محمد مصطفي بكري محمد سياسي مصري وكاتب صحفي واعلامي وعضو مستقل بمجلس الشعب سابقاً (دورة 2012 فردي عن جنوب القاهرة).  وعضو حالي بمجلس النواب دورة 2016، ويشغل منصب رئيس مجلس إدارة ورئيس تحرير جريدة الإسبوع ويقدم حاليا برنامج «حقائق وأسرار» على صدى البلد.

نشاته وتعليمه
ولد بتاريخ 16 مايو عام 1956 م بمحافظة قنا. بمركز المعنة. وهو حاصل على شهادة في الآداب والتربية من جامعة أسيوط، وكذلك حاصل على شهادة دبلوم بالدراسات العليا في النظم السياسية والقانونية والاقتصادية من جامعة الزقازيق.
ولقد التحق بمنظمة الشباب الاشتراكي وانتخب عضواً باللجنة المركزية في أوائل عقد السبعينيات. وكان واحدًا ممن أسسوا منبر اليسار في عام 1976 وانتخب عضوًا بالأمانة العامة.
وعمل محرراً بمجلة المصور الصادرة من دار الهلال منذ عام 1982. وترأّس تحرير صحف 'مصر اليوم' عام 1989 - 'مصر الفتاة' عام 1990 - جريدة 'الأحرار' اليومية عام 1994.
عمل مراسلاً بإذاعة مونت كارلو الدولية عام 1990. وكذلك جريدة الشعب التي ساعد الأمن على إغلاقها ويقدم حاليا برنامج (منتهى الصراحة) على قناة الحياة 2.

الدور السياسي
يعتبر مصطفى بكري أحد أبرز الرموز السياسية المعاصرة. حيث بدأت رحلته من فترة السبعينيات عضواً باللجنة المركزية بمنظمة الشباب الاشتراكي وانتخب. ثم المساهمة منبر اليسار في عام 1976 وعاصر الأحوال السياسية وقتها مثل الانتفاضة الشعبية عام 1977 واعتقل فيها. وبدأ طريقه إلى البرلمان منذ عام 1990 إلا أنه لم يكتب له النجاح إلا عام 2005 وكان أحد النواب الذين تصدوا للفساد مثل: قضية حديد الدخيلة والضرائب التي لم تسدد، قضية العلاج على نفقة الدولة للوزراء وأُسرِهم دون وجه حق وقيام المتحدث الرسمي لرئاسة الوزراء بالإعلان عن زواج أحمد نظيف رئيس الوزراء وقتها بطريقة أشبه بزواج العائلات الملكية !. بالإضافة إلى العديد من طلبات الإحاطة والاستجوابات الأخرى.

مما دفع أعضاء الحزب الوطني المنحل في يونيو 2010 وبإيعاز من أحمد عز للإطاحة به من البرلمان. صدر قانون الدوائر الانتخابية والذي قام بإلغاء دائرته الإنتخابية وضمها إلى دائرة الصف في واقعة وصفها بعض السياسيون بالمهزلة حيث تم تعديل القانون والتصويت عليه في أقل من 3 دقائق فقط. وهو ما أثار استياء بكري وإعلانه عن الإضراب في مجلس الشعب
ولكن بعد قيام ثورة 25 من يناير وتنحي مبارك أعلن المجلس الأعلى للقوات المسلحة في 13 فبراير 2011 حل مجلسي الشعب والشورى وتعطيل العمل بدستور 1971 م واستطاع بكري أن يربح في انتخابات مجلس الشعب 2011.

انتمائاته
يعتبر مصطفى بكري وفقا لترشيحاته في الانتخابات البرلمانية «نائبا مستقلا». أي لا يتبع أي حزب أو نشاط سياسي.
ورغم عدم انتمائه إلى أي حزب سياسي حتي الآن. إلا أن أفكاره السياسية تميل إلى الفكر الناصري التي نشأ عليه.

انتخابات مجلس الشعب
ترشح في انتخابات مجلس الشعب في عامي 1995 و 2000 ولكنه لم ينجح إلا في عام 2005 وفاز بمقعد الفئات عن دائرة 15 مايو والتبين. في انتخابات 2010 ترشح لمجلس الشعب عن الدائرة الأولى حلوان مقعد الفئات.. وكانت المنافسة حامية وبين مرشح الحزب الوطني الوزير سيد مشعل وزير الإنتاج الحربي والتي أعلنت النتائج فوز الأخير بالتلاعب والتزوير حيث فاز الوزير المرشح برغم تقدم بكري عليه بستة آلاف صوت

بعد تعديل قانون الحقوق السياسية لكي يتم العمل بالنظام المختلط (القائمة النسبية والفردية) أعلن مصطفى بكري ترشيحه في الانتخابات عن دائرة جنوب القاهرة عن مقعد الفئات فردي (المعادي، البساتين، حلوان، 15 مايو، التبين) وأعلنت النتائج بفوز بكري بواقع 374 ألف صوت وبفرق شاسع عن أقرب منافسية ليعود بكري من جديد إلى البرلمان.

اعتقالاته
تم القبض عليه في مظاهرات يناير 1977، وتم القبض عليه بسبب قيامه بقيادة مظاهرة عام 1980 ضد التطبيع مع إسرائيل ـ ألقي القبض عليه في أحداث سبتمبر 1981 ـ ألقي القبض عليه في قضية نشر عام 1994 ـ ألقي القبض عليه في قضية نشر عام 2003.

الأحكام
حصلت الإعلامية جيهان سليمان على حكم ضده بإيقاف برنامجه «منتهى الصراحة» الذي كان يقدمه مصطفى بكري على قناة الحياة. وكانت جيهان سليمان حصلت على قرار محكمه عاجل بإيقاف برنامج مصطفى بكري نهائيا بعدما قامت برفع القضية رقم 932 لسنة 2012 ضده وضد برنامجه الذي كان يلقي أخبار كاذبة عن المذيعة ويمهد لتداولها وذلك قصاصا منها بعدما فتحت ملف أمواله وقصوره في صوت الأمة وميدان التحرير.

ويكليكس
 نشر موقع ويكليكس رسالة تفيد أن السفير السعودي في القاهرة، بعث برسالة لوزير خارجية السعودية، تفيد أن الإعلامي المصري مصطفى بكري زاره في مكتبه وطلب منه تمويلًا لتحويل جريدته إلى يومية، وتشكيل حزب سياسي وإنشاء قناة فضائية لمواجهة الخطر الإيراني، ووصفت الوثيقة بأن بكري هو من المقربين من «المجلس الأعلى للقوات المسلحة».

مؤلفاته
أصدر العديد من المؤلفات منها (الإرهاب الصهيوني)، (معركة 1956)، (كلمات في الزمن الصعب)، (فضفضة)، (العراق: المؤامرة - الخيانة - الاحتلال)، (لحظات فاصلة.. غزة - أريحا)، (الأوراق السرية)، (مخاطر السوق الشرق أوسطية)، (الفوضى الخلاقة أم الفوضى المدمرة).. وغيرها من الكتب.

جوائزه
حصل على العديد من جوائز التفوق من نقابة الصحفيين كما اختاره المنتدى العربي في بيروت شخصية العام لسنة 2004 وأقيم له مهرجان احتفالي كبير حضرته الأحزاب والقوى اللبنانية والعربية.

برامجه
قدم برنامج على قناة الساعة والتي تم إغلاقها - وعرض فيه أهم القضايا في الوطن العربي والقطر المصري ثم قدم برنامج (منتهى الصراحة) على قناة الحياة 2.
يعرض الآن برنامج حقائق وأسرار على شاشة صدى البلد.

مصادر
http://mostafabakry.com/cv.asp

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لمصطفي بكري
 المضابط الخاصة بمحمد مصطفى بكري محمد، موقع مجلس الشعب المصري

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من قنا (مدينة)
أعضاء المؤتمر القومي العربي
أعضاء مجلس الشعب المصري
أعضاء مجلس الشعب المصري 2005
أعضاء مجلس الشعب المصري 2012
أعضاء مجلس النواب المصري 2015
خريجو جامعة أسيوط
خريجو جامعة الزقازيق
رؤساء تحرير مصريون
سياسيون مصريون في القرن 21
صحفيون في القرن 20
كتاب وكاتبات مصريون
محررو صحف مصريون
مواليد 1375 هـ
مواليد 1956

مصطفى بكري


Susan Alva Fleming (February 19, 1908 – December 22, 2002) was an American actress and the wife of comic actor Harpo Marx and sister in law to Groucho, Chico, Zeppo and Gummo. Fleming was known as the "Girl with the Million Dollar Legs" for a role she played in the W. C. Fields film Million Dollar Legs (1932). Her big stage break, which led to her Hollywood career, was as a Ziegfeld girl, performing in Rio Rita.

Career

Fleming was from New York City and went to school in Forest Hills, Queens. After starring in the Ziegfeld Follies productions on Broadway, she started appearing in movies with The Ace of Cads, in which she appeared under the name Suzanne Fleming. One of her earliest film roles was a starring role in The Range Feud as Judy Walton, the love interest of John Wayne. Fleming combined her dancing and cinematic interests in the 1932 movie Million Dollar Legs, in which she played the daughter of W. C. Fields's character. As part of a publicity stunt for the film, her legs were insured for the eponymous million dollars.

Fleming was unhappy with Hollywood, stating in a 1995 interview that she found "nothing more boring than working on a movie... I hated it!".

Personal life
I first met Harpo at a party as is typical in Hollywood. I sat next to him and Fanny Brice. He had taken her to the party because he felt she would be entertaining, and he loved to be entertained.

At a dinner party held in the home of Samuel Goldwyn in 1932, Fleming was seated next to Harpo Marx and found him fascinating. Despite his silent persona in films, she found Marx to be "a warm, fun, darling man to talk to". She pursued him relentlessly, dating for four years and proposing marriage to him on three occasions before he accepted. She ended her Hollywood career when she married Marx on September 28, 1936. Fleming's wedding to Marx was revealed to the public when President of the United States Franklin D. Roosevelt sent the couple a telegram of congratulations in November. Marx had sent a thank you letter to Roosevelt in appreciation for a signed photograph of the President, in which Marx had stated that he was "in line for congratulations, too, having been married since September" in an unspecified "little town up North".

Fleming was happy to leave show business, serving as Marx's "valet" and raising their four children, whom they had adopted. In addition to his widespread interest in playing musical instruments, including his trademark harp, Fleming helped foster her husband's interest in painting; she would make elaborate frames for his paintings, as well as creating her own works of art. The two collected many artworks, which Fleming donated widely after her husband's death. In 1956, they moved to Rancho Mirage, California, with three out of the four other Marx Brothers; Gummo, Zeppo and Groucho building homes nearby.

Fleming became active in local community affairs, was the first woman on the board of College of the Desert and was elected to the Palm Springs Unified School District Board of Education.

Harpo Marx died at age 75 on September 28, 1964, their 28th wedding anniversary. Following his death, Fleming became more involved in local activities, including the local League of Women Voters. She became an advisory planning commissioner for Rancho Mirage, California, and headed an organization dedicated to preserving development on the fragile desert hillsides. She served a total of 18 years on the district board of education and ran and lost in a campaign for the California State Assembly. Honoring her contributions, a Golden Palm Star on the Palm Springs, California, Walk of Stars was dedicated to her in 2002.

In a 1981 decision later overruled by the United States Court of Appeals for the Second Circuit in a case brought by Fleming, federal judge William C. Conner ruled that the producers of A Day in Hollywood / A Night in the Ukraine had improperly used the Marx Brothers characters in their Broadway theatre production and that the publicity rights of the comedians, even after their deaths, overrode the First Amendment issues raised by the show's creators. In April 1980, Conner refused to issue a preliminary injunction and allowed producer Alexander H. Cohen to open the show as planned.

Death
Fleming outlived Marx by almost forty years during which she was an artist and activist in the Palm Springs area. She died at age 94 on December 22, 2002, of a heart attack at Eisenhower Medical Center in Rancho Mirage. She died on the same day as her close friend, Mary De Vithas, her brother-in-law Chico Marx's second wife.

Filmography

References

External links

1908 births
2002 deaths
20th-century American actresses
Actresses from New York City
Actresses from Palm Springs, California
American film actresses
American television actresses
Marx Brothers
People from Forest Hills, Queens
School board members in California
Ziegfeld girls

Susan Fleming


2. ŽNL Primorsko-goranska u sezoni 2018./19. predstavlja 2. stupanj županijske lige u Primorsko-goranskoj županiji, te ligu šestog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.
U ligi je sudjeluje 10 klubova.

Sudionici
 Gomirje
 Goranin Delnice
 Goranka Ravna Gora
 Lošinj (Mali Lošinj)
 Mrkopalj
 Polet Skrad
 Snježnik Gerovo
 Vrbovsko
 Zamet Rijeka
 Željezničar Moravice

Ljestvica

 ljestvica bez rezultata 1 utakmice

Rezultatska križaljka
''Ažurirano: 18. lipnja 2019.

