Harold Melvin & the Blue Notes were an American soul and R&B vocal group. One of the most popular Philadelphia soul groups of the 1970s, the group's repertoire included soul, R&B, doo-wop, and disco. Founded in Philadelphia, Pennsylvania, in the middle of the 1950s as The Charlemagnes, the group is most noted for several hits on Gamble and Huff's Philadelphia International label between 1972 and 1976, although they performed and recorded until Melvin's death in 1997. Despite group founder and original lead singer Harold Melvin's top billing, the Blue Notes' most famous member was Teddy Pendergrass, their lead singer during the successful years at Philadelphia International. The remaining members of the Blue Notes have reunited for Soul Train Cruises in 2013, 2015, and 2017.

History

Early years
The group formerly known as The Charlemagnes took on the name "The Blue Notes" in 1954, with a line-up consisting of lead singer Franklin Peaker, Bernard Wilson, Roosevelt Brodie, Jesse Gillis, Jr., and Harold Melvin. The group recorded for a number of labels without success from its inception into the 1960s. The 1960 single "My Hero" was a minor hit for Val-ue Records, and 1965's "Get Out (and Let Me Cry)" was an R&B hit for Landa Records. During this period, the group's line-up changed frequently, with Bernard Wilson leaving the act to start a group called "The Original Blue Notes", and Harold Melvin bringing in new lead singer John Atkins. In 1970, the group recruited Teddy Pendergrass as the drummer for their backing band. Pendergrass had been a member of Philadelphia R&B group The Cadillacs (not the New York group that had hits in the late 1950s) and was promoted to lead singer when John Atkins quit the same year.

Philadelphia International success and Pendergrass Years
This line-up of the group, featuring Melvin, Pendergrass, Bernard Wilson, Lawrence Brown, and Lloyd Parks, was signed to Gamble & Huff's Philadelphia International label in 1972. Lloyd Parks was replaced by Jerry Cummings that same year. Shortly after the arrival of Cummings, the Notes scored several major R&B and pop hits including million-selling singles and albums over the next four years. Among the Blue Notes' most important and successful recordings are love songs such as 1972's "If You Don't Know Me by Now" (number 1 Billboard R&B, number 3 pop), their breakout single, "I Miss You" (number 7 R&B, number 58 pop), "The Love I Lost" (number 1 R&B, number 7 pop, 1973) and socially conscious songs such as "Wake Up Everybody" (number 1 R&B, number 12 pop) and "Bad Luck" (number 4 R&B, number 15 pop), both in 1975. "If You Don't Know Me By Now" sold over one million copies, and was awarded a gold disc by the RIAA on November 21, 1972. "Bad Luck" holds the record for the longest-running number-one hit on the Hot Dance Music/Club Play chart: 11 weeks. A fourth number 1 R&B hit for the group was 1975's "Hope That We Can Be Together Soon" which featured female vocalist Sharon Paige.

A 1976 remake of "Don't Leave Me This Way" by Motown artist Thelma Houston was a number-one hit on the US pop chart. The Blue Notes' version on the album, Wake Up Everybody, was not released as a single in the US at the time, but proved to be the group's biggest hit in the UK (number 5) when released there as a single in 1977. The track was finally issued as a single in the US on 12-inch in 1979, coupled with "Bad Luck". The group recorded four albums with Gamble & Huff, all of them going gold (over 500,000 copies), according to RIAA, including To Be True (number 26, Billboard Top 40 albums) and Wake Up Everybody (number 9), both in 1975. Wake Up Everybody and a greatest hits compilation released in 1976, Collector's Item, has now sold over a million copies.

Despite the success, the Blue Notes' line-up continued to change regularly. In 1972, Melvin brought in Jerry Cummings to replace Lloyd Parks and Sharon Paige was added to the line-up at that time, providing solo performances on several recordings. While at the top of their success in 1976, Pendergrass quit after an argument over the money he earned. A year earlier, he had gained billing recognition by having the act renamed to "Harold Melvin & the Blue Notes featuring Theodore Pendergrass", starting from the Wake Up Everybody album. Pendergrass went on to a successful solo career, with four consecutive million-selling albums with Philadelphia International between 1977 and 1981. His career was almost ended by a paralyzing 1982 car accident. He made a triumphant comeback in 1984, signing with Asylum/Elektra Records, and recording the hit LP Love Language and then the platinum-selling Joy LP, released in 1988, which featured the Grammy-nominated title song, an R&B number 1; his comeback was cemented by an appearance at the Live Aid concert in 1985.

Post Pendergrass Years
Melvin replaced Pendergrass with David Ebo. The Blue Notes departed Philadelphia International (who had signed Pendergrass for solo recordings) and joined ABC Records in 1977, where they recorded two albums produced by Melvin. "Reaching for the World" (number 7 R&B, number 74 pop) became the group's last major-selling single. Harold Melvin, Jerry Cummings, and new members Dwight Johnson, David Ebo and William Spratley released The Blue Album in 1980 on Source Records, an imprint of MCA Records, which had acquired ABC Records in 1979. Their final album for MCA, All Things Happen in Time, was released in 1981.

