Everest Dağı (Tibetçe: ཇོ་མོ་གླང་མ, Çomolungma; Nepalce: सगरमाथा, Sagarmāthā), dünyanın deniz seviyesi üzerindeki en yüksek dağı. Himalayalarda, yaklaşık 28 derece kuzey enlemi ile 87 derece doğu boylamında, Çin-Nepal sınırı üzerinde yer alır.

Çin ve Nepal'in 2020'de kabul ettiği resmî verilere göre dağın şu anki yüksekliği 8.848 metredir.

Everest Dağı kuzeydoğudaki Tibet platosundan (yaklaşık 5.000 m) tam olarak görülebilir. Dünyada en çok ilgi çeken yerlerin başlarında gelmektedir. Eteklerinden yükselen Çangtse, Khumbutse, Nuptse ve Lhotse gibi doruklar Nepal'den görülmesine engel olur.

İsim
İngiltere'nin Hindistan sömürge yönetiminin kadastro genel müdürü George Everest'ten sonra yerine göreve gelen Andrew Waugh, dağa isim olarak selefi Everest'in adını öneren bir teklifi Londra Kraliyet Coğrafya Cemiyeti'ne sundu. Teklif kabul edildi. 1865'te, daha önce yapılan itirazlara rağmen dünyanın en yüksek dağının adı Everest olarak belirlendi. Dönemin en güçlü imparatorluğunun kültürel nüfuzuyla bütün dünyada bu dağ için Everest adı yaygınlık kazandı.

Türkçede dağa Everest denmeden önce dağın Tibetçe yerel adı Çomolunma'nın Osmanlı Türkçesine uyarlanmış versiyonu kullanılmaktaydı.

Oluşumu

Büyük Himalayaların oluşumu, Miyosen Bölümde (yaklaşık 26-27 milyon yıl önce) Hindistan yarımadasıyla Tibet yaylasının birbirine yaklaşmasının yol açtığı, jeolojik tortul havzalardaki sıkışmayla başladı. Bunu izleyen evrelerde Katmandu ve Khumbu napları (kırık ve devrik yamaç kıvrımları), sıkışıp yukarı doğru çıkarak birbirlerinin üzerine kıvrıldılar ve ilkel bir dağ sırası oluşturdular. Kuzeydeki arazi kütlesinin toptan yükselmesi, bölgenin yüksekliğini arttırdı. Napların yeniden kıvrılmasıyla bölgenin tümü yeni bir tabakayla örtüldü ve Pleyistosen Bölümün (yaklaşık 2,5 milyon yıl önce) Mahabarat Evresinde Everest Dağı ortaya çıktı. Karbonifer Dönemin (yaklaşık 345-280 milyon yıl önce) sonu ile Permiyen Dönemin (280-225 milyon yıl önce) başından kalan ve başka yarı-kristalleşmiş tortullarla ayrılmış olan kireçtaşı katmanları, senklinal katmanlaşma yoluyla biçimlendi. Günümüzde de süren bu biçimlenmenin yol açtığı sürekli yükselme aşınımla dengelenmektedir.

25 Nisan 2015'te gerçekleşen Nepal depremi sonrasında  kısaldığı iddia edildi. Mayıs başında yapılan incelemelerde ise sıradağlar üzerinde 0,7 ile 1,5 arasında yükseklik kaybı olduğu açıklandı. Çin Harita Müdürlüğü, 2015 depreminin ardından Everest'in kuzeydoğuya meyilli zirvesinin kaydığını iddia etti. Depremden önce Everest'in, son 10 yılda toplam 40 cm meyil oluştuğunu belirten Çin Harita Müdürlüğü, depremle birlikte bu kaymanın terse döndüğünü ve dağın da 3 cm uzadığını açıkladı.

İklimi
Everest Dağı, troposferin üçte ikisini geçerek oksijenin az olduğu üst katmanlara ulaşır. Oksijen eksikliği, hızı saatte 100 km ye varan sert rüzgarlar ve zaman zaman -70 dereceye kadar düşen aşırı soğuklar yukarı yamaçlarda herhangi bir hayvan ya da bitkinin yaşamasına olanak vermez. Yaz musonları sırasında yağan kar rüzgarla ufalanarak yığılır. Bu kar yığıntıları buharlaşma çizgisinin üzerinde olduğundan genellikle buzulları besleyen büyük buzkar çanakları oluşmaz. Bu nedenle Everest'in buzulları yalnızca sık sık düşen çığlarla beslenir. Ana sırtlarla birbirinden ayrılan dağ yamaçlarındaki buz katmanları dağın eteklerine kadar bütün yamacı kaplamakla birlikte, zaman içinde iklimin değişmesiyle ağır ağır çekilmektedir. Kış aylarında kuzey batıdan gelen güçlü rüzgarlar karları süpürerek doruğun daha çıplak bir görünüm kazanmasına yol açar.

Flora ve Fauna
Everest'te çok az yerli flora veya fauna var. Everest Dağı'nda 6.480 metrede (21.260 ft) bir yosun büyür ve bu bitki en yüksek rakımda yetişen bitki türü olabilir. Arenaria adlı bir alpin yastık bitkisinin bölgede 5.500 metrenin (18.000 ft) altında büyüdüğü bilinmektedir. 1993'ten 2018'e kadar uydu verilerine dayanan araştırmaya göre, Everest bölgesinde bitki örtüsü genişliyor. Araştırmacılar, daha önce çıplak olduğu düşünülen alanlarda bitkiler buldular.

Euophrys omnisuperstes, bir siyah atlama örümceği, 6.700 metre (22.000 ft) kadar yükseklerde bulundu ve muhtemelen onu Dünya'daki en yüksek onaylanmış mikroskobik olmayan kalıcı ikamet haline getirdi. Everest'in ana kampında, zıplayan örümcek Euophrys everestensis oluşur. Yarıklarda gizlenir ve orada rüzgarla savrulan donmuş böceklerle beslenebilir. Daha da yüksek irtifalarda mikroskobik yaşam olasılığı yüksektir.

Hint kazı gibi kuşların dağın daha yüksek irtifalarında uçtuğu görülürken, öksürük gibi diğerleri 7.920 metrede (25.980 ft) Güney Colum kadar yüksekte görüldü. Sarı gagalı dağ kargası'nın 7.900 metreye (26.000 ft) kadar çıktığı ve çubuk başlı kazların Himalayalar üzerinden göç ettiği görülmüştür. 1953'te George Lowe (Tenzing ve Hillary'nin keşif gezisinin bir parçası), Everest'in zirvesinde uçmakta olan çubuk başlı kazlar gördüğünü söyledi.

Evcil Yaklar genellikle Everest Dağı tırmanışları için teçhizat taşımak için kullanılır. 100 kg (220 pound) yük taşıyabilirler, kalın kürkleri ve geniş akciğerleri vardır. Bölgedeki diğer hayvanlar arasında bazen kar leoparı tarafından yenen Himalaya tahrı bulunur. Himalaya kara ayısı yaklaşık 4.300 metreye (14.000 ft) kadar bulunabilir ve bölgede Küçük panda da bulunur. Bir keşif, bölgede bir pika ve on yeni karınca türü de dahil olmak üzere şaşırtıcı sayıda tür buldu.

Buzullar

Everest Dağındaki başlıca buzullar Kangşang Buzulu (doğu), Doğu ve Batı Rongbuk Buzulları (kuzey ve kuzeybatı), Pumori Buzulu (kuzeybatı), Khumbu Buzulu (batı ve güney) ve Everest ile Lhotse-Nuptse sırtı arasında kapalı bir buz vadisi olan Batı Buzyalağıdır.

Akarsular
Dağdan çıkan sular birbirinden ayrılan kollarla güneybatı, kuzey ve doğu yönünde akar. Khumbu Buzulu eriyerek Nepal'de Lobucya Khola Irmağı'na karışır. İmca Khola adını alarak güneye doğru akan bu ırmak Dudh Kosi Irmağıyla birleşir. Çin Halk Cumhuriyetindeki Rong Çu Irmağı Everest'in yamaçlarında Pumori ve Rongbuk buzullarından Karma Çu Irmağı ile Kangsang Buzullarından doğar.

Tırmanış Girişimlerinin Tarihi

İlk denemeler

Everest'i feth etme girişimlerinin tarihi 1904 senesine dayanır. Ancak ilk deneme tarihi olarak her ne kadar zirveye varma amacı olmamasına, sadece jeolojik ölçüm ve olası zirve yolunun tespitine dayalı olmasına rağmen 1921 senesi olarak alınabilir. Zamanın İngiltere Krallığı adına görevlendirilen George Mallory ve Lhakpa La yaklaşık 31 bin kilometrekarelik bir alanın Jeolojik ve topoğrafik analizlerini yapmışlar ve olası zirve tırmanışı için kuzey yamacı rotasını tespit etmişlerdir. Bu denemeler sırasında George Mallory zirveye yakın bir yerde ölmüştür. Cesedi ancak 1999'da bulunabildi. 1922 ile 1924 seneleri arasında zirve tırmanışı birçok deneme olmasına rağmen hepsi başarısızlık ile sonuçlanmıştır. 1930 ile 1950 yılları arasında kayda değer bir zirve tırmanış denemesi olmamıştır. Buradaki etken sebep ise 2. Dünya Savaşı ve bölgenin siyasi yapılanması olarak adlandırılabilir.

İlk başarı

1953 senesinde İngiliz Kraliyet Coğrafya Derneği desteği ile John Hunt liderliğinde iki ekip oluşturulmuştur. İlk ekip Tom Bourdillon ve Charles Evans den oluşmuştur. Kapalı oksijen sistemi kullanan bu ekip 26 Mayıs'ta güney zirvesine ulaşmalarına rağmen Bourdillon'un babası tarafından geliştirilmiş olan kapalı oksijen sisteminin donması sebebi ile tırmanışın son aşamasını gerçekleştiremeden geri dönmek zorunda kalmışlardır. İkinci ekip ise Edmund Hillary, Tenzing Norgay ve Ang Nyima'dan oluşmuştur. Açık oksijen sistemi kullanan bu ekipten Edmund Hillary ve Tenzing Norgay 29 Mayıs saat 11:30'da Everest zirvesine ulaşmışlardır. (Ang Nyima 8510 metrede tırmanışı bırakıp tekrar inişe geçmiştir.) Everest tırmanışının en zorlu etaplarından bir tanesi günümüzde Edmund Hillary anısına Hillary Step olarak anılmaktadır.

Oksijen Desteği
Çoğu keşif, oksijen maskesi ve 8.000 m'nin (26.000 ft) üzerindeki tankları kullanır. Everest'e ek oksijen olmadan tırmanılabilir, ancak yalnızca en başarılı dağcılar tarafından ve yüksek risk altında yapılabilir. İnsanların net düşünme yeteneği düşük oksijenle engellenir ve aşırı hava koşulları, düşük sıcaklıklar ve dik eğimlerin birleşimi genellikle hızlı ve doğru kararlar gerektirir. Zirveye ulaşan dağcıların yaklaşık yüzde 95'i zirveye ulaşmak için şişelenmiş oksijen kullanırken, dağcıların yaklaşık yüzde beşi ek oksijen olmadan Everest'i zirveye çıkardı. Oksijen desteği olmadan zirveye ulaşmaya çalışanlar için ölüm oranı iki katına çıkıyor. 2.400 m (8.000 ft) irtifanın üzerinde seyahat etmek, serebral hipokside bir faktördür. Beyne giden oksijenin bu şekilde azalması, bunama ve beyin hasarının yanı sıra diğer semptomlara neden olabilir. Bir çalışma, Everest Dağı'nın iklime alışmış bir insanın gidebileceği en yüksek nokta olabileceğini, ancak aynı zamanda daha düşük irtifalara geri dönmelerine rağmen dağcıların kalıcı nörolojik hasar görebileceğini buldu.

Beyin hücreleri oksijen eksikliğine karşı son derece hassastır. Bazı beyin hücreleri, oksijen kaynakları kaybolduktan 5 dakika sonra ölmeye başlar. Sonuç olarak, beyin hipoksisi hızla ciddi beyin hasarına veya ölüme neden olabilir.

Everest Dağı'na çıkmak için şişelenmiş oksijen kullanımı tartışmalıdır. İlk kez 1922 İngiliz Everest Dağı Seferi'nde George Finch ve Geoffrey Bruce tarafından saatte 300 dikey metre (1.000 ft) muhteşem bir hızla 7.800 m'ye (25.600 ft) tırmanan kullanıldı. Şiddetli bir fırtına tarafından sıkışıp kalanlar, gece boyunca jüri tarafından kurulan bir düzeneğin oksijenini soluyarak ölümden kaçtılar. Ertesi gün 270 m/sa (900 ft/sa) hızla 8.100 m'ye (26.600 ft) tırmandılar - oksijen kullanmayan kullanıcılara göre yaklaşık üç kat daha hızlı. Yine de oksijen kullanımı o kadar sportmenlik dışı kabul edildi ki, Alp dünyasının geri kalanından hiçbiri bu yüksek çıkış hızını fark etmedi.

George Mallory, bu tür oksijenin kullanımını sportmenlik dışı olarak nitelendirdi, ancak daha sonra, onsuz zirve yapmanın imkansız olacağı sonucuna vardı ve sonuç olarak 1924'teki son girişiminde kullandı. Tenzing Norgay ve Hillary ilk başarılı zirveyi yaptıklarında 1953'te açık devre tüplü oksijen setleri de kullandılar, keşif gezisinin fizyologu Griffith Pugh oksijen tartışmasını "boş bir tartışma" olarak nitelendirdi ve oksijenin "çevrenin öznel takdirini büyük ölçüde artırdığını ve sonuçta en önemli şeylerden biri olduğunu belirtti. Sonraki yirmi beş yıl boyunca, şişelenmiş oksijen herhangi bir başarılı zirve için standart olarak kabul edildi.

