Jetsun Pema Wangchuck (Timbu, 4 de junio de 1990) es la reina consorte de Bután por su matrimonio con el rey Jigme Khesar Namgyel Wangchuck. Es madre del príncipe Jigme Namgyel Wangchuck, heredero al trono del país, así como del príncipe Jigme Ugyen Wangchuck.

Desde que contrajo matrimonio con el rey, ostenta el título de Reina Dragón (en dzongkha; Druk Gyaltsuen).

Biografía

Nacimiento y familia
Jetsun Pema nació el 4 de junio de 1990 en el hospital de Timbu, Bután. Es la segunda hija de Dhondup Gyaltshen, piloto de aerolíneas comerciales de la compañía Bahrain Air; y de su esposa, Aum Sonam Choki, hija a su vez de Dasho Thinley Namgyal y de su segunda esposa, Aum Rinchen. El padre de Jetsun es además nieto de Ugyen Tshering por línea paterna y de Thinley Topgay por línea materna (que fueron ambos gobernadores de Trashigang).

Tiene dos hermanos menores, Thinley Norbu (casado en 2020 con su cuñada, la princesa Ashi Euphelma Choden Wangchuck) y Jigme Namgyel; y dos hermanas, Serchen Doma y Yeatso Lhamo, que está casada desde 2013 con su cuñado, el príncipe Gyaltshab Jigme Dorji Wangchuck.

Con su esposo comparte un ancestro común, por lo cual son primos lejanos. Se trata del 48° Druk Desi de Bután, Jigme Namgyal (padre del Rey Dragón Ugyen Wangchuck y de su tararabuela, Ashi Yeshay Choden).

Formación
La reina empezó sus estudios en el colegio de infantil Little Dragon Montessori School. Más tarde, siguió su formación en el colegio Sunshine School y en los institutos Changagkha Lower Secondary School y Lungtenzampa Middle Secondary School de Timbu. Prosiguió los estudios en el Lawrence School y el St Joseph's Convent de India. Antes de casarse, la reina se matriculó en la universidad privada Regent's College de Londres, donde empezó a estudiar un grado en Relaciones Internacionales.

Además del dzongkha, su lengua materna, habla con fluidez inglés e hindi, ya que pasó parte de sus años como estudiante en India e Inglaterra.

Entre sus aficiones destacan las bellas artes, la pintura y el baloncesto. En la escuela, fue capitana de su equipo de baloncesto, y después de la etapa estudiantil, siempre ha seguido interesada en este deporte.

Matrimonio y descendencia

Compromiso y boda
La familia de Jetsun siempre estuvo relacionada con la monarquía de Bután, y ambos se conocieron durante unas vacaciones familiares en 1997, cuando ella tan solo tenía siete años y el entonces heredero al trono contaba con 17 años de edad. El príncipe prometió que si cuando Jetsun cumpliera la mayoría de edad seguía soltera, ambos se casarían.

En mayo de 2011 se conoció la notícia de su compromiso con el actual rey de Bután.

El 13 de octubre de ese año, Jetsun contrajo matrimonio con el rey, Jigme Khesar Namgyel Wangchuck. La ceremonia nupcial, de rito budista, se celebró en una fortaleza monástica del  situada en Punakha, en el Himalaya. No asistieron el resto de familias reales, pues la pareja quería una boda sencilla.

Descendencia
En noviembre de 2015, se anunció que los reyes de Bután esperaban la llegada de su primer hijo, un varón, para el primer trimestre del año 2016. El primogénito se convertiría en heredero al trono del país.

Finalmente, el primer hijo del matrimonio, el príncipe heredero Jigme Namgyel Wangchuck, nació el 5 de febrero de 2016, en el Palacio de Lingkana, en Timbu.

En diciembre de 2019 se anunció que los reyes esperaban su segundo hijo para la primavera de 2020.

Su segundo hijo varón, el príncipe Jigme Ugyen Wangchuck, nació el 19 de marzo de 2020 en el Palacio de Lingkana.

Su primera hija en común nació el 9 de septiembre de 2023.

Reina de Bután
Desde que se convirtió en reina de Bután, Jetsun se ha volcado en diferentes causas sociales. En noviembre de 2011 se convirtió en patrona de la Sociedad del Talento de Bután. También es patrona de la Real Sociedad para la protección de la Naturaleza de Bután (RSPN), embajadora del UNEP para preservar la capa de ozono, y patrona de la Fundación del Riñón de Bután. Desde 2016 es, además, presidenta de la Cruz Roja de Bután.

Tras su boda, la reina impulsó el proyecto "Joya de la Corona"; una colección de ilustraciones digitales sobre su boda real, que vio la luz el 19 de enero de 2013. Con un precio de 1200 Nu., el libro fue vendido en librerías seleccionadas de Timbu. Desde el año 2015, el matrimonio fue protagonista de un calendario digital que todos los ciudadanos se pudieron descargar de Internet gratuitamente. Dicha iniciativa fue propuesta por la reina.

Distinciones honoríficas

Distinciones honoríficas butanesas
  Medalla Conmemorativa del 60° Aniversario del Rey Jigme Singye (11/11/2015).

Ancestros

Véase también
 Dinastía Wangchuck
 Línea de sucesión al trono de Bután

Referencias

Enlaces externos

Butanesas del siglo XX
Butanesas del siglo XXI
Budistas de Bután
Nacidos en Timbu
Reinas consortes de Bután

Jetsun Pema


Justinas Karosas (* 7. September 1937 in Sangrūda, Gemeinde Punsk; † 6. Juni 2012 in Vilnius) war ein sowjetlitauischer marxistischer Philosoph, litauischer sozialdemokratischer Politiker, Seimas-Mitglied.

Leben
Von 1944 bis 1958 besuchte Karosas die Mittelschule Sangrūda und von 1958 bis 1963 studierte er Lituanistik an der Vilniaus universitetas (VU). 1963 bis 1967 war er Assistent im Lehrstuhl für Philosophie der VU. Von 1967 bis 1969 studierte in der Aspirantur. 1969 promovierte zum Thema "Stellung und Rolle der Ideologie in der Entwicklung der sozialistischen Gesellschaft" (lit. "Ideologijos vieta ir vaidmuo socialistinės visuomenės vystymesi").

Von 1969 bis 1972 war er Oberhochschullehrer und von 1973 bis 1989 Dozent. 1972/1973 bildete er sich weiter an der Universität Wien und 1984/1985 mit dem Humboldt-Stipendium an der Universität Frankfurt am Main, in Universität Mannheim sowie Universität Gießen.

Karosas war 1989 bis 1992 Dekan der philosophischen Fakultät in Vilnius. 1994 habilitierte er sich in Philosophie und im Jahr 2000 wurde er Professor.

Ab 1963 war er Kommunist, 1990 Mitglied von Lietuvos demokratinė darbo partija, stellvertretender Vorsitzender und ab 2001 Mitglied von Lietuvos socialdemokratų partija (LSDP), Ratsmitglied.

Von 1992 bis zu seinem Tod war Karosas Mitglied des Seimas (bei LSDP), 2004 bis 2008 Leiter des Auswärtigen Ausschusses.

Auszeichnungen
 2004: Ehrenbürger von Druskininkai
 2004: Kommandeur des Ordens für Verdienste um Litauen
 2006: Orden des Marienland-Kreuzes III. Klasse
 2007: Großkommandeur des Ordens für Verdienste um Litauen
 2007: Großkreuz des Ordens für Verdienste um Portugal
 2011: Bundesverdienstkreuz erster Klasse

Einzelnachweise

Mitglied des Europaausschusses (Litauen)
LSDP-Mitglied
KPdSU-Mitglied
LDDP-Mitglied
Politischer Philosoph
Philosoph (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Vilnius)
Träger des Bundesverdienstkreuzes 1. Klasse
Träger des Ordens für Verdienste um Litauen
Träger des portugiesischen Ordens für Verdienst (Großkreuz)
Träger des Ordens des Marienland-Kreuzes (III. Klasse)
Ehrenbürger von Druskininkai
Person (Litauische Sozialistische Sowjetrepublik)
Mitglied des Ausschusses für Bildung, Wissenschaft und Kultur (Litauen)
Mitglied des Ausschusses für auswärtige Angelegenheiten (Litauen)
Litauer
Sowjetbürger
Geboren 1937
Gestorben 2012
Mann

Justinas Karosas


عقد 1690 هو عقد امتد بين 1 يناير 1690 و31 ديسمبر 1699 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 1680 ولحقه عقد 1700.

أحداث

 قرار مجلس الأمن التابع للأمم المتحدة رقم 1696 (1696)
 معركة زانطة (1697)
 معركة سيناي (1696)
 زلزال جامايكا 1692 (1692)
 معركة سلنكمان (1691)
 معركة أولاش (1696)
 معركة لوجاس (1695)
 معركة يوشتيشكو (1694)

مواليد

 كريستيان غولدباخ (1690)

وفيات

 شارل الخامس، دوق لورين (1690)
 جيرمان مويت (1691)
 تشارلز لوبرون (1690)
 ماريا آنا فيكتوريا من بافاريا (1690)
 جيسينا تير بورخ (1690)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 1690 ابتداءً من

عقد 1690


Juscelino Kubitschek e João Goulart tomaram posse como 21º presidente do Brasil e 14º vice-presidente do Brasil, respectivamente, no dia 31 de janeiro de 1956, em cerimônia realizada no Congresso Nacional no Rio de Janeiro, até então, capital do Brasil.

A posse de Juscelino foi a última realizada no Rio de Janeiro, já que Brasília foi inaugurada em 1960 e no ano seguinte foi palco da posse de seu sucessor, Jânio Quadros.

Antecedentes
Em um cenário conturbado, Juscelino Kubitschek assumiu a presidência, com seus opositores da UDN, apoiados pelo vice-presidente Café Filho, buscaram se manter no poder. Porém, a aliança PSD-PTB frustrou as pretensões udenistas, com JK sendo eleito em outubro de 1955 com 36% dos votos e João Goulart ganhou para vice-presidente.

Diante da dupla, a UDN, liderada pelo deputado Carlos Lacerda, procurou impugnar o resultado das eleições, sob o argumento de que Juscelino não teria sido escolhido pela maioria do eleitorado. Naquela época, contudo, essa não era uma exigência e só havia um turno.

Além dos políticos udenistas, o movimento golpista para impedir a posse de JK contou com o apoio da ala conservadora do Exército e do presidente interino Carlos Luz que tinha tomado posse após o afastamento de Café Filho por motivos de saúde. A posse de Juscelino e de João Goulart  só foi assegurada graças a o chamado Golpe Preventivo, em 11 de novembro, do General Teixeira Lott.

Cerimônia
Com um forte esquema de segurança que começo da Aterro do Flamengo até o Palácio Tiradentes, então sede da Câmara dos Deputados, a cerimônia começou ás 15h15 e foi presidida pelo presidente da câmara, a presidência do Senado estava vaga, com Juscelino e João Goulart fazendo o juramento e assinando o Livro de posse.

Em seguida, ambos foram em carro aberto para o Palácio do Catete para o então presidente Nereu Ramos fazer a transmissão do cargo, quando Ramos fez um discurso falando que JK assumia o país "em hora de grandes transformações então menor expectativas de toda a nação" e em seguida Juscelino fez seu discurso.

Discurso
Trecho do discurso de JK:

Após a posse dos ministros, JK acena ao povo da sacada do palácio.

Manifestações
Durante a posse, manifestantes do Partido Comunista Brasileiro pediram a volta da legalidade do partido e o fim do estado de sítio foram presos. também houve manifestações de Queremistas, que apoiaram Juscelino, mas foram de cunho principalmente a favor de Getúlio Vargas, incluindo orações em volta da estátua do ex-presidente.

Reações internacionais
: O imperador Hirohito enviou um telegrama com felicitações ao novo presidente.

Ver também
 Posse do presidente do Brasil

Juscelino
1956 na política do Brasil
Governo Juscelino Kubitschek
1956 no Brasil

Posse de Juscelino Kubitschek


Die Ehrenbürgerwürde ist die höchste kommunale Auszeichnung der Stadt Nabburg.

Seit 1945 wurden 7 Personen zu Ehrenbürgern ernannt.

Hinweis: Die Auflistung erfolgt chronologisch nach Datum der Zuerkennung.

Ehrenbürger der Stadt Nabburg

 Valentin Geier (1897; † 1984)
 Bischöflicher Geistlicher Rat, Monsignore

 Konrad Haller (* 1893; † 1973)
 Lehrer, Heimatpfleger und Heimatforscher

 Karl Schmidt-Wolfrathshausen (* 1891; † 1971)
 Architekt, Kunstmaler, Grafiker
 Schmidt-Wolfrathshausen vermachte der Stadt Nabburg das Schmidthaus
 Alois Schottenheim (* 1898; † 1968)
 Schottenheim war lange Jahre Vorsitzender der Nabburger Landsmannschaft in München
 Alfons Goppel (* 1. Oktober 1905 in Reinhausen; † 24. Dezember 1991 in Johannesberg)
 Bayerischer Ministerpräsident
 Verleihung 1975
 Goppel war ab 1966 Abgeordneter aus dem Stimmkreis Nabburg.
 Hans Werner (* 15. November 1912 in Unteraich, Gemeinde Guteneck; † 22. Februar 1989 ebenda)
 Landrat a. D.
 Verleihung 1975
 Werner war Landrat des Landkreises Nabburg
 Ernst Hanauer
 Unternehmer
 Verleihung am 12. November 2010
 Hanauer ist Seniorchef des Mechatronikunternehmens EMZ Hanauer in Nabburg. Er wurde für seine Verdienste um die berufliche Ausbildung junger Menschen und die Standorttreue zum Ehrenbürger ernannt.

Weblinks
 Ehrenbürger der Stadt Nabburg

Nabburg
!
Ehrenburger Nabburg

Liste der Ehrenbürger von Nabburg


Daniel Hofmann ist der Name folgender Personen:
* Daniel Hofmann (Theologe) (um 1538–1611), deutscher lutherischer Theologe
 Daniel Hofmann (Naturbahnrodler) (* 1996), Schweizer Naturbahnrodler

Siehe auch:
 Daniel Hoffmann

Daniel Hofmann


Das Schloss Mamling steht im Ort Mamling in der Gemeinde Mining im Bezirk Braunau am Inn in Oberösterreich. Das Schloss steht unter Denkmalschutz ().

Geschichte
Die erste Erwähnung einer Burg im Mamling stammt von 1297, als ein Otto von Mamling genannt wird. Die Mamlinger blieben im Besitz der Burg bis 1519. In jenem Jahr verkaufte Friedrich der Mamlinger den Besitz an Wolfgang Elrechinger zu Hueb. Die Elrechinger hatten in Mining eine Gruftkapelle als Grabstätte. Als Erbe der Elrechinger trat um 1610 Wolf Rudolf  Golt von Lampoting auf. 1619 verkaufte er Mamling an den Grafen Helfrich von Meggau. Um 1650 ging der Besitz an die Freiherren von Lerchenfeld über. Johann Kaspar Freiherr von Lerchenfeld ließ die alte Burg abtragen und an ihrer Stelle ein Wasserschloss mit Kapelle errichten. Nach dem Stich von Michael Wening war Mamling ein einstöckiges Gebäude mit Zwiebeltürmchen und umgeben von einem Weiher. Außerhalb des Grabens befanden sich die Schlosskapelle und eine Parkanlage. Die neben dem Schloss befindliche Kapelle wurde 1671 errichtet. 1675 wurde von Johann Kaspar Freiherr von Lerchenfeld ein Benifizium gestiftet.

