectio canonum Hibernensis
 Trinity College, Dublin Ms 1317

See also
 Illuminated manuscript
 List of Hiberno-Saxon illuminated manuscripts
 List of illuminated manuscripts
 List of Irish manuscripts
 List of New Testament papyri
 List of New Testament uncials
 List of New Testament Latin manuscripts
 Manuscript culture
 List of codices
 Book of Job in illuminated manuscripts

External links
 Libraries Australia - catalog of manuscripts in 800+ Australian libraries
 Register of Australian Archives and Manuscripts

Manuscripts
Textual scholarship

List of manuscripts


Gheorghe Roșcoban () a reprezentat Cercul Bocșa-Română la Marea Adunare Națională de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918.

Biografie
S-a întors din războiul Mondial cu gradul de sublocotenent, iar în rezervă a înființat Garda Națională din Bocșa Montană. A fost Priminspector-Procurist și conducător al Reprezentanței Societății Uzinele de Fier și Domeniile din Reșița în Timișoara.

Note

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1894
Decese în secolul al XX-lea
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Sublocotenenți români

Gheorghe Roșcoban


Helena Theodora Kuipers, née à Winterswijk en 1893 et est morte en déportation à Ravensbrück le  est membre de la résistance et joue un rôle important durant la Seconde Guerre mondiale en étant l'une des principales activistes d'une organisation aidant à cacher des personnes des forces allemandes. Elle était surnommée « Tante Riek ».

Jeunesse

Fille de Hendrik Rietberg et Clara Christina Theodora Dulfer, meuniers, Helena est la quatrième enfant d'une famille réformée. Elle fréquente la Hogere burgerschool où elle rencontre Piet Kuipers (1892-1978), son mari. Après l'obtention de son diplôme, elle travaille avec sa famille. Le couple a deux fils et trois filles. Active dans sa communauté, elle fonde en 1932 l'association Gereformeerde Vrouwenbeweging pour les femmes réformées, et à partir de 1937 elle siège au conseil d'administration de la Bond van Gereformeerde Vrouwenvereenigigen in Nederland, une organisation qui réunit toutes les associations de femmes réformées du pays. Cela lui permet de se construire un réseau à l'échelle nationale, dont elle tirera des bénéfices durant l'occupation allemande.

Résistance
Après l'occupation allemande du pays, la famille rejoint la résistance hollandaise. Helena accueille d'abord des onderduikers juifs, c'est-à-dire des personnes entrées dans la clandestinité pour éviter la déportation. Son mari permet l'évasion de prisonniers de guerre. Après le début des bombardements alliés sur l'Allemagne en mars 1943, elle cache également des membres des escadrons abattus au dessus de l'Achterhoek, avant qu'ils ne repartent en Angleterre. Les fonds nécessaires à ces activités provenaient de ressources illégales, réunies sous le nom de Nationaal Steun Fonds, dont elle était responsable pour toute la région.

En novembre 1942, elle rentre en contact avec {{lien|Frits Slomp|lang=de}}, ministre réformé, avec qui elle mettra en place un réseau national d'organisations venant en aide aux résistants dans tout le pays (Landelijke Organisatie voor Hulp aan Onderduikers, Landelijke Knokploegen). Sur les 350 000 personnes qui se sont cachés de l'occupant, plus de deux tiers ont été aidés par ce réseau.

Le 24 mai 1944, son mari est averti d'une arrestation imminente, à laquelle ils échappent début juillet. Le couple se cache alors à Bennekom chez un fabricant de tabac. Le 19 août 1944, ils sont trahis par Miep Oranje et arrêtés par la Sicherheitsdienst.

Détention

Emprisonné à la prison de Koepelgevangenis à Arhnhem, le couple convient qu'Helena assumera la responsabilité de leurs actes, pensant qu'une femme serait moins punie qu'un homme. Alors que son mari est libéré et rentre dans la clandestinité, elle est transférée au camp de concentration de Bois-le-Duc le 25 août 1944. Le camp est rapidement évacué à la suite des avancées des forces alliées aux Pays-Bas (voir le Mardi fou qui aura lieu le 5 septembre de la même année) et Helena est transférée à Ravensbrück le 7 septembre 1944. N'étant pas qualifiée pour le travail forcé, elle tricote et est chargée de distribuer de la nourriture aux femmes travaillant à l'usine Siemens. Elle prend soin de Minnie Jolink, une de ses amies résistantes, durant ses dernières heures puis tombe malade à la fin du mois d'octobre 1944. Elle meurt le 27 décembre de la même année, soit de la typhoïde soit d'une infection respiratoire.

Enfants
Les enfants du couple Kuipers-Rietberg sont recuillis en juillet 1944 par des voisins. La plus jeune fille, Heleen Stevenson-Kuipers, raconte les événements qui ont suivi dans une interview à Tubantia en 2020. Elle vit avec son frère Eddy à Bussum chez son oncle, puis avec une autre famille. A la fin de la guerre, les enfants mettent du temps à apprendre la mort de leur mère à Ravensbrück, et entrent en contact avec des femmes du camp qui leur mentionne à quel point leur mère les avaient réconfortées et soutenues. Après la guerre, son père se remarie et a trois autres enfants.

