1. rujna
Srpski teroristi napali Daruvar, jedan civil ubijen, a 9 pripadnika Zbora narodne garde ranjeno.
JNA i srpski teroristi intenziviraju napade na Baranju.
JNA pucala na avion koji je prevozio predsjednika Tuđmana, prilikom odlaska iz Beograda.
Bitka za Doljane: pobunjeni Srbi napali Daruvar i sela na jugu daruvarske općine – Doljane i Sirač te zarobili više civila, pripadnika Narodne zaštite i policije. Hrvatske snage uspjele su spasiti većinu civila. Doljani su obranjeni. U akciji je poginuo Tihomir Vrdoljak, prva žrtva Domovinskog rata s područja Bjelovara.Borna Marinić: "Ukoliko HITNO NE DOBIJEM POJAČANJE Daruvar može pasti!" – bitka za Doljane  Domovinski rat. 1. rujna 2020. Pristupljeno 4. rujna 2020.

3. rujna
Hrvatska Vlada zahtijeva hitan sastanak jugoslavenskog Predsjedništva kako bi spriječila agresiju JNA protiv Hrvatske.
Tenkovska granata ispaljena iz JNA kasarne u Osijeku ubila trinaestogodišnju djevojčicu Ivanu Vujić, a njene roditelje ranila. U napadima na Osijek i okolicu ovog dana poginulo 15 osoba.Borna Marinić: Okupirana Baranja i osvojena vojarna u Sisku Hrvatska katolička mreža. 3. rujna 2020. Pristupljeno 24. rujna 2020.
Srpski teroristi, sa svojih položaja u Obrovcu, tenkovima i haubicama pucaju na strateški važan Maslenički most kraj Zadra.
Nakon jednodnevnog napada na Osijek 14 ljudi poginulo,a 28 ranjeno.
Zbog eskalacije borbi, datum početka Mirovne konferencije o Jugoslaviji hitno određen za 7. rujna. Britanski diplomat lord Carrington imenovan predsjedateljem Konferencije.
SAD optužuju Srbiju i JNA za nastavak agresije na Hrvatsku, te od njih zahtijevaju da se pridržavaju dogovorenih uvjeta prekida vatre.
Dogovoreno na Mirovnoj konferenciji da će Arbitražna komisija također započeti s radom. Komisija sastavljena od pet članova imenovanih od strane EZ. Najavljena također i plenarna sjednica ministara vanjskih poslova.
U bitci za Baranju velikosrpski osvajači okupirali Bilje, čime je palo zadnje slobodno mjesto u Baranji.
Hrvatske snage u Sisku osvojile prvi objekt JNA u Domovinskom ratu. Nakon što je ZNG ga okružila i blokirala dan prije, nakon jednodnevnih pregovora vojno-skladišni kompleks Barutana se je predao.

4. rujna
JNA ponovno gađala rafineriju nafte i željezaru u Sisku.
Nakon višednevnih napada srpskih terorista, hrvatsko selo Kostajnički Majur sravnjeno sa zemljom.

5. rujna
Vukovar pretrpio najžešći napad do sada, a centar Osijeka ponovno granatiran.
Hrvati ušli u sela Četekovac i Balinci u općini Podravska Slatina. Srpski su teroristi sela opljačkali i spalili do temelja, a stanovnike masakrirali.
Slovenija organizira izbjegličke centre u gradovima na obali, u koje će smjestiti rastući broj Hrvata koji su bili prisiljeni napustiti svoje domove zbog napada JNA i srpskih terorista.

6. rujna
JNA i srpski teroristi napali crkvu Sv. Petra i Pavla u Osijeku, jednu od najvećih u Hrvatskoj, te prouzrokovali veću štetu nego li je crkva pretrpjela u 2. svjetskom ratu.
Hrvatske obrambene snage odbile neprijateljski napad na Novu Gradišku.
Jugoslavenski premijer Ante Marković kritizira aktivnosti JNA u Hrvatskoj, te naređuje istragu u slučajevima gdje je upotrijebljena sila.

7. rujna
Hrvatski branitelji sela Tordinci pokraj Vinkovaca odbili napad JNA i srpskih terorista, pri čemu su neprijatelju nanijeli velike gubitke.
Mirovna konferencija o Jugoslaviji održava se u Haagu.

8. rujna
Srpski teroristi koriste sve vrste oruđa i oružja u napadu na Pakrac, ali hrvatski branitelji uspješno odolijevaju napadima.
Žestoke bitke na banijskom bojištu, Sunji i Hrvatskoj Kostajnici. U Sisku se nalazi 4.500 izbjeglica.
Vrhovno državno vijeće Hrvatske smatra kako će mirovna konferencija održana u Haagu pronaći rješenje jugoslavenske krize.
Makedonija provodi referendum za nezavisnost.

9. rujna
Brodovi JRM stacionirani u dubrovačkom akvatoriju pucaju na otoke Lopud i Koločep.
Samozvani ministar tzv. srpske republike krajine u Kninu, Mile Martić uhićen u Bosanskoj Krupi. Pušten 16 sati nakon uhićenja, usprkos protestima građana koji su ga željeli izručiti hrvatskim vlastima.
Međunarodni savez liberalnih partija Europe i svijeta, na svom sastanku u Luzernu, jednoglasno osudio srpsku agresiju te pozvao na hitno priznanje Slovenije i Hrvatske.

10. rujna
Na sastanku združenih vladinih komisija Hrvatske i Bosne i Hercegovine postignut cjelovit dogovor.
Ministarstvo rada i socijalne skrbi objavilo kako je do sada dezertiralo 569 oficira JNA, ne računajući one koji su se pridružili hrvatskim obrambenim snagama,
JNA napala dječji vrtić i franjevački samostan u Osijeku.
EZ imenovala članove Arbitražne komisije koja će sudjelovati na Mirovnoj konferenciji.

11. rujna
Predsjednik jugoslavenskog Predsjedništva Stipe Mesić naredio jedinicama JNA da se u roku 48 sati povuku u kasarne.
Zajedničke snage JNA i srpskih terorista napale Maslenički most kraj Zadra i postavile barikade.
Predsjednik Hrvatske dr. Franjo Tuđman poslao pismo lordu Carringtonu i Van den Broeku u kojem ih izvještava kako srpske snage i JNA nastavljaju rat protiv Hrvatske.
Američki državni sekretar James Baker, govoreći na konferenciji KESS-a u Moskvi, optužuje srpske vođe i JNA za krvoproliće u Jugoslaviji.

13. rujna
Predsjednik Tuđman donio odluku da se blokiraju vojne jedinice, kasarne JNA i aerodromi, jer JNA sve više intenzivira agresiju na Hrvatsku.
Drugi krug pregovora Mirovne konferencije u Haagu završio bez značajnih rezultata.
Američki Senat prihvatio rezoluciju u kojoj oštro osuđuje agresivnu politiku Srbije i JNA.
Hrvatska Kostajnica pala u ruke JNA i srpskih terorista. Pripadnici hrvatskih obrambenih snaga, koji nisu uspjeli pobjeći na bosansku stranu, uhićeni su.
Hrvatske obrambene snage na slijetanje prisilile helikopter JNA, te uhitile generala Aksentijevića.
Dva aviona JNA tipa MiG 21 prisilili putnički avion na slijetanje na zagrebački aerodrom.

14. rujna
Sve JNA kasarne blokirane. Mnogi vojnici dezertirali ili uhićeni.
Hrvatski branitelji Vukovara i Borova Naselja pretrpjeli velike gubitke.

16. rujna
Brojne kasarne JNA prešle u ruke Hrvatske vojske uključujući Slavonski Brod, Koprivnicu, Makarsku, Petrinju, Podravsku Slatinu i Lučko.
Borbeni zrakoplovi JNA raketirali su televizijske odašiljače na Sljemenu kraj Zagreba i onaj na Grbama pokraj Nina.
Hrvatske obrambene snage uništile 10 JNA tenkova blizu Osijeka. Snage JNA konstantno napadaju osječku bolnicu.

17. rujna
U Igalu u Crnoj Gori, primirje potpisali hrvatski predsjednik Tuđman, srpski predsjednik Milošević i jugoslavenski sekretar obrane general Veljko Kadijević, u prisustvu predstavnika EZ-a lorda Carringtona.
Borbeni zrakoplovi JNA četrdeset i osam puta preletjeli Zagreb, u vremenu od 10,00 sati ujutro do kasnih noćnih sati. Raketama pogođen TV odašiljač na Sljemenu.
Borbeni zrakoplovi JNA napali Novsku. Hrvatske snage uspjele pogoditi ratni avion tipa galeb.
Kopnene i zračne snage JNA zajedno sa srpskim teroristima napale Šibenik.

18. rujna
Snage JNA i srpski teroristi nastavljaju napade u svim ratnim zonama Hrvatske usprkos primirju potpisanom u Igalu.
Stanovnici Vinkovaca preživjeli najtežu noć od početka rata. Srpski teroristi zajedno s JNA napadali koristeći sve vrste oružja.
Srpski teroristi neprestano napadaju Vukovar.
Srpski teroristi napali Policijsku stanicu u Karlovcu.
Branitelji Petrinje srušili dva borbena zrakoplova JNA.

19. rujna
Predsjednik Tuđman u svojstvu vrhovnog zapovjednika oružanih snaga Republike Hrvatske za junačku obranu pohvalio grad Vukovar.
U Haagu održan treći krug Mirovne konferencije o Jugoslaviji.
Hrvatska vojska porazila jugovojsku i srpske teroriste u bitci za Šibenik.
Jugovojska i srpski teroristi napadaju Karlovac.
Osvojena treća vojarna JNA na području Ogulina. Hrvatske snage u Kamenici oborile neprijateljski borbeni zrakoplov.
Kasarne JNA sa sto i sedamdeset vojnika, 35 oficira i 30 civila, u Varaždinu i Čakovcu, predale se Hrvatskoj vojsci.

20. rujna
U jednom jedinom danu hrvatski branitelji srušili 13 aviona i dva helikoptera JNA u Osijeku, Šibeniku i na Baniji.
Bitka kod Pakova Sela i Sedramića: pobjeda hrvatskih snaga, zaustavljen 9. kninski korpus JNA.
Crnogorske jedinice JNA ušle u Hercegovinu.

21. rujna
Žestoke borbe u Sisku i Petrinji. Zrakoplovi JNA napali Komarevo, Šašinu Gredu, Budaševo i Petrinju te ubili i ranili 120 svojih vojnika.
Zrakoplovi JNA bombardirali i pucali na svoju vlastitu jedinicu u Opatovcu.

22. rujna
Hrvatski predsjednik Tuđman i general JNA Veljko Kadijević dogovorili da prekid vatre počinje u 15,00sati.
Zagreb pod kišom granata ispaljenih iz JNA kasarni diljem grada.

23. rujna
Unatoč potpisanom primirju, JNA i srpski teroristi nastavljaju s napadima na Hrvatsku.
Deblokirane sve hrvatske luke.
Zapadnoeuropska unija, koju sačinjava devet država, predlaže slanje mirovnih snaga UN-a u Jugoslaviju.

25. rujna
Hrvatski predsjednik Tuđman, srpski predsjednik Milošević i federalni sekretar obrane general Kadijević nastavili pregovore započete u Igalu.
Grad Drniš, nakon oružanog napada zauzeli pobunjeni hrvatski Srbi predvođeni tzv. martićevcima i jedinicama JNA pod zapovjedništvom pukovnika JNA Ratka Mladića. Grad je u plamenu a Srbi pljačkaju i odvoze sve do čega dođu!
Postignut dogovor o povlačenju jedinica JNA iz vinkovačkih kasarni.
Hrvatski branitelji, polako ali sigurno, oslobađaju Liku od srpskih terorista. Normalan se život polako vraća u Gospić.
Ratni brodovi JNA iz ratne luke Lora napali grad Split. Gradom odjekuje snajperska vatra.

26. rujna
Vijeće sigurnosti UN-a jednoglasno prihvatilo rezoluciju o Jugoslaviji pod brojem 713, kojom se uvodi potpuni embargo na sve isporuke oružja i vojne opreme Jugoslaviji.
Veleposlanik SAD-a u Jugoslaviji, Warren Zimmermann susreo se s hrvatskim predsjednikom Franjom Tuđmanom i premijerom Franjom Gregurićem u Zagrebu.
U minobacačkom i artiljerijskom napadu na selo Grabovac u slunjskoj općini ubijeno troje djece i jedan starac.
JNA napustila vinkovačke kasarne.
JNA napala dubrovačko područje. Hrvatska vojska odbila napad na Molunat.

27. rujna
Hrvatska Vlada prihvatila rezoluciju Vijeća sigurnosti UN-a, podržala nastavak Mirovne konferencije u Haagu, te odbija dalje priznavati legalitet Saveznog izvršnog vijeća Jugoslavije.
JNA pojačava napade na Vukovar, dok hrvatski branitelji uspješno odolijevaju.
Postignut dogovor o povlačenju JNA iz Sinja.
Hrvatski ministar zdravstva dr. Andrija Hebrang upozorio na činjenicu da JNA konstantno napada bolnice i zdravstvene ustanove.
Predsjednik jugoslavenskog Predsjedništva Stipe Mesić razgovarat će sutra s američkim senatorima i glavnim tajnikom UN-a Perezom De Cuellarom.

28. rujna
Srpski teroristi napali Perušić u Lici. Tenkovski projektili prouzročili goleme štete na javnim zgradama.
Pojačavaju se provokacije JNA na hrvatsko-crnogorskoj granici.
Posljednje jedinice JNA napustile Korčulu.
Od zaplijenjenih sredstava iz vojno-skladišnog kompleksa Barutane u Sisku, formirana je 36. samostalna inženjerijsko pontonirska bojna Dabar.Borna Marinić: Okupirana Baranja i osvojena vojarna u Sisku Hrvatska katolička mreža. 3. rujna 2020. Pristupljeno 24. rujna 2020.

29. rujna
Odlazeći iz akvatorija Vele Luke, pripadnici ratne mornarice JNA uništili su skladište municije u Privali.
Dvjesto i šezdeset oficira i vojnika JNA, koji su se predali tijekom borbi u Šibeniku, oslobođeni i pušteni svojim kućama.
Kontraadmiral ratne mornarice JNA Vladimir Barović počinio je samoubojstvo, kako je istaknuo u oproštajnom pismu, poradi neslaganja s odlukama čelnih ljudi JNA.

30. rujna
Vojarna u Koprivnici predala se bez borbe, a 230 vojnika napustilo kasarnu samo s osobnim naoružanjem.
Hrvatski predsjednik Tuđman poslao pismo EZ-u, te zatražio od ministara da dogovore prekid vatre u Hrvatskoj na temelju Rezolucije Vijeća sigurnosti UN-a br. 713.
Agresorska Jugoslavenska ratna mornarica izvršila pomorsku blokadu dubrovačkog akvatorija.