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 2. ŽNL Primorsko-goranska

Vanjske poveznce
 nspgz.hr - Nogometni savez primorsko-goranske županije
 Grevagol - NS Rijeka
 sportcom.hr, 1.A/B ŽNL / 2. ŽNL Primorsko-goranska

Izvori

 rsssf.com, Hrvatska 2018./19., 2. ŽNL
 nspgz.hr, 2. ŽNL Primorsko-goranska - seniori
   grevagol-nsrijeka.com, GLASILO 2. ŽNL
 grevagol-nsrijeka.com, Raspored 2.ŽNL PGŽ 2018/19 jesenski dio: , objavljeno 12. kolovoza 2018., preuzeto 21. studenog 2018.
 sportcom.hr, 2. ŽNL: Goranin osvojio jesensku titulu, Lošinj osvojio najviše bodova, objavljeno 7. studenog 2018., pristupljeno 21. studenog 2018.
 nspgz.hr, ''DRUGA ŽUPANIJSKA NOGOMETNA LIGA - NATJECATELJSKA GODINA 2018./2019. - "Glasilo", br. 21 (18. kolo, ljestvuica), objavljeno 5. lipnja 2019., preuzeto 18. lipnja 2019.

2018-19
Primorsko-goranska-2

2. ŽNL Primorsko-goranska 2018./19.


Türk dilleri alfabeleri veya çağdaş Türk yazı dilleri alfabeleri çağdaş dönem Türk yazı dilleri için kullanılan çeşitli alfabelerdir. Uzun tarihî dönemler içinde kullanılmış olan Türk yazı sistemlerinin sonrasında, bazılarının terki, bazılarının devamı ile günümüzde kullanımda olmuşlardır.

Tarihî dönem alfabeleri

Uzak tarih

Türklerin en geniş ölçüde kullandığı yazı sistemleri Göktürk, Uygur, Arap, Latin ve Kiril alfabesidir. Türk dilinin tarihi sürecinde ticari, kültürel, dinî vb. sebeplerle bu dilin yazımında Göktürk, Mani, Soğut, Uygur, Brahmi, Tibet, Süryani, İbrani, Grek, Arap, Kiril, Latin asıllı alfabeler Türk diline çeşitli düzeyde uyarlanmış varyantlarıyla kullanılmıştır.

Yakın tarih
 Ortak Türkçe Alfabesi: 1930'lu yıllarda SSCB'de kullanıldı. Latin harfleri esaslıdır.
 Kuzeybatı-Tatar yazı dili:
 İske imlâ (Eski Yazı) (Arap harfleri ile)
 Yaña imlâ (Yeni Yazı) (Arap harfleri ile)
 Jaŋalif ("Yeni Alfabe", Latin harfleri ile)
 Osmanlı-Türkiye yazı dili:
 Osmanlı Türk alfabesi (ISO 639-2: ota  - 1500-1928)
 Güneydoğu-Uygur yazı dili:
 Çağatay alfabesi

1926'da Bakü'de toplanan Türkoloji Kongresi, tüm Türk dillerinin Latin alfabesi ile yazılması konusunda karar almıştır. 1929'lu yıllarda geliştirilen Ortak Türk Alfabesi, ufak farklılıklarla 1930'lu yıllarda Sovyetler Birliği'ndeki Türk halkları tarafından kullanılmaya başlanmıştır. Ancak, Türk cumhuriyetlerinin kullandıkları bu Latin esaslı alfabeler, 1938-40 yılları arasında yerlerini, Sovyet idaresinin baskısı ile Kiril alfabesinden geliştirilmiş olan ve her Türk yazı dilini birbirinden ayıran farklı alfabelere bırakmak zorunda kalmıştır. Bundan önce Türk halkları ortak alfabeleri ile birbirlerine yaklaşabilmişken, her Türk halkına diğerlerinden farklı bir Kiril alfabesi geliştirilmesi ile, aslında birbirlerine yakın olan bu dillerin zamanla farklılaşmaları sağlanmıştır.

Türkiye'de Yeni Türk alfabesi, Latin harfleri temel alınarak, 1 Kasım 1928 gün ve 1353 sayılı yasayla tespit ve kabul edilmiştir. Bu kanuna göre, Yeni Türk alfabesinde 29 harf bulunur. Alfabeyi oluşturan büyük ve küçük harfler, sırasıyla aşağıdaki biçimde yazılır.

Çağdaş dönem alfabeleri
 Azerbaycan alfabesi (Azərbaycan əlifbası)
 Başkurt alfabesi (Башҡорт алфавиты)
 Gagavuz alfabesi (Gagauz alfaviti)
 Kazak alfabesi (Қазақ әліпбиі)
 Kırgız alfabesi (Қыргыз алфавити)
 Özbek alfabesi (Oʻzbek yozuvi)
 Tatar alfabesi (Tatar əlifbası, Татар әлифбасы)
 Türk alfabesi (Türk alfabesi)
 Türkmen alfabesi (Türkmen elipbiýi)
 Uygur alfabesi
 Uygur Arap Yazısı UEY, (ئۇيغۇر ئەرەب يېزىقى)
 Uygur Pinyin yazısı UPNY, (Uyƣur Yengi Yeziⱪi)
 Uygur Kiril alfabesi USY, (Уйғур Сирил Йезиқи)
 Uygur Latin Yazısı ULY, (Uygur Latin Yëziqi)
 Yakut/Saha alfabesi (Саха алпабыыта)

Türk alfabelerinde ortaklaşma
1989 yılında Sovyetler birliğinin yıkılmasından sonra 1991 yılında Azerbaycan'da Latin alfabesine dönülmesine karar verilmiştir. Azerbaycan'da kullanıma giren bu yeni alfabe Türkiye'deki Latin alfabesinde bulunmayan ə (/e/ benzeri), x (hırıltılı /h/) ve q (kalın /g/) harflerini içerir. Bu ek harfler Azerbaycan Türkçesine has olan sesleri yazmak için geliştirilmiştir.

30 Ekim 1992 tarihinde Ankara'da Orta Asya Türk Cumhuriyetleri Toplantısı yapılmıştır. Bu toplantıda Türk cumhuriyetlerinin Türkiye'de kullanılan Türk alfabesine uyum sağlamaları kararı alınmıştır. Ayrıca Azerbaycan, Kazakistan, Kırgızistan, Türkmenistan ve Özbekistan'ın 2005 yılına kadar kendi resmî Türk dilleri için bir Türkçe Latin alfabesi kullanmaya başlayacakları konusunda anlaşılmıştır. Azınlık olarak yabancı yönetim altında yaşayan Türk halklarının (özellikle Suriye, Irak, İran ve Rusya'da) Türk-Latin alfabesine geçişleri için 2010 yılına kadar bir süre verilmiştir.

Aynı yılda, Aralık ayının 22'sinde Azerbaycan devleti Türkçeyi tek resmî dil olarak ve Latin alfabesini kabul etmiştir. Azerbaycan'da kullanılan bu Latin alfabesi İran'da yaşayan milyonlarca Azerbaycan Türkü tarafından da kullanılmaya başlanmıştır. Böylece (resmî olmayarak) İran'da da Türkçe artık Latin alfabesi ile yazılmaya başlamıştır. İran devletinin aslında rahatsız olduğu ama önleyemediği bu gelişme, daha da ilerlemektedir; mesela "Varlık" gazetesi 1994'ten beri "Ortak Türk Alfabesi" ile basılır. Bu alfabe Türkiye'de "Öz alfabe" olarak adlandırılır. Orta Asya'da geliştirilmiş olan bütün Latin alfabeleri bu alfabeden kaynaklanır. Özbekistan ve Türkmenistan da alfabelerini bundan türetmişler; ama Türkiye'nin Orta Asya'da nüfuzunun artmasına engel olmak amacıyla sonradan apayrı alfabeler geliştirmişlerdir.

2000 yılında Rus parlamentosu, Rusya Federasyonu içerisinde Kiril alfabesinden başka bir alfabe kullanılmayacağını açıklayınca, buna tepki olarak Tataristan Özerk Cumhuriyeti'nde hemen bir Türkçe Latin alfabesi kullanıma alınmıştır.

Türk Cumhuriyetleri Alfabeleri, eski Sovyetler Birliği içindeki Türk topluluklarının Kiril alfabesi ve diğer bazı Türk topluluklarının (örneğin Uygurların, İran Türklerinin) kullandığı Arap alfabesi ve bunun dışında genel olarak pek çok Türk devletinde ve özerk cumhuriyetinde (örneğin Gagavuzlarda) kullanılan Latin alfabelerini ifade etmek için kullanılan bir tabirdir. Günümüzde alfabe çalışmaları dikkate alındığında Türk cumhuriyetlerinde Latin esaslı alfabeye geçiş yönünde gelişmeler yaşanmaktadır. Örneğin Azerbaycan, Türkiye'deki Türk alfabesini temel alan bir sistemi kabul etmiştir. Türkiye Cumhuriyeti alfabesinin üzerine üç tane harf (yeni ses değerleri) ekleyerek kendi alfabelerini oluşturmuşlardır.

Ortak Türkçe alfabesi

Türk Devletleri Teşkilâtı, Türk cumhuriyetlerinin alfabelerine Q, X, W, Ň, Ä harflerinin eklenmesini ortak karar olarak kabul etmiştir. Bu karar uygulandığı takdirde (inceltme ve vurgu işaretli harfler hariç) 34 harfli bir alfabe Türk dünyasının önemli bir bölümünde en azından protokolde yürürlüğe girmiş olacaktır.

 Ünlü harflerin ince biçimleri inceltme imi ile gösterilir: Â, Ê, Î, Ô, Û.
 Ünlü harflerin uzun biçimleri vurgu imi ile gösterilir:  Á, É, Í, Ó, Ú.

Alfabelerin karşılaştırılması
Latinizasyon (Romanizasyon) tabiri genel olarak Latin alfabesi dışındaki ses sistemlerinin Latin alfabesine çevrilmesini ifade eder.

Kiril-Latin alfabesi karşılığı

Arap-Latin alfabesi karşılığı

Alfabeler
 «Jeni Jol» (Azerbaycan, 1922-1929):
 Аа, Bb, Сс, Çç, Dd, Ее, Əə, Ff, Gg, Ƣƣ, Нh, Xx, İi, Jj, Kk, Qq, Ll, Mm, Nn, Oo, Ɵɵ, Pp, Rr, Ss, Şş, Tt, Uu, Yy, Vv, Zz, Ƶƶ, Ьь
 «Caññı Karaçaj-Malqar Elible» (Karaçay-Malkar, 1924-1940)
 Aа, Bʙ, Сс, Çç, Dd, Ее, Ff, Gg, Ƣƣ, Нh, Xx, İi, Jj, Kk, Ll, Mm, Nn, Ņᶇ, Oo, Œœ, Pp, Qq, Rr, Ss, Šš, Tt, Uu, Vv, Xx, Yy, Zz, Ƶƶ, Ьь
 «Caññı Malxar Alifbi» (Karaçay-Malkar, Alternatif)
 Аа, Bʙ, Сс, Çç, Dd, Ее, Ff, Gg, Ƣƣ, Нh, Xx, İi, Jj, Kk, Qq, Ll, Mm, Nn, Ņᶇ, Oo, Ɵɵ, Pp, Rr, Ss, Šš, Tt, Uu, Vv, Yy, Zz, Ьь
 «Birleşik Türk Əlifbası» (Ortak Alfabe, 1929-1939):
 Аа, Bb, Сс, Çç, Dd, Ее, Əə, Ff, Gg, Ƣƣ, Нh, Xx, İi, Jj, Kk, Qq, Ll, Mm, Nn, Oo, Ɵɵ, Pp, Rr, Ss, Şş, Tt, Uu, Yy, Vv, Zz, Ьь
 «Jañalif» (Tatar, 1929-1939)
 Аа, Bb, Сс, Çç, Dd, Ее, Əə, Ff, Gg, Ƣƣ, Нh, Xx, İi, Jj, Kk, Qq, Ll, Mm, Nn, Ņᶇ, Oo, Ɵɵ, Pp, Rr, Ss, Şş, Tt, Uu, Ƴƴ, Vv, Ww, Zz, Ьь
 «Yeni Türk Älifbası» (Azerbaiycan, 1991-1992):
 Аа, Ää (Əə), Bb, Сс, Çç, Dd, Ее, Ff, Gg, Ğğ, Нh, Xx, Iı, İi, Kk, Qq, Ll, Mm, Nn, Oo, Öö, Pp, Rr, Ss, Şş, Tt, Uu, Üü, Vv, Yy, Zz
 «Yañi Tatar Älifbası» (Tatar-2002)
 Аа, Ää, Bb, Сс, Çç, Dd, Ее, Ff, Gg, Ğğ, Нh, Xx, Iı, İi, Íí, Jj, Kk, Qq, Ll, Mm, Nn, Ññ, Oo, Öö, Pp, Rr, Ss, Şş, Tt, Uu, Üü, Vv, Ww, Yy, Zz
 «Yañi Başqırt Əlifbası» (Başkurt-2002)
 Аа, Bb, Сс, Çç, Dd, Ее, Əə, Ff, Gg, Ğğ, Нh, Xx, Iı, İi, Íí, Jj, Kk, Qq, Ll, Mm, Nn, Ññ, Oo, Öö, Pp, Rr, Ss, Şş, Tt, Uu, Üü, Vv, Ww, Yy, Zz, Źź