Reinhold Messner, tüplü oksijen geleneğini kıran ilk dağcıydı ve 1978'de Peter Habeler ile birlikte, oksijensiz ilk başarılı tırmanışı yaptı. 1980'de Messner, daha zor kuzeybatı rotasında, ek oksijen veya herhangi bir hamal veya tırmanma ortağı olmadan dağda tek başına zirveye çıktı. Tırmanma topluluğu, dağın ek oksijen olmadan tırmanılabileceğinden emin olduktan sonra, pek çok saflık tutkunu bir sonraki mantıklı adımı atarak, dağın bu şekilde tırmanması gerektiği konusunda ısrar etti.

1996 felaketinin ardından tartışmaları daha da yoğunlaştırdı. Jon Krakauer'in Into Thin Air(1997), yazarın şişelenmiş oksijen kullanımına yönelik kişisel eleştirilerini dile getirdi. Krakauer, şişelenmiş oksijen kullanımının, aksi takdirde kalifiye olmayan dağcıların zirveye çıkmaya çalışmasına izin vererek tehlikeli durumlara ve daha fazla ölüme yol açtığını yazdı. Felakete kısmen çok sayıda dağcının (o gün 34) tırmanmaya çalışması, Hillary Step'te darboğazlara neden olması ve çoğu olağan 14:00 dönüş zamanından sonra zirveye çıkan birçok dağcıyı geciktirmesi neden oldu. Acil durumlar dışında şişelenmiş oksijenin yasaklanmasını önerdi ve bunun hem Everest'te artan kirliliği azaltacağını (birçok şişe yamaçlarında birikmişti) hem de marjinal nitelikli dağcıları dağdan uzak tutacağını öne sürdü.

1996 felaketi, kılavuzun şişelenmiş oksijen kullanmadaki rolünü de gündeme getirdi.

Rehber Anatoli Boukreev'in şişelenmiş oksijen kullanmama kararı Jon Krakauer tarafından sert bir şekilde eleştirildi. Boukreev'in destekçileri ( The Climb'in yazarlarından G. Weston DeWalt'ın da aralarında bulunduğu) şişelenmiş oksijen kullanmanın yanlış bir güvenlik hissi verdiğini belirtiyor. Krakauer ve destekçileri, şişelenmiş oksijen olmadan Boukreev'in müşterilerinin aşağı inmesine doğrudan yardımcı olamayacağına dikkat çekiyor. Boukreev'in müşterisi Martin Adams ile aşağı indiğini söylediğini belirtiyorlar,  ancak güney zirvesinin hemen altında Boukreev, Adams'ın inişte iyi olduğunu belirledi ve böylece Adams'ı geride bırakarak daha hızlı indi. Adams, The Climb'de devletler, "Benim için işler her zamanki gibiydi, Anatoli geçiyor ve bunda hiç sorun yaşamadım.''

Düşük oksijen, daha düşük irtifalara döndükten sonra bile "klinik olarak bradipsikiyatri olarak tanımlanan gecikmiş ve uyuşuk düşünce süreci" olarak tanımlanan bilişsel yeteneklerde zihinsel sis benzeri bir bozulmaya neden olabilir. Şiddetli vakalarda, dağcılar halüsinasyonlar görebilirler. Bazı araştırmalar, Everest tırmanıcıları da dahil olmak üzere yüksek irtifa tırmanıcılarının beyin yapısında değişiklik yaşadıklarını bulmuştur. Yüksek irtifanın beyin üzerindeki etkileri, özellikle kalıcı beyin hasarına yol açabiliyorsa, araştırılmaya devam edilmektedir.

Ticari Tırmanış
Jon Krakauer'e göre, Everest'in ticarileşme dönemi 1985'te, 55 yaşındaki zengin bir iş insanı ve sadece dört yaşında amatör bir dağcı olan Richard Bass'ı içeren David Breashears liderliğindeki rehberli bir keşif gezisiyle zirveye ulaşıldığında başladı. 1990'ların başında, birkaç şirket dağa rehberli turlar sunuyordu. 1996 felaketinde hayatını kaybeden dağcılardan Rob Hall, bu olaydan önce 39 müşteriyi zirveye başarıyla yönlendirmişti.

2016 itibarıyla, çoğu rehberlik hizmetinin maliyeti 35.000 ABD Doları ile 200.000 ABD Doları arasındadır. Genellikle onlarca yıllık tırmanış tecrübesine ve belki de birkaç Everest zirvesine sahip tanınmış bir dağcı olan "ünlü rehber" ile gitmek, 2015 itibarıyla 100.000 £'dan fazlaya mal olabilir. Ancak sunulan hizmetler çok çeşitlidir ve dünyanın en fakir ve en az gelişmiş ülkelerinden biri olan Nepal'de anlaşma yaparken "alıcı dikkatli" dir. Turizm 2019'da gayri safi yurtiçi hasılanın (GSYİH) yüzde 7.9'una katkıda bulundu, yüksek işsizliğin olduğu bu ülkede, Everest, başka gelir  kaynaklarının bulunmadığı bir bölgede, bir Everest hamalının ülkenin ortalama ücretini neredeyse iki katına çıkarabilmesi bakımından özeldir.

Rehberlik hizmetinin ötesindeki maliyetler büyük ölçüde değişebilir. Minimum ek masraflarla zirveye ulaşmak teknik olarak mümkün ve bu tür geziler için lojistik destek sunan "bütçeli" seyahat acenteleri var. Sınırlı bir destek hizmeti, sadece ana kampta bazı öğünler ve bir izin gibi bürokratik genel giderler sunarak, 2007 itibarıyla 7.000 ABD Doları kadar düşük bir maliyete mal olabilir.

Zirveye ulaşmak için gereken tırmanma ekipmanı 8.000 ABD Dolarından fazlaya mal olabilir ve çoğu dağcı ayrıca şişelenmiş oksijen kullanır ve bu da yaklaşık 3.000 ABD Doları ekler. Everest bölgesine güneyden Nepal üzerinden giriş izni, ekibin büyüklüğüne bağlı olarak kişi başı 10.000 ila 30.000 ABD Doları arasındadır. Yükseliş tipik olarak, her ikisi de Katmandu'dan yaklaşık 100 kilometre (60 mil) ve Lhasa'dan (büyük havaalanlarına sahip en yakın iki şehir) 300 kilometre (190 mil) uzaklıkta olan dağın yakınındaki iki ana kamptan birinde başlar . Bir kişinin ekipmanını havaalanından ana kampa transfer etmesi 2.000 ABD Doları kadar bir katkı sağlayabilir.

Birçok dağcı, izinlerin alınması, ana kampa/kamptan ulaşım, yiyecek, çadır, sabit halatlar, dağda tıbbi yardım  dahil olmak üzere geniş bir hizmet yelpazesi sağlayan "tam hizmet" rehber şirketleri kiralar. Böyle bir rehberlik hizmetinin maliyeti kişi başı 40.000 ABD Doları ile 80.000 ABD Doları arasında değişebilir. Ekipmanların çoğu Şerpalar tarafından taşındığından, tam hizmetli rehberlik şirketlerinin müşterileri genellikle sırt çantalarının ağırlığını 10 kilogramın (22 lb) altında tutabilir veya sırt çantalarını onlar için taşıması için bir şerpa kiralayabilir. Buna karşılık, Denali gibi daha az ticarileştirilmiş zirveleri deneyen dağcılar, genellikle 30 kilogramın (66 lb) üzerinde sırt çantaları taşıması ve bazen de 35 kilogram (77 lb) teçhizat ve yiyecek içeren bir kızağı çekmesi beklenir.

Everest Dağı'nın ticarileşme derecesi sık sık eleştiri konusu oluyor. Tenzing Norgay'ın oğlu Jamling Tenzing Norgay, 2003'te verdiği bir röportajda, rahmetli babasının, tırmanış tecrübesi olmayan zengin ve heyecan arayanların artık rutin olarak zirveye ulaştıklarını öğrendiğinde şok olacağını söyledi, "Yine de tırmanmanız gerekiyor. ayaklarınla kendin bu dağa. Ama macera ruhu artık yok, kaybolmuş. Orada krampon giymeyi bilmeyen insanlar var. Tırmanıyorlar çünkü birine 65.000$ ödediler. Çok bencilce. Başkalarının hayatını tehlikeye atıyor."

Bunun bir örneği, 2012'deki zirve girişimi sırasında krampon giymeyi öğretmek zorunda kalan Shriya Shah-Klorfine'dir.  Yolculuk için yeni bir rehberlik şirketine en az 40.000 ABD Doları ödedi, 27 saat aralıksız tırmandıktan sonra iniş sırasında oksijeni tükendi ve hayatını kaybetti.

Reinhold Messner 2004'te hemfikirdi, "Her tırmanışta ölebilirdiniz ve bu kendinizden sorumlu olduğunuz anlamına geliyordu. Biz gerçek dağcılardık: dikkatli, bilinçli ve hatta korkuyorduk. Dağlara tırmanarak ne kadar büyük olduğumuzu öğrenemiyorduk. Ne kadar kırılabilir olduğumuzu keşfediyorduk. , ne kadar zayıfız, ne kadar korku doluyuz. Bunu ancak kendini yüksek tehlikeye maruz bırakırsan elde edebilirsin. Tehlikesiz dağ dağ değildir hep söylemişimdir... Yüksek irtifa alpinizmi turizm ve şov haline geldi. Everest'e yapılan bu ticari geziler hala tehlikeli ama rehberler ve organizatörler müşterilere 'Endişelenme, her şey organize' diyor. Güzergahı yüzlerce Şerpa hazırlıyor. Zirveye kadar tüm kamplarda ekstra oksijen var. İnsanlar sizin için yemek pişirecek ve yataklarınızı döşeyecek. Müşteriler kendilerini güvende hissediyor ve riskleri umursamıyor."

2015 yılına kadar Nepal, dağcıların biraz deneyim sahibi olmasını talep etmeyi düşünüyordu ve dağı daha güvenli hale getirmek ve özellikle geliri artırmak istiyordu. Bunun önündeki engellerden biri, düşük bütçeli firmaların deneyimsiz dağcıları zirveye götürmeden para kazanmalarıdır . Batılı firmalar tarafından geri çevrilenler, genellikle onları bir bedel karşılığında almaya istekli başka bir firma bulabilirler – ana kamptan sonra ya da dağın bir kısmına varır varmaz eve döndüklerinde. Batılı bir firma geri dönemeyeceklerini düşündüklerini ikna ederken, diğer firmalar insanlara sadece seçme özgürlüğü veriyor.

Bununla birlikte, önde gelen dağcılar arasında konuyla ilgili tüm görüşler kesinlikle olumsuz olmamıştır. Örneğin, Edmund Hillary 2003'te "İnsanların 65.000 dolar ödeyip ardından birkaç deneyimli rehber tarafından dağa çıkmalarının... gerçekten dağcılık olmadığını" belirtti Batılıların Everest bölgesine getirdiği değişikliklerden memnun olduğunu belirterek, "Pişman değilim çünkü yerel halkın durumunu iyileştirmek için gerçekten çok çalıştım. Oraya ilk gittiğimizde okulları yoktu, hiçbir tıbbi tesisleri yoktu, yıllar boyunca 27 okul kurduk, iki hastanemiz ve bir düzine tıbbi kliniğimiz var ve sonra vahşi dağ nehirleri üzerinde köprüler kurduk ve tatlı su boru hatları kurduk, bu yüzden onlarla işbirliği içinde. Şerpalar, onlara fayda sağlamak için çok şey yaptık."

İlk rehberli zirvelerden biri olan Richard Bass (Seven Summits şöhretinden) 2003'te "Tırmanıcıların gerçekten büyük dağlara çıkmadan önce yüksek irtifa deneyimine sahip olmaları gerekir. İnsanlar 20.000 fit [6,100 m] arasındaki farkı anlamıyor. dağ ve 29.000 fit [8.800 m] Sadece aritmetik değil. Havadaki oksijenin azalması irtifa ile orantılıdır, ancak insan vücudu üzerindeki etkisi orantısızdır - üstel bir eğri. İnsanlar Denali'ye [6,190 m veya 20,320 ft] veya Aconcagua [6,960 m veya 22.834 ft] ve 'Heck, burada harika hissediyorum, Everest'i deneyeceğim' diye düşünün. Ama öyle değil."

Konusu olduğu filmler ve Diziler
 Everest, 2015
 Artçı: Everest ve Nepal Depremi , 2022

Ayrıca bakınız

 2014 Everest Dağı çığ faciası

Kaynakça
 İngilizce Encyclopaedia Britannica, Mount Everest başlığı

Dış bağlantılar

 Everest Dağına tırmanmak isteyen dağcılar için kurulmuş bir İngilizce dağcılık bilgi sitesi
 Everest Dağı hakkında İngilizce bilgiler ve Everest Belgeseli
 http://www.k2news.com/nasuh.htm
 Everest Dağı Hakkında, Calendian
 Türkiye'den Everest'e ilk takım tırmanışıyla ilgili site

Nepal'deki dağlar
Çin'deki dağlar
Tibet'teki dağlar
Himalaya Dağları
Yedi Zirveler
Asya'daki uluslararası dağlar
Sekizbinlikler

Everest Dağı


An Tillandsia mereliana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schinini. An Tillandsia mereliana in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Paraguay. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia mereliana


La regulación de la profesión de ingeniería está establecida por numerosas legislaciones en el mundo para proteger la seguridad, la práctica y otros intereses para el público general y definir el procedimiento de licenciatura por el cual un ingeniero es autorizado para proveer servicios profesionales al público.

