Cresserons is a commune in the Calvados department in the Normandy region in northwestern France.

Cresserons is located just south of the beaches of Normandy. During the Battle of Normandy in the Second World War, British troops arrived there and a battle was fought on 7 June 1944.

Population

See also
Communes of the Calvados department

References

Communes of Calvados (department)
Calvados communes articles needing translation from French Wikipedia

Cresserons


is a district located in Mie Prefecture, Japan.

As of the Kusu merger but with 2003 population estimates, the district has an estimated population of 57,507 and a density of 473 persons per km2. The total area is 121.59 km2.

Towns and villages
Asahi
Kawagoe
Komono

Merger
On February 7, 2005 the town of Kusu was merged into the city of Yokkaichi.

Districts in Mie Prefecture

Mie District, Mie


Urkabustaiz , İspanya'nın kuzeyinde otonom bölgelerinden biri olan Bask Özerk Bölgesi'nin Alava eyaletine bağlı bulunan belediyesi. Nüfusu 900 kişidir. (2002)

Álava'nın belediyeleri

Urkabustaiz


بوغاتير  هو لقب كان يطلق على المحاربين الأبطال من القرون الوسطى في كييف روس وجمهورية نوفغورود، وهو أقرب الفرسان الجوالين في أوروبا الغربية.

مراجع

تاريخ روسيا
دخيل روسي
فرسان خياليون
فرسان روسيا
تراث شعبي أوكراني
تراث شعبي روسي
ثقافة كييف روس

بوغاتير


Srebrnasta preslica, lupinarka, visoka pečurka ili srebrnasta ovojnača (lat. Amanita mairei) je vrsta jestive gljive iz roda Amanita.

Opis
 Klobuk srebrnaste preslice je širok od 4 do 10 centimetara, zvonolik, poslije otvoren, po suhom vemenu srebrnosjajan, gol, bez ostataka ovoja; ponekad ostane na vrhu veliki komad bijelog ovoja; na sredini izraženo ispupčen; rub je osobito rebrast, odnosno nažlijebljen.
 Listići su bijeli, gusti, slobodni i mekani.
 Stručak je visok od 6 do 12 centimetara, tanak, nježan, prema vrhu tanji, sitno pahuljast, bijele boje ili malo srebrnast: izraste duboko iz zemlje iz bijelog ovoja, bez vjenčića.
 Meso je bijelo, glatko, bez mirisa.
 Spore su bijele, okrugle, 10 – 12 μm.

Stanište
Raste u bjelogoričnim šumama, uz rubove šuma i po šumskim čistinama u manjim skupinama od ljeta do kraja jeseni.

Upotrebljivost
Srebrnasta preslica je jestiva, izvanredno ukusa; prije upotrebe gljive treba iskuhati i odliti vodu. Srebrnasta preslica je sirova škodljiva. Srebrnasta preslica je izvanredno ukusna gljiva i prava je poslastica za najveće sladokusce.

Sličnosti
Srebrnasta preslica je srodna smrtno otrovnim pupavkama. Potreban je velik oprez kod sasvim mladih plodišta jer je vrlo lako možemo zamijeniti smrtno otrovnom panterovom muharom i isto tako otrovnom zelenom pupavkom. Međutim, osobito vidljiv narebrani rub klobuka kod svih varijacija preslica, te stručak bez jakog zadebljanja i bez vjenčića bitne su značajke po kojima se preslica razlikuje od navedenih smrtno otrovnih gljiva.

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Agaricales
Jestive gljive

Srebrnasta preslica


An Heteropsis robusta in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Sydney Bunting, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni M.L.Soares. An Heteropsis robusta in nahilalakip ha genus nga Heteropsis, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Heteropsis (Araceae)

Heteropsis robusta


Jan Amos Comenius (Çekçe: Jan Amos Komenský; Almanca: Johann Amos Comenius; Latince: Iohannes Comenius) (28 Mart 1592 – 15 Kasım 1670), Çek öğretmen, bilim insanı, eğitimci ve yazardır. Brethren Birliği/Moravya piskoposu, dini mülteci ve evrensel eğitimin ilk savunucularındandır, Didactica magna kitabında bunun kavramı açıklanmıştır. Cominius ulusların öğretmeni ya da modern eğitimin babası olarak bilinmektedir.

Yaşamı

28 Mart 1592 Moravya'da (şu anda Çekya) doğmuştur. Almanya'da Heidelberg Üniversitesi'nde eğitim görmüş ve papaz (pastör) ve okul müdürü olmuştur. 30 yıllık Savaş Polonya'ya göç etmesini zorunlu kılmıştır. Polonya'da iken Polonya'nın eğitim sisteminin reformu için kitaplar yazmıştır. Bu kitaplar sayesinde ünlü olup, okul sistemlerinin reformunu yapmak üzere İngiltere, İsveç ve Macaristan'ı ziyaret etmiştir.

Comenius ilk resimli ders kitabını tanıtmıştır. Burada Latince yerine yerel dili kullanmış, basitten zora doğru kademeli şekilde ilerleyen etkili bir öğretim sistemi kullanmıştır. Hayatı boyunca ezberci eğitim yerine mantıksal tekniklerin kullanıldığı öğrenme biçimini desteklemiştir. Yoksul çocuklar için eğitimde fırsat eşitliğini savunmuş, kadınlara eğitimin kapısını açmıştır.

Comenius'un kitapları
"Resimlerde Görünen Dünya" (Visible World in Pictures)'nın çocuklar için ilk resimli kitap olduğu varsayılmaktadır. Ayrıca, uluslararası eğitim kavramını öne süren ilk eğitimcidir. Evrensel eğitim alanındaki çabaları ona "Milletlerin Öğretmeni" (Teacher of Nations) unvanını kazandırmıştır.

Kaynakça

1592 doğumlular
1670 yılında ölenler
17. yüzyılda Çekler
17. yüzyıl piskoposları
17. yüzyıl yazarları
Çek yazarlar
Çek piskoposlar
Çek bilim insanları
Çek öğretmenler
Çek Protestanlar
Macaristan'daki Çek gurbetçiler
Almanya'daki Çek gurbetçiler
Hollanda'daki Çek gurbetçiler
Rönesans'ta kişiler
Moravya Kilisesi
Kuzey Hollanda'da defnedilenler
17. yüzyıl Protestan ilahiyatçıları

Jan Amos Comenius


In information technology, header refers to supplemental data placed at the beginning of a block of data being stored or transmitted. In data transmission, the data following the header is sometimes called the payload or body.

It is vital that header composition follows a clear and unambiguous specification or format, to allow for parsing.

Examples
 E-mail header: The text (body) is preceded by header lines indicating sender, recipient, subject, sending time stamp, receiving time stamps of all intermediate and the final mail transfer agents, and much more.
 Similar headers are used in Usenet (NNTP) messages, and HTTP headers.
 In a data packet sent via the Internet, the data (payload) are preceded by header information such as the sender's and the recipient's IP addresses, the protocol governing the format of the payload and several other formats. The header's format is specified in the Internet Protocol.
 In data packets sent by wireless communication, and in sectors of data stored on magnetic media, typically the header begins with a syncword to allow the receiver to adapt to analog amplitude and speed variations and for frame synchronization.
 In graphics file formats, the header might give information about an image's size, resolution, number of colors, and the like.
 In archive file formats, the file header might serve as a fingerprint or signature to identify the specific file format and corresponding software utility.
 In some programming languages (for example C and C++) the functions are declared in header files.

See also
 Footer
 Protocol overhead
Trailer (computing), used in computer networking
 Field (computer science)

References

Computer data
Data transmission

Header (computing)


İbrahim Kutluay (d. 7 Aralık 1973; İstanbul), Türk basketbol yöneticisi ve eski millî basketbolcu. Şutör gard pozisyonunda oynadı ve en iyi dönemlerinde dünya çapında en üretken 3 sayılık şutörlerden biri oldu. 1996 FIBA 20 Yaş Altı Avrupa Şampiyonası'nda İtalya'ya karşı 50 sayı atarak rekor kırdı ve 1998-99 sezonunda Cibona Zagreb'e karşı EuroLeague maçında 41 sayı attı. Yunan kulübü Panathinaikos ile 2002 EuroLeague Dörtlü Finali'ni kazanarak EuroLeague şampiyonluğunu kazanan ilk Türk basketbolcu oldu. Ayrıca Kutluay, NBA'de oynayan dördüncü Türk'tür. Profesyonel kariyerinin yanı sıra, şöhreti, zenginliği ve sürekli olarak medya incelemesine tabi tutulan özel hayatı nedeniyle yüksek sosyete figürü olarak da ilgi çekmiştir.

Kariyeri

Fenerbahçe
İbrahim Kutluay ilk önceleri Fenerbahçe'de futbol oynama hayalleri kuran ve bunun için çalışan bir sporcuydu. Ancak yeteneği keşfedilince Fenerbahçe altyapısında basketbola başladı ve 4 sene genç takımda mücadele etti. Yıldız ve genç takımlarda koç Murat Özgül ile çalıştı. İbrahim Kutluay'ı 1992 yılında o dönem Fenerbahçe'nin baş koçu Çetin Yılmaz A takıma aldı. Ancak, iki sezon takımdaki önemli yıldızların arkasında yedek oturdu.

Ama Kutluay asıl patlamayı 1994-95 sezonunda Murat Didin'in göreve gelmesiyle yaptı. Bir anda takımının en skorer ismi konumuna geldi. Fenerbahçe'yi Türkiye Ligi'nde finale kadar taşıdı. İbrahim Kutluay bu başarılı oyunuyla kısa zamanda millî takıma kadar yükseldi. 1995 Avrupa Şampiyonası'ndan itibaren özellikle yüksek dış atış yüzdesiyle takımın en önemli hücum gücü oldu. 1998-99 sezonunda 21,4 sayı ortamasıyla EuroLeague'de ilk sıradaydı. Muratpaşa Belediyesine 44 sayı atmıştır. 1999 yılına kadar kesintisiz Fenerbahçe'de oynadı.

Efes Pilsen
Bir önceki yıl iyi bir sezon geçiren İbrahim Kutluay 1999-2000 sezonunda Efes Pilsen ile sözleşme imzaladı. Kadrosunda Damir Mulaömeroviç, Predrag Drobnjak, Ricky Winslow, Marc Jackson, Hidayet Türkoğlu, Hüseyin Beşok, Ömer Onan gibi önemli oyuncuları barındıran Efes Pilsen İbrahim Kutluay'ı da alarak yılın transferini yapmıştı.İbrahim Kutluay 1999-2000 sezonunda 26 maça çıktı. 14,6 sayı 1,8 rebound 2,2 asist ortalamalarıyla oynadı.
Playofflarda 10 maça çıkan Kutluay 18.7 sayı ortalaması ile oynadı. Finale çıkan Efes Pilsen, 1998-99 sezonunun finallerinde elendiği Tofaş ile bir kez daha karşı karşıya geldi. Rashard Griffith ve David Rivers gibi süper ikilisiyle Tofaş; Efes Pilsen'i 4-1 le geçerek bir kez daha şampiyonluğa ulaşıyordu. İbrahim Kutluay finallerde 5 maçta 15,4 sayı ortalaması ile mücadele etti.

Yunanistan
Bir yıl sonra Yunanistan'a transfer oldu ve AEK ile sözleşme imzaladı. (İstatistikler: 18,3 sayı, 2,3 rib. - 1,6 asist) Bir Yunan takımında oynayan ilk Türk üst düzey oyuncu oldu. AEK'de oldukça başarılı bir sezon geçirdi ve Yunanistan Kupasını kazandı ve o kupa maçının En Değerli Oyuncusu (MVP) seçildi. Yunanistan Ligi'nin ve Avrupa Basketbolunun en önemli kulüplerinden olan başka bir Atina takımı Panathinaikos'a transfer oldu. 12,7 sayı, 2,6 rib. ve 1,5 asist ortalamalarını yakaladı. Panathinaikos takımıyla 2002 yılında Bologna'da Avrupa Şampiyonluğu'nu kazandı.

Ülkerspor
2003 yılında Ülkerspor'la sözleşme imzalayarak Türkiye'ye döndü. Sözleşme 2007'ye kadar geçerliydi. Ülker play-offlarda yarı finalde Beşiktaş'ı eleyerek finale çıktı ancak finalde Efes Pilsen'e elendi. Daha dört senelik sözleşmesi olmasına rağmen sözleşmede NBA ligi için özel maddeler vardı ve ABD'de basketbol hayatını devam ettirme gibi riskli bir karar aldı.

NBA - Seattle SuperSonics
Çok geç sayılabilecek bir yaşta 22 Eylül 2004 tarihinde Seattle SuperSonics ile sözleşme imzaladı. Bu ligde Mirsad Türkcan, Hidayet Türkoğlu ve Mehmet Okur'dan sonra giden 4. Türk oyuncu oldu. Ancak burada takım seçme konusunda şansızlık yaşadı. Zaten fiziken bu lige uygun olup olmadığı tartışırken gittiği takımda pozisyonunda başta Ray Allen olmak üzere takım için pek çok değişilmez ve değerli oyuncu vardı. Nitekim Ocak 2005 sonunda sözleşmesi feshedilene kadar sürekli takımın sakat listesinde (injury list) ve yedek kulübesinde tutuldu. Bu dönem içinde sadece beş maçta oyuna girebildi ve toplam 12 dakika süre aldı. 1 isabetsiz şut, 1 ribaunt ve 2 top kaybı istatistiklerini yaptı.

Yeniden Yunanistan
2004-05 sezonu ortasında tekrar Panathinaikos'a döndü ve alıştığı Avrupa Ligi'nde takımına katkı yapmaya devam etti. Takımı Euroleague çeyrek finalinde Efes Pilsen'le Final Four'a çıkma mücadelesi verdi. Özellikle 6 Nisan 2005 günü Atina'da oynanan ilk maçtaki hırslı ve istekli görünümüyle takımına büyük katkı sağladı. İki gün sonra oynanan rövanşta Abdi İpekçi Arena'da büyük tepki çekti. Ancak takımı Efes Pilsen'i eledi ve bir kez daha Final Four oynama başarısı elde etti.