Harfler ve ses değerleri
Günümüzde var olan alfabelerden yararlanılarak belirli bir seviyede ayrıntılar tespit edilebilmiştir. Türkiye'de ve diğer Türk devletlerinde kullanılan harflerden başlıcaları şu şekildedir:

 X: Tatarcada ve Azericede kullanılır. Boğazdan gelen gırtlaksı, hafif boğumlu bir H sesidir. Türkçedeki Xalı (Halı), Xala (Hala), Xoroz (Horoz) sözcüklerinin bu harfle yazılması doğru ses değerlerine örnek teşkil eder. Bazı dillerde normal H sesinden biraz daha sert ve hırıltılıdır. H sesi hiçbir engele takılmadan çıkarken, bu ses boğazın üst kısmında titreşir.  Arapçadaki Hı (خ) harfidir. Azericenin resmî  harflerinden birisidir. İç ve Doğu Anadolu ağızlarında sıklıkla rastlanır. Örneğin: Baxmax (Bakmak) fiilinin okunuşu Baḥmaḥ şeklindedir ancak kelimenin içindeki h harfleri gırtlaktan ve hırıltılı olarak çıkartılır. Çaxmax (Çaḥmaḥ; Çakmak), Yanmax (Yanmaḥ; Yanmak)… Bu sesin Türkçedeki kullanımında çoğu zaman birbirlerine çok yakın kaynaklardan çıkan Arapçadaki Ha (ح) harfi ile olan farkı  ortadan kalkmıştır (Ⱨ, Ḩ).
Ⱨ veya Ḩ: Arapçadaki Ha (ح) harfidir. Boğazdan gelen gırtlaksı bir H sesidir. Normal H sesinden biraz daha kalın, boğumlu ve hırıltılıdır. H sesi hiçbir engele takılmadan çıkarken, bu ses boğazın orta kısmında titreşir.  Örneğin: Maⱨrem (Mahrem)...  Bu sese en uygun örneklerden birisi de Ⱨacı (Hacı) sözcüğüdür. Anadolu Türkçesinin halk ağzındaki ve Azericedeki kullanımında Arapçadaki Hı (خ) harfi ile olan farkı çoğu zaman ortadan kalkmıştır (X).
 Q: Tatarca'da ve Azerice'de kullanılır. Anadolu Türkçesindeki gırtlağa yakın olarak çıkarılan kalın K harfini gösterir. Örneğin: Qomşu (Komşu)... Bazı Türki dillerde ise yine kalın K sesine yakın olarak gırtlaktan çıkarılan kalın bir G sesini karşılar. Başkurtça'daki Ҡалын (Kalın) sözcüğünün çevirisi Qalın olarak yapılır ve okunuşu (Kalın/Galın) biçimindedir. Baştaki K veya G sesi gırtlaktan ve kalın bir tonla söylenir. İç Anadolu ve Doğu Anadolu ağızlarında yaygın olarak kullanılır. Azeri Türkçesinin resmî  harflerinden birisidir. Bu dilde Arapçadaki Kaf (ق) harfi ile karşılanır. Örneğin: Qadın (Kadın) sözcüğünün okunuşu "Gadın" şeklindedir. Baştaki G sesi gırtlaktan ve kalın bir tonla söylenir. (Kimi lehçelerde ise ve bu sese oldukça yakın olan kalın gırtlaksı bir K sesi olarak okunur ve söylenir.) Arapçada bulunmayan bir ses ve harf olan üç noktalı ڨ harfi, yüzyıllarca Osmanlı Devleti tarafından yönetilmiş olan Mağrip (Cezayir ve Tunus) Arapçasında kullanılır.
 Ⱪ veya Ķ: Türkî Kiril alfabelerinde yer alır (Қ). Gırtlaktan çıkan ve Q sesine oldukça yakın olan kalın bir K sesi olarak okunur ve söylenir. Örneğin: Ķurt, Ķoyun, Ķardaş (Kardeş). K sesleri gırtlaktan ve kalın olarak çıkarılır. Kazakça Қасқыр (Ⱪasⱪır: Kurt), Қой (Ⱪoy: Koyun) sözcüklerinde olduğu gibi. Bu sözcüklerdeki K sesleri gırtlaktan ve kalın olarak çıkarılır. Pek çok dilde bu ses de Arapçadaki Kaf (ق) harfi ile karşılanır. Türkçedeki İnceltme İmi ile yazılan bazı sözcüklerin okunuşunda aslında K harfinin de incelmesi söz konusudur. Örneğin: Ⱪar ve Kâr... Pek çok lehçe ve şivede Q sesine dönüşmüştür. Örneğin: Qayın (Kayın)… Ayrıca Mağrip (Tunus ve Cezayir) Arapçasında kalın K sesini göstermek için noktasız Kaf (ٯ) harfi kullanılır.
ق harfi aslında şive veya lehçeye dayalı aksana bağlı olarak birbirine dönüşebilen iki sesi birden içerir:
ٯ (Noktasız Kaf): Gırtlaktan çıkan kalın bir K sesidir.
ڨ (Üç noktalı Kaf): Gırtlaktan çıkan kalın bir G sesidir.
 Aynı kaynağa yakın olarak çıkarılan ح (Ⱨ) ve ٯ (Ⱪ) harfleri Türkçede, kendilerine yakın olan diğer seslerden ayrımları en zor yapılan harfler arasındadır. Çünkü hem ses değeri hem de çıktıkları kaynak açısından bakıldığında normal biçimleri ile kalın biçimleri arasında bir yerde duran bu harfler sıklıkla iki yöne doğru kayarak kendilerine yakın seslerden farkları Türkçede ortadan kalkar.
H-Ⱨ-X (Arapça: خ-ح-ه) sıralamasında ortadaki Ⱨ harfi ya normal H'ya ya da kalın hırıltılı X'ya dönüşerek Türkçedeki ayırımı son derece zorlaşır.
K-Ⱪ-Q (Arapça: ق-ٯ-ك) sıralamasında ortadaki Ⱪ harfi ya normal K'ya ya da kalın bir G sesi olan Q'ya dönüşerek Türkçedeki ayırımı son derece zorlaşır.
Ģ: Ortak Türk alfabesinde Ƣ biçimiyle yer alır. "Yumuşak-G" (Ğ) harfine benzer ama sert ve hırıltılıdır (Kiril Ӷ, Ghe). Almanların gırtlaktan çıkan R harfinin taşıdığı ses değerine benzer (Ř). Arapçadaki Gayın (غ) harfidir. Batı Anadolu Türkçesinde Ğ sesine dönüşmüştür, ancak Türkiye'nin doğu bölgelerinde yaygındır. Örneğin: Doƣan (Doģan). Buradaki Ğ hırıltılı olarak söylenir. Bu nedenle Yumuşak Ğ harfinini aksine Arapçada kelime başında da yer alabilir. Mesela: Ģayb (Ƣayb)... Bazı dillerde, örneğin Gagavuzca ve Kırgızca'da Ğ harfi sesli harflerin art arda iki kere yazılmasıyla -gizli olarak- elde edilir. Örneğin: Uur (Uğur).
Ň veya Ñ: Tatarca'da, Türkmencede kullanılır. Genizden çıkarılan N ve G karışımı bir sestir. Bazen de NĞ/NY olarak öngörülür (Ņ). Pek çok ağızda N veya Ğ sesine dönüşmüştür. Osmanlıca'daki üç noktalı Kaf-ı Nûni (ڭ) harfinin karşılığıdır. Örneğin: İç Anadolu'da, özellikle Sivas yöresinde Saňa, Baňa, Deňiz sözcükleri. Pek çok kaynakta Tengri veya Tengiz olarak yazılan sözcükler aslında Teñri ve Teñiz şeklinde okunur.
 W: Tatarcada ve Türkmencede kullanılır. Açık bir V harfidir. Klasik V sesinden kesinlikle farklıdır. V harfinde dudaklar birbirine değerken, bu seste (W harfinde) tıpkı U sesinde olduğu gibi dudakların birbirine değmesi söz konusu değildir. Arapçadaki Vav (و) ve batı dillerindeki w sesi başlıca örneklerdir. Örneğin: Dawul (Davul), Hawlu (Havlu),Yawaş (Yavaş).
Ț: Gagavuzcada ve Moğolcada kullanılır. Türkçede bulunmayan sert bir T harfidir. TS (ʦ: T+S) olarak da seslendirilir. Moğolcada ve Rusçada, Slav dillerinde, ayrıca Kiril alfabesini kullanan pek çok dilde Ç harfinin türevi olan bir sestir (Kiril Ц, Tse). Bu harfin ses değerini en güzel gösteren sözcüklerden birisi Gagavuzcadaki Soţial şeklinde yazılan  (Sosyal, "Sotsyal" gibi okunur) kelimesidir. Gagavuzcada ve diğer Türk dillerinde Slav kökenli kelimelerde yer alır (Örneğin: Prezentaţiya, Redakţiya). Ancak öz Moğolca sözcüklerde de sık sık kullanılır. Örneğin: Moğolcadaki Ţag sözcüğü (Çağ, "Tsag" okunur), Ţeţeg (Çiçek, "Tsetseg" gibi okunur).  Belarus'da yaşayan Lipka Tatarlarının alfabesinde ise TS sesini tam olarak karşılamak için  şeklinde bir harf üretilmiştir. Kazaklar ve Kırgızlarla birlikte yaşayan Çin kökeli Dungan halkı Sad harfinden biraz daha farklı olan ama yakın kaynaklardan çıkan bu sesi gösterebilmek için ڞ harfini kullanmıştır.
Ḑ: Ses olarak Abhazcada, Bulgarcada ve Macarcada yer alır. Türkçede bulunmayan sert bir D harfidir. DZ (ʣ: D+Z) olarak da seslendirilir. Slav dillerinde, ayrıca Kiril alfabesini kullanan bazı dillerde J harfinin türevi olan bir sestir (Kiril Ӡ, Dze). Gagavuzların da kullandığı Moldova alfabesinde (ve birebir aynı olan Rumen alfabesinde) resmî  olmayan harfler arasındadır. Bu dillerdeki eski metinlerde birebir Noktalı D biçimiyle (Ḑ) rastlanır. Günümüzde ise genelde bu harfin arkasından gelen bir Z ile birlikte kullanılır. Örneğin Macarcadaki Bodza (Boḑa: Mürver Meyvesi). Bazı alfabelerde ise Arapçadakinden biraz daha farklı olan ama yakın kaynaklardan çıkan bir DZ sesini göstermek için ڏ harfi kullanılmıştır. Belarus'da yaşayan Lipka Tatarlarının alfabesinde ise bu sesi tam olarak karşılamak için  şeklinde bir harf üretilmiştir.
Türkçede bulunmayan vurgulu (empatik) harflere yabancı kökenli kelimelerde rastlanır (Ḋ, Ż, Ṫ, Ṡ).
Ṡ: Arapçadaki Sad/Tsad (ص) harfini karşılar. Örneğin: Ṡadaka, Ṡahib, Ṡabun, Huṡuṡ.
Ḋ: Arapçadaki Dad/Zad (ض) harfini karşılar. Örneğin: Ramaḋan, Kaḋı, Kaḋa, Ḋarb, Ḋarbe, Arḋ.
Ṫ: Arapçadaki Tı (ط) harfini karşılar. Arapçada bu harf Türkçede bulunmayan D ve T arası bir sesi gösterir. Örneğin: Ṫarık, Ṫarikat...
Ż: Arapçadaki Zı (ظ) harfini karşılar. Arapçada bu harf Türkçede bulunmayan Z ve S arası vızıltılı bir sesi gösterir. Örneğin: Żan, Żafer...
Türkçe'de bulunmayan peltek harflere yabancı kökenli kelimelerde rastlanır (D̃, Z̃, T̃, S̃).
Ť: Peltek T sesidir. Arapçadan gelen bazı sözcüklerde kullanılır (ث). Ancak peltek harfler Başkurt dilinde de bulunur. Arapçadaki T sesinin peltek biçimidir. Aslında peltek S sesi ile aynıdır. Her iki peltek ses de (T̃ ve S̃)  dilin dişlerin arasına değdirilmesiyle çıkarıldığı için aralarındaki farkı anlamak mümkün değildir ve hatta böyle bir fark yoktur. Örneğin: Es̃er... Başkurt Kiril Alfabesinde "Ҫ" harfi ile gösterilir.
Ď: Peltek D sesidir. Arapçadan gelen bazı sözcüklerde kullanılır (ذ). Ancak peltek harfler Başkurt dilinde de bulunur. Arapçadaki D sesinin peltek biçimidir. Aslında Peltek Z sesi ile aynıdır. Her iki peltek ses de (D̃ ve Z̃) dilin dişlerin arasına değdirilmesiyle çıkarıldığı için aralarındaki farkı anlamak mümkün değildir ve hatta böyle bir fark yoktur. Örneğin: Z̃eka...  Başkurt Kiril Alfabesinde "Ҙ" harfi ile gösterilir.
Ž: Türkmencede ve Boşnakçada kullanılır. Türkçedeki J sesini karşılar. Örneğin: Žale (Jale). Arapçanın romanizasyonunda ise Peltek Z (ذ: Zal) harfini gösterir. Örneğin: Žat, Žemin, Ževk...
Š: Boşnakçada ve Çuvaşçada kullanılır. Türkçedeki Ş harfini karşılar. Örneğin: Šećer (Şeker, "Şeçer" okunur). Arapçanın romanizasyonunda ise Peltek S (ﺙ: Se) harfini gösterir. Örneğin: Ševab, Kešir, Šaniye...
Č: Boşnakçada yer alır ve özellikle Türkçeden geçen kelimelerin yazımında kullanılır. Türkçedeki Ç sesi karşılığında kullanılır. Örneğin: Čanak (Çanak). Kiril alfabelerinin latinizasyonunda Türkçedeki J sesini göstermek için de kullanılır. Örneğin: Čilet, Čandarma, Ečder...
Ĵ :Uniform Türk Alfabesinde kullanılır ve Türkçedeki Y sesini karşılar. Örneğin: Ĵol (Yol), Aǰaz (Ayaz).
 Y: Bu harf pek çok dilde Türkçedeki "I" sesine denk düşer. Örneğin: Kyrgyz (Kırgız okunur). Bu durumda Türkçedeki İ sesi ise Ÿ olarak da gösterilir. Örneğin: Ÿkÿ (İki).
Ⱬ veya Z̦: Türkçedeki J sesidir. Uygur Türkleri tarafından da kullanılmakta olan, Pinyin adı verilen ve Çinceyi Latin alfabesine çevirmekte kullanılan sistemin Uygur alfabesine uyarlanmış biçiminde Türkçedeki J sesini karşılar.
 Â: Türkçede kullanılır. Hafif uzun, ince bir a sesidir. Kural olarak bu inceliğin tam olarak sağlanabilmesi için biraz uzatılması gerekir. Örneğin:  Kâr, Hâlâ, Kâzım, Nâzım,  Âlem, Kâğıt…
 Û: Türkçede kullanılır. Hafif uzatılarak okunan ince bir u sesidir. Doğru kullanım için kural olarak biraz uzatılması gerekir. Örneğin: Sükûnet, Mûris, Mûzip, Sûni…
 Î: Türkçede kullanılır. Uzatılarak okunan ince bir i sesidir. Kullanımda İ harfindeki noktanın üzerine işâret koyulması çift noktalama gerektirdiğinden yalnızca düzeltme imi kullanılır, nokta düşer. Örneğin: Millî, Dînî, Çîdem, Dîdem, Îzan, Mîde...
 Ê: Gagavuzcada kullanılır. Uzatılarak okunan ince bir e sesidir. Bu harfe Kürtçe ve Zazaca kelimelerde yine yoğun olarak rastlanır. Türkçede sadece birkaç kelimede mevcut olduğu için kullanımı öngörülmemiştir. Ancak yine de dilimizdeki bir iki kelimenin okunuşu ile bir fikir edinmemiz mümkündür. Örneğin: Mêmur, Poêtika, Nêyzen, Têlif...
 Ô: Uzatılarak okunan ince bir o sesidir. Normal O sesinden farklıdır. Türkçede sadece birkaç kelimede mevcut olduğu için kullanımı öngörülmemiştir.  Örneğin: Bôlero, Âlô, Lôkman... (Aslında bu kelimelerin tamamındaki L harfleri dilin ucunun damağa doğru çekilmesiyle çıkarılan ve normal L sesine göre biraz daha ince olan bir sesi gösterir: Ḽâℓ̗  , Rôℓ̗  , Gôℓ̗ ...)
 İnceltme İşareti, sesli harfleri incelttiği gibi aslında kalın sessiz harfleri de gizli olarak inceltir. Özellikle L harflerinde bu durum çok belirgindir. Örneğin: Ḽânet, Ḽaℓe, Hâℓ̗â, Hâℓ̗...
 Ɵ: Uniform Türk Alfabesi içerisinde yer alır. Türkçedeki ö sesidir. Örneğin: Sɵnmek (Sönmek), Dɵnmek  (Dönmek).
 Ä ve Ə: Azericede, Tatarcada, Gagavuzcada ve Türkmencede kullanılır. Kısa, kapalı, gırtlaktan gelen ve sert bir E harfidir. Normal E harfine göre daha kısa ve serttir. Ayrıca A ve E arası bir ses olarak öngörülür (Æ). Ses ve harf karşılığı olarak Arapçada ve Almancada da bulunur. Türkçede normal e sesinden tam olarak ayırt edilebilmesi günümüzde çok zordur. Azericede yoğun olarak kullanılır. İnce bir harf olduğu halde kalın uyumludur. Bu harfi içeren sözcüklerin aslında Büyük Ünlü Uyumuna uymadığı hâlde kulağı tırmalamıyor olması bu nedenledir. Örneğin: İncä/İncə. Türkçede Selçuk ismi diğer Türk dillerinde "Sälçuk / Səlcuk" olarak, Akçe sözcüğü ise "Akçä / Akçə" olarak yazılır. Türkçede her ikisi de "Ben" olarak yazılan Bän (Azerice: Mən, 1. Tekil Şahıs Zamiri) ve Ben (Azerice: Ben, Deri Kabartısı) sözcükleri birbirinden farklı anlamlar içerir ve ses değerleri de farklıdır. Ə harfi kimi latin alfabelerinde, özellikle  el yazılarında Эə biçiminde de kullanılır. Örnekler: Ämäk/Эmək/Əmək (Emek), Ämir/Эmir/Əmir (Emir), Äsas/Əsas/Эsas (Esas), Sämär/Səmər (Semer)...
Ë: Türkçede günümüzde kullanılmayan İ-E arasında seslendirilen bir harftir. Bu ses Rusçada bulunur (Kiril: Є) ve bu dilde sıklıkla kullanılır. Bu harfe İe (Ye) adı verilir ve çevirilerde bu ses değerleri ile gösterilir, ancak bu kesinlikle doğru bir yaklaşım değildir. Çünkü bu harf art arda gelen İ ve E seslerini ifade etmez. Tamamen İ-E arası farklı bir sestir. Anadolu Türkçesinde ise gerçekte mevcut olan ancak ölü bir ses olduğu bile söylenebilir. Rusçada ise yoğun olarak kullanılan ve açık olarak işitilen bir harftir. Ancak Türkçedeki gibi kaynaşan harflerin arasında değil, herhangi bir koşula bağlı olmadan ortaya çıkan ve Ruslar tarafından diğer seslerden rahatlıkla ayırt edilebilen belirgin bir sestir. Bu sese Türkçede verilebilecek örnekler ise El (organ) ve Ël (yurt) sözcüklerinin arasındaki farktır. Ël sözcüğü zamanla "İl" biçimine dönüşmüştür. Türkmenëli, Kırklarëli, Tuncëli...
Önemli Açıklama-1: Latin Ë (E-Umlaut) harfinin ses değeri olarak kesinlikle Kiril Ё (Io) harfi ile hiçbir ilgisi yoktur. Tamamen bir şekil benzerliğidir. Latin Ë harfinin Kiril karşılığı kesin olarak Є harfidir.
Önemli Açıklama-2: Kiril Є (İe) harfinin ses değerinin kesinlikle Latin E harfi ile hiçbir ilgisi yoktur. Kiril Є harfinin Latin karşılığı Ë  harfidir.
Arapçada'ki Ayın (ع) ise gırtlaksı bir ses olup, kesinlikle sessiz bir harftir. Türkçede bu ses yoktur. Normal A sesi ile farkı ortadan kalkmıştır. Yeryüzündeki bazı dillerde "ayın" harf karşılığına benzer sesler Ă ile gösterilir. Türkçede ise Arapçadan gelen sözcüklerde çok nadiren kesme işareti ile kullanılır. Örneğin: Măruf (Ma'ruf).