El estatus profesional y la actual práctica de la ingeniería está definida legalmente y protegida por los gobiernos. En algunas legislaciones sólo los ingenieros registrados o licenciados tienen permiso para usar el título de ingeniero o practicar ingeniería profesional. Otra distinción que distingue al ingeniero profesional es la autoridad para tomar responsabilidad legal de su trabajo como ingeniero. Por ejemplo, un ingeniero licenciado puede firmar, sellar o estampar cualquier documentación técnica como cálculos para un estudio, planos, etcétera.

Registro y regulación
Convertirse en un ingeniero es un proceso muy distinto en cada país, pues el uso del término "ingeniero" como nombramiento está regulado en algunas regiones y no en otras. En regiones donde la ingeniería es una profesión regulada hay procedimientos y requerimientos para obtener la licencia, carta o registro de una agencia gubernamental o de una autoridad garante actuante, y al igual que otras profesiones reguladas, los ingenieros están sujetos a la regulación de esos cuerpos.

Ingenieros licenciados disfrutan de una influencia significativa sobre su propia regulación. De hecho, ellos suelen ser los autores de los pertinentes códigos éticos usados por algunas de estas organizaciones. Los ingenieros que trabajan para empresas privadas practican, pero no siempre, buscar una relación cliente-profesional. Los ingenieros gubernamentales y los ingenieros de las industrias están en el otro lado de las mismas relaciones. El ejemplo más claro en España es el caso del jefe de obra (que actúa para el sector privado) y el director de obra (que trabaja para el cliente, y este puede ser el Estado). A pesar del distinto enfoque, ingenieros en industria también practican el código ético.

Estados Unidos
En Estados Unidos, el registro o licenciatura de los ingenieros profesionales se ha venido realizando para cada estado. Cada validación y registro es válida únicamente en el estado donde ha sido garantizada. Muchos ingenieros profesionales mantienen licencias en varios estados por esta razón, y si existe cortesía entre ambos estados puede conseguirse fácilmente una licencia en un estado basado en la licencia de otro sin tener que realizar todo el proceso completo. El proceso de licenciatura varía pero el proceso general es el siguiente:
 Graduarse con un grado proveniente de una Accreditation Board for Engineering and Technology. Debe tener un programa de 4 años acreditado en Ingeniería.
 Completar un examen estándar de Fundamentos de la Ingeniería, con pruebas aplicadas de los principios de ingeniería, y opcionalmente algunos elementos aplicados a la especialidad. Completando los primeros dos pasos se certifica en Estados Unidos como Engineer-In Training (EIT) o "ingeniero en prácticas", algunas veces llamado también Engineer Intern (EI), "ingeniero interno".
 A partir de aquí el ingeniero va acumulando una serie de años de prácticas, según el estado un mínimo de años, que puede oscilar entre los 4 y 3 años.
 Se completa un examen escrito de Principios Prácticos de la Ingeniería, que sería una prueba escrita relativa a la especialidad (Civil, Mecánica, Eléctrica...) y también de Principios Éticos de la Ingeniería.
Este último examen es estándar para todos los estados de la Unión, y son elaborados por el National Council of Examiners for Engineering and Surveying (Consejo Nacional de Examinadores para Ingeniería y Estudio).

Canadá

En Canadá la designación de ingeniero profesional solo puede ser usada para ingenieros licenciados y está protegida por ley y estrictamente reforzada en todas las provincias. La regulación y licencia de ingenieros se cumplimenta a través de una institución gobernante con capacidad para licenciar y ejercer disciplina entre los ingenieros de su provincia, como el "Grupo de Ingenieros Profesionales de Ontario" (Professional Engineers Ontario). El primer objetivo de dicha institución es proteger al pública. Una licencia de ingeniería y el reconocimiento del título de Professional Engineer (P. Eng) garantiza el derecho a la práctica de la ingeniería. Muchas de estas asociaciones son responsables de la regulación en otras profesiones relacionadas. El proceso para el registro es como sigue:
Graduarse con el grado de un programa acreditado en ingeniería o ciencia aplicada, acreditado por el Canadian Engineering Accreditation Board (CEAB).
Completar un período como "ingeniero en prácticas" o "ingeniero interno" bajo la dirección de un P. Eng. (como mínimo un período de 4 años, con la excepción de Quebec).
Pasar un "Examen Práctico Profesional" distinto para cada provincia.

Los ingenieros que no están licenciados en una disciplina específica pueden estar bajo la regulación de Código Ético Provincial si practican ingeniería más allá de su aprendizaje y experiencia. En ese caso infringirían el Código Ético, lo que podría incluir la suspensión o pérdida de licencia, y también multas financieras. Con el reciente cambio en el Código Penal canadiense podría ir a la cárcel si se demuestra que la negligencia desembocó en pérdidas de vidas humanas.

Los ingenieros no son examinados en conocimientos técnicos durante el proceso de licenciatura, lo que ya ha quedado acreditado por el CEAB; sin embargo, la acreditación de las escuelas y el estatus de acreditación son estrechamente vigilados y controlados. El sistema canadiense se asegura así que todos los ingenieros del país pasan un mínimo nacional estandarizado, lo que implica una mayor calidad de la ingeniería del país.

La licencia de ingeniero solo es válida en la provincia donde se ha realizado. Existen, sin embargo, acuerdos entre las distintas asociaciones para facilitar la movilidad. En 2009, los ingenieros profesionales de Ontario promovieron una iniciativa para desarrollar una licencia nacional de ingeniería.

India
En India, los ingenieros con un grado en Ingeniería pueden ejercer como ingeniero consultor. No es necesaria ninguna licencia o registro con ninguna institución. Aun así los ingenieros colegiados dentro del Chartered Engineers e Institution of Mechanical Engineers son preferidos en todos los campos. Además, cuentan con un mejor estatus profesional y social, posibilidad de movilidad entre los estados y pueden alcanzar trabajos en países del Oriente Medio. También son más aceptados dentro de los puestos universitarios como profesores o investigadores. A los ingenieros con más de siete años de experiencia acreditada se les permite acceder a la asociación, así como aquellos que acrediten haber pasado el grado de cinco años de Ingeniería, dependiendo de la especialidad escogida.

Referencias

Ingeniería

Regulación y concesión de licencias para ingenierías


Os Países Baixos têm enviado filmes ao Oscar de melhor filme internacional desde 1959. A premiação é entregue anualmente pela Academia de Artes e Ciências Cinematográficas dos Estados Unidos a um longa-metragem produzido fora dos Estados Unidos que contenha diálogo majoritariamente em qualquer idioma, menos em inglês. O Oscar de Melhor Filme Internacional foi criado em 1956; porém, entre 1947 e 1955, a Academia entregou Óscares Honorários aos melhores filmes de língua estrangeira lançados nos Estados Unidos. Estes prêmios não eram competitivos, já que não havia indicados, apenas um vencedor a cada ano que foi votado pelo Conselho de Governadores da Academia.

Até 2023, sete filmes neerlandeses foram indicados ao Oscar de Melhor Filme Internacional e três venceram o prêmio: De Aanslag em 1987, Antonia em 1996 e Karakter em 1998. Duas inscrições foram desclassificadas: Spoorloos em 1989, porque mais da metade do filme é falado em francês e não em neerlandês, e Bluebird em 2006, porque estreou na televisão.

Fons Rademakers representou os Países Baixos na competição por cinco vezes, alcançando duas indicações e um Oscar.

Filmes
A Academia de Artes e Ciências Cinematográficas convida as indústrias cinematográficas de vários países a enviar seus melhores filmes para o Oscar de Melhor Filme Internacional desde 1956. O Comitê de Filmes Internacionais dirige o processo e revê todos os filmes enviados. Depois disso, eles votam via voto secreto para determinar os cinco indicados para o prêmio. Antes da premiação ser criada, o Conselho de Governadores da Academia votava em um filme todo ano que era considerado o melhor filme de língua estrangeira lançado nos Estados Unidos e não havia enviados.

A lista abaixo contém os filmes enviados pelos Países Baixos para análise da Academia.

Ver também
Lista dos indicados ao Oscar de melhor filme internacional
Lista de países por número de Óscares de Melhor Filme Internacional
Cinema dos Países Baixos

Notas

A: Spoorloos foi desclassificado porque a Academia determinou que havia diálogo em francês demais no filme, além do permitido. Embora o filme tenha sido produzido nos Países Baixos por um cineasta franco-neerlandês e tenha um elenco majoritariamente neerlandês, a AMPAS considerou que o filme era incompatível para representar os Países Baixos. Os neerlandeses se recusaram a enviar outro filme, deixando-os não representados pela primeira vez desde 1972.
B: Bluebird foi rejeitado pela Academia porque o filme estreou previamente na televisão neerlandesa. A Academia não foi persuadida pelo fato de o filme ter sido novamente editado para cinema depois de sua transmissão, alegando que "não havia diferença suficiente entre as duas versões". Por causa da notificação anterior, os Países Baixos foram incapacitados de enviar um novo filme.
C: O comitê de seleção neerlandês anunciou originalmente Wit licht, de Jean van de Velde, como sua inscrição oficial para o Oscar. Várias pessoas de dentro da indústria cinematográfica neerlandesa protestaram sobre o filme não ser elegível já que continha muito diálogo em inglês e porque foi lançado em cinemas neerlandeses em uma versão alternativa, em violação às regras da AMPAS. O comitê desistiu da inscrição e concordou em se reunir novamente. Então, eles escolheram Wit licht uma segunda vez. Depois de consultarem a AMPAS e ouvirem que o filme seria, de fato, desclassificado, eles se encontraram uma terceira vez e selecionaram Oorlogswinter.

Referências

Países Baixos
Cinema dos Países Baixos
Óscar de melhor filme internacional

Lista de representantes dos Países Baixos ao Oscar de melhor filme internacional


Ausir may refer to:

Ausir, one of the forms of the name of Osiris, an ancient Egyptian god
Ausir, a pseudonym used by Polish translator Paweł Dembowski

Ausir


Ubirajara es un municipio brasileño del estado de São Paulo. Se localiza a una latitud 22º31'36" sur y a una longitud 49º39'47" oeste, estando a una altitud de 499 metros. Su población estimada en 2004 era de 4.138 habitantes.Posee un área de 284,86 km²

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura
 Ubirajara en el WikiMapia

Localidades de São Paulo

Ubirajara (São Paulo)


Aztekium ritteri este o specie de cactus, din genul Aztekium. Specia este originară și endemică din Mexic .

În Mexic, Aztekium ritteri este numit "Peyotillo". Însă, deși conține N-metiltiramină, hordenină, anhalidină, mescalină, pellotină și 3-metoxitiramină, nu sunt cunoscute informații etnobotanice care să ateste folosirea acestora de către indienii nativi.

Înflorirea
Aztekium ritteri infloresc pe tot parcursul verii, producând o abundență de flori albe și roz de dimensiuni mai puțin de un centimetru în diametru. Frictele sunt de culoare roz și se deschid atunci când se coc, producând semințe mici.

Referințe

Cactaceae
Flora din Mexic

Aztekium ritteri


نزهة المشتاق في اختراق الآفاق أو كتاب روجر كتاب من تأليف الإدريسي، ويعتبر هذا الكتاب موسوعة جغرافية للعالم في القرن الثاني عشر.

ألَف الإدريسي هذا الكتاب للملك روجر الثاني بناء على طلبه، وضمنه كل ما عرفه الأقدمون من معلومات سليمة، وأضاف إليها ما اكتسبه هو وما رآه ورصده في رحلاتهِ واختباراتهِ، وقد ظل هذا الكتاب مرجعاً لعلماء أوروبا مدة زادت على 300 سنة، ويحتوي على حوالي ألف وسبعين خريطة، وقد حققه المستشرق أومبرتو ريتستانو.

مراجع

وصلات خارجية

 نزهة المشتاق في اختراق الآفاق على موقع المكتبة الرقمية العالمية

العلم في القرن 12
أعمال في عقد 1150
تاريخ العلوم
تاريخ باليرمو
خرائط قديمة للعالم
روجر الثاني ملك صقلية
كتب جغرافيا عربية
كتب رحلات
كتب مغربية
مملكة صقلية في القرن 12

نزهة المشتاق في اختراق الآفاق


Affirmed (February 21, 1975 – January 12, 2001) was a champion American Thoroughbred racehorse who is the eleventh winner of the American Triple Crown. Affirmed was well known for his famous rivalry with Alydar, whom he met ten times, including Alydar coming second in each of the three 1978 Triple Crown races. After Affirmed won the Triple Crown, there was a 37-year wait until American Pharoah swept the series in 2015.

Affirmed won fourteen Grade One stakes races over his career and was a champion each of the three years he raced. At age two in 1977, he was named the champion two-year-old after winning the Hollywood Juvenile Championship, Sanford, Hopeful, Belmont Futurity and Laurel Futurity. At age three, he was named "Horse of the Year" for winning the Triple Crown and other major stakes races such as the Santa Anita Derby, Hollywood Derby and Jim Dandy Stakes. He repeated as Horse of the Year at age four after winning the final seven races in his career, all but one of which was a Grade I stakes race. He was inducted into the Hall of Fame in 1980. On the Blood-Horse magazine list of the Top 100 U.S. Racehorses of the 20th Century, he was ranked twelfth.