Héritage

Wilhelmine des Pays-Bas inaugure le 4 mai 1955 à Winterswijk un monument en l'honneur d'Helena Kuipers-Rieberg. Une place porte son nom et abrite une statue représentant une jeune femme protégeant un jeune cerf, symbole des personnes persécutées pendant la guerre.

A proximité de son ancienne maison sur Willinkstraat a été installée une plaque commémorative.

Son portrait était même accrochée dans le bureau de la reine Wilhelmine au palais Het Loo.

Une rue de Gouda porte son nom.

En 2017, elle apparaît dans un épisode de l'émission télévisée Het was oorlog, diffusée par Omroep MAX.

Notes et références

Liens externes

Résistant néerlandais
Naissance en mai 1893
Décès en décembre 1944
Décès à Ravensbrück
Décès à 51 ans
Éponyme d'un objet céleste

Helena Kuipers-Rietberg


Greg Christian (, 29. travnja 1966.) je američki heavy metal basist najpoznatiji kao basist američkog thrash metal sastava Testament.

Christian bio je jedan od izvornih članovi sastava. Svirao je s Testament sve do 1996. godine. Godine 2004. se vratio u sastav no u siječnju 2014. ga ponovno napušta. Danas svira u sastavima Trauma, Hand of Fire i Trinity Fallen.

Diskografija

 Testament (1983. – 1996., 2004. – 2014.)

 The Legacy (1987.)
 The New Order (1988.)
 Practice What You Preach (1989.)
 Souls of Black (1990.)
 The Ritual (1992.)
 Low (1994.)
 The Formation of Damnation (2008.)
 Dark Roots of Earth (2012.)

Izvori

Američki basisti heavy metala

Greg Christian


Viscount Hereford is the oldest and only extant viscountcy in the Peerage of England, making the holder the Premier Viscount of England. The title was created in 1550 for Walter Devereux, 10th Baron Ferrers of Chartley.

History
The Devereux () family is of French Norman descent and came to England after the Norman conquest in 1066 – this branch lorded over Lyonshall and Bodenham, Herefordshire, as their main estates. Sir Walter Devereux (died 1485) married Anne Ferrers, 8th Baroness Ferrers of Chartley (d. 1469) (see the Baron Ferrers of Chartley for earlier history of this title). He was summoned to Parliament as Lord Ferrers of Chartley in her right. Devereux was killed at the Battle of Bosworth in 1485, fighting on the side of King Henry VII. Their son, the eighth Baron, married Cicely, daughter of William Bourchier, Viscount Bourchier, son of Henry Bourchier, 1st Earl of Essex and 5th Baron Bourchier) (see the Baron Bourchier for more information on the Bourchier family). He was succeeded by his son, the ninth Baron, who served with distinction in the French Wars of King Henry VIII and was honoured in 1550 when he was created Viscount Hereford in the Peerage of England.

He was succeeded by a grandson, the son of his second son, Hon. Sir Richard Devereux. This latter Walter Devereux was also a prominent soldier during the reign of Queen Elizabeth I. Lord Hereford was a Field Marshal of the forces sent to quell the Northern Rebellion of 1569 and led an expedition to occupy Ulster in 1573. In 1570, he succeeded his first cousin twice removed as eighth Baron Bourchier in right of his great-grandmother Cecily Bourchier. In 1572, the earldom of Essex held by the Bourchier family (which had become extinct in 1540) was revived when he was created Earl of Essex in the Peerage of England. On his death the titles passed to his son Robert, the second Earl. He was the highly trusted courtier, soldier and favourite of Queen Elizabeth I. However, Lord Essex after many years defied the Queen and tried to raise a rebellion in London. He was condemned to death for high treason and beheaded in the Tower of London on 25 February 1601. His titles were forfeited.
However, his son Robert was restored in blood in 1603 and became the third Earl. He later fought as a Parliamentarian in the Civil War, leading the Parliamentary forces against Charles I at the Battle of Edgehill, the first major battle of the Civil War.  He died on 14 September 1646 and was buried in Westminster Abbey on the 19 October, both Houses of Parliament attending the funeral. On Lord Essex's death the earldom of Essex became extinct.  The barony of Ferrers of Chartley and barony of Bourchier fell into abeyance. leaving the viscountcy alone continuing (extant).

The Hereford viscountcy was inherited by the 4th Viscount's cousin, Sir Walter Devereux, 2nd Baronet, who became the 5th Viscount Hereford.  He had previously represented in different parliaments Worcester, Tamworth and Lichfield in the House of Commons.

The titles descended from father to son until the death of his grandson, the seventh Viscount, in 1683. This Viscount died at the age of nine and was succeeded by his younger brother, the eighth Viscount. He died childless at an early age and was succeeded by his second cousin once removed, the ninth Viscount. He was the great-grandson of Sir George Devereux, brother of the fifth Viscount, and had served as Member of Parliament for Montgomery prior to his succession in 1700. He was Lord-Lieutenant of Montgomeryshire 1711–14.