El yazısında çizgili harfler
Orta-Çizgili harfler el yazısında zaman zaman kullanılmakla beraber bunların aslında ses değerleri açısından herhangi bir işlevi yoktur ve genellikle eşsesli kelimeleri ayırt etmekte veya bir el alışkanlığı olarak kullanılmaktadır. Çoğu zaman vurgulu ve kalın bir söyleyişi göstermeye yarar.

Đ: Türkçede yalnızca el yazısında eşsesli kelimeleri ayırmak için kimi zaman bu kullanıma rastlanır. Bu harfi içeren kelimelerin büyük bir kısmı halk ağzında D ile de karşılanabilen T sesini de ihtiva eder: Dolu (tam olma) ve Đolu (yağış şekli) sözcükleri arasındaki fark başka bir örnektir. Benzer biçimde Đon (giysi) ve Don (buzlanma) sözcükleri örnek olarak gösterilebilir... Bu sesin Türkçede yer aldığı başka bir kelime ise Arđ (Arka) sözcüğüdür. Kimi yörelerde Ard kimi yörelerde ise Art olarak telaffuz edilir.
Ƶ: Türkçede yalnızca el yazısında eşsesli kelimeleri ayırmak için kimi zaman bu kullanıma rastlanır. Vurgulu bir Z sesini içeren ses ayrımlarını gösterir. Örneğin: Ƶar ve Zar farkı. (Ortak Türk alfabesinde yer alır ve Türkçedeki J sesi karşılığında kullanılır.)

Diğer Örnekler: Ƀağ (bahçe) ve Bağ (düğüm), Ҟurt (yırtıcı) ve Kurt (larva), Ᵽas (oksitlenme) ve Pas (iletme), Roman (kitap) ve Ɍoman (millet adı) farkları...

Düzeltme işaretleri
 Düzeltme İmi (ˆ): Türkçede yalnızca sesli harflerin üzerine gelir. Harfin uzun okunmasını sağlar. Örneğin: Hala (babanın kızkardeşi) ve Hâlâ (şimdi, henüz).
 Vurgu İmi (´): Sağa yatık olarak kullanılır. Aslında sesli-sessiz bütün harflerin üzerine gelebilmesi mümkündür. Kimi zaman işaretli harf üzerinde bir duraksama veya hece bölünmesiyle ortaya çıkar. Türki dillerde iki işlevi vardır:
Vurgunun hangi hecede olduğunu işaretler. Bazen eşsesli kelimeleri birbirinden ayırmaya yarar. Meselâ, Rusçada ve Yunancada hemen her kelimede kullanılır, çünkü vurgunun hangi hecede yer aldığını göstermeye yarar. Böylece aynı yazılışa sâhip kelimeler de birbirinden ayrılabilir. Böyle bir vurgu uygulaması Türkçede pek mümkün değildir, çünkü hece vurgusu Türk dilinin yapısı gereği çok fazla değiştirilemez, başka heceye kaydırılamaz. Vurgunun değiştirilmesi ile kelimenin manası değişmez. Konuşma dilinde bunu ayırt edebilmek için özel bir çaba sarf edilmez. Bu nedenle de vurgunun ayrıca gösterilmesine gerek yoktur. Türki Kiril alfabelerinde Rusçadan gelen kelimelerde kullanılır.
Üzerinde bulunduğu harfin ses değerini vurgulayarak değiştiren bir işarettir. Seslerin (harflerin) aslında biraz uzatılmasını sağlar.