Background
Affirmed was a chestnut horse bred in Marion County, Florida by Louis Wolfson's Harbor View Farm. The derivation of the name "Affirmed" has been the subject of speculation, in part because the conviction of Wolfson, for securities law violations, had been affirmed on appeal in 1969, resulting in his imprisonment. Affirmed was sired by the Harbor View stallion Exclusive Native, a high-class racehorse and breeding stallion, whose other progeny included the Kentucky Derby-winning filly Genuine Risk.

Racing record

1977: two-year-old season
As a two-year-old, Affirmed won seven of his nine starts, with two placings, for earnings of $343,477 under regular rider Steve Cauthen, then a teenager. Notably, six of those starts were against his rival, Calumet Farm's Alydar, with Affirmed winning four and Alydar winning two.

Affirmed won his first start in a maiden special weight race at Belmont Park on May 24, 1977. He followed up with a win in the Youthful Stakes on June 15 where he defeated Alydar by eight lengths. On July 6 in the Great American Stakes, Alydar evened the score with a  length win after mounting a powerful stretch drive.

Affirmed was then shipped across country to Hollywood Park, where he won the Hollywood Juvenile Championship Stakes on July 23. He then shipped back to New York where he won the Sanford Stakes at Saratoga on August 17 by  lengths over the previously undefeated Tilt Up. In his next start on August 27 in the Hopeful Stakes, his main rival was Alydar, who was the even money favorite after winning four straight races. Affirmed stalked the early pace set by Tilt Up with Alydar in close contention. Around the far turn, Affirmed moved to the lead with Alydar closing ground on the outside. In mid-stretch, Alydar had closed to within a head but Affirmed pulled away in the final sixteenth of a mile to win by half a length. His time of 1: for  furlongs was a new stakes record.

The two horses again faced off in the Belmont Futurity on September 10, with Affirmed going off as the narrow favorite. After a good start, Affirmed settled into second place behind longshot Rough Sea, while Alydar overcame a bad start to move into third place down the backstretch. Rounding into the stretch, Affirmed moved to the lead. Alydar responded and the two horses dueled head-to-head for the final furlong. Alydar appeared to be in the lead for much of the stretch drive before Affirmed rallied in the final stride to win by a nose. "He never gave up", said Cauthen, "even when he was headed".

Alydar turned the tables in the Champagne Stakes on October 15, sweeping by Affirmed in the stretch to win by  lengths. The two faced off again in the Laurel Futurity on October 29, then one of the most prestigious races for two-year-olds in the country, with Affirmed winning by a neck. With his 4-2 margin in the series against Alydar, Affirmed was named the 1977 American Champion Two-Year-Old Colt.

1978: three-year-old season
Affirmed started his three-year-old campaign on the West Coast with an allowance race win in March, followed by victories in the San Felipe Stakes, Santa Anita Derby and Hollywood Derby. Meanwhile, Alydar was preparing for the Kentucky Derby with wins in the Flamingo Stakes, Florida Derby and Blue Grass Stakes.

The Triple Crown
Alydar was made the 6–5 favorite for Kentucky Derby, with Affirmed the second choice at 9–5 and undefeated Sensitive Prince the third choice at 9–2. At the start of the Kentucky Derby, Sensitive Prince took the early lead as Affirmed ran in third through the early stages, while Alydar stayed far back. Affirmed made a strong move for the lead on the far turn, put away a challenge by Wood Memorial winner Believe It, and held off Alydar's fast-closing charge to win by  lengths. Affirmed now had a 5–2 edge in the series.

In the Preakness Stakes, Affirmed set the pace. Alydar made his big move on the far turn, at the same point in the race where Affirmed made his winning move in the Derby. Affirmed held a short lead entering the stretch and held it to defeat Alydar by a neck.

Alydar's partisans assumed that the  mile distance of the Belmont, two furlongs longer than the Derby and 5/16 of a mile longer than the Preakness Stakes, would favor Alydar with his finishing style and staying pedigree, and he would deny Affirmed the Triple Crown. Trainer Veitch removed Alydar's blinkers for the Belmont, saying that if Alydar got a better look at Affirmed, maybe he would get by him.

In the Belmont, Affirmed led and set a very slow pace, going the first quarter mile in 25 seconds and the half in 50 seconds. Alydar's jockey, Jorge Velásquez, put Alydar close to the pace, and moved alongside Affirmed with more than seven furlongs to go. For more than six furlongs (half the distance of the race), the colts raced neck and neck, pulling away from the rest of the field. Alydar got his nose in front at mid-stretch, but just as Affirmed appeared to tire, Cauthen went to a left-handed whip, something he had never done before in his eight rides on Affirmed. Affirmed won by a nose to become racing's 11th (and last winner for 37 years until American Pharoah won in 2015), Triple Crown winner. After the third slowest start in Belmont Stakes history, they raced the fastest last mile in Belmont Stakes history,  in 1:14, the mile in 1:37  and finished in 2:26 . It was, at the time, the third fastest Belmont ever, behind Secretariat and Gallant Man.

His Triple Crown win set two records: the shortest and longest gaps between the previous and next Triple Crown winners. Affirmed's win in 1978 was the first time the Triple Crown had been won in consecutive years (Seattle Slew won in 1977). Affirmed's win also marked the start of the longest gap until the next Triple Crown winner, with American Pharoah's win on June 6, 2015, occurring 37 years later.

After the Triple Crown
Affirmed returned to racing in early August in the Jim Dandy Stakes at Saratoga. He nearly became an upset loser to the front-running Sensitive Prince but closed in the last 100 yards in a race that Laz Barrera considered one of Affirmed's finest efforts.

Alydar and Affirmed met once more, in the Travers Stakes at Saratoga. Affirmed, piloted by Hall of Fame jockey Laffit Pincay substituting for the injured Cauthen, cut off Alydar entering the far turn, causing his rival to hit the rail and almost go down, losing six lengths before recovering his stride. Affirmed finished first but was disqualified and placed second. The horses never met again, and the final winning tally stood at Affirmed 7, Alydar 3.

Affirmed then prepared to meet another major rival: 1977 Triple Crown winner Seattle Slew. The 1978 Marlboro Cup Invitational Handicap marked the first time in racing history that two Triple Crown winners ever met in a race. Seattle Slew was a speed horse and got the first quarter mile in 24 seconds under jockey Angel Cordero, who never allowed Affirmed to get close. Seattle Slew won by three lengths in 1:45  for the one-turn mile and . The two horses met once more, in the Jockey Club Gold Cup. This time, Affirmed was to be aided by his stablemate Life's Hope, who was entered in the race to extend Seattle Slew in the early stages. However, Affirmed's saddle slipped during the race, leaving his jockey with almost no control. He tired to finish unplaced for the only time in his career as Exceller and jockey Willie Shoemaker defeated Seattle Slew by a nose.

As a three-year-old, Affirmed won 8 of 11 starts with 2 seconds and 1 unplaced run, for earnings of $901,541. He was named Horse of the Year despite the losses to Alydar, Seattle Slew, and Exceller, and was also named the American Champion Three-Year-Old Male Horse.

1979: four-year-old season
As a four-year-old in 1979, Affirmed started the season with a third place in the Malibu Stakes and a second in the San Fernando Stakes. He had a five race losing sequence prior to starting in the Charles H. Strub Stakes at Santa Anita Park. Laz Barrera replaced Cauthen with Pincay and Affirmed didn't lose again and would dominate the handicaps the rest of the year.

Affirmed won the Strub Stakes, and then ran in the Santa Anita Handicap against Exceller, who had defeated Seattle Slew and Affirmed in 1978. Affirmed won easily, running the  miles in 1:, under 128 pounds while setting a stakes record in California's most important stakes race that stood until 2014. Affirmed then went to Hollywood Park, where he won the Californian Stakes under 130 pounds giving runner-up Syncopate 16 pounds. Next, carrying top weight of 132 pounds, he won the Hollywood Gold Cup in a three horse finish, from Sirlad (120 pounds) and Text (119 pounds), setting an all time earnings record and running the  miles in a fast 1:58 . Affirmed picked up the Woodward Stakes at Belmont Park, and then faced one more all-time great horse, three-year-old Spectacular Bid, in the Jockey Club Gold Cup, also at Belmont. Spectacular Bid, like Alydar, preferred to run off the pace, and once again, Affirmed was allowed to set a slow pace, going the first half mile in 49 seconds. Spectacular Bid issued challenges at Affirmed, but Affirmed won. Spectacular Bid was undefeated during the rest of his racing career.

Affirmed was named Horse of the Year and the American Champion Older Male Horse of 1979, having won 7 of 9 starts with 1 second and 1 third as a four-year-old and earning $1,148,800. In his career, Affirmed earned a then record $2,393,818 (the first Thoroughbred in North America to win over $2 million) with 22 wins, 5 seconds and 1 third from 29 starts.

His trainer, Laz Barrera, once said: "Affirmed is greater than Secretariat, or any Triple Crown winner, because only Affirmed had to face Alydar."

Affirmed's full race record is listed below:

Stud record
Affirmed was syndicated at a then-record $14.4 million. At stud, Affirmed sired over 80 stakes winners, 9 champions with earnings in excess of $44,000,000 (through 2004) including:
 Charlie Barley, stakes winner in US, winner of Canadian Champion Male Turf Horse in 1989
 Flawlessly, North America's grass course champion in 1992 and 1993
 Peteski (CAN), won USA Molson Export Million Stakes and Canadian Triple Crown.
 The Tin Man, won multiple Grade I races, including the Arlington Million
 Trusted Partner (USA), won G1 IRE One Thousand Guineas

Though Affirmed never raced on the turf (grass) he was a noted sire of turf runners, most notably multiple Grade I winners Flawlessly and The Tin Man. As a broodmare sire, his daughters have notably produced Honey Ryder (G1W on turf) and Pleasantly Perfect (G1W on dirt & synthetic, notable wins include Breeders Cup Classic and the Dubai World Cup).

In 2001, Affirmed was euthanized after falling seriously ill with laminitis, a circulatory hoof disease. The same disease has also led to the death of fellow Triple Crown winner Secretariat and Kentucky Derby winner Barbaro. He was buried whole—the ultimate honor for a race horse—at Jonabell Farm, wearing the flamingo pink colors of his original owners, Harbor View Farm.

Rivalry with Alydar

Final: Affirmed 7, Alydar 3

*In their final meeting, Affirmed drifted in, forcing Alydar to be taken up on the backstretch. While Affirmed finished ahead of Alydar, the stewards decided to disqualify Affirmed from first to second, giving Alydar the final win.

Honors
In the Blood-Horse magazine ranking of the top 100 U.S. thoroughbred champions of the 20th Century, Affirmed was ranked #12.

His career has been honored with his election to the National Museum of Racing and Hall of Fame in 1980.

Pedigree

See also
 List of leading Thoroughbred racehorses
 List of racehorses

Notes

References

External links
 Affirmed's Kentucky Derby
 Preakness winners

1975 racehorse births
2001 racehorse deaths
Racehorses bred in Florida
Racehorses trained in the United States
United States Thoroughbred Racing Hall of Fame inductees
Kentucky Derby winners
Preakness Stakes winners
Triple Crown of Thoroughbred Racing winners
American Thoroughbred Horse of the Year
Eclipse Award winners
Belmont Stakes winners
American Grade 1 Stakes winners
Thoroughbred family 23-b

Affirmed


Caldosa platillo cubano

Evolución de la caldosa
En los escritos que datan de la guerra de independencia se suele leer referencias al " sancocho " con que fueron alimentadas las tropas mambisas. Se menciona el ajiaco referido en los diarios de campaña del  General, de origen dominicano, Máximo Gómez, y en el de otros generales mambises que vivieron en Santo Domingo (Antonio Maceo),con lo que se comprueba que estas palabras y platos son comunes a los pueblos de la región desde muy antiguo.

En Cuba, más modernamente, se fueron abandonando ambos modos de ser nombrado para, actualmente, usar más frecuentemente el término "Caldosa", popularizado en los años 80 gracias a la letra de una guaracha compuesta por Rogelio Díaz Castillo, que se refería a la "Caldosa de Kike y Marina" con origen en la ciudad de Las Tunas. La Caldosa es un plato siempre presente en festejos familiares y de barrios.

En la depresión económica ocurrida en los años 90, en que se manifestó una aguda carencia de suministros básicos. La Caldosa pasó a tener una presencia muy frecuente en la mesa de buena parte del cubano común por su versatilidad y posibilidad de incluir en ella un poco de todo el alimento disponible en la canasta familiar. Por ello se incluyeron ingredientes tales como el fideo, chícharo, arroz y con escasa presencia de especias y cárnicos. El gracejo popular no demoró en nombrar a este plato como "Sopinguete", que deja entrever el tono  despectivo, pues no siempre el resultado fue un plato de exquisito sabor.

Hoy día ha quedado atrás el Sopinguete; como caldosa se conoce en todas las partes del país; como ajiaco parece ser reconocido en Baracoa y sitios  rurales; como "Sancocho" es muy raro escuchar sea nombrado, cuando se refiere al alimento humano, pues se está llamando así a las sobras que se colectan para alimentar a los cerdos.
No debemos confundir caldosa con ajiaco, que si es el verdadero plato típico cubano, la caldosa es una de sus variantes y menos completa que el ajiaco, la caldosa es un plato del Oriente de Cuba

Variantes actuales
Cuando se puso de moda el término "Caldosa" en los años 80, se diferenciaba del ajiaco y del sancocho solo en el paso final de su elaboración, pues consistía en batir y licuar todas las viandas y carnes, al final de su cocción, hasta lograr un puré muy espeso que podía ser ingerido lo mismo con cuchara desde un plato que bebiéndolo directamente de un vaso o jarro, manteniéndose este último modo de servir por ser el más práctico.