Maria Franziska von Lerchenfeld erhielt das Schloss 1710 als Heiratsgut bei ihrer Eheschließung mit dem Grafen Johann Wilhelm von Abensperg-Traun. Die Ehe blieb kinderlos, und der Besitz ging 1748 an die Grafen von Törring-Jettenbach. 1831 erwarb Heinrich von Bohn aus München das Schloss, auch dieser hatte bei seinem Tod 1848 keine direkten Nachkommen. Bis 1848 hatte Mamling die Vogtei und die Gerichtsbarkeit. Baron Christian von Esebeck kaufte das Schloss und vereinigte es mit Sunzing. Graf Zdenko von Strachwitz erwarb 1870 beide Besitztümer. Unter ihm erfolgte der Umbau zur heutigen Form. Die früher vorhandenen Türmchen sind entfernt, und der Teich ist großteils zugeschüttet worden. Nach seinem Tod 1919 ging Mamling in bürgerlichen Besitz über. Käufer war der Baumeister Franz Wiesner aus Altheim. 1921 übergab dieser das Schloss seiner Tochter Juliana, verheiratete Achleitner. Auch heute ist das Schloss noch im Besitz dieser Familie.

Schloss Mamling heute
Heute ist Schloss Mamling ein vollständig renovierter zweigeschossiger Schlossbau. Ein turmartiger, aber nun quadratischer Vorbau erinnert an den früheren Turm mit Zwiebelhaube. Das Schloss ist von einem gepflegten Park umgeben. Im Vergleich zu den umgebenden Rasenflächen steht das Schloss etwas erhöht, vielleicht als Erinnerung an den zugeschütteten Wassergraben. Die Schlosskapelle soll 2015 renoviert werden. Ein Wappenemblem erinnert an die früheren Besitzer.

Durch zahlreiche Events wird dem Schloss eine neue Nutzung gegeben. Zu nennen ist das Frühlingsfestival Schloss Mamling, das Metalfest Open Air Austria 2012,
das Afrika Fest oder das Frühlingsfestival 2012 – Kunst, Kultur, Kulinarik.

Literatur

 Herbert Erich Baumert, Georg Grüll: Burgen und Schlösser in Oberösterreich. Band 2: Innviertel und Alpenvorland. Birken-Verlag, Wien 1985, .

Weblinks

 Schloss Mamling auf burgenkunde.at
 Homepage von Schloss Mamling

Einzelnachweise

Mamling
Bauwerk in Mining
Baudenkmal (Oberösterreich)
Mamling

Schloss Mamling


An Roeperocharis urbaniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Roeperocharis urbaniana in nahilalakip ha genus nga Roeperocharis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Roeperocharis

Roeperocharis urbaniana


ෂයිනී (කොරියානු: 샤이니; ඉංග්රීසි: Shinee) SM's Entertainment විසින් පිහිටුවන ලද දකුණු කොරියානු පිරිමි සංගීත කණ්ඩායමකි. ඔවුන් "කේ පොප් කුමාරවරු" යන නාමයෙන් ද හඳුන්වයි. කණ්ඩායම වර්තමානයේ සාමාජිකයින් හතර දෙනෙකුගෙන් සමන්විත වේ: ටේ-මින් (Taemin), ඕනිව් (Onew), මින්-හෝ (Minho), කී (Key). ආරම්භයේ දී කණ්ඩායමේ සාමාජිකයින් පහක් සිටියේ ය. ඔවුන්ගේ පස්වන සාමාජිකයා ජොන්ග්හ්යුන් 2017 දෙසැම්බර් මාසයේ දී මිය ගියේය.

ෂයිනී 2008 මැයි මාසයේදී ඔවුන් SBS නාලිකාවේ හි Inkigayo වැඩසටහනෙහි ඔවුන්ගේ පළමු ගීතය වන Replay ඉදිරිපත් කළේ ය. එය ඔවුන්ගේ මංගල වේදීකාවයි. එයත් සමග ෂයිනීගේ විලාසිතාව පාසල් සිසුන් අතර ජනප්‍රියත්වයට පත් විය. 2008 අගෝස්තු මාසයේදී, කණ්ඩායම ඔවුන්ගේ පළමු කොරියානු චිත්‍රාගාර ඇල්බමය වන "ද ෂිනී වර්ල්ඩ්" (The SHINee World) නිකුත් කළ අතර එය 23 වැනි ගෝල්ඩන් ඩිස්ක් සම්මාන උළෙලේදී වසරේ නවක ඇල්බමය දිනා ගත්තේය. "රින්ග් ඩිං ඩොං" (Ring Ding Dong) සහ "ලුසිෆර්" (Lucifer) වැනි ගීත සමඟින් ෂයිනී දකුණු කොරියානු සංගීත ක්ෂේත්‍රයේ තවදුරටත් ජනප්‍රියත්වය තහවුරු කර ගත්තේ ය. "රින්ග් ඩිං ඩොං" කොරියානු සංගීත ප්‍රස්ථාර කිහිපයකම ඉහළින්ම සටහන් වූ අතර එය ආසියාව පුරා ජනප්‍රිය විය. "ලුසිෆර්" 2010 දී Mnet Asian Music Awards හි හොඳම නර්තනය සඳහා වන සම්මානය සඳහා නිර්දේශ වූයේ ය. 2012 දී කණ්ඩායම "ෂර්ලොක්" (Sherlock) නිකුත් කරන ලද අතර එය පිටපත් 180,000 කට වඩා අලෙවි වූ අතර වසරේ වඩාත්ම අලෙවි වූ පස්වන ඇල්බමය බවට පත්විය. මෙම කණ්ඩායම 2014 දී වරක් සහ 2016 දී කිහිප වතාවක්ම  Forbes Korean Power Celebrity (ෆෝබ්ස් කොරියානු බල කීර්තිමත්) ලැයිස්තුවට ඇතුළත් කර ඇත.

2011 මැද භාගයේදී, ජපන් සංගීත ක්ෂේත්‍රයට පිවිසීමට ෂයිනී EMI Records Japan සමඟ අත්සන් කළේ ය. ඔවුන්ගේ ප්‍රථම ගීතය වන "Replay" හි ඔවුන්ගේ ජපන් අනුවාදය පිටපත් 100,000 කට වඩා අලෙවි වූ අතර එය එවකට දකුණු කොරියානු කණ්ඩායමක් විසින් වාර්තා කරන ලද ජපන් මංගල ගීතයක් සඳහා වූ වැඩිම විකුණුම් සංඛ්‍යාව විය. ඉන් පසුව 2011 දෙසැම්බර් 7 වන දින ඔවුන්ගේ පළමු ජපන් චිත්‍රාගාර ඇල්බමය වන ද ෆස්ට් (THE FIRST) - පිටපත් 100,000 කට වඩා අලෙවි කිරීම හේතුකොට ගෙන RIAJ විසින් රන් සහතිකය ලබා දෙන ලදී. 2011 දී, කණ්ඩායම ඔවුන්ගේ ජපන් මංගල වාරික පිළිගැනීමේ උත්සවය ලන්ඩනයේ ඇබි රෝඩ් (Abbey Road Studios) චිත්‍රාගාරයේදී  පැවැත්වූ අතර, එහි ප්‍රසංග කළ පළමු ආසියානු කලාකරුවන් බවට ද පත් විය. වසර දෙකකට පසුව ඔවුන් ඔවුන්ගේ දෙවන ජපන් ඇල්බමය Boys Meet U (2013) නිකුත් කළ අතර, පසුව I'm Your Boy (2014), D×D×D (2016) සහ Five (2017) යන ඇල්බම් නිකුත් කරන ලදී.

ෂයිනී කේ-පොප් හි හොඳම සජීවී වාචික කණ්ඩායම ලෙස සලකනු ලබන අතර ඔවුන්ගේ නර්තනය සඳහා Mnet Asian Music Awards හි හොඳම නර්තනය සඳහා පිට පිට තුන් වතාවක් සම්මානය ලබා ඇති අතර, ඔවුන් ඉතා සමමුහුර්ත සහ සංකීර්ණ නර්තන චර්යාවන් සඳහා ප්‍රසිද්ධය.

නාමය
කණ්ඩායමේ නාමය වන Shinee යනු අලුතින් නිර්මාණය කරන ලද වචනයක් වන අතර එය බැබළීම යන අර්ථය ඇති අතර, ee යන උපසර්ගයේ එකතුව නිසා එහි අර්ථය "බබළන තැනැත්තා" වැනි අර්ථයක් ලබාදේ.

සාමාජිකයින්
2017 දෙසැම්බර් 18 වන දින, ජොන්ග්යුන් වයස අවුරුදු 27 දී කාබන් මොනොක්සයිඩ් විෂ වීමෙන් සියදිවි නසාගැනීමෙන් මිය ගියේය. ජොන්ග්යූන්ගේ මරණයෙන් පසුව, ෂයිනී සිව් දෙනෙකුගෙන් යුත් කණ්ඩායමක් ලෙස දිගටම කටයුතු කළ අතර, ඉතිරි සාමාජිකයින් ඔවුන්ගේ හමුදා සේවය සම්පූර්ණ කළේය. ඕනිව් 2018 දෙසැම්බරයේ හමුදාවට බැඳුණු අතර 2020 ජූලි 8 වෙනිදා නිදහස් කරන ලදී.  කී 2019 මාර්තු 4 වෙනිදා ලියාපදිංචි වූ අතර 2020 සැප්තැම්බර් 24 වෙනිදා නිදහස් කරන ලදී. මින්හෝ 2019 අප්‍රේල් 15 දින ලියාපදිංචි වූ අතර 2020 නොවැම්බර් 15 දින නිදහස් කරන ලදී. ටේ-මින් හමුදාවේ අවසන් සාමාජිකයා වන අතර, 2021 මැයි 31 දින බඳවා ගන්නා ලදී.

වත්මන් (ක්‍රියාකාරී සාමාජිකයින්)

 ඕනිව්
 මින්-හෝ
 කී

වත්මන් (අක්‍රිය සාමාජිකයන්)

 ටේ-මින් (හමුදා සේවය හේතුවෙන්)

අතීත සාමාජිකයන්

 ජොන්ග්හ්යුන්

සංචාර

ආසියානු සංචාර

 ෂයිනී වර්ල්ඩ් (2010–2011)
 ෂයිනී වර්ල්ඩ් II (2012)
 ෂයිනී වර්ල්ඩ් IV (2015)

ලෝක සංචාර

 ෂයිනී වර්ල්ඩ් III (2014)
 ෂයිනී වර්ල්ඩ් V (2016–2017)

ජපන් සංචාර

 ෂයිනී වර්ල්ඩ් 2012 (2012)
 ෂයිනී වර්ල්ඩ් 2013 ~Boys Meet U~ (2013)
 ෂයිනී වර්ල්ඩ් 2014 ~I'm Your Boy~ (2014)
 ෂයිනී වර්ල්ඩ් 2016 ~DxDxD~ (2016)
 ෂයිනී වර්ල්ඩ් 2017 ~Five~ (2017)
 ෂයිනී වර්ල්ඩ් ද බෙස්ට් 2018 ~From Now On~ (2018)

ෂයිනී


جامعة بوسطن  هي جامعة ميثودية خاصة في بوسطن. يبلغ عدد طلابها 30.000 وهي رابع أكبر جامعة خاصة في الولايات المتحدة الأمريكية.

تاريخ

تأسست جامعة بوسطن كأول منهج دراسي عام نقل هذا الفصل إلى كونكورد، نيوهامبشر، وفي عام 1867 نقلت إلى مكانها الحالي في بوسطن، أصبح اسم الجامعة بجامعة بوسطن عام 1869.

الحرم الجامعي
يقع حرم الجامعة على امتداد شارع الكومونولث أفينيو Commonwealth Avenue. وأغلب المباني الجامعية تتوزع حول طرفي الشارع. يمتد الحرم الجامعي على مسافة 2 كيلو متر.

مشاهير الجامعة
درس في الجامعة بعض المشاهير وأصحاب الأوائل في بعض المجالات، مثل:
 مارتن لوثر كينغ، الحاصل على جائزة نوبل للسلام والمطالب بإنهاء التمييز العنصري في أمريكا. حصل على شهادة الدكتوراة في اللاهوت المنهجي في عام 1955م.
 أوسكار آرياس سانشيز، الرئيس الكوستاريكي السابق، والحاصل على جائزة نوبل للسلام. انتظم في الجامعة لدراسة الطب ولكنه لم يكمل دراسته فيها.
 فيصل الفايز، رئيس وزراء الأردن السابق. حصل على شهادة الماجستير في العلاقات الدولية في عام 1981م.
 جوليان مور، ممثلة حاصلة على جائزتي الأيمي والغولدن غلوب. حصلت على شهادة البكالوريوس من كلية الفنون.
 جينا ديفيس، ممثلة حاصلة على جائزتي الأوسكار والغولدن غلوب، حصلت على شهادة البكالوريوس في الدراما في عام 1979م.

إحصائيات القبول
إحصائيات القبول للدفعة المتوقع تخرجها في عام 2015م تشير إلى أن 41,760 طالبا تقدموا للجامعة، وتم قبول 48٪ منهم.

إحصائيات القبول للدفعة التي تخرجت في عام 2010م تشير إلى أن 68٪ من الطلاب ذوي أصول بيضاء، 15٪ آسيويين، 7٪ طلاب أجانب، 7٪ من أصل لاتيني، 2٪ من ذوي البشرة السمراء. أيضا، جامعة بوسطن تعتبر الثانية بين الجامعات الأمريكية الخاصة في عدد الطلاب ذوي الأصول اليهودية (بعد جامعة نيويورك)، والذين يقدر عددهم بين 3000 و4000 طالب في الجامعة، أو ما نسبته 15٪ من طلاب الجامعة.

الطلاب الأجانب يمثلون 7٪ من مجموع الطلاب في الجامعة. 18٪ منهم صينيون، 12٪ كوريون، 11٪ من الهند، 6٪ من تايوان، 6٪ من كندا، 4٪ من اليابان، 3٪ من تركيا، 2٪ من تايلاند، 2٪ من السعودية، و2٪ من المكسيك. 26٪ من هؤلاء الطلاب الأجانب يسعون للحصول على درجات ما بعد التعليم الثانوي (كالبكالوريوس)، بينما 47٪ منهم يحضرون للدراسات العليا (كالماجستير والدكتوراة)، والـ 27٪ المتبقين يسعون للحصول على نوع آخر من التعليم الجامعي.

أغلبية الطلاب المسجلين ينتمون لولاية ماساتشوستس (19٪)، تليها نيويورك (16٪)، نيوجيرسي (9٪)، كاليفورنيا (8٪)، كونيتيكت (4٪)، بنسلفانيا (4٪)، وتكساس (2٪).

حياة الطلاب
منشورات الطلاب:
على الرغم من سياسة الجامعة التي لا تدعم تكاليف الطباعة لمنشورات الطلاب، فإن المجلات الطلابية منتشرة في جامعة بوسطن برعاية من بعض أقسام الجامعة، حيث يكتب الطلاب مقالاتها وتتم مراجعتها من قبل دكاترة القسم الذي يرعى المجلة.
مجلة ذا دايلي فري بريس (The Daily Free Press) هي مجلة الطلاب الرئيسية في الحرم الجامعي، على الرغم من أنها مجلة مستقلة تماما عن الجامعة، كما أنها رابع أكثر المجلات انتشارًا في بوسطن. فمنذ عام 1970م والمجلة تزود الطلاب بمختلف الأخبار بدءًا بأخبار الجامعة مرورًا بأخبار مدينة بوسطن وولاية ماساتشوسيست وانتهاءً بمقالات مختلفة رياضية وفنية. مجلة ذا دايلي فري بريس (The Daily Free Press) تنشر في كل يوم دراسي حسب تقويم جامعة بوسطن، ويتم توزيعها في السكن الطلابي، والفصول الدراسية، وفي مختلف الأماكن التي يرتادها طلاب جامعة بوسطن عادة.