 Sessiz Harflerde: Sert ve vurgulu bir söyleyiş kazandırır. Ý Türkmen alfabesinde bir harf olarak bulunur ve Türkçedeki Y sesini karşılar. Çünkü işaretsiz yalın Y harfi pek çok dilde Türkçedeki I sesine denk düşer. (Kyrgyz: Kırgız gibi). Ć ise Boşnakçada yer alır ve Ç sesine yakın sert bir C sesi verir.  Yeni Başkurt Alfabesinde Ź harfi peltek Z sesini göstermek için kullanılır. Tüm sessiz harflere uygulamak mümkündür. Mesela; Ý, Ć, Ś, Ź, Ŕ, Ĺ, Ń, Ḱ, Ẃ, Ḿ, Ṕ harfleri gibi... Böylece aslında vurgu iminin birinci işlevi olan vurgulama sağlanmış olur. Örneğin: Hać (Hacc), Haḱ (Hakk)... Ayrıca sessiz harflerde bir duraksama yaptırır. Örneğin: Aý Han ve Ayhan sözcüklerinin okunuşlarındaki farklılıkta olduğu gibi. Ayrıca Eḱmek ve Ekmek sözcüklerinin okunuşlarındaki farklılıklar yine örnek olarak verilebilir. Anadolu Türkçesinde kesme işareti biçiminde yabancı dillerden -özellikle Arapçadan- gelen bazı kelimelerin aksanlı (duraklayarak) okunmasını sağlar. Burada asıl yapılan şey üzerine geldiği sessiz harfte bir duraklama sağlayıp, diğer heceye sesli harf ile başlamaktır. Örneğin: Kıt́a, Kuŕa, Meĺun... Türk alfabesinde bu kelimeleri bu biçimde yazabilmek için aksan işareti yerine, -belki de birbirlerine çok benzedikleri için- kesme işareti (') kullanılmıştır. Fakat Türkçede heceyi sessiz harfle bitirip sesli harfle başlamak Anadolu Türkçesinin yapısına uygun olmadığı için zaten söyleyişte de bu biçimler genelde tercih edilmez ve heceler kesintisiz düz okunur.
 Sesli Harflerde: Üzerine geldiği sesli harfin vurgulanarak (inceltilmeden) uzatılmasını sağlar. Mesela Tatar alfabesinde Í harfi uzatılan bir İ sesi verir. Türkçedeki sesli harflerle örnek verilecek olursa: Ánında, Bázen, Nádiren…
Á, É, Í, Ó, Ú: Bazı Türki alfabelerde ve Macarcada bulunan vurgulu sesli harflerdir. Vurgu işareti Macarcada sesli harfleri biraz uzatır. (Örneğin: Türkçedeki Hán'ım ve Hanım sözcüklerinin okunuşlarındaki farklılıkta olduğu gibi.)
Aksan İmi (ˋ): Sola yatık olarak kullanılır. Sözcüğün aksanlı olarak seslendirilmesine imkân tanır. Türkçede aksanlı okuyuş ancak bazı harflerin inceltilmesiyle mümkündür. Batı dillerinin aksine bu işareti Türkçede yalnızca sessiz harflerde kullanmak mümkündür. Daha çok diksiyona dayalı bir farklılığı gösterir.
Sessiz Harflerde: Türkçede fonetik gösterge olarak sessiz harflerde kullanılabilir.  K, G, L gibi harflerin inceltilmesini sağlar. Örneğin: Rüzg̀ar, Derg̀ah, Tezg̀ah, Yadig̀ar, G̀ah, Lal̀, Hal̀, Rol̀, Gol̀. Ancak bazı dillerde harfin ses değerini de değiştiren bir göstergedir. Türkçede ise yalnızca kelimelerdeki ses değerini göstermeye yarayan ve aslında etkisiz olan bir işarettir.
Sesli Harflerde: Aksanlı harflerin normalde, işaretsiz (yalın) biçimleriyle aralarında okunuş farklılığı bulunmaz. Yalnızca kelimenin ses değerindeki bir değişikliği gösterir. Ya da yöresel söyleyiş farklılıkları bu duruma neden olur. Buna karşın Avrupa dillerindeki kimi örneklerde ölü sesli harflerin gösterilmesine yarar. Örneğin; Türkçedeki Ortàokul (Ortokul gibi okunur) veya Karàağaç (Karağaç gibi okunur) sözcüklerindeki aksana bağlı olarak telaffuz edilmeyen harfleri işaretler. Buna karşın bu harfleri telaffuz edenler de bulunur, ki zaten aksandan kastedilen de bu durumdur. Bu durum nadiren de olsa peş peşe okunan kalıplaşmış kelimelerdeki veya bileşik sözcüklerdeki sesli bir harften sonra tekrar yeni bir sesli harf geldiğinde ortaya çıkar. Böylesi bir durumda ilk sesli harf çok kısa olacak biçimde, iki sesli harf kaynaşarak veya bazen de baştaki sesli harfi tamamen kaybolarak okunur, bu nedenle de çoğu zaman bu sesin fark edilmesi bile mümkün olmaz. Örneğin: Nè edeceksin? (Halk ağzında: Neydeceksin? - Niydeceksin?), Nè olacak? (N'olacak?), Nè olur (N'olur)... Hatta araya sesli harf girse bile bu sesin ortaya çıktığı görülebilir. Örneğin: Nè yapacaksın? (Halk ağzında: N'apacaksın?).

Harf karşılaştırması
Belli başlı Türk yazı dillerini yazmak için günümüzde kullanımda olan alfabelerdeki her harfin, diğer bazı yazı dilinde dengi yoktur. Hiçbir şekilde dengi bulunmayan harf, ilgili yazı dilinde o harfi karşılayan sesin kullanımda olmadığını gösterebilir. Ayrıca, bazı sesler bütün yazı dillerinde olsa da, onları yansıtan harfler çeşitli sebeplerle farklı kurulmuş olabilir. Aşağıdaki tabloda Latin, Arap ve Kiril temelli çeşitli alfabelerdeki harflerinin karşılaştırılması mümkündür.

Alfabe tablosunda, Türkiye Türkçesinde bulunmayan harflere de yer verilmiştir. Bu sesler ve onları gösteren harfler daha çok başka topluluklarla iç içe yaşayan Türk halkları tarafından kullanılmaktadır. Örneğin İran Azerileri Arapça Ayın (Ayn) harfini veya Gagavuzlar Slavik Tse harfini yoğun biçimde kullanırlar. Bu örnekler daha da çoğaltılabilir. Dolayısıyla alfabenin bazı kısımları yalnızca bazı topluluklar tarafından kullanılmaktadır.

 Ünlü harflerin uzun biçimleri inceltme imi ile gösterilir: Â, Ê, Î, Ô, Û.
 Yarı ünlü (gırtlaksı) harfler, inceleme yayınlarında yumuşatma imi ile gösterilir: Ă, Ĕ, Ĭ, Ŏ, Ŭ.
 Kiril Е harfi için Azerbaycan Kiril alfabesindeki Е harfinin ses değeri esas alınmıştır. Bu harf de Türkçedeki E sesidir.
Š=Ť ve Ž=Ď harfleri peltek seslerdir; dil ucu ile dişlerin arasından çıkar.
Arapçada bulunan peltek S (Arapça: ث) sesi Türk dilleri içinde Başkurtça ve Türkmencede yer alır (Kiril: Ҫ).
Arapçada bulunan peltek Ž (Arapça: ذ) sesi Türk dilleri içinde yalnızca Başkurtçada yer alır (Kiril: Ҙ).
Türkçede bulunmayan Ț (Kiril: Ц) ve Ḑ (Kiril: Ӡ) sesleri Kiril alfabesinin romanizasyonunda kullanılır.
Ṡ ve Ḋ harfleri vurgulu /s/ ve vurgulu /d/ olarak işitilen seslerdir. Modern standart Arapçadaki ses değerleri esas alınmıştır.
Türkçeye Arapçadan geçen kelimelerde ص için altı noktalı Ṣ kullanılırken, ض harfi için çevirilerde altı noktalı Ḍ veya üstü noktalı Ż kullanılır. Örneğin: ṣadaḳa, ṣāḥib, ṣabun, ḥuṣūṣ, ramaḍān, ḳāḍı, każā/kaḍā, ḍarb, ḍarbe vb.
Ṫ ve Ż harfleri Vurgulu T (T-D) ve Vurgulu Z (Z-S) olarak işitilen seslerdir. Modern Standart Arapçadaki ses değerleri esas alınmıştır.
Türkçeye Arapçadan geçen kelimelerde ط için altı noktalı Ṭ şeklinde kullanılırken, ظ harfi için çevirilerde altı noktalı Ẓ kullanılır. Örneğin: ṭarīḳ, ṭarīkat, ẓan, ẓālim, ẓafer, maẓlūm...
 Ğ ve Ă: Gırtlaksı ünsüz harflerdir (Arapça: غ ve ع). Boğazın boğumlanmasıyla çıkarılan seslerdir. Örneğin: Ģayb, Ărab...
 Ayın (ع) harfinin çekimli (harekeli biçimleri) Ŭ  ve  olarak gösterilir. Örneğin: Ŭmum, Ĭtır...
 Ⱨ ve Ⱪ: Boğazdan çıkan boğumlu harflerdir (Arapça ح ve ٯ; Kiril Ҳ ve Қ). Boğazın hafif sıkılması gerekir.
 Ň: Gırtlağa yakın olarak genizden çıkarılan N sesini gösterir.
 Č: Türkçedeki J sesini karşılayan bir harftir.
Bazı harfler için özellikle el yazısında kimi farklılıklar bulunabilir. Örneğin: Ķķ=Ⱪⱪ ve Ḩḩ=Ⱨⱨ
ٯ = ق (Gırtlaksı K harfi) veya ڨ (Gırtlaksı G harfi).

Arapça ünlülerin Türkçe dengi
Bütün Türk yazı dilleri gibi Türkiye Türkçesi de ünlü bakımından (Arapçanın aksine) zengin bir dildir. Bu sebeple Arapça alıntı kelimelerin ünlüleri, Türkiye Türkçesinde telaffuzla artmıştır; a > a, e; u > u, ü, o, ö gibi genişlemeler görülmüştür. Arapça uzun ünlüler Türkçenin imlâsında bazen gösterilmez (bk. Yazım Kılavuzu ).

{| class="wikitable"
! style="background:#CFCFCF;" | Kısa ünlü
! style="background:#CFCFCF;" | Ses'
! style="background:#CFCFCF;" | Örnek! style="background:#CFCFCF;" | Türkçe| style="background:white" rowspan="4"|
! style="background:#CFCFCF;" | Uzun ünlü! style="background:#CFCFCF;" | Örnek-1! style="background:#CFCFCF;" | Örnek-2|-
| Ä
| A, E
| Yämin
| Yemin| Â
| Kazâ
| Hâlâ
|-
| U
| U
| Mulk
| Mülk| Û
| Mûnis
| Sükûn
|-
| İ
| I
| Sihhat
| Sıhhat| Î
| Îlan
| Dînî
|-
|}
(Ä: A+E) şeklinde bir gösterim de harflerin açılımı bakımından doğrudur.

 Ayrıca bakınız
 Ortak Türkçe alfabesi
 Arapçanın romanizasyonu
 Diyakritik işaretler

 Kaynakça

 Ek kaynaklar
 Heinz F. Wendt: Fischer Lexikon Sprachen, 1961 (ISBN 3-596-24561-3)
 Bilal N. Şimşir: Türk Yazi Devrimi, Ankara 1992, S. 119
 Helmut Glück (Hrsg.): Metzler Lexikon Sprache, 2005 [S. 417] (ISBN 3-476-02056-8) [Anmerkung: Unter dem Titel "Neues türkisches Alphabet" wird fälschlicherweise das "Einheitliche Alphabet" beschrieben.]
 Zentrum für Türkeistudien, Essen: Aktuelle Situation in den Turkrepubliken – Innenpolitik, Sicherheitspolitik, Wirtschaft, Umwelt, Bevölkerung  (Working Paper 14, 1994)
 FSP Entwicklungssoziologie, Bielefeld: Formen der Transvergesellschaftung als gegenläufige Prozesse zur Nationsbildung in Usbekistan (Working Paper 334, 2000)
 Der Fischer Welt Almanach '94 – Zahlen, Daten, Fakten'', 1993 (S. 846)

Dış bağlantılar
 Turan Alfabesi ile Orhun Alfabesi Tablosu
 Bilge Tonyukuk Taşları
 Turan Alfabesi

Türk alfabesi

Türk dilleri alfabeleri


Juan Evo Morales Ayma (d. 26 Ekim 1959, Isallavi, Oruro), Bolivya eski devlet başkanı, Movimiento al Socialismo (Sosyalizme Doğru Hareket) lideridir. Aymara asıllı Morales, 2006-2019 yılları arasında Bolivya Devlet Başkanlığı görevini yürütmüştür. Morales ve hükûmeti, fakirlik oranlarını düşürmeyi ve Amerika Birleşik Devletleri ve çok uluslu şirketlerin ülkedeki etkisini azaltmayı hedefleyen solcu politikaları ile karakterize edilir.

Morales, Bolivya'da yoksulluğu önemli ölçüde azalttığı ve okuryazarlık oranında artışa neden olduğundan ötürü pek çok uluslararası alanda ödül almıştır. Destekçileri Morales'in anti-emperyalizm, çevrecilik ve yerli halkların desteklenmesi konularında önde gelen bir kişi olduğunu savunurlar. Buna rağmen bazı solcu, yerli hakları savunucusu ve çevreci gruplar tarafından eleştirilmiş, kendisine karşı olanlar tarafından ise aşırı radikal ve otoriter olduğu ve Koka ağacı yetiştirmeye izin vererek yasadışı kokain üretimine katkı sağladığı iddia edilmiştir.

Morales'in destekçileri, onu yerli hakları, anti-emperyalizm ve çevreciliğin savunucusu olarak övdü ve ekonomik büyümeyi ve yoksulluğun azaltılmasını denetlemekle övgü aldı. Eleştirmenler, politikalarının çevreci ve yerli hakları söylemini yansıtmakta başarısız olduğunu savundu. koka savunmasının yasadışı kokain üretimine katkıda bulunduğunu ve ülke içi protesto çağrılarının fitne ve terörizmi temsil ettiğini söyledi.