De cierta manera, aunque no existe una línea que diferencie una caldosa de un ajiaco o sancocho, la población suele diferenciarlos según el predominio de la parte sólida presente y de la densidad del caldo. Por ejemplo, si el caldo es muy condimentado y fluido y las viandas y carnes están enteros, se escucha llamarlo "Ajiaco", pero si al menos una parte de la vianda se desbarató y redujo a líquido espeso, aunque alguna parte esté entera, se le llama "caldosa".

Se ha insistido en la afirmación de que la caldosa se elabora solo con carne de gallina , según la receta con que la elaboraban en sus inicios, pero es bien sabido que el ajiaco o sancocho se elaboraba con este tipo de carne y de cualquier otro animal, es decir, que este plato ha venido a ser una variante de aquellos.

Elaboración
La principal carne que se utiliza para elaborar la caldosa es la de cerdo por ser la de más frecuente disponibilidad en Cuba. Según la cantidad de que se cuente se divide el total en dos cantidades; una que se cocina junto con las viandas desde el inicio (preferentemente los huesos) y otra que se cocina independiente, con todas las especias. Cuando la carne está suficientemente blanda, una parte de ésta se desmenuza y la otra se deja entera (Suerte). Ambas se colocan en el recipiente junto con las viandas a mediados de la cocción.

Asimismo, se divide el total de las especias en 3 porciones para ser agregadas en diferentes momentos. Con una paleta de madera se agita regularmente el contenido del recipiente (Caldero mediano o grande) procurando reducir a puré una parte de ellos. Si hay algún vegetal que no se desbarata, se saca y se aplasta según la proporción que se desee de sólidos y puré. Esto debe hacerse al final para evitar que, se pegue al fondo y se queme.

Se suelen dejar enteros trozos de mazorca de maíz y una parte de cada tipo de las viandas que se utilizaron, pero siempre predominando el puré líquido. Aunque se cree que esta proporción ha sido dominada por criterios prácticos (Comodidad y simplicidad en el servido, distribución equitativa cuando se alimentan muchas personas, evita el residuo final de las viandas menos blandas) es muy generalizada la preferencia de la trituración por lograr un sabor muy exquisito y lograr sus efectos reconstituyentes de energía en muy breve tiempo.

Aunque es posible que el anfitrión tenga el cuidado de no ripiar la carne y dejar suficientes porciones para cada comensal, cuando la carne está predominantemente desbaratada dentro del caldo, se le llama suerte a la porción que es capturada al azar (o intencional) por quien sirve lo que es motivo de celebración y choteo por parte del beneficiado y por los demás comensales.

Referencias

Enlaces externos
 "Qué mal se camina con esa caldosa"  por José Alejandro Rodríguez para el  diario digital Juventud Rebelde, el 27 de octubre del 2006.
 http://www.ecured.cu/index.php/Caldosa

Gastronomía de Cuba

Caldosa


est un film français réalisé par Lisa Azuelos et sorti en 2022. Ce film, largement autobiographique, est diffusé sur Prime Video.

Synopsis

La vie de Lisa est en plein bouleversement. Ses enfants sont grands et ont désormais quitté la maison. De plus sa mère, une grande vedette qui a été absente durant toute sa vie, vient de mourir. À la recherche d'un second souffle, elle décide de quitter Paris pour un nouveau départ à Los Angeles. Là-bas, elle rejoint son ami Luka. Ce dernier a prospéré aux États-Unis en créant un bar de drag queens et a une vie sentimentale très riche. Le jeune décide de prendre en main la mère de famille pour booster sa vie sentimentale. Il l'inscrit alors sur un site de rencontres. Lisa va alors enchaîner les rendez-vous, dont certains très gênants. Elle va notamment rencontrer John, tout en se redécouvrant elle-même.

Fiche technique

 Titre original :
 Réalisation et scénario : Lisa Azuelos
 Musique : Rudy Mancuso
 Décors : Samantha Gordowski et Ryan Martin
 Costumes : Emmanuelle Youchnovski
 Photographie : Léo Hinstin
 Montage : n/a
 Production : Eleonore Dailly, Édouard de Lachomette
 Producteurs exécutifs : Franny Baldwin et Cyrille Bragnier
 Producteurs délégués : Olivier Lambert
 Producteurs associés : Ali Akbarzadeh et Jonathan Stern
 Sociétés de production : Autopilot Entertainment
 Sociétés de distribution : Prime Video
 Budget : n/a
 Pays de production :
 Langue originale : français, anglais
 Format : couleur
 Genre : comédie romantique
 Durée : 102 minutes
 Dates de sortie :
 France :  (vidéo à la demande)

Distribution
 Sophie Marceau : Lisa
 Djanis Bouzyani : Luka
 Colin Woodell : John
 David Theune : le date #1
 Carlease Burke : Aurora
 Syrus Shahidi : le père
 Lily Delamere : Olivia
 Elizabeth Trieu :  Quinn
 Sophie Verbeeck : la mère de Lisa (inspirée de Marie Laforêt)
 Selena Andrié : Lisa 8 ans
 David Owe : le naturiste Danois.
 Nine d'Urso : Carmen

Production

Le scénario s'inspire largement de la vie de la réalisatrice Lisa Azuelos et de sa relation complexe avec sa mère, Marie Laforêt, décédée en 2019.

Accueil

En France, le film reçoit des critiques plutôt mitigées. Il obtient une note moyenne de  sur le site AlloCiné, qui recense 4 titres de presse.

Dans Télé 7 Jours, Frédérick Rapilly écrit notamment . Adrien Gombeaud des Échos écrit quant à lui  Lino Cassinat du site Ecran Large écrit une critique bien moins positive : . Dans Télérama, Guillemette Odicino écrit notamment :

Notes et références

Liens externes

Film français sorti en 2022
Comédie romantique française
Film autobiographique français
Film se déroulant à Los Angeles
Film se déroulant à Paris

I Love America (film)


The year 1774 in architecture involved some significant events.

Buildings and structures

Buildings

 Hammond-Harwood House in Annapolis, Maryland, designed by William Buckland is begun and largely completed before the architect's death, the only surviving example of American colonial architecture based on a design by Palladio.
 Original construction of Château de Bénouville in Normandy, designed by Claude Nicolas Ledoux is completed.
 Royal Crescent in Bath, England, designed by John Wood, the Younger is completed.
 Dundas House in New Town, Edinburgh, Scotland, designed by William Chambers, is completed.
 Gatcombe Park in Gloucestershire, England is completed (much later and after reconstruction the private country home of Anne, Princess Royal).
 Clifton House, Belfast in the north of Ireland, a poorhouse designed by Mr Cooley, is opened.
 Włodawa Synagogue in Poland is completed.
 Basilica church of Santissima Annunziata Maggiore, Naples, designed by Luigi Vanvitelli and completed by his son Carlo, is consecrated.
 Ermita de Santa Ana overlooking Chiclana de la Frontera in the Spanish province of Cádiz, designed by Torcuato Cayón, is completed.
 Monastery of San Francisco, Lima, Peru, consecrated in 1673, is completed.
 Construction of Real Felipe Fortress at Callao near Lima, Peru, begun to the design of Louis Godin in 1747, is concluded.
 Vaults and choir of Vannes Cathedral in Brittany are completed.
 English Bridge over the River Severn in Shrewsbury, England, designed by John Gwynn, is completed.
 Marble Bridge at Tsarskoye Selo in Russia is erected.
 Work ceases on the Palace of Versailles in France.

Births
 April 29 – David Hoadley, American architect (died 1839)
 November 8 – Robert Reid, Scottish royal architect (died 1856)
 Late(?) – David Laing, English architect (died 1856)
 James O'Donnell, Anglo-Irish architect working in North America (died 1830)
 1774/5 – William Atkinson, English Gothic country house architect (died 1839)

Deaths
 January 9 – Jacques-François Blondel, French architect and teacher (born 1705)
 January 28 – Antonio Galli Bibiena, Italian architect (born 1700)
 June 20 – Joshua Kirby, English landscape painter, engraver, writer, topographical draughtsman and architect (born 1716)
 October 15 – Prince Dmitry Ukhtomsky, chief architect of Moscow (born 1719)
 November/December – William Buckland, English-born architect in the American colonies (born 1734)
 Francesco Maria Preti, Italian Baroque architect (born 1701)

References

Architecture
Years in architecture
18th-century architecture

1774 in architecture


Jailbirds / Geschlossene Gesellschaft este un film românesc din 2005 regizat de Andrei Schwartz.

Prezentare

Note

Legături externe
 Jailbirds / Geschlossene Gesellschaft la aarc.ro

Vezi și
 2005 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2005

Jailbirds / Geschlossene Gesellschaft


Hollingstedt Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Dithmarschen iline bağlı bölge. 9,72 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 9/30/2005 itibarıyla yaklaşık 338 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Helmi Rau tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-hennstedt.de

Hollingstedt


Der Nations Cup (FEI Eventing Nations Cup™) ist eine seit dem Jahr 2012 von der Fédération Équestre Internationale (FEI) ausgetragene Turnierserie im Vielseitigkeitsreiten. Die Turnierserie besteht aus mehreren Nationenpreisen, die im Rahmen von internationalen Turnieren ausgetragen werden.

Modus
Wertungsprüfungen sind Turniere, die als CCIO 4*-S bzw. CCIO 4*-L (Bezeichnung bis 2018: CICO 3* oder CCIO 3*) ausgeschrieben sind. Hierbei handelt es sich um internationale Vielseitigkeiten, bei denen neben einer Einzelwertung auch zeitgleich eine Mannschaftswertung erfasst wird.

Die Anzahl der teilnehmenden Mannschaften ist nicht begrenzt. Jede Mannschaft umfasst drei oder vier Reiter einer Nation, hiervon gehen die besten drei Ergebnisse in die Mannschaftswertung ein. Bei jedem Wertungsturnier werden Wertungspunkte vergeben, die am Ende der Saison eine Gesamtwertung ergeben. Mit diesem Austragungsmodus orientiert sich der Nations Cup am traditionsreichen Nations Cup der Springreiter.

Wertungspunkte
Die Wertungspunkte bei den Turnieren der Serie werden nach einem festen Muster für die Mannschaften vergeben.

Von 2012 bis 2015 wurde folgendes System hierfür genutzt:

Zur Saison 2016 wurde ein neues System eingeführt, welches weitgehend dem Wertungspunktesystem der Nationenpreisserie der Springreiter entspricht:

Bei Punktgleichheit am Ende der Saison ist die Mannschaft vorne, die an einer höheren Anzahl von Nationenpreisturnieren teilgenommen hat. Sollte weiterhin Gleichstand bestehen, sind weitere Kriterien zur Ermittlung des Führenden vorgesehen.

Die Anzahl der Ergebnisse, die pro Mannschaft und Saison in die Gesamtwertung eingehen, ist begrenzt. In der Saison 2016 kann jede Mannschaft bei maximal sieben von neun Prüfungen Wertungspunkte sammeln.

Wertungsprüfungen und Saisonen
Bereits vor Schaffung des Nations Cups gab es im Vielseitigkeitsreiten einzelne Nationenpreisturniere (CCIO oder CICO). Dies waren jedoch zumeist nur zwei oder drei Turniere pro Jahr weltweit, diese waren jedoch nicht als Serie organisiert. Zudem gab es weitere Turniere, die eine Nationenpreiswertung austrugen, jedoch nicht als Nationenpreisturnier ausgeschrieben waren (so zum Beispiel den CCI 3* Boekelo).

Aus den zwei vorgenannten Gruppen sowie einzelnen Turnieren, die bisher keine Nationenwertung durchführten, wurden die sechs Prüfungen für die erste Saison ausgewählt. Inzwischen sind weitere Stationen hinzugekommen, so dass der Kalender folgende Station umfasst:

 CCIO 4*-S Houghton International Horse Trials, Houghton, Norfolk, Vereinigtes Königreich
 CCIO 4*-S Strzegom Horse Trials, Strzegom, Polen
 CCIO 4*-S Le Grand Complet Haras du Pin, Haras du Pin, Le Merlerault, Frankreich (ab 2017)
 CCIO 4*-S Eventing Nations Cup Bromont, Bromont, Kanada
 CCIO 4*-S Internationaal Eventing Waregem, Waregem, Belgien (seit 2013, 2020 und 2021 pausiert)
 CCIO 4*-S Concours Complet d'Arville, Château d'Arville, Assesse, Belgien (2021)
 CCIO 4*-L Military Boekelo, Boekelo, Niederlande

Ehemals Teil der Turnierserie waren folgende Turniere:
 CICO 3* Malmö Eventing, Malmö, Schweden (nur 2014)
 CICO 3* Concours International de Complet Officiel de Fontainebleau, Fontainebleau, Frankreich (bis 2016)
 CICO 3* Ballindenisk Horse Trials, Ballindenisk House, Watergrasshill, Irland (2014 bis 2016)
 CICO 3* Tattersalls International Horse Trials, Ratoath, Irland (2017)
 CICO 3*, Theresianische Militärakademie, Wiener Neustadt, Österreich (2017)
 CICO 3* CHIO Aachen, Aachen, Deutschland (bis 2017)
 CICO 3* Great Meadow International, The Plains bei Washington D.C., Vereinigte Staaten von Amerika (2016 bis 2018)
 CICO 3*, Vidigulfo-Vairano, Italien (2016 und 2018)
 CICO 3* Millstreet International Horse Trials, Millstreet, Irland (2018)
 CCIO 4*-S, Pratoni del Vivaro, Rocca di Papa, Italien (2019)
 CCIO 4*-S Camphire International Horse Trials, Cappoquin, Irland (2019)
 CCIO 4*-S, Montelibretti, Italien (bis 2014, 2020)

Weblinks
 FEI Nations Cup Eventing (englisch)
 Reglement des FEI Nations Cups Eventing (PDF; englisch)

Einzelnachweise

Turnierserie (Vielseitigkeitsreiten)
Erstveranstaltung 2012

Nations Cup (Vielseitigkeitsreiten)


William Rognvald Fea ( - ) est un joueur néo-zélandais de rugby à XV et de squash, exerçant la profession de médecin.