مركز الخدمات الاجتماعية:
يتم إدارة مركز الخدمات الاجتماعية في جامعة بوسطن بشكل شبه كامل عن طريق طلاب الجامعة. في كل فصل دراسي يقوم المركز بإدارة 13 برنامج تطوعي تتعلق بالشؤون المحلية والأمريكية أو العالمية، بما في ذلك الإغاثة ومساعدة الأطفال وكبار السن وذوي الاحتياجات الخاصة والمشردين، بالإضافة إلى حقوق الإنسان والتوعية من مخاطر مرض نقص المناعة المكتسبة (الإيدز) ومشاكل التفرقة الجنسية وأخيرًا الحفاظ على البيئة.

وصلات خارجية
 موقع الجامعة الرسمي

انظر أيضا
كلية ويتون (ماساتشوستس)

المراجع

جامعات وكليات أسست في 1869
تأسيسات سنة 1839 في ماساتشوستس
جامعات الولايات المتحدة
جامعات مسيحية
جامعات وكليات في الولايات المتحدة
جامعات وكليات في بوسطن (ماساتشوستس)
جامعات وكليات في ماساتشوستس
هيئات تعليمية أسست في 1869
تأسيسات سنة 1869 في ماساتشوستس

جامعة بوسطن


Die Open 13 2009 waren ein Tennisturnier, welches vom 16. bis 22. Februar 2009 in Marseille stattfand. Es war Teil der ATP World Tour 2009 und wurde in der Halle auf Hartplatz ausgetragen. In derselben Woche wurden in Memphis die Regions Morgan Keegan Championships sowie in Buenos Aires der Copa Telmex gespielt. Letzterer zählte genau wie die Open 13 zur Kategorie ATP World Tour 250, während die Regions Morgan Keegan Championships zur Kategorie ATP World Tour 500 gehörten.

Andy Murray war der Titelverteidiger im Einzel, er nahm jedoch in diesem Jahr nicht mehr am Turnier teil. Im Finale siegte im französischen Duell Jo-Wilfried Tsonga gegen Michaël Llodra in zwei Sätzen mit 7:5 und 7:63. Für Tsonga war dies bereits der zweite ATP-Titel in diesem Jahr und sein vierter insgesamt. Im Doppel waren Martin Damm und Pavel Vízner die Titelverteidiger. Beide traten in diesem Jahr mit einem anderen Partner an und schieden beide bereits in der ersten Runde aus. Im Doppelfinale siegten Arnaud Clément und Michaël Llodra gegen Julian Knowle und Andy Ram in drei Sätzen mit 3:6, 6:3 und [10:8].

Das Teilnehmerfeld der Einzelkonkurrenz bestand aus 32 Spielern, jenes der Doppelkonkurrenz aus 16 Paaren. Das Gesamtpreisgeld betrug 512.750 Euro, die gesamten finanziellen Verbindlichkeiten lagen bei 576.000 Euro.

Qualifikation
Die Qualifikation fand vom 14. bis 16. Februar 2009 statt. Ausgespielt wurden vier Qualifikantenplätze, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten. Hinzu kamen zwei Lucky Loser.

Folgende Spieler hatten die Qualifikation überstanden und spielten im Hauptfeld des Turniers:

Preisgelder und Weltranglistenpunkte
Es wurden die folgenden Preisgelder und Weltranglistenpunkte für das Erreichen der jeweiligen Runde ausgezahlt bzw. gutgeschrieben. Spieler, die über die Qualifikation ins Hauptfeld einzogen, erhielten die angegebenen Qualifikationspunkte zusätzlich zu denen für das Erreichen der jeweiligen Runde. Ansonsten sind die Beträge nicht kumulativ zu verstehen. Preisgelder für den Doppelwettbewerb gelten pro Team.

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks und Quellen
 Offizielle Homepage des Turniers

Turnier der ATP World Tour 2009
Tennisturnier in Marseille

Open 13 2009


Rodrigo "Rody" Roa Duterte (Tagalog: [rodɾigo dʊtɛrtɛ], født 28. marts 1945), også kendt som Digong, er en filippinsk advokat og politiker. Han har været den 16. præsident i Filippinerne og den første person fra Mindanao, den sydligste ø i landet, der er blevet valgt til embedet. Duterte var med sine 71 år også den ældste person, der er blevet valgt som præsident i Filippinerne; den tidligere rekordindehaver var Sergio Osmeña, der blev valgt i en alder af 65 år.

Duterte studerede statskundskab på Lyceum of the Philippines University i Manila og færdiggjorde sin uddannelse i 1968. Efterfølgende blev han i 1972 færdiguddannet som jurist på San Beda College of Law. Han arbejdede som advokat og var anklager i Davao, indtil han gik ind i politik og blev valgt som viceborgmester og senere borgmester i kølvandet på den filippinske revolution i 1986. Duterte var borgmester i Davao i mere end 22 år og er dermed blandt de længstsiddende borgmestre i Filippinerne.

Dutertes popularitet og politiske succes er blevet forstærket af hans udtalte støtte til udenomsretslige drab på stofmisbrugere og andre kriminelle. Menneskerettighedsgrupper har dokumenteret over 1.400 drab udført af dødspatruljer i Davao mellem 1998 og maj 2016; ofrene var primært pushere, narkobaroner og kriminelle. En rapport der blev udarbejdet i 2009 af den filippinske kommission for menneskerettigheder, bekræftede at disse udenomsretslige drab blev udført "systematisk" af dødspatruljerne i Davao. Duterte har skiftevis bekræftet og benægtet sin involvering i disse drab. Ombudsmandens kontor afsluttede en undersøgelse i januar 2016, hvoraf det fremgik at der ikke fandtes nogen beviser for, at dødspatruljerne i Davao eksisterede. Ifølge afgørelsen var der ingen beviser der kunne forbinde politiet eller Duterte med drabene. Sagen er siden blevet genåbnet. Duterte har gentagne gange bekræftet, at han personligt dræbte tre personer, der var mistænkt for at have begået en kidnapning, mens han var borgmester Davao i 1988.

Den 9. maj 2016 vandt Duterte det filippinske præsidentvalg med 39,01 % af stemmerne og besejrede dermed fire andre kandidater, nemlig det liberale partis Mar Roxas (23,4 %), senator Grace Poe (21,6 %), tidligere vicepræsident Jejomar Binay fra United Nationalist Alliance (12,9 %) og senator Miriam Defensor Santiago der opstillede for People's Reform Party (3 %). Under sin valgkampagne lovede han at reducere kriminaliteten ved at dræbe titusinder af kriminelle. Hans indenrigspolitik har fokuseret på bekæmpelse af ulovlig narkotikahandel. Ifølge det filippinske nationalpoliti passerede antallet af døde i den forbindelse 7.000 i januar 2017, hvorefter politiet ophørte med at udsende nye data. Efter kritik fra FN's menneskerettighedseksperter angående stigningen i udenomsretlige drab truede han med at trække Filippinerne ud af FN og danne en ny organisation med Kina og en række afrikanske nationer. Han har også erklæret, at han har til hensigt at forfølge en "uafhængig udenrigspolitik" og har forsøgt at distancere Filippinerne fra USA og europæiske lande, samt at opnå tættere bånd til Kina og Rusland. Dutertes økonomiske politik har været fokuseret på at fortsætte og accelerere den i forvejen høje økonomiske vækst samt at udvikle Filippinernes infrastruktur, der er ringere end mange af nabolandenes. Dutertes såkaldte "build, build, build"-program har som ambition at investere over 955 milliarder danske kroner i ny og moderniseret infrastruktur over en periode på 5 år.

I oktober 2021 meddelte Rodrigo Duterte, at han ikke stillede op til vicepræsidentskab i 2022 og ville trække sig fra det politiske liv.

Noter

Eksterne henvisninger

 Officielle side

Præsidenter fra Filippinerne

Rodrigo Duterte


Antonios Katinaris (Yunanca Αντώνιος Κατινάρης) (d. 1931 Hanya, Girit; ö. 28 Ekim 1999 Atina, Yunanistan), Yunan rebetiko ve Laiko müzisyeni.

Maria Katinari'nin babasıdır.

Albümleri

 12 Fylla tis Kardias, (Yunanca 12 Φύλλα της Καρδιάς),Columbia,1971
 Palia Merakia, (Παλιά Μεράκια), Columbia,1973
 Baglamades, (Μπαγλαμάδες), Columbia, 1973
 Asta na pane, (Αστα Να Πάνε), Columbia, 1974
 Neotera ki Anotera, (Νεώτερα κι Ανώτερα), Columbia, 1974
 Synanastrofes, (Συναναστροφές), Columbia, 1974
 Aytapates, (Αυταπάτες), Columbia, 1975
 Bouzozkokelaidismata, (Μπουζουκοκελαϊδίσματα ), Polyphone 1978
 Akou ti tha po, (Άκου Τι Θα Πω), Relans, 1982
 12 Epityxies (12 Επιτυχίες), Relans, 1982
 Laiko Palko (Λαϊκό Πάλκο), Polyphone, 1987
 Gia sas ta dialeksa, (Για σας Τα Διάλεξα) WEA, 1994

Dış bağlantılar
 https://web.archive.org/web/20070314090001/http://www.katinari.net/html/antonis.htm
 https://web.archive.org/web/20081006080253/http://www.rempetiko.gr/
 https://web.archive.org/web/20070310191922/http://www.katinari.net/html/mp3.html mp3—müziği "Ti na sou kanei mia kardia"

1931 doğumlular
Hanya doğumlular
1999 yılında ölenler
Yunan besteciler
Rebetiko müzisyenleri
20. yüzyıl erkek şarkıcıları

Andonios Katinaris


Hugo Fuks é um professor, autor, pesquisador e engenheiro brasileiro, diretor do Departamento de Informática da Pontifícia Universidade Católica do Rio de Janeiro. Suas pesquisas têm como ênfase a área da "Internet das Coisas", prototipando objetos responsivos para o dia-a-dia e gerando novas formas de interação entre o homem e o espaço físico. Nesta contexto, destaca-se o desenvolvimento do programa de computador chamado "Software of Places". Seu livro intitulado "Sistemas Colaborativos", coorganizado com Mariano Pimentel, ganhou o Prêmio Jabuti no ano de 2012, ficando em terceiro lugar na categoria "Tecnologia e Informática". Fuks é membro honorário da Academia Brasileira de Tecnologias Educacionais.

Carreira acadêmica
Hugo Fuks é formado em engenharia de produção pela Universidade Federal do Rio de Janeiro, com pós graduação pela Imperial College London. Fuks atua na pesquisa de como as pessoas podem mudar de comportamento ao usar dispostivos wearables, ou seja, a chamada "computação vestível". Sobre essa questão, Fuks afirma que os computadores costumam tirar nossa atenção, e isso nos desumaniza. Diz ele ainda que ao longo do tempo "cada vez mais vamos parar de interagir com o computador e vamos interagir com as coisas, que terão micro controladores". Sobre as "coisas" que carregamos e com as quais poderemos eventualmente interagir, Fuks cita como exemplo o caso das maquiagens, que de acordo com ele "poderão ter sensores e atuadores embutidos para interagir com o mundo ao estar conectados a micro controladores. No fundo, vamos capacitar a maquiagem a interagir com as coisas", diz Fuks.

Engenheiros de produção do Brasil
Ganhadores do Prêmio Jabuti
Professores da Pontifícia Universidade Católica do Rio de Janeiro
Alunos do Imperial College London

Hugo Fuks


Çanakkale Savaşı'nın bir parçası olan Seddülbahir Cephesi (Seddülbahir Çıkarması), 25 Nisan 1915 tarihinde Seddülbahir bölgesine beş ayrı noktadan yapılmıştır. Her iki tarafın da ağır kayıpları ile sonuçlanan saldırılar yapılmıştır. Sonuç olarak Haziran ayının sonlarında Osmanlı güçleri ilerlemeyi durdurmuş ve çıkarma başarısız olmuştur, daha sonra bu bölgede savaşın sonuna kadar kısıtlı ve etkisiz siper çatışmaları devam etmiştir.

Savaş öncesi
Gelibolu Harekâtı için General Sır Ian Hamilton emrine verilen kuvvetler, 75 bin kişilik bir kuvvettir. Bu kuvveti oluşturan unsurlar şu şekildedir.

 Anzak Kolordusu 25.700
 Britanya 29. Tümen'i 17.000
 1. Fransız Tümeni 16.700
 1. İngiliz Deniz Piyade Tümeni 10.800
 Anzak Tugayı 4.800

General Hamilton ve Müttefik yüksek komutanlığı çıkarmayı, yarımadanın güney ucunda yapmayı kararlaştırmıştır. Ancak 75 bin kişilik bu kuvvetin Seddülbahir Cephesi'ndeki dar kumsallara çıkartılma olanağı yoktu. Bu yüzden Anzak Kolordusu için başka bir çıkarma sahası belirlenmişti. Bu saha, Kabatepe ile Arıburnu arasındaki sahildir. Dolayısıyla Seddülbahir Cephesi'ne çıkartılan kuvvetler, General Hamilton emrindeki Anzak Kolordusu dışındaki unsurlardı.

Osmanlı savunma düzeni
Gelibolu Yarımadası ve Çanakkale Boğazı'nın Anadolu yakasının savunmasından sorumlu 5. Ordu Komutanı Mareşal Liman Von Sanders, emrindeki kolordulardan 3. Kolordu'yu Gelibolu Yarımadası'nda, 15. Kolordu'yu ise Çanakkale Boğazı'nın Anadolu yakasında tertiplenmiştir. 3. Kolordu'nun 5. ve 7. Tümenleri Saros Körfezi kıyılarında, (yarımadanın en dar kesiminde) 9. Tümen'ini ise Gelibolu Yarımadası'nın en güney bölgesinde konuşlandırmıştı. 5. Ordu ihtiyatındaki 19. Tümen ise Gelibolu Yarımadasının orta kesiminde tutulmaktaydı.

Gelibolu yarımadası'nın güney kesimi, Albay Halil Sami Bey komutasındaki 9. Tümen'in görev bölgesidir. Bu bölüm, Yarımadanın kuzey-batı sahilindeki -Arıburnu'nun kuzeyindeki- Azmakdere'den başlayıp güney-doğudaki morto Koyu'nun doğusundaki Eskihisarlık sırtlarına uzanıyordu. Burada Çanakkale Müstahkem Mevkii Komutanlığı'nın Rumeli yakasındaki topçu kanadına dayanıyordu. 9. Tümen'in sorumlu olduğu kıyı şeridi yaklaşık 35 km. uzunluktadır.

9. Tümen Komutanı Albay Halil Sami Bey, Mareşal Liman Von Sanders'in talimatı gereği birliklerinin ağırlıklı bölümünü derinlikte tutmaktadır. Sorumluluk bölgesinin kuzey kesimine ayrılan birlik, Yarbay Şefik Bey'in komutasındaki 27. Alay'dır. Alay'ın ikinci taburu Azmaktepe - Çamtepe arasındaki 12 km.lik kıyı şeridine yayılmıştır. Alay'in diğer iki taburu ise Eceabat batısındaki zeytinliklerde, ihtiyat olarak tutulmaktadır. Alay'ın dört tüfekli bir ağır makineli tüfek bölüğü bulunmaktadır. 2. Tabur, üç bölüğünü kıyılara yerleştirmiş bir bölüğünü de Kabatepe'nin 1,5 km. doğusuna ihtiyata almıştı. Alay komutanının Kabatepe'ye özel bir önem verdiği ortadadır. Öncelikle bu tepenin hemen kuzeyinde 1 km. genişlikte, çıkarma için çok uygun bir kumsal bulunmaktadır. Bu kumsala yapılacak çıkarma, tehlikeli derinlikte yelpaze gibi açılma olanaklarına sahipti. İlk adımda Topçular sırtı - Palamutluk sırtı'na yerleşen düşman kuvvetleri buradan, Kocaçimen Tepesi, Maltepe, Kilitbahir, Alçıtepe batısı gibi değişik yönlerde geliştirilebilirdi.