Izvori

1991/9

Kronologija Domovinskog rata: rujan 1991.


Elaine Thomson (* 1957 in Inverness) ist eine schottische Politikerin und Mitglied der Labour Party. Sie besuchte die Aberdeen High School for Girls, studierte dann reine Wissenschaften an der Universität Aberdeen und schloss als Bachelor ab. Anschließend war sie in der petrochemischen Industrie tätig.

Politischer Werdegang
1994 stellte sich Thomson zur Wahl für den Regionalrat von Grampian, wurde jedoch nicht gewählt. Auch einen Sitz im Stadtrat von Aberdeen, für den sie 1995 kandidierte, verpasste sie. Bei den ersten Schottischen Parlamentswahlen im Jahre 1999 trat Thomson erstmals zu nationalen Wahlen an. In ihrem Wahlkreis Aberdeen North erhielt sie den größten Stimmenanteil und zog in der Folge in das neugeschaffene Schottische Parlament ein. Bei den Parlamentswahlen 2003 verlor Thomson ihr Mandat an den SNP-Politiker Brian Adam und schied aus dem Parlament aus. Bei den Parlamentswahlen 2007 versuchte sie das Direktmandat zurückzugewinnen, scheiterte jedoch. Zu den Parlamentswahlen 2011 trat sie nicht mehr an.

Weblinks
 Informationen auf den Seiten des Schottischen Parlaments

Einzelnachweise

Abgeordneter im Schottischen Parlament
Mitglied der Scottish Labour Party
Schotte
Brite
Frau
Geboren 1957
Politiker (20. Jahrhundert)
Politiker (21. Jahrhundert)
Politiker (Aberdeen)

Elaine Thomson


ماركوس فيبسانيوس أغريبا  (ولد حوالي 63 قبل الميلاد - توفي 12 قبل الميلاد) هو قائد عسكري وسياسي روماني. ساهم في تحقيق النصر على ماركوس أنطونيوس وكليوباترا في معركة أكتيوم عام 31 قبل الميلاد.

اُعتبر ماركوس فيبسانيوس أغريبا بمثابة الرجل الثاني في عهد الإمبراطور الروماني أوغسطوس قيصر (والذي كان يُعرف باسم أكتافيوس)، وقد جمعت بين الرجلين صداقة قوية، كما تزوج أغريبا من ابنة أوغسطوس، جوليا الكبرى. وقد كان آغريبا هو المسؤول عن تحقيق معظم الانتصارات العسكرية التي شهدها عصر أوغسطوس. وكان من بين إنجازاته، إخماده لعدة ثورات، وإنشاؤه لعدد من المستعمرات، فضلا ً عن توليه حكم أجزاء مختلفة من الإمبراطورية.

أنجب أغريبا العديد من الأبناء، وقد كان من ذريته ابنته أغريبينا الكبرى وهي أم الإمبراطور كاليغولا، وأيضا ً أم أغريبينا الصغرى، والتي كانت بدورها زوجة الإمبراطور كلوديوس وأم الإمبراطور نيرون.

في العصور التالية، ظهرت شخصية ماركوس فيبسانيوس أغريبا في العديد من الأعمال الفنية والأدبية، منها الأفلام التي دارت حول كليوباترا، والمسلسلات التي تحدثت عن روما القديمة، وحتى في مسرحية أنطونيوس وكليوباترا، التي كتبها وليام شكسبير.

المراجع

أغسطس (إمبراطور)
أميرالات رومان قدماء
جنرالات رومانيون قدامى
حكام رومانيون في سوريا القرن 1 ق م
رومان في القرن 1 ق م
سلالة جوليو كلاوديان الحاكمة
قدماء الرومان
قناصل الجمهورية الرومانية
قناصل إمبراطوريون رومان
كليوباترا السابعة
مدافع عن العامة
مواليد 63 ق م
مواليد عقد 60 ق م
مواليد في إستريا
وفيات 12 ق م
وفيات في كامبانيا

ماركوس فيبسانيوس أغريبا


آوغست بير : (يوليو 1825 - نوفمبر 1863): فيزيائي ورياضياتي ألماني.

ولد بير في ترير، حيث درس الرياضيات والعلوم الطبيعية. عمل بعدئذ لصالح يوليوس بلوكر (Julius Plücker) في مدينة بون حيث حصل على درجة الدكتوراه في عام 1848 وأصبح محاضرا في 1850. في عام 1854، نشر بير كتابه "Einleitung in die höhere Optik". (مقدمة في البصريات العليا)، ما وجده بير مع ما وجده جوهان لامبرت، كوّن قانون بير لامبرت. أصبح بير أستاذًا للرياضيات في بون عام 1855.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من ترير
أشخاص من مقاطعة الراين
رياضياتيون ألمان في القرن 19
فيزيائيون ألمان
فيزيائيون ألمان في القرن 19
مواليد 1825
مواليد في ترير
وفيات 1863
وفيات في بون
يهود ألمان
يهود ألمان في القرن 19

آوغست بير


Ferstrendingur (eða strendingur, kassi) er sex hliða ferningur.

Formúlur

Rúmmál

Rúmfræði

Ferstrendingur


Turhan Alper Turgut (* 1. Januar 1995 in Adana) ist ein türkischer Fußballspieler, der derzeit für Ayvalıkgücü spielt.

Karriere

Verein
Turhan Alper Turgut begann mit dem Vereinsfußball in der Jugend von Kuzey Adanaspor und spielte anschließend für die Jugendmannschaft Adanaspor. Im Sommer 2011 erhielt er hier einen Profivertrag, war aber weiterhin überwiegend für die Reservemannschaft tätig. Er wurde aber am Training der Profis beteiligt und debütierte am letzten Spieltag der Saison 2011/12 für die Profimannschaft. Hier erreichte man zum Saisonende den Einzug bis ins Playoff-Finale der TFF 1. Lig. Im Finale unterlag man in der Verlängerung Kasımpaşa Istanbul 2:3 und verpasste somit den Aufstieg in die Süper Lig erst in der letzten Begegnung. Am 28. August 2012 verließ er Adanaspor und wechselte auf Leihbasis zum Belediye Vanspor. Nachdem er nur zu einem Liga Einsatz und im einen Pokalspiel zum Einsatz kam, kehrte er am 2. Januar 2013 zu Adanaspor zurück.

Für die Saison 2014/15 lieh ihn sein Verein an Ayvalıkgücü aus.

Nationalmannschaft
Turgut fing früh an für die türkischen Jugendnationalmannschaften zu spielen. Ab der U-15 durchlief er noch die türkische U-16- und U-17-Jugendmannschaften.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Adanaspor)
Fußballspieler (Vanspor FK)
Türke
Geboren 1995
Mann

Turhan Alper Turgut


Raymond Huntley (* 23. April 1904 in Birmingham; † 15. Juni 1990 in London) war ein britischer Schauspieler.

Leben
Raymond Huntley begann seine Schauspielerkarriere als Achtzehnjähriger auf der Bühne. 1924 trat er als erster Bühnen-Dracula auf, jener Rolle, mit der sein Nachfolger Bela Lugosi später weltberühmt werden sollte. Ab Mitte der 1930er Jahre wirkte er in zahlreichen Filmen mit – meist in Nebenrollen als Darsteller von Honoratioren, Politikern oder Offizieren. Bekanntheit erlangte Huntley als Sir Geoffrey Dillon in der von 1971 bis 1975 gedrehten 68-teiligen Fernsehserie Das Haus am Eaton Place.

Filmografie (Auswahl)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Brite
Geboren 1904
Gestorben 1990
Mann

Raymond Huntley


SCUM Manifesto (în ) este un manifest radical feminist scris în anul 1967 de Valerie Solanas. În acest text, autoarea spune că bărbații au distrus lumea și este datoria femeilor să preia conducerea. Solanas propune crearea unei organizații care să răstoarne sistemele create de bărbați ( guvernele, sistemul bancar etc.) și să elimine sexul masculin.

Solanas a scris SCUM Manifesto între 1965 și 1967, l-a publicat singură în anul 1967 și l-a vândut pe străzile din New York. Prețul era de un dolar pentru femei și doi dolari pentru bărbați. În acel an a reușit să vândă 400 de copii. Abia un an mai târziu a fost publicat de către Olympia Press. Modul cum autoarea a analizat societatea i-a condus pe mulți să creadă că textul ar fi o parodie, dar alții au spus că aduce critici valide sistemului patriarhal. Deși publicația a scris că numele SCUM este doar un acronim pentru Society for Cutting Up Men, Solanes a spus deseori că neagă acest lucru și că nu este un acronim. Textul nu a fost foarte cunoscut până în momentul când Solanes nu l-a împușcat aproape mortal în 1968 pe directorul și producătorul Andy Warhol, denumit regele pop art-ului. După acest incident a fost arestată și diagnosticată cu schizofrenie paranoidă și internată la un spital de psihiatrie.

Rezumat
În acest manifest autoarea începe prin a spune că trebuie eliminat sexul masculin și că trebuie să se folosească mijloacele medicale moderne de reproducere fără ajutorul bărbaților, pentru ca de acum să se nască doar femei.
"Bărbatul este doar un accident biologic: gena Y ( masculină) este doar gena femină X incompletă și are un set incomplet de cromozomi. Cu alte cuvinte, bărbatul este o femeie incompletă."
Manifestul feminist al lui Solanas argumentează că bărbatul este o ființă inferioară și frustrată, care în adâncul ființei sale dorește să fie femeie. Fiind frustrat și neputând să se simtă împlinit prin ceea ce face, el s-a concentrat pe alte lucruri și este găsit răspunzător pentru:

 Război – bărbatul simte nevoie să se simtă "bărbat" și pentru că nu are compasiune sau abilitatea de a empatiza, el preferă să rănească alți oameni sau pe el însuși
 Politețea și demnitatea – bărbatul nu vrea să își arate adevărata natură așa că preferă să se ascundă în spatele unui "cod social"
 Bani, Căsătorie și prostituție, Muncă – banii nu au niciun rost, nu este niciun motiv să lucrezi pentru că toate muncile puteau fi automatizate de mult. Pentru a-și umple "golul sufletesc" băbatul se va apropria de o femeie.
 Paternitatea și Problemele mentale ( teama, lașitatea, timiditatea, umilința, insecurtatea, pasivitatea)
 Suprimarea individualismului, animalismul și funcționalismul – bărbatul a relaționat cel mai mult cu mama sa și toată viața o să fie legat de ea. Nevoia sa cea mai mare este să fie ghidat și admirat. El reduce femeie la un animal deoarece vor să se simtă mai bine în pielea lor, deși ei sunt conștienți de individualismul feminin, însă nu îl înțeleg și îi sperie.
 Prevenirea vieții private – deși insistă că ține la spațiul privat, în realitate el vrea să fie mereu în compania femeilor, așa că vrea să le invadeze spațiul și să afle ce gândesc acestea.
 Izolarea, suburbiile – societatea noastră nu este o comunitate ci doar o colecție de unități de familii izolate. Bărbatul este speriat că femeia îl va părăsi dacă o va expune la o altă viață și la alți bărbați, așa că se vor izola în suburbii.
 Conformitatea – deși ar vrea să aibă o personalitate, bărbatul este speriat de ce ar avea în interiorul său.
 Autoritatea și Guvernul – ei nu au un sens asupra ceea ce este bine și rău, nu are conștiință, așa că a creat autoritățile – preoți, experți, șefi, lideri și Guverne.
 Filosofia, Religia și Moralitatea bazată pe sex – pentru că bărbatul realizează că este imposibil pentru el să se realizeze în această viață și să se simtă fericit, a inventat Raiul. Religia îi oferă un scop în viață și o folosește ca pe un mod de a șantaja o femeie să rămână lângă el.
 Competiția, prestigiul, Clasele Sociale – Bărbatul creează competiția entru că vrea să fie admirat de femei
 Arta și Cultura
 Sexualitatea – Pentru bărbatul sexul nu este parte a unei relații, este o experiență izolată. El se refugiază în asta și se bazează doar pe instinctele sale animalice.
 Plictiseala
 Cenzura, Suprimarea ideilor – el răspunde reflexiv la idei și nu le vede în ansamblu, așa că preferă să înlăture orice îi poate trezi instinctele.
 Urâțenia – a decorat orașele cu clădiri urâte, autostrăzi, mașini.
 Ura și violența
 Boala și moartea – oamenii de știință bărbați sunt terifiați de faptul că ar putea să descopere că bărbații sunt în esență femei, problemele de sănătate ar putea fi rezolvate în câțiva ani, dacă ar vrea.

Solanas spune că renunțarea la toate aceste instituții create de bărbați trebuie să facă parte din reformele SCUM. În primul rând trebuie renunțat la sistemul bancar, guvernul va cădea apoi automat, procesele automate vor înlocui oamenii care muncesc și lumea va deveni mai bună, pentru că apoi femeile se pot concentra pe lucrurile importante, iar sentimentele negative ar dispărea și ele.

SCUM ca organizație
Într-un interviu pentru The Village Voice, Solanas a spus că nu există nicio organizație SCUM și că nu va exista niciodată. Ea și-a imaginat manifestul ca pe "o stare de spirit" și că "femeile care gândesc în acest fel fac parte din SCUM". Solanas a organizat un "forum public" la care au participat aproximativ 40 de persoane, majoritatea bărbați, pe care i-a caracterizat ca fiind "ciudați" și "masochiști".

Critici
Foarte mulți critici și jurnaliști au analizat manifestul lui Valerie Solanas. Majoritatea părereilor spun că este un "program radical și că prezintă o "viziune socială anarhică" și că majoritatea acuzațiilor aduse bărbaților nu sunt corecte. Unii critici au observat că Solanas și-a imaginat o lume doar a femeilor. La două zile după ce Solanas a încercat să îl asasineze pe Warhol, jurnaliștii de la Daily News au scris că aceasta "și-a început cruciada pentru o lume a unui singur sex, fără bărbați". Ea și-ar fi imaginat o lovitură revoluționară a femeilor, care să fie inspirate de acest Manifest.  Profesorul Ginetter Castro a spus că Manifestul este "o cale feministă a violenței, care ajută isteria teroristă".
Laura Winkiel, profesor la Universitatea din Colorado, spune că "SCUM Manifesto parodiază sistemul patriarhal" și că este "o glumă asupra discursului împotriva patriarhatului". Un alt critic spune că manifestul este un text satiric: "precum alte scrieri feministe, SCUM Manifesto reușește să politizeze femeile prin a ataca miturile masculine care sunt înrădăcinate în cultura populară Americană."