Enfance et famille
Né à Dunedin le 5 octobre 1898 , Fea est le fils de David Miller Fea et de sa femme Jane Scott Fea (née Clark). Fea fait ses études au lycée Otago Boys,  et étudie la médecine à l'Université d'Otago, obtenant son diplôme MB ChB en 1925 .

Il épouse Grace Flora Morrell Samuel en 1923.

Le couple a ensuite trois enfants .

Service militaire
Vers la fin de la Première Guerre mondiale, Fea fait partie des  renforts du Corps expéditionnaire néo-zélandais, arrivant en Grande-Bretagne en septembre 1918. A la fin de la guerre, il effectue une tournée en Grande-Bretagne, en France et en Afrique du Sud avec l'équipe de rugby de l'armée néo-zélandaise de 1919.

Pendant la Seconde Guerre mondiale, Fea sert entre 1941 et 1944, dont près d'un an aux Salomon, comme officier au sein des  et  ambulances de campagne, commandant cette dernière. Il est transféré sur la liste des retraités fin 1944 avec le grade de lieutenant-colonel .

Rugby à XV
Trois-quarts centre, Fea joue pour Otago dans le championnat de provinces entre 1920 et 1923. Il joue un match pour l'équipe nationale néo-zélandaise, les , le troisième test contre l'équipe sud-africaine en tournée en 1921 .

Squash
Fea remporte deux fois le championnat de squash de Nouvelle-Zélande, en 1936 et 1937.

Décès
Fea est décédé à Hamilton le 27 décembre 1988  et est enterré au cimetière de Hamilton Park .

Références

Liens externes

Militaire néo-zélandais de la Seconde Guerre mondiale
Militaire néo-zélandais de la Première Guerre mondiale
Demi d'ouverture (rugby à XV)
Joueur de la Otago Rugby Football Union
Joueur international néo-zélandais de rugby à XV
Étudiant de l'université d'Otago
Naissance en octobre 1898
Naissance à Dunedin
Décès en décembre 1988
Décès à 90 ans

William Fea


Montserrat Garriga Cabrero (Cienfuegos, Cuba, 5 de noviembre 1865 - Barcelona, 5 de mayo 1956) fue una botánica española, discípula del Dr. Pius Font i Quer.

Biografía
Su nombre de nacimiento era María Caridad del Cobre Garriga Cabrero. El hecho de haberse trasladado a Cataluña, con su familia durante los primeros años de vida, motivó posiblemente que adoptara el nombre de Montserrat.

Después de seguir un curso de botánica con el Dr. Pius Font i Quer, se convirtió en su colaboradora. Realizó la tarea metódica de herborizar diversas especies de toda Cataluña, ampliando notablemente la Sección de botánica de la Junta de Ciencias Naturales de Barcelona (en aquel entonces, embrión del actual Museo de Ciencias Naturales de Barcelona), y de esa manera se convirtió en una eminente y reconocida botánica. Participó activamente en la formación del Instituto Botánico de Barcelona, y fueron especialmente significativas las donaciones que hizo de plantas herborizadas.

Falleció en Barcelona en el año 1956.

Honores

Epónimos
 El Ayuntamiento de Barcelona dio su nombre a una plaza del distrito de Sant Martí, en 1998.

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de España del siglo XX
Botánicas de España
Botánicas de Cuba
Fallecidos en Barcelona
Nacidos en Cienfuegos

Montserrat Garriga Cabrero


Die Führerbefehle des Obersten SA-Führers, meist kurz als Führerbefehle bezeichnet, waren eine Reihe von schriftlich ausgearbeiteten Anordnungen, die Adolf Hitler in seiner Eigenschaft als Oberbefehlshaber der Sturmabteilung (sogenannter Oberster SA-Führer) zwischen 1933 und 1944 durch die Oberste SA-Führung (OSAF) als der von ihm mit der praktischen Durchführung seiner Kommandogewalt über die SA betrauten Organisation herausgeben ließ. Die Führerbefehle sind nicht zu verwechseln mit dem Verordnungsblatt der Obersten SA-Führung.

Form und Inhalt
Zwischen 1931 und 1944 erschienen insgesamt fünfundachtzig durchnummerierte Führerbefehle des Obersten SA-Führers sowie eine Reihe von abweichend nummerierten Sonderbefehlen (so z. B. die Führerbefehle [römisch] I. bis IV im Jahr 1932 und der Führerbefehl 23a im März 1934), die als gebundene Mitteilungsblätter von der Obersten-SA-Führung an eine Vielzahl von SA-, SS- und Partei-Dienststellen verschickt wurden. Der Umfang der Führerbefehle schwankte zwischen einer und 26 Seiten.

Auf der ersten Seite eines Führerbefehls stand üblicherweise in großen Lettern das Wort Führerbefehl, mit dem Datum des Erlasses darunter oder oben rechts. Unter dem Wort Führerbefehl folgte die Eröffnung "Der Oberste SA-Führer", gefolgt von einer Aufzählung von in letzter Instanz von Hitler legitimierten Befehlen bezüglich der organisatorischen Ausgestaltung des SA-Betriebs, vor allem der personellen Besetzung von Dienststellen.

Im Einzelnen wurden in den Führerbefehlen personelle Veränderungen in ranghohen oder als bedeutend angesehenen SA-Dienststellen angezeigt: So wurden in ihnen die Ernennung von SA-Angehörigen auf wichtige Dienstposten, Beförderungen im Bereich der höheren SA-Ränge – bzw. im Falle der OSAF selbst auch von niedrigen Chargen, die im Bereich der OSAF selbst eingesetzt waren – sowie Versetzungen von SA-Angehörigen auf andere Dienststellen, Dienststellenenthebungen, Ausschlüsse und Verstoßungen aus SA und SS sowie diverse andere Personalentscheidungen mitgeteilt. Dabei wurden zuerst die personellen Veränderungen im Bereich der Obersten SA-Führung mitgeteilt, denen die Veränderungen im Bereich der Reichsführung SS, der SA-Obergruppen, der SA-Gruppen, des SA-Sanitätswesens und der SA-Reserve folgten. Gleichrangige Gliederungen wurden nach festgelegten Nummerierungen (SA-Obergruppe I, SA-Obergruppe II) oder alphabetisch (SA-Gruppe Berlin-Brandenburg, SA-Gruppe Mitte, SA-Gruppe Sachsen usw.) angeordnet. Innerhalb der einzelnen Gliederungen wurde die Auflistung von personellen Veränderungen hierarchisch fortschreitend angeordnet. Wenn zwei gleichrangige Personen Statusveränderungen erfuhren, wurden diese in alphabetischer Reihenfolge genannt.

Jeder Führerbefehl war pro forma maschinenschriftlich (bei einigen frühen Befehlen auch handschriftlich) mit dem Namen Adolf Hitler unterschrieben und galt damit offiziell als persönlicher Befehl Hitlers. Einige frühe Befehle sind auch stellvertretend vom Chef des Stabes oder dem Chef der Personalabteilung der Obersten SA-Führung unterschrieben. In der Praxis wurden die Führerbefehle aber naturgemäß von der Personalabteilung ausgearbeitet (zum Teil in Koordination mit der Führung der Obergruppen und Gruppen) und anschließend theoretisch Hitler zur Genehmigung vorgelegt, wobei aus ihnen letztlich nicht ersichtlich ist
 wie häufig dies in Wirklichkeit erfolgte, und
 wie genau er diese durchsah, bevor er sie genehmigte oder ob er diese mehr oder weniger unbesehen (also blanko) genehmigte. Während in einigen frühen Drucken noch der Hinweis auftaucht, dass einige Anordnungen "vorbehaltlich der späteren Genehmigung des Führers" erteilt sein, was eine  persönliche Durchsicht suggeriert, fehlt bei den späteren (tendenziell auch immer umfangreicher werdenden) Befehlen ein solcher Hinweis. Insbesondere bei den relativ untergeordneten Dienstposten (z. B. Führer und Stabsführer von Standarten in der Provinz) ist es zudem zweifelhaft, dass Hitler die von der Obersten SA-Führung zur Ernennung, Beförderung, Versetzung etc. vorgesehenen Personen persönlich oder auch nur dem Namen nach kannte, so dass es ihm kaum möglich war, Vorbehalte gegen Beförderungen, Versetzungen usw. anzumelden.

Sammlungen der Führerbefehle finden sich heute beispielsweise in der Deutschen Nationalbibliothek oder der Bayerischen Staatsbibliothek.

In der historischen Forschung werden die Führerbefehle häufig als Quelle zur Klärung von Fragen zum Aufbau von SA und SS (z. B. aus wie vielen Obergruppen, Gruppen usw. sich die Gesamtorganisation zu einem bestimmten Zeitpunkt zusammensetzte, wie viele Untergliederungen wie etwa Brigaden eine bestimmte Gruppe zu einem bestimmten Zeitraum umfasste, zu welchem Zeitpunkt eine Gliederung in welcher Weise reorganisiert wurde, wie z. B. Umwandlung von Untergruppen in Brigaden etc.) sowie – in der biografischen Forschung – zur Rekonstruktion der Laufbahn von SA- und SS-Funktionären verwendet, da sich darin Angaben finden, zu welchem Zeitpunkt diese auf bestimmte Dienstposten versetzt oder von diesen enthoben wurden oder wann sie einen bestimmten Dienstrang erhielten.

Chronologischer Überblick

 Führerbefehl Nr. 2 vom 31. Juli 1931
 Führerbefehl Nr. 3 vom 10. September 1931
 Führerbefehl Nr. 4 vom 14. Oktober 1931
 Führerbefehl Nr. 5 vom  3. November 1931
 Führerbefehl Nr. 6 vom 18. Dezember 1931
 Führerbefehl Nr. 7 vom 10. Februar 1932
 Führerbefehl Nr. 8 vom 15. Februar 1932
 Führerbefehl Nr. 9 vom 15. April 1932
 Führerbefehl Nr. 1(I) vom  1. Juli 1932 (Neuaufstellung der SA und SS)
 Führerbefehl Nr. II vom  9. September 1932
 Führerbefehl Nr. III vom 29. November 1932
 Führerbefehl Nr. IV vom 15. Dezember 1932
 Führerbefehl Nr. 10 vom 15. Dezember 1932
 Führerbefehl Nr. 11 vom 25. Januar 1933
 Führerbefehl Nr. V vom 12. März 1933
 Führerbefehl Nr. 12 vom 15. März 1933
 Führerbefehl Nr. 13 vom 20. April 1933
 Führerbefehl Nr. 14 vom  1. Juni 1933
 Führerbefehl Nr. 15 vom  1. Juli 1933
 Führerbefehl Nr. 16 vom  1. August 1933
 Führerbefehl Nr. 17 vom  1. September 1933
 Führerbefehl Nr. 18 vom  1. Oktober 1933
 Führerbefehl Nr. 19 vom  9. November 1933
 Führerbefehl Nr. 20 vom  1. Dezember 1933
 Führerbefehl Nr. 21 vom  1. Januar 1934
 Führerbefehl Nr. 22 vom  1. Februar 1934
 Führerbefehl Nr. 23 vom 27. März 1934
 Führerbefehl Nr. 23a vom 20. April 1934
 Führerbefehl Nr. 24 vom  2. Mai 1934
 Führerbefehl Nr. 25 vom  1. Juni 1934
 Führerbefehl Nr. 26 vom 31. Oktober 1934
 Führerbefehl Nr. 27 vom  8. November 1934
 Führerbefehl Nr. 28 vom  9. November 1934
 Führerbefehl Nr. 29 vom  1. April 1935
 Führerbefehl Nr. 30 vom 15. April 1935
 Führerbefehl Nr. 31 vom 20. April 1935
 Führerbefehl Nr. 32 vom  1. September 1935
 Führerbefehl Nr. 33 vom 15. September 1935
 Führerbefehl Nr. 34 vom  1. November 1935
 Führerbefehl Nr. 35 vom  9. November 1935
 Führerbefehl Nr. 36 vom 15. März 1936
 Führerbefehl Nr. 37 vom  1. April 1936
 Führerbefehl Nr. 38 vom 20. April 1936
 Führerbefehl Nr. 39 vom 25. Juni 1936
 Führerbefehl Nr. 40 vom  4. Juli 1936
 Führerbefehl Nr. 41 vom  1. August 1936
 Führerbefehl Nr. 42 vom  1. September 1936
 Führerbefehl Nr. 43 vom  1. Oktober 1936
 Führerbefehl Nr. 44 vom  1. November 1936
 Führerbefehl Nr. 45 vom  9. November 1936
 Führerbefehl Nr. 46 vom  1. Dezember 1936
 Führerbefehl Nr. 47 vom  1. Januar 1937
 Führerbefehl Nr. 48 vom 30. Januar 1937
 Führerbefehl Nr. 49 vom  1. März 1937
 Führerbefehl Nr. 50 vom  1. April 1937
 Führerbefehl Nr. 51 vom  1. Mai 1937
 Führerbefehl Nr. 52 vom  1. Mai 1937
 Führerbefehl Nr. 53 vom  1. Juni 1937
 Führerbefehl Nr. 54 vom  1. Juli 1937
 Führerbefehl Nr. 55 vom  1. September 1937
 Führerbefehl Nr. 56 vom  1. November 1937
 Führerbefehl Nr. 57 vom  9. November 1937
 Führerbefehl Nr. 58 vom  1. Dezember 1937
 Führerbefehl Nr. 59 vom  1. Januar 1938
 Führerbefehl Nr. 60 vom 30. Januar 1938
 Führerbefehl Nr. 61 vom  1. März 1938
 Führerbefehl Nr. 62 vom  1. April 1938
 Führerbefehl Nr. 63 vom  1. Juni 1938
 Führerbefehl Nr. 64 vom  1. Mai 1938
 Führerbefehl Nr. 65 vom  1. Juli 1938
 Führerbefehl Nr. 66 vom  1. Oktober 1938
 Führerbefehl Nr. 67 vom  1. November 1938
 Führerbefehl Nr. 68 vom  9. November 1938
 Führerbefehl Nr. 69 vom 15. November 1938
 Führerbefehl Nr. 70 vom  1. Januar 1939
 Führerbefehl Nr. 71 vom 30. Januar 1939
 Führerbefehl Nr. 72 vom  1. März 1939
 Führerbefehl Nr. 73 vom 1. Juli 1939
 Führerbefehl Nr. 74 vom 1. Januar 1940
 Führerbefehl Nr. 75 vom 14. Oktober 1940
 Führerbefehl Nr. 76 vom 15. April 1941
 Führerbefehl Nr. 77 vom 30. Januar 1941
 Führerbefehl Nr. 78 vom 10. Januar 1942
 Führerbefehl Nr. 79 vom 30. Januar 1942
 Führerbefehl Nr. 79 vom 23. Juli 1942 (Nachtrag)
 Führerbefehl Nr. 80 vom  9. November 1942
 Führerbefehl Nr. 81 vom 20. April 1943
 Führerbefehl Nr. 82 vom 20. Mai 1943
 Führerbefehl Nr. 83 vom  9. November 1943
 Führerbefehl Nr. 84 vom 15. Dezember 1943
 Führerbefehl Nr. 85 vom 20. April 1944
 Führerverfügung vom 9. November 1944 (bekanntgegeben am 6. Dezember 1944)