İlk yılları

Evo Morales, Oruro departmanına bağlı Isallavi köyünde dünyaya geldi. Evo'nun kökenleri Güney Amerika Kızılderilileri olan yerli Aymara halkına dayanmaktadır. İlköğretimi bitirdikten sonra bir tarım okuluna gitti, ancak son senesini tamamlamadı. Daha sonra eğitimini devam ettirmesi için ailesi tarafından Orura'ya yollandı, ancak mezuniyet belgesini alamadı.

1980'li yıllarda Cochabamba vilayetine bağlı Chapare bölgesine göç etti. Burada koka yetiştiriciliğinin yanı sıra, bu alanda etkin olan sendikalarda siyasi çalışmalara başladı. ABD'nin yürüttüğü, o zamanın Bolivya hükûmetinin de desteklediği Uyuşturucuyla Savaş programı kapsamında kokain üretiminde kullanılan Koka ağacı yetiştiriciliğini ülkede bitirmek isteyen politikalara karşı yapılan protestolarda öne çıktı. 1988 yılında Cochabamba Tropikal Bölgesi Federasyonu Genel Sekreteri oldu.

Siyasi hayat
1997 yılında milletvekili seçildi. Koka yetiştiricilerinin protestosunda bazı askerlerin hayatını kaybetmesinden sorumlu olmakla suçlandı ve 24 Ocak 2002 tarihinde parlamentodan kovuldu.

30 Haziran 2002 tarihinde yapılan devlet başkanlığı seçimine katıldı ve yüzde 1,6 oy oranı farkıyla seçimi kaybetti. Ancak seçimi kazanan Gonzalo Sánchez de Lozada karşıtı gösterilerde öncü oldu ve Lozada'nın 17 Ekim 2003 tarihinde görevi bırakmasında etkili oldu.

Devlet başkanlığı

Lozada'nın yerine geçen Carlos Mesa'yı 18 Aralık 2005 tarihinde gerçekleştirilen devlet başkanlığı seçiminde yüzde 25,15 oy oranı farkıyla yendi ve yüzde 53,74 oranla başkan seçildi. Bu şekilde Bolivya tarihinin ilk Kızılderili kökenli başkanı olan Morales, aynı zamanda 1966 yılından beri en yüksek oy oranına ulaşan aday ve 1982 yılında sona eren askeri hükûmetten sonra, ülkenin en belirgin seçim zaferini elde eden lider oldu.

Morales, 2009 yılındaki seçimleri yüzde 64, 2014 yılındaki seçimleri de yüzde 60 oy oranıyla kazanarak ikinci ve üçüncü kez başkan seçildi.

2019 seçimleri ve sonrası

Evo Morales, 20 Ekim 2019 tarihinde yapılan seçimlerde %46,83 oy oranı ile en çok oy alan aday oldu. Bu sonuç, en yakın rakibi olan ve oyların %36.7'sini almış Mesa'dan yaklaşık %10 daha fazla olduğu için ikinci bir seçime gidilmeyeceği açıklandı ve 24 Ekim günü Morales kendini kazanan ilan etti.

Sonuçların %83'ünün açıklanmasından sonra 24 saat boyunca açıklamanın durdurulması ve açıklama durdurulmadan önce rakibi ile benzer oy oranlarına sahip Morales'in daha sonra rakibinin yaklaşık %10 önüne geçmesi, seçimin meşruluğu konusunda tartışmalara yol açtı. Bu durum pek çok protestonun ülke geneline yayılması ile sonuçlandı. Muhalefet partileri ve protestocular seçimlerin yenilenmesi gerektiğini belirterek ikinci bir seçim çağrısında bulundular. Seçimin yenilenmesi önerisi, Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa Birliği, Brezilya, Arjantin ve Kolombiya tarafından deteklenirken, Meksika, Venezuela, Küba, Filistin ve Nikaragua gibi bazı ülkelerce karşı çıkıldı.

Birleşmiş Milletler, oy sayımının Kuzey ve Güney Amerika'da yer alan her bağımsız ülkenin üyesi olduğu Amerikan Devletleri Örgütü (OAS) tarafından denetlenmesini ve seçimin meşru olup olmadığının belirlenmesini önerdi. Morales, herhangi bir usulsüzlük ile karşılaşıldığı takdirde yeni seçimlerin yapılacağını söyledi ve yabancı heyetlerin oy sayımını incelemesine izin verdi. 9 Kasım 2019 günü OAS, Bolivya seçim sonuçlarının "belirgin bir şekilde manipüle edildiğini" açıkladı.. Organizasyon, verilerle oynandığını, sahte imza ve belge kullanımlarına rastlandığını, bilgisayar sistemlerinin manipüle edildiğini ve Morales'in istatistiksel olarak rakibinin %10 önüne geçmesinin çok zor olduğunu belirtti. Center for Economic and Policy Research ise istatistiksel olarak %10 oranının mümkün olduğunu savundu.

10 Kasım günü Morales yeni seçimlerin gerçekleştirileceğini açıkladı. Birkaç saat sonra ise Morales ve eş başkanı Álvaro García Linera, polisin, ordunun ve politik müttefiklerinin desteğini kaybetmeleri sonucunda istifa ettiklerini duyurdu. 12 Kasım 2019'da Meksika'ya giden Morales, ay sonunda Interpol'ün kendisi hakkında arama kararı çıkarması üzerine 7 Aralık 2019'da Küba'ya gitti.

Sığınma
Aralık 2019'da Morales Meksika'dan Arjantin'e taşındı ve kendisine siyasi sığınma hakkı verildi. Aynı ayın ilerleyen saatlerinde, Bolivyalı savcılar tarafından Morales için isyan ve terörizm iddiasıyla tutuklama emri çıkarıldı. Geçici hükûmet, Morales'in görevden ayrılmadan önce ve sonra ülkede şiddetli çatışmaları teşvik ettiğini iddia etti. Şubat 2020'de Morales, 2020 Bolivya genel seçimlerinde Çokuluslu Yasama Meclisi'ne aday olacağını duyurdu. Ancak 20 Şubat'ta ulusal seçim mahkemesi, Morales'in Senato'ya aday olamayacağına karar verdi. Eylül 2020'de İnsan Hakları İzleme Örgütü, Morales'in terör eylemleri gerçekleştirdiğine dair hiçbir kanıt bulamadığını bildirdi ve kendisine yöneltilen suçlamaları siyasi saik olarak nitelendirdi. Ekim 2020'de La Paz'daki bir mahkeme Morales'in haklarının ihlal edildiğini ve adli prosedürlerin ihlal edildiğini tespit ettiğinde suçlamalar düştü ve tutuklama emri reddedildi.

Bolivya'ya dönüş
Morales 9 Kasım 2020'de Bolivya'ya geri döndü ve Arjantin-Bolivya sınırındaki La Quiaca sınır kasabasından sınır kasabası Villazón'a Arjantin-Bolivya sınırındaki Horacio Guzmán Uluslararası Köprüsü'nden Arjantin devlet başkanı Alberto Fernández eşlik ederek La Quiaca Nehri'ni geçerek Bolivya'ya döndü. 11 ay sürgünden sonra ve yeni Bolivya Devlet Başkanı Luis Arce'nin göreve başlamasından bir gün sonra ülkesine dönmüştür.

Faaliyetleri

İç politika
Morales, 1 Mayıs 2006 tarihinde, ülkedeki yabancı şirketlerin kontrolü altındaki, doğalgaz ve petrol alanlarını devletleştirdiğini açıkladı ve sırada orman, maden ve diğer doğal kaynakların devletleştirilmesinin olduğunu belirtti. Bu kamulaştırma politikasıyla 13 yılda ülke ekonomisine 37 milyar ABD Dolarından fazla katkı sağlayan Morales, böylelikle neoliberalizm karşıtı bir ekonomi programı başlattı ve 1951-2005 yılları arasında yüzde 2,8 olan büyüme oranını 2006'dan itibaren yaklaşık yüzde 5 seviyesine taşıdı. Sonuç olarak Bolivya'da gayri safi yurt içi hasıla 9,5 milyar ABD Dolarından 40,8 milyar ABD Doları seviyesine çıktı.

Kamu yatırımlarının artmasıyla birlikte 13 yılda 3 milyon kişi yoksulluktan kurtuldu ve fakirlik oranı yüzde 65'ten yüzde 30'a düştü. Halka temel sağlık ve eğitim hizmetleri sunuldu, eğitim seferberliği başlatıldı ve ülke kısa sürede UNESCO tarafından "Okuma-Yazma Bilmezlikten Azade Topraklar" ilan edildi.

Morales aynı zamanda ülkede yenilenebilir enerji alanında da çalışmalar yaptı ve 2016 yılında Bolivya GSYH'sine oranla yenilenebilir enerjiye en çok yatırım yapan ülke unvanını aldı.

Dış politika
Başkanlığı döneminde uluslararası politikada anti-Amerikan bir çizgi izleyen Morales; kendinden önceki hükûmetin ABD ile imzaladığı Serbest Ticaret Anlaşması'nı iptal etti ve bunun yerine Hugo Chavez'in fikir babası olduğu "ALBA"ya (Latin Amerika için Bolivarcı Alternatif) katıldı. Bolivya bu tarihten sonra ALBA'nın yanı sıra UNASUR ve CELAC gibi örgütler aracılığıyla Latin Amerika ve Karayipler'in bütünleşmesini destekledi.

Başkanlık görevini devralmasının ilk ayında Küba'nın başkenti Havana'yı ziyaret etti, ABD karşıtlığıyla tanınan Küba Devlet Başkanı Fidel Castro ve Venezuela Devlet Başkanı Hugo Chavez ile uzun toplantılar yapmaktan çekinmedi.

Ayrıca bakınız
 21. yüzyıl sosyalizmi

Dış bağlantılar
 Evo Morales yoksulluğu Latin Amerika'dan silme çağrısı yaptı - Prensa Latina Türkçe

Kaynakça

1959 doğumlular
Bolivya devlet başkanları
Demokratik sosyalistler
Yaşayan insanlar

Evo Morales


Minidomm var en miniaturepark Ratingen-Breitscheid ved Düsseldorf, der gjaldt som en af de største seværdigheder i Rheinland. Den lå lige ved motorvejskrydset mellem A3 og A52.

Historie
Arbejdet med miniatureparken blev begyndt i 1950'erne af arkitekten Wilhelm (Will) Dommel (1914–1988). Da parken lå i et sumpområde, blev området fyldt op af 14.000 lastbilladninger skærver og grus. Parken blev åbnet 2. april 1967. Den omfattede i sin aktive tid et areal på ca. 80.000 m² med ca. 120 modeller og forskellige bygningsværker i størrelsesforholdet 1:25 til en samlet værdi af mere end 35 mio. DM. I forbindelse med parken var der desuden en gourmet-restaurant med hotel og en drive-in-biograf, der begge var kendte. I selve parken var der flere spisesteder, heraf en i den historiske vogn 24 af Baureihe 00 fra Wuppertaler Schwebebahn.

I begyndelsen af 1980'erne overtog Wilhelm Donnels søn Georg Dommel ledelsen af parken og det didaktiske koncept veg for en udelukkende fritidsorienteret. Parken blev lukket 1. november 1992, da byen Ratingen ikke ville tillade udvidelse af parken og yderligere drive-in-biografer. De fleste af modellerne blev bortauktioneret. Området for parken og biografen blev udlagt til industriområde og er i mellemtiden stort set blevet bebygget.

Udvalgte modeller
 Brandenburger Tor
 Schloss Neuschwanstein
 Zwinger, Dresden - bygget på 6 år til en pris af 600.000 DM
 Olympiastadion Berlin
 Westfalenhallen, Dortmund
 Ulmer Münster - bygget på 7 år til en pris af 780.000 DM
 Bamberger Dom - bygget på 3 år til en værdi af 250.000 DM
 Krantor, Danzig
 Eiffeltårnet og Triumfbuen
 Atomium, Bruxelles
 Bremerhavens havn med skibe styret af kæder under vandet
 Flughafen Köln/Bonn med diverse modeller af fly
 Wuppertaler Schwebebahn
 Tower Bridge, London
 Nürnberger Burg
 Würzburger Residenz
 Det skæve tårn i Pisa
 Tyrefægterarenaen i Málaga
 Det hvide hus i Washington
 Maya-pyramiden i Chichen Itza
 Villa Louvigny, Luxembourg
 Circus Krone
 Marine-Ehrenmal Laboe
 Typiske bondegårde fra hele Tyskland

Eksterne henvisninger
 minidomm.info - Privat hjemmeside om parkens historie
 minidomm-fans.de - Privat hjemmeside om parken med en biografi af Wilhelm og Georg Dommel
 koelnarchitektur.de - Udstillingen "Minidomm" fra 2003

Miniatureparker
Seværdigheder i Tyskland
Etableret i 1967
Ophørt i 1992

Minidomm


Cet article présente les dix épisodes de la cinquième saison de la série télévisée italienne Gomorra.