Note

Cărți din 1967

SCUM Manifesto


A prova dos 60 metros com barreiras masculino do Campeonato Mundial de Atletismo em Pista Coberta de 2022 ocorreu no dia  20 de março na Belgrade Arena, em Belgrado, na Sérvia.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Medalhistas

Cronograma
Todos os horários são locais (UTC+1).

Resultados

Bateria
Qualificação: 3 atletas de cada bateria (Q) mais os 6 melhores qualificados (q).

Semifinal
Qualificação: classificaram-se os 2 melhores de cada bateria (Q) mais os 2 melhores qualificados (q).

Final
A final ocorreu dia 20 de março às 19:25.

Ligações externas

 Site da World Athletics

Campeonato Mundial de Atletismo em Pista Coberta de 2022

Campeonato Mundial de Atletismo em Pista Coberta de 2022 - 60 m com barreiras masculino


La rue Prosper-Legouté est une voie de la commune française d'Antony dans les Hauts-de-Seine.

Situation et accès

La rue Prosper-Legouté, d'une longueur de , commence son tracé au nord, au croisement de la rue des Sources et de la rue du Moulin.

Elle passe le carrefour, dit « Michalon », de l'avenue Jean-Monnet et de la rue Adolphe-Pajeaud qu'elle emprunte sur quelques dizaines de mètres vers l'ouest, avant de reprendre son tracé vers le sud. Après une bifurcation empruntée par le passage Prosper-Legouté, elle franchit par un tunnel la voie ferrée du , puis se termine enfin à la rue Mirabeau.

Sa desserte ferroviaire est assurée par la gare de Fontaine Michalon.

Origine du nom

C'est le  que le conseil municipal donne le nom de Prosper-Legouté à cette voie qui s'appelait alors « rue du Pont-aux-Ânes ».

Prosper Legouté, né le  et mort le  à Antony est conseiller municipal puis maire du  au . Il est cultivateur et possède la ferme située rue du Pont-aux-Ânes, dont le dernier bâtiment a été détruit en 1986 pour permettre d'élargir la rue.

Historique

Cette rue est l'ancien chemin rural . Elle est présente dans tous les terriers connus. Elle a changé plusieurs fois de nom : rue Crottée en 1503, rue Jarrié, rue du Marché, rue des Marais. Sur des plans du  et jusque dans les années 1930, elle continue jusqu'à la route de Chartres, incluant donc l'actuelle rue Mirabeau.

C'est cette rue qu'empruntaient toutes les personnes venant moudre leur blé au moulin, amis aussi toutes les personnalités venant rendre visite au duc de Castries. La légende cite même le nom de Louis XVI.

Elle est classée dans la voie urbaine le .

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire

Au
En descendant la rue Prosper-Legouté depuis la rue des Sources, le côté droit est occupé par d'anciens bâtiments puis au   par le parc Heller qui contient le « château Saran », construit en 1880. Ce dernier est acheté par la commune en 1938 pour y aménager des équipements sportifs et sociaux. Après 1945, le parc prend le nom de Georges Heller, conseiller municipal mort en déportation en 1944. Le parc a été réaménagé dans les années 1990. En 2022, la municipalité lance une enquête pour un nouveau réaménagement, compte tenu du projet de la Métropole du Grand Paris de rouvrir la Bièvre et de renaturer le ru des Godets, ces deux cours d'eau qui traversent le parc. Dans le parc, se trouve le tombeau de François-René Molé qui possédait une maison à proximité, au  de la rue des Sources.

Après l'entrée du parc, se situe au  le centre de loisirs municipal dit « du parc Heller » puis l'ancien moulin sur la Bièvre, attesté en 1248.

Du côté gauche :
 à l'angle de la rue du Moulin, du  au  : la résidence du Moulin de la Bièvre est construite à l'emplacement du château d'Antony ;
 aux , le centre médico-social d'Antony, comprenant : au , le Centre local d'information et de coordination gérontologique (CLIC) et le centre de PMI, au  : le centre médico-psychologique, au  le centre communal d'action sociale (CCAS).

Dans le passé
Le « château d'Antony » est construit dans la première moitié du . Le premier propriétaire connu est le sieur de Moricq. Le château est agrandi au , notamment le long de la rue du Moulin, par la construction de communs surmontés d'un pigeonnier. Un parc paysager est aménagé dans la seconde partie du  pour le carrossier Michalon. Un regard sur un ru capté est aménagé en petite fabrique surmonté d'un réservoir vers 1859 : la fontaine Michalon, démolie en 1929. Dans les années 1960, l'ensemble laisse la place à la résidence du Moulin).

De  l'autre côté, des communs et le pavillon de jardin d'une maison de maître, construits entre 1732 et 1753, peut-être pour Gromaire de la Bapommeraye. Les monogrammes du portail et de la façade du pavillon sont sans doute ceux des enfants du marquis de La Croux de Castries, propriétaire de 1753 ou 1759 à 1782. La maison est démolie vers 1815. Une maison de maître dite « Château Saran » est construite vers 1880. De la propriété du marquis de Castries, il ne subsiste que le monumental portail sur rue avec ses vantaux, inscrit à l'inventaire des monuments historiques le  et un corps de bâtiment du  : salle de billard l'été, orangerie l'hiver, nommée « Folie ». Près du moulin, dont il ne reste que la roue à aubes, se trouvaient l'abreuvoir et l'ancienne fontaine Michalon, qui a donné son nom à la gare de Fontaine Michalon.

Articles connexes
 Dictionnaire des rues d'Antony

Notes et références

Prosper-Legouté

Rue Prosper-Legouté


Battle of the Bands is a name given to any music contest or competition in which a number of bands compete for the title of "best band". The winner is determined by a voice vote of the audience or the band who brings the most people to support them. Traditionally, battles of bands are held at live music events and forums. Popular examples include the yearly Live and Unsigned contest in the United Kingdom and the annual SoundWave Music Competition.

Format
A Battle of the Bands is a contest in which many bands, usually rock or metal bands, but often musical acts from a range of different styles, compete for the title of "best band". Its history though goes back to earlier times, at least the 1930s swing era, when big band battles between famous band leaders like Chick Webb, Casa Loma Orchestra, Benny Goodman and Count Basie were regularly organised in big dancehalls, like the Savoy Ballroom. The winner is determined by a panel of judges, the general response of the audience, or a combination. The winning band usually receives a prize in addition to bragging rights. Prizes usually include cash, free recording time in a local recording studio, support or main slot at a local or large gig, a piece of new equipment, or a gift certificate. For instance, the band Phish won a battle of the bands competition in 1989 in their hometown of Burlington, Vermont, and won recording time at a local studio, which they used to record their second album Lawn Boy.

Battles of bands are sometimes held as part of a live music event; they are also commonly held at high schools and universities. The term "Battle of the Bands" is a trademark in Canada, held since 1998 by the Toronto promotions company Supernova Interactive.

Historical incidents
In the United States one of the oldest rows of a Battle of the Bands talent show has been hosted by the Hollywood Bowl in Los Angeles, the first time in 1959. The annual contest was meant to showcase teenage musicians and singers, the participants were either independent or associated with high schools and competed in several divisions like school band, vocal group, vocalist and combo. Auditions were being held early in the year, preliminary contests in spring and the finals in the Bowl in the summer. Two later famous musicians that have performed at the Hollywood Bowl Battle were Karen and Richard Carpenter in 1966 (winner in combo and sweepstake).

One of the best-known battle of the bands competitions in the United States was the Rock 'n' Roll Rumble, held by the Boston rock radio station WBCN. The competition was held by the station from 1979 until its closure in 2009, and was then subsequently operated by an independent group. Several winners and participants became nationally popular after appearing in the competition, including Mission of Burma (1979 participant), 'Til Tuesday (1983 winner), The Lemonheads (1988 participant), Letters to Cleo, Morphine, Powerman 5000 (all 1992 participants), The Amazing Royal Crowns (1997 winner) and The Dresden Dolls (2003 winner).

The simultaneous release of albums and singles in 1995 sparked a media-fuelled "Battle of Britpop" between northern England's working-class Oasis and southern England's middle-class Blur. Also in the United Kingdom, the largest annual music contest in a battle of the bands format is Live and Unsigned, which has been operating since 2007. The contest regularly draws 10,000 participants, with the grand prize of a £50,000 recording deal.

In popular culture
A Battle of the Bands event forms the climax of a number of films, including Up in Smoke (1978), Cotton Candy (1978), Freaky Friday (2003), School of Rock (2003), Metal Lords  (2022), Bandslam (2009), Bill & Ted's Bogus Journey (1991) and Blues Brothers 2000 (1998). In the horror thriller film House at the End of the Street (2011), starring Jennifer Lawrence, there are scenes resembling Battle of the Bands.

In the mid-1960s, Battle of the Bands events became popular in Texas. The Catacombs, a popular Houston rock nightclub in what is now the Uptown area of Houston, hosted many well known groups of the era including Grateful Dead, Jethro Tull, The Jeff Beck Group and The Mothers of Invention. Dallas, Austin and San Antonio were also popular venues.

In 1968, California rock band The Turtles released a concept album, The Turtles Present the Battle of the Bands, with the band playing in different styles from psychedelic to surf music to bluegrass.

In the Take That musical Never Forget, the show centres on a tribute band working to win the "Battle of the Tribute Bands".

Third World Games have produced a Battle of the Bands card game, which takes a tongue-in-cheek look at the music business. The object is to recruit members into your band, equip them with instruments, win "gigs" and "hit singles" and earn enough "Superstar Points" to win. The game is also available for play on GameTable Online. There is also a Battle of the Bands video game and TV movie. In the music video game Guitar Hero World Tour and all games that followed, a "battle of the bands" mode is featured as an online gameplay mode.

The "battle of the bands" concept has had a heavy influence on reality television. Shows such as the Idol series and The X Factor borrow the basic concept of a "battle of the bands" except with individual singers instead of whole bands, combining the concept with a serial elimination format. There was a brief American series in the vein, The Next Great American Band, that did use whole bands. The former South African competition Rockspaaider followed a battle of the bands format, where rock-bands from all over the country are given the chance to compete for the title "Rockspaaider" and a recording contract. Along with the introduction of the Afrikaans music channel MK, the competition resulted in the resurgence of the Afrikaans music industry, especially the rise of Afrikaans Rock.

In the comedy film Bill & Ted's Bogus Journey (1991), Bill and Ted's band Wyld Stallyns competes in and wins Battle of the Bands performing "God Gave Rock 'n' Roll to You II". California rock band Primus makes a cameo appearance as rival contestants performing "Tommy the Cat".

In the comedy film Blues Brothers 2000 (1998), The Blues Brothers Band and The Louisiana Gator Boys compete against each other in Battle of the Bands. The Louisiana Gator Boys wins the Battle, and Elwood Blues suggests that the two bands perform together on stage, which they do.

The comedy-drama film Drumline (2002) features a battle of the bands with several historically black collegiate marching bands.

In the comedy film Freaky Friday (2003), Anna Coleman's band Pink Slip enters Battle of the Bands at the House of Blues before they perform at her parents' wedding.

In the comedy film School of Rock (2003), Dewey Finn enters Battle of the Bands with his students. It happens in the musical and television adaptation of the same name.

In the video game Rhythm Heaven (2008), there is a Battle of the Bands gamemode. It is similar to the Rockers mini-game, but with songs from other mini games, except That One Song, which is the Rockers 2 song. Drummer Duel (also from the DS game) serves a similar purpose. The Live feature from Rhythm Tengoku serves as a predecessor to this, as it is similar in concept.

In the Australian thriller film Swerve (2011), a battle of the marching bands serves as background to most of the scenes set in the small country town.

In the animated film My Little Pony: Equestria Girls – Rainbow Rocks (2014), a trio of banished sirens from Equestria arrive at Canterlot High School and quickly transform the school's upcoming musical showcase into a Battle of the Bands in order to feed on the negative energy created by pitting groups against each other.

References

Music competitions

Battle of the Bands


Teddys sidste rejse er en film instrueret af Kai R. Dahl.

Handling
En beretning om motorskonnerten Teddys togt til Nordøstgrønland og den barske hjemrejse, der endte med at den 21 mand store besætning måtte forlade Teddy som vrag for at drive 400 mil på en isflage, indtil de efter en farefuld vandring nåede land ved Angmagsalik. Teddy forlod København 17. juni 1923, og først 9. august 1924 så mandskabet atter Danmark.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1924

Dokumentarfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Film om Grønland

Teddys sidste rejse


Juan el Diácono de Roma, llamado Johannes Hymonides (? -  882) fue un monje de Monte Cassino a mediados del  y, más tarde, diácono de la Iglesia Romana. Poseedor de un nada desdeñable conocimiento, estuvo estrechamente relacionado con el erudito Anastasio el Bibliotecario, antipapa de la Iglesia Romana (815 - 879).

A instancias de Juan VIII (820-882) escribió una biografía de Gregorio Magno, usando las obras de este Papa y algunos extractos de sus cartas, fechados en una época anterior y pertenecientes a los archivos de la Iglesia Romana. Su trabajo se divide en cuatro libros: en el primero se da cuenta de la vida de Gregorio hasta el momento de su pontificado; en el segundo, de sus actividades como Papa; en el tercero, de sus enseñanzas; y en el cuarto, de su progreso hacia la perfección. La obra fue editada por Jean Mabillon.

Además, tenía la intención de escribir una historia detallada de la Iglesia, para la cual, a pedido suyo, Anastasio compiló una historia en tres partes (tripartita) de las fuentes griegas. Sin embargo, tal propósito no llegó a ejecutarse. Por invitación del obispo Gaudericus de Velletri (867-79), se dedicó a reeditar la "Gesta Clementis", una vida de Clemente I (muerto hacia finales del siglo primero), aunque no vivió para terminar la obra. Esta nunca apareció en su totalidad a pesar de que Gaudericus continuó con su labor. También se dice que en la Biblioteca Nacional de París hay todavía un manuscrito de un breve comentario sobre el Heptateuco apoyado en fuentes patrísticas y escrito por este Juan.

También existe una carta de un tal Johannes Diácono a Senarius, "vir illustris" (hombre ilustre) que trata de la ceremonia del bautismo, pero no es obra de Johannes Hymonides, sino de un diácono del mismo nombre más antiguo.

Referencias

Bibliografía
 HURTER, Nomenclator, I (3.ª ed, Innsbruck, 1903), 858;
 WATTENBACH, Deutschlands Geschichtsquellen im Mittelalter, I (7.ª ed., Berlín, 1904), 338;
 MABILLON, Museum Italicum, I, II, 78 ss.; Florilegium Bibliothecae Casiniensis, IV, 373-90;
 FRIEDRICH en Sitzungsberichte der Munchener Akademie der Wiss. (1892), 393-442;
 POTTHAST, Bibl. histor. medii aevi, II, 1349.