İkinci Ülker denemesi
İbrahim Kutluay 2005-06 sezonu başında Ülkerspor'la 2 yıllık kontrat imzalayarak Türkiye Basketbol Ligi'ne döndü. 14,4 sayı ortalaması ile oynadı. Ayrıca 2006'da Japonya'da düzenlenen Dünya Kupası'nda 2. kez boy gösterdi ve takımının 6. olmasında önemli görevler yaptı. 2006-07 sezonu öncesi takımı Ülker ile Fenerbahçe'nin birleşme kararı doğrultusunda, basketbola başladığı Fenerbahçe'ye 7 sezon sonra geri döndü.

Fenerbahçe Ülker ile şampiyonluk
Fenerbahçe takımı ile sezonu kapatan İbrahim Kutluay, bu sezonda 11 sayı ortalaması ile oynadı. Özellikle takımının oynadığı ikinci yarıdaki Efes Pilsen maçında eski günlerine taş çıkaracak bir oyun oynayan İbrahim Kutluay, play-off'lara 1. sıradan girilmesinde önemli katkıda bulundu. Kutluay, Play-offlarda ise 10,5 sayı ortalaması ile oynadı. Son olarak, final serisinde Efes Pilsen'in 4-0 geçilmesinde önemli rol oynayarak, yetiştiği Fenerbahçe'deki ilk şampiyonluğunu tattı.

Millî takım
Millî takım formasını altyapılar dahil toplamda 258 kez giydi. 18 yıllık millî takım döneminde 3212 sayı attı.

İTÜ
İbrahim Kutluay basketbola bir süre ara verdikten sonra  Türkiye Basketbol 2. Ligindeki İstanbul Teknik Üniversitesi'ne transfer oldu. Ancak sık sık yaşadığı sakatlıklardan dolayı burada pek fazla forma şansı bulamadı ve profesyonel basketbol kariyerini sonlandırdı.

Basketboldan sonra
İbrahim Kutluay basketbol kariyerinden sonra İbrahim Kutluay Basketbol Akademisi'ni kurdu ve genç çocuklar için basketbol eğitimi vermeye başladı. Türkiye Junior All-Star'da koçluk yaptı. Sahaya Çık kampanyasıyla genç çocuklara basketbolu öğretme çabasında oldu. Ayrıca tüm Türkiye'yi dolaşan Bugs Bunny Basket Show'da da oynamıştır.

Yöneticilik Kariyeri
İbrahim Kutluay 2015-16 sezonundan itibaren Darüşşafaka Doğuş Basketbol'da yöneticilik yapmaya başlamıştır.

Özel hayatı

Demet Akalın ile ilişkisi
Kutluay, özel hayatı nedeniyle kamuoyunun da ilgi odağı olmuştur. Manken Demet Akalın ile ilişkisi magazin dergilerinde geniş yer buldu. Çift, 5 Temmuz 2001'de evlilikle bağlarını resmileştirme kararı aldı, ancak Akalın'ın iddiasına göre Kutluay'ın son dakika fikir değişikliği nedeniyle ayrıldılar. Radikal gazetesinin 16.000 kişinin katıldığı ankete göre Kutluay-Akalın çifti Türk sosyete hayatının en 'unutulmaz ikilisi' olarak anıldı.

Demet Şener ile evliliği
Kutluay'ın dönemin Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan'ın nikah şahidi olduğu başka bir model Demet Şener ile evlenmesi, 2005 yılında Türk yüksek sosyete hayatının kilit olayıydı. Çift 2018'de boşandı ve Kutluay o zamandan beri sosyete güzeli Edvina Sponza ile açık bir ilişki içindedir.

Edwina Sponza
Kutluay ve Sponza ilişkilerini bitirmeden önce, lüks restoranlarda ve kulüplerde düzenli olarak birlikte görüldüler. İbrahim Kutluay babasının cenazesine katıldığında, yanında Edwina Sponza'nın da acısını paylaştığı görüldü. Ocak 2020'de çift birlikte koşarken görüldü. Demet Şener, Kutluay'ın kendisine olan tutumunu eleştirdi ve medyaya evliliklerini bitirme nedenlerini açıklayan röportajlar verdi, ancak eski kocasını çocuklarına, yani İrem ve Ömer'e iyi bir baba olduğunu söyledi. Kutluay ve Sponza 2023 yılı itibarıyla ayrılmış durumdadırlar.

Yaşam tarzı
Kutluay, röportajlarında sağlıklı yaşam düzenine bağlılığından bahsetmiştir. Çok az içki içmekte, sadece arada bir sosyal olarak kullanmakta ve herhangi bir toksik alışkanlığı bulunmamaktadır. Kutluay, basketboldan emekli olmasına rağmen düzenli antrenman yapmakta ve son derece disiplinli bir şekilde formunu korumaktadır. Aynı zamanda kusursuz tarzı ve zevki ile öne çıkmaktadır. Kutluay, tutkulu bir araba hayranıdır ve birçok göz alıcı spor arabaya sahip olmuştur. Ancak boyu (1.98 cm) nedeniyle şık araçlara sığamadığını belirtmiş, bu nedenle boyutlarına göre özel olarak tasarlanmış arabalar sipariş etmek zorunda kalmıştır.

Kaynakça
Özel

Genel
 NBA Profili
 http://www.basketpedya.com/Acc002InfJug.php?idjug=3483&idioma=3
 TBLStat.net Oyuncu Profili

1973 doğumlular
Yalova doğumlular
İstanbul doğumlu basketbolcular
Yaşayan insanlar
Türk erkek basketbolcular
Türk NBA basketbolcuları
Türk basketbol yorumcuları
Türk basketbol yöneticileri
Şutör gard basketbolcular
Kısa forvet basketbolcular
Fenerbahçe SK basketbolcuları
Anadolu Efes SK basketbolcuları
İTÜ basketbolcuları
PAOK basketbolcuları
AEK basketbolcuları
A1 Ethnikis basketbolcuları
Panathinaikos AO basketbolcuları
Ülkerspor basketbolcuları
Seattle SuperSonics oyuncuları
2002 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası basketbolcuları
2006 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası basketbolcuları
Draft edilmeyen NBA basketbolcuları
Yunanistan'daki gurbetçi basketbolcular
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki gurbetçi basketbolcular
Yunanistan'daki Türk gurbetçiler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Türk gurbetçiler
UNICEF iyi niyet elçileri

İbrahim Kutluay


Prisadnik (lat. Jasione), biljni rod u porodici zvončikovki rasprostranjen po Europi i sjeverozapadnoj Africi. Postoji 14 priznatih vrsta jednogodišnjeg i dvogodišnjeg raslinja i trajnica.

U Hrvatskoj raste gorski prisadnik (J. montana) i jedna njegova podvrsta. Druga poznatija vrsta je okruglasti prisadnik (J. orbiculata).

Vrste
 Jasione bulgarica Stoj. & Stef.
 Jasione cavanillesii C.Vicioso
 Jasione corymbosa Poir. ex Schult.
 Jasione crispa (Pourr.) Samp.
 Jasione foliosa Cav.
 Jasione heldreichii Boiss. & Orph.
 Jasione idaea Stoj.
 Jasione laevis Lam.
 Jasione maritima (Duby) L.M.Dufour ex Merino
 Jasione montana L.
 Jasione orbiculata Griseb. ex Velen.
 Jasione penicillata Boiss.
 Jasione sphaerocephala Brullo, Marcenò & Pavone
 Jasione supina Sieber ex Spreng.

Izvori

Vanjske poveznice

Zvončike

Prisadnik


Teodor Kubina (* 16. April 1880 in Świętochłowice; † 13. Februar 1951 in Częstochowa) war erster Bischof von Częstochowa (Tschenstochau).

Leben
Theodor Kubina wurde am 16. April 1880 als achtes Kind des Bergmanns Maciej Kubina und dessen Frau Joanna geboren. Am 27. Oktober 1906 empfing er die Priesterweihe für das Bistum Breslau. Er war als Kaplan in Nikolai und Königshütte tätig und wurde nach seelsorglicher Tätigkeit in Vorpommern im Juli 1913 als Nachfolger Bernhard Lichtenbergs zum Kuratus der Gemeinde St. Georg in Berlin-Pankow ernannt. Mit der Erhebung der Kuratie zur Pfarrei zum 1. Januar 1914 wurde er deren erster Pfarrer. Noch vor Ende des Ersten Weltkriegs wurde er zum Pfarrer in Kattowitz ernannt. Mit der Errichtung des Bistums Kattowitz wurde er 1922 in dessen Klerus inkardiniert.

Papst Pius XI. ernannte Kubina am 14. Dezember 1925 zum ersten Bischof von Częstochowa. Die Bischofsweihe spendete ihm am 2. Februar 1926 der Erzbischof von Krakau, Adam Stefan Sapieha; Mitkonsekratoren waren August Hlond, Bischof von Kattowitz, und Augustyn Łosiński, Bischof von Kielce. Bischof Kubina starb 1951 im Amt.

Posthume Würdigungen
Bischof Kubina war ein Sammler sakraler Kunst. Schon zu Lebzeiten hatte er die Vorstellung, seine Sammlung einmal in einem Museum auszustellen. Viele seiner gesammelten Gemälde und Skulpturen haben bis heute überlebt – 1998 wurde das Museum der Erzdiözese Tschenstochau in Gedenken an ihn eröffnet (Muzeum Archidiecezji Częstochowskiej im. Biskupa Teodora Kubiny), in welchem die erhaltenen Stücke im Rahmen einer Dauerausstellung der Öffentlichkeit zugänglich sind.

In seiner Geburtsstadt Świętochłowice wurde eine Straße nach ihm benannt.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Pole
Geboren 1880
Gestorben 1951
Mann

Teodor Kubina


Der Linderhauser Rücken ist eine kleinteilige Naturräumliche Einheit mit der Ordnungsnummer 3371.32 auf dem Stadtgebiet der westfälischen Städte Schwelm (Ortsteil Linderhausen) und Gevelsberg innerhalb der Wuppertaler Senke.

Der langgestreckte Höhenrücken (280 m) nimmt den Norden Schwelms und den äußersten Westen Gevelsberg ein und trennt durch seine Spezialfaltung das südlich gelegene Schwelmer Massenkalktal (Naturräumliche Einheit 3371.30) von der nördlich gelegenen Linderhauser Senke (Naturräumliche Einheit 3371.31). Er besteht aus mitteldevonischen, graublauen und vielfach kalkigen Lenneschiefer.

Der Linderhauser Rücken ragt als mit Buchen, Eichen und Fichten bewaldete Insel aus den tieferliegenden (200 m) verkarsteten Massenkalken heraus. Der Schwelmer Tunnel und der Linderhauser Tunnel durchstoßen den Höhenrücken.

Einzelnachweise

Geographie (Schwelm)
Naturraum im Süderbergland

Linderhauser Rücken


Juan Brito Martín (Tinajo, Lanzarote, 1919 - Arrecife, 14 de febrero de 2018) fue un artesano, ecologista, folclorista y autodidacta español. Recibió la Medalla de Oro de Canarias (2003), y fue declarado Hijo predilecto de Lanzarote en 2013.

Cronología biográfica
 1919: Nace en el Peñón del Indiano, creció pastor y agricultor.
 1938: conoce por primera vez la escuela durante el servicio militar donde le darían el certificado de estudios primarios. A partir de ese momento su vida está unida a la historia de la cultura de su isla.
 1951: primeros tanteos con el oficio de la alfarería (que dos años después tiene que compensar con el de taxista).
 1958: descubre en la zona de Punta del Papagayo un allanamiento marino con tres grandes colonias de fósiles.
 1960: participa, como guía del país, en las excavaciones que Elías Serra Ráfols hace en la antigua catedral de San Marcial de Rubicón, donde aparecen la Necrópolis de la Ciudad de Rubicón, el Castillo de Juan de Bethencourt y el Pozo de San Marcial.
 1962: recupera una piedra grabada prehispánica procedente de Zonzamas, que pretendían sacar de la isla. Y con la ayuda de las autoridades gubernativas, evita que gran cantidad de material arqueológico procedente de los poblados del Malpaís de La Corona, sea expoliada por un grupo de franceses. Todo ello se encuentra hoy en el Museo de Historia de Arrecife
 1963: propone al Cabildo Insular de Lanzarote la creación de un Museo del campesino; propuesta que más tarde será respaldada por César Manrique y cuyas obras se iniciarían en 1967.
 1964: el Ayuntamiento de Arrecife le cede una casa en la barriada de Titerroy, donde creará un pequeño museo.
 1970: colabora con Luis Alemany, arquitecto de Bellas Artes, en obras de restauración de la Villa de Teguise y del Castillo de Guanapay.
 1971: Guarda del Patrimonio Nacional y Monumental Histórico-Artístico por el Ministerio de Educación y Ciencia, cargo que desempeña hasta su jubilación en el año 1984. Ese mismo año de 1971 es nombrado vigilante de las Normas Complementarias y Subsidiarias de planeamiento para la Isla de Lanzarote, por el Cabildo de Lanzarote, uno de cuyos objetivos es la paralización de todas las edificaciones clandestinas.
 1972: legado cultural, con motivo de su creación, al Museo Arqueológico y Etnográfico de Arrecife (instalado en el Castillo de San Gabriel), rebautizado Museo de Historia en 2011.
 1973: Vigilante de los campos lávicos y paisajes en general de la Isla de Lanzarote, controlando la apropiación indebida de grandes extensiones de campos lávicos. También, actuando en nombre del Cabildo Insular de Lanzarote, inicia una labor para que todas las casas se pinten de blanco.
 1974: colabora en la campaña de desaparación de todos los carteles de propaganda existentes en carreteras y grandes espacios abiertos.
 1977: socio de honor del Institutum Canarium en Hallein, Viena, Austria.
 1980: descubre la aguada o mareta aborigen de Zonzamas, que tiene una capacidad de 2.500 a 3.000 pipas de agua.
 1984: el Cabildo lanzaroteño le concede la medalla Pancho Lasso.
 2003: el gobierno canario le otorga la Medalla de Oro de Canarias, sumándose a los muchos reconocimientos logrados a lo largo de su vida: el Escudo de Oro y Brillantes del Ayuntamiento de Arrecife, el Cangrejo de Oro del Cabildo Insular de Lanzarote, la Escultura en Bronce del Cabildo de Fuerteventura y Lanzarote, y una calle en Arrecife.
 2013: Elegido Hijo Predilecto de Lanzarote, el primero nombrado en vida,. Honor antes concedido a César Manrique,<ref>Juan Brito fue un ecologista visceral, del mismo modo que Manrique fue un aristócrata del arte total...Ambos nacieron en Lanzarote en 1919 y sintieron la isla como si fuera suya (aunque en sus respectivas biografías se ignoren mutuamente). {cita requerida}</ref> José Molina Orosa y Pepín Ramírez como Hijos Predilectos, y a José Saramago y Jesús Soto como Hijos Adoptivos.
 2017: fallece su esposa Isabel Paz Arrocha.
 2018: fallece a la edad de 98 años.

