Ussana ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Metropolitanstadt Cagliari auf Sardinien. Die Gemeinde liegt etwa 20 Kilometer nördlich von Cagliari.

Geschichte
Die Ortschaft Ussana wird erstmals unter ihrem alten Namen Ossana 1346 urkundlich erwähnt.

Verkehr
Durch die Gemeinde führen die Strada Statale 466 di Sibiola und die Strada Statale 128 Centrale Sarda.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort auf Sardinien

Ussana


El señorío de Albornoz fue un señorío cuyo primer titular fue Gómez García de Aza, alférez mayor  del rey Alfonso VIII y uno de los conquistadores de Cuenca tras el repartimiento de tierras que procedió a la toma de Huete, en 1190. García venía de una rama segundona del linaje regio de los Aza (de origen borgoñón y navarro). Su sucesor, Fernán Gómez de Albornoz, adoptó como apellido el nombre de su villa, fundando así el linaje Albornoz.

Señores
Los primeros titulares fueron:

 Gómez García de Aza (m. c. 1191), I señor de Albornoz, Roa, Ayllón y alférez mayor del rey. Se casó con la condesa Elemburg (también llamada Nimbor), según consta en la documentación. En 1196, la condesa donó, con el consentimiento de sus hijos, lo que poseía en Revilla al monasterio de San Pedro de Gumiel de Izán por el alma de su difunto marido donde se declara cometissa Elembur uxor Gomeçii Garcie.  Le sucedió su hijo:

 Fernán Gómez de Albornoz, II señor de Albornoz, Requena, Poyatos, Beteta y Ocentejo. Se casó con María Álvarez. Le sucedió su hijo:

 Álvar Fernández de Albornoz, III señor de Albornoz. Casado con María García, le sucedió su hijo:

Garci Álvarez de Albornoz (m. 18 de septiembre de 1328), IV señor de Albornoz. Se casó con Teresa de Luna, hija de Pedro Martínez de Luna «junior» (m. antes de 1282) y de su esposa Elvira Pérez de Sessa. Le sucedió su hijo:

Álvar García de Albornoz el Viejo (m. 1374), V señor de Albornoz, así como de Beteta y Torrolva, y mayordomo mayor de Enrique II de Castilla. Se casó con Teresa Rodríguez. Tuvo varios hijos, entre ellos, el primogénito, Gómez García de Albornoz que sucedió en los señoríos, así como a Urraca de Albornoz.  Esta última se casó con Gómez Carrillo el Viejo, creando así el linaje de los Carrillo de Albornoz, y fueron padres de, entre otros, Álvaro Gómez de Albornoz que se casó con Teresa de la Vega Mendoza y fueron padres de Gómez Carrillo de Albornoz el Feo, quien heredó el señorío de Albornoz a la muerte de María de Albornoz, la VIII señor de Albornoz. Le sucedió su hijo:

 Gómez García de Albornoz (m. 1380), VI señor de Albornoz y de Moya y Torralva. Fue también general de las armas de la Iglesia, en Italia. Se casó con Constanza Manuel, II señora del Infantado, hija de Sancho Manuel de Castilla y de su esposa María de Castañeda, y nieta de Manuel de Castilla. Le sucedió su hijo:

Juan de Albornoz (m. 1389), VII señor de Albornoz y III señor del Infantado.  Se casó con Constanza Téllez de Castilla, hija bastarda del infante Tello, I señor de Aguilar de Campoo, y de Elvira Martínez de Lezcano. Le sucedió su hija:

María de Albornoz (m. 17 de abril de 1440), VIII señora de Albornoz y IV señora del Infantado. Se casó con Enrique de Villena, conde de Tineo y Cangas y maestre de la Orden de Calatrava. No obstante, murió sin descendencia, por lo que el señorío recayó en la familia Carrillo y sucedió en el señorío de Albornoz su primo segundo, hijo de Álvaro Carrillo de Albornoz y de su esposa Teresa de la Vega.

 Gómez Carrillo de Albornoz el Feo, IX señor de Albornoz, de Beteta, Torralba, y Ribagorda, heredados de María de Albornoz, así como de Ocentejo. Casado con Teresa de Toledo, hija de Fernando Álvarez de Toledo y Sarmiento|Fernán Álvarez de Toledo, I conde de Alba de Tormes.

Referencias

Bibliografía

Albornoz

Señorío de Albornoz


Steffen Iversen (Oslo, Noruega, 10 de noviembre de 1976), es un exfutbolista noruego, se desempeñaba como delantero o extremo y actualmente se encuentra retirado.

Trayectoria

Primeros años
Steffen Iversen nació en Oslo, cuando su padre, Odd Iversen, jugaba en el Vålerenga. Su familia regresó a Trondheim cuando tenía tres años, y el primer club en el que jugó Iversen fue el club de su padre, el Rosenborg. Fichó por el SK Nationalkameratene a la edad de siete años, y el contrato, fechado el 16 de febrero de 1984, incluía una cláusula que establecía que Steffen Iversen en cualquier momento podía volver al Rosenborg sin cargo, y estaba firmado por su padre. Más tarde se mudó a Astor antes de unirse al departamento juvenil de Rosenborg en 1994, donde anotó seis goles en su debut con el equipo de reserva.

Se unió al equipo del primer equipo de Rosenborg en 1995 e hizo su debut en el primer partido de la temporada contra el Kongsvinger IL en Lerkendal el 21 de abril de 1995. Durante las dos temporadas que jugó en el Rosenborg, marcó 18 goles en 50 partidos, ganó dos campeonatos de liga consecutivos y jugó la Champions League. Su último partido en su primer período con el Rosenborg fue la famosa victoria contra el Milan en San Siro.

Tottenham Hotspur and Wolverhampton Wanderers
En diciembre de 1996, se unió al Tottenham Hotspur por una tarifa de 2,3 millones de eeuros [6] e hizo su debut en la Premier League contra el Coventry City, cuatro días después de su último partido con el Rosenborg [3]. Pasó siete años en White Hart Lane, coronándose campeón de la Copa de la Liga 1999, anotó el gol de la victoria en la semifinal contra el Wimbledon.[7] Se convirtió en el máximo goleador del club en las temporadas 1998-99 y 1999-2000 con 11 y 16 goles respectivamente. Antes de la temporada 2003-04, firmó un contrato de un año con el Wolverhampton Wanderers, [8] después de un largo tiempo con problemas de lesiones. Marcó el primer gol de los Wolves en la Premier League, pero no fue prolífico, solo anotó 4 en 18 salidas.

Vålerenga y vuelta al Rosenborg
En 2004, regresó a Noruega para jugar en el Vålerenga, donde desempeñó un papel crucial durante la temporada 2005 y ganó su tercera Tippeligaen, diez años después de la primera. Su contrato finalizó el 31 de octubre de 2005 y durante meses fue agente libre. Abundaban los rumores de que varios clubes mostraban su interés, incluidos el Mallorca, el Everton y su anterior club, el Vålerenga. El 10 de febrero de 2006, sorprendentemente, se anunció que quería regresar a su antiguo club, el Rosenborg, donde se anunció oficialmente su incorporación el 13 de febrero de 2006. En el Rosenborg, Iversen fue el jugador estrella y el máximo goleador del Rosenborg (18 goles) de la temporada 2006/07 y ayudó a su equipo a ganar el título, la cuarta medalla de Iversen.

Cuando el mercado de fichajes estaba a punto de reabrirse en invierno, el club belga K.R.C. Genk mostró un gran interés por comprarlo. Una cláusula en su contrato le permitía dejar el club si el nuevo contrato se firmaba antes de año nuevo. Después de muchas especulaciones y rumores, Iversen anunció que se quedaría en Rosenborg para consternación y decepción de Genk.

Crystal Palace
Estuvo vinculado a varios clubes del Campeonato de Inglaterra en el verano de 2010; incluidos Crystal Palace, Norwich City e Ipswich Town, antes de fichar provisionalmente por Crystal Palace el 1 de enero de 2011. En su partido debut con Crystal Palace, anotó contra Preston después de 58 minutos, lo que le dio a Palace su primera victoria en cinco partidos. Marcó dos goles en 19 partidos durante los 13 meses que jugó en las Águilas, antes de ser liberado por el club el 31 de enero de 2012.

Tercera etapa con el Rosenborg
Iversen se unió al Rosenborg por tercera vez en su carrera el 15 de febrero de 2012. Firmó un contrato de un año basado en el rendimiento, con una opción por un año más, y declaró que había regresado para ganar la liga. En noviembre de 2012 decidió retirarse del fútbol.[10]

Trygg/Lade
Iversen se unió al club de división inferior Trygg/Lade como jugador-entrenador en 2018. El 19 de abril de 2018, dirigió a su equipo en una derrota por 2-4 contra su antiguo club, el Rosenborg, en la Copa Noruega de Fútbol de 2018.[11]

Selección nacional

Selecciones menores
Iversen era un habitual de la selección de Noruega Sub-21 y fue un gran contribuyente para que el equipo que obtuvo el tercer puesto en la Eurocopa Sub-21 1998, al marcar los tres goles de Noruega durante el campeonato, incluidos dos goles en la final y el partido por el tercer puesto contra Países Bajos Sub-21. En total, jugó 23 partidos con la selección Sub-21 y anotó 17 goles.

Participaciones en selecciones menores

Selección absoluta
Más tarde, ese mismo año, hizo su debut con la selección absoluta en el partido de clasificación para la Eurocopa 2000 contra Albania. Marcó su primer gol internacional el 20 de mayo de 1999 en un partido amistoso contra Jamaica, un partido que Noruega ganó 6-0. En el primer partido de Noruega en la Eurocopa 2000, Iversen anotó el gol de la victoria contra España con un cabezazo. El gol de Iversen sigue siendo el único gol de Noruega en un campeonato Europeo.

Iversen jugó regularmente para la selección nacional, en agosto de 2008 se quedó dormido antes de jugar un partido amistoso ante Irlanda el 20 de agosto de 2008 y fue enviado a casa por el entrenador Åge Hareide. Sin embargo, Iversen fue convocado para el próximo partido de clasificación para la Copa del Mundo 2010 contra Islandia, donde marcó los dos goles de Noruega.

El partido de clasificación para la Eurocopa 2012 contra Dinamarca el 26 de marzo de 2011 iba a ser su último partido con Noruega. En total logró 79 partidos internacionales, anotando 21 goles.

Participaciones en Eurocopas

Estadísticas

Clubes
Actualizado de acuerdo al último partido jugado el 15 de febrero de 2012.

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias

Enlaces externos

Deportistas de Oslo
Futbolistas de la selección de fútbol de Noruega en los años 1990
Futbolistas de Noruega en la Eurocopa 2000
Futbolistas de la selección de fútbol de Noruega en los años 2010
Futbolistas del Rosenborg Ballklub
Futbolistas del Tottenham Hotspur Football Club
Futbolistas del Wolverhampton Wanderers Football Club
Futbolistas del Vålerenga Fotball
Futbolistas del Crystal Palace Football Club

Steffen Iversen


Olaylar
 4 Temmuz - Hıttin Muharebesi gerçekleşti. Selahaddin Eyyubi, Haçlıları ve Kudüs Krallığı'nı bozguna uğrattı.
 2 Ekim - Selahaddin Eyyubi, Kudüs'ü tekrar ele geçirdi.

Doğumlar
 5 Eylül - VIII. Louis, Capet Hanedanı üyesi Fransa Kralı (ö. 1226)
 tarihi bilinmeyen
 III. Hasan, Elemûtlar-Nizârî Devleti hükümdârı (ö. 1221)

Ölümler
 4 Temmuz - Renaud de Châtillon, İkinci Haçlı Seferi'ne katılmış bir şövalye (d. y. 1125)
 Eylül / Ekim - III. Raymond, Trablus kontu (d. 1140)
 20 Ekim - III. Urbanus, papa (d. 1120)
 9 Kasım - İmparator Gaozong, Çin'in Song Hanedanı'nın 10. imparatoru (d. 1107)
 17 Aralık - VIII. Gregorius, III. Haçlı Seferi'ni başlatmasıyla tanınan papa (d. y. 1100)
 tarihi bilinmeyen
 Aleksios Branas, Bizanslı bir soylu, askeri lider

1187


Crassuloideae, biljna potporodica, dio porodice tustikovki. Sastoji se od dva roda od kojih je najvžnijih rod tustika s preko 200 vrsta sukulentnog jednogodišnjeg bilja i trajnica, rjeđe grmova, koji su rašireni po svim kontinentima. Drugi rod  Hypagophytum je monotipičan, ograničen na Etiopiju i Eritreju.

Opisana je 1835. godine.

Rodovi
 Crassula L., 1753
 Hypagophytum A.Berger

Izvori

Tustikovke

Crassuloideae


Himalajski cedar (indijski cedar; lat. Cedrus deodara), zimzeleno stablo iz roda cedrova, porodica borovki.

Himalajski cedar raširen je po Himalajama (Indija, Pakistan, Tibet, Nepal), i to na visinama od 1100 do 4000 metara. Danas ga se često uzgaja po parkovima kao i privatnim vrtovoma, a postoji i nekoliko kultivara.

Naraste do pedeset metara visine, a promjer debla iznosi do 3 metra. Krošnja mu je piramidalna, pri vrhu savijena, a u starosti vrh otupi.

Destilacijom drveta proizvodi se eterično ulje koje se koristi u aromaterapiji.

Izvori

Cedar

Himalajski cedar


Anhalts regenter er en oversigt over de regenter, som har regeret over Hertugdømmet Anhalt i den centrale del af Tyskland.

Anhalt

Fyrster af Anhalt fra Huset Askanien

Efter Fyrst Joachim Ernsts død, delte hans overlevende sønner fyrstendømmet mellem sig i 1603, hvorved der opstod linjerne Anhalt-Dessau, Anhalt-Bernburg, Anhalt-Plötzkau, Anhalt-Zerbst og Anhalt-Köthen (se nedenfor).

Anhalt-Dessau

Fyrster af Anhalt-Dessau fra Huset Askanien

Hertuger af Anhalt-Dessau fra Huset Askanien

I 1863 blev Leopold 4. af Anhalt-Dessau til hertug af Anhalt (se nedenfor).