Sturmabteilung
Adolf Hitler

Führerbefehle des Obersten SA-Führers


Dereler, Bafra - Samsun ili Bafra ilçesine bağlı mahalle
 Dereler, Canik - Samsun ili Canik ilçesine bağlı mahalle
 Dereler, Şırnak - Şırnak ili merkez ilçesine bağlı köy

Dereler


The Hockey Champions Trophy (HCT) was an international field hockey tournament held by the International Hockey Federation (FIH). It features the top 6 ranked nations in that year.

History
Founded in 1978 by Pakistan's Air Marshal Nur Khan and the Pakistan Hockey Federation, it featured the world's top-ranked field hockey teams competing in a round robin format. A biennial women's tournament was added in 1987. The Champions Trophy was changed from an annual to a biennial event from 2014 onwards, due to the introduction of the Hockey World League (HWL). The 2018 edition was the last edition of the Champions Trophy and the tournament was replaced by the Men's FIH Pro League and the Women's FIH Pro League in 2019.

In the men's tournament, Australia won the tournament fifteen times, Germany ten and the Netherlands eight times. Pakistan is the only Asian champion, with three titles to its name including the first two in 1978 and 1980. In the women's tournament, Argentina and the Netherlands won the trophy seven times. Australia have won the trophy six times, while Germany, China and South Korea have won it one time each.

Since the 2011 edition, eight teams of each six have qualified for the championship. The first edition had five teams, the second had seven, 1987 had eight, and all other editions through 2010 had six. In the year following the Olympics or a World Cup, the participating teams include the host, the defending champion, the world champion and the next highest ranked teams from either the most recent World Cup or Olympic Games.

Men

Summaries

Successful national teams

* = host nation
^ = includes results representing West Germany between 1980 and 1989
~ = includes results representing England
# = states that have since split into two or more independent nations

Team appearances

^ = includes results representing West Germany between 1980 and 1989
~ = includes results representing England
# = states that have since split into two or more independent nations

Australia is the only team to have competed at almost every Champions Trophy, except for only one edition; 14 teams have competed in at least one Champions Trophy.

Women

Summaries

Performance by nation

* = host nation
^ = includes results representing West Germany between 1987 and 1989
~ = includes results representing England

Team appearances

^ = includes result representing West Germany in 1989
~ = includes results representing England

The Netherlands is the only team to have competed at almost every Champions Trophy, except for only one edition; 13 teams have competed in at least one Champions Trophy.

See also
Men's Hockey Champions Challenge I
Women's Hockey Champions Challenge I
Men's FIH Hockey World Cup
Women's FIH Hockey World Cup

References

Cham
Recurring sporting events established in 1978
Recurring sporting events disestablished in 2018

Hockey Champions Trophy


Sarıçevre, Samsun ilinin Bafra ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin eski adı 1485 yılı kayıtlarında Gaydalapa, 1928 yılı kayıtlarında ise Kaydalapa olarak geçmektedir. Adı, 2000 yılından sonra "Sarıçevre" olmuştur.

Coğrafya
Samsun iline 45 km, Bafra ilçesine 4 km uzaklıktadır. Mahalle, Bafra ilçe merkezinden 5 km güneyde olup kuzeyde Dededağı, güneyde Doğankaya ve İkizpınar güneydoğuda Çatak, doğuda Tepecik, batıda ise Aktekke mahalleleri ile çevrilidir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
Yerelnet

Bafra'nın mahalleleri

Sarıçevre, Bafra


Haplogrupa R1a je haplogrupa rasprostranjena među istočnoeuropskim i indoiranskim narodima. Nju posjeduje 24% stanovnika Hrvatske i 12% Hrvata iz BiH.

Više informacija

 https://web.archive.org/web/20180523210206/https://www.eupedia.com/europe/Haplogroup_R1a_Y-DNA.shtml
 https://www.poreklo.rs/2018/06/10/y-dnk-haplogrupa-r1a/?lang=lat
 http://bosnjackidnk.com/r1a-indoevropska-istocna/

Haplogrupe

Haplogrupa R1a


Mikhail Dmitrijevitj Skobelev (, ; født 29. september 1843, død 7. juli 1882 i Moskva) var en russisk general.

Skobelev udmærkede sig som kornet i kampen mod de polske oprørere (1863-1864) deltog han succesfuldt i krigene i Turkestan (1869) og i Kaukasus (1870-71), hvor han som generalstabsofficer gennemførte rekognosceringer i Turan. I 1873 anførte han som bataljonschef arméens fortrop i felttoget mod Khiva og deltog ligeledes i krigen mod khanatet Kokan i 1875, hvor han anførte kavaleriet. Da det sidstnævnte khanat i 1876 under navnet Fergana indlemmedes i Rusland, blev Skobelev, der i  mellemtiden var forfremmet til generalmajor, militærguvernør der.

I Den russisk-tyrkiske krig 1877-78 stormede han Lovech den 3. september 1877 og udmærkede sig i kampene ved Pleven, især i stormen på Det Grønne Bjerg den 11. september samme år, og i slaget ved Sjejnovo den 9. januar 1878, hvor den tyrkiske Shipka-armé blev fanget. Som en belønning for sin indsats under krigen, blev han tildelt Sankt Georgsordenen af 3. grad og udnævnt til generalløjtnant og chef for det 4. Armékorps med base i Minsk. I 1880 anførte han felttoget mod den turkmenske tekkestamme og erobrede fæstningsbyerne Geok-Tepe og Dengil-Tepe i 1881, som belønning blev han udnævnt general af infanteriet og fik Sankt Georgsordenen af 2. grad. Den nådesløse nedslagtning af flygtende tekke-stammefolk vakte international forargelse. Efter erobringen udtalte generalen sig til den britiske krigskorrespondent Charles Marvin: "Jeg anser det for et generelt princip, at i Asien er fredens varighed direkte proportionel med størrelsen af det blodbad, du udsætter din fjende for. Jo hårdere du slår dem, desto længere har du fred for dem bagefter."

Skobelev forenede sine praktiske evner som troppefører med en udpræget sans for selvpromovering, og han yndede at lade sig fremstille som "Den Hvide General". Skobelev var udpræget tilhænger af panslavisme og en erklæret fjende af Tyskland. Han udtalte ved enhver lejlighed sine sympatier for Frankrig, og det var tæt på at give anledning til diplomatiske komplikationer.

General Skobelevs tidlige død af et hjertetilfælde blev i samtiden anset for mistænkeligt, og der var rygter om, at det var zarens hemmelige politi, der havde myrdet ham, efter at han var begyndt at vise politiske ambitioner.

Eftermæle
Skobelev vedblev at være et samlingspunkt for den panslaviske, russiske nationalisme. Efter sin død var han ikke længere en farlig person for statsmagten, og han blev også officielt dyrket som militær helt. I 1912 blev et stort monument med generalen til hest opført på den centrale Skobelev-plads i Moskva - i dag Tverskaja. Men rytterstatuen blev fjernet i 1918 af bolsjevikkerne. I Sovjetunionen blev Skobelev dog husket for sine militære sejre. I Bulgarien har han hele tiden været anset som en nationalhelt og her er flere mindre byer opkaldt efter ham. I 2014 blev der rejst en ny rytterstatue af Skobelev foran det russiske Generalstabsakademi i Moskva.

Noter

Eksterne henvisninger

Personer fra Sankt Petersborg
Osmanniske krige

Mikhail Skobelev


EM i atletik er det europæiske mesterskab i atletik. Det er et stævne, der arrangeres af Det europæiske atletikforbund. Siden 2010 arrangeres EM i atletik hvert andet år, før det blev det arrangeret ca. hvert fjerde år, første gang i 1934.

Arrangementer

 (H)*=Herrer, (D)*= Damer

Oversigt over medealjevindere gennem alle tider (1934–2016)

Forhenværende lande med kursiv-skrift.

Referencer

European Championships

EM i atletik


Cette page présente les albums musicaux numéro 1 chaque semaine en 2010 au Billboard 200, le classement officiel des ventes d'albums aux États-Unis établi par le magazine Billboard. Les cinq meilleures ventes annuelles sont également listées.

Classement hebdomadaire

Classement annuel
Les 5 meilleures ventes d'albums de l'année aux États-Unis selon Billboard :

 Susan Boyle - I Dreamed a Dream
 Eminem - Recovery
 Lady Antebellum - Need You Now
 Lady Gaga - The Fame
 Justin Bieber - My World 2.0

Article connexe
 Liste des titres musicaux numéro un aux États-Unis en 2010

Notes et références

Lien externe
Classement des albums sur Billboard.com

États-Unis
2010 aux États-Unis

Liste des albums musicaux numéro un au Billboard 200 en 2010


Schwissel er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Leezen under Kreis Segeberg. Kreis Segeberg ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Schwissel ligger ca. 5 kilometer syd for Bad Segeberg og motorvejen Bundesautobahn 21 går gennem den vestlige del af kommunen i retningen nord/syd.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side   på amtets websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Segeberg

Schwissel


The Tonton Macoute () or simply the Macoute was a Haitian paramilitary and secret police force created in 1959 by dictator François "Papa Doc" Duvalier. Haitians named this force after the Haitian mythological bogeyman,  ("Uncle Gunnysack"), who kidnaps and punishes unruly children by snaring them in a gunny sack () before carrying them off to be consumed for breakfast. The Macoute were known for their brutality, terrorism, and assassinations. In 1970, the militia was renamed the  (VSN, ). Though formally disbanded in 1986, its members continued to terrorize the country.

History

After the July 1958 Haitian coup d'état attempt against President François Duvalier, he purged the army and law enforcement agencies in Haiti and executed numerous officers as he perceived them as a threat to his regime. To counteract this threat, he created a military force that bore several names. In 1959, his paramilitary force was called the  ("Hooded Men"). They were then renamed to  (Civilian Militia), and after 1962,  (Volunteers of the National Security, or VSN). They began to be called the  when people started to disappear for no apparent reason. This group answered to him only.

Duvalier authorized the  to commit systematic violence and human rights abuses to suppress political opposition. They were responsible for unknown numbers of murders and rapes in Haiti. Political opponents often disappeared overnight, or were sometimes attacked in broad daylight.  stoned and burned people alive. Many times they put the corpses of their victims on display, often hung in trees for everyone to see and take as warnings against opposition. Family members who tried to remove the bodies for proper burial often disappeared. Anyone who challenged the VSN risked assassination. Their unrestrained state terrorism was accompanied by corruption, extortion and personal aggrandizement among the leadership. The victims of  could range from a woman in the poorest of neighborhoods who had previously supported an opposing politician to a businessman who refused to comply with extortion threats (ostensibly as donations for public works, but which were in fact the source of profit for corrupt officials and even President Duvalier). The  murdered between 30,000 and 60,000 Haitians.