Tümenin Binbaşı Kadri Bey komutasındaki 26. Alay'ını Seddülbahir bölgesinde konuşlanmıştır. Görev alanı Çamtepe'den Kerevizdere'ye kadar uzanan, yarım daire şeklinde, Yarımada'nın burun kesimiydi. 9. Tümen'in 26. Alay'ı Seddülbahir bölgesindedir. Alay'ın 1. Taburu Kumtepe bölgesinde, Binbaşı Mahmut Sabri Bey komutasındaki 3. Taburu'nun 10. Bölüğü Ertuğrul Koyu'nda, 12. Bölüğü ise Tekke Koyu'nda mevzi almıştır.

Tümenin diğer alayı olan 25. Alay geride bulunmaktadır.

Ancak Müttefikler, Seddülbahir bölgesinde bir tümen kadar Osmanlı kuvveti olduğunu kabul etmektedirler. Çıkarma öncesinde yapılan gözlemler esasen bölgedeki Osmanlı kuvvetleri hakkında hemen hemen hiçbir bilgi sağlamamıştı. Mareşal Liman Von Sanders'in, gündüzleri kıtaların ortalıkta görünmemesi yönündeki emrine kesin olarak uyulmuştu. Çıkarma sonrasında sorgulanan Osmanlı esirleri de bölgedeki birliğin 9. Osmanlı Tümeni olduğu bilgisini vermişlerdir.

Müttefik çıkarma planı
General Hamilton Seddülbahir Cephesi çıkarmaları  için Seddülbahir bölgesinde beş ayrı kumsal belirlemişti. Bu bölgedeki kumsalların dar olması nedeniyle beş ayrı noktadan çıkarma yapmak zorunlu olmuştur.
 Sığırini (Morto) koyu – Hisarlık Burnu
 Ertuğrul Koyu
 Tekke Koyu
 İkiz Koyu
 Zığındere Koyu
General Sır Ian Hamilton'un savaş planında, Seddülbahir kumsallarına çıkarma yapan birliklerin Alçıtepe'yi ele geçirerek Kilitbahir platosuna ilerlemesi öngörülmüştür. Buradaki top bataryalarının susturulmasıyla Çanakkale Boğazı'nın girişi Birleşik Donanma'ya açılmış olacaktı. Seddülbahir bölgesindeki beş kumsala ilk dalga olarak (örtü kuvveti) 7 tabur çıkartılacak, 29. İngiliz Tümeni'nin diğer 5 taburu da hemen ardından ikinci dalga olarak karaya çıkacaktır. General d'Amade komutasındaki Fransız Tümeni'nin ise çıkarmanın ilk günü akşamı sahile inmesi planlanmıştır. Çıkarma planına göre saat 05:00'de başlayan hazırlık ateşi ardından saat 05:30'da örtü kuvveti karaya çıkmaya başlayacaktır. Bu işlem saat 07:00 dolaylarında tamamlanacak, ikinci dalga çıkarmaya başlanacaktır. 29. İngiliz Tümeni'nin savaşçı unsurları saat 08:30 dolaylarında karaya çıkmış olacaktır.

Beş çıkartma kumsalından merkezdeki üçü (İkiz Koyu, Tekke Koyu ve Ertuğrul Koyu), ana çıkarma bölgesi olarak düşünülmüştür. Bu kumsallara, 29. İngiliz Tümeni'nin General S.H. Hare komutasındaki 86. Tugayı, asıl örtü kuvveti olarak çıkacaktır. Bu koyların her iki yanındaki Zığındere ve Hisarlık çıkarmaları, merkezdeki saha darlığı nedeniyle gerekli görülmüştür. Bu koylardaki çıkarma unsurları, merkez bölümün kendi hizalarına kadar ilerleyene kadar konumlarını koruyacaklar, bundan sonra ileri harekâta katılacaklardır.

Çıkarmalar

Zığındere Koyu çıkarması

Britanya 29. Tümen'ine bağlı iki tabur ve bir bölükten oluşan örtü kuvvetlerince gerçekleştirilen çıkarma, baskın tarzında, hiçbir hazırlık ateşi açılmadan başlatılmıştır. Kumsal, bir amfibi harekâta elverişli olmadığı için, bölgede çıkarmayı karşılayacak bir Osmanlı kuvveti bulunmamaktaydı. Çıkarmanın öğrenilmesinden sonra bölgeye intikal eden Osmanlı birliklerinin gece boyu süren inatçı taarruzları sonucunda, 26 Nisan 1915 sabahı, Müttefik kuvvetler sahili tahliye etmişlerdir.

Pınariçi Koyu çıkarması
Seddülbahir'in batı kıyısında kalan küçük bir koydur. İngilizler bu küçük koydaki kumsala Y kumsalı adını vermiştir. Kıyı burada yüksek ve çok diktir. Bu yüzden buraya bir çıkarma yapılacağı düşünülmemiş, bu küçük koy ve kumsal tutulmamıştır. Bu sürpriz çıkarma General Hamilton'nun fikriyle plana eklenmiştir.

İkiz Koyu çıkarması

İkiz Koyu'nu Osmanlı 2. Taburu'nun 6. Bölüğü savunmaktadır.Taburun diğer bölükleri derinlikte ihtiyatta tutulmaktadır. Geniş bir alana yayılmış olan 6. Bölük'ün çıkarma kumsalında (kumsal, 180 m. genişliğinde bir sahildir) bir manga gücünde unsuru bulunmaktadır. Birleşik Donanma'nın ateşinin ardından saat 06:00'da başlayan çıkarmayı ateşle karşılayıp geri çekilmişlerdir. Saat 07:30 dolaylarında ikinci dalgayı oluşturan iki İngiliz taburu çıkartılmıştır. Çıkarmanın ilk saatlerinde İngiliz birlikleri hiç kayıp vermemişler, sahilin hemen gerisindeki alçak tepeyi kontrol altına almışlardı.

Saat 08:15'te 26. Alay'dan Ertuğrul ya da Tekke Koyu için 3. Tabur emrine gönderilen Osmanlı 7. Bölük'ü İkiz Koyu'ndaki çıkarmayı görmüş ve bölük komutanının inisiyatifiyle taarruza geçmiştir. Bu taarruzun yarattığı şaşkınlık ve belirsizlik durumu, İngiliz taburlarının koyun merkez bölümünde ileri harekâtlarını gün boyu durdurmalarına yol açmıştır. Ancak çıkarma sahasının güney kesiminde kayda değer bir Osmanlı direnişi yoktur.

İngiliz 29. Tümen Komutanı General Hunter Weston, Ertuğrul Koyu ve Tekke Koyu'na çıkartılması planlanmış olan dört taburlu 88. Tugay'ı, çok daha zayıf direnç görülen İkizkoyu'na kaydırmıştır. İkiz Koyu'nun güney kesiminde ileri çıkan İngiliz taburları saat 11:00 dolaylarında Karacaoğlan Tepesini ele geçirmişlerdir. Karacaoğlan Tepesi'nin düşmesi, Tekke Koyu'nu savunan 12. Alay'ın sağ kanadını, dolayısıyla 3. Tabur'un kuzey kanadını tehdit etmektedir. 3. Osmanlı Taburu, sağ kanadını geri alarak savunmayı sürdürmüştür.

Tekke Koyu çıkarması
Tekke Koyu, 300 m.den biraz daha uzun bir kumsaldır. İngiliz çıkarma planına göre bu sahile ilk kademede bir tabur çıkarılacaktı. Sahil, ikinci kademede çıkarılacak olan bir alay kadar kuvvetle takviye edilecek ve bu kuvveler yakındaki Karacaoğlantepe ve özellikle Aytepe'yi işgal ederek Ertuğrul Koyu'na sarkacaktı.

Bu kumsalı Osmanlı 3. Taburu'nun 12. Bölük'ü savunmaktadır. Hazırlık ateşi ardından kumsala çıkartılan bir İngiliz taburuna yönelen savunma ateşi, diğer koylardaki kadar etkili olmamıştı. Çıkarma örtü kuvvetleri komutanı General Hare'nin sahilin etrafına topladığı askerlerle sahilin daha az korunan yan tarafına çıkmasıyla Osmanlı direnişi geri çekilmek zorunda kalmıştır. İlk hat Osmanlı siperlerinin düşmesi sırasında General Hare, ağır biçimde yaralanmıştı. Geri hatta çekilerek direnmeyi sürdüren Osmanlı piyadesi, bu kumsaldaki İngiliz ileri hareketini durdurmuştur.

Ertuğrul Koyu çıkarması

General Sır Ian Hamilton birincil öncelikli gördüğü Ertuğrul Koyundaki çıkarmada ilginç bir yöntem denemiştir. Mevcut çıkarma araçlarının kapasitesi üstünde asker çıkarabilmek için River Clyde adlı kömür nakliye gemisi kumsalda karaya oturtulacak, gemide iki tabur gücünde, yaklaşık iki bin mevcutlu bir İngiliz birliği önceden hazırlanmış dubalardan sahile çıkartılacaktır.

İki saate yakın bir süre hazırlık ateşinde donanma, 4.650 top mermisi kullanmıştır. Hazırlık ateşi ardından İngiliz 29. Tümeni'ne bağlı taburun İrlandalı askerlerini taşıyan filikalar ve River Clyde sahile yaklaşmaya başlamıştır. River Clyde, karaya vurduğunda filikalar da sahile 20 m. kadar yaklaşmışlardı. O ana kadar beklemiş olan Osmanlı piyadesi bir anda filikalara ateş açmıştır. Bu ateş kasırgasında bazı filikalar, içlerindeki herkesin ölmüş olması sonucu akıntıya kapıldılar.

River Clyde'da köprülerin kurulmasıyla kapaklar açılmış ve İngiliz askerleri bu köprü üzerinden koşarak kıyıya çıkmaya başlamıştır. Ancak Osmanlı tarafının ateşi bu yöne çevirmesiyle hiçbiri sahile ulaşamamıştı. Aşırı kayıp ve çıkan kargaşalık nedeniyle askerin tahliyesi durdurulmuş, bu iş akşam karanlığının çökmesine ertelenmiştir. Saat 09:30 dolaylarında Ertuğrul Koyu'ndaki ilk dalga çıkarma tümüyle durmuştur. Sahilde 200 kadar askeri kalmış olan İrlanda Taburu'nun kayıpları yüzde yetmiş dolaylarındadır. Hemen hemen tüm subayları vurulmuştur.

Bir İngiliz pilotu, Ertuğrul Koyu boyunca denizin, 50 m. açığa kadar kan kırmızısına dönüştüğünü rapor etmiştir.

Hisarlık Koyu çıkarması
Bu bölgede bir İngiliz taburu saat 06:30 dolaylarında, 45 dk. süren hazırlık ateşi ardından sahile çıkmıştır. Otuz kişilik bir Osmanlı savunma unsuru, bir süre sahili sabitlemeyi başarmıştır. Ancak kanat açığından ilerleyen bir İngiliz bölüğü yüzünden geri çekilmek zorunda kalmışlardır. Takviye olarak gönderilen Osmanlı 2. Tabur'unun 8. Bölük'ü derhal taarruza geçmiştir ve İngiliz birliklerinin ilerlemesi durdurulmuştur.

Diğer çıkarma koylarında olduğu gibi burada da çıkarmanın ilk dalgasının yoğun ateş karşısında sahile takılıp kalması ardından İngiliz deniz topçusunun yoğun ateşi Osmanlı mevzilerine yönelmiştir.

25 Nisan akşamı
Seddülbahir bölgesine ilk çıkan birlik İngiliz 9. Tümeni'dir. Ardından 1. Fransız Tümeni, 1. İngiliz Deniz Piyade Tümeni ve 1. Hint Tugayı çıkarmaya katılacaklardır. Bu ikinci kademede çıkarma yapacak birliklerden 1. Fransız Tümeni, Seddülbahir bölgesinde çıkarma başladığı sırada Beşige bölgesindeki yanıltıcı manevralarda görev almıştır. Öğleye doğru sis bastırmasından yararlanarak Seddülbahir açıklarına intikal etmiş ancak 25 Nisan 1915 akşamına kadar sahillerde yeterli derinlik elde edilemediği için gemilerde bekletilmiştir. 1. İngiliz Deniz Piyade Tümeni ise Saros Körfezi'ndeki yanıltma manevraları ardından bölgeye intikal etmiş, ancak 28 Eylül 1915 sabahı sahile çıkmaya başlamıştır.

Keza donanmanın diğer bölgelerde yanıltıcı hazırlık ateşiyle görevlendirilen unsurları da, çıkarmanın ikinci günü bölgeye intikal etmiştir. Böylece Seddülbahir bölgesinde, donanmanın yüzde sekseni görev almıştır.

Çıkarmanın ilk günü Seddülbahir Cephesi'ni tutan Osmanlı kuvveti, Albay Halil Sami Bey'in 9. Tümen'inin iki taburlu 26. Alay'ı idi. Ancak Anzak Kolordusunun örtü kuvvetlerinin karaya çıkmaya başladığı Arıburnu bölgesi de 9. Tümen'in görev bölgesidir. Albay Halil Sami Bey, ihtiyatta tuttuğu 27. Alay'ın iki taburunu Arıburnu bölgesine göndermek zorundaydı. Emrindeki 9. Tümen'in ihtiyattaki 25. Alay'ını Seddülbahir cephesine sevk etmiştir. Bu Alay'ın 3. Tabur'u Zığındere Koyu'nda taarruza geçmişti, diğer iki taburu ise 25 Nisan akşamı bölgeye ulaşabilmişlerdir. Böylece 25 Nisan akşamı Seddülbahir Cephesi'nde 12 İngiliz taburuna karşı 5 Osmanlı taburu mevzi almıştır. Ancak çıkarmanın başladığı sabah saatlerinden itibaren bölgede çatışmalara katılmış bulunan iki tabur, mevcutlarının yarısını kaybetmişti, bu yüzden Seddülbahir Cephesi'ndeki Osmanlı kuvvetleri dört tabur gücünde bir kuvvettir.

Cepheye ulaşan takviyelerle Osmanlı tarafı üç bölgede gece taarruzuna kalkışmıştır. Hisarlık, artık birleşmiş olan Ertuğrul Koyu-Tekke Koyu-İkiz Koyu ve Zığındere. İlk iki bölgede Osmanlı tarafı istediği sonuca ulaşamamıştır. Ama Zığındere'deki taarruz daha başarılı gelişmiştir ve çıkarmanın ertesi günü Müttefikler, donanma ateşinin desteğinde Zığındere'yi tahliye etmişlerdir.

Çıkarmanın ilk günü akşamında Müttefik kuvvetler Seddülbahir Cephesi'nde çıkarma yapılan beş kumsalda köprübaşı oluşturmayı başarmışlardır. Bu kumsallardan Zığındere'deki köprübaşı, gece boyunca sürecek olan Osmanlı karşı taarruzları sonucu ertesi gün tahliye edilecektir. Diğer dört kumsaldaki köprübaşları son derece dar bir alanda kalmıştır ve General Sır Ian Hamilton'un planladığı Fransız Tümeni'ni karaya çıkarma işi, sahildeki dar alan nedeniyle gerçekleşememiş, tümen gece boyu gemilerde bekletilmek zorunda kalmıştır. İngiliz 29. Tümeni, sahilde yerleşmiştir, çıkarma harekâtı başarılıdır. Ancak ilk günün hedefi bu değildi. General Hamilton, çıkarmanın ilk gününde, savunmadaki Osmanlı kuvvetlerinin atılarak Alçıtepe yükseltisinin ele geçirilmesini planlamıştı. Öte yandan İngiliz birlikleri hiç hesapta olmayan bir direnmeyle karşılaşmışlar, özellikle subay kayıpları nedeniyle yıkıma uğramışlardır. Dar bir sahil kesiminde tıkanıp kalınması, gece yapılan Osmanlı taarruzları, çıkarma birliklerinin sahildeki durumu açısından son derece kritik bir durum yaratmıştır. Müttefik kuvvetler açısından sahildeki durumun izleyen günde korunabileceği bir hayli kuşkuludur.