His son, the 10th Viscount, represented Montgomery in Parliament for over 20 years until his succession in 1740. He died without male issue and was succeeded by his kinsman, the 11th Viscount. He was a great-great grandson of Sir George Devereux mentioned.

Lord Hereford was succeeded by his eldest son, the 12th Viscount. He was childless and on his death in 1783 the titles passed to his younger brother, the 13th Viscount, who moved the principal Welsh seat of the viscountcy from Montgomeryshire to Pencoyd in Herefordshire. He was succeeded by his son, the 14th Viscount. He was a Tory politician and served under the Duke of Wellington as Captain of the Honourable Band of Gentlemen Pensioners from 1828 to 1830 and under Sir Robert Peel as Captain of the Honourable Corps of Gentlemen-at-Arms from 1834 to 1835.

The 15th Viscount, the Reverend Robert, was an Hon. Canon of Durham. Then Robert Devereux, 16th Viscount Hereford succeeded in 1855; educated at Eton College and at Royal Military College, Sandhurst; he was a Justice of the peace, & Deputy lieutenant for Brecon, & JP for Hereford & Radnor. From 1924, the 17th Viscount resided at Hampton Court, Herefordshire, which was sold by his grandson, the 18th Viscount, in 1972. The 18th Viscount instead chose to make his home at Haseley Court, Oxfordshire, which he relinquished in 1982, when he settled at Lyford Cay, near Nassau, in the Bahamas.

The titles are held by the 19th Viscount, who succeeded his father in 2004.

The Devereux baronetcy, of Castle Bromwich in the County of Warwick, was created in the Baronetage of England in 1611 for the Hon. Edward Devereux, seated at Castle Bromwich Hall, landowner and the fourth son of the first Viscount Hereford. He had briefly served Tamworth in the House of Commons.  His eldest son succeeded his first cousin twice removed downwards as fifth Viscount Hereford in 1646.

The viscountcy of Hereford is the senior viscountcy in the Peerage of England. The Viscount Hereford is also the only one of the English Viscounts who does not hold a higher title.

Viscounts Hereford (1550)

Walter Devereux, 1st Viscount Hereford (1489–1558)
Hon. Sir Richard Devereux (died 1547)
Walter Devereux, 2nd Viscount Hereford (1539–1576) (created Earl of Essex in 1572)
Sir William Devereux of Mirevale Abbey
Henry Devereux
Hon. Edward Devereux created 1st Baronet see below

Earls of Essex (1572)
Walter Devereux, 1st Earl of Essex, 2nd Viscount Hereford (1539–1576) (see above)
Robert Devereux, 2nd Earl of Essex, 3rd Viscount Hereford (1566–1601)
Robert Devereux, 3rd Earl of Essex, 4th Viscount Hereford (1591–1646)
Robert Devereux, Viscount Hereford (1632 – c. 1638)

Viscounts Hereford (1550; reverted)
Walter Devereux, 5th Viscount Hereford (1578–1658)
Leicester Devereux, 6th Viscount Hereford (1617–1676)
Leicester Devereux, 7th Viscount Hereford (1674–1683)
Edward Devereux, 8th Viscount Hereford (1675–1700)
Price Devereux, 9th Viscount Hereford (1664–1740)
Price Devereux, 10th Viscount Hereford (1694–1748)
Edward Devereux, 11th Viscount Hereford (c. 1710 – 1760)
Edward Devereux, 12th Viscount Hereford (1740–1783)
George Devereux, 13th Viscount Hereford (1744–1804)
Henry Devereux, 14th Viscount Hereford (1777–1843)
Hon. Henry Cornewall Devereux (1807–1839)
Robert Devereux, 15th Viscount Hereford (1809–1855)
Robert Devereux, 16th Viscount Hereford (1843–1930)
Robert Charles Devereux, 17th Viscount Hereford (1865–1952)
Hon. Robert Godfrey de Bohun Devereux (1894–1934)
Robert Milo Leicester Devereux, 18th Viscount Hereford (1932–2004)
(Charles) Robin de Bohun Devereux, 19th Viscount Hereford (born 1975)

The heir apparent is the present holder's son, the Hon. Henry Walter de Bohun Devereux (born 2015).

Devereux baronets, of Castle Bromwich (1611)
Sir Edward Devereux, 1st Baronet of Castle Bromwich (c. 1550 – 1622)
Sir Walter Devereux, 2nd Baronet (1578–1658) (succeeded as Viscount Hereford in 1646)

Family tree

Arms

See also
Earl of Essex
Baron Ferrers of Chartley
Baron Bourchier

References

Work cited

External links

Viscountcies in the Peerage of England
1550 establishments in England
Noble titles created in 1550

Viscount

Viscount Hereford


Rat struja naziv je za sukob između Georgea Westinghousea koji je zagovarao široku primjenu izmjenične struje koja je mnogo učinkovitija od istosmjerne struje koja se nalazila u širokoj primjeni i čiju je prevlast zagovarao Thomas Edison. Westinghouse je bio  svjestan nadolaska  novih europskih AC sustava temeljenih na transformatorima koji su se koristili već 1885. u Europi, o kojima je čitao  u britanskom tehničkom časopisu Engineering, kao i indukcijskog motora i višefaznog sustava koji su, među ostalima, neovisno razvijali Nikola Tesla i Galileo Ferraris.