Escritores de Italia del siglo IX
Escritores católicos
Diáconos

Juan el Diácono


Avustralya ya da resmî adıyla Avustralya Milletler Topluluğu (), Güney Yarım Kürede yer alan kıta ülkesi. Hint Okyanusu ve Büyük Okyanus arasında uzanır. Okyanusya kıtasında bulunur ve kıtanın çok büyük bir bölümünü kaplar. Komşuları Endonezya, Doğu Timor, Papua Yeni Gine, Solomon Adaları, Vanuatu, Yeni Kaledonya ve Yeni Zelanda'dır. Başkenti Canberra, en büyük şehri ise Sidney'dir.

Avustralya, 8.617.930 km2 karada, 80.920 km2 sularda olmak üzere toplam 8.698.850 km2'lik bir alana kurulmuştur. Hiçbir ülkeyle kara sınırı yoktur. Bu yüzölçümü ile dünyanın 6'ncı en büyük ülkesi konumunda olan Avustralya, 25.760 kilometrelik bir sahil şeridine sahiptir.

Avrupalıların 18. yüzyıldaki keşif ve göçlerinden önce, yaklaşık 50.000 yıldır yerli Aborjin halkı adaya ev sahipliği yapmaktadır. Aborjinlerin konuştuğu diller ise modern araştırmalar sonucu yapılan hesaba göre yaklaşık 250 farklı gruba ayrılmıştır. Cezai gönderim ile Britanya İmparatorluğu tarafından başlatılan zorunlu göç, 1788 yılından 1868 yılına kadar devam etmiş olup, Yeni Güney Galler civarında yoğunlaşmıştır. İlk yerleşim yapılan yıllardan itibaren nüfus düzenli bir şekilde artmış ve adanın tamamı 19. yüzyılın ortalarında keşfedilmiş olup, 5 yeni Kraliyet kolonisi kurulmuştur. 1 Ocak 1901'de 6 koloni birleşerek federal yapı halini almış ve Avustralya Milletler Topluluğu'nu (Commonwealth of Australia) oluşturmuştur. Kurulduğu günden itibaren liberal-demokratik politik sistemi benimseyen Avustralya, 6 eyalet ve bağıl topraklardan oluşmaktadır. 24 milyonluk nüfusun çoğunluğu doğu kıyısına yerleşmiş olup şehirleşme oranı oldukça yüksek bir ülkedir.

Uluslararası Para Fonu'na göre Avustralya, dünyanın en büyük 13. ekonomisi iken kişi başına düşen millî gelir sıralamasında dünyada 9. olmuştur. Ülke ayrıca İnsani Gelişme Endeksi sıralamasında Norveç'in ardından 2. gelerek yaşam standardı, sağlık, eğitim, kişisel özgürlük ve politik haklar gibi birçok kriterde dünya genelinde üst sıralardadır. Avustralya Birleşmiş Milletler, G20, İngiliz Milletler Topluluğu, ANZUS, OECD, Dünya Ticaret Örgütü, Asya Pasifik Ekonomik İşbirliği ve Pasifik Adaları Forumu'na üyedir.

Kökeni

Avustralya ismi Latincede güneyden, güneye ait olan anlamına gelen Australis kelimesinden türetilmiştir. Roma uygarlığı zamanına dayanan, güneydeki bilinmeyen bir ülke anlamı (terra australis incognita) benzer bir yerin, Orta Çağ coğrafyasında da bulunduğunu gösterir. Ancak bu bilgiler herhangi bilinen bir kıta bilgisi içermemektedir. Latincedeki Terra Australis Incognita terimi; Güneydeki (Australis) Bilinmeyen (Incognita) Toprak parçası (Terra) anlamına gelmektedir.

14 Mayıs 1606'da, Vanuatu'ya ayak basan Pedro Fernandes de Queirós, Güney Kutbu'ndaki tüm kara mülkiyetinin İspanya Krallığı'na ait olduğunu iddia etmiş ve kıtayı Austrialía del Espíritu Santo şeklinde adlandırmıştır.

Felemenkçe Australische kelimesi, Batavia'daki Flemenkler tarafından, 1638 yılından önce, güneyde keşfedilmiş yeni yerleri adlandırmak için kullanılıyordu. "Australia" kelimesinin İngiliz dilinde ilk kullanımı ise 1692 yılında Gabriel de Foigny'nin yazdığı Les Aventures de Jacques Sadeur dans la Découverte et le Voyage de la Terre Australe isimli Fransızca romanının, 1693 yılındaki çevirisinde görülmüştür.

Daha sonraları, 1765'te, Alexander Dalrymple bu kelimeyi, Luis Váez de Torres'ın 1606'da Yeni Gine'nin güney kıyılarına yaptığı seyahati anlattığı kitabını İngilizceye çevirirken kullanmıştır. Dalrymple, ayrıca Avustralya kelimesini, An Historical Collection of Voyages and Discoveries in the South Pacific Ocean (1771) isimli eserinde bütün Okyanusya bölgesini tanımlamak için kullanmıştır. 1793'te George Shaw ve Sir James Smith içerisinde geniş ada, büyük kıta, Avustralya, Australasia ve New Holland tanımlamaların yapıldığı, Zoology and Botany of New Holland eserini yayınlamıştır.

Avustralya ismi, kıtanın etrafını gemi ile dolaşan bilinen ilk insan, kâşif Matthew Flinders'ın A Voyage to Terra Australis (1814) eseri ile popüler hâle gelmiştir. Britanya Krallığı'nın bakış açısını yansıtan ismine rağmen, eserinde Flinders Avustralya ismini kullanmış ve bu isim geniş kitlelerce telaffuz edilen bir terim olmuştur. New South Wales valisi Lachlan Macquarie sonraları bu ismi İngiltere'ye yolladığı yazılı mesajlarda kullanmıştır. 1817'de Macquarie bu ismin resmi olarak kabul edilmesini önerdi ve 1824'te Britanya Krallığı, kıtanın resmen Avustralya ismiyle tanınmasını onayladı.

Tarihçe

Avustralya'daki ilk insan yerleşimlerinin 42.000 ila 48.000 yıl öncesinde ortaya çıktığı tahmin edilmektedir. İlk Avustralyalılar günümüzdeki Avustralya yerlisi olan Aborijinlerin atalarıdır. Kara bağlantıları veya kısa mesafeli suları geçerek Güneydoğu Asya'dan, adaya yerleşmişlerdir.

Avrupalılar 18. yüzyılın sonlarında gelmeye başladıklarında bile bu insanların çoğu doğa insanıydı. Karmaşık bir dilsel kültür ve ruhsal değer ile doğaya saygı gösteren ve Aborijin mitolojisi olan düş zamanı (İngilizce: Dreamtime) inancı ile yaşamaktaydılar.

Adada yaşayan diğer bir yerli halk olan Torres Strait Yerlileri (İngilizce: Torres Strait Islanders), etnik olarak Melanezya kökenlidir. Bu insanlar Torres Strait Adaları ve Queensland'ın kuzey uçlarındaki çeşitli bölgelere yerleşmişlerdir. Kültürel alışkanlıkları Aborijinlerden belirgin olarak farklıdır.

Avrupalıların Gelişi
Avustralya anakarasını resmî kayıtlara göre gören ilk Avrupalı, Hollandalı kâşif Willem Janszoon'dur. Janszoon Cape York Yarımadası'nı 1606'da görmüştür. 17. yüzyıl boyunca, Hollandalılar tüm batı ve kuzey sahil şeridinin haritasını çıkarmış ve buraları New Holland olarak adlandırmışlardır. Ancak herhangi bir yerleşim yeri kurma çabası göstermemişlerdir. İngiliz kâşif ve korsan William Dampier New Holland'ın kuzey-batı kıyısına 1688 yılında ayak bastı ve 1699 yılında geri döndü. 1770'te James Cook, Avustralya'nın doğu sahillerinde yolculuk yapmış, bölgenin haritasını çıkarmış, New South Wales olarak adlandırdığı bölgeyi Büyük Britanya topraklarına kattığını ilan etmiştir. Seferler sonucu yapılan keşifler, kıtanın sömürümü için, hızla mahkûmların ve tutukluların işçi olarak çalıştırıldığı kolonilerin kurulmasını sağlamıştır.

Britanya Denizaşırı Kolonileri kıtada ilk kez New South Wales kolonisi ile, 26 Ocak 1788'de Kaptan Arthur Phillip tarafından Port Jackson'da bir yerleşim yeri oluşturulması ile başlamıştır. Bu tarih daha sonra Avustralya'nın ulusal günü ilan edilmiştir (Australia Day). Yapılan bu ilk yerleşim Sidney'in kuruluşuna ve çevrenin keşfine giden yolu açarak sonraki yerleşimleri tetiklemiştir. Günümüzde Tazmanya olarak bilinen, Van Diemen's Land'e yerleşim 1803 yılında başlamıştır. Burayı 1642'de keşfeden kâşif Abel Tasman, adaya, kendisini bu yolculuğa yollayan Hollanda Güney Hindistan Kolonileri valisi ve generali Anthony van Diemen'in onuruna Anthoonij van Diemenslandt adını vermiştir. Van Diemen's Land 1825'te ayrı bir koloni hâlini almıştır. Tasmanya yerlilerine karşı 1803-1847 sömürge döneminde Tasmanya Soykırımı işlenmiştir. Birleşik Krallık, 1829'da Avustralya'nın batı bölümünü kontrol altında tutmaktaydı. New South Wales'in çeşitli bölümlerinde yeni ve ayrık koloniler oluşturuldu; sırasıyla South Australia (1836), Victoria (1851) ve Queensland (1859). Northern Territory (NT), South Australia eyaletinin bir parçası olarak 1863'te kuruldu. South Australia, bir serbest eyalet olarak kurulmuş ve hiçbir zaman diğer kolonilerde olduğu gibi mahkûm ve tutukluların çalıştırıldığı bir cezai koloni olmamıştır. Suçluların adaya getirilmesi 1840 ve 1864 yılları arasında aralıklarla devam ettirilmiştir. New South Wales'te ise yerleşimcilerin protestoları sonucu 1848 yılında mahkûm ve tutukluların yerleşmesine son vermiştir.

Avustralya yerlilerinin nüfusunun, Avrupalıların kıtaya yerleşmeye başladığı sıralarda 350.000 civarı olduğu tahmin edilmektedir. Bu tarihten itibaren geçen 150 yılda sayıları hızlı bir şekilde azalmıştır. Bunun başlıca nedeni salgın hastalıkların göçe zorlanmaları ile birleşmesi ve kültürel parçalanmadır. Binlercesi daha Avrupalı (çoğu İngiliz) yerleşimcilerle yapılan sınır savaşları sonucu ölmüştür.

Hükûmetin 1869 yılında çıkardığı Aborjin Koruma Yasası ile birlikte başlayan "asimilasyon" süreci birçok Yerli aileyi birbirinden ayırmıştır. Yerli çocukların ailelerinden alınıp devşirilmesi, bazı tarihçiler ve Avustralya yerlileri tarafından "kayıp nesil" oluşturulması olarak adlandırılmaktadır. Aynı zamanda bu tarihçiler ve Avustralya yerlileri, yerli komünitelerinin dağıtılarak, parçalanarak nüfusunun azaltıldığını ve bunun bir soykırım olarak kabul edilmesi gerektiğini savunmaktadırlar. Huzurlu ve sorunsuz bir toplum yaratma amacıyla yapılan devşirme eylemi günümüzde insan hakları ihlali olarak tanımlanmaktadır. Aborijinlerin tarihi hakkındaki bu yorumlara, bazıları karşı gelmekte ve bunların politik ve düşünsel nedenler ile abartıldığını, uydurma olduğunu belirtmektedir. Bu tartışma Avustralya'da History Wars (Türkçe: Tarih Savaşları) olarak bilinir. 1967 referandumundan sonra federal hükûmet yürütme gücünü ve Aborijinler ile ilgili kanun çıkarma hakkını elde etti. Adanın yerli halkındaki mülkiyeti, Avustralya Yüksek Mahkemesinin Mabo v Queensland (No 2) davasına kadar tanınmamıştır. Bu davadan sonra Avustralya'daki mülkiyet kavramı değişmiş ve Avrupalıların istilası sırasında adanın kimseye ait olmadığı belirtilmiştir (Terra Nullius).

1850'lerde Avustralya'da Altına hücum başladı ve 1854'te madencilik lisans ücretlerine karşı ilk sivil ayaklanma olan Eureka Stockade ayaklanması gerçekleşti. 1855 ve 1890 yılları arasında, altı koloni bireysel olarak özerk hükûmet olma hakkını kazandı ve birçok kişisel işini kendi yönetmeye başladı. Londra'daki koloni ofisi ise hâlen önemli dış ilişkilerin, savunma konularının ve uluslararası denizcilik ve ticaret konularının yönetimini elinde tutmaktaydı.

Ulus Bilinci
1 Ocak 1901'de gerçekleşen federasyonlaşma ile birlikte, on yıllık bir planın ardından seçme ve seçilme, temsil edilme haklarını elde ettiler.  Böylece Birleşik Krallık'ın yönetiminde, Avustralya Kraliyet Devleti doğmuş oldu. Canberra'nın yeni federal başkent olarak önerilmesinin ardından, 1911 yılında New South Wales bölgesinde, Avustralya'nın başkent bölgesi olan The Australian Capital Territory (ACT) bölgesi kuruldu. (Melbourne 1901-1927 yılları arasında başkentti.) Yine 1911'de Kuzey Bölgesi (NT), Güney Avustralya (SA) hükûmetinin kontrolünden Avustralya Kraliyet Devleti kontrolüne geçti.

Avustralya kendi isteği ile I. Dünya Savaşı'na katıldı. Bu kararın arkasında Federal Liberal Partisi ve İşçi Partisi'nin de güçlü desteği önemli rol oynar. I. Dünya Savaşı Batı Cephesi'nde birçok savaşta yer almalarına rağmen Çanakkale Savaşı Avustralya için ayrı bir öneme sahiptir. Birçok Avustralyalı, Avustralya ve Yeni Zelanda Askeri Gücü'nün (ANZAC - Australian and New Zealand Army Corps) Çanakkale Savaşı sonrası mağlup olmasını, saygı ile hatırlar ve bu tarihi ulusun doğuş tarihi olarak kabul eder. Bu tarih aynı zamanda, ülkenin ilk önemli askeri olayıdır. Gelibolu Savaşı gibi, II. Dünya Savaşı sırasında meydana gelen Kokoda Track Savaşı da birçokları tarafından ulusal önem verilen bir olaydır.