Osmanlı tarafı ise aynı şekilde kritik bir durumdadır. Takviye kuvvetlerin gecikeceği ortadadır. Ateş hattındaki Osmanlı subayları açısından tüm sorun takviye edilmeleridir. Takviye edilirlerse İngiliz birliklerini kıyılardan atmalarının kesin olduğu düşüncesindedirler. Bir Osmanlı subayının yazılı mesajı şöyledir. "Yüzbaşım, ya takviye kıtalar gönderir düşmanı denize dökersiniz, yahut ki, bu yeri boşaltırız. Çünkü bu gece daha çok asker çıkartacakları muhakkaktır. Yaralıları nakletmek için doktor gönderiniz. Aman yüzbaşım, Allah aşkına bana takviye kuvveti gönderiniz. Çünkü, karaya yüzlerle asker döküyorlar. Çabuk, nelerle karşılaşacağız yüzbaşım, bilemem".Bu bir yakarıştır, umutsuzluk değildir.

26 Nisan muharebeleri
Çıkarmanın ikinci günü olan 26 Nisan günü Ertuğrul Koyu'nda River Clyde'den sahile çıkan Hampshire Taburu sabahın erken saatlerinde taarruza başlamıştır. Seddülbahir Köyü'nün yıkıntıları arasında dört saat kadar süren sokak çatışmalarında Hampshire Taburu karşısında kırk kadar Osmanlı askeri vardır. Birçoğu yıkıntılar arasında gizlenmiş, İngiliz askerleri ilerledikten sonra ortaya çıkıp ateş açmışlardır.

Seddülbahir Köyü'nün işgali ardından İngiliz birlikleri koya hakim tepelere saldırmışlar, bu tepeleri ele geçirmişlerdir. Bu tepenin elden çıkması üzerine Osmanlı birlikleri saat 14:30 da 3 km. gerideki Alçıtepe – Kirte Köyü hattına çekilmeye başlamışlardır. Gün içindeki taarruz ve Osmanlı tarafının karşı taarruzları karşısında İngiliz askerleri keşif görevi yapamayacak denli yorgundurlar. Gece cepheden 1,5 km. kadar ilerleyen keşif birlikleri her ne kadar Osmanlı birliklerine rastlamamışlarsa da Osmanlıların cepheyi geriye çektikleri saptanamamıştır. Hem çekilmenin saptanamamış olmasından hem de birliklerin aşırı derecede yorgun durumda olmasından İngiliz birlikleri çekilen Osmanlı birliklerini yakın takibe geçmemiştir.

Karadaki İngiliz askerleri ve komutanları, geceleyin bir Osmanlı taarruz olacağını beklemektedirler. Tüm geceyi son derece gergin bir halde geçirdiler. Ancak Osmanlı askerleri, gece taarruzuna girişmediler. Gün içindeki kayıplar sonucu 26 Nisan gecesi, Arıburnu Cephesi'nde olduğu gibi sakin geçti. Seddülbahir Cephesi'ndeki Müttefik kuvvetlerinin 26 Nisan gecesi aldıkları emir, siper kazarak savunma düzeni almak, Osmanlı taarruzlarını püskürtmek ve kesinlikle geri çekilmemektir. İzleyen günde karaya taze kuvvetler çıkarılacak (Fransız tugayları) ve ileri harekâta ancak bu durumda devam edilecektir.

27 Nisan 1915 muharebeleri
İngiliz 29. Tümen Komutanı General Hunter Weston, 27 Nisan sabahı Alçıtepe yönünde taarruza karar vermişti. Ancak 26 Nisan akşamı, Fransız Doğu Seferi Tugay'ının cepheye intikalinin ancak öğlene doğru sağlanabileceğini öğrenince taarruzu öğlene ertelemeyi uygun bulmuştu. 27 Nisan sabahı ise söz konusu birliklerin karaya çıkışının gecikeceği ortaya çıkmıştır. Bu nedenle harekât, 28 Nisan 1915 sabahına ertelenmiştir.

General Hunter Weston, 27 Nisan için, ertelenen Alçıtepe taarruzu yerine sol kanadını ve merkez bölümünü ileri çıkartacak bir kısmi taarruza karar verdi. Amaç hem bir sonraki gün girişilecek taarruz için daha uygun bir pozisyon yaratmak hem de Hisarlık bölgesindeki çıkarma kuvvetleriyle temas kurmaktır. Osmanlı kuvvetlerinin zaten tahliye etmiş oldukları bu bölgedeki ileri harekât, saat 16:00'da başlamıştı. Harekât sırasında kayda değer bir çatışma olmamıştır. Bazı Osmanlı askerlerinin ölü gibi yattıkları, İngiliz birlikleri ilerleyip geçince ateş açtıkları kayıtlara geçmiştir. İngiliz birliklerinden bazılarının savaş ceridelerinde bu askerlerin ölümü umursamadıkları, ölmeden önce bir hayli düşman öldürmeyi amaçladıkları yazmaktadır. Harekât sonunda (saat 17:30) sahilden içerlere doğru ilerlenmiş ve Zığındere - Hisarlık hattı birleşmiştir.

İngiliz ve Fransızlar, 27 Nisan gece yarısına kadar yeni cephe hattından siperler kazmışlardı. Osmanlı tarafı bir gece taarruzuna girişmedi. Gece boyu İngiliz ve Fransız siperlerine tek tük ateş açılmıştır. Müttefikler, büyük miktarda cephane harcamakla bu ateşlere karşılık verdiler.

Birinci Kirte Muharebesi

Birinci Kirte Muharebesi, Seddülbahir bölgesine çıkan Müttefik kuvvetlerce, Alçıtepe yükseltisinin ele geçirilmesi amacıyla girişilen genel taarruzdur. 28 Nisan 1915 sabahı İngiliz ve Fransız birliklerince girişilen taarruz, ilerleme kaydetmişti. Saat 16:00 dolaylarında cepheye intikal eden 7. Osmanlı Tümeni'nin 19. Alay'ının iki taburu, alay komutanı Yarbay Sabri Bey komutasında karşı taarruza geçmiş ve İngiliz ve Fransız birliklerinin taarruz çıkış hatlarına çekilmesine neden olmuştur.

1 Mayıs 1915 Osmanlı taarruzları
Mareşal Liman Von Sanders, müttefiklerin başarısız İkinci Kerevizdere Taarruzu'ndan hemen sonra, yeni takviyeler almalarından önce taarruz etmeyi planlamaktadır. Gerçekten de İngiliz Savaş Bakanı Lord Kitchener de Mısır'daki 42. İngiliz Tümeni ile Gurkalardan oluşan bir Hint Tugayının Çanakkale Cephesine hareket etmesi emrini vermiştir. Ayrıca Fransa'dan bir tümen yola çıkmak için hazırlanmaktadır. Liman Von Sanders, sadece Seddülbahir Cephesi'nde değil, aynı zamanda Arıburnu Cephesi'nde de taarruza karar vermiştir.

Arıburnu Cephesi'nde 1 Mayıs taarruzları sabahın erken saatlerinde başlamıştı. Seddülbahir Cephesi'nde ise gece taarruzu olarak uygulanmıştır. Taarruzun Seddülbahir Cephesi'nde gece saatlerine alınmasında amaç, Birleşik Donanma'nın destek atışından sakınmaktır. Arıburnu Cephesi'de donanma ateşi karşıdan gelirken Seddülbahir Cephesi'nde üç yandan gelmektedir.

Taarruz Albay Halil Sami Bey'in 9. Tümeni ile Saros bölgesinden intikal etmiş olan Albay Remzi Bey komutasındaki 7. Tümen tarafından gerçekleştirilecektir. Harekata Mareşal Liman Von Sanders'in 29 Nisan günü Seddülbahir Cephesi Komutanlığı'na getirdiği Albay Von Sodenstern komuta edecektir. Osmanlı kuvvetleri 19 taburda 16 bin savaşçı, Müttefik kuvvetler ise 30 taburda 32 bin kişidir. Osmanlı taarruzu 3 makineli tüfek bölüğü ve 10 topçu bataryasıyla desteklenecektir. İngiliz ve Fransızların ise Seddülbahir Cephesi'nde karaya çıkarılmış 30 makineli tüfek bölüğü ve 23 topçu bataryası (donanma topları hariç) bulunmaktadır.

Albay Von Sodenstern, tüm askerlere okunması talimatıyla yayınladığı emrinde şöyle demektedir. "Düşmana süngü ile saldırılacak…" "…sahilde filikaları yakmak…", ister istemez üçbin yıl önce Boğazın karşı yakasındaki Troya Savaşı'nı anımsatmaktadır. Troyalılar ve müttefikleri, Akha çıkarma sahiline saldırırken öncelikli amaçları gemileri yakmaktı.

Gece saat 22:00 de başlayan süngü hücumu, yer yer Osmanlı kuvvetlerinin İngiliz-Fransız mevzilerine girmesini sağlamıştır fakat sabah saatlerine kadar süren çatışmalar Osmanlı kuvvetleri açısından sonuç getirmemiştir. 1 Mayıs gecesi taarruzlarında İngilizler 17 subay ve 641 erat, Fransızlar ise 58 subay ve 2.064 erat kaybetmişlerdir. Toplam Müttefik kaybı 75 subay ve 2.705 olmak üzere 2.780 kişidir.

Osmanlı kuvvetleri mevzilerine çekilirken, 2 Mayıs 1915 sabahı saat 06:00 da İngiliz-Fransız cephesi bir karşı taarruza girişmiştir. Öğlen saatlerine kadar süren karşı taarruz da sonuçsuz kalmıştır.

Gerçekte General Sir Ian Hamilton Seddülbahir Cephesi'nde bir taarruz emri vermişti. 1 Mayıs gecesi gerçekleşen beklenmedik Osmanlı taarruzu nedeniyle planını ertelememiş, karşı taarruzun uygulanmasına karar vermiştir. Ancak Osmanlı taarruzları ve karşı taarruz sırasında uğranılan kayıpları dikkate alarak  harekâta, halen yolda olan 2. Fransız Tümeni'nin karaya çıkmasından sonra gerçekleştirilmesine gerek görmüştü. Ayrıca General Sır Ian Hamilton, Arıburnu Cephesi'nden en seçkinlerinden iki tugayın Seddülbahir Cephesi'ne aktarılması emri vermişti. Anzak kolordusu Komutanı General William Birdwood, Arcadian nakliye gemisindeki Hamilton'un Genel Karargâh'ında, bir süre için kendi cephesinde taarruza geçmemesi yönünde uyarılmıştır. Çıkarma bölgesinin dar ve sıkışık olması nedeniyle karaya çıkartılamayan, gemilerde bekletilen beş top bataryası da Ertuğrul Koyu'na nakledilecektir.

Öte taraftan Osmanlılar beklemek niyetinde değillerdir.İstanbul'dan gönderilen Albay Mehmet Şükrü Bey'in komutasındaki 15. Tümen'in gün sonuna doğru Seddülbahir Cephesi'ne ulaşacağı bilinmektedir. Mareşal Liman Von Sanders, bir tümen gücündeki bu takviyeyle taarruzu yenilemeye karar verdi. Bu kez 7., 9. ve 15. Tümenler taarruz edecektir. Seddülbahir Cephesi Komutanı Albay Von Sodenstern'in  üç tümeni yönetebilecek bir karargâh kadrosu henüz yoktur. Zaten Alman Ordusu'ndaki son görevi, bir tabur komutanlığı idi. Yine de 2 Mayıs gecesi saat 22:00 dolaylarında Osmanlı tümenleri süngü hücumuna geçtiler. Taarruz başladığında 15. Tümen'in ileri unsurları ancak cepheye ulaşmışlardı. Dokuz saattir 25 km. yol yürüyüp gelmişlerdir ve gecenin karanlığında, tanımadıkları bir arazide taarruza katılacaklardır. 15. Tümen'in ateş hattına ilk ulaşan bölüğünün subayları, Ordu komutanının emirleri gereği kısa ve sert emirleri sıraladılar ve bölük taarruza katıldı. Tümenin diğer unsurlarının cepheye ulaşması sabah saatlerin bulmuştur ve onlar da derhal parça parça savaşa sürülmüşlerdir. Sabahın ilk saatlerinde yıpranan Osmanlı kuvvetleri mevzilerine geri çekilmişlerdi. Onbirbin mevcutlu 15. Tümen'in bir gece içindeki kayıpları, mevcutlarının yüzde kırkıdır.

Bu başarısız taarruzun hemen ertesi günü Mareşal Liman Von Sanders, Albay Sodenstern'i görevden alarak yerine General Weber'i (Weber Paşa) atamıştır. Aynı zamanda Sanders, 5. Ordu teşkilatlanmasını yeniden düzenlemiştir. Buna göre dört grup komutanlığı oluşturulmuştur.

 Kuzey Grup Komutanlığı. Komutanı 3. Kolordu Komutanı Esat Paşa,
 Güney Grup Komutanlığı. Komutanı General Weber,
 Saros Grup Komutanlığı.
 Anadolu Grup Komutanlığı.

Üçüncü Kirte Muharebesi Müttefik Ön Hazırlıkları

General Ian Hamilton, Osmanlı kuvvetlerinin son muharebelerde ağır kayıplar verdiğini, fakat kısa zamanda yeni takviye birliklerini cepheye sevk edeceklerini bilmektedir. Seddülbahir Cephesi'ne ulaşan son takviyeleri kullanarak Kirte Köyü ve Alçıtepe yönünde yeniden taarruza geçmeye karar vermiştir. 6 Mayıs 1915 günü başlayan ve üç gün boyunca süren çatışmalarda, Müttefik kuvvetler taarruz planlarının gerisinde kalmışlardır.

İkinci Kirte Muharebesi'nin başarsızlığı ardından General Sır Ian Hamilton'un emriyle General Hunter Weston, 10 Mayıs 1915 günü birliklerine bir emir yayınlamıştır. Bu emirde genel bir taarruza geçmek yerine sürekli olarak ileriye doğru siper kazmak ve geceleri yapılacak kısa ileri hareketler emredilmektedir. Böylece Müttefik siperleri, Osmanlı ilk hat siperlerine tüm cephe boyunca 200 metreden daha yakın bir mesafeye getirilecektir. Hamilton, bir sonraki taarruzun başarısı için bunu gerekli görmektedir.

Bu emrin yayınlanmasının hemen ardından Zığınsırtı mevzilerini tutmakla görevli Hint Tümeni Komutanı General H.V. Cox, İkinci Kirte Muharebesi sırasında işgal edilemeyen Osmanlı siperlerinin ele geçirilmesi için bir plan önermişti. Bu plan, Zığınsırtı sahilinden bir gece yürüyüşü ile Osmanlı siperlerinin kuşatılmasını esas almaktadır. 12 Mayıs 1915 gecesi Hint Tümeni'nin Gurka bölüğü Zığın sahilinden kuzeye doğru harekete geçmiştir. Sabaha karşı bu ileri harekâtın sağa doğru uzatılması için iki bölük daha bölgeye akmıştır. Osmanlı siperleri, kuşatıldıklarını anlayınca geri hatta çekilmek zorunda kaldılar. Bu harekât sonucu, ciddi bir çatışma olmadan Zığınsırtı'ndaki Müttefik hatları 450 metre ileri atılmış oldu.