Gil Saunders took the lead position in 1982, replacing David Ebo. With Gil Saunders, the group had success in the United Kingdom with the Philly World album Talk It Up (Tell Everybody), and singles such as "Today's Your Lucky Day" and "Don't Give Me Up". Several of the Pendergrass-era hits were re-recorded in the UK with Gil Saunders on lead. Saunders left the act in 1992, and Harold Melvin continued to tour with various line-ups of Blue Notes, until suffering a stroke in 1996.

Melvin died on March 24, 1997, at the age of 57 and was laid to rest at the Ivy Hill Cemetery in Philadelphia. Lawrence Brown died of a respiratory condition on April 6, 2008, at age 63. In addition, three former members of the group would die during the year 2010. First, Teddy Pendergrass died of respiratory failure on January 13, 2010, at age 59, after having previously dealt with colon cancer. Six months later, original member Roosevelt Brodie, who was the second tenor for the original Blue Notes, died July 13, 2010, at age 75 due to complications of diabetes. And just five months later in that year, Bernard Wilson died on December 26, 2010, at age 64 from complications of a stroke and a heart attack. Pendergrass' predecessor, John Atkins, died of an aneurysm in 1998. David Ebo, who succeeded Pendergrass, died of bone cancer on November 30, 1993, at age 43. The death of Sharon Paige was reported on July 5, 2020. Gil Saunders died on February 4, 2021.

Lloyd Parks, Jerry Cummings, and Bobby Cook are the sole survivors of the Blue Notes.

Legacy
Harold Melvin & the Blue Notes hits have been re-recorded by other artists, including David Ruffin, Simply Red, Jimmy Somerville, Sybil, the Three Degrees and John Legend, while dance music DJ Danny Rampling cites "Wake Up Everybody" as his favorite song of all time. Gil Saunders continued to perform as a solo artist, and performed all the hits of the past as well as his own material. Several members of various incarnations of the Blue Notes continue to tour as "Harold Melvin's Blue Notes". Melvin's widow, Ovelia currently manages Harold Melvin's Blue Notes, featuring lead singer Donnell "Big Daddy" Gillespie, Anthony Brooks, Rufus Thorne and John Morris. For his album This Note's for You, singer Neil Young named his back-up band, the Blue Notes, without permission from name rights holder Harold Melvin. Melvin took legal action against Young over use of the Blue Notes name, forcing the singer to change the name of the back-up band to "Ten Men Workin'" during the balance of the tour that promoted the This Note's for You album.

The band is mentioned on Snoop Dogg's 1993 album Doggystyle. In the intro for "Doggy Dogg World" Snoop says "Bitch, you without me is like Harold Melvin without the Blue Notes, you'll never go platinum!" Former member Jerry Cummings is an ordained minister and has been asked to form Jerry Cummings' Blue Notes but has turned down the offer. As of May 2014 Jerry Cummings became the Music Life Coach and producer of the X Factor superstar Lillie McCloud and Lillie has recorded one of Cummings' songs "The Other Part of Me". Rapper Big Boi uses a sample of "I Miss You" on his song "Shine Blockas" feat. Gucci Mane. "I Miss You" was also sampled by Kanye West on Jay-Z's song "This Can't Be Life", featuring Beanie Sigel and Scarface. Also the R&B singer Pleasure P used a sample of "I Miss You" on his song "Letter to My Ex" recorded in 2013.

Harold Melvin & the Blue Notes were inducted into the Vocal Group Hall of Fame in 2007.

Discography

See also
Soul music
R&B

References

External links
 Harold Melvin & the Blue Notes at Legacy Recordings

 Harold Melvin & Blue Notes at Soul Tracks

 Listen To A Rare Remix of Prayin'
 Harold Melvin & the Blue Notes at WhoSampled
 Interview with Jerry Cummings on WGBH series Say Brother
 Harold Melvin & the Blue Notes Official Website

American soul musical groups
African-American musical groups
1954 establishments in Pennsylvania
1996 disestablishments in Pennsylvania
American disco groups
Philadelphia International Records artists
Musical groups from Philadelphia
American dance music groups
Musical groups established in 1954
Musical groups disestablished in 1996

Harold Melvin & the Blue Notes


.lb Lübnan için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

1993 tanıtımları
Lübnan'da iletişim
lb

.lb


السويسةهي قرية لبنانية من قرى قضاء عكار في محافظة الشمال. تقع في تجمع للقرى يسمى نجد عكار.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء عكار
أماكن مأهولة في لبنان
الشفت
تجمعات سنية في لبنان
قرى لبنان

السويسة


17 minutter Grønland er en dansk dokumentarfilm fra 1967 instrueret af Jørgen Roos efter manuskript af Palle Koch.

Handling
Hvor ligger Grønland? Hvordan ser landet egentlig ud? Hvem bor der? Hvordan er tilværelsen der? Disse og lignende spørgsmål søger filmen at give svar på ved at skildre liv og natur rundt omkring i Grønland i dag, i vestkystens udviklingsbyer, på østkystens mindre udviklede bopladser og på den store Thule-base helt i nord. Filmen skulle derved bidrage til at placere og definere Grønland på verdenskortet og i bevidstheden hos udlændinge og danskere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Grønland
Danske film fra 1967
Dokumentarfilm fra Danmark

17 minutter Grønland


Cretacicul Timpuriu sau Cretacicul Inferior este prima din cele două diviziuni majore ale Cretacicului. În general este considerat că s-a desfășurat acum 146-100 milioane de ani.