Généralités

 En Italie, la série est diffusée depuis le  sur , à raison de deux épisodes par semaine.
 En France, la série est diffusée à partir du  sur la chaîne Canal+ ainsi que sur la plateforme myCANAL.

Synopsis
La cinquième et dernière saison de Gomorra voit Gennaro « Genny » Savastano (joué par Salvatore Esposito) apprendre que son vieil ami et rival Ciro di Marzio (Marco D'Amore) est vivant en Lettonie. Gennaro était certain que Ciro était mort après s'être sacrifié dans le dernier épisode de la troisième saison. Cette saison marque leur affrontement final.

Distribution

 Salvatore Esposito (VF : Thierry Janssen) : Gennaro Savastano
 Marco D'Amore : Ciro Di Marzio, alias l'« Immortale »
 Ivana Lotito : Azzurra Avitabile
 Mimmo Borrelli : Angelo, alias « O' Maestrale »
 Tania Garribba : Donna Luciana
 Nunzia Schiano : Nunzia Carignano
 Carmine Paternoster : Federico Maccauro, alias « O' Munaciello »
 Arturo Muselli : Enzo Villa, alias « Sangue Blu »
 Antonio Gargiulo : Saro Levante
 Gennaro Apicella : Francesco Levante
 Claudia Tranchese : Grazia Levante
 Giampiero De Concilio : Cosimo Maccauro, alias « Canzuncella »
 Antonio Ferrante : Vincenzo Carignano, alias « O' Galantommo »
 Nello Mascia : Don Aniello Pastore
 Andrea Di Maria : Elia Capaccio, alias « O' Diplomato »
 Vincenzo Fabricino : Lorenzo, alias « O' Pitbull »
 Alessandro Palladino : « O' Bellebbuono »
 Mariano Coletti : Antonello, alias « O' Cantonese »
 Gianni Spezzano : Fernando
 Roberto Olivieri : Ronni
 Francesco Da Vinci : MMA
 Pavel Zelinskiy : Igor
 Gennaro Maresca : Walter Ruggeri
 Daniela Ioia : Tiziana Palumbo

Épisodes

Épisode 1

Épisode 2

Épisode 3

Épisode 4

Épisode 5

Épisode 6

Épisode 7

Épisode 8

Épisode 9

Épisode 10

Notes et références

Liens externes
 Saison 5 de Gomorra sur imdb.com

Gomorra

Saison 5 de Gomorra


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja

Osnivanja
 Boca Juniors, argentinski nogometni klub
 Club Atlético Independiente, argentinski nogometni klub
 Chelsea F.C., engleski nogometni klub
 Crystal Palace F.C., engleski nogometni klub
 AJ Auxerre, francuski nogometni klub
 1. FSV Mainz 05, njemački nogometni klub
 Arminia Bielefeld, njemački nogometni klub
 Real Sporting de Gijón, španjolski nogometni klub
 Sevilla F.C., španjolski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja
 HŠK Zrinjski Mostar, bosanskohercegovački nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja
 11. rujna – Franjo-Luka Predanić, hrvatski atletičar († 1996.)

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1905.


Somun ekmeği, bir çeşit tava ekmeğidir. Altı düz, üstü kabarıktır. Tam daire şeklinde olduğu gibi, çoğunlukla söğüt yaprağı biçiminde dar ve uzun şekillidir.

Somunun gramajını (ağırlığını) ve fiyatını belediyeler tespit eder. Somunlar, büyük ve küçük olmak üzere iki çeşittir. Yüksek randımanlı undan, francala şeklinde yapılanı da vardır.

Ekmekler

Somun (ekmek)


Tschandala, nom complet original Tschandala: berättelse från 1600-talet (Tschandala : histoire du XVIIe siècle), est une nouvelle historique ou un court roman d'August Strindberg, publiée pour la première fois en traduction danoise par Peter Nansen en 1889 et en suédois en 1897 (retraduite lorsque le manuscrit original a disparu).

Contenu
Tschandala est une histoire aux traits nietzschéens sur un surhomme et un sous-homme et sur le savant maître Törner et le «  » Jensen qui forge des complots contre lui.

Le mot  provient du livre de Nietzsche L'Antéchrist et désigne aussi une très basse caste en Inde, avec cependant une orthographe différente, .

Inspiration
Strindberg a été inspiré par l'histoire quand lui et sa famille ont loué un appartement au château Skovlyst datant du  à Holte, au Danemark, en mai-septembre 1888. Il y est entré en conflit avec le gérant de la propriété, Ludvig Hansen qui a annoncé que Strindberg avait eu des relations sexuelles avec sa demi-sœur, Martha Magdalene Hansen, alors âgée de 16 ans. Strindberg, à son tour, a dénoncé le syndic pour vol, mais a quitté le pays lorsqu'il a été convoqué au tribunal. L'acte d'accusation a été abandonné.

Notes et références

Liens externes

 Tschandala en texte intégral à Litteraturbanken
 Article de journal de 1897 sur Tschandala

Roman paru en 1889
Roman se déroulant au XVIIe siècle

Tschandala


Dr. Smrt (eng. Dr. Death) američka je antologijska televizijska serija koju je stvorio Patrick Macmanus. Serija je temeljena na istoimenom podcastu 2018. godine, fokusirajući se na Christophera Duntscha, neurokirurga koji je postao zloglasan po tome što je trajno osakatio svoje pacijente, ubivši dvoje od njih.

Premijerno je prikazana na Peacocku 15. srpnja 2021., dok u Hrvatskoj 16. veljače 2023. na Foxu.

U srpnju 2022. serija je obnovljena za drugu sezonu, koja će biti dostupna od 21. prosinca 2023.

Radnja

Prva sezona
Prva sezona govori o Christopheru Duntschu, mladom i briljantnom neurokirurgu koji djeluje u Dallasu, koji privlači sumnju u svoje operacije koje sve više uzrokuju trajnu štetu ili smrt svojim pacijentima, čak i za rutinske operacije.

Druga sezona
Druga sezona govori o Paolu Macchiariniju, vizionarskom kirurgu, kojeg glumi Édgar Ramírez.

Pregled serije

Glumačka postava

Sezona 1

Glavni
 Joshua Jackson kao Christopher Duntsch
 Grace Gummer kao Kim Morgan
 Christian Slater kao Randall Kirby
 Alec Baldwin kao Robert Henderson
 AnnaSophia Robb kao Michelle Shughart

Sporedni
 Fred Lehne kao Don Duntsch
 Hubert Point-Du Jour kao Josh Baker
 Maryann Plunkett kao Madeline Beyer
 Grainger Hines kao Earl Burke
 Kelsey Grammer kao Dr. Geoffrey Skadden
 Dominic Burgess kao Jerry Summers
 Molly Griggs kao Wendy Young
 Laila Robins kao Amy Piel
 Dashiell Eaves kao Stan Novak
 Jennifer Kim kao Stephanie Wu
 Kelly Kirklyn kao Dorothy Burke
 Marceline Hugot kao Rose Keller

Gosti
 Carrie Preston kao Robbie McClung

Sezona 2
 Édgar Ramírez kao Paolo Macchiarini
 Mandy Moore kao Benita Alexander

Produkcija
NBCUniversal je 3. listopada 2018. objavila da će Patrick Macmanus prilagoditi podcast "Dr. Death" u miniseriju i producirati je s Toddom Blackom, Jasonom Blumenthalom i Steveom Tischom izvršnim producentima putem studia Escape Artists, kao i Hernana Lopeza i Marshalla Lewyja. Dana 17. rujna 2019. NBCUniversal objavio je da će serija biti distribuirana na njihovoj streaming usluzi Peacock. U siječnju 2020. objavljeno je da će Stephen Frears režirati prve dvije epizode. U rujnu 2020. godine Frearsa je zamijenila Maggie Kiley. Peacock je 14. srpnja 2022. obnovio seriju za drugu sezonu s Ashley Michel Hoban promoviranom iz producenta u izvršnog producenta i novog showrunnera. Druga sezona bit će usredotočena na Paola Macchiarinija. Dana 18. listopada 2022. objavljeno je da će Jennifer Morrison režirati prve četiri, a Laura Belsey će režirati epizode preostale četiri druge sezone.

Distribucija
Dana 17. svibnja 2021., uz objavljivanje službenog trailera, objavljeno je da bi premijera serije trebala biti na ljeto 2021. godine. Serija je premijerno prikazana 15. srpnja 2021. s izdanjem od osam epizoda.

U Kanadi je emisija prikazana na Showcaseu 12. rujna 2021., dok u SAD-u 5. listopada 2022. na USA Network-u. U Hrvatskoj je prikazana od 16. veljače 2023. na FOX-u.

Izvori

Vanjske poveznice
  na peacock.com
  na foxtv.hr

Američke serije
Kriminalističke serije
Televizijske serije koje su počele 2021.

Dr. Smrt (televizijska serija)


La gastronomie de la Cerdagne traite les repas et les boissons typiques de la cuisine cerdane.

La Cerdagne est une comarque historique divisée en deux par la frontière politique : la Haute Cerdagne faisant partie de la Catalogne Nord, dans le département des Pyrénées-Orientales, et la Basse Cerdagne, répartie entre les provinces de Lérida et Gérone en Catalogne.

Pourtant, sa géographie, une seule vallée fermée par des montagnes de toutes parts, l'unit et l'éloigne des voisins d'Andorre, du Conflent, du Haut Urgell et de Berguedà.

La cuisine de Cerdagne est marquée par sa nature de plateau montagneux, avec un climat alpin et une tradition d'élevage, principalement de vaches.

Les éléments principaux sont les légumes, les céréales, la chasse, la pêche, la volaille et la viande de troupeau.

La proximité des cultures occitane et française contribuent à la particularité de la gastronomie cerdane. L'affluence du tourisme lié au ski a créé un secteur de restauration remarquable, qui a frappé dans l'offre gastronomique.

Voilà en détail les éléments les plus remarquables de la gastronomie de cette comarque :

Le Trinxat
Le plat le plus typique de la Cerdagne est le Trinxat, qui est fait avec des choux d'hiver, des pommes de terre et de la ventrèche (rosta en catalan).

Ce plat se sert chaud et, s'il en reste, il se passe par la poêle avec des gousses d'ail.

Il est aussi fait en Andorre et en Haut Urgell.

Cerdans
Les cerdans (étant aussi le nom des habitants de la Cerdagne), sont des bonbons de pâte sèche avec des noisette et de l'anis.

Miel et confiture
Le miel de Cerdagne est un miel d'élaboration artisanale.

La confiture est un autre produit typique de la Cerdagne, de haute qualité, en utilisant les fruits des bois comme les prunelles.

Fromage et beurre
Le fromage et le beurre du Haut Urgell et de Cerdagne se fabriquent à partir du lait de vache de race frisonne d'élevage du Haut Urgell et de Cerdagne.

Charcuteries
Les charcuteries comprennent le pain de foie, le paltruc et le saucisson de paysan.

Canard aux navets
Le canard aux navets est propre à la Toussaint.

À un assaisonnement très important : les navets, de préférence de Talltendre (sont des navets noirs différents de ce qu'on a l'habitude de voir, qui se trouvent seulement en Cerdagne).

Pour faire le plat il faut du tiró (canard), des navets et un brunit d'ail, d'oignon et de vin blanc.

Gâteau de Cèpes
Le gâteau de Cèpes est composé de cèpes, de vin ranci, d'œufs, d'oignon, de lait, de beurre, d'huile d'olive, de sel, de poivre noir en poudre et de la sauce béchamel.

Lapins au moixerons
Un plat propre à l'automne est le lapin au mousseron (moixerons en catalan).

Il est fait de lapin coupé en morceaux, salé et enfariné. Il est frit dans une poêle.

Autres plats typiques

 Les coques saginoses : à base de sucre, de graisse animale, de farine et d'œufs, sont faites longues et individuelles
 L'oie aux poires
 Le foie à la sauce aigre-douce
 Le recuit
 L'omelette de charcuteries
 La soupe de Cerdagne
 Le lapin aux cariolettes
 Truite de rivière à la poile
 Confiture de cynorhodon (garraus ou picaculs en catalan)

Boissons typiques

 Vin de Sainte-Léocadie appelé "Clos Cal Mateu".

Ingrédients basiques

 Légumes : navet de Talltendre, typique de Capmany, pomme de terre, choux.
 Fruits : poires, pomme, pêche, cerises, prunelles, coings, surtout à la Bisbal.
 Lactaires sanguins (rovellons en catalan), cèpes, cariolettes.
 Noix
 Charcuteries
 Salaison et poisson (seitó) de l'Escala.

Foires gastronomiques
La Foire de Saint-Laurent se célèbre chaque année à Bellver de Cerdagne le 10 août.