 Etnógrafo autodidacta, artesano y folclorista de Lanzarote
 Confeccionó además un mapa Arqueológico de Lanzarote (con 46 yacimientos); realizó estudios diversos sobre los primeros asentamientos de la isla y la evolución del molino aborigen (desde el machacador, pasando por las lajas frotadoras, piedras ciegas, molinos de manos y tahonas, hasta los molinos actuales). También ha recogido topónimos de Lanzarote: más de 100 nombres con la consonante T (por el sur de la isla) y aproximadamente otros 100 con la G (por el norte). En concreto sobre Teguise, antigua capital insular, ha reunido y localizado: documentos, pinturas, armas antiguas, sables (entre ellos el que perteneció al último gobernador) , objetos de plata, trabajos de orfebrería, etc.

 Alfarero (nieto y alumno de la última locera tradicional de la isla: Dorotea de Armas Marcelo), cerámista y creador de dos conjuntos escultóricos: La Mitología de la Princesa Ico, con 25 figuras hechas en barro, y una recreación del Obispado del Rubicón, con 20 figuras. Desde 1980 tiene una exposición individual permanente en las salas del Museo de Historia de Arrecife.

 En cestería trabajó la caña, el pírgano, la paja de trigo, el junco, la palma, etc. En piedra: molinos, pilas, morteros, vicas, etc. En madera, todo tipo de aperos del campo: arados, sillas, serones, medidas, cangas, juegos, etc.

 Como folklorista: fundador en 1964 del grupo Titerroygatra que un año después se convierte en Los Campesinos, adoptando visualmente la antigua vestimenta del campesino de Lanzarote. En este contexto crea el baile de la Saranda, la letra y coreografía de la malagueña, la Isa del barbecho, etc. Fundador asimismo, del primer centro cultural de Titerroy, para la formación de grupos infantiles, murgas y comparsas. También rescató fiestas tradicionales como las romerías de Mancha Blanca y de San Ginés.

 Publicaciones: Mitología de la Princesa Ico, Coplas y Canciones (1999)  y  Sorondongos de Lanzarote'' (editado por el CCPC en 2010). También varias separatas informativas históricas, entre otras: Las veredas del agua, Las vegas de trigo, Molinos y tahonas, Los mil años de molienda, La gran aldea de Zonzamas, El hombre y el campo, El arado, el camello y el hombre, La pastora y la virgen, El trillo de pedernal, Medidas de trueque y El serón y el camello.

Reconocimientos

Además de la Medalla de Oro de Canarias (2003) y el título de Hijo Predilecto de Lanzarote, Juan Brito recibió el Escudo de Oro y Brillantes del Ayuntamiento de Arrecife, el Cangrejo de Oro del Cabildo de Lanzarote, la Escultura en Bronce del Cabildo de Fuerteventura y Lanzarote y una calle de Arrecife con su nombre.

Referencias

Enlaces externos
 Juan Brito, semblanza por Alfredo Ayala
 Entrevista en El País 27.10.2008

Artesanos de España
Folcloristas de España del siglo XX
Alfareros y ceramistas de Canarias
Etnógrafos de España

Nacidos en Lanzarote

Juan Brito Martín


Der Club für Badminton Gütersloh e.V. (Abk. CfB Gütersloh) ist ein 1974 als reiner Badmintonverein in der ostwestfälischen Kreisstadt Gütersloh gegründeter deutscher Sportverein. Der Verein widmet sich überwiegend dem Breitensport, nimmt jedoch auch seit 1975 in ununterbrochener Reihenfolge am Ligabetrieb des Badminton-Landesverbandes Nordrhein-Westfalen teil. National wie international wurde der Verein bekannt durch die Ausrichtung der 2. – 7. Internationalen Deutschen Jugendmeisterschaften im Badminton.

Vereinsgründung
Der Verein wurde am 3. April 1974 mit der Unterzeichnung der Vereinssatzung durch sieben Vereinsmitglieder als "Badminton-Club Gütersloh" (BC) gegründet. Einen Monat später, am 1. Mai 1974, wurde der Verein in den Badminton-Landesverband Nordrhein-Westfalen e.V. aufgenommen. Um eine mögliche Namensverwechslung mit bereits bestehenden Gütersloher Sportvereinen zu vermeiden, erfolgte am 17. September 1974 die Namensänderung in "Club für Badminton Gütersloh" (CfB). Seit der Eintragung in das Vereinsregister am 18. April 1975 lautet der vollständige Vereinsname "Club für Badminton Gütersloh e.V."(CfB).

Training
Die Trainingsbedingungen des CfB Gütersloh gestalteten sich zu Beginn sehr schwierig. Das erste Training fand in der Sporthalle der Grundschule Pavenstädt statt, wo nur ein einziges Badmintonfeld zur Verfügung stand. Ab dem 20. Mai 1974 konnte ein weiteres Training in der Sporthalle der Altstadtschule abgehalten werden. Jedoch stand auch hier nur ein einziges Badmintonfeld zur Verfügung. Diese notdürftigen Trainingsbedingungen dauerten bis zum Oktober 1976, danach trainierte der Verein in der Sporthalle Wiesenstraße. Dort standen insgesamt sechs Badmintonfelder zur Verfügung, jedoch mussten die Feldmarkierungen vor jedem Training selber abgeklebt werden. Zum Start in die Saison 1977/78 hatte auch dieser Notbehelf ein Ende. Der Verein konnte sein Training im Neubau der Sporthalle am Schulzentrum West (heute: Anne-Frank-Gesamtschule) abhalten. In der Sporthalle, in der der CfB Gütersloh auch heute noch beheimatet ist, verfügt der Verein über sechs Spielfelder, zu denen bei Bedarf zusätzlich weitere vier Nebenfelder aufgebaut werden können.

Internationale Aktivitäten
Neben Training und Spielbetrieb hat der Verein in der Vergangenheit durch internationale Aktivitäten auf sich aufmerksam gemacht.

Internationale Deutsche Jugendmeisterschaften (IDJM)
Seit 1984 richtet der Deutsche Badminton-Verband die Internationalen Deutschen Jugendmeisterschaften (heute: German Juniors U 19) aus. Die erste Meisterschaft 1984 wurde nach Brauweiler vergeben, ab 1985 konnte der CfB Gütersloh die Veranstaltung nach Gütersloh holen. Von 1985 bis 1990 richtete der Verein die 2. – 7. Internationalen Deutschen Jugendmeisterschaften aus.

Waren bei der ersten Meisterschaft 1985 neben zahlreichen deutschen Vertretern mit Belgien, Österreich und Polen nur drei ausländische Verbände vertreten, konnte der Verein im Laufe der Jahre zahlreiche weitere internationale Verbände dazu veranlassen, in Deutschland anzutreten. Darunter waren neben europäischen Verbänden auch die Verbände aus Japan, Indonesien, Israel und Mauritius. Zudem trat auf deutscher Seite fast immer die gesamte Spitzenklasse im Jugendbereich an.

Von den in Gütersloh angetretenen Jugendlichen finden sich in späteren Jahren viele Sportler in den Teilnehmerlisten von Weltmeisterschaften und Olympischen Spielen wieder. Auch in die Siegerlisten der jeweiligen Senioren-Landesmeisterschaften konnten sich viele ehemalige Teilnehmer eintragen, für Deutschland etwa die späteren mehrmaligen Deutschen Meister Kerstin Ubben und Oliver Pongratz.

Aufgrund der immer höher steigenden Kosten, insbesondere für die Spielbälle, sah sich der Verein nach 1990 nicht mehr in der Lage, die Veranstaltung durchzuführen. Im Anschluss an den Gütersloher Austragungsort wurden von 1991 bis 2008 die Internationalen Deutschen Jugendmeisterschaften von der Bottroper BG ausgerichtet, seit 2009 ist die SG Empor Brandenburger Tor Berlin Ausrichter der Meisterschaften.

An den sechs Meisterschaften in Gütersloh nahmen Sportler aus insgesamt 20 Ländern teil: Belgien, Bulgarien, DDR, BR Deutschland, England, Frankreich, Indonesien, Israel, Japan, Mauritius, Niederlande, Nordirland, Norwegen, Österreich, Polen, Schweden, Schweiz, Tschechoslowakei, UdSSR, Ungarn.

Broxtowe

Seit 1978 unterhält die Stadt Gütersloh eine Städtepartnerschaft mit der englischen Stadt Broxtowe. Der CfB Gütersloh nahm noch im selben Jahr über das Sportamt der Stadt Gütersloh Kontakt mit dem Broxtower Badmintonverein "Plessey Sports and Social Club" auf. Es wurde ein regelmäßiger Kontakt vereinbart, der seit 1978 ununterbrochen besteht. Im jährlichen Wechsel treffen sich Gütersloher und Broxtower Badmintonspieler in der jeweiligen Partnerstadt. Die Unterbringung der Spieler/-innen erfolgt bei Gastfamilien, die im anschließenden Jahr in den Familien ihrer Gäste aufgenommen werden. Um die jeweilige Partnerstadt und deren Umfeld besser kennenzulernen, finden neben dem sportlichen Wettkampf auch zahlreiche kulturelle Besuche statt.

Internationale Spiele
Durch den engen Kontakt der Vereinsführung mit internationalen Verbänden konnte der CfB Gütersloh einige Spiele für seine Mitglieder im Ausland organisieren. So nahmen zwischen 1986 und 1989 Sportler/-innen des CfB Gütersloh dreimal an den Internationalen Meisterschaften in Krakau (Polen) teil. Auch zu einem Badmintonverein der DDR konnte ein Kontakt hergestellt werden. Anfang 1990 sollten einige Spieler des CfB Gütersloh in der DDR zu einem Freundschaftsspiel gegen den DDR-Zweitligisten BSG Union Mühlhausen (Thüringen) antreten. Die politischen Umstände des 9. November 1989 (Grenzöffnung der DDR nach der Wende) ermöglichten es den beiden Vereinen jedoch, ein noch schnelleres Treffen zu organisieren. Bereits vom 1. bis 3. Dezember 1989, dem ersten spielfreien Wochenende, trafen sich Spieler/-innen beider Vereine zu einem Freundschaftsspiel in Gütersloh. Dieses Spiel gehört zu einer der ersten deutsch-deutschen Begegnungen in Ostwestfalen nach der Wende. Anfang April 1990 fand der Gegenbesuch der Gütersloher in Mühlhausen statt.

Nationale Aktivitäten
Auch auf nationaler Ebene hatte sich der CfB Gütersloh einen guten Ruf erarbeitet. Durch die Ausrichtung von DBV-Ranglistenturnieren holte der Verein die nationale Badminton-Elite nach Gütersloh, darunter z. B. den mehrfachen Deutschen Meister Guido Schänzler. Durch die stetige Abnahme der Mitgliederzahlen konnte der Verein ab 1999 die Durchführung der personalaufwändigen Ranglistenturniere nicht mehr bewältigen und gab keine weiteren Bewerbungen mehr beim Deutschen Badminton-Verband e.V. ab.

Ligabetrieb
Im Gründungsjahr 1974 nahm der CfB Gütersloh noch nicht am Ligabetrieb teil, führte aber einige Freundschaftsspiele durch. Im ersten Spiel der Vereinsgeschichte trat der CfB Gütersloh gegen den TV Emsdetten an. Das Spiel endete 4:4. Seit 1975 stellt der Verein Mannschaften zum Ligabetrieb des Badminton-Landesverbandes Nordrhein-Westfalen. Das erste Ligaspiel in der Geschichte des Vereins war ein Ortsderby. Mit 8:0 besiegte der CfB Gütersloh den VfB Gütersloh.

Die Tabellenplatzierungen in den Anfangsjahren
Die Tabellenplatzierungen der 1. Mannschaft des CfB Gütersloh in den Anfangsjahren des Vereins:

Nach der Saison 1986/87 wurden vom Badminton-Landesverband Nordrhein-Westfalen die Spielklassen neu bezeichnet. Der CfB Gütersloh 1 spielte in der Saison 1987/88 in der Landesliga und stieg als Tabellenerster in die Verbandsliga auf.

Die Tabellenplatzierungen der letzten Jahre

Nach der Saison 2008/09 zog der Verein die 1. Mannschaft aus der Bezirksklasse zurück. Aus beruflichen wie auch gesundheitlichen Gründen wollte sich die Mehrheit der Mannschaft nach jahrelangem Zusammenspielen nicht mehr den Strapazen der höheren Spielklasse aussetzen. Mit einem Neustart in der Kreisklasse versucht der Verein nun, seine Nachwuchsspieler wieder an den Ligabetrieb heranzuführen.