În acest timp au apărut mai multe tipuri noi de dinozauri iar altele s-au dezvoltat. Ceratopsienii, tyrannosauridele, hadrosaurii dominau, stegosaurii au dispărut, iar marii sauropozi au suferit câteva modificări care le-a redus dimensiunea. În mări, ihtiozaurii au înregistrat un declin accentuat și au dispărut la începutul Cretacicului târziu.

Angiospermele (plantele cu flori) au apărut pentru prima dată. De asemenea, păsările apar pentru prima dată.

Continentele se separau în acele vremuri, forma lor nu era atât de asemănătoare cu cea actuală, deși erau tot șapte continente ca și astăzi, forma lor era foarte diferită.

Subdiviziuni
Comisia Internațională de Stratigrafie împarte Cretacicul timpuriu în șase etaje (sau vârste), ordonate de la cea mai recentă până la cea mai veche, în conformitate cu următoarea schemă:

Vezi și

Perioadă geologică

Note

Cretacic

Cretacic timpuriu


Emilia Schüle (født 28. november 1992 i Blagovesjtjensk, Amur oblast, Rusland) er en tysk skuespiller af russisk oprindelse.

Udvalgt filmogafi

Biograffilm
 2005: Nichts weiter als
 2008: Freche Mädchen
 2009: Gangs
 2010: Rock It!
 2010: Freche Mädchen 2
 2010: Aschenputtel
 2012: Mann tut was Mann kann
 2012: Unter Frauen
 2012: Nemez
 2014: Vaterfreuden
 2014: Besser als Nix
 2015: Tod den Hippies!! Es lebe der Punk
 2015: Boy 7
 2016: LenaLove
 2016: Smaragdgrün
 2016: Unsere Zeit ist jetzt
 2017: Jugend ohne Gott
 2017: High Society
 2017: Simpel
 2017: Es war einmal Indianerland

Fjernsyn
 2006: Guten Morgen, Herr Grothe
 2007: Manatu – Nur die Wahrheit rettet Dich
 2008: Brüderchen und Schwesterchen
 2008: Lucky Fritz
 2009: Meine wunderbare Familie
 2009: Faktor 8 – Der Tag ist gekommen
 2010: Aschenputtel
 2011: Vermisst – Alexandra Walch, 17
 2011: Isenhart – Die Jagd nach dem Seelenfänger
 2011: SOKO Stuttgart – In Vino Veritas
 2012: Die letzte Spur – Reifeprüfung
 2012–2014: Add a Friend
 2012: Tatort – Wegwerfmädchen
 2012: Tatort – Das goldene Band
 2013: Der letzte Bulle
 2013: Jeanetmila
 2013: Helden – Wenn dein Land dich braucht
 2013: In einem wilden Land
 2014: Helen Dorn – Unter Kontrolle
 2015: Mordkommission Berlin 1
 2016: Auf kurze Distanz
 2016: Pigerne fra Berlin
 2016: Berlin Station (to afsnit)
 2017: Charité

Internettet
 2009: 4 Yoginis
 2017: Antimarteria

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Tyskland
Personer fra Rusland
Blagovesjtjensk
Filmskuespillere fra Tyskland

Emilia Schüle


Matematikte oluşturarak tanıtlama istenen özelliğe sahip somut bir örnek oluşturularak ya da böyle bir nesneyi oluşturma yöntemi verilerek, istenen özellikte bir matematiksel nesnenin var olduğunun tanıtlandığı bir yöntemdir. Bu yöntem, belirli özelliklere sahip olan matematiksel bir nesnenin var olduğunu tanıtlayan fakat bu nesnenin bir örneğini oluşturmak için yol göstermeyen oluşturmacı olmayan tanıtlama yöntemine karşıttır.

Oluşturmacılık, matematikte oluşturmacı tanıtlar dışındaki tüm tanıtları reddeden bir felsefedir.

Örnek
Oluşturmacı bir tanıt ile oluşturmacı olmayan bir tanıt arasındaki karşıtlık, cebirsel sayılar olmayan aşkın sayılar (transandantal sayılar) ya da kompleks sayılar kavramlarıyla gösterilebilir. Hardy & Wright (1979) eserlerinde yazdığı gibi:-

Aşkın sayılar gibi bir kavramın olabileceği ilk bakışta gözükmez ... Üç farklı sorunu ayırt etmemiz gerekir. İlki, aşkın sayıların var olduğunu tanıtlamak (herhangi bir somut örnek verme zorunluluğunu hissetmeden). İkincisi, özellikle tasarlanmış bir yöntemle somut bir aşkın sayı örneği vermek. Üçüncüsü ise -ki bu en zor sorundur-, verilen herhangi bir sayının ... aşkın olduğunu tanıtlamak.