Üçüncü Kirte Muharebesi

Üçüncü Kirte Muharebesi, Müttefik kuvvetlerin Alçıtepe yükseltisini ele geçirmek amacıyla giriştikleri üçüncü genel taarruzdur. 4 Haziran - 6 Haziran 1915 tarihlerinde süren çatışmalarda Müttefik kuvvetler belirli bir ilerleme sağlamışlardır. Ancak taktik hedef olan Kirte Köyü ve onun hemen gerisindeki Alçıtepe yükseltisine ulaşamamışlardır.

Birinci Kerevizdere Muharebesi

Seddülbahir Cephesi'ndeki üç genel taarruzda da taktik hedefe ulaşılamaması, General Sır Ian Hamilton'un farklı bir taarruz planı izlemesine yol açmıştır. Bu taarruz planı, cephe boyunca genel bir taarruzu değil, dar bir cepheden taarruz edilmesini öngörmektedir. Hareket planı, önce cephenin kanatlarındaki tepelerdeki Osmanlı mevzilerinin ele geçirilmesi, ardından da cephenin merkez bölümünde taarruza geçilmesi şeklindedir. Bu taarruzların tek bir operasyonun aşamaları olarak değil, bağımsız operasyonlar olarak uygulanmasına karar verildi.Cephe komutanlarının ilk taarruz için seçtiği bölge, Fransız birliklerinin bulunduğu, cephenin sağ kanadındaki Kerevizdere bölgesidir.

Taarruz, 18 Haziran 1915 sabahı, üç gün boyunca sürdürülen donanma ateşiyle başlamıştır. 21 Haziran 1915 sabahı başlayan Fransız taarruzları, ertesi günün sonunda harekâtın taktik hedefi olan 83 rakımlı tepenin ele geçirilmesiyle sonlanmıştır.

Genel bir taarruz yerine sınırlı hedeflere yönelik bu taarruz planı, son derece yoğun kara ve deniz topçusu ateşiyle desteklenmişti. Sonuç, Müttefikler açısından harekâtın taktik hedefine ulaşılması olmuştur. General Sır Ian Hamilton, bu başarının ardından planın diğer iki operasyonunu da uygulamaya koymaya karar vermiştir.

Zığındere Muharebesi

Birinci Kerevizdere Muharebesindeki kısmi başarı, planın ikinci operasyonu olarak düşünülen harekâta geçilmesini teşvik etmiştir. Taarruz, Zığındere'nin her iki yanındaki sırtlar üzerinden yapılacaktır. 26 Haziran 1915 günü başlatılan topçu ateşi, iki gün boyunca Osmanlı siperlerini dövmüştür. 28 Haziran 1915 sabahı başlayan çatışmalar 5 Temmuz 1915 tarihine kadar karşılıklı taarruzlarla sürmüştür. Osmanlı tarafının ağır kayıplarına karşın Müttefik kuvvetler Zığındere'nin ancak bir tarafındaki hedeflere ulaşabilmişlerdir.

İkinci Kerevizdere Muharebesi

İlk iki operasyon olan Birinci Kerevizdere ve Zığındere harekâtlarının, kısmi de olsa başarı sağlaması üzerine General Sır Ian Hamilton, cephenin merkez bölümünden taarruz ederek merkez bölümü kanatlarla aynı hatta getirmeye karar vermiştir. İki gün boyunca süren çatışmalarda Müttefik kuvvetler ancak birkaç ön hat siperini ele geçirdiler. Cephenin sol tarafında çok dar bir alanda taarruz öncesi belirlenen hedeflere ulaşılmıştı, İngiliz cephesinin büyük bir bölümünde ise ulaşılamadı. Fransız bölümünde ise belirlenen hedeflere ulaşılmıştır.

Kirte Bağları Muharebesı

Seddülbahir Cephesi'nde sonuç elde edilememesi üzerine General Sır Ian Hamilton, Arıburnu Cephesi'nde bir taarruza ve Suvla kıyılarında yeni takviyelerle bir çıkarmaya karar vermişti. Suvla Çıkarması, üçüncü cephe olacaktır. Bir yanıltma operasyonu olarak da Seddülbahir bölgesinde bir taarruz planlanmıştı. 6 Ağustos 1915 günü başlayan taarruz, küçük bir bağın ele geçirilmesi dışında bir sonuç getirmemiştir. General Hamilton, Seddülbahir bölgesinde herhangi bir taarruza geçilmemesi için emir vermişti. Tahliyeye kadar bu bölgede kayda değer bir çatışma olmamıştır.

Tahliye
Anafartalar Cephesi ile Arıburnu Cephesi'nde 10 Aralık 1915 tarihinde başlanılan tahliyenin hiç kayba uğranmadan 19 Aralık 1915'te tamamlanmasının ardından Seddülbahir Cephesi'nin tahliyesi hazırlıklarına başlanmıştır. Anafartalar ve Arıburnu Cepheleri'ndeki gibi büyük bir ustalıkla sürdürülen tahliye işlemleri 9 Ocak 1916 sabahı, saat 03:20'de tamamlanmıştır. Otuzaltıbin asker, dörtbin nakliye hayvanı –gemilere alınamayan yüzlerce at, kuzeyde olduğu gibi, öldürülmüştü- 127 top ve ikibin ton ikmal malzemesinden taşınabilenler, gemilere yüklenmişti. Taşınamayan malzeme ise yine kuzeyde olduğu gibi sahilde büyük yığınlar halinde ateşe verilmişti.

Kaynakça
 1915 Çanakkale Savaşı - İbrahim Artuç
 Büyük Harbin Tarihi Çanakkale Gelibolu Askeri Harekâtı - General C.F.Aspinall - Oglander (General Ian Hamilton'un karargâh subaylarından)
 Türk Kurmay Subaylarının Gözüyle Çanakkale Savaşı - Burhan Sayılır
 Alçıtepe'den Anafartalar'a Çanakkale Kara Muharebeleri - Tuncay Yılmazer
 Çanakkale Savaşı Üzerine Bir İnceleme - Emekli Korgeneral, eski içişleri bakanı Selahattin Çetiner
 Mustafa Kemal - Anafartalar Muhaberatı'na Ait Tarihçe - Uluğ İğdemir - Türk Tarih Kurumu Yayınları
 Birinci Dünya Harbinde Türk Harbi - 5. Cilt, Çanakkale Cephesi. - Genelkurmay Harp Tarihi Başkanlığı, Harp Tarihi Yayınları

Dış bağlantılar
 Uzaydan Seddülbahir

Çanakkale Savaşı Harekâtları

Seddülbahir Cephesi


Julia Gauss (* 19. Februar 1901 in Liestal; † 4. Dezember 1985 in Wilchingen) war eine Schweizer Pädagogin und Historikerin.

Leben
Julia Gauss war die Tochter des Liestaler Pfarrers und Lokalhistorikers Karl Gauss,Schwester des Philosophen Hermann Gauss und Enkelin des Architekten Hermann Rudolf Gauss sowie des Armenpflegers und Politikers Martin Birmann. Sie besuchte die Bezirksschule Liestal und anschliessend das Mädchengymnasium in Basel. Nach einem abgebrochenen naturwissenschaftlichen Studium in Genf studierte sie Geschichte und Sprachen in Berlin und in Basel. 1931 wurde sie mit einer Dissertation über «Die methodische Grundlage von Goethes Geschichtsforschung» zum Dr. phil. promoviert. Von 1927 bis zur Pensionierung im Jahr 1961 wirkte sie als Lehrerin am Basler Mädchengymnasium.

Daneben und danach betrieb sie wissenschaftliche Studien in den Bereichen mittelalterliche Kirchen- und Philosophiegeschichte, Schweizer Geschichte und europäische Geschichte der Zwischenkriegszeit.

Die unverheiratete Julia Gauss verfügte testamentarisch mehrere Legate für pädagogische und wissenschaftliche Zwecke. Nach Julia Gauss ist in Basel eine Strasse benannt.

Ehrungen
 1968 Dr. theol. h. c. der Universität Zürich
 1979 Wissenschaftspreis der Stadt Basel

Schriften (Auswahl)
 Die methodische Grundlage von Goethes Geschichtsforschung, Ansbach 1934 (Dissertation).
 (mit Alfred Stoecklin) Bürgermeister Wettstein. Der Mann, das Werk, die Zeit, Basel 1953.
 Goethe-Studien, Göttingen 1961.
 Johann Rudolf Wettsteins Diarium 1646/47, Bern 1962 (Edition).
 Ost und West in der Kirchen- und Papstgeschichte des 11. Jahrhunderts, Zürich 1967.
 Kritische Betrachtungen Albert Oeris zur europäischen Politik seiner Zeit. Zum 100. Geburtstag von Albert Oeri, Chefredaktor der Basler Nachrichten 21. Sept. 1975, Basel 1975

Aufsätze
 Über die Ursachen des Baselbieter Bauernkrieges von 1653. In: Baselbieter Heimatbuch VI (1954), S. 162–192.
 Ein zweiter Londoner Aufenthalt des Schaffhauser Stadtschreibers Dr. J. Stokar 1658–1659. In: Schweizerische Zeitschrift für Geschichte 7 (1957), S. 210ff. (doi:10.5169/seals-79174)
 Anselm von Canterbury. Zur Begegnung und Auseinandersetzung der Religionen. In: Saeculum 17 (1966) S. 277–363.
 Sieben Briefe von Franz Buchser aus den Vereinigten Staaten (1866/1867) an Bundesrat Jakob Dubs. In: Basler Zeitschrift für Geschichte und Altertumskunde, Bd. 72, 1972, S. 307–318. (doi:10.5169/seals-117742#318)
 Zur Bestimmung und Herkunft der Basler Goldenen Altartafel. Eine Hypothese. In: Basler Zeitschrift für Geschichte und Altertumskunde, Bd. 81, 1981, S. 5–24. (doi:10.5169/seals-118041)
 Philosophie in der Schweiz. In: Gymnasium Helveticum 1(3) (1947), S. 122–124. (Digital)

Literatur

 Zur Erinerung an Julia Gauss, Dr. phil., Dr. theol. h.c. 1901–1985, Binningen 1985 (Leichenrede).
 Eduard Vischer: Julia Gauss, in: Basler Zeitschrift für Geschichte und Altertumskunde 1987, S. 161–182 (mit Schriftenverzeichnis) (doi:10.5169/seals-118196)

Weblinks

 Julia Gauss im Personenlexikon des Kantons Basel-Landschaft
 Veröffentlichungen von Julia Gauss im Opac der Regesta Imperii

Pädagoge (20. Jahrhundert)
Landeshistoriker (Schweiz)
Mittelalterhistoriker
Sachbuchautor
Ehrendoktor der Universität Zürich
Person (Basel)
Schweizer
Geboren 1901
Gestorben 1985
Frau

Julia Gauss


Hikâye ya da öykü, gerçek ya da gerçeğe yakın bir olayı aktaran kısa, düzyazı şeklindeki anlatıdır. Kısa oluşu, yalın bir olay örgüsüne sahip olması, genellikle önemli bir olay ya da sahne aracılığıyla tek ve yoğun bir etki uyandırması ve az sayıda karaktere yer vermesiyle roman ve diğer anlatı türlerinden ayrılır.

Öyküde, olayın geçtiği yer sınırlı, anlatım özlü ve yoğundur. Karakterler belli bir olay içinde gösterilir ve çoğu zaman sadece belli özellikleri yansıtılır. Konu tümüyle hayal ürünü ya da gerçekçi olabilir. Genellikle [ironik] bir rastlantı yoluyla oluşturulan özel bir an üzerindeki yoğunlaşma sürpriz sonlara olanak verir.

Öyküde kişiler, olay örgüsü, mekân, zaman, anlatıcı ve bakış açısı olmak üzere beş temel yapı unsur vardır ve olay öyküsü ve durum öyküsü olarak ikiye ayrılır.

Etimolojisi

Arapça kökenli hikâye kelimesinin eş anlamlısı olarak kullanılan "öykü" sözcüğü Türkçedir. Dil devrimi'nde öykün-(mek) kökeninden türetilmiştir. Eski Türkçede ise bu sözcük ötgünçtür. 12 Eylül 1980 Askeri Darbesi'nden sonra yasaklanan 205 Türkçe sözcükten birisidir.

"Hikâye" kelimesi Türkçeye Arapçadan geçmiştir. Türetildiği fiil kökü "hakeve", "taklit etmek, bir metnin kopyasını çıkarmak"; aynı kökten "hekâ" ise "benzemek, aynen nakletmek" anlamlarına gelir. İlk zamanlar "destandan masala, fıkradan menkıbeye, romandan tiyatroya kadar bütün tahkiyeli" metinleri kapsadığı için kendine özgü bir türün adı olan "hikâye" özel adı ile karıştırılırken zamanla sıyrılıp türün adı olarak kullanılmaya başlanmıştır.

Doğu dillerinde olduğu kadar Batı dillerinde de bu tür modern özelliklerini kazanıncaya kadar değişik adlarla anılmıştır. Meselâ Fransızcada "masal" anlamında conte, "anlatım" mânasında récit, "tarih" mânasında histoire kelimeleri aynı zamanda hikâye türü için de kullanılmıştır.

Hikaye mi, öykü mü tartışması
Edebiyat eleştirmenleri ve yazarlarının tartışma içinde olduğu bir konudur öykü ve hikâye ayrımı. Klasik/modern, toplumsal/bireysel, sözlü/yazılı gibi ayrımlar söz konusu edilir. Modern Türk Hikâyesi adlı kitabında Âlim Kahraman edebî bağlamda hikâye yerine öykü sözcüğünü ilk olarak 1949 yılında Nurullah Ataç'ın kullanıldığını söyler.

Feridun Andaç da hikâye ve öykünün ayrı türler olduklarını belirtmiştir. Ona göre hikâye (örneğin halk hikâyeleri) ağırlıklı olarak sözlü geleneğin içinde köklü bir ürünken, öykü ise sözlü anlatıdan ziyâde bir tasarımın söz konusu olduğu modern edebiyatın bir ürünüdür. Bunun dışında birçok edebiyat araştırmacısı aynı görüşü savunmuştur. Sait Faik Hikâye Armağanı'nda kullanılan hikâye sözcüğü ile tarihsel sıralamada daha sonra başlayan diğer yarışmaların Öykü Yarışması adıyla anılması bu sebeptendir.

Bu iki kelimenin aynı anlamda kullanılmadığını söyleyen edebiyatçılarımızdan biri de Feyza Hepçilingirler'dir. Atilla Özkırımlı da modern dönemdeki yazınsal eserler için öykü kelimesinin uygun olduğunu belirtir. Aynı görüş altında birleşen onca edebiyatçı varken bile, bu iki kelimenin ayrımı edebiyat bilimi altında genelgeçer bir hükme bağlanmamıştır.

Tarihçe
Antik Yunan'daki fabl ve kısa romanslar, Binbir Gece Masalları öykünün habercileridir. Ama öykü ancak 19. yüzyılda romantizm ve gerçekçilik akımlarının etkisiyle psikolojik ve metafizik sorunları masalsı bir anlatımla yansıtmaya başladı.

Rusya'da Gogol, Dostoyevski, Turgenyev ve Çehov'un öyküleri, öykü türünün edebi eserler arasında sağlam bir yere oturmasına büyük katkı sağlamıştır. Bilinen ilk öykü örneği ise İtalyan yazar Giovanni Boccaccio'nun Decameron adlı eseridir. Eser temel olarak 1348 yılında İtalya'da ortaya çıkan bir veba salgınını konu alır. 10 gün boyunca anlatılan 100 öyküden oluşur. Mutluluklar, kadın erkek ilişkileri, gönül yaraları, yerinde verilen yanıtlar, çıkar peşinde koşan din adamları öykülerin başlıca konularını oluşturur.

Öykü zaman içerisinde ikiye ayrılmıştır; olay hikâyesi ve durum hikâyesi.