U samim početcima prijenosa električne struje, istosmjerna struja bila je standard u SAD-u i Europi. Ona se, međutim, mogla prenositi na vrlo male udaljenosti i time je zahtijevala raširenu i skupu infrastrukturu. Westinghouse je u svojoj tvrtci Westinghouse Electric & Manufacturing Company okupio najbolje elektroinženjere svoga vremena i počeo tržišnu utakmicu naglašavajući prednosti izmjenične struje.
Edison je pobjedu pokušao ostvariti javnim smaknućem životinja izmjeničnom strujom uspoređujući je s istosmjernom strujom kao tobože potpuno sigurnom za ljudsko tijelo.

Izvori

Elektrotehnika

Rat struja


Mirko Gustav Puk (Valpovo, 24. lipnja 1884.  – ?, 1945.), hrvatski ustaški političar, pravnik i ministar NDH.

Životopis
Mirko Puk rodio se je u Valpovu u obitelji oca ing. Mirka Puka i majke Marije, rođene Bratanić. Otac je bio vrstan šumar u državnoj službi, tako je i mladi Puk svoje školovanje otpočeo u Valpovu, nastavio u Osijeku i Gospiću, a završio u Zagrebu, gdje je po završetku gimnazije upisao sveučilište i Pravni fakultet na kojem je i diplomirao 1906. godine. Već naredne 1907. promoviran je na čast doktora prava, te postao odvjetnikom u Glini. Na sveučilištu bio je tajnik Starčevićanske akademske mladosti, a zadnje godine i njen predsjednik. Pristaša je Hrvatske stranke prava 1920-ih godina. Djeluje u domovinskom vodstvu ustaškoga pokreta, te podupire list Hrvatski narod. Blisko je surađivao sa Slavkom Kvaternikom. Postaje ustašom polovicom 1930-ih.

Dužnosnik
Neposredno poslije proglašenja Nezavisne Države Hrvatske, 12. travnja imenovan je zamjenikom predsjednika Hrvatskoga državnog vodstva. Dana 16. travnja 1941. u prvoj vladi NDH postaje ministrom pravosuđa i bogoštovlja. U veljači 1942. imenovan je u Hrvatski državni sabor. Od 11. listopada 1942. do 11. listopada 1943. član je Državnoga vijeća i državni prabilježnik u svojstvu državnoga ministra. Početkom kolovoza 1943. podnio je ostavku u znak prosvjeda protiv generala Ivana Prpića, glavara Stožera domobranstva, povodom partizanskoga napada na Lepoglavu, ali ostavka nije prihvaćena. Protivio se pregovorima i sporazumom s HSS-om. Potkraj godine 1943. imenovan je za glavnoga ravnatelja Ustaškoga nakladnog zavoda, potom je postavljen i za izvanrednoga opunomoćenika Hrvatske državne banke. Na čelu je povjerenstva koje je bilo zaduženo za državne vrijednosti (zlato, devize i dragocjenosti) pohranjene u državnoj banci. Uhitle su ga britanske vojne vlasti i sredinom svibnja 1945. izručile jugoslovenskim vlastima. Otada mu se gubi svaki trag (navodno je izvršio samoubojstvo prerezavši žile na ruci odmah po izručenju u vlaku između Rosenbacha i Jasenica).

Pokolj u Prekopi
Mirko Puk je bio glavni sudionik pokolja u  Prekopi gdje je 12. svibnja ubijeno između 260 i 582 srpskih seljaka iz Glinskog kraja. Prema Slavku Goldsteinu ideja za zločine u Prekopi a prema relevantnim izvorima je bila isključivo njegova.

Izvori

Literatura
 Dizdar, Dizdar, Grčić, Ravlić i Stuparić. Tko je tko u NDH, Minerva, Zagreb, 1997.,

Članovi ustaškog pokreta do 1941.
Dužnosnici NDH
Hrvatski političari u Drugom svjetskom ratu
Životopisi, Zagreb

Mirko Puk


Rondo-urile lui Frédéric Chopin au fost compuse și publicate între anii 1825 si 1832. Ele sunt patru la număr.

Rondo în C minor, Op. 1

Rondo în C minor, Op. 1, pentru pian solo este prima lucrare publicată de Chopin, publicată în 1825  și dedicată "doamnei de Linde", soția directorului liceului la care studiase Chopin.   Piesa conține o schema tonală "neortodoxă (dar complet logică)".  Prima fază începe în C minor, se mută în E major, A ♭ major, apoi înapoi la C minor. A doua fază se mută la D ♭ major, terminând în C minor pentru o declarație finală a temei.

Chopin a avut premiera la concert la 10 iunie 1825 în sala Auditoriumului din Conservatorul din Varșovia. Spectacolul a obținut o revizuire în Allgemeine musikalische Zeitung din Leipzig (probabil scrisă de profesorul lui Chopin, Józef Elsner), apreciind "bogăția ideilor muzicale".