Bekannte Teilnehmer der IDJM
Auflistung einiger bekannter Teilnehmer/-innen der vom CfB Gütersloh veranstalteten Internationalen Deutschen Jugendmeisterschaften (1985–1990) und deren spätere Erfolge im Seniorenbereich:

Albrecht, Silvia (SUI): IDJM (1987), 10-malige schweizerische Meisterin (1990–1998), Olympiateilnehmerin (1992)
Beißel, Sandra (GER): IDJM (1990), Deutsche Meisterin (1993)
Béleczki, Csaba (HUN): IDJM (1988), Ungarischer Meister (1990)
Bruil, Chris (NED): IDJM (1989), 7-maliger niederländischer Meister (1989–2007), WM-Teilnehmer (2001), EM-Teilnehmer (2002), Olympiateilnehmer (2000, 2004)
Clarisse, Édouard (MRI): IDJM (1990), 3-maliger Afrikameister (1998–2000), Olympiateilnehmer (1992, 1996, 2000)
Crabo, Astrid (SWE): IDJM (1988), 3-malige schwedische Meisterin (1993–1996), WM-Teilnehmerin (1995), Olympiateilnehmerin (1992)
Dalm, Quinten van (NED): IDJM (1989, 1990), 11-maliger niederländischer Meister (1993–2002), Olympiateilnehmer (2000)
Dijk, Jeroen van (NED): IDJM (1989), 6-maliger niederländischer Meister (1992–1998), Olympiateilnehmer (1996)
Dubrulle, Manuel (FRA): IDJM (1990), 12-maliger französischer Meister (1993–2003)
Findhammer, Andrea (GER): IDJM (1986, 1987, 1988), Deutsche Meisterin (1993)
Fuchs, Hannes (AUT): IDJM (1989), 5-maliger österreichischer Meister (1990–1994), Olympiateilnehmer (1992, 1996)
Gaspar, Daniel (TCH/CZE): IDJM (1990), 2-maliger tschechoslowakischer Meister (1990–1992), 5-maliger tschechischer Meister (1993–1998), WM-Teilnehmer (1993) (Anm.: D. Gaspar trat bei den Intern. Deutschen Jugendmeisterschaften für die ČSSR an, seine Siege im Seniorenbereich erzielte er für die ČSSR sowie nach der Teilung des Landes ab 1993 für Tschechien)
Grether, Nicole (GER): IDJM (1990), 9-malige deutsche Meisterin (1997–2007), EM-Teilnehmerin (2000, 2004), WM-Teilnehmerin (2006), Olympiateilnehmerin (2000)
Harsági, Andrea (HUN): IDJM (1988), 7-malige ungarische Meisterin (1988–1995), Olympiateilnehmerin (1992)
Helber, Michael (GER): IDJM (1986, 1987, 1988, 1989), 5-maliger deutscher Meister (1995–1999), Olympiateilnehmer (1996, 2000)
Hol, Tove (NOR): IDJM (1988), 4-malige norwegische Meisterin (1991–1994), WM-Teilnehmerin (1991, 1993, 1995)
Honda, Kazuhiro (JPN):  IDJM (1990), WM-Teilnehmer (1993)
Hooren, Nicole van (NED): IDJM (1990), 7-malige niederländische Meisterin (1993–2001), EM-Teilnehmerin (2000), Olympiateilnehmerin (2000)
Ida, Takako (JPN): IDJM (1990), Olympiateilnehmerin (2000)
Kai, Miwa (JPN): IDJM (1988), 2-malige japanische Meisterin (1993–1994), WM-Teilnehmerin (1995)
Keck, Michael (GER): IDJM (1987), 9-malige deutscher Meister (1990–1996), EM-Teilnehmer (1996, 1998)
 Koch, Harald (AUT): IDJM (1987), 17-maliger österreichischer Meister (1991–2006)
 Koch, Jürgen (AUT): IDJM (1987, 1989), 29-maliger österreichischer Meister (1990–2010), Olympiateilnehmer (1992)
Krasowska, Katarzyna (POL): IDJM (1987), 13-malige polnische Meisterin (1991–2000), Olympiateilnehmerin (1992, 1996, 2000)
Kuhl, Stephan (GER): IDJM (1986), 4-maliger deutscher Meister (1988–1998), EM-Teilnehmer (1992), Olympiateilnehmer (1995)
Kvedarauskas, Aivaras (URS/LTU): IDJM (1990), 34-maliger litauischer Meister (1990–2003) (Anm.: A. Kvedarauskas trat bei den Intern. Deutschen Jugendmeisterschaften für die UDSSR an, seine Siege im Seniorenbereich erzielte er nach der litauischen Unabhängigkeit 1990 für Litauen)
Lacinová, Eva (TCH/CZE): IDJM (1990), 5-malige tschechoslowakische Meisterin (1987–1992), 4-malige tschechische Meisterin (1993–1995) (Anm.: Eva Lacinová trat bei den Intern. Deutschen Jugendmeisterschaften für die ČSSR an, ihre Siege im Seniorenbereich erzielte sie für die ČSSR sowie nach der Teilung des Landes ab 1993 für Tschechien)
Magnusson, Rikard (SWE): IDJM (1988), 2-maliger schwedischer Meister (1997–1999)
Mellink, Sonja (NED): IDJM (1987), Niederländische Meisterin (1995), EM-Teilnehmerin (1992)
Michalowsky, Katja (GDR/GER): IDJM (1990), 2-malige deutsche Meisterin (1998–2000) (Anm.: K. Michalowsky trat bei den Intern. Deutschen Jugendmeisterschaften für die DDR an, ihre Siege im Seniorenbereich erzielte sie nach der Wiedervereinigung für Deutschland)
Mitteldorf, Kai (GER): IDJM (1987), Deutscher Meister (1994)
Miyamura, Aiko (JPN): IDJM (1988), 2-malige japanische Meisterin (1989–1992), Olympiateilnehmerin (1996)
Mizui, Hisako (JPN): IDJM (1988), 4-malige japanische Meisterin (1990–1995), Olympiateilnehmerin (1992, 1996)
Mizui, Yasuko (JPN): IDJM (1990), Japanische Meisterin (1999), Olympiateilnehmerin (1996, 2000)
Mohr, Christian (GER): IDJM (1990), 2-maliger deutscher Meister (1999)
Muggeridge, Joanne (ENG/WAL): IDJM (1986), 13-malige walisische Meisterin (2000–2007), englische Meisterin (1991), Olympiateilnehmerin (1992, 1996) (Anm.: J. Muggeridge trat bei den Intern. Deutschen Jugendmeisterschaften für England an, ihre Siege im Seniorenbereich erzielte sie für England und Wales)
 Ossenbrink, Uwe (GER): IDJM (1985, 1986, 1987, 1988), 3-maliger deutscher Meister (1992–1994)
 Pongratz, Oliver (GER): IDJM (1989, 1990), 7-maliger deutscher Meister (1993–1999), Olympiateilnehmer (1996)
 Siegemund, Björn (GER): IDJM (1989), IDJM (1990), 10-maliger deutscher Meister (1996–2004), Olympiateilnehmer (2000, 2004)
 Soerland, Joris van (NED): IDJM (1990), 2-maliger niederländischer Meister (1994–1999), Olympiateilnehmer (1996)
 Souza, Martine de (MRI) : IDJM (1990), 2-malige Meisterin von Mauritius (1991), Olympiateilnehmerin (1992, 1996)
 Stechmann, Karen (GER): IDJM (1988, 1989, 1990), 7-malige deutsche Meisterin (1993–1999), EM-Teilnehmerin (1996)
 Syta, Beata (POL): IDJM (1988, 1989), 2-malige polnische Meisterin (1990), Olympiateilnehmerin (1992)
 Ubben, Kerstin (GER): IDJM (1985, 1986, 1987), 8-malige deutsche Meisterin (1990–1998), EM-Teilnehmerin (1996), Olympiateilnehmerin (1992/1996)
 Vanneste, Pedro (BEL): IDJM (1987), 13-maliger belgischer Meister (1992–1998), Olympiateilnehmer (1992)
 Wapp, Thomas (SUI): IDJM (1988, 1989), 15-maliger Schweizer Meister (1990–2001), Olympiateilnehmer (1996)
 Weilguni, Bettina (AUT): IDJM (1987), 10-malige österreichische Meisterin (1997–2002), WM-Teilnehmerin (2001)

Einzelnachweise

Weblinks
 Offizielle Website des CfB Gütersloh

Sportverein (Gütersloh)
Gutersloh
Gegründet 1974

CfB Gütersloh


Ѓ هو أحد حروف الأبجدية السيريلية، يستعمل هذا الحرف في المقدونية ويظهر الصوت "گِ"، هذا الحرف نظير الحرف دجي في الصربية. مثال على ذلك الكلمة ميلاد بالمقدونية (Раѓање - راگِياني, تصبح بالصربية Рађање - راجياني).

انظر أيضا

 گ
 أبجدية مقدونية

حروف سيريلية

Ѓ


Les élections législatives françaises de 1967 se déroulent les 5 et . Dans le département de Seine-Maritime, dix députés sont à élire dans le cadre de dix circonscriptions.

Élus

Résultats

Résultats à l'échelle du département

Résultats par circonscription

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives de la Seine-Maritime
 Liste des députés de Seine-Maritime
 Élections législatives françaises de 1967

Notes et références

Seine-Maritime
Législatives 1967

Élections législatives de 1967 dans la Seine-Maritime


Pleurotus (Elias Magnus Fries, 1821 ex Paul Kummer, 1871), al cărui nume generic este derivat din cuvintele grecești (=laterală, flancă, coastă și (=ureche, este un gen de ciuperci cu lamele din încrengătura Basidiomycota în familia Pleurotaceae care cuprinde bazal peste 30 de specii (în Europa 11). Ele sunt numite în popor, ca și alte soiuri crescătoare pe arbori, ciuperci de copac și sunt unele dintre cele mai frecvent cultivate ciuperci comestibile din lume. Speciile trăiesc saprofite dar și parazitare năpădind numai arbori bolnavi sau slăbiți, dar nefiind dăunători însemnați de lemn. Soiul sălbatic se dezvoltâ în buchete cu punct de inserție comun, în păduri naturale de foioase și de conifere pe trunchiuri de arbori sau pe lemn mort. Apariția depinde de specie, astfel tinde din (aprilie) mai până în decembrie, dar diverse soiuri cresc și iarna, dacă vremea nu este prea geroasă. Tip de specie este Pleurotus ostreatus.

Numele generic este derivat din cuvintele grecești (= laterală, flancă, coastă și (=ureche).

Descriere

 Pălăria: are un diametru de 3-15 cm, este orizontală, asimetrică, în formă de semicerc, scoică, rinichi sau ureche, fiind netedă și aproape mereu lucioasă, inițial cărnoasă cu marginea răsucită în jos, la maturitate adâncită în centru, deseori tare cu aspect de pâlnie sau cornet,  la bătrânețe cu margini rupte și răsfrânte. Coloritul cuticulei este foarte variabil, de la alb, gri-albui, gri-albăstrui, verde-albăstrui peste roșiatic, brun cenușiu, brun, până la albastru negricios, decolorându-se în regulă la vârstă.
 Lamelele: sunt destul de subțiri și dense, niciodată bifurcate, bine decurente, adeseori anastomozate la picior, fiind în majoritate de culoare alb murdară până gri-cenușie, câteodată gălbuie sau de același colorit cu pălăria, dar mereu mai deschise ca ea. Sporii sunt cilindrici sau ovoizi, hialini și netezi. Pulberea lor este albă, câteodată cu tonuri lilacee sau rozalii, la diverse specii de un pal ocru.
 Piciorul: este destul de scurt cu o înălțime de 2-8 cm și o lățime de 1-4 cm, lipsind uneori. Mai departe este tare până vâscos, plin, ceva pâslos, cilindric, dar câteodată ușor curbat și la cele mai multe specii alipit excentric de pălărie precum îngroșat spre bază. Coloritul multor soiuri este alb sau albicios, în celelalte cazuri de aceiași culoare cu lamelele.
 Carnea: este albicioasă, cărnoasă, la început suculentă, devenind la maturitate în picior vâscoasă. Are un miros plăcut, deseori slab de ciuperci cu gust dulceag și savuros, fiind apreciată pentru valoarea ei alimentară mare. Numai carnea soiului Pleurotus dryinus, cu miros și gust delicat de bureți, nu este comestibilă, pentru că prea tare vâscoasă.

În 1951 s-a dovedit, că specia conține pleuromutilină care este un diterpen produs în special prin genul Pleurotus. Ea este un antibiotic potent și selectiv, activ împotriva unei game de bacterii Gram pozitive, cu nici o rezistență la clasele de antibiotice existente, datorită modului său unic de acțiune.

Specii Pleurotus în Europa
Pentru apariția cu caracterul anatomic, fiziologic, ecolog și cultural al morfo-taxonilor genului Pleurotus sunt raportate în Europa 8 (11, trei fiind în discuție) soiuri (fără subspecii), de exemplu:

</div>

 Listă de specii Pleurotus după Catalog of life

 Câteva specii Pleurotus au fost mutate la alte genuri:
 Pleurotus nidiformis Berk. (1844), astăzi Omphalotus nidiformis (Berk.) O.K.Mill. (1994)
 Pleurotus porrigens (Pers., 1796) P.Kumm. (1871), astăzi Pleurocybella porrigens (Pers.) Singer (1947)
 Pleurotus sajor-caju (Fr., 1838) Singer (1949), astăzi din nou Lentinus sajor-caju Fr., 1838

Cultivare

Deja în anul 1910, s-au obținut în Franța primele exemplare de Pleurotus cornucopiae utilizând rondele de plop, incubate natural, îngropate și udate periodic, dar cel mai mult se creste în prezent Pleurotus ostreatus și formele lui, de exemplu Pleurotus florida precum Pleurotus eryngii tot cu variații.

Pleurotus este un gen de ciuperci ce se poate cultiva mult mai ușor, de exemplu față de speciile Agaricus , fiind puțin pretențios la condițiile de microclimat, cu puține boli și dăunători. Pentru cultivarea buretelui există două posibilități – ori cultivat pe substraturi în saci de polietilenă ori pe butuci de lemn. Pentru creșterea lui se pot utiliza diferite tipuri de substraturi, inclusiv lemn, paie, rumeguș și celuloză (ziare și cartoane uzate sau hârtie igienică) în saci de polietilenă. Cel mai simplu mod este de a-l crește într-un sul de hârtie igienica sterilizat și umezit.

Note

Bibiliografie
 (Marcel) Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Bruno Cetto, vol. 1-5, 7 (vezi sus)
 H. Clémençon: "Pilze im Wandel der Jahreszeiten", vol. 1 și 2, Editura Éditions Piantanida, Lausanne 1981
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "700 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau - Stuttgart 1979 și 1980, ISBN 3-85502-0450
 Rose Marie și Sabine Maria Dähncke: "Pilze", Editura Silva, Zürich 1986
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, p. 180-181, ISBN 978-3-440-14530-2
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983
 Andreas Neuner: "BLV Naturführer – Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München-Bern-Viena 1976, ISBN 3-405-11345-8

Legături externe

 Pleurotus pe butuci, film
 Rețetă cu păstrăvi de fag

Ciuperci comestibile
Ciuperci parazite
Ciuperci saprofite
1793 în știință

Pleurotus


El mielero marcado (Meliphaga notata) es una especie de ave paseriforme de la familia Meliphagidae. Es endémico de Australia, donde se encuentra en el norte y noreste del estado de Queensland, así como en las islas del estrecho de Torres.