Anhalt-Bernburg

Fyrster af Anhalt-Bernburg fra Huset Askanien

Hertuger af Anhalt-Bernburg fra Huset Askanien

Anhalt-Plötzkau

Fyrster af Anhalt-Plötzkau  fra Huset Askanien

Ved Fyrst Vilhelm Ludvig af Anhalt-Köthens død i 1665, overtog fyrsterne Lebrecht og Emmanuel dennes fyrstendømme og blev fyrster af Anhalt-Köthen (se nedenfor), mens Anhalt-Plötzkau blev en del af Anhalt-Bernburg.

Anhalt-Zerbst

Fyrster af Anhalt-Zerbst fra Huset Askanien

Anhalt-Köthen

Fyrster af Anhalt-Köthen fra Huset Askanien

Hertuger af Anhalt-Köthen fra Huset Askanien

Anhalt

Hertuger af Anhalt fra Huset Askanien

(Overhoveder for Huset Askanien siden 1918)

Anhalt

Anhalts regenter


Altwigshagen er en by og kommune i det nordøstlige Tyskland, beliggende i Amt Torgelow-Ferdinandshof i den sydøstlige del af Landkreis Vorpommern-Greifswald. Landkreis Vorpommern-Greifswald ligger i delstaten Mecklenburg-Vorpommern.

Geografi
Kommunen er beliggende i nordenden af moseområdet Friedländer Große Wiese.

Bundesstraße 109 (Berlin–Greifswald) går langs den nordøstlige kommunegrænse. Jernbanen Berlin–Stralsund krydser kommunen, men nærmeste station er i Ferdinandshof.

I kommunen ligger ud over Altwigshagen, landsbyerne Borckenfriede, Charlottenhorst, Demnitz, Finkenbrück og Wietstock.

Eksterne kilder og henvisninger

 Kommunens websted
 Befolkningsstatistik mm

Byer i Mecklenburg-Vorpommern
Kommuner i Mecklenburg-Vorpommern
Amt Torgelow-Ferdinandshof
Byer i Kreis Vorpommern-Greifswald

Altwigshagen


هيروشي أوساكا (逢坂浩司 أوساكا هيروشي)؛ (20 يونيو 1963 - 24 سبتمبر 2007)، رسام أنمي ياباني.

وفاته
توفّي من السرطان.

أعماله في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 المذنب الأزرق إس بي تي لايزنير (الرسوم المفتاحية)
 البدلة المتنقلة فيكتوري جاندام (تصميم الشخصيات، إخراج الرسوم المتحركة)
 المقاتل المتنقل جي جاندام (تصميم الشخصيات، إخراج الرسوم المتحركة)
 فوشيغي يوغي (إخراج الرسوم المتحركة)
 إسكافلوني السماء (إخراج الرسوم المتحركة)
 سابق و لاحق (الرسوم المفتاحية)
 كاوبوي بيباب (إخراج الرسوم المتحركة)
 كاراكوري كيدن هيو سنكي (تصميم الشخصيات، إخراج الرسوم المتحركة الرئيسي)
 إنجليك لاير (إخراج الرسوم المتحركة، مساعد إخراج الرسوم المتحركة)
 هاجيمي نو إيبو (إخراج الرسوم المتحركة)
 رازيفون (إخراج الرسوم المتحركة، مساعد إخراج الرسوم المتحركة)
 سكرابد برنسس (الرسوم المفتاحية)
 خيميائي الفولاذ (مساعد إخراج الرسوم المتحركة)
 مارس دايبريك (تصميم الشخصيات، إخراج الرسوم المتحركة)
 كوراو فانتوم ميموري (الرسوم المفتاحية)
 كوكب ملك الوحوش (تصميم الشخصيات، إخراج الرسوم المتحركة الرئيسي)
 نادي مضيفي ثانوية أوران (إخراج رسوم التصميم)
 تنبو إيبون أياكاشي أياشي (إخراج الرسوم المتحركة)

أوفا أنمي
 البدلة المتنقلة جاندام 0083 ستاردست ميموري (إخراج الرسوم المتحركة)

أفلام أنمي
 كاوبوي بيباب: باب النعيم (إخراج الرسوم المتحركة)
 رازيفون: التنوع التعددي (إخراج الرسوم المتحركة)
 الخيميائي الفولاذي: المسيطر على شامبالا (إخراج الرسوم المتحركة)

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص من نياغاوا (أوساكا)
رسامو أنمي
رسامون توضيحيون يابانيون
مخرجو أفلام رسوم متحركة يابانيون
مخرجو أنمي
مصممو شخصيات أنمي
ممثلو وممثلات أداء صوتي يابانيون
منتجو أفلام رسوم متحركة يابانيون
مواليد 1963
مواليد في نياغاوا (أوساكا)
وفيات 2007
وفيات السرطان في اليابان

هيروشي أوساكا


Taraklılar (Ctenophora), çoğu serbest olarak denizlerde yüzen, bazıları sesil (sabit) yaşayan, vücudu ışıldayan ve jelatinimsi yapıda olan canlılar şubesidir.

Bir çoğunda besin yakalamada kullanılan yapışkan kolloblast hücrelerini içeren tentaküller bulunur. Vücutlarında ışınsal simetrik olarak dizilmiş 8 adet silli bant bulunur. Tarak dişi gibi dizilmiş sillerin oluşturduğu bu bantların her biri bir kaburga veya plak şeklindedir. Hareket, yüzme plakları adı verilen bu yapılar üzerindeki sillerin yardımıyla sağlanır.

İlkel yapılı olanlarında vücut, küre veya yumurta şeklindedir. Vücudun ön ucunda ağız, diğer ucunda ise, apikal duyu organı bulunur. Besin olarak fitoplanktonları tüketen etobur hayvanlardır. Sindirim sistemleri dallanmış birçok kanaldan oluşur. Yutağın içinden itibaren hücre dışı sindirime uğrayan besinler mide ve kanallara iletilir. Burada hücre içi sindirim olur. Sindirilmemiş besin atıkları ağız veya anal kol yoluyla vücuttan atılır. Sindirim kanalının çeperinde yer alan hücre rozetleri denilen yapılar ile vücutta su düzenlenmesi ve boşaltımı yapılır.

Bu hayvanlarda ağız çevresinde ve tarak sıralarının kaidesinde yoğunlaşan ektodermal sinir ağı radyal sinirleri oluşturur. Duyu hücreleri epidermis tabakasının içinde bulunur. Taraklı hayvanlarda özel bir dolaşım sistemi, solunum organları bulunmaz. Vücutta sölom bulunmaz. Gastrovasküler boşluk dolaşım ve sindirim işlerini birlikte yapar.

Taraklıların vücudunda bulunan gonadlar, biri ovaryum, biri testis olarak, iki bant şeklindedir. Genellikle yumurta ve spermler porlar ile dışarı atılırlar. Döllenme su içinde olur. Sürtünme hareketi yapan türlerde eşeysiz üreme görülür.

Resim galerisi

Taraklılar


Duarte André Barreiros Coxo (* 20. November 1980 in Évora), Künstlername Duarte, ist ein portugiesischer Fado-Sänger.

Werdegang
Seit seinem siebten Lebensjahr sang Duarte bereits Fado, wendete sich dann aber anderen Musikstilen zu, insbesondere im Bereich des Pop/Rock. Er belegte verschiedene Lehrgänge an der Musikakademie von Évora (2 Jahre Musikgeschichte, 3 Jahre Klavier, 4 Jahre klassische Gitarre), und sang dort im Chor. Nach Abschluss seines Studiums der Klinischen Psychologie 2003 wandte er sich stärker dem Fado zu. Er sang bereits wieder gelegentlich Fado seit 1997, seit 2001 regelmäßig in Lokalen seiner Heimatstadt.

2004 stellte er sein Debütalbum vor, wo er Gedichte von Fernando Pessoa, Aldina Duarte und Maria Teresa Grave sang, neben eigenen Stücken. Er gab daraufhin Konzerte in Portugal und Spanien, die Zeitung Público nahm ein Stück von ihm auf ihre Fado-Compilation 100 Anos do Fado, und er erhielt ein regelmäßiges Engagement im Lissaboner Fado-Lokal Senhor Vinho der Fado-Sängerin Maria da Fé.

Nach verschiedenen Auftritten im Fernsehen und im Radio verlieh ihm 2007 die Stadt Arraiolos eine kulturelle Anerkennungsmedaille, nachdem die Stiftung Amália Rodrigues ihren Preis für die "Neuentdeckung des Jahres" der Kategorie Männliche Stimme 2006 an ihn vergab. Auf Einladung der griechischen Komponistin Evanthia Reboutsika und der Sängerin Elli Paspala ging er 2007 für eine Konzertsaison an das Polis-Theater in Athen. Nach Griechenland kehrte er im folgenden Jahr zurück, um auf Chios auf dem 1. Musikfestival des Mittelmeeres 2008 zu singen. Im gleichen Jahr sang er in Guinea-Bissau und trug mit einem selbstkomponierten Stück auf Einladung des Regisseurs José Fonseca e Costa zu dessen Film Os Mistérios de Lisboa or What the Tourist Should See bei, der Verfilmung des gleichnamigen Lissabon-Reiseführers von Fernando Pessoa aus dem Jahr 1925.

2009 veröffentlichte er sein zweites Album und sang 2010 u. a. in Macau.

Diskografie
 2009: Aquelas Coisas da Gente
 2004: Fados Meus

Weblinks
 Offizielle Website
 Duarte auf Discogs

Einzelnachweise

Fadosänger
Musiker (Portugal)
Sänger
Portugiese
Geboren 1980
Mann

Duarte (Sänger)


Fjalar ist ein  männlicher Vorname.

Herkunft und Bedeutung
Fjalar ist ein isländischer, finnischer und schwedischer Vorname. Der Name ist eine moderne Variante des altnordischen Namens Fjalarr. Die Bedeutung ist unklar, drei Möglichkeiten werden diskutiert: so könnte der Name von altnordisch fela "verstecken" abgeleitet sein; oder es besteht eine Verwandtschaft mit dem modernen norwegischen Wort fjela "spähen, beobachten"; zuletzt ist auch eine Ableitung von altnordisch fjǫl- mit der Bedeutung "viel, mannigfaltig, vielfältig" möglich.

Der Name Fjalar gehörte 2012 nicht zu den hundert beliebtesten Namen in Island.

Fjalar ist der Name eines Zwerges sowie eines Sohnes des Feuerriesen Surtr aus der nordischen Mythologie.

Namensträger
 Fjalar Þorgeirsson (* 1977), isländischer Fußballtorhüter

Einzelnachweise

Männlicher Vorname
Isländischer Personenname
Schwedischer Personenname

Fjalar


Logica cuantică este un operator algebric utilizat pentru construirea și manipularea combinațiilor logice ale evenimentelor din mecanica cuantică. Domeniul de studiu și numele sunt originare dintr-o lucrare din 1936 a lui Garrett Birkhoff și John von Neumann, care încercau să reconcilieze unele dintre aparentele inconsistențe dintre logica clasică booleană și observațiile referitoare la mecanica cuantică. Numele de "logică cuantică" provine dintr-o analogie formală dintre laticea Hilbert LH și laticea booleană LC a logicii clasice. Mai mult, elementele laticei LH, subspațiile spațiului Hilbert corespund operatorilor de proiectare, i.e. proprietăților observabile cu două valori (proprii) 0 și 1. Din această cauză le sunt asociate propoziții cu valoare de adevăr. Dacă proprietatea în cauză aparține sistemului cuantic atunci propoziției asociate îi corespunde valoarea de adevăr 1, iar dacă proprietatea contrară aparține atunci propoziției îi corespunde 0.

În mecanica cuantă, logica cuantică este un set de reguli pentru a da sens propozițiilor care exprimă principiile teoriei cuantice. Această zonă de căutare și numele ei au apărut pentru prima dată în 1936 într-un ziar,articolul fiind scris de Garrett Birkhoff și John von Neumann, care intenționau să scoată la suprafață inconsecvența logicii cu privire la măsurarea variabilelor complementare în mecanica cuantică, cum ar fi poziția și impulsul.

Logica cuantica poate fi interpretată după modificarea versiunii propoziției logice, dar, de asemenea, aceasta poate fi necomutativă și neasociativă cu mai multe valori logice. Logica cuantică are proprietăți distincte față de logica obisnuită, mai ales eșecul legii distributive a unei propoziții logice.

p și (q sau r)=(p și q) sau (p și r), unde simbolurile p, q și r sunt variabile ale propoziției. Pentru a demonstra de ce legea distributății a eșuat, să considerăm o particulă pe o linie: p = particula are impulsuri în intervalul [0,+1/6] q = particula este în intervalul [-1,1] r = particula este în intervalul [1,3] Luând niște sisteme unitare unde reducerea constantei lui Planck este 1, putem observa faptul: p și (q sau r) = Adevărat

	Cu alte cuvinte, impulsul particulei se află în intervaluk [0,+1/6] și poziția sa este în intervalul [-1,+3]. Pe altă parte, propozițiile "p si q" si "p si r" sunt false, deoarece acestea confirmă mai multe restricții a unor valori simultane de poziții, iar impulsul este apoi aprobat de incertitatea principiului (fiecare are o incertitate de 1/3, ceea ce înseamnă că aceasta este mai mică decât minimul de 1/2, deci: (p și q) sau (p și r) = FALS, astfel legea distributății eșuează.

		Logica cuantică a fost propusă ca logică corectă pentru deducțiile propoziționale generale, mai ales de filozoful Hilary Putnam, de cel putin o dată în cariera sa.