Aşkın sayıların var olduğunu tanıtlamak aşağıdaki argümanla tanıtlanabilir. Cebirsel sayıların kümesi sayılabilir bir kümedir. Buna karşın reel sayıların kümesi sayılamaz bir kümedir. Dolayısıyla cebirsel sayı olmayan bazı reeel sayılar olmak zorundadır. Bu sayılar, tanım itibarıyla aşkın sayılardır. Bu tanıt, oluşturmacı olmayan bir tanıttır.

Aşkın sayıların olşturmacı bir tanıtı için, bu sayıları oluşturma yöntemine sahip olmalıyız. Bu işlem, var olduklarını tanıtlamaktan daha zordur. Matematiksel sabitelerden e ve π aşkın sayılar için göze çarpan ilk adaylardır fakat bunların gerçekten aşkın olduğunu tanıtlamak çok zor bir görevdir. Aşkın oldukları tanıtlanabilen ilk sayılar Joseph Liouville tarafından betimlenmiştir ve kendisi, Liouville sayıları adı verilen sonsuz bir aşkın sayı sınıfını oluşturma yöntemini bulmuştur.

Kaynakça
 Hardy, G.H. & Wright, E.M. (1979) An Introduction to the Theory of Numbers (Fifth Edition). Oxford University Press. ISBN 0-19-853171-0

Matematiksel ispatlar

Oluşturarak tanıtlama


Laila av Reyni er en færøsk singer-songwriter, modedesigner og lærer. Hun er bedst kendt for at designe kjoler. Hun har f.eks. designet kjoler til deltagere i Miss Universe Denmark, bl.a. til den færøske model Turið Elinborgardóttir, som vandt titlen Miss Earth Denmark 2015. Laila var ikke kun designer men også en af dommerne til skønhedskonkurrencen. Hun har også designet kjoler til den færøske sangerinde Eivør Pálsdóttir.

Laila av Reyni er underviser ved Tekniske Skole i Tórshavn. Udover at være designer er hun også  musiker. Hun udgav sit debutalbum i september 2013, hvor hun sang alle sangene selv og var medforfatter til sangene.

I 2014 var hun nomineret til Faroese Music Awards i kategorien Ny artist/band. Hun vandt dog ikke.

I februar 2016 udgav hun sit andet album, med titlen Stay.

Diskografi

Albums
 2013 - Laila av Reyni
 2016 - Stay

Single
 2014 - Infinite (Byrta Remix)
 2014 - In Another World (featuring Tómas Ragnarsson)
 2015 - Cover
 2015 - Dult

Noter

Eksterne links
Laila av Reyni hos iTunes

Sangere fra Færøerne
Sangskrivere fra Færøerne
Komponister fra Færøerne
Personer fra Strømø
Lærere fra Færøerne
Modeskabere fra Danmark

Laila av Reyni


فاضل بيات، باحث ومؤرخ عراقي.

سيرته

ولد الدكتور فاضل بيات عام 1946 في محافظة كركوك،	أكمل الدراسة الجامعية (البكالوريوس) بكلية الآداب/ جامعة بغداد (1969/1970)،	حصل على شهادة الدكتوراه من جامعة آنقرة/ تركيا في التاريخ الإسلامي (1975) (الماجستير والدكتوراه بمرحلة واحدة)، عنوان الرسالة (وهي باللغة التركية) الأتراك في العراق في العصر السلجوقي.

عمل بوظيفة عضو هيئة تدريس بجامعة بغداد اعتبارا من سنة 1978 وحتى سنة 1996 ومارس التدريس في كليتي الآداب واللغات وبأقسام التاريخ والدراسات الشرقية واللغة التركية.

نال شهادة الدكتوراه في التاريخ من جامعة أنقرة سنة 1975، عمل استاذا للتاريخ واللغة التركية بكليتي الآداب واللغات بجامعة بغداد ما بين عام 1978 إلى عام 1996، ثم بجامعة آل البيت الأردنية (1996 → 2002). وباحثا رئيسا زائرا في لجنة تاريخ بلاد الشام بالجامعة الأردنية (2002- 2007).
• يعمل منذ سنة 2007 خبيرا في مركز الابحاث للتاريخ والفنون والثقافة الإسلامية (إرسيكا) التابع لمنظمة التعاون الإسلامي (استانبول).(باستثناء سنة واحدة 2011-2012 حيث اعيد إلى وظيفته في قسم التاريخ بجامعة بغداد، ولكنه اضطر إلى الإحالة على التقاعد.)
.التخصص الدقيق والاهتمام العام: تاريخ الأتراك، الدولة العثمانية، تاريخ العرب في العهد العثماني، النظم العثمانية، الوثائق العثمانية، المصطلحات العثمانية.

.يجيد اللغة العربية (بمستوى عال) واللغة العثمانية واللغة التركية الحديثة (لغة أم).
•خبرة علمية واسعة في قراءة الوثائق العثمانية بمراحلها وخطوطها المختلفة وبضمنها المكتوبة بخط السياقة والديواني وترجمتها إلى اللغة العربية وتحليلها من الناحية العلمية.