Subespecies

Se reconocen las siguientes subespecies:
 Meliphaga notata notata
 Meliphaga notata mixta

Referencias

Enlaces externos

notata
Paseriformes de Australia
Aves endémicas de Australia
Animales descritos en 1867
Taxones descritos por John Gould

Meliphaga notata


Visionary: The Video Singles, Michael Jackson'ın eski hit teklilerinden oluşan kutu setidir. Sony BMG etiketi ile çıkmıştır. Şarkıların hepsi video halindedir. Yani Visionary ayrıca bir video albümüdür.

DualDisc teknolojisinin kullanıldığı ilk albüm/tekli ve tekli kutusu olma özelliğine sahiptir. Bu teknoloji çift yüzlü disk teknolojisidir fakat bir yüzü DVD diğer yüzü CD olma özelliğine sahiptir. Bu 20 CD'lik setteki tekliler hem parçanın orijinal veriyonunu, hem videosunu, hem de birkaç mix veya enstrümantal versiyonunu içermektedir. Ayrıca her karton CD zarfının içine ayrıca göbeği delik eskitilmiş bir kâğıt zarfla yerleştirilmiş olan CDlere LP havası verilmiştir.

Şarkı Listesi

Remix EP
21 Şubat 2006'da , Visionary Remixes - EP ismi altında sadece İngiltere iTunes dükkânında satışa sunuldu.

Tekli Detayları
Not: Orijinal liste sıralaması parantez içerisine alınmıştır.

Kaynakça

2006 albümleri
Michael Jackson albümleri

Visionary: The Video Singles


වර්ගීකරණය
·	සුසරභාණ්ඩයකි. (Wind)
·	පිත්තල.
·	Aerophone.
වාදන පරාසය

ලිඛිත පරාසය:

විශාල හඬක් නැංවිය හැකි පිත්තල පවුලේ උපකරණයකි. පැහැදිලි හඬක් නිකුත් කරයි. ට්‍රම්පටයෙහි ඉතිහාසය කි.පූ.1500 පමණ තෙක් දිව යයි. පිත්තල නලයක් හතරැස් හැඩයක් ලැබෙන සේ දෙකට නමා නිපදවන අතර තොල් වසා පිඹීමෙන් 'ගුම්' නාදයක් (Buzzing Sound) නිපදවා ගනු ලැබේ.

කීප ආකාරයක ට්‍රම්පට් වර්ග තිබේ. පැරනි ට්‍රම්පට් වල කපාට නොමැත. නවීන ට්‍රම්පට් වල පිස්ටන් කපාට තුනක් තිබේ. නලය සම්බන්ධ කිරීමේදි මේ හැම එකක්ම නලයේ දිග වැඩි කරයි.

ලුයී ආර්ම්ස්ට්‍රෝන්ග්, මයිලස් ඩේව්ස්, ඩිසි ගිලෙස්පි සහ මේනාර්ඩ් ෆර්ගියුසන් වැනි පිලිගත් වාදකයින් ජෑස් සංගීත ක්ෂේත්‍රය තුල සිටියද විවිධා කාර සංගීත ක්‍රමයන් වලට ට්‍රම්පටය යොද‍ා ගනු ලැබේ. ට්‍රම්පටය සඳහා වඩාත් ජනප්‍රිය සංගීත ඛාණ්ඩයන් අතර ට්‍රම්පට් වොලන්ටරි වෙයි.

ට්‍රම්පට්


Abel Buades Vendrell (Benimodo, Valencia, 11 de julio de 1977) fue un futbolista español, que jugó de centrocampista. Actualmente es entrenador, su último logro fue mantener al CD Acero en Tercera División de Valencia.

Trayectoria
Nacido en 1977 en Benimodo, Valencia, se puede desempeñar como mediocentro defensivo y se formó en las categorías inferiores del Club Deportivo L'Alcudia. Con 16 años ficha por las categorías inferiores del Albacete Balompié, donde permanece 3 años. En la temporada 95/96 Club de Fútbol Gandía. En los tres siguientes años prosiguió su camino ascendente y demostró su total adaptación a la categoría acabando siendo titular intocable.

Tras su enorme rendimiento, el Villarreal le ficha para sus categorías inferiores y vuelve a Tercera para jugar en el CD Onda, filial del "submarino amarillo". Su primer año en el CD Onda fue sensacional y quedaron campeones de grupo en Tercera. Así pues, el submarino le cedió al Racing Club de Ferrol en la temporada 00/01, pero el salto de categoría no le sentó bien y en invierno se despidió de Ferrol y con ello de la Segunda División con solo tres encuentros disputados.

Además, en su regreso al Onda logró el ascenso a Segunda B, pero su protagonismo se redujo a otros tres encuentros. Al año siguiente llegado el mercado de invierno y habiendo disputado solo 7 encuentros con el Onda, ficha por el Club Deportivo Calahorra también de Segunda B, con el que disputó 14 partidos.

En verano de 2002, el CD Castellón decide apostar por él y no se equivoca. Abel disputa 42 encuentros y consigue 2 tantos, pero la temporada no fue perfecta al perder el ascenso a Segunda División en la última jornada de la liguilla de ascenso frente al Ciudad de Murcia. Tras este buen año, el Gimnàstic de Tarragona lo ficha para su mediocampo y en su primer año disputa 26 encuentros, pero a nivel colectivo le compensa el hecho de que el Nástic consigue ascender a Segunda.

Al año siguiente el regreso de Buades a Segunda sería muy diferente a su anterior etapa y es que esta vez fue uno de los mejores jugadores del campeonato consiguiendo disputar 40 partidos y anotando 3 tantos. Sería en la siguiente temporada en la que se confirmaría del todo volviendo a hacer unas grandes cifras con 35 partidos y 4 tantos, y consiguiendo el ascenso a Primera División. Por fin le llegaba la oportunidad de debutar en Primera. Tras marcarse una gran primera vuelta disputando 18 partidos y consiguiendo un tanto al Real Madrid de penalti, el centrocampista recibió una gran oferta procedente del Cádiz que se encontraba en Segunda y que aceptó. Tras media temporada en el club gaditano regresa al Nástic, que acababa de descender y vuelve a hacer un año completo con 32 partidos y 2 tantos.

En verano de 2008, Abel fichaba por el Alicante CF, recién ascendido a la Segunda División. Los problemas económicos de la entidad celeste unido a la mala situación deportiva, hacen que el mediocentro valenciano quisiera salir del equipo en el mercado de invierno para fichar por el Panthrakikos FC de la Super Liga de Grecia, la que podría ser la primera experiencia de Abel en el fútbol extranjero a sus 31 años de edad. Sin embargo los griegos rebajaron sustancialmente su oferta a última hora, lo que unido a la corta duración del contrato (3 meses), ya que la liga helena terminaba en abril, hicieron que Abel rechazase su oferta y continúe jugando con el Alicante en la segunda vuelta del campeonato.

Al año siguiente Abel Buades no encuentra nada mejor que la oferta de la UD Alzira de Tercera, pero llegado el invierno y con 13 partidos y 1 tanto a las espaldas, solicita desligarse con el club azulgrana para fichar por el CD Toledo. En verano de 2011 llegó al Barakaldo CF y con solo 9 partidos, en el mercado de invierno regresa al Toledo donde consiguió el ascenso a Segunda B en la temporada 2010/11.

En verano de 2012 ficha por el equipo extremeño Arroyo C.P recién ascendido a 2ªB.

Finalizó su carrera como futbolista en la temporada 2014-2015 jugando en la Unión Deportiva Almansa de Tercera División.

Clubes

Referencias

Futbolistas de la provincia de Valencia
Futbolistas del Club Gimnàstic de Tarragona en los años 2000
Futbolistas del Cádiz Club de Fútbol en los años 2000
Futbolistas del Club Deportivo Toledo
Futbolistas del Barakaldo Club de Fútbol
Futbolistas del Alicante Club de Fútbol
Futbolistas del Club Deportivo Castellón
Futbolistas de la Unión Deportiva Almansa
Futbolistas de la Unión Deportiva Alzira
Futbolistas del Arroyo Club Polideportivo

Abel Buades


Beijing Automobile Works (BAW) (北京汽车制造厂有限公司), Daimler Chrysler otomotiv grubuna bağlı Chrysler'in Çin'deki markası olan otomobil firmasıdır. 1953 yılında kurulmuştur.

Modelleri
 1964   BJ 212
 1978   BJ 750
 1984   BJ 2021 Cherokee
 1991   BJ 2020 Kuangcao
 1998   BJ 2021 L
 2000   BJ 2020

Dış bağlantılar
 Beijing Automobile Works Co.,Ltd

Otomobil üreticileri
Çin merkezli otomotiv şirketleri
1950'lerde Çin'de kurulan oluşumlar
1953'te Asya'da kurulan oluşumlar
1953'te kurulan imalat şirketleri

Beijing Automobile Works


Peter Murray James,  (born 19 September 1925), known professionally as Pete Murray, is a British radio and television presenter and actor. He is known for his career with the BBC including stints on the Light Programme, Radio 1, Radio 2 and Radio 4. In the 1950s, Murray became one of Britain's first pop music television presenters, hosting the rock and roll programme Six-Five Special (1957–1958) and appearing as a regular panellist on Juke Box Jury (1959–1967). He was a recurring presence in the BBC's coverage of the Eurovision Song Contest. Murray returned to broadcasting for a Boom Radio special on Boxing Day 2021, over 70 years after his career began. He returned to the station on Boxing Day 2022 where he presented a two-hour show alongside his friend, David Hamilton.

Career
Murray first joined the English service of Radio Luxembourg in 1949 or 1950 as one of its resident announcers in the Grand Duchy, and remained there until 1956. Back in London, and now calling himself "Pete" rather than "Peter", he continued to be heard frequently on Radio Luxembourg for many years, introducing recorded sponsored programmes. He also presented popular music on the BBC Light Programme, particularly in the programme Pete Murray's Party from 1958 to 1961 and co-hosted one of BBC Television's earliest pop music programmes, the skiffle-based Six-Five Special (1957–1958); other regular presenters were Jo Douglas and Freddie Mills. He was a regular panellist on the same channel's Juke Box Jury (1959–1967). He was the "guest DJ" on several editions of ABC-TV's Thank Your Lucky Stars (1961–1966) and he later hosted Come Dancing. He was among the first regular presenters of Top of the Pops when it began in January 1964. In 1961, he co-starred with Dora Bryan in a TV sitcom about two newly weds entitled Happily Ever After.

During the early 1960s, Murray co-hosted the New Musical Express Poll Winners' Concert, annually held at Empire Pool, Wembley, with acts such as the Beatles, Cliff Richard and the Shadows, Joe Brown and the Bruvvers, the Who and many others. These were shown on television. In September 1968, he stood in for Alan Freeman on Pick of the Pops, while Freeman was in New York. Murray linked up with him for a look at the American pop scene during the two shows that he did.

Murray hosted the UK heat of the Eurovision Song Contest in 1959 and provided the British commentary for the contest itself on both radio and television in 1959 until 1961 and in 1968 and again in 1972 until 1973 for radio, and television commentary for the 1975 and 1977 contest. He was an occasional compère of variety shows at the London Palladium.

Murray was one of the original BBC Radio 1 disc-jockeys when the station started in 1967. By 1969, he was one of the mainstays of BBC Radio 2, where for over ten years he anchored the two-hour magazine show Open House five days a week, heard by 5.5 million listeners. One April Fools' Day he pretended that the show was being televised. In 1973 and 1976, he was voted BBC Radio Personality of the Year. In 1974, he was featured on the Emerson, Lake and Palmer live album 'Welcome Back, My Friends, to the Show That Never Ends ~ Ladies and Gentlemen' as the master of ceremonies, at the beginning of the album.

In 1980, Radio 2 moved Murray from weekday to weekend programming. In 1981, he began a move into more serious, speech-only radio with a stint as presenter of Midweek on BBC Radio 4. In 1984, he started afresh as a presenter for LBC, a local talk radio station in London. He later won the Variety Club of Great Britain award for his show. He introduced his last programme there on 22 December 2002 and has not broadcast regularly since. In August 2008 he returned as a presenter on an Internet-only station, UK Light Radio.

Murray also worked as an actor. He attended the Royal Academy of Dramatic Art and is a RADA Gold Medallist. On the London stage he starred in the musical Scapa! (1962). During the 1960s, he starred in the British sitcoms Happily Ever After (1961-64), opposite Dora Bryan,  and Mum's Boys (1968), opposite Bernard Bresslaw and Irene Handl. He had roles in several films including Caravan (1946), Hungry Hill (1947), My Brother Jonathan (1948), Portrait from Life (1948), No Highway in the Sky (1951), Escort for Hire (1960), A Taste of Money (1960), Design for Loving (1962), The Cool Mikado (1962), Simon, Simon (1970) and Cool It Carol! (1970), and played Philippe in "My Friend the Inspector", a 1961 episode of BBC TV's Maigret. He appeared as himself in several productions including the 1962 British musical comedy It's Trad, Dad! alongside fellow BBC disc jockeys Alan Freeman and David Jacobs and in "The Writer", an episode of ATV's Hancock (1963).

Murray also appeared in pantomime, and guested on many radio and TV panel games. In 1984 and 1985, he was a team captain on the ITV panel game Vintage Quiz. In 2015, he appeared as a guest on a chat show on Big Centre TV hosted by his friend and former radio colleague David Hamilton. Murray returned to radio to host a special show for Boom Radio on Boxing Day 2021. In 2022, he appeared in the Channel 5 documentary TOTP: Secrets & Scandals. He returned to Boom Radio on Boxing Day 2022 for another show, this time alongside Hamilton.

Personal life
Murray married his first wife, Germain, in Luxembourg, in 1952, but they divorced. He was in a relationship with Valerie Singleton, before marrying Patricia Crabbe, a former barrister. He once broke down on live television after his son, Michael Murray James, who had been a pupil at Wycliffe College, also an actor, committed suicide at the age of 27, and afterwards he gave talks on coping with family tragedy.

He is a lifelong teetotaller. In 1983, he appeared as a guest newspaper reviewer on the BBC TV's early-morning magazine show Breakfast Time. During an outburst, he told viewers how to vote at the upcoming election, saying that "a vote for Labour is a vote for communism. May God have mercy on your soul if you don't vote Conservative". At the end of 1983, the BBC cancelled his radio shows, describing his style of broadcasting as too old-fashioned.

Publications
 (With Jeremy Hornsby) One Day I'll Forget My Trousers (autobiography), London, 1975.