On peut y peut goûter et acheter des produits alimentaires et artisanaux.

Il y a aussi un concours de saucisson de paysan.

À Setcases il y a la Foire du Champignon du 20 au 22 septembre.

Les autres foires sont la Foire Gastronomique de Navets à Gers, la Foire Gastronomique d'Alp, et la Fête du Trinxat à Puigcerdà.

Références

Voyiez aussi

 Gastronomie du Haut Urgell
 Gastronomie du Conflent
 Gastronomie d'Andorre
 Gastronomie du Berguedà

Bibliographie

 THIBAUT Ier COMALADA, Eliana, 2002, "La cuisine traditionnelle de la Catalogne Nord", Cossetània Éditions, SA

Liens externes

 Web officiel du bureau de tourisme de la Cerdagne, avec des recettes détaillées référencées de l'Enciclopèdia Catalana, par Josep Lladonosa et Giró, et de la Cuisine Catalane, par Jaume Fàbrega
 Web Cerdagne online

Cerdagne

Gastronomie de la Cerdagne


Olaylar

Doğumlar
 27 Ocak - Richard Bentley, İngiliz ilahiyatçı ve eleştirmen (ö. 1742).
 ? - Abdullah Vassaf Efendi, Osmanlı Devleti Şeyhülislam şair hattat (ö. 1761)

Ölümler
 19 Ağustos - Blaise Pascal, Fransız matematikçi

1662


&  est une entreprise américaine de fabrication et de gestion de matériel médical.

Histoire
En janvier 2022,  &  annonce l'acquisition d'Apria, une entreprise de matériel médical à domicile, pour 1,45 milliard de dollars.

Notes et références

Société cotée au NYSE
Entreprise ayant son siège en Virginie

Owens & Minor


Sophie Hyde est une réalisatrice, scénariste et productrice australienne basée à Adélaïde, en Australie-Méridionale.

Elle est cofondatrice de Closer Productions et est connue pour son premier film de fiction primé, 52 Tuesdays (2013), la comédie dramatique Animals (2019) et plusieurs documentaires et séries télévisées tels que The Hunting.

Biographie

Adolescente, Sophie Hyde commence à apprendre le métier d'actrice au Unley Youth Theatre (plus tard Urban Myth et actuellement SAYarts), où elle rencontre certains de ses futurs collègues. Elle étudie ensuite le cinéma à l'Université Flinders d'Adélaïde et poursuit ses études à l'Université de La Trobe de Melbourne, où elle obtient un baccalauréat ès arts en 1988.

De retour à Adélaïde grâce au financement fourni pour faire un film sur les toilettes des femmes, en 2005, elle rencontre à nouveau son désormais partenaire Bryan Mason, monteur et directeur de la photographie. Depuis lors, ils partagent une relation à la fois personnelle et professionnelle, travaillant tous deux pour leur entreprise Closer Productions dans la banlieue d'Adélaïde et élevant leur enfant Audrey Mason-Hyde.

Hyde et Mason commencent à faire des vidéos pour des boîtes de nuit et des spectacles de danse, puis se tournent vers des films documentaires. Après s'être liés d'amitié avec la chorégraphe et danseuse Tanja Liedtke, ils commencent la réalisation d'un documentaire sur cette artiste. Après la mort prématurée de Tanja Liedtke dans un accident de la circulation à Sydney en 2007, ils terminent le film et le nomment Life in Movement, qui est consacré meilleur travail aux Ruby Awards 2011, remporte le Foxtel Australian Documentary Prize 2011 et remporte plusieurs nominations à l'AACTA (Australian Academy of Cinema and Television Arts Awards), pour la réalisation et pour le meilleur long métrage documentaire.

En 2018, Hyde réalise à Dublin Animals, basé sur le roman du même nom d'Emma Jane Unsworth. Il s'agit de son premier long métrage tourné à l'étranger et est projeté dans la catégorie Premières au Festival du film de Sundance 2019 et aussi en tant qu'événement "pop-up" du Festival du film d'Adélaïde.

En janvier 2019, il est annoncé qu'une mini-série dramatique intitulée The Hunting serait projetée plus tard dans l'année sur SBS TV, produite et réalisée par Hyde et mettant en vedette Richard Roxburgh, Asher Keddie, Pamela Rabe, Sam Reid, Jessica De Gouw, Elena Carapetis et Sachin Joab.

In My Blood It Runs, réalisé par la réalisatrice de Gayby Baby, Maya Newell, produit par Hyde, Rachel Nanninaaq Edwardson, Larissa Behrendt et Maya Newell et réalisé en collaboration avec des personnes des peuples Arrernte et Garrwa dans le Territoire du Nord, connait sa première mondiale au Hot Docs Canadian Festival international du documentaire à Toronto en avril/mai 2019. Il suit l'histoire de Dujuan Hoosan, 10 ans, guérisseur et chasseur, alors que sa famille essaie de lui donner une éducation Arrernte aux côtés du système éducatif occidental.

Sophie Hyde commence à travailler comme réalisateur indépendant international en 2021. Elle réalise le film comique Mes rendez-vous avec Leo (Good Luck to You, Leo Grande, 2022), mettant en vedette Emma Thompson. Créé, écrit et produit par Debbie Gray de Genesius Pictures, le film est entré en production à Londres au début de l'année 2021.

Filmographie

Productrice

Cinéma
 2005 : Ok, Let's Talk About Me, court documentaire
 2006 : The Road to Wallaroo, courte biographie documentaire
 2007 : My Last Ten Hours with you, court métrage
 2009 : Necessary Games, court
 2010 : Éléphantiasis, court métrage
 2011 : Life in Movement, documentaire
 2011 : Tais-toi petit homme ! - Une mésaventure audio, documentaire de Matthew Bate)
 2014 : 52 Tuesdays
 2015 : Time Machine de Sam Klemke, long métrage documentaire de Matthew Bate)
 2015 : Mon meilleur ami est coincé au plafond, court métrage de Matt Vesely)
 2019 : Animals
 2019 : In My Blood It Runs (anciennement Kids ), documentaire de Maya Newell et autres
 2022 : Mes rendez-vous avec Leo (Good Luck to You, Leo Grande)

Télévision
 2017 : Fucking Adelaide
 2019 : The Hunting

Réalisatrice

Cinéma
 2005 : Ok, Let's Talk About Me, court documentaire
 2006 : The Road to Wallaroo, courte biographie documentaire
 2009 : Necessary Games, court avec Kat Worth
 2010 : Éléphantiasis, court métrage
 2011 : Life in Movement, documentaire
 2014 : 52 Tuesdays
 2019 : Animals
 2022 : Mes rendez-vous avec Leo (Good Luck to You, Leo Grande)

Télévision
 2017 : Fucking Adelaide
 2019 : The Hunting

Scénariste

Cinéma
 2011 : Life in Movement, documentaire
 2014 : 52 Tuesdays, avec Matthew Cormack

Prix
 Nombreuses nominations et récompenses pour 52 Tuesdays
 Melbourne International Film Festival 2009 — Meilleur court métrage expérimental — Gagnant (avec Kat Worth) — Necessary Games
 AACTA Awards 2012 — Meilleur long métrage documentaire — Nominé (partagé avec Bryan Mason) — Life in Movement (2011)
 AACTA Awards 2012 — Meilleur long métrage documentaire — Nominé (partagé avec Matthew Bate) — Shut Up Little Man! Une mésaventure audio (2011)
 AACTA Awards 2012 — Meilleure réalisation dans un documentaire — Nominé (partagé avec Bryan Mason) — Life in Movement (2011)
 Screen Producers Australia (SPA) Awards 2018 - Production de série en ligne de l'année - Gagnant (Closer Productions) - Fucking Adelaide (2017)

Notes et références

Liens externes

 Productions plus proches
  - talking about Shut Up Little Man! and Life In Movement; chaired by Richard Harris, CEO of SAFC.
  (15 minutes) - the four women driving the film Animals talk about it.

Réalisatrice australienne
Scénariste australienne de cinéma
Productrice australienne
Date de naissance non renseignée (XXe siècle)
Lieu de naissance inconnu
Producteur australien de cinéma

Sophie Hyde


John Laurance (sometimes spelled "Lawrence" or "Laurence") (1750 – November 11, 1810) was a delegate to the 6th, 7th, and 8th Congresses of the Confederation, a United States representative and United States Senator from New York and a United States district judge of the United States District Court for the District of New York.

Laurance briefly served as President pro tempore of the United States Senate in December 1798.

Education and career
Born in 1750, near Falmouth, Cornwall, England, Laurance immigrated to the Province of New York, British America in 1767 and settled in New York City.

He pursued academic studies, then read law in 1772, with Cadwallader Colden, the Lieutenant Governor of New York.

He was admitted to the bar and entered private practice in New York City, Province of New York, from July 4, 1776) from 1772 to 1776.

In 1775, Laurance married Elizabeth McDougall, the daughter of General Alexander McDougall.

Military service
Laurance served in the Continental Army during the American Revolutionary War as a commissioned officer from 1775 to 1782. At the outbreak of war in 1775, he was appointed a second lieutenant in the 4th New York Regiment, and took part in the 1775 Invasion of Quebec. In 1776, he received a commission as captain and paymaster of the Continental Army's 1st New York Regiment, serving under his father-in-law Alexander McDougall (sometimes spelled MacDougall).

He was Judge Advocate General from 1777 to 1782. Among the cases he handled were prosecuting at the court-martial of Charles Lee for insubordination in 1778, and the 1779 court-martial of Benedict Arnold for corruption. He also presided at the trial of Major John André, serving on the 1780 board that convicted the major of spying and sentenced him to death by hanging, and was the board's recorder.

Laurance attained the rank of colonel and resigned his commission in 1782. He was a charter member of the Society of the Cincinnati.

Post-war career
He resumed private practice in New York City from 1782 to 1785. Among Laurance's legal apprentices was Charles Adams, son of President John Adams. He was also active in land speculation and other business ventures with Alexander Hamilton.

He was a member of the New York State Assembly, serving from 1782 to 1783 from Westchester County, and from New York County from 1784 to 1785.

He was a regent of the University of the State of New York in 1784. He was a trustee of Columbia College (now Columbia University) from 1784 to 1810.

He was a delegate to the 6th, 7th and 8th Congresses of the Confederation (Continental Congresses) from 1785 to 1787.

He was a member of the New York State Senate from 1788 to 1790. While serving in the State Senate, Laurance was also a member of New York City's Board of Aldermen.

He was an ardent supporter of adopting the United States Constitution.

United States representative
Laurance was elected as a Federalist from New York's 2nd congressional district to the United States House of Representatives of the 1st and 2nd United States Congresses, serving from March 4, 1789, to March 3, 1793. During this time, in 1790, his first wife Elizabeth (McDougall) Laurance died, and in 1791 he married Elizabeth Lawrence Allen (d. 1800), the widow of attorney James Allen, and mother of four children.

Federal judicial service
Laurance was nominated by President George Washington on May 5, 1794, to a seat on the United States District Court for the District of New York vacated by Judge James Duane. He was confirmed by the United States Senate on May 6, 1794, and received his commission the same day. His service terminated on November 8, 1796, due to his resignation, after his election as United States Senator from New York.

United States senator
Laurance was elected as a Federalist to the United States Senate from New York to fill the vacancy caused by the resignation of United States Senator Rufus King and served from November 9, 1796, until August 1800, when he resigned. He served as President pro tempore of the United States Senate during the 5th United States Congress.

Later career and death
Following his departure from Congress, Laurance resumed private practice in New York City from 1800 to 1810, also residing there until his death. He died on November 11, 1810, in New York City. He was interred at the First Presbyterian Church in Manhattan.

Legacy
After more than two centuries of neglect by historians, the first book-length study of John Laurance was published by the American Philosophical Society in 2019.

See also
 List of United States senators born outside the United States

References

Sources

Internet

Magazines

External sources

 The New York Civil List compiled by Franklin Benjamin Hough (pages 62, 113f, 142, 161f and 287; Weed, Parsons and Co., 1858) [gives surname as "Lawrence"]
 Members of the 4th U.S. Congress
 Members of the 6th U.S. Congress

1750 births
1810 deaths
People from Falmouth, Cornwall
British emigrants to the Thirteen Colonies
American people of Cornish descent
American Episcopalians
Continental Congressmen from New York (state)
Pro-Administration Party members of the United States House of Representatives from New York (state)
Federalist Party United States senators from New York (state)
Presidents pro tempore of the United States Senate
Members of the New York State Assembly
New York (state) state senators
Judges of the United States District Court for the District of New York
United States federal judges appointed by George Washington
United States federal judges admitted to the practice of law by reading law
Lawyers from New York City
Politicians from New York City
18th-century American judges
18th-century American lawyers
18th-century American politicians
19th-century American lawyers
19th-century American politicians
Judge Advocates General of the United States Army
United States Army Judge Advocate General's Corps
Continental Army staff officers
Continental Army officers from New York (state)

John Laurance