•شارك في عشرات المؤتمرات والندوات العلمية التي نظمت في الدول المختلفة.
•نشر أكثر من مائة مقالة صحفية في مختلف المجالات الثقافية والتاريخية والأدبية واللغوية.
•ألف وأعدّ وترجم ونشر أكثر من 30 كتابا وعشرات البحوث والدراسات الاكاديمية
•أصدر مجلة كلية اللغات بجامعة بغداد «النتاج العلمي لكلية اللغات» وهي بلغات مختلفة (1989-1990).

المرتبات العلمية التي نالها
 أستاذ مساعد 1978
 أستاذ مشارك 1982
 أستاذ 1989

يولي الدكتور فاضل بيات كل اهتماماته العلمية لدراسة تاريخ العرب في العهد العثماني في ضوء الوثائق والمصادر العثمانية. وقد نشر العشرات من البحوث والدراسات في مجال التاريخ واللغة التركية باللغتين العربية والتركية.

قائمة بأسماء الكتب والبحوث العلمية

الكتب
أولا: كتب في تاريخ العرب في العهد العثماني:
1.	رحلة سويله مز اوغلو إلى بلاد الشام - دراسة وترجمة وتحقيق، جامعة آل البيت2000م.(تُرجم النص من اللغة العثمانية).
2-	دراســات في تاريخ العرب في العهد العثماني - رؤية جديدة في ضـوء الوثائق والمصـادر العثمانيـة: ويتضمن الكتاب 12 دراسة أكاديمية نشر قسم منها والقسم الآخر ينشر لأول مرة، بيروت/ دار المدار الإسلامي 2003 (في 488 صفحة) والدراسات الواردة فيه هي:
 أ. السيطرة العثمانية على العراق- دراسة تاريخية في ضوء المصادر العثمانية (ينشر لأول مرة)
 ب. السيطرة العثمانية على بلاد الشام- دراسة تاريخية في ضوء المصادر العثمانية (ينشر لأول مرة)
 ج. السيطرة العثمانية على مصر- دراسة تاريخية في ضوء المصادر العثمانية (ينشر لأول مرة)
 د. الأوضاع الاقتصادية والإدارية في الأيالات العربية في القرن السادس عشر الميلادي- قراءة في أفكار المؤرخ العثماني مصطفى نوري باشا
 هـ. الزعامات المحلية في بلاد الشام في النظام الإداري العثماني (1516-1832)- دراسة تاريخية في ضوء الوثائق والمصادر العثمانية (ينشر لأول مرة)
 و. شرقي الأردن في النظام الإداري العثماني 1516-1740"- في ضوء الوثائق العثمانية
 ز. التقسيمات الإدارية للأردن في العهد العثماني/ دراسة تاريخية في ضوء السالنامات العثمانية
 ح. من مصادر تاريخ العرب الحديث: السالنامات العثمانية مصدرا لدراسة التاريخ المحلي
 ط. التعليم في الولايات العثمانية/ دراسة تاريخية في ضوء معطيات سالنامة وزارة المعارف العثمانية" مع ملحق: "المؤسسات التعليمية والثقافية في الولايات العربية العثمانية" (الملحق ينشر لأول مرة).
 ي. التعليم في العراق في العهد العثماني/ دراسة تاريخية في ضوء السالنامات العثمانية
 ك. مدارس الأقليات المسيحية واليهودية في العراق في العهد العثماني/ دراسة تاريخية في ضوء السالنامات العثمانية (ينشر لأول مرة)
 ل. السلطان عبد الحميد الثاني ودوره في الحفاظ على هوية القدس العربية والإسلامية (ينشر لأول مرة)
3.	الدولة العثمانية في المجال العربي/ دراسة تاريخية في الاوضاع الادارية في ضوء الوثائق والمصادر العثمانية حصرا/ مطلع العهد العثماني – اواسط القرن التاسع عشر، وهو مشروع ضخم يتناول تاريخ البلاد العربية ويشتمل على المحاور الآتية:
 أ.	المقومات والسمات الإدارية العثمانية في الايالات العربية
 ب. الأساليب الإدارية العثمانية وتطبيقاتها في الايالات العربية
 ج. الايالات الشامية
 د. الايالات العراقية
 هـ. ايالتا مصر والحبشة
 و. الايالات العثمانية في شبه الجزيرة العربية
 ز. اوجاقات الغرب والمغرب الاقصى
يقع الكتاب في 680 صفحة من القطع الكبير وصدر عن مركز دراسات الوحدة العربية بيروت 2007.
4.	المؤسسات التعليمية في المشرق العربي العثماني/ دراسة تاريخية احصائية في ضوء الوثائق العثمانية، في 868 صفحة، ارسيكا/ منظمة التعاون الإسلامي، استانبول 2014. استعان في تأليفه بآلاف الوثائق العثمانية.