References

External links

 Radio Rewind Profile

1925 births
Living people
Alumni of RADA
British radio personalities
British radio DJs
English radio presenters
People educated at St Paul's School, London
Conservative Party (UK) people
Male actors from London
Radio Luxembourg (English) presenters
BBC Radio 2 presenters
Officers of the Order of the British Empire
Eurovision commentators

Pete Murray (DJ)


Der Goldene Pick war ein Jugendliteraturpreis, der einmal jährlich von der Frankfurter Allgemeinen Zeitung und vom Verlag "Chicken House" für Manuskripte junger Autoren vergeben wurde. Der Preis wurde für das Jahr 2010 ins Leben gerufen und 2013 zum bisher letzten Mal vergeben.

Eine fünfköpfige Jury, der Tilman Spreckelsen (F.A.Z.) und Anja Kemmerzell (Chicken House Deutschland), zwei jährlich wechselnde Buchhändler und ein Jugendbuch-Schriftsteller angehörten, entschied über den Gewinnertext.
Als Preis wurde das jeweils siegreiche Manuskript von "Chicken House" verlegt.

Jurymitglieder
 2010: Isabel Abedi, Jürgen Hees (Buchhandlung Herwig), Cornelia Krüger (Hugendubel)
 2011: Alina Bronsky, Kerstin Helm (Dussmann), Anett Jänich (Thalia)
 2012: Andreas Steinhöfel, Ingrid Voigt (Mayersche Buchhandlung), Marianne Hollederer
 2013: Ursula Poznanski, Bettina Foltz (Hugendubel), Heike Fechter (Buchhandlung RavensBuch)

Preisträger

Einzelnachweise

Literaturpreis (Hessen)
Kinder- und Jugendliteraturpreis
Erstverleihung 2010

Der Goldene Pick


Yeniyayla, Adana ilinin Sarıçam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Adana iline 30 km uzaklıktadır.

Nüfus

Sarıçam'ın mahalleleri

Yeniyayla, Sarıçam


Brittni Mason, née le  à Cleveland (Ohio), est une athlète handisport américaine concourant en T46 pour les athlètes avec une paralysie cérébrale. Elle détient un titre mondial (2019) et un titre paralympique (2021).

Carrière
Mason est née avec une  au niveau de son bras gauche. À 10 ans, elle commence plusieurs sports pour l'aider à développer l'usage de son bras. En 2019, alors qu'elle s'entraîne à l'Université d'Eastern Michigan, on lui propose de participer à des compétitions handisport internationales et moins de deux mois plus tard, elle fait ses débuts aux championnats du monde 2019.

Aux Jeux de 2020, Brittni Mason remporte la médaille d'argent du 100 m T47, juste devant sa compatriote Deja Young puis le même métal sur le 200 m T47. Elle remporte également l'or sur le relais 4 x 100 m universel avec ses compatriotes Noah Malone, Nick Mayhugh et Tatyana McFadden.

Palmarès

Jeux paralympiques

 Jeux paralympiques d'été de 2020 à Tokyo :
  4 x 100 m universel
  100 m T47
  200 m T47

Championnats du monde

 Championnats du monde 2019 à Dubaï :
  100 m T47

Références

Liens externes

Athlète handisport américaine
Coureuse de 100 mètres
Coureuse de 200 mètres
Championne paralympique d'athlétisme
Championne paralympique américaine
Médaillée d'argent paralympique américaine
Championne du monde d'athlétisme handisport
Athlète (femme) aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en avril 1998
Naissance à Cleveland

Brittni Mason


Gauche caviar ("Caviar left") is a pejorative French term to describe someone who claims to be a socialist while living in a way that contradicts socialist values. The expression is a political neologism dating from the 1980s and implies a degree of hypocrisy. The dictionary Petit Larousse defines left caviar as a pejorative expression for a "Progressivism combined with a taste for society life and its accoutrements". One description referred to it as "the free-thinking, authority-hating, individualistic, tolerant, socialist position... which shaded into a bohemian, existential, communitarian, fairly depressed" worldview espoused by people with money and good clothes.

The concept is broadly similar to the English Champagne socialist, the American Limousine liberal or latte liberal,  the German Salonkommunist or Champagnersozialist, the Dutch salonsocialist, the Italian Radical chic, the Polish kawiorowa lewica, the Portuguese esquerda caviar, the Spanish pijoprogre, the Argentinian Spanish zurdo con osde, the Chilean Spanish red set, the Peruvian Spanish  Izquierda Caviar and the Danish Kystbanesocialist, referring to well-off coastal neighborhoods north of Copenhagen. Other similar terms in English include Hampstead liberal, liberal elite, chardonnay socialist, smoked salmon socialist, and Bollinger Bolshevik.

Usage
The term was once prevalent in Parisian circles, applied deprecatingly to those who professed allegiance to the Socialist Party, but who maintained a far from proletarian lifestyle that distinguished them from the working-class base of the French Socialist Party. A more explicit reference identified this group as left-wingers who speak with great passion about the plight of the poor while eating caviar in their spectacular Parisian duplex apartment.

The label was also employed by detractors to describe François Mitterrand. This was further reinforced by the fact that several members of his administration were identified as part of the gauche caviar such as Jack Lang, who was the culture minister.

In early 2007, Ségolène Royal was identified with the gauche caviar when it was revealed that she had been avoiding paying taxes. The description damaged her campaign for the French presidency. Similarly French politician  Bernard Kouchner and his wife Christine Ockrent have been labelled with the term. However, his appointment as Minister of Foreign Affairs was not hampered by the label. Other supposed members of this gauche caviar include Dominique Strauss-Kahn, the former IMF managing director, and his wife, the journalist Anne Sinclair, heiress to much of the fortune of her maternal grandfather, the art dealer Paul Rosenberg. It is said that around 2015, the gauche caviar supported also the Greek government of SYRIZA and PM Tsipras, "desperate for a new 'anti-imperialist hero' after Hugo Chavez's death".

Similarly, Emmanuel Macron has been accused by opponents of being the archetype of this label, claiming a socialist background while implementing right wing policies. Since the beginning of his term, these accusations have contributed to a growth in his unpopularity.

The weekly news magazine, Le Nouvel Observateur, has been described as the "quasi-official organ of France's 'gauche caviar'".

Regardless of whether gauche caviar is accepted by those given such label, politicians who fit this classification wield power in the French polity. For instance, during the administration of Mitterrand, a number of policies were adopted to avoid offending this group, which included the Gais pour la liberte (Gays for freedom).

See also
Baizuo
Armchair revolutionary
Armchair warrior
Chickenhawk

References

Further reading

Class-related slurs
Metaphors referring to food and drink
Political metaphors referring to people
Politics of France

Gauche caviar


Drama Club : option théâtre (Drama Club) est une série télévisée de documentaire parodique américaine en 10 épisodes de 22 minutes, créée par Monica Sherer et Madeline Whitby et diffusée entre le  et le  sur le réseau Nickelodeon.

En France, la série sera diffusée à partir du  sur Nickelodeon.

Synopsis
Le club de théâtre du collège de Tookus est dirigée par la collégienne Mack qui est ravi de prendre en charge la nouvelle comédie musicale. Elle compte avec les membres mettre leur club sous les feux des projecteurs. Cependant, après que leur chorégraphe ait subi une blessure, Mack et les collégiens ont réalisés qu'ils avaient besoin d'aide d'une star de football.

Distribution

 Telci Huynh : Mack
 Nathan Janak : Oliver
 Lili Brennan : Darcy
 Kensington Tallman  : Bianca
 Chase Vacnin : Bench
 Artyon Celestine : Skip

  : Sniffet
 Neska Rose : Gertie
 Reyn Doi : Kurtis
 Ithmar Enriquez : Gibbins
 Marcus Folmar : Cobbler
 Pilot Bunch : Colin

Production
La première mondiale a eu lieu sur l'application Nick et Nick.com le 13 mars 2021, et sur Nickelodeon le 20 mars 2021.

Fiche technique

 Titre original : Drama Club
 Titre français : Drama Club : option théâtre
 Création : Monica Sherer, Madeline Whitby
 Réalisation : Eric Falconer
 Musique : Jamie Jackson

 Direction artistique : Erin Eskila
 Décors : Eric Liebrecht
 Costumes : Jordy Scheinberg
 Son : Rob Embrey
 Montage : Adam Beamer, Matthew Diezel
 Casting : Nickole Doro, Shayna Sherwood
 Production : Don Dunn
 Sociétés de production : AwesomenessTV, Nickelodeon Productions, CBS Studios
 Sociétés de distribution : Nickelodeon, CBS Media Ventures
 Pays d'origine :
 Langue originale : Anglais
 Format : Couleur - HDTV 1080i - 16:9 - Stéréo
 Genre : Comédie, Mockumentaire
 Nombre de saisons : 1
 Nombre d'épisodes : 10
 Durée : 22 minutes
 Dates de première diffusion :
 Royaume-Uni :
 France :

Épisodes
 Coup de théâtre au club de théâtre (Drama in the Drama Club)
 La transformation de Bench (Build A Bench)
 Pas de téléphone à Tookus (Phoneless in Tookus)
 Le poncho porte-bonheur (Luck Be a Poncho Tonight)
 L'heure de gloire de Sniffet (15 Sniffets of Fame)
 S.A.D. (S.A.D)
 Les Slumber Games (Slumber Games)
 La fantôme de l'Auditorium Farth (The Phantom of Farth Auditorium)
 Répétition générale (Stress Rehearsal)
 Le spectacle va peut-être continuer (The Show Might Go On)

Références et notes

Liens externes

Série télévisée américaine des années 2020
Émission télévisée de Nickelodeon
Série télévisée de Nickelodeon
Série télévisée de CBS Studios

Drama Club : option théâtre


Ömerli, Adana ilinin Karaisalı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı Ömeroğullarından gelmiştir.

Coğrafya
Adana iline 80 km, Karaisalı ilçesine 35 km uzaklıktadır.

Nüfus

Karaisalı'nın mahalleleri

Ömerli, Karaisalı


Ebu Eyyub El Ensari, doğum adı Halid bin Zeyd bin Kuleyb (Arapça: أبو أيوب الأنصاري; ö. 672 veya 674), Hicret'ten sonra Muhammed'i Medine'deki evinde konuk eden ve Türkiye'de "Eyüp Sultan" olarak tanınan kişidir.

Hazrec oymağından olan Eyüp Sultan göçten iki yıl kadar önce hanımı ile birlikte Müslüman oldu. 622'de gerçekleşen 2. Akabe biatında bulundu. Muhammed'i Mekke'den Medine'ye göç ettikten sonra yedi ay kadar evinde konuk etti. Bu sebeple kendisine bu olaydan sonra Mihmandar-ı Nebevi veya Mihmandar-ı Resul de dendiği olmuştur.

Muhammed ile birlikte Bedir Savaşı, Uhud Savaşı, Hendek Savaşı, Hayber Savaşı, Mekke'nin Fethi ve Huneyn Savaşı  başta olmak üzere bütün gazvelere katıldı. Savaşlarda Muhammed'e bir zarar gelmesin diye hiç yanından ayrılmaz, bazı geceler onun çadırı etrafında nöbet tutardı. Muhammed'in vahiy katiplerinden olan Eyüp Sultan kendisine sorulan pek çok dinsel konuda, fetva verdi.

Halife Ebu Bekir zamanındaki savaşlara, halife Ömer zamanında yapılan Suriye, Filistin ve Mısır seferlerine, halife Osman zamanında Kıbrıs seferinde katıldı. Kendisi sağlıklı olan herkesin Allah yolunda savaşa katılması gerektiğine inanıyordu.
90'lı yaşlarında katıldığı ikinci İstanbul kuşatması sırasında ölmüştür. Vasiyeti üzerine İstanbul surlarının dibine gömüldüğü söylenir. İstanbul'un Fethi'den sonra Akşemsettin keşif yoluyla mezarını buldu. Fatih Sultan Mehmet, İstanbul'un fethinden hemen sonra mezarının bulunduğu yere külliye yaptırdı. Osmanlı padişahları Eyüp Sultan Türbesi önünde yapılan kılıç alayı ile tahta çıkardı. Mezarının bulunduğu Eyüpsultan İlçesi adını ondan almıştır.

Kaynakça

Ebu Eyyûb el-Ensarî
Sahabe
576 doğumlular
Medine doğumlular
624 yılında ölenler
İstanbul'da defnedilenler
Medineli sahabe
Hazrec kabilesi mensubu sahabe
Bedir Muharebesi'ne katılan sahabe
Uhud Muharebesi'ne katılan sahabe
Hendek Muharebesi'ne katılan sahabe
Mekke'nin Fethi'ne katılan sahabe
Çatışmada ölenler
Ensar
Raşidîn Medine valileri

Ebu Eyyûb el-Ensarî


Os resultados do Carnaval de Porto Alegre em 2022, foram divulgados no dia 10 de maio no Complexo Cultural do Porto Seco. A campeã foi a Imperadores do Samba apresentando o enredo: Um Espetáculo Entre os Palcos da Cidade.

Série Ouro

Série Prata

Série Bronze

2022
Porto Alegre
2022 no Rio Grande do Sul

Resultados do Carnaval de Porto Alegre em 2022


Austin Allegro var en personbil, fremstillet af den britiske bilkoncern British Leyland mellem 1973 og 1983.

Baggrund
BMC 1100/1300 havde været Englands bedst sælgende bil gennem det meste af 1960'erne, men den mistede efterhånden føringen til den konventionelle Ford Cortina. Efter British Leyland Motor Corporation etableredes i 1968, prioriterede den nye ledelse arbejdet med Morris Marina, som skulle konkurrere direkte med Cortina'en. Arbejdet med efterfølgeren til 1100/1300-modellen måtte vente. Man indså, at den nye bil aldrig ville nå forgængerens produktionsmængder, og derfor satsede man på en lidt speciel bil, for dem der ønskede teknisk avancerede løsninger og anderledes design. George Turnbull var ansvarlig for Austin/Morris i British Leyland, og ledede arbejdet med at udvikle Austin Allegro.

Allegron byggede videre på forgængerens tekniske grundlag ifølge Sir Alec Issigonis Mini. Den havde tværliggende motor og forhjulstræk, med gearkasse monteret under motoren. Den hydrauliske/hydrolastiske affjedring blev videreudviklet til Hydragas, hvor fjederelementerne nu var fyldt med komprimeret gas som i Citroën. Ligesom forgængeren nøjedes man først med en sedanudgave. Dem, der havde brug for mere plads, var først henvist til Austin Maxi, men senere kom også Allegro'en som combi-version.