Avustralya ve Birleşik Krallık arasındaki birçok yasal bağlantı, Avustralya'nın 1942 yılında, ''1931 Westminister Yasasını (İngilizce: Statute of Westminster 1931) kabul etmesi ile resmen son bulmuştur. 1942'de Birleşik Krallık'ın Asya'da uğradığı şok yenilgi ve Japonya'nın Avustralya üzerindeki işgal tehdidi, Avustralya'nın yeni bir müttefik ve koruyucu olarak gördüğü ABD ile yakınlaşmasına neden olmuştur. 1951'den beri Avustralya, ANZUS antlaşması ile ABD'nin resmi olarak askeri müttefikidir. II. Dünya Savaşı sonrası, Avustralya, Avrupa'dan gelen tüm göçleri desteklemiştir. 1970'lerde, sadece Avrupalıların göç etmesine izin veren Beyaz Avrupa Politikası'nın iptali ile de, Asya ve dünyanın diğer yerlerinden gelen göçmenler desteklenmiştir. Bunun sonucunda, Avustralya'nın nüfusu, kültürü ve görüntüsü radikal bir şekilde değişmiştir.

Avustralya ve Birleşik Krallık arasındaki son yasal bağ, 1986 Avustralya Akti ile sona ermiştir. Avustralya eyaletleri üzerindeki Birleşik Krallık hâkimiyeti ve Birleşik Krallık Özel Meclisine yapılan adli başvurular sonlanmıştır. Buna rağmen Avustralyalı seçmenler 1999'daki referandumda % 55 çoğunlukla cumhuriyet yönetimine geçmeyi reddetmişlerdir. 1972 Whitlam Hükümeti'nden itibaren, Avustralya dış politikasında giderek artan bir Pasifik-Asya aidiyeti kavramı oluşurken, geleneksel müttefik ve ticari partner ile olan ilişkiler de devam etmektedir.

 Coğrafya

Avustralya Eyaletleri 7.617.930 km2'lik yüzölçümü ile Hint-Avustralya levhası üzerinde bulunur. Hint ve Pasifik Okyanusları ile çevrili olup, Asya Kıtası'ndan Arafura Denizi ve Timor Denizi ile ayrılır. Kuzeydoğu'daki Queensland sahili boyunca Mercan Denizi uzanır. Avustralya ile Yeni Zelanda arasında ise Tasman Denizi bulunur. Dünya'nın toprak büyüklüğü açısından 7. en büyük ülkesi olan Avustralya, bazen "ada kıta" olarak da adlandırılır. Avustralya anakarasının 34.218 kilometre uzunluğunda sahili vardır. Bunun yanında Antarktika'da 8,148,250 km2 lik Münhasır ekonomik bölge iddia etmektedir. Bu alan Avustralya Antarktik Toprakları'nı kapsamamaktadır. Avustralya Macquarie Adası'nın haricinde, 9. güney enlemi ve 44. güney enlemi; 112. doğu boylamı ve 154. doğu boylamı arasında yer alır. Dünya'nın en büyük mercan resifi olan Büyük Set Resifi (Great Barrier Reef) kuzey-doğu kıyısının hemen açıklarında bulunmakla beraber 2000 kilometreden de fazla bir uzunluğa sahiptir. Batı Avustralya'da bulunan Augustus Dağı dünya'nın en büyük tek parça halindeki dağıdır (monolit). Great Dividing Range üzerinde bulunan Kosciuszko Dağı 2228 metre yükseklikle Avustralya anakarasının en yüksek dağıdır. Daha da uzun olan Mawson Zirvesi 2745 metre rakımla anakaradan uzak Heard Adası'nda bulunur.

Avustralya'nın büyüklüğü ona, aynı ülke üzerinde değişik iklim ve yeryüzü görünümü vermiştir. Kuzey-doğu'da tropik yağmur ormanları bulunurken, güney-doğu ve güney-batı bölgelerinde dağlık alanlar, merkezde ise kurak düzlükler bulunur. En eski ve verimsiz toprakların bulunduğu Avustralya, en düz kıta olma özelliğine de sahiptir. Çöl veya yarı-kurak topraklar - Outback olarak da bilinir - karanın çoğunluğunu oluşturur. Yıllık 500 mm'lik yağış ile dünyanın yaşanan en kurak kıtasıdır. Kilometrekare'ye 2.8 insan düşmesi nüfus yoğunluğu bakımından onu son sıraya getirir. Nüfusun büyük bir bölümü ılıman iklimin hüküm sürdüğü güney-doğu'da yaşar.

Doğu Avustralya Great Dividing Range ile birbirinden ayrılır. Bu dağ sırası Quensland, New South Wales ve Victoria eyaletlerinin sahillerine paralel uzanır. Her ne kadar ismi dağ sırası olsa da, gerçekte geçtiği arazilerin çoğunluğu alçak tepelerden ve yüksekliği 1600 metreyi bulmayan platolardan oluşur. Sahil yaylaları ve Brigalow çayırları sahil ile dağ arasına sıkışmışken, dağ sırasının iç tarafı geniş otlaklardan oluşur.Seabrooka, Leonie; McAlpinea, Clive; Fenshamb, Rod (2006). Cattle, crops and clearing: Regional drivers of landscape change in the Brigalow Belt, Queensland, Australia, 1840-2004  p.375-376. Bu otlaklar New South Wales'in batı ovaları ile Queensland'in iç toprakları olan Einasleigh Uplands, Barkly Tableland ve Mulga Lands arazilerini kapsar. Doğu kıyısının en kuzey noktası tropik yağmur ormanları ile kaplı Cape York Yarımadası'dır.

 Arazi yapısı

Genellikle yüksek ve uzun olmayan yaylalar, güneydoğuda verimli ovalar yer almaktadır. Erozyonla ortaya çıkan asıl ana kara 3 milyar yıldan daha yaşlıdır.

 Coğrafi not
Toprak bakımından Rusya, Kanada, Çin, ABD ve Brezilya'dan sonra 6. en büyük ülkedir. Avustralya'da bulunan Hamilton Adası Cennet Hitabı görülür.

 Siyaset
Avustralya; anayasası olan, parlamenter monarşiyle yönetilen federal bir devlettir. Dünyanın en eski federasyonlarından biridir.

III. Charles, Avustralya Kralı sıfatıyla Avustralya'nın devlet başkanıdır. Avustralya'da genel vali tarafından temsil olunur. Başbakan ise hükûmet başkanıdır. Kral ve genel vali yürütme konusunda çoğunlukla semboliktir, ülke seçimle göreve gelen başbakan tarafından yönetilir. Ülkenin yasama organı olan Avustralya Parlamentosu; Senato ve Temsilciler Meclisinden oluşur. Ülkedeki mevcut iktidar partisi Avustralya Liberal Partisi, mevcut muhalefet partisi ise Avustralya İşçi Partisi'dir.

Ülkede 1999 yılında referandum yapılmış, halka "Avustralya cumhuriyet olmalı mı ?" diye sorulmuş, Kraliçe Elizabeth'in devlet başkanı unvanının alınıp yerine seçimle göreve gelen bir cumhurbaşkanı getirilmesi teklif edilmiştir. Referandumdan %54,87 oranında hayır oyu çıkmasıyla Avustralya monarşi olarak kalmaya devam etmiştir.

 Ekonomi
Avustralya'nın serbest piyasa ekonomisi vardır. Kişi başına gayri safi yurt içi hasılası yüksek, yoksulluk oranı ise düşüktür. Avustralya doları; Christmas Adası, Cocos Adaları ve Norfolk Adası dahil olmak üzere tüm Avustralya'nın para birimi olmasının yanı sıra bağımsız Kiribati, Nauru ve Tuvalu adalarının para birimidir. Australian Stock Exchange ile Sydney Futures Exchange'in 2006'daki birleşmelerinden sonra Australian Securities Exchange, dünyanın en büyük dokuzuncu borsası oldu.

2010 Ekonomik Özgürlük Endeksi'nde üçüncü sırayı alan Avustralya, dünyanın en büyük on üçüncü ekonomisidir ve en yüksek on birinci kişi başına GSYİH'ına sahiptir; bu Birleşik Krallık, Almanya, Fransa, Kanada ve Japonya'dan daha yüksek ve Amerika Birleşik Devletleri ile aynı sıradadır. 2010 İnsani Gelişme Endeksi'nde ikinci, Legatum'un 2008 Refah Endeksi'nde ilk ve The Economistin küresel 2005 Yaşam kalitesi sıralaması'nda altıncı sırayı aldı. Avustralya'nın bütün büyük şehirleri küresel karşılaştırmalı yaşanabilirlik anketlerinde yüksek puan alır; The Economistin 2008 Dünyanın en yaşanabilir şehirleri listesinde Melbourne ikinci, Perth dördüncü, Adelaide yedinci ve Sidney dokuzuncu sırayı almıştır.

 Demografi
 Etnik Yapı Avustralya'nın etnik''' dağılımı; 37,13% yerli, 31,65% İngiliz, 9,08% İrlandalı, 7,56% İskoç, 4,29% İtalyan, 4,09% Alman, 3,37% Çin, 1,84% Yunanlar şeklindedir.

Kültür

Avustralya, İngilizlerce sömürgeleştirildi ancak bugün dünyanın her yerinden insanlar orada yaşıyor. İngilizce başlıca konuşulan dildir ve bütün dinler kabul edilmesine karşın başlıca din Hristiyanlıktır. Avustralya çok kültürlüdür, bu tüm insanların farklı dil, din ve yaşam yolları olduğu anlamına gelir.

Çağdaş ünlü yazarlar arasında Peter Carey, Thomas Keneally ve Colleen McCullough vardır. 1973 yılında Patrick White, tek Nobel Edebiyat Ödülü alan Avustralyalı oldu. Patrick White, yirminci yüzyılın en büyük İngilizce yazarlarından biri olarak görülüyor.

Avustralya müziğinde birçok dünya çapında yıldız vardır. Örneğin opera şarkıcıları Nellie Melba ve Joan Sutherland, rock and roll gruplarından Bee Gees, AC / DC, Airbourne ve INXS, pop şarkıcısı Kylie Minogue ve Avustralya ülke müziği Slim Dusty ve John Williamson. Avustralya Aborjin müziği çok özel ve çok eskidir. Didgeridoo adlı üflemeli çalgıları çok ünlüdür.

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

Eski Britanya kolonileri
Liberal demokrasiler

Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
G20 ülkeleri
İngilizce konuşan ülkeler
İngiliz Milletler Topluluğu üyesi ülkeler

Avustralya


Wulff Plinke (* 4. Oktober 1942 in Braunschweig) ist ein deutscher Wirtschaftswissenschaftler.

Leben
Wulff Plinke ist der Sohn des kaufmännischen Angestellten Ewald Plinke und machte an der Goethe-Schule Bochum das Abitur. Anschließend absolvierte er eine kaufmännische Lehre bei der Deutschen Bank in Bochum. Ab 1964 studierte er Betriebswirtschaftslehre an der Universität zu Köln. Mit einer Arbeit zur Lenkung von Kapitalströmen in dezentralisierten Kreditinstituten wurde er 1972 an der Universität Bochum als Schüler von Werner Hans Engelhardt promoviert. Nach seiner Habilitation 1981 war er als Professor für Betriebswirtschaftslehre an der Gottfried Wilhelm Leibniz Universität Hannover tätig. 1985 wechselte er an die Freie Universität Berlin auf die ordentliche Professur für Allgemeine Betriebswirtschaftslehre und von dort 1993 an die Humboldt-Universität zu Berlin auf den Lehrstuhl für Betriebswirtschaftslehre mit Schwerpunkt Marketing. Von 1993 bis 1996 war Wulff Plinke erster Dekan der Wirtschaftswissenschaftlichen Fakultät der Humboldt-Universität nach der deutschen Wiedervereinigung. Von 1998 bis 2001 war er Vorstandsvorsitzender des Verbands der Hochschullehrer für Betriebswirtschaft e. V. Er war 1995 Mitgründer der Wirtschaftswissenschaftlichen Gesellschaft an der Humboldt-Universität zu Berlin e. V. und ihr stellvertretender Vorstandsvorsitzender bis 2006.

Maßgeblich trug er zur Gründung der privaten European School of Management and Technology bei und war von 2002 bis 2011 deren Gründungsdekan. Seitdem ist er als Nachfolger von Clemens Börsig der Vorstandsvorsitzende der Freunde und Förderer der ESMT e. V., Berlin. Von 2008 bis 2013 war er Mitglied des Hochschulrats der Westfälischen Wilhelms-Universität Münster und von 2013 bis 2018 dessen Vorsitzender.

Zu seinen Forschungsschwerpunkten gehören Unternehmensstrategie in Industriemärkten, marktorientiertes Management, Beziehungsmarketing und Preisgestaltung in Industriemärkten.

Wulff Plinke hat aus erster Ehe zwei Töchter. Seit 1991 ist er mit Andrea Plinke verheiratet. Sie haben eine Tochter.

Wirken
Plinke hat in seiner Forschung und Lehre innerhalb der Betriebswirtschaftslehre den Schwerpunkt auf das Industrielle Marketing gelegt. Zu diesem Profil gehörte eine ausgeprägte Zusammenarbeit mit Industrieunternehmen als empirischer Basis für Forschung und Lehre. Seine Schriften decken insbesondere die Felder der Preisfindung auf Investitionsgütermärkten, der Multivariaten Analysemethoden (Multivariate Verfahren), des Technischen Vertriebs, der theoretischen Analyse von Geschäftsbeziehungen sowie der marktorientierten Geschäftsstrategien auf industriellen Märkten ab.

Plinke war von 1988 bis 2004 Vorstandsmitglied der Schmalenbach-Gesellschaft für Betriebswirtschaft. Er war Gründer des weiterbildenden Studiums Technischer Vertrieb der Freien Universität Berlin. Als Mitgründer war er von 1988 bis 2003 Geschäftsführer und Wissenschaftlicher Leiter des Instituts für Management und Technologie IMT BERLIN und von 2001 bis 2004 Wissenschaftlicher Direktor und Geschäftsführer des USW Universitätsseminar der Wirtschaft in Erftstadt.

Er war von 2009 bis 2016 Mitglied des Vorstands der Kofi-Annan Business Schools Foundation, Den Haag, und von 2011 bis 2017 Mitglied des Steering Committees der "Deans Across Frontiers"- Initiative der European Foundation for Management Development, Brüssel.