أعمال ارشيفية في تاريخ العرب في العهد العثماني
5.	بلاد الشام في الأحكام السلطانية الواردة في دفاتر المهمة، إعداد وترجمة، الجزء الأول، من منشورات لجنة تاريخ بلاد الشام- الجامعة الأردنية، عمان 2005، وهو في 420 صفحة A4، ويتضمن 243 حكما (فرمانا) سلطانيا
6.	بلاد الشام في الأحكام السلطانية الواردة في دفاتر المهمة، إعداد وترجمة، الجزء الثاني، من منشورات لجنة تاريخ بلاد الشام- الجامعة الأردنية، عمان 2006، وهو في 356 صفحة A4 ويتضمن 225 حكما سلطانيا.
7.	بلاد الشام في الأحكام السلطانية الواردة في دفاتر المهمة، إعداد وترجمة، الجزء الثالث/ من منشورات لجنة تاريخ بلاد الشام- الجامعة الأردنية، 2007، وهو في 370 صفحة A4 ويتضمن 220 حكما سلطانيا.
8.	بغداد من خلال وثائق الارشيف العثماني، إعداد وترجمة من اللغة العثمانية، منشورات ارسيكا/ منظمة المؤتمر الإسلامي، 2008
9.	القدس من خلال الصور التاريخية ترجمة من اللغة التركية من إعداد كريم بالجي، منشورات ارسيكا/ منظمة المؤتمر الإسلامي، استانبول 2009
10.	البلاد العربية في الوثائق العثمانية/ النصف الأول من القرن 10 هـ 16م، اعداد وترجمة ودراسة، المجلد الأول، ارسيكا/ منظمة المؤتمر الإسلامي، استانبول 2010، اعيدت طباعته في سنة 2015
11.	البلاد العربية في الوثائق العثمانية/ أواسط القرن 10 هـ 16م، اعداد وترجمة ودراسة، المجلد الثاني، ارسيكا/ منظمة التعاون الإسلامي، استانبول 2011
12.	البلاد العربية في الوثائق العثمانية/ أواخر عهد السلطان سليمان القانوني، اعداد وترجمة ودراسة، المجلد الثالث، ارسيكا/ منظمة التعاون الإسلامي، استانبول 2014
13.	البلاد العربية في الوثائق العثمانية/ الحرمان الشريفان في عهد السلطان سليم الثاني 974هـ1566م-982هـ1574م، اعداد وترجمة ودراسة، المجلد الرابع، ارسيكا/ منظمة التعاون الإسلامي، استانبول 2014
14.	البلاد العربية في الوثائق العثمانية/ الولايات العراقية في عهد السلطان سليم الثاني 974هـ1566م-982هـ1574م، اعداد وترجمة ودراسة، المجلد الخامس قيد الإنجاز
15.	الجزائر في الوثائق العثمانية، ترجمة ملخصات الوثائق، من منشورات دائرة الارشيف العثماني، انقرة 2010
16.	الحرمان الشريفان من خلال الصور التاريخية، ترجمة من العربية إلى التركية، ارسيكا/ منظمة التعاون الإسلامي، استانبول 2013
17.	الموصل من خلال وثائق الارشيف العثماني/ اعداد وتلخيص الوثائق، ارسيكا/ منظمة التعاون الإسلامي، استانبول 2014.

كتب في مجالات مختلفة
18.	الأتراك في العراق في العهد السلجوقي-رسالة دكتوراه من جامعة آنقرة، 1975
19.	لمحات من تاريخ التركمان في العراق/ باللغة التركية بغداد 1975
20.	التشريع الضريبي عند العثمانيين لاحمد آق كوندوز، ترجمة عن اللغة التركية، من منشورات لجنة تاريخ بلاد الشام- الجامعة الأردنية، عمان 2003
21.	الأوقاف العثمانية في البلقان: الوقفيات/ بلغاريا، إعداد الوقفيات المكتوبة بالعربية وترجمة ملخصات الوقفيات العثمانية، إرسيكا/ منظمة التعاون الإسلامي، استانبول 2012
22.	الأوقاف العثمانية في اليونان، إعداد الوقفيات المكتوبة بالعربية وترجمة ملخصات الوقفيات العثمانية، قيد الإنجاز
23.	المجاميع المخطوطة في مكتبة طوب قابي سراي بإستانبول/ مودع للنشر في مركز إحياء التراث العلمي العربي بغداد.
24.	 الدونمة/ اليهود المرتدون- ترجمة من التركية/ مركز الدراسات الفلسطينية - بجامعة بغداد.