Allegro

Bilen blev præsenteret i maj 1973. Modtagelsen var forsigtig positiv, selv om nogle klagede over den specielle form, den lave ydeevne og den ting, som folk for det meste forbinder med Allegroen: det firkantede rat.

I oktober 1975 kom Allegro Series 2 med hårdere affjedring, mere benplads og rundt rat.

I efteråret 1979 blev Allegro Series 3 præsenteret med ny front og interiør. 1100-motoren blev erstattet af en mindre 1-liters variant. Den mest efterspurgte forbedring, en halvkombi-bagklap, fandtes dog ikke inden for British Leyland budget. Det måtte vente, indtil efterfølgeren Maestro blev præsenteret 1983.

Allegroen har fået skyld for alt, der gik galt i British Leyland i 1970'erne med dårlig kvalitet, dårlig timing, ulige eller utvivlsomt grimme former og en fuldstændig mangel på følelse af, hvad markedet krævede. Trods dette solgte bilen ikke så dårligt på hjemmemarkedet. Udenfor Storbritannien var den næsten usælgelig.

Vanden Plas 1500

Vanden Plas præsenterede deres luksusversion af Allegroen i 1974. Ligesom forgængeren Vanden Plas Prinsesse 1300 havde den en virkelig luksuriøs indretning med læder og træ. Bilen fandtes med 1500 og 1750 motor. Produktionen blev flyttet til fabrikken MG i Abingdon 1979, og både modellen og mærket 'Vanden Plas' forsvandt, da fabrikken blev nedlagt det følgende år.

Innocenti Regent

Efter at British Leyland standsede produktionen af Morris/Austin 1100/1300 i Italien, forsøgte Innocenti at sælge Allegroen under navnet Innocenti Regent i stedet, men kunne ikke klare sig i konkurrencen med Fiat. Produktionen blev stoppet efter 18 måneder i slutningen af 1975, og BL solgte Innocenti til De Tomaso.

Motor
De mindste versioner af Allegroen blev solgt med BMC's A-motor, taget fra forgængeren.

Desuden blev bilen solgt med den mere moderne E-motor, fra Austin Maxi.

Begge versioner: 4-cylindret rækkemotor.

OHV : OverHead Valva (Stødstangsmotor med overliggende ventiler).

SOHC : Single OverHead Cam (Enkelt Overliggende Knastaksel).

Referencer

Eksterne henvisninger
 International Allegro-klub.

Litteratur
 Graham Robson: The Cars of BMC, 1987.

Små mellemklassebiler
Forhjulstrukne biler
Biler introduceret i 1973
Biler fra 1970'erne
Biler fra 1980'erne
Allegro
Stationcars

Austin Allegro


An Trisetum micans in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Norman Loftus Bor. An Trisetum micans in nahilalakip ha genus nga Trisetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trisetum

Trisetum micans


عيسى بن زايد آل نهيان هو نجل الرئيس الراحل لدولة الإمارات العربية المتحدة الشيخ زايد بن سلطان آل نهيان، والأخ غير الشقيق للرئيس السابق للإمارات الشيخ خليفة بن زايد آل نهيان.
هو رئيس مجلس إدارة إحدى شركات التطوير العقاري في دولة الإمارات.

نسبه

عيسى بن زايد بن سلطان بن زايد بن خليفة بن شخبوط بن ذياب بن عيسى بن نهيان بن فلاح بن هلال بن فلاح بن محمد بن سلطان بن محمد بن هلال بن جبلة بن أحمد بن إياس بن عبد الأعلم بن برسم بن الأسعد بن حبيب بن عمرو بن كاهل بن أسلم بن تدول بن تيم اللات بن رفيدة بن ثور بن كلب بن وبرة بن تغلب بن حلوان بن عمرو بن الحافي بن قضاعة.

واختُلف في نسب قضاعة:
 فقيل: هو قضاعة بن مالك بن حمير بن سبأ بن يشجب بن يعرب بن قحطان
 وقيل: قضاعة بن معد بن عدنان

شريط تعذيب
تم تصوير شريط تعذيب في موقع ما بالصحراء في عام 2004 برفقة بعض الأشخاص أحدهم يرتدي زي الشرطة يقومون بتعذيب شخص موثوق القيد يُعتقد أنه أفغاني حيث تم ضربه بالسياط وبقطعة خشب تحوي مسمارا وتعذيبه بالكهرباء وإدخال العصا في مؤخرته ثم دهسه بالسيارة. بثت الشريط قناة إيه بي سي نيوز ومن ثم ذاع الشريط عبر وسائل الإعلام ومنها الإنترنت. وبدأت محاكمته بتهمة التعذيب في أبوظبي.

هرَّبَ رجل الأعمال بسام النابلسي الشريط وأضاف أنه تعرض أيضا للتعذيب من قبل عيسى، وقال إن عيسى متورط في 25 عملية تعذيب أخرى.

نتائج التحقيقات
ظهر عيسى في يوم 14 كانون الأول/ديسمبر 2009 امام المحكمة ونفى التهم الموجة إليه. انتهت المحاكمة يوم 10 كانون الثاني/يناير 2010 وبرأت المحكمة عيسى من تهمة اغتصاب وتعذيب محمد شابور. أما بسام النابلسي الذي أُجبر على تصوير التعذيب رفقة أخيه غسان النابلسي فقد حكم عليهما غيابيا بمدة خمس سنوات في السجن.
وقد انتقدت منظمة مراقبة حقوق الإنسان هذه القرارات.

المصادر

آل نهيان
أبناء رؤساء الإمارات العربية المتحدة
أبناء ملوك
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أبو ظبي
تعذيب
تعذيب في الإمارات العربية المتحدة
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة (أشخاص أحياء)
عائلة آل نهيان
مستثمرون إماراتيون
مطورو العقارات والممتلكات
مواليد 1971
مواليد في الإمارات العربية المتحدة

عيسى بن زايد آل نهيان


Ned or NED may refer to:

People
 Ned (given name)
 Ned (Scottish), a slang term for a Scottish urban youth who engages in hooliganism

Organisations
 National Endowment for Democracy, a U.S. non-profit organization
 NED University of Engineering and Technology, named after Nadirshaw Edulji Dinshaw, located in Karachi, Sindh, Pakistan

In arts and entertainment
 Ned (film), a 2003 Australian film
 Neds (film), a 2010 British film
 N.E.D., a rock band consisted of medical doctors
 Ned, the title character of Ned's Declassified School Survival Guide, a Nickelodeon sitcom
 Ned, the title character of Ned's Newt, a 1990s Canadian animated series
 Ned, the title character of The Misfortune of Being Ned, a webseries
For a full list of fictional characters named Ned, see Ned (given name)#Fictional characters.

In science, technology and medicine
 Named entity disambiguation, the task of determining the identity of entities mentioned in text
 Nano-emissive display, a type of flat panel display
 NASA/IPAC Extragalactic Database, a database of information on astronomical objects outside the Milky Way galaxy
 National Elevation Dataset, topographic data
 NED, National edeposit, an Australian online depository for legal deposit of electronic documents
 NED, acronym for "No evidence of disease", a term used by oncologists to describe the condition of a person with cancer who has been successfully treated and is in complete remission
 North east down axial system
 NED, acronym for "Nasal EPAP Dilator," a term used for a nasal device that combines nasal dilation with nasal EPAP (Expiratory Positive Air Pressure) to treat snoring and sleep disordered breathing

In business
 New England Digital, a discontinued company producing music synthesizers
 A non-executive director of a company

Other uses
 Ned, Tullyhunco, a townland in the parish of Killeshandra, barony of Tullyhunco, county of Cavan, Republic of Ireland
 Nederland, or the Netherlands, a country of which the IOC and FIFA abbreviation is NED
 "New Engine Desperado", a type of UK railfan, see Glossary of United Kingdom railway terms
 New English Dictionary, the original title of the Oxford English Dictionary

NED


Black cumin can refer to the seeds of either of two quite different plants, both of which are used as spices:

 Elwendia persica, black cumin is considered similar to caraway, but they are two distinctly different plants. The seeds differ dramatically in shape, color and size. Caraway seeds appear brown in color, while Black Cumin is mostly black with a slight curve shape. This seed may be used in rice water to bring a slight flavor to the rice.
 Nigella sativa, black caraway is also called kalonji or nigella, and more common in the Far East, Mideast, Bangladesh, India and Africa. Nigella sati a is multi-shaped seed, pure dark black, with no other visible colors on it. This seed is used at the beginning of Indian Subcontinent cuisine to flavor the oil, onions, other spices, meats and vegetables.

Black cumin


جليونيم اسم استخدمه النساخ اليهود بين 100 و135 م للإشارة إلى الأناجيل.

تلاعب بالكلمات
قام الحاخام مئير اليوناني الأصل بالتلاعب بكلمة ἐυαγγέλιον (إنجيل) بترجمتها مثل كلمة «لا قيمة [أن يكتب] على صحيفة». بينما سمى الحاخام يوحنن الإنجيل «أون هجلون» أي صحيفة الذنب، وأشار فقط إلى إنجيل واحد.

أمثلة في التلمود
في المقطع المقتطف أدناه لا تعني كلمة جليون أناجيل ثلاثة أو أربعة بل عدة نسخ للكتاب نفسه.
كتب جليونـ[يم] و[كتب] المينيم (اليهود المسيحيين) لا تنقذ من النار، بل يجب حرقها مع أسماء الله المكتوبة فيها. قال ر. يوسي الجليلي: «في أيام الأسبوع تقطع منها أسماء الله وتخفى بينما يحرق الباقي.»... وقال ر. إشمعيل: «لا تنقذ من النار ولا تنقذ من الاهتراء أو إذا ما وقعت في الماء أو أصابها ضرر آخر»

اقتطافات تلمودية من الأناجيل
اقتطف الإنجيل مرتين في حادثة في بابل: «الأب جمليئل الثاني (حوالي 100 م) وأخته زوجة الحاخام إليعزر كانا يسكنان قرب فيلسوف له سمعة رفض الرشوة. أرادت السخرية منه فأخذت شمعدان ذهب إليه وقالت: أريد أن أكون شريكة إرث، فأجاب: قسمي. قالت: مكتوب في التوراة:» لا ترث البنت إن كان هناك ابن«أجاب: بما أنك منفية من أرضك فقد ألغيت توراة موسى وحل مكانها الإنجيل الذي فيه:» يرث الابن والبنت معا«. أحضر جمليئل إليه حمارا ليبيا في اليوم التالي فقال الفيلسوف:» أطع أمر الإنجيل الذي كتب فيه: «لم أت لأنقص تعليم موسى بل لأضيف عليه» ومكتوب في التوراة: إذا كان هناك ابن لا ترث البنت«فقالت المرأة له: ليضيء نورك كالشمعة، وقال جمليئل: أتى الحمار وهدم الشمعدان.»

لا يمكن التأكد بأن هذه الشريعة الجديدة عن حق البنات بالإرث كانت موجودة في الإنجيل العبري الأصلي، وغير ذلك لا يوجد ذكر للأناجيل في التلمود أو المدراش.

مصادر
 دائرة المعارف اليهودية 1901-1906

مراجع

المسيحية القديمة
المسيحية المبكرة واليهودية
الهرطقة في اليهودية
تاريخ المسيحية
حوارات مسيحية يهودية
صوفية يهودية
نقد كتابي

جليونيم


Monssen ist der Nachname von

 Carl Monssen (1921–1992), norwegischer Ruderer
 Elke Monssen-Engberding (* 1950), deutsche Juristin
 Sigurd Monssen (1902–1990), norwegischer Ruderer

Monssen


NK Varaždin hrvatski je nogometni klub iz Varaždina, koji se trenutačno natječe u HNL-u.

Povijest
Direktni nasljednik kluba osnovanog 1931. godine koji je nosio imena Slavija, Tekstilac, Varteks i Varaždin. Osnovan je radi financijskih i organizacijskih teškoća svog prethodnika. Cilj ovog pothvata je postaviti varaždinski nogomet na zdrave financijske temelje, odnosno da klub bude bez dugova ali i bez potraživanja. Ovim projektom vjerojatno lošije prolaze vjerovnici, bivši nogometaši i djelatnici kluba zbog teške naplativosti duga od starog kluba u stečaju. Stari klub otišao je u stečaj i njegovi dugovi od četrdesetak milijuna kuna. Grad Varaždin novom trećeligašu iskazao je namjeru ustupiti i stadion na duži niz godina.

Sljedbenik NK Varteksa, dosadašnji ligaš NK Varaždin, koji se natjecao u 3. HNL – Istok, preimenovan je u Varaždinski športski nogometni klub, VŠNK Varaždin i on je otišao u stečaj, dok klub koji je dotad djelovao pod imenom NK Varaždin Škola nogometa sljedeću sezonu se natjecao u 3. HNL – Istok, ali pod novim imenom NK Varaždin Varaždin. Novi NK Varaždin kao pobjednik 1. ŽNL Varaždin trebao je igrati Međužupanijsku ligu, no kako nitko iz Međužupanijske lige nije htio ići u 3. HNL – Istok, u ispražnjeno je mjesto uskočio novi NK Varaždin.

U sezoni 2018./19. osvojili su 2. HNL te se tako nakon 7 godina prvoligaški nogomet vratio u Varaždin.

Trener Škole nogometa je Zoran Kastel.

Uspjesi
 2. HNL
 prvak: 2018./19., 2021./22.
 doprvak: 2017./18.

 3. HNL – Istok
 doprvak: 2016./17.

 1. ŽNL Varaždinska
 prvak: 2014./15.

 Kup ŽNS Varaždin
 pobjednik: 2016./17., 2017./18., 2018./19.
 finalist: 2015./16.

Mlađe Kategorije
 Hrvatski juniorski kup
 pobjednik: 2021./22.

Pregled po sezonama

Poznati igrači
 Leon Benko
 Oliver Zelenika

Unutarnje poveznice
 NK Varaždin
 NK Varteks Varaždin (2011.)
 NK Sloboda Varaždin

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice
Facebook
Transfermarkt
Varaždin rezultati – aktualni rezultati NK Varaždin

Šport u Varaždinu
Varaždin
 Varaždin

NK Varaždin Varaždin


The Crusher treći je studijski album Amon Amartha, švedskog sastava melodičnog death metala. Diskografska kuća Metal Blade Records objavila ga je 8. svibnja 2001. Godine 2009. objavljeno je novo izdanje albuma s pjesmama snimljenim uživo u Bochumu u Njemačkoj.