Robert Schumann a scris despre acest Rondo în 1832:

Rondo à la mazur, Op. 5

Rondo à la Mazur în Fa major, Op. 5, a fost scris de compozitorul polonez, Frédéric Chopin în 1826, când avea 16 ani și a fost publicat în 1828.
 A fost al doilea dintre cele patru rondo-uri și este dedicat contesei Alexandrine de Moriolles, fiica lui Comte de Moriolles, care a fost tutorele fiului adoptat al Marelui Duce Constantin, guvernator al Varșoviei. Este singura dintre cele patru rondo-uri scrise în timpul 2/4.

Chopin a scris piesa în timp ce studia la Conservatorul din Varșovia. Este o bucată de bravură și, din punct de vedere tehnic, mai sigură decât Op. 1, Rondo în C minor. Profesorul său, Józef Elsner , a scris, de asemenea, două rondo marcate à la mazur , care le-au inspirat titlul, dar Rondo-ul lui Chopin nu afișează influența lui Elsner. În schimb, există o mare parte din originalitatea lui Chopin.

Tema de deschidere, în F major, este în ritmul unei mazurci. O a doua temă, în B-flat, marcată Tranquillamente e cantabile, apare, înainte de revenirea temei principale. Piesa este notabilă pentru utilizarea foarte timpurie de către Chopin a caracteristicii accentuate a gradului 4 al modului ludian.

Robert Schumann a auzit pentru prima oară Rondo à la mazur în 1836 și el l-a numit "minunat, entuziast și plin de har. Cel care nu știe încă că Chopin a început cel mai bine să cunoască această piesă".

Rondo-ul în E-flat major, Op. 16

Rondo în E-flat major, Op. 16, uneori numită Introducere și Rondo, este o compoziție clasică a lui Frédéric Chopin, scrisă în 1833. A fost dedicată lui Caroline Hartmann.

Piesa este scrisă în formă de rondo. Începe cu o introducere pasionată în C minor, urmată de tema principală plină de bucurie în E major. A doua temă este încă plină de viață, dar mai puțin supusă decât prima. În concluzie, tema principală revine, urmată de coda. Piesa ca întreg este variată și interesantă, dar provocatoare pentru pianist. Performanța medie a piesei durează aproximativ 10 minute.

Referințe

Compoziții de Frédéric Chopin

Rondo-uri (Chopin)


Legija, biblijsko ime za skupinu demona koje je Isus Krist uspio otjerati iz duše pobožnog Gerazenca.

Markovo evanđelje
Kad je Isus Krist došao u kraj gerazenski, susreo je čovjeka kojeg je opsjednuo Legija. Stanovao je u grobnim špiljama i bio je neukrotiv; u više navrata vezivali su ga okovima i lancima, ali svaki put bi se oslobodio. Isus ga je istjerivao iz Gerazenca, a on je preklinjao za milost. Legija je zamolio Isusa da pobjegne u krdo svinja, što mu je Isus dopustio. Oko dvije tisuće svinja palo je s brijega u more i utopilo se. Gerazenac je htio postati Isusov učenik, ali Isus mu je rekao da prenese svima što se dogodilo. Gerazenac je prepričavao događaje u Dekapolisu i svi su mu se divili.

Značenje imena
U tadašnjem smislu, legija je bila najveća vojna postrojba u rimskoj vojsci, te je uglavnom brojala 5.000 vojnika. Kad je Legija rekao svoje ime, otkrio je da je u Gerazenčevu tijelu boravilo više tisuća demona. Pošto je Legija kasnije ušao u 2.000 svinja, to je najvjerojatniji broj demona. Velik broj demona pokazuje zašto je čovjek imao neukroćenu prirodu i veliku snagu, koja se ipak nije mogla mjeriti s Božjom.

Izvori

Likovi iz evanđelja
Demoni

Legija (demoni)


Die Millet von 1892 war das erste Motorrad mit Umlaufmotor.

Entwicklung und Technik
Der französische Erfinder Felix Theodore Millet hatte bereits 1889 ein Patent auf ein Motorrad mit Fünfzylinder–Sternmotor im Vorderrad erhalten. 1892 fand der erste Probelauf, jedoch mit dem Umlaufmotor im Hinterrad, statt. 1894 übernahm der Hersteller Alexandre Darracq die professionelle Fertigung des Motorrads. 1895 erfolgte mit dem Motorrad eine erfolglose Teilnahme am Rennen Paris–Bordeaux–Paris, danach stellte Darracq die Produktion ein.