كتب في اللغة والادب
25.	تطبيقات لغوية على قواعد اللغة التركية، بغداد 1983
26.	اللغة التركية - قواعد وتطبيقات، بغداد 1984
27.	تاريخ الأدب التركماني في العراق/ باللغة التركية، بغداد 1984
28.	قواعد اللغة التركية/1، بغداد 1986
29.	قواعد اللغة التركية/2، الموصل 1987
30.	معجم المصطلحات السياسية والاقتصادية والقانونية والعسكرية - تركي - عربي بغداد 1990
31.	الترجمة بين اللغتين العربية والتركية، بغداد 1992
32.	 اللغة التركية/1، متطلب جامعة، جامعة آل البيت 1999م.
33.	 معجم المصطلحات السياسية والاقتصادية والقانونية والعسكرية - تركي – عربي، عربي- تركي، جاهز للنشر.
34.	 قواعد اللغة التركية للمتعلمين العرب، قيد النشر.
ب- البحوث العلمية:
أولا: دراسات في تاريخ العرب في العهد العثماني
35.	السالنامات العثمانية وأهميتها لتاريخ العراق/ مجلة المورد 1988 مجلد 17عدد 2
36.	التعليم في العراق في العهد العثماني/ دراسة تاريخية في ضوء السالنامات العثمانية/ المجلة التاريخية المغربية/ تونس1990 العدد 57-58.
37.	 تكريت في العهد العثماني/ منشور ضمن كتاب موسوعة تكريت في التاريخ، بغداد 1997.
38.	 السالنامات العثمانية مصدراً لدراسة التاريخ المحلي/ ضمن كتاب دراسات في مصادر تاريخ العرب الحديث - جامعة آل البيت 1998.
39.	 علاقة فيصل بالكماليين في ضوء ما عالجه الباحثون الأتراك، ضمن كتاب بناء الدولة العربية الحديثة، جامعة آل البيت 1999.
40.	 سالنامة وزارة المعارف وأهميتها لدراسة واقع التعليم في البلاد العربية في العهد العثماني، ضمن كتاب العلم والمعرفة في العالم العثماني (إرسيكا) إستانبول 2000.
41.	 الأوضاع الاقتصادية والإدارية للأيالات العربية في القرن السادس عشر – قراءة في أفكار المؤرخ العثماني مصطفى نوري باشا، ضمن كتاب الدولة العثمانية-بدايات ونهايات، جامعة آل البيت 2001.
42.	شرقي الأردن في النظام الإداري العثماني/ دراسة تاريخية في ضوء الوثائق العثمانية، ضمن كتاب: ملتقى عمان الثقافي العاشر، وزارة الثقافة الأردنية 2002
43.	الزعامات المحلية في بلاد الشام في النظام الإداري العثماني/ دراسة تاريخية في ضوء الوثائق والمصادر العثمانية 1516-1832، قيد النشر
44.	التنظيم الإداري للولايات العربية في العهد العثماني/ مبحث في «الكتاب المرجع في تاريخ الامة العربية» إصدار المنظمة العربية للتربية والثقافة والعلوم/ تونس 2007 مجلد 5
45.	النظام القضائي في الولايات العربية في العهد العثماني/ مبحث في «الكتاب المرجع في تاريخ الامة العربية» إصدار المنظمة العربية للتربية والثقافة والعلوم/ تونس 2007 مجلد 5
46.	سليمان شفيق باشا في البلاد العربية، مجلة العرب، الرياض، العدد3-4 السنة 42، أكتوبر- نوفمبر 2006
47.	ملامح الإدارة العثمانية في مصر- دراسة تاريخية في ضوء الوثائق العثمانية- مطلع العهد العثماني- الاحتلال الفرنسي لمصر، ضمن كتاب مصر في العهد العثماني، من منشورات إرسيكا، استانبول 2010
48.	سياسة الدولة العثمانية تجاه العشائر العربية/ جاهز للنشر
49.	الشيخ محمد عبده واصلاح التعليم العثماني/ قيد النشر في/ المجلة التاريخية العربية للدراسات العثمانية/ تونس – 2007
50.	التمثيل العربي في مجلس المبعوثان العثماني/ جاهز للنشر
51.	الدور المحوري لدمشق في بلاد الشام في العهد العثماني/ منشور في كتاب الندوة الدولية دمشق في التاريخ، جامعة دمشق، دمشق 2006
52.	التجاوزات على الاوقاف في بلاد الشام واجراءات الدولة العثمانية تجاهها/ دراسة تاريخية في ضوء الاحكام السلطانية الواردة في دفاتر المهمة منشور ضمن كتاب المؤتمر الدولي السابع لتاريخ بلاد الشام- المجلد الثاني، عمان 2009
53.	ولاية شهرزول/ كركوك – اشكاليات التاريخ والتنظيم الإداري/ مجلة الإخاء/ قارداشلق- بغداد 2007
54.	كركوك في مطلع العهد العثماني في ضوء معطيات دفتر تحرير كركوك لسنة 964هـ/ 1556م/ مجلة سومر 2007
55.	وثيقة عثمانية تكشف عن حقيقة مجهولة: قلعة كركوك صرح عثماني، مجلة الإخاء/ قارداشلق، استانبول 2012
56.	القانون الاساسي وجمعية الاتحاد والترقي في منظور الشيخ محمد رشيد رضا، ضمن كتاب بحوث المؤتمر الدولي حول المشروطية الثانية في الذكرى المئوية، من منشورات إرسيكا، استانبول 2012