Ehrungen und Auszeichnungen
 1994: ordentliches Mitglied der Berlin-Brandenburgischen Akademie der Wissenschaften
 2000: ordentliches Mitglied der acatech – Deutschen Akademie der Technikwissenschaften
 2012: Verdienstkreuz 1. Klasse der Bundesrepublik Deutschland, zur Würdigung seiner Tätigkeiten an der Freien Universität und an der Humboldt-Universität zu Berlin sowie bei der Gründung der ESMT Berlin, überreicht durch Wissenschaftsstaatssekretär Knut Nevermann am 15. Januar 2012 in Berlin.
 "Personality of the Year" Preis der Deutschen Marktforschung 2015 (zusammen mit K. Backhaus, B. Erichson, R. Weiber)
 2018: Verleihung der Humboldt-Universitätsmedaille zur Würdigung seines langjährigen Engagements für den Wissenschaftsstandort Berlin, überreicht von der HU-Präsidentin Sabine Kunst

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Kapitalsteuerung in Filialbanken. Dissertation. Ruhr-Universität Bochum. Gabler, Wiesbaden 1975.
 Erlösplanung im industriellen Anlagengeschäft. Habilitationsschrift. Ruhr-Universität Bochum. Gabler, Wiesbaden 1985.
 mit K. Backhaus: Rechtseinflüsse auf betriebswirtschaftliche Entscheidungen. Kohlhammer, Stuttgart 1986.
 mit B.P. Utzig: Industrielle Kostenrechnung. 9. Auflage. Springer, Berlin 2020.
 mit K. Backhaus, B. Erichson, R. Weiber: Multivariate Analysemethoden. Eine anwendungsorientierte Einführung. 15. Auflage. Springer, Berlin 2018.

 Als Herausgeber
 Wirtschaftswissenschaft in christlicher Verantwortung. Springer, Berlin 1996.
 mit K. Backhaus, B. Günter, Michael Kleinaltenkamp, H. Raffée: Marktleistung und Wettbewerb. Strategische und operative Perspektiven der marktorientierten Leistungsgestaltung. Gabler, Wiesbaden 1997.
 mit Michael Kleinaltenkamp et al.: Geschäftsbeziehungsmanagement. 2. Auflage. Springer, Wiesbaden 2011.
 mit Michael Kleinaltenkamp et al.: Auftrags- und Projektmanagement. 2. Auflage. Springer, Wiesbaden 2013.
 mit Michael Kleinaltenkamp: Technischer Vertrieb. Grundlagen. 2. Auflage. Springer, Berlin 2000.
 mit Michael Kleinaltenkamp: Strategisches Business-to-Business Marketing. 2. Auflage. Springer, Berlin 2002.
 mit Michael Kleinaltenkamp: Markt- und Produktmanagement. 2. Auflage. Gabler, Wiesbaden 2006.

Weblinks

 Wulff Plinke auf der Website der Berlin-Brandenburgischen Akademie der Wissenschaften
 Wulff Plinke auf der Website der European School of Management and Technology (englisch)

Einzelnachweise

Ökonom (20. Jahrhundert)
Ökonom (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Gottfried Wilhelm Leibniz Universität Hannover)
Hochschullehrer (Freie Universität Berlin)
Hochschullehrer (Humboldt-Universität zu Berlin)
Hochschullehrer (European School of Management and Technology)
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Mitglied der Berlin-Brandenburgischen Akademie der Wissenschaften
Mitglied der Deutschen Akademie der Technikwissenschaften (acatech)
Deutscher
Geboren 1942
Mann

Wulff Plinke


O Grupo de Forcados Amadores de São Manços é um grupo de forcados fundado a 24 de Agosto de 1965. O Cabo fundador foi Francisco Caldeira Pereira. O Cabo actual, João Fortunato, lidera o Grupo desde 5 de Agosto de 2016.

História
Em 1965 um grupo de jovens aficionados de São Manços decidiu constituir um novo grupo de forcados. Contaram com o precioso auxílio de duas figuras da terra, José Jacinto Branco (que deu nome à actual praça de toiros local) e Ilídio Tabuleiros.

O Cabo fundador do Grupo foi Francisco Caldeira Pereira, tendo a estreia do grupo decorrido a 24 de Agosto de 1965 na antiga Praça de Toiros de São Manços perante toiso da ganadaria de Santo Estêvão.

Ao longo da sua história o Grupo conta também com actuações no estrangeiro: Espanha, França e Venezuela.

O actual Cabo é João Fortunato, que assumiu o comando do Grupo a 21 de Maio de 2016 numa corrida realizada na Praça de Toiros José Jacinto Branco, em São Manços, numa tarde onde os Amadores de São Manços pegaram em solitário 6 toiros da Ganadaria Passanha.

Cabos
Francisco Caldeira Pereira (1965–1971)
Joaquim Azeda (1971–1988)
Joaquim Carvalho (1988–2000)
Rui Piteira (2000–2009)
Joaquim Branco (2009–2016)
João Fortunato (2016–presente)

Cascais


الرَّبذة مدينة تاريخية أثرية، تقع في شرق المدينة المنورة وتبعد عنها قرابة 170 كم. وهي إحدى محطات القوافل على درب زبيدة الممتد من العراق إلى مكة المكرمة.

منطقة الشربة التي تتوسطها الربذة منطقة جيدة لرعي الإبل وكانت قبائل محارب وعبس وغطفان (فزارة) ترتادها للمرعى حتى جاء الإسلام، وفي سنة 16 هـ حمى عمر الربذة لخيل المسلمين. وتقع الربذة اليوم 100 كم جنوب شرق محافظة الحناكية و200 كم شرق المدينة المنورة.

سبب التسمية
ذكر ياقوت الحموي في معجم البلدان عدداً من الأقوال عن سبب تسمية الربذة:
 القول الأول قول ابن الأعرابي: الربذة هي الشدة، يُقال كنا في ربذة فأنجلت عنا.
 القول الثاني قول الخليل الفراهيدي:الربذ خفة القوائم في المشي، وخفة الأصابع في العمل.
 القول الثالث قول ابن الكلبي عن الشرقي بن القطامي: سميت بالربذة بنت يثرب بن قانية بن مهليل بن أرم بن عبيل بن أرفخشذ بن سام بن نوح  .

التاريخ
في سنة 30 هـ كان أبو ذر الغفاري أول من سكن الربذة حيث ذكر بعض المؤرخين أن أبا ذر يذهب إلى أن المسلم لا ينبغي له أن يكون في ملكه أكثر من قوت يومه وليلته أو شيء ينفقه في سبيل الله أو يعده لكريم، ويأخذ بظاهر القرآن: . فكان يقوم بالشام ويقول: يا معشر الأغنياء واسوا الفقراء، بشر الذين يكنزون الذهب والفضة ولا ينفقونها في سبيل الله بمكاوٍ من نار تكوى بها جباههم وجنوبهم وظهورهم، فما زال حتى ولع الفقراء بمثل ذلك وأوجبوه على الأغنياء فلما رأى معاوية أن فعله يصدق قوله كتب إلى عثمان: إن أبا ذر قد ضيق علي، وقد كان كذا وكذا، للذي يقوله الفقراء. وبعث إليه بأبي ذر فلما قدم المدينة ورأى المجالس في أصل جبل سلع قال: بشر أهل المدينة بغارة شعواء وحرب مذكار. ودخل على عثمان فقال له: ما لأهل الشام يشكون ذرب لسانك؟ فأخبره. فقال: يا أبا ذر علي أن أقضي ما علي وأن أدعو الرعية إلى الاجتهاد والاقتصاد وما علي أن أجبرهم على الزهد. فقال أبو ذر: لا ترضوا من الأغنياء حتى يبذلوا المعروف ويحسنوا إلى الجيران والإخوان ويصلوا القرابات. فقال أبو ذر لعثمان: تأذن لي في الخروج من المدينة؛ فإن رسول الله أمرني بالخروج منها إذا بلغ البناء سلعاً. فأذن له، فنزل الربذة وبنى بها مسجداً، وأقطعه عثمان صرمةً من الإبل وأعطاه مملوكين وأجرى عليه كل يوم عطاء، وكذلك على رافع بن خديج، وكان قد خرج أيضاً عن المدينة لشيء سمعه.

وكان أبو ذر يتعاهد المدينة مخافة أن يعود أعرابياً، وأخرج معاوية إليه أهله، فخرجوا ومعهم جراب مثقلٌ يد الرجل، فقال: انظروا إلى هذا الذي يزهد في الدنيا ما عنده؟ فقالت امرأته: والله ما هو دينار ولا درهم ولكنها فلوس كان إذا خرج عطاؤه ابتاع منه فلوساً لحوائجنا. ولما نزل الربذة أقيمت الصلاة وعليها رجل يلي الصدقة، فقال: تقدم يا أبا ذر. فقال: لا، تقدم أنت، فإن رسول الله، ، قال لي: اسمع وأطع وإن كان عليك عبد مجدع، فأنت عبد ولست بأجدع؛ وكان من رقيق الصدقة اسمه مجاشع.

سنة 32 هـ
وفيها مات أبو ذر، وكان قد قال لابنته: استشرفي يا بنية هل ترين أحداً؟ قالت: لا. قال: فما جاءت ساعتي بعد. ثم أمرها فذبحت شاةً ثم طبختها ثم قال: إذا جاءك الذين يدفنونني فإنه سيشهدني قوم صالحون فقولي لهم: يقسم عليكم أبو ذر أن لا تركبوا حتى تأكلوا. فلما نضجت قدرها قال لها: انظري هل ترين أحداً؟ قالت: نعم هؤلاء ركب. قال: استقبلي بي الكعبة، ففعلت. فقال: بسم الله وبالله وعلى ملة رسول الله، ، ثم مات، فخرجت ابنته فتلقتهم وقالت: رحمكم الله، اشهدوا أبا ذر. قالوا: وأين هو؟ فأشارت إليه، قالوا: نعم ونعمة عين! لقد أكرمنا الله بذلك. وكان فيهم ابن مسعود فبكى وقال: صدق رسول الله، ، (يموت وحده ويبعث وحده). فغسلوه وكفنوه وصلوا عليه ودفنوه. وقالت لهم ابنته: إن أبا ذر يقرأ عليكم السلام، وأقسم عليكم أن لا تركبوا حتى تأكلوا؛ ففعلوا وحملوا أهله معهم حتى أقدموهم مكة ونعوه إلى عثمان، فضم ابنته إلى عياله وقال: يرحم الله أبا ذر ويغفر له.

سنة الفتنة
سار علي من المدينة في تعبيته التي تعباها لأهل الشام آخر شهر ربيع الآخر سنة 36 هـ، وخرج معه من نشط من الكوفيين والبصريين متخففين في تسعمائة، وهو يرجو أن يدركهم فيحول بينهم وبين الخروج طلحة والزبير وأم المؤمنين)، فلقيه عبد الله بن سلام فأخذ بعنانه وقال: يا أمير المؤمنين لا تخرج منها، فوالله إن خرجت منها لا يعود إليها سلطان المسلمين أبداً! فسبوه. فقال: دعوا الرجل من أصحاب محمد،.وسار حتى انتهى إلى الربذة، فلما انتهى إليها أتاه خبر سبقهم، فأقام بها يأتمر ما يفعل.

ثم تحولت الربذة إلى قرية على درب الحجاج من العراق.

معركة الربذة سنة 65 هـ

وهي معركة وقعت بين القوات الموالية لعبد الله بن الزبير بقيادة الحنتف بن السجف التميمي وبين جيش الدولة الأموية بقيادة حبيش بن دلجة ومعه عبيد الله بن الحكم أخو مروان بن الحكم وانتهت بانتصار الحنتف ابن السجف التميمي ومقتل حبيش وعبيد الله ومن معهما من أهل الشام.

زلزال الربذة سنة 119 هـ
في كتاب مختصر تاريخ دمشق وعند ترجمة محمد بن كعب قال:

كان لمحمد بن كعب جلساء كانوا من أعلم الناس بتفسير القرآن، وكانوا مجتمعين في مسجد الربذة فأصابتهم زلزلةٌ فسقط عليهم المسجد فماتوا جميعاً تحته.

سنة 144 هـ
كان خلفاء بني العباس يحبون ارتياد الربذة عند قدومهم للحج وفي هذه السنة ذكر المؤرخون ان أبو جعفر المنصورخرج حاجاً، ونزل الربذة، فلما قضى حجه انصرف، ولم يدخل المدينة وفي هذه الفترة بنيت المنشآت لخدمة الحجاج كالبرك المشهورة على درب الحج.

سنة 243 هـ
كان يحيى بن أكثم قاضي القضاة ببغداد قد خرج إلى مكة وعزم على المجاورة، فبلغه أن المتوكل قد صلح قلبه له، فرجع يريد العراق، فلما وصل إلى الربذة توفي بها، ودفن هناك في هذه السنة. وهو ابن ثلاث وثمانين سنة.

نهاية الربذة
قال ياقوت الحموي: وقرأت في تاريخ أبي محمد عبيد الله بن عبد المجيد بن سيران الأهوازي. قال: وفي سنة 319 هـ خربت الربذة باتصال الحروب بين أهلها وبين ضرية ثم استأمن أهل ضرية إلى القرامطة فاستنجدوهم عليهم فارتحل عن الربذة أهلها فخربت وكانت من أحسن منزل في طريق مكة.

الأهمية التاريخية
من المدن الإسلامية على طريق الحج الكوفي تقع شرق المدينة المنورة ولها ذكر في أخبار أبي ذر الغفاري رضي الله عنه أنه انتقل إليها في عهد الخليفة الراشد عثمان رضي الله عنه وبها مات ودُفِن، ومسجدها لعله أقيم على آثار مسجد أبي ذر؛ وهي حمى في عهد عمر بن الخطاب لخيل المسلمين .
وتذكر المصادر التاريخية أنها كانت قرية عامرة وإحدى محطات القوافل، ولكنها خربت سنة 319 هـ بسبب الحروب، وتقع إلى الجنوب الشرقي من الحنَاكية (التي تبعد عن المدينة 100 كم على الطريق الموصل إلى الرياض)، وتبعد الرَّبَذة عن المدينة حوالي 170 كم تقريباً.

الآثار

تميزت قصور ومنازل الربذة بأسلوب معماري ونسيج هندسي مميز، فهي رباعية التخطيط، ومتعامدة مع القبلة، وبنيت الغرف الداخلية على شكل وحدات يجمعها فناء داخلي أو ساحة، وفيها مرافق الخدمات من أفران للطبخ ومستودعات حفظ المياه ومخازن الحبوب وغير ذلك من المرافق الخدمية. وأبرزت الحفائر الأثرية الكشف عن مسجدين رئيسيين وهما - المسجد الجامع وهذا المسجد كشف عنه في الجهة الغربية من الربذة، ولعل هذا المسجد هو مسجد أبي ذر الغفاري الذي اختطه بنفسه عندما قدم للربذة، وقد ذكرت المصادر أن بالربذة مسجدين أحدهما مسجد أبي ذر ومسجد المنطقة السكنية.