Die fünf Zylinder waren radial im Hinterrad angebracht, die Pleuelstangen griffen direkt auf die festliegende Kurbel der hohlgebohrten Hinterachse an. Der hintere Kotflügel diente als Benzintank, der Mischbehälter des Oberflächenvergasers mit Luftfilter befand sich zwischen den Rädern. Gezündet wurde mit einer elektrischen Abrisszündung – eine Kombination aus Bunsenelement und Induktionsspule. Millet verwendete erstmals drehbare Lenkergriffe für die Bedienung. Gestartet wurde mit einer Tretkurbel, mit der auch nach Motorausfall das Motorrad bewegt werden konnte. Als Höchstleistung wurden 1,2 PS, als Dauerleistung 0,75 PS bei einer Drehzahl von 180 min−1 angegeben. Mit der Dauerleistung soll das Motorrad eine Geschwindigkeit von 35 km/h erreicht haben, bei "forcierter Fahrt" soll es möglich gewesen sein, mit dem Motorrad eine Strecke von 1.000 m in 65 Sekunden zu durchfahren.

Weblinks
 Millet von 1892

Einzelnachweise

Motorradmodell

Millet (Motorrad)


Prometheus Global Media er et New York City-baseret B2B-mediaselskab. Selskabet blev etableret i december 2009, da Nielsen Company solgte deres underholdnings- og mediaafdeling til en gruppe ledet af Pluribus Capital Management og Guggenheim Partners. Guggienheim købte Pluribus aktier i selskabet i januar 2013, hvorved de fik fuldt ejerskab gennem selskabet Guggenheim Digital Media.

Etableret i 2009
Musik

Prometheus Global Media


بلدية بني الريش أو (نقحرة: بينياريس) (بالإسبانية: Beniarrés) هي بلدية تقع في مقاطعة لقنت التابعة لمنطقة بلنسية شرق إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية بني الريش 1.295 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية بني الريش

أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية
أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت
بلديات مقاطعة بلنسية

بينياريس


سناء الزعيم مذيعة مغربية اقترن اسمها لمدة خمس سنوات بالبرنامج التلفزيوني (صورة) الذي يرصد عالم السينما وتوقفت عن تقديمه والتحقت بالإذاعة عندما احست ان في جعبتها الكثير مما يتناسب مع تطلعاتها واحلامها الفكرية والثقافية، فوددت ان تخلق جسرا بينها وبين المجتمع الذي يحتاج للبوح عن انشغالاته واحلامه واحباطاته عبر البرنامج الاذاعي (أولاد بلدنا).

مقدمة برنامج إليـك والذي يداع على القناة الأولى المغربية. كما قامت ببطولة فيلم محاكمة امرأة مع نجوم السينما بالمغرب رشيد الوالي وأسماء الخمليشي. هي متزوجة من الممثل والمخرج المسرحي زكرياء الحلـو.رزقا ببنت اسمها الباهية.

انظر أيضا
 سميرة سيطايل

صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
مذيعات مغربيات

سناء الزعيم


Une mesure de Banach est un type de mesure utilisée en mathématiques pour définir formellement l'aire géométrique. Elle est particulièrement utile pour définir l'aire dans les problèmes où l'on a recours à l'axiome du choix.

La notion intuitive d'aire peut être représentée en théorie de la mesure, par une mesure  sigma-additive ; c'est-à-dire que l'aire de la réunion d'un ensemble dénombrable de parties deux à deux disjointes est la somme des aires de toutes ces parties.

Une telle mesure laisse toutefois la possibilité de construire des ensembles non-mesurables, auxquels on ne peut attribuer aucune valeur d'aire. Par conséquent, certaines transformations géométriques comme des découpages ne préservent pas les aires. C'est par de telles transformations que l'on arrive par exemple au paradoxe de Banach-Tarski en dimension 3.

Une mesure de Banach est un type de mesure généralisée qui permet de contourner ce problème.

Définition

Une mesure de Banach sur un ensemble  est une mesure finie (c'est-à-dire ne prenant que des valeurs finies) et simplement additive , définie pour tout sous-ensemble dans , et dont la valeur est nulle pour tout sous-ensemble fini.

Une mesure de Banach sur  prenant ses valeurs dans  est appelée une mesure d'Ulam sur .

Comme le montre le paradoxe de Vitali, une mesure de Banach ne peut être étendue en une mesure sigma-additive sans que certaines parties deviennent non mesurables.

Stefan Banach a montré que l'on peut définir une mesure de Banach dans le plan euclidien compatible avec la mesure de Lebesgue usuelle. En d'autres termes les parties de  qui sont Lebesgue-mesurables sont également Banach-mesurables et ont même mesure.

L'existence de cette mesure prouve l'impossibilité du paradoxe de Banach-Tarski en deux dimensions : dans le plan, il n'est pas possible de découper un ensemble donné de mesure finie en un nombre fini d'ensembles pouvant être ensuite réassemblés en un nouvel ensemble de mesure différente, car cela violerait les propriétés de la mesure de Banach qui étend la mesure de Lebesgue.

Références

Mesure géométrique

Mesure de Banach


Zoughari peut faire référence à :
 Moundir Zoughari (né en 1973), personnalité et animateur de télévision français ;
 le Stade Tahar-Zoughari, stade algérien.

Homonymie de patronyme
Patronyme algérien

Zoughari


La  cérémonie des  (), organisée par l'Association internationale du film d'animation, s'est déroulée le  au  de l'Université de Californie à Los Angeles pour récompenser les films d'animation sortis en 2021.