Popis pjesama

Osoblje

 Amon Amarth

 Johan Hegg – vokali
 Ted Lundström – bas-gitara
 Johan Söderberg – gitara
 Olavi Mikkonen – gitara
 Fredrik Andersson – bubnjevi

 Ostalo osoblje

 Lars Szöke – inženjer zvuka
 Thomas Ewerhard – naslovnica, grafički dizajn
 Peter in de Betou – mastering
 Peter Tägtgren – miks
 Tom Thiel – naslovnica

Izvori

Albumi sastava Amon Amarth
Albumi iz 2001.

The Crusher


Mlinica Markićuša u selu Kamenmostu (Kamenu Mostu), općina Podbablje, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Mlinica Markićuša nalazi se na desnoj obali rijeke Vrljike zapadno od mosta u naselju Kamenmost. Zgrada mlinice je katnica pravokutnog tlocrta, građena od nepravilno tesanog kamena nejednake veličine, s dvostrešnim krovom pokrivenim crijepom. U prizemlju se nalazilo deset mlinova, a na katu su bile ostave. Građena je vjerojatno tijekom 18. i 19. stoljeća.

Zaštita
Pod oznakom Z-4593 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "javne građevine".

Izvori

Zaštićene gospodarske građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Podbablje
Markićuša

Mlinica Markićuša u Kamenmostu


Kosmos 2538, ruski vojni satelit nepoznate namjene iz programa Kosmos. Pretpostavlja se da je vjerojatno vrste KJuA br. 2. Prema izjavi ruskog ministarstva obrane, satelit je za proučavanje umjetnih i prirodnih učinaka svemira na ruske svemirske letjelice i kalibriranje radarskih sustava zračnih i svemirskih snaga.

Lansiran je 10. srpnja 2019. godine s kozmodroma Pljesecka, s mjesta 43/4. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Sojuz-2.1v/Volga. Orbita mu je 616 km u perigeju i 623 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 97,88°. Spacetrackov kataloški broj je 44423. COSPARova oznaka je 2019-039-C. Zemlju obilazi u 97,09 minuta.

S njim su lansirana još tri satelita nepoznate namjene. Razgonski blok Volga 14S46 br. 3 je u niskoj orbiti oko Zemlje.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Kosmos 2535, ..., 2538 (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2538


Aşağıdaki listede daha önce geçmişte kendi yönetimini devralmayan bölgeler yer almaktadır.

 Alaska, 1959'de Birleşik Devletler'de eyalet statüsü kazandı.
 Cocos Adaları (Avustralya), 1984'te statüsü değişti.
 Cook Adaları (Yeni Zelanda), 1965'te statüsü değişti.
 French Establishments in India, 1947'de statüsü değişti şu anda Hindistan'ın parçasıdır.
 French Establishments in Okyanusya, 1947'de statüsü değişti. Şu an Fransız Polinezyası ve Wallis ve Futuna Adaları; Yeni Kaledonya olarak biliniyor.
 Fransız Guyanası, 1947'de statüsü değişti.
 Goa1961'de statüsü değişti. Şu an Hindistan'ın parçası.
 Grönland (Danimarka), 1954'te statüsü değişti.
 Guadeloupe and Dependencies (Fransa), 1947'de statüsü değişti.
 Hawaii, 1959'de Eyalet olarak ABD'ye katıldı.
 Hong Kong (Birleşik Krallık), 1972,statüsü değişti
 Ifni(en) (İspanya), 1969, statüsü değişti (günümüzde Fas'ın parçasıdır)
 Makao (Portekiz), 1972, statüsü değişti
 Martinik (Fransa), 1947, statüsü değişti
 Hollanda Antilleri, 1953, statüsü değişti
 Niue (Yeni Zelanda), 1974'te statüsü değişti.
 Kuzey Mariana Adaları (Birleşik Devletler), 1990'da İngiliz Milletler Topluluğuna katılarak statüsü değişti.
 Panama Kanal Bölgesi (Birleşik Devletler), 1947'de statüsü değişti. Şu anda Panama'nın parçasıdır.
 Puerto Rico (Birleşik Devletler), 1953'te statüsü değişti.
 Réunion (Fransa), 1947'de statüsü değişti.
 São João Baptista d'Ajudá (Portekiz), 1961'de statüsü değişti. ( Günümüzde Benin'in parçasıdır)
 Saint Pierre ve Miquelon (Fransa), 1947'de statüsü değişti.
 Surinam (Hollanda), 1953'te statüsü değişti. (Günümüzde Surinam adıyla bağımsız bir ülkedir.)
Bağımsızlığına Kavuşanlar
 Aden 1967'de Birleşik Krallık'tan Güney Yemen olarak bağımsızlığını kazanmıştır ve günümüzde de Yemen'in parçasıdır.
 Angola, 1975'te Portekiz'den bağımsızlığını kazanmıştır.
 Antigua ve Barbuda, 1981'de Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Bahamalar, 1973'te Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Barbados, 1966'de Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Basutoland, 1966'de Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmış ve Lesoto adını almıştır.
 Bechuanaland, 1966'den Botsvana adıyla bağımsızlığını kazanmıştır.
 Belçika Kongosu, 1960'ta Belçika'dan bağımsızlığını kazanmıştır. Günümüzdeki adı Demokratik Kongo Cumhuriyetidir.
 İngiliz Guyanası, 1966'de Guyana adıyla Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 İngiliz Hondurası, 1981'de Belize adıyla Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 İngiliz Somaliland, 1960'ta Somali'nin parçası olarak Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Britanya Togoland, 1961'de Birleşik Krallık'tan Gana adıyla bağımsızlığını kazanmıştır.
 Brunei, 1984'te Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır. Günümüzde Birleşmiş Milletler'de adı Brunei Darusselam olarak bilinir.
 Kamboçya, 1953'te Fransa'dan bağımsızlığını kazanmıştır.Fransız Hindiçini parçasıydı.
 Kamerunlar 1960'ta Fransa'dan Kamerun olarak bağımsızlaşmıştır.
 Britanya Kamerunu 1961'de Nijerya ve Kamerun'a katılmıştır.
 Yeşil Burun Adaları, 1975'te Portekiz'den bağımsızlaşmıştır.
 Komorlar, 1975'te Fransa'dan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Kongo, 1960'ta Fransa'dan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Kıbrıs, 1960'ta Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Dominika, 1978'de Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Doğu Timor, 20 Mayıs 2002'de Endonezya'dan bağımsızlığını kazandı.
 Ellice Adaları önceleri Gilbert & Ellice Adaları Kolonisi'nin parçasıydı, 1978'de Tuvalu adıyla Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazandı.
 Fas, 1956'de Fransa'dan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Fernando Póo ve Río Muni, Öneceleri İspanyol Ginesi olarak bilinirdi. 1968'de Ekvator Ginesi adıyla İspanya'dan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Fiji Adaları 1970'te Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Fransız Ekvatoral Afrikası, 1960'ta Fransa'dan Çad ve Gabon olarak bağımsızlığını kazanmıştır.
 Fransız Nijeri, 1960'ta Fransa'dan Nijer, Senegal ve Yukarı Volta (günümüzde Burkina Faso) adıyla bağımsızlığını kazanmıştır.
 Fransız Somaliland, also known as French Territory of the Afars and the Issas, 1977, on independence from France as Cibuti
 Fransız Sudanı, 1960'ta Mali, Fildişi Sahili ve Moritanya olarak Fransa'dan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Fransız Togoland, 1960'ta Toga adıyla Fransa'dan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Fransız Batı Afrikası, 1960'ta Dahomey adıyla Fransa'dan bağımsızlığını kazanmıştır şu anki adı Benin'dir.
 Gambiya, 1965'te Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Gilbert Adaları, 1979'de Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Altın Sahili, 1957'de Gana adıyla Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Grenada, 1974'te Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Gine, 1958'de Fransa'dan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Jamaika, 1962'de Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Kenya, 1963'te Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Laos (Önceleri Fransız Hindiçini'nin parçasıydı) 1949'da Fransa'dan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Madagaskar, 1960'ta Fransa'dan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Malaya, 1957'de Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır. Şimdi Malezya'nın parçasıdır.
 Malta, 1964'te Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Marshall Adaları 1990'de ABD'den bağımsızlığını kazanmıştır.
 Mauritius, 1968'de Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Mikronezya 1990'da ABD'den bağımsızlığını kazanmıştır.
 Mozambik, 1975'te Portekizden bağımsızlığını kazanmıştır.
 Nauru, 1968, on independence from United Nations trusteeship administered by Australia on behalf of the United Kingdom, Australia, and New Zealand
 Netherlands Indies, 1949'de Hollanda'dan Endonezya adıyla bağımsızlığını kazanmıştır.
 Netherlands New Guinea, 1963'te Endonezya'ya katılmıştır.
 New Guinea, 1975'te Avustralya'dan Papua Yeni Gine adıyla bağımsızlığını kazanmıştır.
 New Hebrides, 1980, on independence from Anglo-French Condominium as Vanuatu
 Nijerya, 1960'ta Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını devr almıştır.
 Kuzey Borneo ( Sabah adıyla da bilinir), 1963'te Malezya Federasyonuna katılmıştır.
 Kuzey Rodezya, 1964'te Zambiya adıyla Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Nyasaland, 1964'te Malavi adıyla Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Palau, 1994'te ABD'den bağımsızlığını kazanmıştır.
 Papua, 1975'te Papua Yeni Gine'nin parçası olarak Avustralya'dan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Gine-Bissau, 1973'te Gine-Bissau adıyla Portekiz'den bağımsızlığını kazanmıştır.
 Ruanda-Urundi, 1962'de Ruanda ve Burundi adıyla Belçika'dan bağımsızlığını kazanmıştır.
 São Tomé ve Príncipe, 1975'te Portekiz'den bağımsızlığını kazanmıştır.
 Saint Kitts ve Nevis, 1983'te Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Saint Lucia, 1979'de Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Saint Vincent, 1979'de Birleşik Krallık'tan (Saint Vincent and the Grenadines) adıyla bağımsızlığını kazanmıştır.
 Sarawak, 1963'te Malezya Federasyonuna katılmıştır.
 Seyşel Adaları, 1976'de Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Sierra Leone, 1961'de Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Singapur, 1963'te Malezya Federasyonuna katılmış, 1965'te Singapur adıyla ayrı bir devlet olmuştur.
 Solomon Adaları Protectorate, 1978'de Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Somaliland, 1960'ta Somali'nin parçası olarak İtalya'dan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Güney Rodezya, 1980'da Zimbabve adıyla bağımsızlığını kazanmıştır.
 Güneybatı Afrika, 21 Mart 1990'da Namibya adıyla Güney Afrika'dan bağımsızlığını devr almıştır.
 Esvatini, 1968'de Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır. Güneybatı Afrika'da bir ülkedir.
 Tanganyika, 1961'de Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır. (şu anda Tanzanya'nın parçasıdır)
 Trinidad ve Tobago, 1962'de Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Tunus, 1956'da Fransa'dan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Ubangi-Chari, 1960'ta Fransa'dan Orta Afrika Cumhuriyeti (Central African Republic) olarak bağımsızlığını kazanmıştır.
 Uganda, 1962'de Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır.
 Vietnam (önceleri Fransız Hindi-Çin). 1954'te Fransa'dan bağımsızlığını  kazanmıştır.
 Batı Samoa, 1962'de Yeni Zelanda'dan bağımsızlığını kazanmıştır. (Birleşmiş Milletler'de Samoa adıyla bilinir. )
 Zanzibar, 1963'te Birleşik Krallık'tan bağımsızlığını kazanmıştır halen Tanzanya'nın parçasıdır.

Kaynakça
 Wikipedia/Colonialism
 Wikipedia/Spanish Colonization
 Wikipedia/British Empire
 History of United States
 French Colonial Empires
 Wikipedia/United Nations list of Non-Self-Governing_Territories
 Non-Self-Governing Territories listed by General Assembly of the United Nations in 2002.

Ayrıca bakınız
 Sömürgecilik
 Emperyalizm
 Kültür Emperyalizmi
 Antiemperyalizm
 Yeni Sömürgecilik
 XIX. YY. Sömürgecilik Faaliyetleri
 Addis Ababa Konferansı

Dış bağlantılar
 Basic Statistics for United States Imperialism
 British Empire
 Wikipedia/Frontier
 Decolonisation

Birleşmiş Milletler
Sömürgecilik
Tartışmalı bölgeler
Ülke listeleri
Siyaset listeleri

Birleşmiş Milletlerin statüsü değişen bölgeler listesi


Anne-Julie Foght Schütt (født 2. december 1991) er en en del af det danske sejllandshold. Hun sejler 49'erFX sammen med Iben Nielsby og vandt i 2016 VM-sølv sammen med sin tidligere sejlmakker, sin søster Maiken Foght Schütt. Anne-Julie er gast i båden.

Anne-Julie Foght Schütt er fra Horsens, men bor nu i Aarhus, hvor hun udover sin sejlsportskarriere også læser uddannelsesvidenskab på Aarhus Universitet. Her er hun en del af AU Elitesport.

Karriere
Schütt sejler fra Horsens sejlklub, hvor hun startede som syvårig med at sejle optimistjolle, og i sine ungdomsår sejlede både Europa og Laser Radial. Under et ophold på Aarhus Idrætshøjskoles sejlerakademi i 2010 prøvede hun kræfter med Melges 24, som hun fik en 5. plads i ved EM i sommeren 2011. Herefter begyndte hun at sejle 29'er XX, og siden sommeren 2012 har hun sejlet 49'er. Det var først med sin søster Maiken Foght Schütt og sidenhen med Iben Nielsby.

I 2017 fik Anne-Julie og Iben Nielsby en 10. plads ved VM. Op igennem 2018 fik hun fem placeringer mellem 13. og 17. plads, indtil de ved Portugal Grand Prix i december 2018 fik en 2. plads. Det var samtidig det første stævne, de deltog i, under ledelse af deres nye træner Jena Mai Hansen. I februar 2019 sluttede de på en samlet 4. plads ved World Cup i Miami.

Noter

Sejlsportsfolk fra Danmark

Anne-Julie Foght Schütt