تتميّز الربذة بتصميم مستودعات لحفظ المياه (خزانات) بنيت تحت مستوى أرضيات الغرف والساحات الداخلية والممرات وفي كل الوحدات السكنية. وأكدت الدراسات لهذه المعثورات أن الربذة كانت على درجة عالية من الحيوية من حيث تنوع الصناعات وبالأخص الأدوات الفخارية والخزفية والحجرية والزجاجية، فقد تم العثور على أوان كاملة من الجرار والأطباق والأكواب والقوارير، أما الكسر من مختلف الأواني فهي كثيرة ومتنوعة، وعليها عناصر زخرفية تدل على دقة الصناعات وخبرة الصناع ومقدرتهم وملكتهم في الحرف والصناعات، وقد أعطت هذه المكتشفات دلالة واضحة عن الفترة الزمنية التي شهدتها الربذة خلال ثلاثة قرون وأكثر من تاريخها، ومن هذه المعثورات ما هو مصنوع محليا في الربذة ذاتها، وتأتي القطع النقدية المكتشفة لتعطي دلالة واضحة على الثراء الاقتصادي للربذة.

تتراوح السنوات التي تعود لها المسكوكات المكتشفة إلى عصر صدر الإسلام وإلى الفترة الأموية والخلافة العباسية في عصورها الزاهية، ومن الخلفاء التي وردت أسماؤهم على النقود المكتشفة أو تتوافق تواريخ سك العملة مع فترات حكمهم الخلفاء: الوليد بن عبد الملك، وأبو جعفر المنصور، وهارون الرشيد والمعتضد بالله وغيرهم.

شخصيات إسلامية ارتبطت بالربذة
 يوجد بها قبر الصحابي أبي ذر الغفاري.
 الصحابي والقائد عتبة بن غزوان، الذي اختط البصرة في عهد الخليفة عمر بن الخطاب، وتوفي بالربذة عام 15هـ وقيل 17هـ.
 جسرة بنت دجاجه العامرية التي روت أحاديثًا عن أبي ذر سمعًا من عائشة -رضي الله عنها-.
 الصحابي سلمة بن الأكوع الذي خرج من المدينة المنورة إلى الربذة بعد مقتل الخليفة عثمان بن عفان، وقد استقر بالربذة وتزوج فيها، وقبل أن يتوفي ببضعة أيام نزل المدينة المنورة وتوفي بها عام 74هـ.
 الصحابي محمد بن مسلمة الذي شهد بدرًا وغيرها، أقام بالربذة ومات بالمدينة المنورة عام 43هـ.
 علي بن أبي طالب مر بالربذة وعسكر بها وهو في طريقه إلى البصرة عام 36هـ.
 المرقع بن ثمامة الأسدي نزل الربذة بعد مقتل الحسين بن علي واستقر بها حتى توفي يزيد بن معاوية ثم رحل إلى الكوفة.
 الحنتف بن السجف التميمي خاض معركة الربذة عام 65 هـ وهزم أهل الشام فيها.
 أبو عبد العزيز موسى بن عبيدة بن نشيط الربذي، ينسب إلى الربذة، وهو من رواة الحديث، توفي بالربذة عام 153هـ.
 إبراهيم بن حمزة بن مصعب بن الزبير بن العوام، كان يتردد على الربذة بين الحين والآخر ويتاجر بها، توفي في المدينة المنورة 230هـ.
 قاضي القضاة يحيى بن أكثم الذي عمل لدى الخليفة المتوكل عام 240هـ، وتوفي يحيى بالمدينة المنورة.
 زبيدة أم جعفر زوج الخليفة هارون الرشيد، صاحبة درب زبيدة وبعض من المحطات الموجودة على طرق الحج.

انظر أيضًا
 درب زبيدة
 طريق الحج العراقي

وصلات خارجية
رحلة إلى الربذة

مصادر
 الربذة: صورة للحضارة الإسلامية المبكرة في المملكة العربية السعودية، سعد الراشد، جامعة الملك سعود، الرياض، 1986م.
 الملامح الجغرافية لدروب الحجيج، سيد عبد المجيد بكر، تهامة، جدة، ط1، 1401هـ/1981م.

مراجع

تاريخ شبه الجزيرة العربية
عالية نجد
مواقع أثرية في السعودية
درب زبيدة

الربذة


El Rally Targa Florio es una carrera de rally que se disputa sobre caminos pavimentados en la provincia de Palermo, isla de Sicilia, Italia. Se disputa desde el año 1978 en sustitución de la Targa Florio, una carrera que también se disputaba en la Madonia pero en un circuito en vez de por tramos y desde el año 1906. Por este motivo el rally toma las ediciones desde esa fecha y en su primer año (1978) se organizó como la edición 62. Ha sido fecha puntuable del Campeonato Italiano de Rally en todas sus ediciones y del Campeonato Europeo de Rally desde 1984 hasta 2003 y en 2012 también lo fue para el Intercontinental Rally Challenge.

Históricamente la prueba fue dominada por los pilotos italianos que han vencido en todas las ediciones menos en dos: en 1981 cuando ganó el francés Jean-Claude Andruet con el Ferrari 308 GTB y en 2012 cuando lo hizo el checo Jan Kopecký con el Škoda Fabia S2000. Otros pilotos extranjeros que han participado en la prueba fueron el sueco Stig Blomqvist que fue segundo en 1988 con el Ford Sierra RS Cosworth, el español Antonio Zanini que fue tercero en 1984  o el propio Andreut que consiguió otro podio en 1982 con el Ferrari. Los pilotos con más victorias son: Paolo Andreucci con doce victorias (1997, 2003-2004, 2006-2007, 2011, 2013-2017 y 2020), Gianfranco Cunico con cinco (1983, 1993-1994, 1996, 1999) y Dario Cerrato con cuatro (1985-1987, 1989).

En 2012 la prueba fue inicialmente alternativa al Rally de Cerdeña como fecha puntuable del Campeonato Mundial de Rally, pero finalmente no entró en el calendario confirmándose en febrero a Cerdeña como la ronda italiana un año más. Sin embargo, a principios de mayo entró en el calendario del IRC tras la baja del Rallye Mecsek por problemas económicos. En su primera edición en el IRC el rally fue suspendido en el tramo ocho por un accidente de Craig Breen donde falleció su copiloto Gareth Roberts.

En 2021, el belga Thierry Neuville, piloto de Hyundai en el Campeonato Mundial de Rally, participó y ganó el Rally Targa Florio con un i20 Coupe WRC.

Ganadores

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial

Pruebas de rally de Italia
Targa
Pruebas de rally del IRC
Deporte en Sicilia

Rally Targa Florio


David or Dave Davis may refer to:

Arts and entertainment
David Montague Davis (1853–1932), British choirmaster
David Davis (broadcaster) (1908–1996), British radio executive and broadcaster, head of the BBC's Children's Hour
David Stratton Davis (1917–2000), English architect
David Davis (TV producer) (1937–2022), American television producer
David Davis (bluegrass) (born 1961), American mandolinist and singer
JD Davis (a.k.a. Dave Davis, born 1973), Belgian musician
Dave Davis (actor) (born 1989), American actor
Dave Davis (musician), American trombonist for Sun Ra Arkestra

Politics and law

United States
David Davis (Supreme Court justice) (1815–1886), American Supreme Court justice and U.S. Senator
David Floyd Davis (1867–1951), American oil businessman and politician
David J. Davis (1870–1942), American politician, lieutenant governor of Pennsylvania
D. W. Davis (David William Davis, 1873–1959), American politician, Governor of Idaho
David Jackson Davis (1878–1938), U.S. federal judge
David Davis IV (1906–1978), American lawyer and politician
David Davis (Tennessee politician) (born 1959), American politician, U.S. Representative from Tennessee

Other countries
David Davis (New South Wales politician) (1854–1927), Australian politician, member of the New South Wales Legislative Assembly
David Davis (lord mayor of Birmingham) (1859–1938), British politician, first Jewish lord mayor of Birmingham, England
David Davis (British politician) (born 1948), British Member of Parliament, Secretary of State for Exiting the European Union
David Davis (Australian politician) (born 1962), Australian politician, member of the Victorian Legislative Council

Sports
David Davis (cricketer) (1902–1995), New Zealand cricketer and judge
Dave Davis (athlete) (born 1937), United States national shot-put champion
Dave Davis (bowler) (1942–2022), American tenpin bowler
Dave Davis (American football) (born 1948), American football player
David Davis (handballer) (born 1976), Spanish handball player
David Davis (footballer) (born 1991), English association football player

Others
David Davis (Castellhywel) (1745–1827), Welsh minister and poet
David Daniel Davis (1777–1841), British physician
David Davis, Blaengwawr, (1797–1866) Australian industrialist, leading figure in the South Wales coal industry
David Davis, Maesyffynnon (coal owner) (1821–1884), Australian industrialist, son of David Davis, Blaengwawr
David E. Davis (ecologist) (1913–1994), American ecologist and animal behaviorist
David Brion Davis (1927–2019), American historian of slavery and abolitionism
David E. Davis (1930–2011), American automotive journalist
Albert Johnson Walker (a.k.a. David W. Davis, born 1946), Canadian murderer

Other uses
David Davis Mansion, historic home in Bloomington, Illinois, U.S.

See also
David Davies (disambiguation)
David Davis Walker (1840–1918), American merchant, a first cousin of Justice Davis

ja:デイヴィッド・デイヴィス

David Davis


කරුණාරත්න අබේසේකර (ඉංග්‍රීසි: Karunaratne Abeysekera) (ගුවන් විදුලියේ කරු අයියා) ශ්‍රී ලංකාවෙහි ජනප්‍රිය, පොදු ජනයාගේ සිත්දිනූ කවියකු, ලේඛකයකු, ගුවන්විදුලි විස්තර නිවේදකයකු, වැඩසටහන් සම්පාදකයකු, චිත‍්‍රපට ගීත රචකයකු, ගීත නිබන්ධකයෙකි. ඔහු ශ්‍රී ලංකාවෙහි ප්‍රථම ගුවන් විදුලි වැඩ සටහන සිංහල නිවේදකයායි. ලෝකයේ ප්‍රථමයෙන්ම ගුවන් විදුලියෙන් සිංහල බසින් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩා විචාරයක් පැවැත්වූයේද කරුණාරත්න අබේසේකර මහතායි. ඒ සිලෝන් ක්‍රිකට් පිළ හා සංචාරක එංගලන්ත ක්‍රිකට් පිළ හා තරඟයයි.

ජීවන සටහන්
1930 මාතර රත්මලේ බඹරැන්ද පොසතුගොඩදී උපත ලද කරුණාරත්න, කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයෙන් උගත්තේය.  කරූ පාසල් යුගයේ අති දක්ෂ කථිකයකු විය. ඔහු 1946 සිට 1950 දක්වා කාලයේ නාලන්දා විද්‍යාලයේ විවාද කණ්ඩායමේ නායකයා ද විය. ආරම්භක සභාපති ලෝක අක්ෂි දාන සංගමය දේශබන්දු වෛද්‍ය හඩ්සන් සිල්වා, හිටපු දේශිය වෛද්‍ය ඇමති (වෛද්‍ය) ධර්මසේන ආටිගල, හිටපු වැවිලි ඇමති රුපා කරුණාතිලක, සිංහලයේ මහාසම්මත භූමිපුත්‍ර පක්ෂයේ නායක ආචාර්ය හරිශ්චන්ද්‍ර විජයතුංග, හිටපු සිලෝන් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩක හා එන්ගලන්ත ලැන්කශයර් ක්‍රීඩක ස්ටැන්ලි ජයසිංහ , වෛද්‍ය ගුණදාස අමරසේකර, චිත්‍රපට නළු ආනන්ද වීරකෝන්, කීර්තිමත් සිවිල් නිලධාරි රිජ්වේ තිලකරත්න අබේසේකරයන්ගේ නොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ සමකාලීනයෝය. නාලන්දාවේදී අබේසේකරයන්ගේ සිංහල ගුරුවරයා වූයේ එවකට කවියකු හා ගුවන්විදුලි වැඩසටහන් සම්පාදකවරයකු ලෙස කීර්තියක් ඉසිලූ, ගුවන්විදුලියේ ළමා මණ්ඩපය මෙහෙය වූ සිරි අයියා නමින් ප‍්‍රකටව සිටි අධිනීතිඥ යූ. ඒ. එස්. පෙරේරායි.

රේඩියෝ සිලෝන්
1950 දී ලාබාල විසිවන වස ඔහු රේඩියෝ සිලෝන්හි නිවේදකයකු ලෙස සේවයට බැඳුනේය. 1958 දි වැඞිදුර පුහුණුව ඔහු බ්‍රිතාන්‍ය බීබීසි ආයතනයෙන් ලබාගත්තේය. කරුණාරත්න අබේසේකර (කරු අයියා) ගුවන් විදුලියේ සරස්වතී මණ්ඩපයේ 'මිණිකිංකිණි' වැඩ සටහනට සහභාගි වීමට ආ නංගිලා මල්ලිලා (දරුදැරියන්) සඳහා එසැණ ගී රැසක් ලියුවේය.

ගීත රචනය

 පෙරදිග මුතු ඇටයයි මේ ලෝකේ සිරිබර සිරි ලංකා
 ඇවිල්ල ඇවිල්ලා සිංහල අවුරුද්ද ඇවිල්ලා
 සුරනර පූජිත ලෝක විරාජිත ශාන්ති තිලෝගුරු සෑසි පියා බුදු සෑසි පියා
 ඔබෙ රා ගී මන කැළඹේදෝ
 ඔංචිල්ලා තොටිලි කොයින්දෝ රන්සලු පිළි වළලු කොයින්දෝ
 ගිරිහෙල් මුදුනේ මානෙල් නොපිපේ හිරු නොනගී අවරගිරේහී
 තනිවයි උපන්නේ තනිවයි මැරෙන්නේ මේ ඩිංගෙදී ඇයි කෝලම් නටන්නේ
 සරවන බව කඳ සුරිඳුගෙ තෙද බලේ පලතුල තුරුලිය ඔද තෙද මද නලේ

සම්මාන

 1967 සරසවි සම්මානය - කඳ සුරිඳුනි ගීතය(මහ රෑ හමුවු ස්ත්‍රීය චිත්‍රපටය)
 1968 ගුවන් විදුලි සඟරා සම්මානය
 1968 ස්වර්ණ පද්ම උපහාර සම්මානය

පිංතූර

වැඩිදුර කියවීම්
 ගී පද රචනයේ නොමියෙන මතකය කරුණාරත්න අබේසේකර
 ගීත රචක ලෝකයේ ''නිශ්ශබ්ද විලියම්'' මහින්ද අල්ගම – තිලකරත්න කුරුවිට බණ්ඩාර

 Pinbara Udesana (පින්බර උදෑසන) | 2017-02-12 | 8.30 AM (නාලන්දා විද්‍යාලය (කොළඹ 10))

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ගී පද රචකයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
1930 උපත්
1983 මරණ

කරුණාරත්න අබේසේකර


Mary di Michele (born 6 August 1949) is an Italian-Canadian poet and author. She is a professor at Concordia University in Montreal, Quebec where she teaches in creative writing.