Luckner Cambronne led the  throughout the 1960s and the beginning of the 1970s. His cruelty earned him the nickname "Vampire of the Caribbean". This particular name was earned by one of his endeavors of extorting blood plasma from locals for sale. Cambronne did this through his company "Hemocaribian" and shipped five tons of plasma per month to US Labs. He would also sell cadavers to medical schools after buying them from Haitian hospitals for $3 per corpse. When the Hospital could not supply this, the local funeral homes would be used. In 1971, Duvalier died and his widow Simone, and son Jean-Claude "Baby Doc" Duvalier ordered Cambronne into exile. Cambronne moved to Miami, Florida, US, where he lived until his death in 2006.

When François Duvalier came to power in 1957, Vodou was becoming celebrated for its purely Haitian heritage by intellectuals and the griots after having been let go for years by those with education. The  was heavily influenced by Vodou tradition with denim uniforms resembling clothing like Azaka Medeh, the patron of farmers, and the use of the machete in symbolic reference to Ogun, a great general in Vodou tradition.

Some of the most important members of the  were Vodou leaders. This religious affiliation gave the  a kind of unearthly authority in the eyes of the public. From their methods to their choice of clothes, Vodou always played an important role in their actions. The  wore straw hats, blue denim shirts and dark glasses, and were armed with machetes and guns. Both their allusions to the supernatural and their physical presentations were used with the intention of instilling fear and respect. Even their title of Tonton Macoute was embedded in Haitian lore of a bogeyman who took children away in his satchel or his Makoute.

The  were a ubiquitous presence at the polls in 1961, when Duvalier held a presidential referendum in which the official vote count was an "outrageous" and fraudulent , electing him to another term. They appeared in force again at the polls in 1964, when Duvalier held a constitutional referendum that declared him president for life.

Legacy
In 1985, the United States began to shut down funds to Haitian aid, cutting nearly a million dollars from it within a year. Nonetheless, the regime pushed forward and even had a national party for the .  day was 29 July 1985 and amongst festivities the group was bestowed new uniforms and was honored by all of Baby Doc's cabinet. In exuberance of celebration, the  went out into the streets and shot 27 people for the national party.

The lack of funds coming to the  was a result of those funds being intercepted by the Duvalier dynasty which was sometimes taking nearly 80 percent of international aid to Haiti, but then paying only 45 percent of the country's debts. This continued until the  was left on its own when Baby Doc fled the country with an estimated $900 million.

The  remained active even after the presidency of "Papa Doc" Duvalier's son "Baby Doc" ended in 1986, at the height of the Anti-Duvalier protest movement. Massacres led by paramilitary groups spawned from the  continued during the following decade. The most feared paramilitary group during the 1990s was the Front for the Advancement and Progress of Haïti (FRAPH), which Toronto Star journalist Linda Diebel described as modern , and not the legitimate political party it claimed to be.

Led by Emmanual Constant, FRAPH differed from the  in its denial to submit to the will of a single authority and its cooperation with regular military forces. FRAPH extended its reach far outside that of the Haitian state and had offices present in New York, Montreal and Miami until its disarmament and disbandment in 1994.

Representation in other media
 The Comedians (1966) is a novel by Graham Greene about the struggle of a former hotel owner against the . It was adapted into a feature film starring Richard Burton, Elizabeth Taylor, Peter Ustinov and Alec Guinness.
Ton-Ton Macoute!, a 1970 album by Johnny Jenkins.
"Heaven Knows," a song by Robert Plant on his album Now and Zen, references the .
The Serpent and the Rainbow (1988), a horror film directed by Wes Craven, loosely based on the book of the same name, deals with Haitian Vodou and Duvalierist political repression.
 The Dew Breaker (2004) is a novel by Edwidge Danticat that features the  as important in the plot.
 Prior to her solo career, Sinéad O'Connor sang in a band called  Macoute.
 The Tonton Macoute is also mentioned in season 1, episode 9 of the television series Dexter. In the episode, an ex-Cagoulard is recognized and killed by Miami-Dade police sergeant James Doakes, who was formerly stationed in Haiti as an Army Ranger.
 Don Byron mentions the Tonton Macoute while describing Haitian immigrant Abner Louima's brutal interrogation by the NYC Police in his song "Morning 98 (Blinky)" from the 1998 album Nu Blaxploitation.
 The track "Tonton Macoutes" appears on the 1987 album Coup d'État by Muslimgauze.
 In the 2016 video game Mafia III, the New Bordeux Haitian Mob is composed mainly of refugees who fled Haiti to escape from persecution by the Tonton Macoute.
 In the television series The Thick of It, the character Malcolm Tucker jokes in response to why he enters a room without knocking that it is due to his "time with the Haitian death squads".
 In NSV, the character Nasalis states that in 1974 he felt sympathetic towards the Haitian national football team, not being aware of Jean-Claude Duvalier at the time. The character Erik replied that nonetheless the Tonton Macoute was already keeping an eye on him even then.
 In Toni Morisson's essay, "The Habit of Art", Morisson refers to the tragic practice of the Tonton Macoute targeting people who attempted to bury people that were murdered.
Shrunken Heads (film), features the character Aristide Sumatra, a voodoo priest and former member of the Tonton Macoute, who uses his Tonton Macoute experience to train three shrunken heads in combat to fight criminals.
In author Shannon Mayer's Forty-Proof series, the 4th installment (titled Midlife Ghost Hunter) uses a voodoo zombie army called the Tonton Macoutes as the main villain's army. The story takes place in New Orleans.
In the TV Series Justified Season 5 Episode 01 "A Murder of Crow's" the Tonton Macoute is mentioned by the lead character of the series, Raylan, while questioning a Haitian suspect that by his appearance & attitude is portrayed to be a likely former member of the group. Raylan sarcastically mispronounces the name as Tom Tom Macoo as a means to insult or attempt to agitate the Haitian.
In the TV series "Two and a Half Men", Season 3 Episode 17: "The Unfortunate Little Schnauzer", Archie Baldwin makes a reference to Tonton Macoute in his UN jingle for orphaned children.
Roxane Gay's short story "A Cool, Dry Place" (in ayiti) features characters who recall losing their parents to the Tonton Macoute.

See also
 Blackshirts
 Militia
 Mongoose Gang
 Paramilitary
 Police state
 Political color
 Political uniform
 Secret police
 Shower Posse

References

External links

1959 establishments in Haiti
Paramilitary organizations based in Haiti
Defunct law enforcement agencies of Haiti
Military wings of fascist parties
Government paramilitary forces
Secret police
Haitian intelligence agencies

Tonton Macoute


Sokari Douglas Camp CBE (nascida em 1958, na Nigéria ) é uma artista londrina que fez exposições em todo o mundo e recebeu uma bolsa da Fundação Henry Moore . Ela foi homenageada como Comandante da Ordem do Império Britânico (CBE) na lista de honras de aniversário de 2005 . Sokari Douglas Camp foca em questões sociais e a história da diáspora africana nas suas obras.

Biografia

infância e educação
Camp nasceu em Buguma, Nigéria, uma cidade em Kalabari, no Delta do Rio Níger . Ainda na infância, se mudou para a Inglaterra. Ela foi criada por seu cunhado, o antropólogo Robin Horton . Estudou arte no California College of Arts and Crafts em Oakland, Califórnia (1979–80), obteve seu bacharelado na Central School of Art and Design (1980–83), Londres, e seu mestrado no Royal College of Art (1983–86).

Ela participou do Workshop Pachipamwe II de 1989 realizado na Missão Cirene fora de Bulawayo, Zimbábue, juntamente com Joram Mariga, Bernard Matemera, Bill Ainslie, Voti Thebe, Adam Madebe e David Koloane .

Trabalho e carreira
Seu trabalho é predominantemente em aço e toma inspiração em sua herança Kalabari, culturas nigerianas e sua vida no Reino Unido. Ela já trabalhou com o Smithsonian e o Museu Britânico e seu trabalho está em suas coleções permanentes. Suas esculturas são mantidas em outras coleções de museus na Europa, Grã-Bretanha e Japão e em coleções particulares em todo o mundo. Ela expôs internacionalmente em galerias, incluindo na Áustria, Grã-Bretanha, Cuba, França, Alemanha, Holanda, Japão, Sicília, África do Sul, Espanha, Estados Unidos.

Entre suas exposições individuais notáveis estão Spirits in Steel – The Art of the Kalabari Masquerade no American Museum of Natural History, Nova York (1998–99); e Imagined Steel no The Lowry Arts Centre, Manchester, que visitou a Oriel Mostyn Gallery, Llandudno ; Brewery Art Centre, Cirencester ; e Museu e Galeria de Arte Derby (2002–03). Em 2005, ela colaborou com a Ground Force para criar um trabalho para o Africa Garden no British Museum, como parte do Africa 05 Festival em todo o Reino Unido.

Em 2003, sua proposta NO-O-War No-O-War-R foi selecionada para o quarto pedestal da Trafalgar Square .  Foi homenageada com um CBE em 2005. Recebeu muitas encomendas para esculturas memoriais públicas, principalmente Battle Bus: The Living Memorial to Ken Saro-Wiwa . (2006) Em 2012, sua escultura memorial para comemorar a escravidão, All the World is Now Richer, foi exibida na Câmara dos Comuns .

Sua peça Green Leaf Barrel (2014) foi inspirada pelo fato de que seu lar, o Delta do Níger, estava sofrendo por de falta empregos e uma quantidade significativa de poluição. A figura da mulher representa um deus mulher que está criando a partir de um barril de petróleo dividido em dois. Ao criar esta peça, ela queria se concentrar no positivo, pois sentia que o que é negativo costuma ser tão abundante que ocupam mais da nossa conversa. Seu trabalho foi apresentado na exposição de 2015 No Color Bar: Black British Art in Action 1960–1990 na Guildhall Art Gallery . Em 2016 o seu trabalho Primavera foi apresentado na Galeria de Outubro (7 de abril – 14 de maio de 2016).

Vida pessoal
Camp é casada com o arquiteto Alan Camp e mora em Londres há muitos anos.

Prêmios

 1981: Prêmio Amy Sadur Friedlander
 1982: Prêmio Saatchi & Saatchi
 1983: Bolsa Princesa de Gales e bolsa da Fundação Henry Moore
 2000: Concessão da Commonwealth
 2005: Comandante da Ordem do Império Britânico (CBE)
 2006: Membro Honorário da University of the Arts London
 2008: Governador, Universidade das Artes
 2017: Honorary Fellowship of SOAS, University of London

Exposições individuais (pré-1996)

 Sokari Douglas Camp: Alali, Ikon Gallery, Birmingham (1985)
 Ecos do Kalabari: escultura de Sokari Douglas Camp, Museu Nacional de Arte Africana, (The Smithsonian Institution) Washington (1988)
 Sokari Douglas Camp: novo trabalho, Sue Williams Gallery, Londres (1991)
 Play and Display, Museum of Mankind, Londres (1995)

Exposições coletivas (pré-1996)

 New Horizons, South Bank Centre, Londres (1985)
 Roupas conceituais, Ikon Gallery, Birmingham (1986)
 From Two Worlds, Whitechapel Art Gallery, Londres (1986)
 Influências, South London Art Gallery, Londres (1988)
 Time & Motion, Laing Art Gallery, Newcastle-Upon-Tyne (1989)
 Art for Amnesty: A Contemporary Art Auction, Bonhams, Londres (1991)

Retratos
Uma fotografia de 2006 de Sokari Douglas Camp por Sal Idriss faz parte da coleção da National Portrait Gallery . Uma terracota de 2009 foi exibida no Yorkshire Sculpture Park em 2013 como parte da série Sculpture Heads - Contributors to British Sculpture .

Quarenta e uma fotografias tiradas por Phil Polglaze na South London Art Gallery em 8 de setembro de 1988 durante a exibição privada da exposição Influences: The Art of Sokari Douglas Camp, Keith Piper, Lubaina Himid, Simone Alexander, Joseph Olubo, Brenda Agard. Várias fotografias são dos artistas com suas obras de arte, incluindo Douglas Camp.

Referências

Comendadores da Ordem do Império Britânico

Sokari Douglas Camp


Fryeellaceae, porodica crvenih algi, dio reda Rhodymeniales. Sastoji se od četiri monotipska roda

Rodovi i broj vrsta
 Fryeella Kylin 1
 Hymenocladiopsis R.L.Moe 1
 Minium R.L.Moe 1
 Pseudohalopeltis G.W.Saunders 1

Izvori

Rhodymeniales

Fryeellaceae


Veselin Vujović (født 18. januar 1961 i Cetinje) er en montenegrinsk håndboldtræner og tidligere jugoslavisk håndboldspiller. Han var den første, der fik tildelt prisen som verdens bedste håndboldspiller, hvilket skete i 1988.

I sin karriere har han spillet for store klubber som FC Barcelona Handbol og BM Granollers, og han har vundet EHF Champions League to gange med Barcelona og VM-guld og -bronze med Jugoslavien.

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Jugoslavien
Håndboldtrænere fra Montenegro

Veselin Vujović


Muradiye Camii (Avlonya)
 Edirne Muradiye Camii
 Bağdat Muradiye Camii, Murad Paşa Camii olarak da bilinir.
 Bursa Muradiye Camii
 Beşiktaş Muradiye Camii
 Antalya Muradiye Camii
 Muradiye Camii (Manisa)

Muradiye Camii


An Eriochloa parvispiculata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Edward Hubbard. An Eriochloa parvispiculata in nahilalakip ha genus nga Eriochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriochloa

Eriochloa parvispiculata