Olay Hikâyesi: Bir olay merkezinde gelişen ve sonuçlanan hikâyelerdir. Bu tür metinlerde merak unsuru ön plandadır. Bu türün en önemli örneklerini Fransız yazar Maupassant vermiştir. Bu yüzden olay hikâyesi, Maupassant tarzı hikâye olarak da adlandırılmaktadır.

Durum Hikâyesi: Olay anlatımına dayanmayan, kişilerin veya hayatın bir kesitinin ele alındığı hikâyelere denir. Bu tür hikâyelerde merak duygusu geri plana itilir ve bir durum veya kişi betimlenir. Durum hikâyesinin en önemli örnekleri, Rus yazar Anton Çehov tarafından verilmiştir. Bu nedenle durum hikâyelerine Çehov tarzı hikâye de denmektedir.

Türkiye'de hikâye

Türkiye'de öykü ya da hikâye kavramı diğer yeni türler gibi Tanzimat'tan sonra edebiyata girmiştir. Hikâyenin Türkiye'deki ilk gerçek temsilcisi olarak Ömer Seyfettin'i görmek mümkündür. Falaka, Başını Vermeyen Şehit, Pe'de hikâyeciliğin gelişmesine çok büyük katkı sağlamıştır. Ayrıca Sait Faik Abasıyanık da Türk öykücülüğünün önemli temsilcilerinden biridir. Toplumun problemlerine değil bireyin toplum içindeki sorunlarına yönelen yazar, öykülerinde çoğunlukla kendisinden yola çıkıp bireyler hakkında yazarak insan gerçeğini anlamaya çalıştı. Çoğunlukla şehirli alt sınıfın hayatını yazan Abasıyanık, balıkçı, işsiz, kıraathane sahibi gibi karakterleri anlattı. İnsanların yaşama biçimlerini, isteklerini, tasalarını, korkularını ve sevinçlerini irdeleyerek, toplum meselelerinden çok "insanı ele alan sanatçılar" sınıfında yer aldı. Türk edebiyatında olay hikâyesinin temsilcisi Ömer Seyfettin, durum hikâyesinin temsilcisi ise Memduh Şevket Esendal'dır.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
Halk hikâyesi
Uzun hikâye
Masal

Kurgu biçimleri
Edebiyat terimleri

Hikâye


Satna (en hindi: सतना ) es una localidad de la India, centro administrativo del distrito de Satna en el estado de Madhya Pradesh.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 526  a 450 km de la capital estatal, Bhopal, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 302 087 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Madhya Pradesh

Satna


Gonzalo Yussef Sotomayor (Viña del Mar, 18 de noviembre de 1944) es un abogado y político chileno. Hijo de Rolando Yuseff Cáceres y Eliana Sotomayor Aliaga, su ascendencia según su línea materna se remonta al Ministro de Guerra que dirigió a las tropas nacionales durante la Guerra del Pacífico, Rafael Sotomayor Baeza.

Actualmente se desempeña como Gerente General en su propio Local de Asistencia Jurídica "YUSEFF SOTOMAYOR GONZALO" en Valparaíso.

Estudios
Realizó su educación secundaria en el The Mackay School de Viña del Mar.

Se tituló de Abogado el 16 de diciembre de 1968.

Vida política
Ocupó el cargo de "Diputado de la República de Chile" por la 6ª Agrupación Departamental de Valparaíso, Quillota e Isla de Pascua, para el período (1973-1977), pero durante 1973, el Congreso Nacional fue disuelto por D.L. 27 de la Junta Militar de Gobierno recientemente asumida.

Historial electoral

Elecciones parlamentarias de 1973

Elecciones parlamentarias de 1989
 Elecciones parlamentarias de 1989, para Circunscripción 6, Valparaíso Costa

Elecciones parlamentarias de 1993
Diputado por el Distrito 15 (San Antonio), Región de Valparaíso

Referencias

Abogados de Chile
Diputados del XLVII Período Legislativo del Congreso Nacional de Chile
Políticos del Partido Nacional (Chile)
Alumnado de The Mackay School
Nacidos en Viña del Mar

Gonzalo Yuseff Sotomayor


Žibartas Juozas Jackūnas (* 20. März 1940 in Vilnius, Litauen) ist ein litauischer Philosoph und ehemaliger Politiker.

Leben

Von 1958 bis 1963 studierte er Litauische Sprache und Literatur am Vilniaus pedagoginis institutas. Er promovierte 1981 in Philosophie an der Vilniaus universitetas. Von 1965 bis 1968 war er Assistent am Vilniaus pedagoginis institutas, von 1971 bis 1972 lehrte er im Lehrstuhl für Philosophie. Von 1996 bis 2000 war er Mitglied des Seimas. Danach arbeitete er im Forschungsinstitut und leitete eine Abteilung.

Bibliografie
 Menas-prasmė-pažinimas, 2004 m.

Quelle

Philosoph (20. Jahrhundert)
Mitglied des Ausschusses für Bildung, Wissenschaft und Kultur (Litauen)
Hochschullehrer (Litauische Universität für Edukologie)
Absolvent der Litauischen Universität für Edukologie
Absolvent der Universität Vilnius
Litauer
Geboren 1940
Mann

Žibartas Juozas Jackūnas


Lindsey Morgan (født 27. februar 1990) er en amerikansk skuespiller. Hun er bedst kendt for rollen som Raven Reyes i The CW serien The 100.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA

Lindsey Morgan


The Cyprus Mines Corporation was an early twentieth century American mining company based in Cyprus. In 1914, Charles G. Gunther began prospecting in the Skouriotissa area after reading in ancient books that the island was rich in copper and noticing promising ancient Roman slag heaps in the area.  The company was established in 1916 by Colonel Seeley W. Mudd, his son, Harvey Seeley Mudd, and mining engineer/business partner, Philip Wiseman, whose family, along with the Mudds, were the primary owners of Cyprus Mines until the early 1970s when it was sold to Amoco.

History
Initially the mine struggled, but eventually obstacles were overcome and the mine produced money. Turkish and Greek Cypriots were hired, and the town of Skouriotissa became a hub as many miners moved there. The corporation took an old-style, paternalistic attitude towards workers, building a company town around the mine. Harvey Seeley Mudd claimed his experience with the Cyprus Mines Corporation influenced him to push the study of humanities in the engineering college he started, Harvey Mudd College. The Cyprus Mines Corporation provided copper to Nazi Germany right up until the start of the World War II. Although the company knew that some of its copper sales to Germany would be used to produce weapons for the Nazi military, at a time before the war when Germany traded for resources with many countries, the owner of the mine argued that stopping those exports would have adversely affected Cyprus.   They were, however, disturbed by Hitler's policy of Jewish persecution, and in late 1938, CMC established a relief fund along with their agent to help former business associates get out of Germany.

Long strikes took place in 1948, organized by the Pancyprian Federation of Labour and the Turkish Cypriot trade unions.  After extending the initial five-day strike, the union asked for government intervention.  The government declared that they could not start an inquiry since wages were not substandard. As of 1955, the company's copper mines on Cyprus had become the island's largest industry, exporting nearly a million tons of copper a year. Mudd's copper mines on Cyprus supported 2,000 of the island's inhabitants and provided more than 25 percent of the island's entire annual revenue. Cyprus Mines paid its employees 15–20 percent above the island average. The company ran an up-to-date, 65-bed hospital for its employees, built scores of low-cost houses for them to live in, and helped to run schools, sports clubs, welfare centers, and summer camps for their families. One of the operating mines and the company's processing plant fell north of the cease-fire line in Northern Cyprus following the Turkish invasion of Cyprus in 1974, whilst the rest of the company's mines were the other side of the Green Line. Given this insurmountable problem, the Cyprus Mines Corporation pulled out of Cyprus and the Mavrovouni mine and processing plant remained in an area not controlled by the government of the Republic of Cyprus.

List of Cyprus Mines
Over 30 copper deposits, ranging in size from 50,000 to over 20,000,000 tonnes, with grades from 0.3 to 4.5 percent copper have been discovered with most of the mining activity been centered on the following districts:

 Skouriotissa (the oldest operating mine in the world)
 Tamassos
 Kambia
 Kalavassos
 Limni

A few isolated deposits have also been found at Troulli Mine (Larnaca), Mangaleni (Limassol), Peravasa (Limassol) and Vretchia (Paphos).

Tailings
As in most mines, the tailings, waste left over from processing ore, are a problem, although in Cyprus' case they were also a boon.  The discovery and analysis of copper tailings left on Cyprus by Romans had been important factors in the founding of the company and the modern economic development of Cyprus.  As of 2006, there are no plans to clean up the tailings. As the company did while it operated, now Cyprus also prefers to retain the past economic benefits of mining without spending funds on environmental remediation, particularly with neither the income from the mines nor the use of the now polluted land surrounding those mines, asserting that modern Cyprus has no way to pay for the cleanup. Local farmers claim that citrus crop yields have been lowered by contaminated dust blowing in.  Studies of local fruit have found high heavy metal levels and decreased fruit size and quality. The effect of the mine is a growing issue for Cypriot environmentalists and NGOs.

Emissions
According to the Climate Accountability Institute, Cyprus Amax was responsible for 0.1% of global industrial greenhouse gas emissions up to 2017.

Mergers and acquisitions
In 1979 Cyprus Mines Corporation was acquired by Amoco Corporation. Amoco expanded Cyprus into a diversified worldwide mining company. Amoco spun off Cyprus Minerals Company in 1985. In 1986, Cyprus acquired the Sierrita copper and molybdenum mine near Tucson, Arizona. In July 1988, Cyprus Minerals bought the Inspiration mine and smelting complex in Miami, Arizona. With the expiry of an agreement to purchase electricity at a favorable rate from the Salt River Project, Cyprus Minerals installed an ISASMELT furnace in its copper smelter. This was the first large-scale installation of the ISASMELT process, which was developed jointly by Mount Isa Mines Limited and the Australian government's Commonwealth Scientific and Industrial Research Organisation ("CSIRO"). In 1993, AMAX merged with the Cyprus Minerals Company to form Cyprus Amax Minerals Company. Cyprus-Amax was the world's leading producer of molybdenum and lithium, and a leading producer of copper and coal. The company had operations in 24 states and on six continents. In late 1999, Cyprus Amax Minerals was acquired by Phelps Dodge Corporation, which in turn was acquired by Freeport-McMoRan (NYSE: FCX) in 2007, forming the world's largest copper producer.

References

Further reading

External links

 What is CMC?
  Company History: Cyprus Amax Minerals Company

Economic history of Cyprus
Mining companies of Cyprus
Copper mining companies of the United States
Phelps Dodge
1916 establishments in Cyprus
Non-renewable resource companies established in 1916
Copper mines in Cyprus

Cyprus Mines Corporation


පේදුරුතුඩුව ප්‍රදීපාගාරය
පේදුරු තුඩුව ප‍්‍රදීපාගාරය ද උස අඩි 103 ක් වන අතර එය ඉදිකරන ලද්දේ කි‍්‍ර.ව.1990 දීය. 1947 වසරේදී සංගමන්කන්ද නැමැති ස්ථානයේ ප‍්‍රදීපාගාරයක ඉදි කිරීමට මූලික හේතුව වූයේ 1942 හා 1943 වසරවල ඒ අසලින් ගමන්ගත් නැව් අනතුරු වලට ලක්වීම නිසාය.1942 .ඔක්තෝම්බර් 24 වන දින මධ්‍යම රාති‍්‍රයේ ඉන්දියන් සාගරය හරහා යාත‍්‍රා කරමින් සිටි නැවක් සංගමන් කන්ද අසල ඇති යෝධ වැලි කන්දේ හැපීම නිසා යාත‍්‍රාවට හානි සිදු වූ අතර ඉන් මාස තුනකට පසු එනම් 1943 පෙබරවාරි මස තවත් කුඩා නැවක් මේ වැලි කන්දේ හැපීමෙන් විනාශ වූ නිසා නැවියන්ට මෙන්ම නැව්වලට සිදුවන හානිය සලකා ප‍්‍රදීපාගාරයක් ඉදිකරන්නට රජය තීරණය කළා. එසේ ඉදිකළ ප‍්‍රදීපාගාරය හැඳින්වූයේ පේදුරු තුඩුව ප‍්‍රදීපාගාරය ලෙසය.
( මෙහි වර්ෂය ගැන සැලකිලිමත වන්න )

පේදුරු තුඩුව ප්‍රදීපාගාරය


دارة طئ موقع حصين إلى جوار جبل الجرهدي في جنوب هضبة الديرع ، ضمن منطقة الثنية تحيط به سلاسل جبلية على شكل دائرة ليس له مدخل إلا من جهة الشرق حيث يجري وادي الدارة ، الذي تقع عليه قرية الدارة جنوب مدينة حائل على بعد 65 كم، ويصل إليها طريق معبد.

حصون في السعودية
قرى منطقة حائل
قلاع وحصون في محافظة الشنان

دارة طيء


An Blyxa japonica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Anton Wilhelm Miquel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Maximowicz, Paul Friedrich August Ascherson och Robert Louis August Maximilian Gürke. An Blyxa japonica in nahilalakip ha genus nga Blyxa, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 B. j. alternifolia
 B. j. japonica

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Blyxa

Blyxa japonica


An Orchis plessidiaca in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jany Renz. An Orchis plessidiaca in nahilalakip ha genus nga Orchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Orchis

Orchis plessidiaca


Jim Tucker (Carolina del Norte, 1 de enero de 1960) es director médico de la Clínica de Psiquiatría Infantil y Familiar, y profesor asociado de Psiquiatría y Ciencias Neuroconductuales de la Universidad de Virginia. Su principal interés investigador son los niños que parecen recordar vidas anteriores, y los recuerdos prenatales y del nacimiento. Es autor de Life Before Life: A Scientific Investigation of Children's Memories of Previous Lives (traducido al español como Vida antes de la vida: Los niños que recuerdan vidas anteriores), que presenta una visión de más de 40 años de investigación sobre la reencarnación en la División de Estudios de la Percepción de la Universidad de Virginia. Tucker, un psiquiatra infantil acreditado, trabajó durante varios años con Ian Stevenson en dicha investigación, antes de hacerse cargo de la misma tras la jubilación de Stevenson en 2002.

Tucker apareció en prensa así como en radio y televisión hablando de su trabajo. Su investigación del caso de Cameron Macaulay fue presentada en el documental Extraordinary People - The Boy Who Lived Before (Gente extraordinaria: El niño que vivió antes) del canal británico Channel 5.

Biografía
Tucker estudió en la Universidad de Carolina del Norte en Chapel Hill, donde se graduó Phi Beta Kappa, con un Bachelor of Arts en psicología y una licenciatura en medicina. En la actualidad es Profesor Asociado de Psiquiatría y Ciencias Neuroconductuales y, –además de llevar a cabo investigaciones–, es director médico de la Clínica de Psiquiatría Infantil y Familiar de la Universidad de Virginia.

Vive en Charlottesville (Virginia), con su esposa Christine McDowell Tucker, psicóloga clínica, y se ha presentado en conferencias académicas y públicas. Tucker se sentía insatisfecho con su trabajo en psiquiatría infantil, pero estaba abierto a la posibilidad de que los seres humanos fueran más que sus cuerpos físicos y quería investigar el asunto.  Aunque criado como Baptista del Sur, Tucker no se adhiere a ninguna religión en particular, y dice ser escéptico sobre la reencarnación, aunque ve cómo proporciona la mejor explicación a los fenómenos asociados con los casos más convincentes investigados hasta la fecha. Después de leer el trabajo de Ian Stevenson, Tucker empezó a interesarse por los niños que relataban recuerdos de supuestas vidas pasadas y por la posibilidad de estudiarlos.

Investigación sobre la reencarnación

Mientras Ian Stevenson se centró en casos de Asia, Tucker ha estudiado casos de niños estadounidenses.