Descriere

Laticea LQ este descrisă de următoarele proprități : LQ(1)
A ≤ A
A ≤ B, B ≤ C ⇒ A ≤ C
A ≤ B, B ≤ A ⇒ A = B
Relativ la implicație "≤" LQ este o mulțime parțial ordonată (poset). A treia lege definește relația de echivalență "=".
LQ(2)
A ∧ B ≤ A
A ∧ B ≤ B
C ≤ A, C ≤ B ⇒ C ≤ A ∧ B
LQ(3)
A ≤ A ∨ B
B ≤ A ∨ B
A ≤ C, B ≤ C ⇒ A ∨ B ≤ C
Din LQ(2) și LQ(3) rezultă că LQ este o latice.
LQ(4)
Λ ≤ A, A ≤ V pentru toți A ∈ LQ
A∧ ¬A ≤ Λ
A = ¬(¬A)
A ≤ B ⇒ ¬B ≤ ¬A, unde Λ desemnează elementul 0, iar V elementul unitate.
Dacă într-o latice cu un element zero Λ și un element unitate V este definit un automorfism A → ¬A care satisface LQ(4) atunci laticea se numește ortocomplementată.O latice ortocomplementată va fi denotată de LO.Propozițiile Λ și V definite aici sunt cea mai mică respectiv cea mai mare propoziție a lui LO relativ la implicație.De aici Λ (falsum) reprezintă propoziția falsă, iar V (verum) propoziția adevărată.Prin intermediul acestor propoziții speciale adevărul sau falsitatea unei propoziții pot fi exprimate prin :
V ≤ A (A este adevărată)
A≤ Λ (A este falsă).
LQ(5)
B ≤ A, C ≤ ¬A ⇒ A ∧ (B ∨ C) ≤ B (Ortomodularitate)
O latice ortocomplementată care îndeplinește legea LQ(5) este denumită ortomodulară și este denotată prin LQ.În laticea LQ un element α ≠Λ este numit atom dacă pentru oricare X ∈ LQ Λ ≤ X ≤ α implică sau X =Λ, sau X =α.
LQ(6)
Pentru fiecare element A ∈ LQ există un atom α așa încât α ≤ A.
O latice care verifică LQ(6) se numește atomică.
LQ(7)
Fie α ∈ LQ un atom.Pentru toate elementele A și X ale lui LQ A ≤ X ≤ A ∨ α implică X = A sau X = A ∨ α (legea de acoperire).
O latice care este atomică si îndeplinește legea de acoperire va fi denotată LQ* .

Deosebiri față de logica booleană

În timp ce laticea booleană LC este distributivă, i.e. pentru fiecare A, B, C ∈ LC avem:
LC(5)
A ∧( B ∨ C ) ≤ ( A ∧ B ) ∨ ( A ∧ C )
Este evident că legea distributivității LC(5) este mai tare decât legea ortomodulară corespunzătoare LQ(5) deoarece în LQ* distributivitatea implică LQ(5) în timp ce reciproca nu este adevărată.
Pe LC putem defini un nou operator binar numit implicație materială prin legile: A ∧ ( A → B ) ≤ B (1) și A ∧ X ≤ B ⇒ X ≤ A → B (2).De aici A → B este cel mai mare element care satisface relația modus ponens A ∧ X ≤ B și este definit în mod unic (1) și (2) în LC.Elementul A → B poate fi exprimat și prin A → B = ¬ A ∨ B (3).Denumirea de "implicație materială" este justificată de faptul că propoziția A → B este adevărată dacă și numai dacă A ≤ B, V ≤ A → B ⇔ A ≤ B.
Existența implicației materiale este deseori considerată ca o proprietate inevitabilă a unei latici care permite o interpretare logică din moment ce orice inferență logică utilizează legea "modus ponens".În laticea ortomodulară LQ* un element A → B care îndeplinește (1) și (2) nu există.
Putem evita această problemă definind pe LQ operația → prin următoarele două legi : A ∧ ( A → B ) ≤ B (1*) și A ∧ X ≤ B ⇒¬ A ∨( A ∧ X )≤ A → B (2*).
Această "implicație cvasi-materială" îndeplinește relația modus ponens (1*) și este definită în mod unic pe LQ de (1*) și (2*).Pe LQ de (1*) elementul A → B poate fi exprimat și prin A → B = ¬ A ∨( A ∧ B ) (3*). Mai mult din (1*) și (2*) rezultă V ≤ A → B ⇔ A ≤ B, A → B este adevărată dacă și numai dacă A ≤ B.
Trebuie subliniat că condițiile (1*), (2*) și (3*) sunt relaxări ale condițiilor (1), (2) și respectiv (3) ce sunt satisfăcute într-o latice booleană LC.De fapt într-o latice ortocomplementată LO condițiile (1) și (2) le implică pe (1*) și (2*).În plus, pe LO implicația materială ¬ A ∨ B și implicația cvasi-materială ¬ A ∨( A ∧ B ) sunt legate de relația ¬ A ∨( A ∧ B )≤¬ A ∨ B iar pe o latice booleană LC distributivitatea implică ¬ A ∨( A ∧ B )≤ A ∨ B.
Mai importante pentru caracterizarea logicii cuantice sunt acele propoziții care sunt formal adevărate în logica clasică dar nu și în cea cuantică.Cea mai scurtă dintre ele și poate cea mai importantă este A → ( B → A ).Se poate demonstra că orice tautologie din logica cuantică este tautologie și în logica booleană, în schimb reciproca nu este adevărată.Există o infinitate de propoziții formal adevărate în logica clasică care nu sunt în logica cuantică.

Concepte ale computabilității cuantice

Un calculator cuantic constă, la fel ca în cazul unui calculator clasic, din trei componente esențiale:
o memorie care reține starea curentă a mașinii
un procesor care efectuează operații elementare asupra stării mașinii
un sistem de intrare/ieșire care permite setarea stării ințiale și aflarea stării finale
În mod formal un calculator cuantic poate fi descris ca o mașină probabilistică M =( H, O, T, δ, β ) unde:
   H este spațiul stărilor al sistemului cuantic care se utilizează
   O este o mulțime de transformări unitare (deterministe)
   I este o mulțime de comenzi de măsurare (probabilistice)
   δ este operatorul de inițializare iar
   β descrie măsurătoarea finală.
Conceptul de calculator universal poate fi reprezentat prin mai multe modele echivalente corespunzătoare diferitelor abordări științifice.Dintr-un punct de vedere matematic un calculator universal este o mașină capabilă să calculeze funcții parțial recursive, din punct de vedere informatic cel mai folosit model este al mașinii Turing, dintr-o perspectivă tehnică este utilizat conceptul de circuit logic iar din perspectiva programării noțiunea de limbaj de programare universal este esențială.
Fiecare din aceste concepte clasice are un analog pentru calcululatorul cuantic

Echivalentul cuantic al funcțiilor parțial recursive sunt operatorii unitari.Așa cum fiecare problemă computațională clasică poate fi reformulată drept calcularea valorii unei funcții parțial recursive, fiecare calcul cuantic poate fi descris printr-un operator unitar.Descrierea matematică a unui operator este în mod inerent declarativă și poate fi tratat ca o cutie neagră.
În analogie cu o mașină Turing (TM) clasică mai multe tipuri de mașini Turing cuantice (QTM) au fost propuse ca model pentru un calculator cuantic universal.Descrierea completă a stărilor |S> ∈ H este dată de superpoziția stărilor bazelor |l,j,s> unde l∈ Zn este starea poziției de start, iar j∈ N este poziția de start și s=(. . . s-2s-1|s0s1s2 . . .) reprezentarea binară a conținutului bandei, s trebuie să conțină un număr finit de biți cu sm≠0 așa încât s∈ B* iar  H = Cn * I2 * B*.Analogul cuantic al funcției de tranziție al unei mașini Turing clasice probabilistice este operatorul unitar T care trebuie să îndeplinească condiții de localitate pentru banda respectivă cât și pentru capul de citire.
Circuitele cuantice sunt echivalentul cuantic al circuitelor booleene cu o singură diferență majoră : circuitele cuantice pot fi evaluate în ambele direcții.Sunt formate din porți elementare și opereaza pe cubiți.
În comparație cu rețelele clasice sunt impuse următoarele restricții:
Sunt permise numai rețele n la n, i.e. numărul total al intrărilor trebuie să coincidă cu numărul total al ieșirilor.
Sunt permise numai porți n la n.
Nu este permisă ramificarea inputului. Această restricție este direct legată de imposibilitatea copierii cubiților, i.e. nu există o operație unitară Copy |u>|0> → |u>|u> cu |u>∈ C2 care poate să transforme o stare generală a unui cubit într-un produs al stării respective cu ea însăși.
Nu sunt permise terminații.Din nou,aceasta din cauza că ștergerea unui cubit Erase|u>→ |0> cu |u>∈ C2 nu este o operație unitară.
Limbajele de programare cuantică folosesc un calculator cuantic Mq ca un oracol pentru o mașină clasică Mc permițând programelor cuantice să descrie algoritmi compleți și nu doar transformări unitare.

Limbaje de programare cuantice

Din punctul de vedere al ingineriei software putem privi formalismul algebric ca un limbaj de specificare, descrierea matematică a algoritmilor cuantici este în mod inerent declarativă și nu asigură nici un mijloc de a deriva o unică descompunere în operații elementare pentr-un anumit sistem hardware cuantic.
Formalismele de nivel jos precum circuitele cuantice în schimb sunt de obicei restricționate la anumite cerințe specifice precum descrierea transformărilor unitare și le lipsesc generalitatea de a exprima toate aspectele algoritmilor neclasici.
Scopul limbajelor de programare este în consecință dublu permițând exprimarea semanticii computaționale într-o manieră abstractă precum și generarea automată a unei secvențe de operații elementare.Orice limbaj de programare cuantic (QPL) util trebuie să fie  :
 constructiv
 indepedent de platformă
 să asigure nivele de abstractizare
 să integreze caracteristicile neclasice la un nivel semantic
În timp ce primele trei specificații se aplică în egală măsură și pentru limbajele de programare tradiționale, QPL trebuie să reflecte particularitățile calcului cuantic:
 reversabilitatea operațiilor unitare
 non-localitatea cubiților
 non-observabilitatea stărilor
 natura destructivă a măsurătorii
 lipsa unei operații de ștergere

Bibliografie:
 P.Mittelstaedt, Laws of Nature, Springer Berlin Heidelberg, 2005.
 B. Omer, Structured Quantum Programming
 A. Steane, Quantum computing
 D. Qiu, Automata theory based on quantum logic: some characterizations

Logică matematică
Mecanică cuantică

Logică cuantică


Road to Avonlea is a Canadian television series first broadcast in Canada between January 7, 1990, and March 31, 1996, as part of the CBC Family Hour anthology series, and in the United States starting on March 5, 1990. It was created by Kevin Sullivan and produced by Sullivan Films (later Sullivan Entertainment) in association with  the Canadian Broadcasting Corporation (CBC) and the Disney Channel, with additional funding from Telefilm Canada. It follows the adventures of Sara Stanley, a young girl sent to live with her relatives in early 20th-century eastern Canada. It was loosely adapted from novels by Lucy Maud Montgomery, with many characters and episodes inspired by her stories.

Some episodes were turned into independent books by various authors; around 30 titles have been released.

In the United States, its title was shortened to Avonlea, and a number of episodes were retitled and reordered. The series was released on VHS and DVD there as Tales from Avonlea.

Background and development
The series was initially loosely inspired from several books by Lucy Maud Montgomery, primarily The Story Girl and The Golden Road, both of which feature Sara Stanley and the King family. While set in Prince Edward Island, these books did not take place in the village of Avonlea.  Many early episodes' plots are based on stories from Montgomery's Chronicles of Avonlea and Further Chronicles of Avonlea.

A number of supporting characters were sourced from Montgomery's Anne of Green Gables series. The show is set within the same continuity as Sullivan's 1985 film and its 1987 sequel based on the Anne novels. Rachel Lynde, Marilla Cuthbert, and Muriel Stacy all originally appeared in Montgomery's debut novel Anne of Green Gables, with Rachel and Marilla being briefly mentioned in passing in Chronicles of Avonlea. Patricia Hamilton, Colleen Dewhurst, and Marilyn Lightstone, who had played the characters in the films, returned for Road to Avonlea.  The characters of Davy and Dora Keith were originally from Anne of Avonlea, the first sequel to Anne Of Green Gables.  Anne Shirley herself never appeared, although she was referred to on rare occasions.

Some episodes of the show were turned into independent books by different authors. Around 30 titles have been released.

In the United States, its title was shortened to simply Avonlea, and a number of episodes were retitled and reordered. When the series was released on VHS and DVD in the United States, the title changed from Road to Avonlea to Tales from Avonlea.

The series is set in the fictional small town of Avonlea, Prince Edward Island, in the early 20th century (1903–1912). Ten-year-old Montreal heiress Sara Stanley (Sarah Polley) is sent by her wealthy father to live with her two maiden aunts, Hetty and Olivia King, to be near her late mother's side of the family after an embezzlement scandal results in him being placed under house arrest. The show's focus shifted over the years from Sara's interactions with locals to stories about the King family. Later seasons of the show focused more on residents of Avonlea who were connected to the King family. Sarah Polley left the show in 1994, returning for a guest appearance in the sixth season as well as the series finale episode.

Following the series proper, a reunion TV movie called An Avonlea Christmas was produced in 1998.