Early life and education
di Michele was born in Lanciano, Italy. She immigrated to Toronto, Ontario with her family in 1955. She obtained an Honours B.A. in English Literature at the University of Toronto in 1972. Later, she completed an M.A. in English and creative writing at the University of Windsor in 1974.

Career
di Michele published her first book of poetry, Tree of August, in 1978. She traveled to Chile in 1987 as part of a literary cultural exchange. In 1990, she became a professor of English at Concordia University.

By 1995 di Michele had written six volumes of poetry. That year she published her first novel, Under My Skin. She continued to write and publish poetry, and in 2005 released a second novel, Tenor of Love.

In 2017 di Michele published a book of poetry, Bicycle Thieves.

In 2018 her works are held in more than 1400 libraries.

Works
Tree of August – 1978
Bread and Chocolate – 1980
Mimosa and Other Poems – 1981
Necessary Sugar – 1984
Anything is Possible: A Selection of Eleven Women Poets (editor) – 1984
Immune to Gravity – 1986
Under My Skin (novel) – 1994
Luminous Emergencies – 1990
Stranger in You: Selected Poems and New – 1995
Debriefing the Rose – 1998
Tenor of Love (novel) – 2005

See also
List of Canadian writers
List of Canadian poets

References

External links
Mary di Michele's web page
Institute of Advanced Studies (Univ. of Bologna) poet in residence, 2003
Athabasca University's Canadian Writers page

1949 births
20th-century Canadian novelists
20th-century Canadian poets
21st-century Canadian novelists
21st-century Canadian poets
Canadian women novelists
Canadian women poets
Italian emigrants to Canada
Living people
20th-century Canadian women writers
21st-century Canadian women writers

Mary di Michele


1962 ෆීෆා ලෝක කුසලාන යනු  7වන ෆීෆා ලෝක කුසලාන විය. 1962 මැයි 30 දින සිට ජූනි 17 දින දක්වා එය චිලි රටෙහි පැවැත්විණි.

අධෝසටහන්

1962 ෆීෆා ලෝක කුසලාන


Nâdîde Yıldız Ecevit, (d. 28 Ocak 1946, Gelibolu, Çanakkale - ö. 22 Haziran 2021, Bodrum, Muğla) Türk edebiyat kuramcısı, edebiyat tarihçisi ve yazar.

Yıldız Ecevit, ortaöğrenimini İstanbul Çamlıca Kız Lisesi'nde tamamladı. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nin Alman dili ve edebiyatı bölümünden mezun oldu. Hacettepe Üniversitesi'nde ve ardından Ankara Üniversitesi'nde Türk ve Alman edebiyatları arasında karşılaştırmalı olarak yaptığı çalışmalarıyla yüksek lisans ve doktor derecelerini aldı. 1986 ile 2000 yılları arasında Ankara Üniversitesi'nde ders verdi. 1996 yılında profesör oldu. Ankara Üniversitesi ile Bilkent Üniversitesi'nde Alman edebiyatı, avangard edebiyat ve 20'inci yüzyıl dünya romanı konularında ders verdi.

Postmodern Türk romanı hakkında ve özellikle "Çağını aşan, dahi özellikli sanatçı" olarak nitelendirdiği Oğuz Atay'ın eserleri üzerinde çalıştı. Ben Buradayım... başlıklı incelemesi, Oğuz Atay ve romancılığı hakkındaki en önemli inceleme olarak kabul edilir. Nisan 2021'de "Bu roman, yaşamının büyük bir bölümünü 'bilgi' derleyerek geçiren birinin: bir edebiyat araştırmacısının ürünü" diye tarif ettiği Kozmik Komedya başlıklı romanı yayınlandı.

Uzun süredir lenfoma hastalığı tedavisi gören Yıldız Ecevit, 22 Haziran 2021'de Muğla'nın Bodrum ilçesinde öldü. Cenazesi, 24 Haziran 2021'de Gölköy mezarlığına defnedildi.

Eserleri
 Kozmik Komedya, 2021 ISBN 978-6051856025
Ben Buradayım..., 2005, ISBN 978-9750503214
 Türk Romanında Postmodernist Açılımlar, 2001, ISBN 978-9754708752
 Orhan Pamuk'u Okumak, 1996, ISBN  9789750502200
 Bozkır Kurdu'nun Düş Yolculukları/Hermann Hesse (Derleme), 1994, ISBN 975-14-0468-1
 Kurmaca bir Dünyadan, 1992, ISBN 978-9750511509
 Intellektuellenproblematik bei Max Frisch und Oğuz Atay, 1990, Ara Yayınları
İsviçre-Alman Edebiyatı, 1990, Ara Yayınları
 Flissengen Haritada Yok/Maja Beutler (Çeviri), 1990, Ara Yayınları
 Oğuz Atay'da Aydın Olgusu, 1989, Ara Yayınları

Kaynakça

Lenfomadan ölenler
Ankara Üniversitesi öğretim üyeleri
1946 doğumlular
Gelibolu doğumlular
Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesinde öğrenim görenler
Türk yazarlar
Türk roman yazarları
Bilkent Üniversitesi öğretim üyeleri
2021 yılında ölenler
Bodrum'da defnedilenler
Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi öğretim üyeleri
20. yüzyıl Türk yazarları
20. yüzyıl Türk kadın yazarları

Yıldız Ecevit (edebiyat kuramcısı)


Šahovski savez crnomorskih država (eng.  Chess Association of Black Sea Countries), regionalna pridružena organizacija Svjetske šahovske organizacije koja predstavlja prsten država oko Crnog mora. Uloga mu je promicati i razvijati sve oblike šaha na svom prostoru, štititi interese šaha, uspostaviti i koordinirati aktivnost članova i organizirati regionalna prvenstva pod okriljem FIDE, te zastupati interese članova kod FIDE i inih međunarodnih organizacija.

Sjedište je u Tbilisiju, M. Kostava str. 37a, Gruzija. Današnji predsjednik je Mahir Mammedov iz Azerbajdžana.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

Šahovske organizacije

Šahovski savez crnomorskih država


Amerikansk Samoas fodboldlandshold repræsenterer Amerikansk Samoa i fodboldturneringer og kontrolleres af Amerikansk Samoas fodboldforbund.

I 2001 tabte holdet med et nederlag på 0-31 til Australiens fodboldlandshold, hvilket er den største sejr i en landskamp i fodboldens historie.

Landsholdstrænere
  Tiwo Kummings (2000)
  Anthony Langkilde (2001)
  Tunoa Lui (2001–02)
  Ian Crook (2004)
  Nathan Mease (2007)
  David Brand (2007–10)
  Iofi Lalogafuafua (2011)
  Thomas Rongen (2011)
  Larry Mana'o (2012–)

Referencer

Fodboldlandshold i Oceanien

Amerikansk Samoas fodboldlandshold


In a bulletin board system (BBS), a door is an interface between the BBS software and an external application. The term is also used to refer to the external application, a computer program that runs outside of the main bulletin board program. Sometimes called external programs, doors are the most common way to add games, utilities, and other extensions to BBSes. Because BBSes typically depended on the telephone system, BBSes and door programs tended to be local in nature, unlike modern Internet games and applications.

From the 1990s on, most BBS software had the capability to "drop to" doors. Several standards were developed for passing connection and user information to doors; this was usually done with "dropfiles", small binary or text files dropped into known locations in the BBS's file system. Most doors were responsible for operating the serial port or other communications device directly until returning control to the BBS.  Later development of FOSSIL drivers have allowed both BBSes and their doors to communicate without being responsible for direct operation of the communications hardware.

Door games

A major use of doors is for door games: computer games played on the BBS.  These games included strategy games such as TradeWars 2002, Food Fight!,  Solar Realms Elite, Space Dynasty, Usurper, and Barren Realms Elite.  There were also role-playing games (RPG), often derived from earlier email-based games—examples include Seth Robinson's Legend of the Red Dragon, popular dystopian RPG: Operation: Overkill, and Mutants!. BBSes often published high scores, encouraging players to beat others.

InterBBS leagues allowed users of different BBSes to compete against each other in the same game. A modern version of this known as BBSlink exists allowing sysops to offer door games on their BBS which are hosted on a remote server, thereby increasing the user base of the game.

Other applications

While many of the most popular and memorable BBS doors have been games, numerous doors had non-entertainment applications such as user polls or the time bank, permitting users to time-shift their rationed BBS use.  Frequently they act as a front-end to themed databases on subject such as astrology, numerology and fortune-telling, recipes, weather prediction, personal ads (sometimes with additional match-making functionality), classified ads and "for sale" listings (sometimes permitting auctions), BBS lists, and parting comments from the most recent BBS callers.

References

External links

 Break Into Chat - BBS door game wiki
 BBS Archives - Collection of BBS doors and related files
 Dropfile Formats

Bulletin board systems

Door (bulletin board system)


An Selenipedium palmifolium in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Heinrich Gustav Reichenbach och Josef Ritter von Rawicz Warszewicz. An Selenipedium palmifolium in nahilalakip ha genus nga Selenipedium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Selenipedium

Selenipedium palmifolium


Orșova (; , , , , , , ) is a port city on the Danube river in southwestern Romania's Mehedinți County. It is one of four localities in the county located in the Banat historical region. It is situated just above the Iron Gates, on the spot where the Cerna River meets the Danube.

Demographics

At the 2011 census, 95.2% of inhabitants were Romanians, 1.3% Czechs, 1% Roma, 0.9% Germans, 0.7% Serbs and 0.5% Hungarians.

History

 The locality was the site of a Roman port in Dacia Malvensis, and the site of a castrum named Dierna.
 In 1925, a confusion by the scholar Nándor Fettich misplaced the important Magyar burial site discovered at Cheglevici into the Orșova region. Later, the location of that discovery, testifying to the presence of the Magyars since the early 10th century, was clarified for the archeological community.
 King Ladislaus I of Hungary decisively defeated the Cumans near Orșova in 1091.
 It was a major border fortification in the Middle Ages.
 The city was captured by Suleiman the Magnificent in 1522.
 Orșova became part of the Habsburg monarchy in 1687 at the start of an Ottoman-Habsburg War, but Ottoman forces recaptured it in 1690. The Treaty of Passarowitz gave the city back to the Kingdom of Hungary in 1718. The Treaty of Belgrade gave the city back to the Ottoman Empire in 1739. Finally, The Treaty of Sistova gave the city back to the Kingdom of Hungary in 1791. The city remained in Hungary until the end of World War I, when it became part of Romania. It was included in the Mehedinți county during the administrative reform of 1968.
 The Hungarian Crown of Saint Stephen was buried near Orșova from 1848 till 1853.
 During the works at the Iron Gates, the old center of the town was flooded and Orșova was developed (1966–1971) on higher ground, including the southern side of the Almăj Mountain and the villages of Jupalnic, Tufari, and Coramnic. Also flooded then was the neighboring Ada Kaleh, with the scattering of the mostly Turkish community of the Danube island. Ada Kaleh and its inhabitants, as well as the ancient city, are still present in the memory of its surviving locals.

Economy
The town is a center for the extraction of bentonite, chromium, and granite. The industry is centered on energy production (the hydroelectric plant), shipbuilding and engine manufacturing, assembly parts for electricity production, textiles, and the processing of feldspar, asbestos, quartz, talc, wood, etc.

The Orșova shipyard was constructed in 1890 and like a small reparation shop for the vessels which participated to the navigable channel from Iron Gate Romania- Sip Yugoslavia and had a continuously development a long time. After the year 1991 the name was changed and also the organizational profile.

A wind farm is being developed in the city territory, on a hill nearby (at 4.5 km from the agglomeration); the first turbines became active there in 2009.

Natives
 Ignat Bednarik (1882–1963), painter
 Alexandru Fölker (born 1956), handball player
 Stefan Fröhlich (1889–1978), Luftwaffe general
 Gabriel Fulga (born 2004), football player
 Teodora Gîdoiu (born 1986), rowing cox
 Adrian Moescu (born 2001), football player
 Adrian Munteanu (born 1997), rower
 Eduard Radaslavescu (born 2004), football player

Image gallery

References

Populated places in Mehedinți County
Cities in Romania
Populated places on the Danube
Port cities and towns in Romania
Czech communities in Romania
Romania–Serbia border crossings
Localities in Romanian Banat

Orșova


Die Welsh International 2006 im Badminton fanden vom 30. November bis zum 1. Dezember 2006 in Cardiff statt.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=88CBA677-91A5-41EB-980C-ECD8CB1EB973

Badminton 2006
2006
Badmintonwettbewerb in Cardiff
EBU Circuit 2006/07

Welsh International 2006


Pe'er ist der Familienname folgender Personen:

 Daniel Pe'er (1943–2017), israelischer Fernsehmoderator und Nachrichtensprecher
 Guy Pe'er (* 1975), israelischer Ökologe

Pe’er


Prague er en by i det sydøstelige Lincoln County i Oklahoma i USA. I 2010 boede der 2.386 mennesker i byen, hvilket var en stigning på 11,6 % fra 2000. Tjekkiske immigranter grundlagde byen og opkaldte den efter hovedstaden i Tjekkiet, Prag, men med en ændret udtale af navnet.

Referencer

Byer i Oklahoma

Prague (Oklahoma)


بلدية زالدايبار  هي بلدية تقع في مقاطعة بيسكاي, التي تقع في منطقة الباسك شمالي إسبانيا.

أعلام
 روبن بيريز

وصلات خارجية
  (بالإسبانية)

مراجع

أماكن مأهولة في بيسكاي
بلديات بيسكاي

زالدايبار


Als Calciumphosphate werden in der Lebensmitteltechnik zusammenfassend
 Calciumdihydrogenphosphat ("Monocalciumphosphat"),
 Calciumhydrogenphosphat ("Dicalciumphosphat") und
 Calciumphosphat ("Tricalciumphosphat") bezeichnet.
Sie sind in der Europäischen Union als Lebensmittelzusatzstoffe unter der gemeinsamen Nummer E 341 zugelassen.

Einzelnachweise

Stoffgruppe
 Calciumphosphate
 Calciumphosphate

Calciumphosphate