Tucker informa de que en alrededor del 70% de los casos de niños que afirman recordar vidas pasadas, el difunto murió de una causa no-natural, lo que sugiere que la muerte traumática puede estar relacionada con la hipótesis de la supervivencia de la personalidad. Asimismo, indica que el tiempo entre la muerte y el aparente renacimiento es, en promedio, de 16 meses, y que las marcas de nacimiento inusuales podrían coincidir con heridas mortales sufridas por los fallecidos.

Tucker ha desarrollado la "Escala de Contundencia de Caso" (SOCS: Strength Of Case Scale), que evalúa cuatro aspectos de los casos de supuesta reencarnación: "(1) si implican marcas/defectos de nacimiento que se corresponden con la supuesta vida anterior; (2) lo convincente de las declaraciones sobre la vida anterior, (3) los comportamientos relevantes que se relacionan con la vida anterior, y (4) una evaluación de la posibilidad de una conexión entre el niño que informa de una vida anterior y la supuesta vida anterior".

Aunque los críticos han argumentado que no hay explicación física para la supervivencia de la personalidad, Tucker sugiere que la mecánica cuántica podría ofrecer un mecanismo por el cual los recuerdos y las emociones podrían continuar de una vida a otra. Argumenta que, dado que el acto de la observación de la función de onda la colapsa, la conciencia no puede ser simplemente un subproducto del cerebro físico, sino más bien una entidad independiente en el universo que incide sobre lo físico.  Tucker sostiene que ver la conciencia como una parte fundamental, no física, del universo, hace posible concebir que sigue existiendo después de la muerte del cerebro físico. Proporciona la analogía de un aparato de televisión y la transmisión de la televisión: La televisión es necesaria para decodificar la señal, pero no crea la señal. De una manera similar el cerebro puede ser necesario para que la conciencia se exprese, pero no ser la fuente de la conciencia. Por otro lado Susan Huelga, profesora de mecánica cuántica en la Universidad de Hertfordshire, señala que la dinámica del cerebro es muy compleja, y opina que no hay más evidencia de si la mecánica cuántica es relevante en este campo, como de si es relevante en cuanto a la existencia de Dios o no.

Cobertura en medios de comunicación
Desde que asumió la investigación de Ian Stevenson en 2002, de declaraciones de recuerdos de vidas pasadas, Tucker ha sido entrevistado acerca de la reencarnación en prensa, radio y televisión, en los Estados Unidos, Reino Unido y Canadá.

En 2006, Tucker investigó el caso de Cameron Macaulay, como parte del documental de Channel 5 Extraordinary People: The Boy Who Lived Before (Gente extraordinaria: El niño que vivió antes). La investigación de Tucker lo llevó en primer lugar a Glasgow para entrevistar al niño, de seis años de edad, y a su madre Norma, acerca de los recuerdos de Cameron de su vida en la isla de Barra, en las Hébridas Exteriores, a unas 200 millas del hogar familiar en Glasgow. Tucker acompañó después a la familia cuando viajó a Barra en un intento de verificar las declaraciones de Cameron sobre la vida en la isla.

El documental también cubrió brevemente otro de los casos de Tucker: El de Gus Taylor desde el Medio Oeste de Estados Unidos que, según informes de declaraciones en torno a la edad de 18 meses, era su propio abuelo retornado a la familia. Además de hablar de una vida anterior, Tucker señala que ambos niños hablaron de caer a través de una "portilla" o "agujero" de una vida a otra.

En 2009, fue entrevistado en Larry King Live acerca de los casos que había estudiado.

Publicaciones seleccionadas
Tucker JB. "Religion and medicine." [Carta] The Lancet 353:1803, 1999.
Tucker JB. "Modification of attitudes to influence survival from breast cancer." [Comentario] The Lancet 354:1320, 1999.
Keil HHJ, Tucker JB. "An unusual birthmark case thought to be linked to a person who had previously died." Psychological Reports 87:1067-1074, 2000.
Tucker JB, Keil HHJ.  "Can cultural beliefs cause a gender identity disorder?" Journal of Psychology & Human Sexuality 13(2):21-30, 2001.
Tucker JB.  "Religion and Medicine." In Medicine Across Cultures: History and Practice of Medicine in Non-Western Cultures, Selin H (ed.).  Dordrecht, The Netherlands: Kluwer Academic Publishers, 373-384, 2003.
Tucker JB.  "Reincarnation." In Macmillan Encyclopedia of Death and Dying, Kastenbaum R (ed.). New York: Macmillan Reference USA, 705-710, 2003.
Keil HHJ & Tucker JB. "Children who claim to remember previous lives: Cases with written records made before the previous personality was identified." Journal of Scientific Exploration, 19(1):91-101, 2005.
 Sharma P & Tucker JB. "Cases of the reincarnation type with memories from the intermission between lives." Journal of Near-Death Studies, 23(2):101-118, 2005.
 Tucker JB. "Juvenile-onset bipolar disorder?" [Carta] Journal of the American Academy of Child and Adolescent Psychiatry, 44(10):966, 2005.
 Tucker JB. Life Before Life: A Scientic Investigation of Children's Memories of Previous Lives, New York: St. Martin's Press, 2005, 256 págs. ISBN 0-312-32137-6
 Pasricha SK, Keil J, Tucker JB, Stevenson I. "Some bodily malformations attributed to previous lives." Journal of Scientific Exploration, 19(3):359-383, 2005.
Tucker, J.B.  "Children's reports of past-life memories: A review." EXPLORE: The Journal of Science and Healing, 4(4):244-248, 2008.
 Tucker JB & Keil HHJ. "Experimental birthmarks: New cases of an Asian practice. International Journal of Parapsychology, en proceso de publicación.

Véase también
Children's Past Lives
Carol Bowman
Satwant Pasricha

Referencias

Psiquiatras de Estados Unidos
Parapsicólogos de Estados Unidos
Investigadores acerca de la reencarnación

Jim B. Tucker


L'équipe de Belgique de football dispute en 1977 les éliminatoires de la Coupe du monde en Argentine.

Objectifs
Le seul objectif de la saison pour la Belgique est de tenter de se qualifier pour le Mundial en Argentine.

Résumé de la saison

Après ces deux participations encourageantes à des tournois internationaux, la Belgique entame les qualifications pour la Coupe du monde 1974 avec confiance. Les joueurs terminent invaincus sans encaisser le moindre but mais sont toutefois devancés à la différence de buts par les Pays-Bas, avec qui ils ont partagé deux fois (0-0), et sont donc éliminés alors que les Pays-Bas seront finalistes du Mondial. La Belgique confirme ses bonnes performances lors des éliminatoires de l'Euro 1976, en terminant en tête de leur groupe devant la RDA, la France et l'Islande. Ils sont ensuite sèchement battus par les Pays-Bas en quart de finale (5-0) et (1-2). Les Belges sont une nouvelle fois opposés à leurs voisins bataves lors des qualifications pour la Coupe du monde 1978. Le résultat final est identique, les Néerlandais remportant le groupe haut la main.

Bilan de l'année
L'objectif est manqué, après la Coupe du monde 1974 et l'Euro 1976, la Belgique est éliminée d'une phase finale pour la troisième fois consécutive par ses voisins bataves, les Pays-Bas derniers et futurs finalistes de la Coupe du monde sont trop forts pour les Diables Rouges qui finissent néanmoins deuxièmes de leur poule.

Coupe du monde 1978

Éliminatoires (zone Europe, Groupe 4)

|}

Les matchs

Les joueurs

Un « r » indique un joueur qui était parmi les remplaçants mais qui n'est pas monté au jeu.

Aspects socio-économiques

Couverture médiatique

Source : Programme TV dans Gazet van Antwerpen.

Sources

Archives

Références

1977
Belgique
Football en Belgique en 1977

Équipe de Belgique de football en 1977


Búnker é uma série de televisão mexicana dirigida por Joe Rendón que estreou em 23 de dezembro de 2021 na HBO Max.

Elenco
Paulette Hernandez como Eleonora Smith
Bruno Bichir como Vladimiro
Miguel Rodarte como Napoleão
Claudette Maillé como Amparo
Damayanti Quintanar como Santacruz
Verónica Bravo como Terapeuta
Jesús Zavala como Osíris
Gisselle Kuri como Bruna
Liz Gallardo como Maya
Susana Alexander como Viejita Olenka
Juan Pablo de Santiago como Oscar
Latin Lover como Ronald
Ricardo Polanco como Casper
Daniel Haddad como Georgi
Alfonso Borbolla como Aguirre

Lançamento
Primeira produção mexicana da HBO Max, a série em oito episódios estreou em 23 de dezembro de 2021.

Prêmios e indicações

Ligações externas
Búnker no IMDb

Programas de televisão do México que estrearam em 2021
Séries de televisão de comédia do México
Programas de televisão em língua espanhola
Programas da HBO Max

Búnker (série de televisão)


Agnotoloji (bilgisizlik bilimi), bilgisizliğin ne olduğunu araştıran bilim dalıdır. Robert N. Proctor tarafından kavramlaştırılmıştır. Agnozi kelimesinden türetilmiştir. Agnotolojinin hedefinde olan kişiler de, agnozi belirtileri gösteren kişiler gibi doğru ve gerçek hakkında bir farkındalığa sahip olamazlar.

Dış bağlantılar
 Menfaat gereği cehalet yaymayı inceleyen bilim - BBC Türkçe

Disiplinlerarası sosyoloji alt dalları
Bilgi

Agnotoloji


José Gea Escolano (Real de Gandia, Comunidade Valenciana, 14 de junho de 1929 - Valência, 6 de fevereiro de 2017) foi um clérigo espanhol e bispo católico romano de Mondoñedo-Ferrol.

José Gea Escolano foi ordenado sacerdote em 29 de junho de 1953. Ele recebeu seu doutorado em teologia pela Pontifícia Universidade de Salamanca. Foi professor de teologia moral no seminário diocesano (1960-1966) e de teologia pastoral (1970-1971).

O

Papa Paulo VI nomeou-o em 25 de março de 1971 bispo auxiliar em Valência e bispo titular de Arae na Numídia. O Arcebispo de Valência, José María García Lahiguera, o consagrou em 8 de maio do mesmo ano; Os co-consagrantes foram Rafael Alvarez Lara, Bispo de Maiorca, e Jacinto Argaya Goicoechea, Bispo de San Sebastián.

Em 10 de setembro de 1976 ele foi por Paulo VI nomeado bispo de Ibiza. O Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Mondoñedo-Ferrol em 15 de maio de 1987. Em 6 de junho de 2005, o Papa Bento XVI aceitou sua aposentadoria por idade.

Faleceu em 6 de fevereiro de 2017 em Valência, sendo sepultado na capela de San José da Catedral Metropolitana de Valência.

Ver também

Bispos católicos da Espanha

José Gea Escolano


خليل بن شاه الظاهري هو خليل بن شاهين الظاهري غرس الدين المصري المتوفى سنة 893 للهجرة بطرابلس (813- 873هـ = 1410- 1468م). نسبته إلى الظاهر برقوق، وكان أبوه شاهين من مماليكه.

مؤرخ وأديب مملوكي، ولد في بيت المقدس حيث كان أبوه اميراً مملوكياً. قدم إلى القاهرة فدرس الحديث ثم التحق بالجيش وتقلب في عدة وظائف هامة. ولي نظر الأسكندرية ثم نيابتها سنة 837هـ. حمدت سيرته فنقل إلى الوزارة بالقاهرة سنة 839 هـ في سلطنة الأشرف برسباي المملوكي، عوضاً عن الوزير السابق تاج الدين ابن الخطير. والسبب أن المماليك السلطانية بالقلعة رجموا الوزير تاج الدين ابن الخطير حتى كاد أن يهلك ولذلك استقال، فتولى مكانه غرس الدين خليل ابن شاهين الظاهري، ثم استعفى بعد مدة يسيرة. سافر سنة 840هـ أميراً للحاج المصري. ولي نيابة الكرك فأتابكية صفد فنيابة ملطية فأتابكية حلب، وشكى نائبها منه فأعتقل وسجن بقلعتها مقيداً ثم أطلق. ولي إمرة الحاج الدمشقي مرتين، وتوفي في طرابلس.

ومن كتبه -وهي نحو 30 مصنفاً- «الإشارات إلى علم العبارات» في تعبير الأحلام مطبوع في مجلد، و«الدرة المضية في السير المرضية» و «كشف الممالك في بيان الطرق والمسالك» وفيه تناول الدستور المملوكي والوظائف الحربية والإدارية في دولة المماليك الجراكسة، و«زبدة كشف الممالك في بيان الطرق والمسالك» و«الصفوة في تلخيص الزبدة»، و«الكوكب المنير في أصول التعبير» و«المنيف في الإنشاء الشريف» و«المواهب في اختلاف المذاهب». وله ديوان شعر في عدة أجزاء.

مراجع

مؤرخون عرب
مماليك
مؤلفون في علم المسالك والممالك

خليل بن شاهين الظاهري


Hrvoje Gračanin (Zagreb, 28. studenoga 1973.), hrvatski povjesničar, redoviti profesor Filozofskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu.

Životopis
Osnovnu i srednju školu završio u Zagrebu, a zatim upisao jednopredmetnu povijest na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Diplomirao je 1998., a doktorirao 2008. godine radom "Povijest savsko-dravsko-dunavskog međurječja u kasnoj antici i ranome srednjem vijeku". Doktorat je kasnije objavljen kao knjiga pod naslovom "Južna Panonija u kasnoj antici i ranom srednjovjekovlju (od konca 4. do konca 11. stoljeća)".

Područje njegova znanstvenog interesa prije svega je kasna antika i rani srednji vijek te povijest Bizantskog Carstva. Objavio je više stotina znanstvenih članaka te nekoliko knjiga i prijevoda izvora. U njegovom opusu posebno se ističe rad na popularizaciji znanosti - dugogodišnji je suradnik popularnih časopisa kao Meridijani te portala kao Jutarnji list i Stara povijest. Za svoj rad dobio je 2018. godine nagradu "Vjekoslav Klaić" za popularizaciju povijesti.

Od 2010. do 2019. bio je glavni urednik časopisa "Radovi Zavoda za hrvatsku povijest". Jedan je od osnivača i trenutni predsjednik Hrvatskog društva za bizantske studije (osnovano 2016. godine).

Na Odsjeku za povijest Filozofskog fakulteta u Zagrebu predaje kolegije iz kasnoantičke i srednjovjekovne povijesti te drži nekoliko diplomskih radionica.

Izvori

 Odsjek za povijest Filozofskog fakulteta u Zagrebu - službeni životopis i detaljni popis objavljenih radova
 CROSBI - Hrvatska znanstvena biografija - detaljni popis objavljenih radova
 Popis članaka objavljenih na stranicama Jutarnjeg lista
 Popis članaka objavljenih na stranicama Stare povijesti
 Osnovano Hrvatsko društvo za bizantske studije
 Kliofest 2018. - nagrade povjesničarima

Hrvatski povjesničari
 Suvremeni hrvatski povjesničari
Dobitnici_nagrade_HAZU

Hrvoje Gračanin


EKB may refer to:
 East Kentucky Broadcasting, an American television network
 Egyptian Knowledge Bank, an Egyptian educational database
 Ekibastuz Airport, in Kazakhstan
 Eskbank railway station, in Scotland
 National Housing Authority (Albania) (Albanian: )
 Yekaterinburg, a city in Russia

EKB


ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායම, 1982 සැප්තැම්බර්දී  ඉන්දියාවේ සංචාරය කලහ. මෙම සංචාරය සමන්විත වූයේ, එක් දින ජාත්‍යන්තර (එදිජා) තරග තුනකින් සහ  ටෙස්ට් තරග එකකිනි.

පළමු එක්දින තරගය

දෙවන එක්දින තරගය

එකම ටෙස්ට් තරගය

තෙවන එක්දින තරගය

ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ ඉන්දීය තරග සංචාරය 1982/83