Characters

Major characters
 Sara Stanley (Sarah Polley): An adventurous 10-year-old girl used to fine living in Montreal who must learn to adjust to a simpler life in Avonlea when her father runs into legal trouble. She moves in with her late mother's brother Alec King at the King Farm, and her mother's two sisters, Hetty and Olivia King. She later concerns herself with matchmaking in the conservative town. Sarah Polley left the show after season five, though she made two guest appearances in the fifth episode of season six and in the series finale. Sara is mentioned but does not appear in An Avonlea Christmas.
 Henrietta "Hetty" King (Jackie Burroughs): The oldest King sibling and head of the King family who lives at Rose Cottage with her sister Olivia. She is a strict disciplinarian and the Avonlea schoolteacher. In later seasons, she takes in Rachel Lynde and twins Davy and Dora Keith. In An Avonlea Christmas, she plans a holiday concert with her students, only to discover she needs an operation for a tumor. Burroughs had previously portrayed Amelia Evans in Anne of Green Gables.
 Olivia King (Mag Ruffman): The youngest King sibling. Affectionate and sensitive, most of her experiences throughout the series involve her social dealings with other Avonlea residents. She goes on to marry Jasper Dale, with whom she has a son named Montgomery, and they later adopt a baby girl named Alicia. In An Avonlea Christmas, Jasper misses the ship to Avonlea and Olivia begins to question their marriage. Ruffman had previously portrayed Alice Lawson in Anne of Green Gables and Anne of Green Gables: The Sequel.
 Alec King (Cedric Smith): Sara's uncle and the brother of Hetty, Olivia, Roger, and Sara's mother, Ruth. He is a farmer and lives with his family at King Farm next door to Rose Cottage. He is more level-headed and the voice of reason when Hetty is uncompromising or stubborn. Smith had previously portrayed Reverend Allan in Anne of Green Gables.
 Janet King (Lally Cadeau): Alec's loving but independent-minded wife, the mother of Felicity, Felix, Cecily, and Daniel King, and sister of Abigail MacEwan.
 Felicity King (Gema Zamprogna): Alec and Janet's eldest child. She insists on having adult responsibilities and feels superior to her younger siblings and her cousins. Throughout the series, she wants to be a wife, a teacher, and a doctor, and later runs the Avonlea Foundling Home. In season two, she grows close to Gus Pike and later accepts his proposal. They marry in the series finale. In An Avonlea Christmas, Gus is working for the War Department in Halifax and Felicity becomes pregnant with their first child.
 Felix King (Zachary Bennett): Alec and Janet's mischievous and troublesome older son. He befriends Izzy Pettibone, the daughter of the widower schoolteacher who takes over after Hetty retires. In later seasons, their friendship turns into romance.
 Cecily King (Harmony Cramp season 1–5, Molly Atkinson seasons 6 & 7): Alec and Janet's younger daughter. She is more interested in farm work than her brother Felix, and Alec considers leaving the farm to her. The actress change happens after she is sent to a sanitarium for tuberculosis.
 Daniel King (played by Alex and Ryan Floyd): Alec and Janet's youngest child who is born at the end of season two.
 Andrew King (Joel Blake): Another King cousin who is sent to live on King Farm at the same time as Sara. His father Roger is the brother of Hetty, Olivia, Alec, and Ruth; he and Sara were born exactly a year apart. In season two, his father returns and takes Andrew back to Halifax.

Secondary characters
  Gus Pike (Michael Mahonen): A young vagabond and sailor known for using Maritimer English. He leaves Avonlea for a time to find his thought-to-be-dead mother. He is presumed dead after a hurricane, but Felicity and Hetty find him along the eastern shore of the United States. He marries Felicity in the series finale.
 Jasper Dale (R. H. Thomson): An inventor and photographer with a stutter who eventually marries Olivia. They buy the local cannery, which burns down in the final season, and adopt a baby girl from a former cannery worker before moving to Europe.
 Eliza Ward (Kay Tremblay): Janet and Abigail's eccentric and overbearing great aunt who often visits King Farm. She later moves in with them and her wit and wisdom become indispensable to the King family.
 Rachel Lynde (Patricia Hamilton):  The local busybody and self-appointed moral guardian of Avonlea. Her character originally appeared in Anne of Green Gables. She initially lives with Marilla Cuthbert at the Green Gables farm. After Marilla's death and suffering a stroke, she moves to Rose Cottage with Hetty King to raise Davey and Dora Keith.
 Marilla Cuthbert (Colleen Dewhurst): Rachel's more tolerant best friend who has never married and lived with her late brother Matthew for many years. She originally appeared in Anne of Green Gables. In the second season, she adopts Davey and Dora Keith, the orphaned twins of her distant relative. After Dewhurst's death in 1991, Marilla's death was written into the season 3 finale, leaving Rachel to care for the children.
 Davey Keith (Kyle Labine): Marilla's orphaned relative who comes to live at Green Gables with his twin sister, Dora. Davey is wild and rambunctious, often getting into trouble. He later moves to Rose Cottage with Rachel and Dora. He does not appear in An Avonlea Christmas. In Anne of Green Gables: The Continuing Story, Rachel tells Anne that Davey has enlisted in World War I.
 Dora Keith (Ashley Muscroft seasons 2 & 3, Lindsay Murrell seasons 4-7): Davey's sweet and well behaved twin sister who moves with him to Green Gables after the death of their mother.
Abigail MacEwan (Rosemary Dunsmore): The sister of Janet King, the wife of Malcolm MacEwan, the adoptive mother of Lucky, and the aunt of Felicity, Felix, Cecily and Daniel King. Dunsmore previously portrayed Katherine Brooke in Anne of Green Gables: The Sequel.
 Muriel Stacey (Marilyn Lightstone): A schoolteacher recently promoted to superintendent and Hetty's rival. Her character originally appeared in Anne of Green Gables.  She later takes over Lawson's general store and marries Clive Pettibone. Though she does not appear in An Avonlea Christmas, her voice narrates the beginning.
 Clive Pettibone (David Fox): The widower of Jessica Hepworth and the father of Arthur, Morgan and Izzy, who takes over the Avonlea school from Hetty. He is a former Army colonel and strict disciplinarian. He is later promoted to superintendent and marries Muriel Stacey.
 Isolde "Izzy" Pettibone (Heather Brown): Clive's youngest child and only daughter. A tomboy, she quickly befriends Felix King and eventually becomes his romantic interest. As a child, she wanted to be like her father and aspires to be the first female general in the British army.
 Elvira Lawson (Alva Mai Hoover): The wife of the Lawson's general store owner and a local Avonlea gossip.
 Clara Potts (Maja Ardal): A town gossip who is disliked by many in Avonlea. She is married to Bert Potts and has a daughter named Sally.
 Bert Potts (Roger Dunn): The husband of Clara and the father of Sally Potts.
 Eulalie Bugle (Barbara Hamilton): Another town gossip most often seen with Clara Potts or Rachel Lynde. Barbara Hamilton is the sister of Patricia Hamilton and had played Marilla Cuthbert in the 1972 British miniseries Anne of Green Gables and its sequel Anne of Avonlea.
 Simon Tremayne (Ian D. Clark): Hetty King's business partner and the owner of the White Sands hotel. He is the disinherited first born son of the Duke of Arranagh.
 Archie Gillis (John Friesen): The owner of the local sawmill, an arrogant bully, and the self-appointed coach of the Avonlea Avengers hockey team.

Guest stars
Many famous actors made guest appearances on the show, including

 Frances Bay
 Bruce Greenwood
 Christopher Lloyd
 Christopher Reeve
 Diana Rigg
 Dianne Wiest
 Eugene Levy
 Faye Dunaway
 Jaimz Woolvett
 John Neville
 Kate Nelligan
 Laura Bertram
 Madeline Kahn
 Malcolm Stoddard
 Marc Worden
 Maureen Stapleton
 Meg Tilly
 Michael York
 Ned Beatty
 Peter Coyote
 Robby Benson
 Ryan Gosling
 Sheila McCarthy
 Shirley Douglas
 Stockard Channing
 Treat Williams
 Tyler Labine
 Zoe Caldwell
 Wayne Robson
 W.O. Mitchell

Episodes

Locations
The Road to Avonlea set was constructed in Uxbridge, Ontario—the town where Lucy Maud Montgomery lived and wrote for a decade after moving from Prince Edward Island. The town of Avonlea was adapted from existing buildings. Its roads were painted red in an attempt to match the distinctive color of the island's iron-rich soil. Filming also took place regularly at Westfield Heritage Centre in Flamborough, Ontario. Photography and enhanced digital matter work married second-unit scenes of Prince Edward Island with the Leaskdale location where necessary.

Home media
Sullivan Entertainment released all seven seasons on DVD in Region 1 for the first time between 2005 and 2006. In 2009, they began re-releasing the series in wide screen format. As of December 2012, all seven seasons and the Christmas special had been released in widescreen format.

In 2016, Sullivan Entertainment announced it would launch their own streaming service called Gazebo TV that would feature the Road to Avonlea series among other titles produced by the company. The service launched in early 2017.

Ratings
The series debut garnered 2.527 million (2+) viewers.

Awards and nominations
During Road to Avonleas seven-year run, it won and was nominated for numerous awards worldwide:
 16 Emmy nominations, four Emmy Award wins: Outstanding Lead Actor in a Dramatic Series (Christopher Lloyd) - "Another Point of View", 1992; Outstanding Children's Program - "Incident At Vernon River", 1993; Outstanding Costume Design for a Series - "Strictly Melodrama", 1995; Outstanding Guest Actress in a Dramatic Series (Dianne Wiest) - "Woman of Importance", 1997.
 17 CableAce nominations, four CableAce Awards: Best Dramatic Series, 1991; Best Dramatic Series, 1993; Best Dramatic Series, 1994; Best Writing in a Dramatic Series (Heather Conkie)
 18 Gemini Awards: Best Direction, Best Costume Design, Best Original Score (John Welsman), Best Performance by a Lead Actress (Jackie Burroughs), 1990; Best Original Score, Best Performance by a Lead Actress (Jackie Burroughs), 1991; Best Leading Actor (Cedric Smith), Best Guest Performance in a Series (Kate Nelligan), Best Direction in a Series (Allan King), 1992; Best Actress (Jackie Burroughs), 1993; Best Guest Performance in a Series (Bruce Greenwood), Best Original Score, Best Actress (Lally Cadeau), 1994; Best Supporting Actress (Patricia Hamilton), Best Original Score, 1995; Best Supporting Actress (Kay Tremblay), Best Guest Actress (Frances Bay), Best Original Score, 1996.
 Six Gemini nominations
 Three John Labatt Classic Awards for Most Popular Program in Canada (chosen by the public), 1990, 1991, and 1992

International broadcasters of Road to Avonlea

North America
 : ZAZ

Central America
 : FETV Canal 5

South America
 : Canal 9 Libertad (1992–1997) (2000–2002 known Azul TV) / Channel 20 (2005–2010) / Magazine TV Pay (Cable, Satellite and IPTV) (2004–present)
 : Canal 13 RPC (1992–1997) (2000–2002) / Paravisión (2005–2010) / Channel 8 of CVC and 31 of TVD (2004–present)
 : Canal 10 (1992–1997) / TCC (2004–present)

Europe
 : Bibel tv
 : TVP1, TV Puls
 : RTS, RTV BK Telecom, B92, RTS1
 : M1, Duna TV, Story4, Prime, IzauraTV, TV2 Kids
 : Artı Bir TV
 : CyBC
 : Hellenic Broadcasting Corporation, ART TV
 : ITV3
 , , , : M6, TMC, Série Club, RTL9
 : Evangelische Omroep, SBS 6, Family 7
 : VTM, Vitaya (2013)
 : Rai 1 (2001)
 : Yle TV1
 : HRT
 : TVR1, TVR2
 : RTP1

Asia
 : NHK (1993–1994, 1996–1997), LaLa TV (2011)
 : IRIB TV2 & Namayesh TV  & Omid TV & Tamasha TV
 : VTV3
 : Saudi 2 (1994)

See also

 An Avonlea Christmas

References

External links
 - Official Disney Avonlea Page
 Road to Avonlea - Official Road to Avonlea Series Website

 Museum of Broadcast Communications information on Road to Avonlea (Archive)
 Road to Avonlea at L.M. Montgomery Online
 Gazebo TV Website

1990s American drama television series
1990s Canadian drama television series
1990 American television series debuts
1990 Canadian television series debuts
1996 American television series endings
1996 Canadian television series endings
Anne of Green Gables television series
CBC Television original programming
Disney Channel original programming
Period family drama television series
Primetime Emmy Award-winning television series
Television series about children
Television shows set in Canada
Television shows set in Montreal
Television shows set in Prince Edward Island
Television series set in the 1900s
Television series set in the 1910s

Road to Avonlea


Şükranlı, Eskişehir ilinin Seyitgazi ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Eskişehir iline 62 km, Seyitgazi ilçesine 19 km uzaklıktadır.

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Seyitgazi'nin mahalleleri

Şükranlı, Seyitgazi


يزيد منصوري  من مواليد (25 فبراير 1978) هو لاعب كرة قدم جزائري. يلعب مع منتخب الجزائر لكرة القدم، انضم إلى نادي السيلية القطري قادما من نادي لوريان الفرنسي. وهو أب لثلاثة أطفال.

مسيرته الكروية
 إنه قائد المنتخب الجزائري يزيد منصوري، ولد بفرنسا يوم 25 فبراير من عام 1978، يبلغ طول اللاعب 175 سنتيمترا ويزن 69 كيلوغراما لعب في الفئات الصغرى للنادي الفرنسي لوهافر ما بين 1995 و1997، ثم التحق بالنادي الأول للوهافر عام 1997 الذي لعب لهم 134 مباراة وسجل لهم هدفين خلال ست سنوات لتنتهي مسيرته مع هذا الفريق بانتقاله إلى إنجلترا سنة 2003 ولعبه مع نادي كوفنتري سيتي، وقد لعب لهذا الفريق أربعة عشرة مباراة دون أن يسجل أي هدف في سنة واحدة، ثم انتقل اللاعب الجزائري إلى صفوف نادي شاتورو الفرنسي الذي لعب به سنتين سجل خلالهما هدفين في 63 مباراة، لينتقل بعد ذلك لنادي لوريان في 2006 والذي لعب معهم 112مباراة سجل خلالها هدفا واحدا لينتقل بعد ذلك إلى نادي السيلية القطري...
 أستدعي يزيد منصوري في قائمة المنتخب الجزائري الأول سنة 2001 لخوض مباراة ودية ضد فرنسا في باريس، وقد لعب مع الخضر في كأس أمم إفريقيا لعام 2002 وعام 2004 و2010 وتوجّها بالمشاركة بكأس العالم 2010، وأعتزل اللعب دوليا بعدها، وخاض 64 مباراة مع المنتخب الجزائري خلال تسع سنوات دون تسجيل أي هدف ليعتبر بذلك الأكثر مشاركة في المنتخب الجزائري.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قطر
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم من الأردين (إقليم فرنسي)
لاعبو كرة قدم رجال جزائريون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون جزائريون مغتربون في المملكة المتحدة
رياضيون جزائريون مغتربون في إنجلترا
رياضيون جزائريون مغتربون في قطر
رياضيون فرنسيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون فرنسيون مغتربون في قطر
رياضيون فرنسيون من أصل جزائري
رياضيون من الأردين
فرنسيون من أصل قبائلي
قبائليون
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو الرابطة الجزائرية المحترفة الأولى لكرة القدم
لاعبو دوري نجوم قطر
لاعبو شاتورو
لاعبو شباب قسنطينة
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2002
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2004
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2010
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كرة قدم جزائريون
لاعبو كرة قدم جزائريون مغتربون
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في قطر
لاعبو كرة قدم من غراند إيست
لاعبو كوفتري سيتي
لاعبو لوريان
لاعبو لوهافر
لاعبو منتخب الجزائر في كأس العالم 2010
لاعبو منتخب الجزائر لكرة القدم
لاعبو نادي السيلية
مواليد 1398 هـ
مواليد 1978
لاعبو كرة قدم رجال جزائريون مغتربون

يزيد منصوري


අන්තර්ජාතික සබඳතා වලදී සේවාදායකයා රාජ්‍යයක් ලෙස හැඳින්වෙන්නේ; දේශපාලනිකව, ආර්ථිකව හෝ මිලිටරිමය ලෙස වඩා බලවත් රාජ්‍යයක් යටතේ ක්‍රියාකරන රාජ්‍යයන් වේ.