Nominations
Le , les nominations sont annoncées. Raya et le Dernier Dragon est en tête avec 10 nominations pour les films ; Arcane est la série télévisée la plus nommée, avec 9 nominations.

Palmarès
Toutes les informations proviennent du site officiels des Annie Awards et des magazines Variety et Deadline.

Meilleur film d'animation
 Les Mitchell contre les machines - Sony Pictures Animation (pour Netflix) Luca - Pixar Animation Studios
 Raya et le Dernier Dragon - Walt Disney Animation Studios
 Tous en scène 2 - Illumination
 Encanto : La Fantastique Famille Madrigal - Walt Disney Animation Studios

 Meilleur film d'animation indépendant
 Flee -  Final Cut for Real, Sun Creature, Vivement Lundi !, MostFilm, Mer Film, Vice, Left HandFilms et Participant Belle - Studio Chizu
 La chance sourit à madame Nikuko - Studio 4°C
 Pompo: The Cinéphile - CLAP Animation Studio
 Le Sommet des Dieux -  Julianne Films, Folivari et Mélusine Productions (pour Netflix)

 Meilleur programme spécial d'animation
 Namoo - Baobab Studios La Vie de château - Films Grand Huit et Miyu Productions
 Maman pleut des cordes - Laïdak Films et Dandelooo
 Snoopy présente : Le Nouvel An de Lucy - WildBrain Studios, Apple
 The Witcher : Le Cauchemar du loup - Studio Mir (pour Netflix)

 Meilleur court métrage d'animation
 Bestia – Trebol 3 Producciones, MALEZA Estudio Easter Eggs – Animal Tank, Brecht Van Elslande
 MAALBEEK – Films Grand Huit Films à Vif
 Night Bus – Joe Hsieh Independent Production
 Steakhouse – Finta Film, Fabian & Fred, RTV Slovenija, Miyu Productions

 Meilleure publicité animée à la télévision
 A Future Begins – Nexus Studios Fleet Foxes - "Featherweight" – Sing-Sing
 The Good Guest Guide to Japan – Airbnb, Chromosphere
 Tiptoe & The Flying Machine – Nexus Studios
 WandaVision - Générique "Ne zappez pas" – Titmouse, Inc.

 Meilleure production animée pour le public pré-scolaire
 Ada Twist, la scientifique - Laughing Wild, Higher Ground Productions, Wonder Worldwide (pour Netflix) Les Muppet Babies - Oddbot Inc.
 Odo - Sixteen South et Letko
 Eau-Paisible - Scholastic Entertainment, Gaumont, Polygon Pictures, Apple
 Xavier Riddle and the Secret Museum - 9 Story Media Group, Brown Bag Films

 Meilleure production animée pour les jeunes
 Maya, princesse guerrière - Netflix Carmen Sandiego - Houghton Mifflin Harcourt Publishing et DHX Media (pour Netflix)
 Bienvenue chez Doug - Pixar Animation Studios
 Amphibia - Walt Disney Television Animation
 We the People : Do, ré, mi? démocratie ! - Laughing Wild, Higher Ground Productions, Netflix

 Meilleure production animée pour les adultes
 Arcane - Riot Games et Fortiche Production (pour Netflix) Bob's Burgers - 20th TV et Bento Box Animation
 Love, Death and Robots - Blur Studio (pour Netflix)
 Star Wars: Visions - Kamikaze Douga
 Tuca and Bertie - The Tornante Company

 Meilleur film étudiant
 Night of the Living Dread - Ida Melum (National Film and Television School) HOPE - Ryoma Leneuf et Gabriel Martinez  (New3dge)
 I Am a Pebble - Yasmine Bresson et Maxime Le Chapelain (ESMA)
 A Film About a Pudding - Roel Van Beek (National Film and Television School)
 Slouch - Michael Bohnenstingl (Film Academy Baden)

 Meilleur effets spéciaux et d'animation dans une série ou production TV
 Arcane
 Castlevania
 Maya, princesse guerrière
 Shaun the Sheep: L'échappé de Noël
 Chasseurs de trolls : Le Réveil des Titans

 Meilleur effets spéciaux et d'animation dans un long-métrage
 Les Mitchell contre les machines
 Encanto : La Fantastique Famille Madrigual
 Raya et le Dernier Dragon
 Belle
 Vivo

Meilleure animation des personnages dans une série ou production TV
 Arcane
 Love, Death and Robots
 We the People : Do, ré, mi? démocratie !
 Namoo
 Ultra City Smiths

Meilleure animation des personnages dans un long-métrage d'animation
 Encanto : La Fantastique Famille Madrigual
 Luca
 Raya et le Dernier Dragon
 Baby Boss 2 : Une affaire de famille
 Le Dragon-génie

Meilleure animation des personnages dans un long-métrage en prises de vues réelles
 Shang-Chi et la Légende des Dix Anneaux
 Flora & Ulysses
 The Suicide Squad
 The Tomorrow War
 Y, le dernier homme