සේවාලාභී රාජ්‍ය වර්ග
 චන්ද්‍රිකා රාජ්ය
 සම්බන්ධ රාජ්ය
 රූකඩ රාජ්‍ය
 නව-යටත්විජිතය
 සුරැකෙන රාජ්‍ය
 ගැති රාජ්‍ය
 පඬුරු රාජ්‍ය

දුරාතීතයේ සේවාලාභී රාජ්‍ය

සේවාලාභී රාජ්‍ය


Rikki Belder (née le  à Adélaïde) est une coureuse cycliste australienne. Spécialisée dans les épreuves sur piste.

Palmarès sur piste

Championnats d'Océanie

Championnats d'Australie
2011
  du keirin juniors
  du 500 mètres juniors
2012
  du 500 mètres
2013
  Championne d'Australie de la vitesse par équipes
  du 500 mètres
2014
  Championne d'Australie de la vitesse par équipes
2015
  Championne d'Australie du 500 mètres
  Championne d'Australie de la vitesse par équipes
2016
  de la vitesse par équipes
  du keirin
2017
  Championne d'Australie de la vitesse par équipes
  du 500 mètres
2018
  Championne d'Australie de la vitesse par équipes
  du keirin

Autres
2014
 DISC Grand Prix - Keirin
  du Super Drome Trophy - keirin
2015
  de Hisense Grand Prix - keirin
2016
  de DISC Grand Prix - Keirin

Notes et références

Liens externes

Coureuse cycliste australienne
Coureuse cycliste sur piste
Naissance en juillet 1993
Naissance à Adélaïde (Australie)
Championne d'Océanie de cyclisme sur piste

Rikki Belder


Balsa Nova es un municipio brasileño del estado de Paraná. Su población en 2007 era de 10.639 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

 Diario de la Ciudad de Balsa Nova
 Página de la prefectura

Localidades de Paraná

Balsa Nova


Dacrydium elatum er sígrænt tré (um 8 til 40m hátt) frá Malasíuskaga, Súmötru, Malasíu og Borneó.

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Dacrydium elatum


A oxidação de Sarett é uma reação orgânica que oxida álcoois primários e secundários a aldeídos e cetonas, respectivamente, usando trióxido de cromo e piridina. Ao contrário da oxidação de Jones, a oxidação de Sarett não culmina na oxidação total de álcoois primários a ácidos carboxílicos nem afeta as insaturações carbono-carbono. No entanto, o uso da oxidação original de Sarett tornou-se amplamente antiquado, em favor de outras técnicas de oxidação modificadas. A reação não adulterada ainda é ocasionalmente utilizada em ambientes de ensino e em pesquisas laboratoriais de pequena escala.

História

Primeira aparição

A reação recebeu o nome do químico americano Lewis Hastings Sarett (1917–1999). A primeira descrição de seu uso aparece em um artigo de 1953 de coautoria de Sarett que se relaciona com a síntese de esteroides adrenais. O artigo propõe a utilização do complexo piridinocromo CrO3–2C5H5N para a oxidação de álcoois primários e secundários. O complexo viria a ser conhecido como o "Reagente de Sarett".

Modificações e melhoramentos
Embora o reagente de Sarett forneça bons rendimentos para a formação de cetonas, sua conversão de álcoois primários a aldeídos é menos eficiente. Além disso, o isolamento de produtos da solução reacional pode ser difícil. Essas limitações foram parcialmente abordadas com a introdução da oxidação de Collins. O ingrediente ativo em ambos os reagentes de Sarett é idêntico ao do chamado "reagente de Collins", ou seja, o complexo de piridina CrO3(C5H5N)2. A oxidação de Collins difere da oxidação de Sarett apenas porque usa cloreto de metileno em vez de piridina pura. Os métodos inicialmente propostos para executar as oxidações de Collins e Sarett ainda não eram ideais, pois as propriedades higroscópicas e pirofóricas do reagente de Sarett dificultam sua preparação. Isso leva a uma melhoria do protocolo da oxidação de Collins conhecido como variante de Ratcliffe.

Preparação do reagente de Sarett

Técnicas

O reagente de Sarett foi originalmente preparado em 1953 pela adição de trióxido de cromo à piridina. A piridina deve ser resfriada previamente porque a reação é perigosamente exotérmica. Lentamente, o CrO3 vermelho-tijolo se transforma no aduto bis(piridina). Após a conversão ao reagente de Sarett, ele é imediatamente utilizado.

Segurança

Os métodos específicos de preparação dos reagentes são críticos, pois a técnica inadequada pode causar a explosão dos materiais. Algumas melhorias técnicas na metodologia original reduziram os riscos associados à preparação. Uma dessas melhorias recentes reduziu a probabilidade de explosão utilizando grânulos de anidrido crômico que afundariam imediatamente abaixo da superfície da piridina resfriada após a adição. Também cabe salientar que o trióxido de cromo é um carcinógeno corrosivo e, portanto, deve ser manuseado com extremo cuidado.

Oxidação de Collins
A oxidação original de Collins exige que o reagente de Sarett seja removido do excesso de piridina e dissolvido no cloreto de metileno, que é menos básico. Embora o novo solvente melhore o rendimento geral da reação, ele também requer a perigosa transferência do reagente pirofórico. A variação de Ratcliffe de 1970 reduziu o risco de explosão ao exigir que o reagente de Sarett fosse feito in situ. Isso foi obtido gerando o reagente de Sarett de acordo com o protocolo original usando uma mistura de piridina e cloreto de metileno sob agitação.

Aplicações específicas
A oxidação de Sarett oxida eficientemente álcoois primários a aldeídos sem oxidá-los ainda mais a ácidos carboxílicos. Essa diferença fundamental em relação à oxidação de Jones se deve ao fato de que esta ocorre na presença de água, diferentemente das oxidações de Sarett e Collins. A oxidação de Sarett também ocorre em condições básicas, o que permite o uso de substratos sensíveis a ácidos, como aqueles que contêm certos grupos protetores. Isso é diferente de outras reações comuns de oxidação que ocorrem em meio ácido, como a oxidação de Baeyer-Villiger, que removeria ou alteraria esses grupos. Além disso, o reagente de Sarett é relativamente inerte em relação a ligações duplas e a grupos tioéter. Esses grupos não podem interagir efetivamente com o cromo do reagente de Sarett, em comparação com o cromo em complexos oxidantes utilizados antes de 1953.

Ligações externas
Oxidação de Sarett

Ver também

 Clorocromato de piridínio
 Oxidação de Jones

Reações de oxirredução
Reações orgânicas

Oxidação de Sarett


An Arundinella setosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius. An Arundinella setosa in nahilalakip ha genus nga Arundinella, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Arundinella

Arundinella setosa


Abrantes  belediyesi, Portekiz'in Centro bölgesine bağlı Médio Tejo altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 19 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Aldeia do Mato
 Alferrarede
 Alvega
 Bemposta
 Carvalhal
 Concavada
 Fontes
 Martinchel
 Mouriscas
 Pego
 Rio de Moinhos
 Rossio ao Sul do Tejo
 São Facundo
 São João
 São Miguel do Rio Torto
 São Vicente
 Souto
 Tramagal
 Vale das Mós

Portekiz'in belediyeleri
Médio Tejo

Abrantes


Alma Mohora-Popovici (n. 19 octombrie 1896, Sânnicolau Mare, județul Timiș – d. 16 iulie 1990, Cluj-Napoca) a fost prima femeie medic stomatolog din România. De asemenea, a fost prima femeie deținătoare a titlului de doctor în medicină.

Biografie
A urmat cursurile Facultății de Medicină din cadrul Universității din Budapesta în perioada 1914-1918, continuând după Marea Unire la Universitatea din Cluj. A fost doctor în medicină din 1921 cu specializări la  din Paris și  din Londra (1927).

S-a căsătorit în 1921 cu doctorul Traian Popovici..

Activitate
În perioada 1863-1926 a colaborat cu profesorul Gheorghe Bilașcu, întemeietorul Catedrei de Stomatologie la Universitatea de Medicină din Cluj.

Din 1920 a fost preparator voluntar, iar între 1921-1933 preparator bugetar și asistent universitar al Universității din Cluj.

Între anii 1933-1940 a lucrat ca medic specialist la Ambulatorul Policlinic din Cluj, iar în timpul celui de-al Doilea Război Mondial a fost medic primar stomatolog la Ambulatorul Policlinic din Sibiu, apoi medic primar la Dispensarul Policlinic din Clu| (1946-1950) și șef al Secției de Stomatologie a Policlinicii I din Cluj, până la pensionare, în 1957.

După pensionare, a instituit, condus și a lucrat benevol la Clinica de Chirurgie Maxilo-Facială, în Serviciul de Radiografii Dentare.

A publicat studii de specialitate în "Revista stomatologică" și "Clujul medical". De asemenea, a fost una din membrii fondatori a Asociației medicilor stomatologi din România iar în Cluj-Napoca este o școală sanitară postliceală și o fundație care îî poartă numele.

Note

Bibliografie

Nașteri în 1896
Decese în 1990
Stomatologi români
Femei din România

Alma Mohora-Popovici


Morinoideae,  potporodica porodice kozokrvnica. Sastoji se od 4 roda sa oko 20 vrsta.

Tipični rod je morina ili pršljenasti cvijet.

Rodovi
 Zabelia (Rehder) Makino (9 spp.)
 Cryptothladia (Bunge) M. J. Cannon (6 spp.)
 Morina L. (4 spp.)
 Acanthocalyx (DC.) Cannon (2 spp.)

Izvori

Vanjske poveznice

Kozokrvnice

Morinoideae


Deniz Tek, Avustralyalı müzik grubu Radio Birdman'nın gitaristi ve bestecisi. Avustralyada tıp okudu. Birleşik devletlere dönünce hava kuvvetlerine girdi. Savaş pilotu olarak görev yaptı. Garage müziğinin öncülerindendir. İsmi türkçedir.
Michigan/Ann Arbor'da (ABD) doğdu.

Dış bağlantılar
 Deniz Tek resmi Web Sayfası

Amerikalı erkek gitaristler
Amerikalı besteciler
Amerika Birleşik Devletleri asıllı Avustralyalılar
Yaşayan insanlar
Resim aranan müzisyenler
Türk asıllı Amerikalılar

Deniz Tek


Als Triumphgeschrei (engl.: triumph displays) wird in der Ethologie ein Ausdrucksverhalten insbesondere der Gänsevögel bezeichnet. Es handelt sich um eine für die jeweilige Art typische Abfolge von Schnatter-Lauten, die beispielsweise hervorgebracht werden, nachdem ein ins Brutrevier eingedrungener Artgenosse verjagt wurde. Die Bezeichnung Triumphgeschrei wurde durch Oskar Heinroth in die verhaltensbiologische Fachliteratur eingeführt und später von Konrad Lorenz aufgegriffen.

Auch ähnlich klingende Lautäußerungen, die als ritualisierter Abschluss der Paarbildung interpretiert werden, wurden als Triumphgeschrei bezeichnet.

Eine 1965 von Helga Mamblona-Fischer veröffentlichte Studie über das Triumphgeschrei der Graugänse schrieb diesen Lautäußerungen eine noch weiter gehende Funktion zu, nämlich den Zusammenhalt der Paare innerhalb einer größeren Schar zu festigen. Zugleich beschrieb die Autorin eine ritualisierte Bewegungsabfolge, während der das Triumphgeschrei ausgestoßen wird.

2012 kam eine Studie an Zwergpinguinen zu dem Ergebnis, dass die auch bei Pinguinen nach einer innerartlichen Auseinandersetzung als Triumphgeschrei bezeichneten Lautäußerungen der erfolgreichen männlichen Tiere von männlichen Artgenossen – messbar aufgrund einer steigenden Herzschlagfrequenz – als die Bekundung eines "Sieges" interpretiert werden.

Belege

Verhaltensbiologie (Vögel)
Tierlaut

Triumphgeschrei


Jacques Frantz (Dijon, 4 de abril de 1947-17 de marzo de 2021) fue un actor francés.

Carrera artística
Hablaba tres idiomas: inglés, francés, y alemán. Fue la voz francesa de Robert De Niro y Mel Gibson entre otros actores.

Filmografía
Arthur e il popolo dei Minimei (2006)
Il truffacuori - Professionista in separazioni (2010)

Referencias

Enlaces externos
 IMDb

Actores de cine de Francia
Actores de voz de Francia
Nacidos en Dijon

Jacques Frantz


Elaphoglossum acrocarpum é uma espécie de planta do gênero Elaphoglossum e da família Dryopteridaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 1857 por Thomas Moore.
Os seguintes sinônimos já foram catalogados:
 Acrostichum acrocarpum  Mart.
 Elaphoglossum damazioi  Christ

Forma de vida
É uma espécie epífita, rupícola, terrícola e herbácea.

Descrição

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Bahia, Espírito Santo, Minas Gerais, Rio de Janeiro e São Paulo.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Matos, F.B. Elaphoglossum  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Elaphoglossum acrocarpum no projeto Flora e Funga do Brasil

Elaphoglossum
Plantas descritas em 1857
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Elaphoglossum acrocarpum


Erzurum, Türkiye'nin Erzurum ilinin merkezi olan şehirdir. Erzurum Ovası'nın güneydoğu kenarında, bu ova ile Palandöken dağının temas sahasında kurulmuş olan Erzurum, tarihin ilk dönemlerinden beri yerleşim yeridir. Şehir, tarihî eserleri ve kış sporları tesisleriyle de tanınır.

Etimolojisi
Şehrin bilinen ilk adı, Doğu Roma İmparatoru II. Theodosius'un (408-450) ismiyle ilişkili olan Theodosiopolis'ti. Ermeniler ise burayı Karin adıyla anmaktaydı. Romalıların istilasından evvel Erzurum'un bulunduğu yerde Ermenilerin "Karin" diye adlandırdıkları bir şehir olduğu bilinir. Belâzürî, bölgeye egemen olan kişinin ölümü üzerine yerini alan Kali adlı eşi tarafından kurulduğu için Kalikale adı verilen şehre Arapların Kālîkalâ dediklerini söyler. 11. yüzyıldan sonra ise Türkler, Theodosiopolis için Erzen adını kullanmışlardır. Basılan Selçuklu paralarında şehrin adı Erzenü'r-Rûm (ارزن الروم), Erzen-i Rûm (ارزن روم) ve Erz-i Rûm (ارز روم) şeklinde yazıldığı görülmüştür. Daha sonra bu ad bugünkü Erzurum şeklini almıştır. Hudûd el-âlem isimli kitapta; bu şehrin müstahkem bir kalesi bulunduğu için, her taraftan gelen gazilerin nöbet tutarak şehri korudukları ve şehirde tüccarların çok olduğu bildirilmektedir.

Tarihçe

Tabiat şartlarının ve coğrafi konumunun uygun ve elverişli olması yanı sıra, önemli uygarlık ve medeniyet merkezi olarak bilinen yerlere yakınlığı, Erzurum'un Anadolu'da en eski yerleşim merkezlerinden birisi olmasını sağlamıştır. Günümüze kadar yapılan kazılar sonucu bulunan bazı taş araçlar Erzurum ve yöresindeki yerleşimin geçmişini 'yontma taş devri' ne kadar götürmektedir. Ayrıca Karaz, Pulur, Güzelova Höyük ve Sos Höyük buluntuları, Erzurum'un İlk Tunç Çağı'ında Karaz Kültürünün merkezi konumunda olduğunu göstermektedir.

Erzurum'u da içine alan bölgede tarih boyunca Hurriler, Asurlar, Kimmerler, İskitler (Sakalar) hakimiyet kurmuşlardı. Persler tarafından MÖ 6. yüzyılda istilâ edilmiştir. Ancak MÖ 4. yüzyılda Persleri mağlup eden Makedonya Kralı İskender bölgeye hakim olmuştur. Daha sonra İskender'in ölümü üzerine önce Selevkoslar ardından Romalı'ların eline geçmiştir. Roma İmparatorluğunun bölünmesi sebebiyle bölge MS 395 yılında, Doğu Roma İmparatorluğunun (Bizanslılar) sınırları içerisinde kalmıştır. Erzurum, Doğu Roma İmparatoru II. Theodosios'a (408-450) izafe edilerek Anadolu'ya yönelik İran saldırılarına karşı muhtemelen 415-422 yıllarında Theodosiopolis adıyla kurulmuştur. Theodosiopolis, Müslüman Komutan Ömer bin Hattab'ın komutasındaki İslam Orduları tarafından 633 yılında fethedildi. Müslümanların eline geçen bölgenin nüfusu çok sürede hızla arttı ve 200 bin oldu. O dönemde dünyanın en büyük şehirleri arasında olan Erzurum daha sonra İslâm devletlerinin birbiriyle çekişip iç mücadeleye başlamaları ve sonuç itibarıyla zayıf düşmeleri neticesinde Bizanslılar diğer şehirleri ve Erzurum'u geri aldılar. 1048 yılında Selçuklu Hanedanı Pasinler meydan muharebesinde Bizanslıları mağlup ettiler. Böylece 1071 Malazgirt meydan muharebesi'nden 22 yıl önce Erzurum'u; Tuğrul Bey, kardeşi Çağrı Bey ve Süleyman Şah'ın babası Şahzade Kutalmış Bey feth etmiş oldular. Bu süreçte Bizansla yapılan anlaşma üzerine Erzurum Bizans'a geri iade edildi. Selçuklu Sultanı Alparslan'a bağlı komutanlardan Ebul Kasım, 1071 Malazgirt zaferinden sonra Bizans'ı mağlup ederek Erzurum'u fethetti.

Anadolu'da ilk Türk Beylerbeyliği olan Saltık (Saltuk)oğulları " Saltuklular Beyliği " kuruldu. Erzurum 1202 yılına kadar Saltuklular Beyliğinin başşehri olmuştur. Erzurum 1202 yılında Konya 'da bulunan Anadolu Selçuklularına tabi bir vilâyet oldu. 1242 yılında Moğollar tarafından istilâ edildi. Bu istilânın ardından Erzurum ve yöresini İlhanlılar ele geçirmiş oldular. 1202-1335 yıllarında Erzurum'da hüküm süren İlhanlılar'dan sonra bölge Eretna Beyliğinin himayesine girdi. 1300'lü yılların sonunda Erzurum'u önce Karakoyunlular sonra da Timur kuşattı. Karakoyunlular bölgede 15. asrın ortalarına kadar hüküm sürdüler. 1467'de Akkoyunlular'ın önderi Uzun Hasan'ın gerçekleştirdiği ani bir baskın sonucu Cihan Şah'ın ölümüyle Karakoyunlu devleti yıkıldı, Erzurum Akkoyunlular 'ın eline geçti. Akkoyunlu Devleti, Safevi hükümdarı Türk asıllı Şah İsmail tarafından 1508'de tamamen ortadan kaldırıldı. Safevilerin eline geçen Erzurum, Safeviler döneminde çok geriledi. 1514 yılında Osmanlı Sultanı Yavuz Sultan Selim Erzurum'u fethetti. Safeviler Erzurum'u geri aldılar. Daha sonra Kanuni Sultan Süleyman Erzurum'u kesin olarak Osmanlı topraklarına katmıştır. Erzurum Osmanlı İmparatorluğu döneminde bir eyalet merkezi olarak çok gelişti. Trabzon - Tebriz ticaret yolu üzerinde olması ve kalesinden dolayı serhat şehri statüsüne sahip oluşu, Erzurum'u, Osmanlıların İran'a yaptığı seferlerin askeri üssü konumuna getirmişti. Günden güne gelişerek; ticaret, kültür, san'at, sanayi ve askeri merkez haline geldi. Osmanlılar tarafından Erzurum merkezli kurulan eyaletin sınırları dahilinde; Erzurum, Gümüşhane, Erzincan illeri ve Muş'un Malazgirt, Bingöl'ün Kiğı ilçeleri yer alıyordu. 1600'lü yılların ortalarında Erzurum eyaleti 49.324 km² yüzölçümüne sahipti.

1591 yılında Erzurum halkı ile yeniçeriler arasında meydana gelen olaylara yönetimin müdahalesi gerekli olmuş ancak bu olaylar başka isyanların çıkmasına da zemin hazırlamıştı. Bölgede sayıları artan yeniçeriler ile Erzurum halkı arasında vergilerle alakalı problemler yaşandı. Erzurum'a yerleşmiş olan yeniçerilerden şikayetçi olan halk, bazı yeniçerileri orada öldürdü. Haberin İstanbul'a ulaşmasından sonra yeniçeriler tepkilerini gösterdiler. Bu olaylar üzerine Osmanlı veziriâzamı Ferhad Paşa görevinden alındı ve Erzurum'a heyet gönderildi.
Gönderilen bu heyet bir kale içinde birçok Erzurumluyu asarak idam ettirdi. Birkaçı da İstanbul'a gönderilerek çengellere vurulup idam edildi.

1620'lerde Erzurum beylerbeyi olan Abaza Mehmed Paşa, Sultan II. Osman'ın öldürülmesi üzerine Erzurum'da yeniçerileri öldürmeye başladı. Ancak Yeniçeriler diz kapağındaki yanık üzerinden tanınmaya çalışılınca ilgisiz halk da "Yeniçeri" denilerek öldürülüyordu. Abaza Paşa'nın ilerleyişi, IV. Murad'ın tahta çıkarılmasından sonra sevkedilen kuvvetlerce durdurulunca Abaza Paşa Erzurum'da kaleye kapandı. Bir uzlaşı sonrası tekrar Erzurum beylerbeyiliğine getirildiyse de aynı şiddetle davranmaya devam etti. 1626'daki bir sefer nedeniyle kendisinden yardım istenmesine rağmen bunu bir tuzak sanarak emrindekilerle Erzurum Kalesi'nden çıkıp orduya saldırdı. Esir aldığı yeniçerilerin boyunlarını vurdu ve Dişlenk Hüseyin Paşa'yı öldürdü. Esir aldığı yayabaşı ve bölükbaşılarından dördünü dörder parça ettirip Erzurum Kalesi burçlarına astırdı. Ayrıca Erzurum taraflarında ne kadar yeniçeri ve topçu bulduysa onların da tamamını öldürdü. Doğu seferine çıkan Halil Paşa, Ağustos 1627'de Erzurum'da Abaza Paşa ile müzakerelerde bulduysa da bundan bir sonuç alamadı. Bunun üzerine Erzurum'u kuşattı. Erzurum kuşatması kasım ayında kaldırıldı. 1628'de ise Hüsrev Paşa'nın düzenlediği sefer sonunda teslim olan Abaza Paşa, IV. Murad tarafından affedildi.
Abaza Paşa'nın ayaklanmasından önce ise yeniçeriler ile Erzurum halkı karşı karşıya gelmiş idi.

 Erzurum, 1828- 1829, 1878 ve 1916 'da üç defa Rus istilâsına uğramıştır. Rusların çok büyük tahribatlar yaptığı bu istilâlar geçici olmuştur. 1877-1878 'de Ahmet Muhtar Paşa, Ruslar'ı doğuda birkaç defa bozguna uğratmasına rağmen, Rusların sürekli takviye almaları sebebiyle sonuç Ruslar'ın lehine gelişmiştir. Ahmet Muhtar Paşa, Rus General Arshak Ter-Gukasov 'u Karayazı yakınlarında vuku bulan Halyaz meydan muharebesinde (21 Haziran, 1877); Rus Başkomutanı Melikof'u da Zivin Meydan Muharebesinde (25-26 Haziran 1877) mağlup etti. Rus Çarı, bu yenilginin üzerine General Melikof 'u azletti ve akabinde Ahmet Muhtar Paşa, Rus ordusu ile Kars ve Gümrü arasında Gedikler Meydan Muharebesinde üçüncü defa karşılaştı ve Rus ordusunu mağlubiyete uğrattı. Yahniler Meydan Muharebesini 34 bin Türk askeri, 74 bin Rus askerini mağlup ederek kazandı. Ruslar çok sayıda kuvvet yığınca Ahmet Muhtar Paşa, ordusunu Erzurum'a çekti. Sonradan Rusların aldıkları takviye yardımlar 9 Kasım 1877 - 13 Temmuz 1878 döneminde bölgeyi işgal altında tutmalarını sağlamıştır.

1890 Haziran'ında Erzurum'da bir kiliseye arama yapmak için girilmek istenince, Osmanlı askerleri ile Ermeniler arasında çatışma yaşandı. Çıkan çatışma 20 Ermeni ve 3 askerin ölümüyle sonuçlandı. II. Abdülhamit döneminde (1890'lar) aralarında Erzurum'un da bulunduğu bir bölgede varlık gösteren Hamidiye Alayları özellikle Ermenilere karşı katliamlara girişti. 1895'te hedef haline gelen çok sayıda Ermeni esnafın dükkânı yağmalandıktan sonra yakıldı ve esnaf Ermeniler hırpalandı veya öldürüldü. Bunu, Ermeni mahallelerine yönelme ve öldürme, yağma, tecavüz, kadın kaçırma ve zorla Müslümanlaştırma takip etti.
15 Mayıs 1915'te, Erzurum'daki bir Alman yetkili çevre köylerdeki Ermeni ahalisinin sürgününü ilk kez rapor etti. Daha sonra da sürülenlerin yoksulluk sıkıntısından söz etti. 2 Haziran'da ise Erzurum'daki konsolos yardımcısı Max Erwin von Scheubner-Richter, "sevkiyata dair bütün gerekli malzemeler, her türlü alet, edevat, taşıma araçlarının yok denecek kadar az" olduğundan söz etti ve "bunun sonucu sürgüne gönderilenlerin yarısından azı gönderildikleri yere canlı olarak ulaşacaktır" diye bir saptamada bulundu.

27 Şubat 1918 günü Ermeni çeteler Erzurum'un Alaca köyünde Türkleri öldürdü ve Erzurum'da Türk çarşıları yakılmaya başlandı. 26-27 Şubat 1918 gecesi Erzurum'da 3000 ila 8000 Müslüman öldürüldü. Rus Yarbay Tverdohlebof, Şubat 1918 sonlarında Erzurum'a yakın köylerdeki Türklerin "ortadan kaybolduklarını", 1917 yılı ilkbaharında Ermeni çetelerin bölge halkının elindeki silahları toplamak amacıyla halka zulmettiğini ve işkence yaptığını belirtir. Daha sonra Rus ordusu çekildikçe katliamların daha da arttığı, Erzurum'a çekilirken yoldaki Türk köylerinde halkın öldürüldüğünü, Ilıca'da kaçamayan sivil halktan yaklaşık 800 Müslüman Türkün öldürüldüğü  Rus subaylar Yarbay Tverdohlebof ve Yarbay Grizyanov ve bazı akademisyenler tarafından belirtilmektedir.