Meilleure animation des personnages dans un jeu vidéo
 Ratchet and Clank: Rift Apart
 It Takes Two
 Kena: Bridge of Spirits
 Madrid Noir
 Disney Wonderful Worlds

Meilleure conception des personnages dans une série ou production TV
 Arcane
 Maya, princesse guerrière
 Batman: The Long Halloween
 Kid Cosmic
 Yuki 7

Meilleure conception des personnages dans un long-métrage d'animation
 Les Mitchell contre les machines
 Raya et le Dernier Dragon
 Luca
 Vivo
 Ron débloque

Meilleure réalisation dans une série ou production TV
 Arcane
 Amphibia
 Maya, princesse guerrière
 Crossing Swords
 Hilda et le roi de la montagne

Meilleure réalisation dans un long-métrage d'animation
 Les Mitchell contre les machines
 Encanto : La Fantastique Famille Madrigual
 Luca
 Belle
 Flee

Meilleure musique dans une série ou production TV
 Maya, princesse guerrière
 Hilda et le roi de la montagne
 Rose blush
 Mira, détective royale
 Mila

Meilleure musique dans un long-métrage d'animation
 Encanto : La Fantastique Famille Madrigual
 Luca
 Poupelle
 Vivo
 Raya et le Dernier Dragon

Meilleurs décors dans une série ou production TV
 Arcane
 Arlo, le garçon alligator
 Love, Death and Robots
 Maya, princesse guerrière
 Yuki 7

Meilleurs décors dans un long-métrage d'animation
 Les Mitchell contre les machines
 Raya et le Dernier Dragon
 Belle
 Vivo
 Ron débloque

Meilleur storyboard dans une série ou production TV
 Arcane
 Invincible
 Love, Death and Robots
 Kid Cosmic
 Molly McGee et le Fantôme

Meilleur storyboard dans un long-métrage d'animation
 Encanto : La Fantastique Famille Madrigual
 Raya et le Dernier Dragon
 Vivo
 Spirit : L'Indomptable
 La Famille Addams 2 : Une virée d'enfer

Meilleur doublage dans une série ou production TV
 Arcane - Ella Purnell dans le rôle de Jinx Arlo, le garçon alligator - Michael J. Woodard dans le rôle d'Arlo
 Centaurworld - Parvesh Cheena dans le rôle de Zulius
 DC Super Hero Girls - Kimberly Brooks dans le rôle de Karen Beecher/Bumblebee
 Chasseurs de trolls : Le Réveil des Titans - Charlie Saxton dans le rôle de Toby Domzalski

 Meilleur doublage dans un long-métrage d'animation
 Les Mitchell contre les machines - Abbi Jacobson dans le rôle de Katie Mitchell Encanto : La Fantastique Famille Madrigual - Stephanie Beatriz dans le rôle de Mirabel Madrigal
 Raya et le Dernier Dragon - Kelly Marie Tran dans le rôle de Raya
 Luca - Jack Dylan Grazer dans le rôle de Alberto Scorfano
 Encanto : La Fantastique Famille Madrigual - John Leguizamo dans le rôle de Bruno Madrigal

 Meilleur scénario dans une série ou production TV
 Arcane
 Maya, princesse guerrière
 Les Muppet Babies
 The Mighty Ones
 Tuca and Bertie

 Meilleur scénario dans un long-métrage d'animation
 Les Mitchell contre les machines
 Belle
 Raya et le Dernier Dragon
 Flee
 Luca

Meilleur montage dans une série ou production TV
 What If...?
 Love, Death and Robots
 Arlo, le garçon alligator
 Amphibia
 Tom & Jerry in New York

Meilleur montage dans un long-métrage d'animation
 Les Mitchell contre les machines
 Luca
 Flee
 Encanto : La Fantastique Famille Madrigual
 Poupelle

Récompenses spéciales

Statistiques

Long-métrage

Nominations multiples
 10 : Raya et le Dernier Dragon
 9 : Encanto : La Fantastique Famille Madrigual
 8 : Les Mitchell contre les machines et Luca
 5 : Belle et Vivo
 4 : Flee

Récompense multiples
 8 : Les Mitchell contre les machines
 3 : Encanto : La Fantastique Famille Madrigual

Courts-métrages et séries

Nominations multiples
 9 : Arcane
 7 : Maya, princesse guerrière
 5 : Love, Death and Robots
 3 : Arlo, le garçon alligator et Amphibia
 2 : Hilda et le roi de la montagne, Les Muppet Babies, Kid Cosmic, Chasseurs de trolls : Le Réveil des Titans, Tuca and Bertie, Yuki 7 et We the People : Do, ré, mi? démocratie !

Récompense multiples
 9 : Arcane
 2 : Maya, princesse guerrière

Studios

Nominations multiples

Récompense multiples

Notes et références

Annexes

Articles connexes

 Annie Awards
 Association internationale du film d'animation

Liens externes

  de l'
  Les Annies par année sur l'
 Les Annies par année sur Allociné

Annie Awards
Annie Awards
Récompense de cinéma en 2017
2017 en Californie
Récompense de télévision en 2017
Février 2017 aux États-Unis

49e cérémonie des Annie Awards