Türk Ordusu 15'inci Kolordu Komutanı Kâzım Karabekir, Erzurum'da Ermeni çeteleri ile girdiği muharebe sonucunda galip geldi ve Erzurum'u işgalden kurtardı (12 Mart, 1918). Göç eden Erzurumlular, kısa süre sonra tekrar Erzurum'a dönmeye başladılar. Türk İstiklâl Harbi 23 Temmuz 1919'da Erzurum'da toplanan ve Erzurum Kongresi'nde alınan kararlar ile fiilen ve hukuken başlatılmış oldu.

 Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin ilk Cumhurbaşkanı olan Türk  devlet adamı Mustafa Kemal Atatürk 23 Nisan 1920'de, Ankara'da, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nin açılışında, Erzurum mebusu sıfatıyla Meclis ve Hükûmet Başkanlığına seçilmiştir.

Erzurum, Cumhuriyet döneminde de il oldu ve hızlı bir şekilde gelişmeye başladı. Günümüzde Doğu Anadolu Bölgesinde en gelişmiş ve en büyük şehirdir. Şehirlerarası trafik plâka numarası 25, telefon kodu 442 dir.

Erzurum, 2 Eylül 1993'te çıkarılan 504 sayılı yasa hükmünde kararname ile büyükşehir unvanı kazandı. 2004 yılında çıkarılan 5216 sayılı yasa ile büyükşehir belediyesinin sınırları valilik binası merkez kabul edilerek yarıçapı 20 kilometre olan dairenin sınırlarına genişletildi. 2008 yılında çıkarılan 5747 sayılı yasa ile ilde yeni ilçeler kuruldu. 2012 yılında çıkarılan 6360 sayılı yasa ile 2014 Türkiye yerel seçimlerinin ardından büyükşehir belediyesinin sınırları il mülki sınırları oldu.

Kasım 1942'de çıkarılan Varlık Vergisi Yasası'yla birlikte Türkiye'de özellikle gayrimüslimleri etkileyen bir süreç yaşandı. Belirlenen borçları bir ay içinde ödemeyenler Aşkale ve Erzurum'daki çalışma kamplarına yollanarak çeşitli işlerde çalıştırıldılar. Ocak 1943'teki ilk kafile gönderilecekleri çalışma kampları için Aşkale'ye doğru trenle gitti. Aşkale'ye ilk gelen gayrimüslim kafilelerin sayısı nedeniyle yer problemleri ortaya çıkması üzerine devamında yola çıkan kafileler Erzurum'a gönderildi. Aşkale ve Erzurum'da kalan mükellefler, Ağustos 1943'te yük vagonlarına bindirilerek Eskişehir'e yollandı. Varlık Vergisi mükellefi olan gayrimüslimler, Aşkale'de karayolundaki karları temizlemiş; Erzurum'da karayolunun kardan kapanmasını engellemiş, şehrin sokaklarını süpürmüşlerdi. Çoğu yaşı büyük olan 20'yi aşkın gayrimüslim mükellef ise Erzurum'da öldü. Gayrimüslimlerden ödeyemeyecekleri kadar ağır vergilerin istenmesi nedeniyle tepki çeken Varlık Vergisi, gerek yurt içinde, gerek ise yurt dışında çeşitli eleştirilere yol açtı.

Coğrafya
Erzurum'un, çevresi dağlarla çevrilidir. Erzurum yüksek bir yaylanın güneybatı bölümünde yer alır. Şehir merkezi Palandöken dağlarının Batı ve Güney kısım eteğinde kuruludur. Şehrin batısı ve kuzeyi açık, ova görünümündedir. Erzurum il geneli dağlarla çevrilidir. Anadolu'da deniz seviyesinden 1959 metre yükseklikteki tek büyük yerleşim yeridir. Yerleşme alanı yer yer 2000 metreye kadar yükselen bir ova üzerinde bulunur. Bölge kuzeyde Dumlu, güneyde Palandöken Dağları ile çevrilidir. Erzurum'dan geçen İpek Yolu ve verimli ovaları bölgenin tarih boyunca yerleşme alanı olarak seçilmesinde önemli rol oynamıştır.

Coğrafi konum

İklim

Nüfus

2008 yılında merkez ilçe Palandöken ve Yakutiye ilçelerine ayrılmıştır ve Aziziye ilçesi de büyükşehir sınırlarına girmiştir. Bu ilçelerle birlikte il merkezi nüfusu aşağıdaki gibidir.

2012 yılında ilin tamamı büyükşehir sınırlarına girmiştir.

Belediye Başkanları

Eğitim
Erzurum'da yüksek öğretim alanında :
 Atatürk Üniversitesi ve
 Erzurum Teknik Üniversitesi eğitim vermektedir.
İlk ve orta seviyede eğitim-öğretim:
 Millî Eğitim Müdürlüğüne ne bağlı okullarda yapılmaktadır.
Yaygın eğitim ise Halk Eğitim Merkezi aracılığıyla yürütülmektedir.

Kardeş şehirler
Erzurum'un dokuz şehirle kardeş şehir anlaşması bulunmaktadır.
   Foggia, İtalya (1987)
   Tiflis, Gürcistan (1989)
   İzmir, Türkiye (1992)
   Nahçıvan, Azerbaycan (1992)
   Şuşa, Azerbaycan (2022)
   Harbin, Çin (2006)
   Tebriz, İran (2011)
   Urmiye, İran (2011)
   Bahçesaray, Ukrayna (2012)
   Graz, Avusturya (2015)

Ayrıca bakınız
 Basiani

Kaynakça
Özel

Genel

Dış bağlantılar

 Erzurum Büyükşehir Belediyesi

Erzurum


Cambodia has numerous public holidays, including memorial holidays and religious holidays of Buddhist origin. The Khmer traditional calendar, known as  Chântôkôtĕ, is a lunisolar calendar although the word itself means lunar calendar. While the calendar is based on the movement of the moon, calendar dates are also synchronized with the solar year to keep the seasons from drifting.

Therefore, some public holidays are subject to change every year based on the lunar calendar.

Public holidays

Other festivals

References

External links
 Public Holiday Calendar for Civil Servant and Worker for 2017, Royal Government of Cambodia
 2016 Public Holidays, Cambodian Ministry of Foreign Affairs and International Cooperation
 Public Holidays for 2015, Cambodian Embassy in Australia

Cambodia

Public holidays in Cambodia


Grisélidis es una ópera (descrita como un conte lyrique) en tres actos y un prólogo con música de Jules Massenet y libreto en francés de Armand Silvestre y Eugène Morand. Se basa en la obra homónima de los mismos autores que se representó por vez primera en la Comédie-Française el 15 de mayo de 1891, que se basa en el relato medieval de la "paciente Grissil". La historia se ambienta en la Provenza del , y se refiere a la pastora Grisélidis, y una serie de intentos del demonio de atraerla a la infidelidad. La lealtad de Grisélidis hacia su esposo, el Marqués, es fuerte, sin embargo, y el demonio es desterrado.

Massenet empezó la composición en 1894, terminándolo a finales de aquel año, pero revisándolo en el otoño de 1898 antes de tratar una producción potencial con Albert Carré. Fue estrenada en la Opéra-Comique en París el 20 de noviembre de 1901, con Lucienne Bréval en el rol titular. La pieza logró 50 representaciones en los primeros seis meses en la Opéra-Comique, fue retirada del repertorio en 1906, y en medio siglo se vio allí 73 veces. La ópera se representó en Niza, Argelia, Bruselas y Milán en 1902; en Marsella en 1903 y 1950, y en la Ópera de París en 1922. Aunque no es parte del actual repertorio operístico, más recientemente se ha visto en Wexford (1982), Estrasburgo y Lieja (1986) y Saint-Etienne (1992 en concierto).

En las estadísticas de Operabase aparece con una representación en el período 2005-2010.

Según Rodney Milnes, Grisélidis en sus propios términos, es una de las más exitosas óperas de Massenet y no merece ser despreciada: la acción se mueve con rapidez, la instrumentación es económica y delicada, y las melodías sin restricciones, con una hábil mezcla de comedia y sentimiento, y un rol titular vocalmente gratificante.

Notas y referencias

Enlaces externos

Óperas basadas en piezas de teatro
Óperas de 1901
Óperas de Jules Massenet
Óperas en francés
Óperas estrenadas en París

Grisélidis


إذاعة صوت الغد هي اذاعة لبنانية تبث من عمارة شلهوب في ضواحي بيروت. بدأت مستقلة ثم تبعت تيار المردة وتعرض سياساته. بدأت البث في سبتمبر (أيلول) 1997م.

موجاتها
 تبث في لبنان على الموجتين 97.1 و 96.7 ميغاهيرتز.
 تبث في سوريا على الموجة 99.9 ميغاهيرتز.
 تبث في الأردن على الموجة 101.5 ميغاهيرتز.
 تبث في أستراليا على الموجة 1620 أي أم.
 تبث في البحرين على الموجة 94.8 ميغاهيرتز.

مراجع

 http://www.sawtelghad.com الموقع الرسمي للبث اللبناني
 http://www.sawtelghad.fm الموقع الرسمي للبث الأردني
 http://www.sawtelghad.com.au الموقع الرسمي للبث الأسترالي

إذاعات لبنان
راديو في أستراليا
راديو في لبنان

صوت الغد


إيران الكبرى (بالفارسية:  «إيران الكبرى»، و أي «أرض إيران») هي المناطق التي تأثرت إلى حد كبير بالثقافة الإيرانية. وهو يطابق تقريبا ما يسميه الجغرافيون «الهضبة الإيرانية». وهي كل الأراضي العليا المحيطة بدولة إيران الحالية، والتي تمتد من القوقاز إلى نهر السند وقد خضعت هذه اللأراضي لسيطرة الأمبراطوريات الإيرانية المتعاقبة أو على الأقل تأثرت كثيرا بنفوذها.

بدأ تاريخ مفهوم إيران الكبرى منذ نشأة الإمبراطورية الفارسية الأولى في فارس وبالحقيقة هو مرادف لتاريخ إيران في معظم الجوانب. فأصل فارس القديمة هي العراق وإيران. أما في العصر الحديث فإن بلاد فارس (إيران جزء منها) فقد فقدت العديد من المناطق التي اكتسبتها في ظل الدولة الصفوية كالعراق إلى العثمانيين في حرب 1533 وأفغانستان للبريطانيين (من خلال معاهدة باريس سنة 1857 وتحكيم ماكماهون في 1905)، وأخذت منها روسيا القوقاز في القرنين 18 و 19. ثم اقتطعت القوقاز من إيران نهائيا في معاهدة تركمانجاي سنة 1828 بعد الحرب الروسية الفارسية. واستقرت الحدود الحديثة على طول نهر أراس. وقبلها تخلت إيران عن أرمينيا وأذربيجان وشرقي جورجيا للروس في معاهدة غاليستان سنة 1813. ونظرا لهذا التنوع الجغرافي فإن الدول المستقلة حديثا بمساعدة روسيا أو بريطانيا فقد حافظت على العلاقات الثقافية واللغوية مع فارس، وطوروا مساراتهم الاجتماعية والسياسية والثقافية الخاصة بينهم. وفي سنة 1935 تحول الاسم إيران من اسم محلي إلى اسم رسمي في المحافل الدولية في حكم رضا شاه.

أصل التسمية
اسم «إيران» ومعناه «أرض الآريين» حسب الفارسية الجديدة لصيغة جمع قديمة «أريانام» (وتعني «من الآريين» عند الإيرانية القديمة)، كانت نشأة تلك الكلمة في اللغة الأفستية هي أريانيم (والأفستية هي لغة إيرانية قديمة استخدمت في شمال شرق إيران الكبرى أو مايسمى اليوم تركمانستان وطاجيكستان). يتجلى المصطلح الإيراني القديم «أريانام» ب«أريانا فيجا» موطن زرادشت والزرادشتية القريبة من محافظات سغد ومرجيانا وباختريا وغيرها، وادرجت في الفصل الأول من فنديداد. وأكدت المصادر اليونانية الأدلة الأفستية: إراتوستينس وسترابو تحدثا عن أريانا بأنها بين بلاد فارس وشبه القارة الهندية.

لم يكن لمفهوم مصطلح «إيران» حتى نهاية الفترة البارثية في القرن الثالث ميلادي أي أهمية سياسية بل كانت قيمتها هي عرقية ولغوية ودينية فقط. فالأهمية السياسية لامبراطورية أو مملكة إيران هي نتاج ساساني بحت، بسبب التقاء مصالح سلالة الحكام الجدد مع الكهنة الزرادشتيون، ويمكننا أن نستنتج من الأدلة المتاحة أن هذا التقارب أدى إلى ظهور فكرة إيرانشهر «مملكة إيران»، حيث ان كلمة «إير» في الفارسية الوسطى تعادل «أريا» في الفارسية القديمة و«إيريا» في الأفستية.

التعريف
لاحظ ريتشارد فولتس أن هناك افتراض عام قد تشكل أن مختلف شعوب إيران الكبرى —النطاق الثقافي الذي يمتد من بلاد مابين النهرين والقوقاز إلى خوارزم وماوراء النهر وباكتريا وباميرا والتي بها من الفرس والميديين والبارثيين والصغديين وغيرهم الكثير— كان تدين بالزرادشتية في فترة ماقبل الإسلام. وجهة النظر تلك وإن اتفق عليها كثيرا من العلماء إلا أنها قد تكون مبالغة نوعا ما. وقال فولتس: ربما تكون الشعوب الإيرانية المختلفة لها نفس الآلهة وتشترك في نفس الأساطير والرموز الدينية، ولكن في الواقع هناك مجموعات أخرى من الآلهة كانت تعبد —مثل الميترا إله العهود وآناهیتا إله المياه، وغيرها الكثير من الآلهة— حسب المكان والزمان وأيضا حسب المجموعة السكانية. ابتداء من بلاد الإغريق مرورا بإيران الكبرى وانتهاء بضفاف نهر السند.

أما ريتشارد فراي فقد حدد إيران الكبرى بأنها "غالبية القوقاز والعراق وأفغانستان وباكستان وآسيا الوسطى، وأن تأثيرها الثقافي امتد إلى الصين وغرب الهند." وأضاف بأن "إيران تعني كل الأراضي والشعوب التي استخدمت اللغات الإيرانية ولا تزال، وحيث كانت موجودة في الماضي ثقافات إيرانية متعددة الأوجه.

وحسب مايقوله مالوري ودوغلاس أدامز، فإن معظم إيران الكبرى الغربية يتكلمون لغات إيرانية جنوب غربية في فترة الإخمينيين بينما الإقليم الشرقي يتكلم لغات إيرانية شرقية مرتبطة مع الأفستية.

ويذكر جورج لين أيضا أنه بعد تفكك الإمبراطورية المغولية، أصبح ملوك إلخانات حكام إيران الكبرى الجدد.

خلفية
تُسمى إيران الكبرى إيرانزمين، وهي تعني «إيران» أو «أرض إيران». كانت إيرانزمين في العصور الأسطورية رديفة لأرض طوران التي تقع في الجزء العلوي من آسيا الوسطى.

اشتهرت في الفترة السابقة للإسلام منطقتان رئيسيتان حكمهما الإيرانيون في الإقليم، إحداها كانت إيران والأخرى أنيران. كان المقصود بإيران جميع المناطق التي سكنتها الشعوب الإيرانية القديمة، وكانت هذه المنطقة أكثر شمولًا في الماضي. يمكن اعتبار هذه الفكرة عن إيران (المقابلة لأنيران) الجوهر الرئيسي والأولي لإيران الكبرى. حدثت العديد من التغييرات في الحدود والمناطق التي عاش فيها الإيرانيون مع مرور الوقت، لكن اللغات والثقافة ظلت الوسيلة المهيمنة في العديد من أجزاء إيران الكبرى.

وكمثال على ذلك، كانت اللغة الفارسية هي اللغة الأدبية الرئيسية ولغة المراسلات في آسيا الوسطى والقوقاز في فترة ما قبل الاحتلال الروسي، باعتبار آسيا الوسطى هي مسقط رأس اللغة الفارسية الحديثة. إضافة إلى ما سبق، وبحسب ما جاءت به الحكومة البريطانية، استُخدمت اللغة الفارسية أيضًا في كردستان العراق، قبل الاحتلال البريطاني والانتداب بين عامي 1918 و1932.

بدأ العديد من خانات آسيا الوسطى بفقدان الأمل تجاه أي دعم من بلاد فارس ضد الجيوش القيصرية، مع تقدم الإمبراطورية الروسية بشكل مستمر جنوبًا خلال اثنين من الحروب التي خاضتها ضد بلاد فارس، وبفعل معاهدات تركمانجاي وغوليستان على الحدود الغربية ووفاة عباس ميزا في عام 1833 وقتل الوزير الأعظم لبلاد فارس (ميرزا أبو القاسم قيم مقام). احتلت الجيوش الروسية ساحل آرال في عام 1849، وطشقند في عام 1864 وبخارى عام 1867 وسمرقند عام 1868 وخيوة وجيحون عام 1873.«يرى العديد من الإيرانيين أن مجال نفوذهم الطبيعي يمتد إلى ما وراء حدود إيران الحالية. ففي نهاية المطاف، كانت إيران ذات يوم أكبر من ذلك بكثير. استولت القوات البرتغالية على الجزر والموانئ في القرنين السادس عشر والسابع عشر. انتزعت الإمبراطورية الروسية في القرن التاسع عشر من سيطرة طهران ما هو أرمينيا وجمهورية أذربيجان وجزء من جورجيا. تدرس نصوص المدارس الابتدائية الإيرانية الجذور الإيرانية ليس فقط لمدن مثل باكو ولكن أيضًا لمدن أبعد نحو الشمال مثل ديربينت في جنوب روسيا. خسر الشاه جزءًا كبيرًا من مطالبته لصالح غرب أفغانستان في أعقاب الحرب الأنجلو- إيرانية بين عامي 1856- 1857. ولم تنته المطالبات الإيرانية بالولاية على الخليج العربي في البحرين إلا بحلول عام 1970، جراء مشاورات برعاية الأمم المتحدة. امتد الحكم الإيراني إلى الغرب في العراق الحديث وأبعد من ذلك خلال القرون الماضية. عندما يشكو العالم الغربي من التدخل الإيراني خارج حدود إيران، فإن الحكومة الإيرانية كثيرًا ما تقنع نفسها بأنها بكل بساطة تمارس نفوذها في الأراضي التي كانت تابعة لها ذات يوم. في الوقت نفسه، ساهمت خسائر إيران على أيدي قوى خارجية في شعور بالتظلم ما يزال مستمرًا حتى يومنا هذا»

 -باتريك كلاوسون من معهد واشنطن لسياسة الشرق الأدنى.«إيران اليوم هي مجرد رديف لما كانت عليه ذات مرة. سيطر الحكام الإيرانيون في أوج ازدهارهم على العراق وأفغانستان وغرب باكستان وأجزاء كبيرة من آسيا الوسطى والقوقاز. يعتبر العديد من الإيرانيين اليوم أن هذه المناطق هي جزء من نفوذ إيراني أكبر»

 -باتريك كلاوسون

«في ظل الإمبراطورية الأخمينية، امتلك الإيرانيون الحماية التي تؤمنها الجغرافيا. لكن الجبال العالية والفراغ الواسع للهضبة الإيرانية لم تعد كافية لحماية إيران من الجيش الروسية أو البحرية البريطانية. تقلصت إيران بشكل حرفي ومجازي. في بداية القرن التاسع عشر، كانت أذربيجان وأرمينيا وأفغانستان تابعة لإيران، لكن وبحلول نهاية القرن، خسرت جميع هذه المناطق بسبب العمل العسكري الأوروبي».

المراجع

آسيا الوسطى
الشرق الأوسط
العلاقات الأرمنية الإيرانية
العلاقات الإيرانية الأذربيجانية
العلاقات الإيرانية الباكستانية
العلاقات الإيرانية الجورجية
العلاقات الإيرانية العراقية
تاريخ أذربيجان
تاريخ أفغانستان
تاريخ العراق
تاريخ إيران
تاريخ باكستان
تاريخ تركمانستان
تاريخ طاجيكستان
ثقافة إيرانية
جغرافيا إيران
جغرافيا تاريخية
العلاقات الأفغانية الإيرانية
غرب آسيا
فارس القديمة
قومية إيرانية
مناطق إيران التاريخية
مناطق تاريخية
مناطق نفوذ ثقافي
وحدوية

إيران الكبرى


Doina Elena Federovici () este un senator român, ales în 2012.

Vezi și
 Legislatura 2012-2016 (Senat)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Senatori români 2012-2016
Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020
Nașteri în 1974
Nașteri pe 30 mai
Membri ai Partidului Social Democrat

Doina Elena Federovici


Alano di Piave ist eine nordostitalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Belluno in Venetien.

Name
Ob der Namensteil Alano von den Alanen abzuleiten ist, die hier womöglich während der Völkerwanderungszeit gesiedelt haben, oder doch eher ein Zusammenhang zu lana besteht (Wolle), ist unklar. Der Namensteil di Piave leitet sich vom Fluss Piave ab.

Geographie

Die Gemeinde liegt etwa 32 Kilometer südwestlich von Belluno am Piave und grenzt unmittelbar an die Provinz Treviso. Die Gemeinde umfasst die Fraktionen Campo, Fener und Colmirano-Uson. Nachbargemeinden sind Cavaso del Tomba (TV), Pieve del Grappa (TV), Pederobba (TV), Possagno (TV), Quero Vas, Segusino (TV), Seren del Grappa und Valdobbiadene (TV).

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die frühere Strada Statale 348 Feltrina (heute eine Regionalstraße) von Treviso nach Feltre. Im Ortsteil Fener befindet sich der Bahnhof Alano-Fener-Valdobbiadene an der Bahnstrecke Belluno-Feltre-Treviso.

Persönlichkeiten
 Egidio Forcellini (1688–1768), Philologe und Lexikograph
 Antonio Nani (1803–1870), Kupferstecher, Herausgeber
 Antonio Terenghi (1921–2014), Comiczeichner
 James Licini (* 1937) (Bürgerort Alano di Piave), Schweizer Bildhauer und Plastiker
 Dino Meneghin (* 1950), Basketballspieler

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Provinz Belluno

Alano di Piave


Patrick Kardinal D'Rozario CSC (* 1. Oktober 1943 in Padrishibpur, Barishal) ist ein bangladeschischer Ordensgeistlicher, emeritierter Erzbischof von Dhaka und Kardinal der römisch-katholischen Kirche.

Leben
Patrick D'Rozario trat der Ordensgemeinschaft der Kongregation vom Heiligen Kreuz bei, legte am 14. Juni 1962 die Profess ab und empfing am 8. Oktober 1972 das Sakrament der Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 21. Mai 1990 zum Bischof von Rajshahi. Der Bischof von Dinajpur, Theotonius Gomes CSC, spendete ihm am 12. September desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Michael Rozario, Erzbischof von Dhaka, und Piero Biggio, Apostolischer Pro-Nuntius in Bangladesch.

Am 3. Februar 1995 wurde er zum Bischof von Chittagong ernannt. Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 25. November 2010 zum Koadjutorerzbischof von Dhaka. Mit der Emeritierung Paulinus Costas folgte er diesem am 22. Oktober 2011 im Amt des Erzbischofs von Dhaka nach.

Im Konsistorium vom 19. November 2016 nahm ihn Papst Franziskus als Kardinalpriester mit der Titelkirche Nostra Signora del Santissimo Sacramento e Santi Martiri Canadesi in das Kardinalskollegium auf. Die Besitzergreifung seiner Titelkirche fand am 13. Mai des folgenden Jahres statt.

Am 23. Dezember 2017 ernannte ihn der Papst zum Mitglied des Dikasteriums für die ganzheitliche Entwicklung des Menschen.

Am 30. September 2020 nahm Papst Franziskus das von Patrick D'Rozario aus Altersgründen vorgebrachte Rücktrittsgesuch an.

Weblinks

Einzelnachweise

Kardinal (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Angehöriger der Kongregation vom Heiligen Kreuz
Person (Chittagong)
Bangladescher
Geboren 1943
Mann
Person des Christentums (Bangladesch)
Person (Dhaka)
Römisch-katholische Kirche in Bangladesch
Rajshahi (Distrikt)

Patrick D’Rozario


II. Ferenc Rákóczi (Borsi, 27 Mart 1676 -  8 Nisan 1735, Tekirdağ), Macar bağımsızlık hareketinin önderidir. 1704-1711 yılları arasında Erdel prensi olarak görev yapmıştır.

Ferenc Rákóczi, Erdel'in soylu Macar ailelerinden birine mensuptu, babası I. Ferenc Rákóczi 1652-1659 arasında Erdel prensi olarak görev yapmıştı.

Rákóczi, 1700 yılında Habsburg Hanedanı'na karşı yapılacak olası bir Macar bağımsızlık savaşı için Fransa'nın desteğini aldı. Bununla birlikte, Avusturya istihbarat servisinin bu konudan haberdar olması sonucunda tutuklandı ve hapsedildi. Ölüm cezasına çarptırılacağı kesinleşince hapisten kaçtı ve Polonya'ya iltica etti. 1703 yılında Avusturya ordusunun büyük bir kısmının İspanya Veraset Savaşları nedeniyle Macaristan'dan çekilmesi sonucunda bir Macar bağımsızlık savaşı olanağı doğdu. Ferenc Rákóczi Polonya ve Fransa desteğiyle Macaristan'a geri döndü. 1703 yılında başlayan bağımsızlık savaşını takiben Rákóczi II. Ferenc Rákóczi' adıyla Erdel prensi unvanını aldı. 1705'te ise Széchény şehrinde toplanan asiller meclisi tarafından Macaristan prensi ilan edildi. 1708 Trenčín Savaşı'nda Macar bağımsızlıkçıların Avusturya kuvvetleri karşısında yenilmesi, bağımsızlık yanlılarının imparatorla bir anlaşmaya varma çabasına girmesine neden oldu. Bu çerçevede 1711 yılında barış görüşmeleri başladı, ancak Rákóczi güvenlik önlemi olarak Macaristan'ı terk ederek Polonya'ya hareket etti. Rákóczi'nin yokluğunda isyancılar ve Avusturya temsilcileri arasında Szatmár barışı imzalandı (1711) ve Rákóczi önderliğinde başlatılan bağımsızlık savaşı sona erdi. Bu yıldan itibaren Rákóczi'nin sürgün yılları başladı.

1711-1717 yılları arasında sırasıyla Polonya, İngiltere ve Fransa'da yaşadı. 1715'te ise Osmanlı Devleti'nin davetini kabul ederek Osmanlı topraklarına yerleşti. 1718'de Osmanlı Devleti ve Avusturya arasında imzalanan Pasarofça Antlaşması'yla Osmanlı İmparatorluğu'na iltica eden Macar mültecilerinin güvenliği güvence altına alındı. Rákóczi yandaşları ile birlikte Tekirdağ'a yerleştirildi. 1735 yılında Tekirdağ'da öldü. Naaşı İstanbul'daki Saint Benoit lisesi şapeline yerleştirildi. Macar hükûmetinin kararıyla naaşı 1906 yılında Macaristan'a nakledildi ve Kassa (günümüzde Slovakya sınırları içindeki Košice) şehrindeki katedrale yerleştirildi.

Tekirdağ'da oturduğu ev aynı adla müze olmuştur. Tekirdağ sahilinde günümüzde hala bakımlı bir şekilde durmaktadır. Ayrıca Tekirdağ'da adına yapılmış bir çeşme bulunmaktadır.

1676 doğumlular
1735 yılında ölenler

Macar soylular

Macaristan tarihi
Tekirdağ'da ölenler
İspanya Altın Post Nişanı şövalyeleri

II. Ferenc Rákóczi