57.	العرب والبلاد العربية في منظور سليمان شفيق كمالي باشا/ مجلة «الدارة» السعودية، العدد 1 السنة 36، الرياض محرم 1431هـ
58.	ظاهرة انتشار التعليم في القدس في ضوء التنافس العثماني – الأجنبي، ضمن كتاب بحوث المؤتمر الدولي حول القدس في العهد العثماني، من منشورات إرسيكا، استانبول 2012
59.	سياسة الدولة العثمانية تجاه القدس نظرة شمولية في ضوء وثائق الأرشيف العثماني والمصادر العثمانية حصرا 1516- 1917م/ قيد النشر
60.	المغرب الاقصى بين الاستقلال والتبعية: العهد السعدي نموذجا/ دراسة تاريخية في ضوء الأحكام السلطانية الواردة في دفاتر المهمة، ضمن كتاب بحوث الندوة الدولية حول المغارب والبحر الابيض المتوسط الغربي في العصر العثماني، إرسيكا، استانبول 2013
61.	 حول الرسائل المتبادلة بين السلطان العثماني سليمان القانون والامراء السعديين في المغرب العربي، ضمن كتاب بحوث المؤتمر الدولي حول الحضارة الإسلامية في البحر الابيض المتوسط، إرسيكا، استانبول 2013
62.	 أوليا جلبي في أزقة بغداد، باللغة التركية منشور ضمن كتاب:
(Evliya Celebi Atlasi)، استانبول 2013
63.	 بغداد في عهد أوليا جلبي، باللغة التركية منشور ضمن كتاب:
(Evliya Celebi'nin Sehirleri) استانبول 2013
64.	 إمارة الحج في العهد العثماني/ قيد النشر في موسوعة مؤسسة الحج/ دارة الملك عبد العزيز/ الرياض
65.	 قوافل الحج في العهد العثماني/ قيد النشر في موسوعة مؤسسة الحج/ دارة الملك عبد العزيز/ الرياض
66.	 أهمية وثائق وزارة المعارف العثمانية في دراسة تاريخ التعليم في العراق في العهد العثماني، ضمن كتاب «العراق في الوثائق العثمانية» من منشورات بيت الحكمة/ بغداد 2012
67.	 مؤسسات التعليم العالي في المشرق العربي العثماني/ دراسة تاريخية في ضوء الوثائق العثمانية، مجلة ارسيكا، مجلد،1 عدد 1، استانبول 2013
68.	 وثائق عثمانية نادرة تكشف عن: أول إنجاز عثماني في مجال إمداد النجف بالماء، قيد النشر في مجلة جامعة الكوفة
ثانيا: دراسات مختلفة:
69.	العلوم الإسلامية عند العرب/ مترجم عن التركية، مجلة المورد 1973-1974.
70.	السياسة السلجوقية في العراق/ مجلة المؤرخ العربي، بغداد 1981، ج 18.
71.	 علاقة السلاجقة بالخلافة العباسية (429-447هـ)، مجلة آداب المستنصرية-جامعة المستنصرية، بغداد 1984 عدد 9.
72.	ديوان لغات الترك وأهميته للدراسات التاريخية، ضمن الكتاب التذكاري للسيد مقبول أحمد، جامعة آل البيت 1999.
73.	مصطلحات عثمانية: باشا، بك، جلبي، أفندي، مجلة البيان– جامعة آل البيت، مجلد2، عدد3، 1999.
74.	مصطلحات عثمانية: الأعيان، مجلة البيان – جامعة آل البيت، مجلد 2، عدد4، 2000.
75.	مصطلحات عثمانية: البكلر بكي والسنجق بكي، مجلة البيان – جامعة آل البيت، مجلد 3، عدد 1، 2001.
76.	 مصطلحات عثمانية: الأوراق والوثائق الرسمية العثمانية، مجلة البيان – جامعة آل البيت، مجلد 3، عدد 2، 2001.
77.	مصطلحات عثمانية في التربية والتعليم، مجلة البيان – جامعة آل البيت، مجلد 3، عدد3، 2002.
78.	مصطلحات عثمانية: خط وأرقام السياقة، مجلة البيان – جامعة آل البيت، مجلد 3، عدد 4، 2002.
79.	مصطلحات عثمانية: القانوننامات العثمانية، مجلة البيان – جامعة آل البيت، مجلد 4، عدد1، 2003.
80.	مصطلحات عثمانية: دفاتر المهمة عند العثمانيين، مجلة البيان – جامعة آل البيت، مجلد 4، عدد 2، 2004.
81.	مصطلحات عثمانية: المصطلحات القضائية عند العثمانيين، مجلة البيان – جامعة آل البيت، مجلد 4، عدد 3، 2005.
82.	مدرسة العشيرة في استانبول/ دراسة تاريخية/ جاهز للنشر
83.	دار الفنون وقصة تأسيس أول جامعة عثمانية/ جاهز للنشر
84.	الحرم والحريم عند العثمانيين/ جاهز للنشر
85.	الدَوشيرمة: ضريبة دم أم تجنيد الزامي؟ مجلة البيان – جامعة آل البيت، مجلد 5، عدد 1، 2007.
86.	الأتراك في العراق حتى الغزو المغولي (باللغة التركية)، موسوعة (الأتراك-Turkler) نشر Yeni Turkiye آنقرة 2002.
87.	عمادالدين زنكي واتابكية الموصل،(باللغة التركية)، موسوعة (الأتراك-Turkler) نشر Yeni Turkiye آنقرة 2002.
88.	 اتابكية أربيل،(باللغة التركية)، موسوعة (الأتراك-Turkler) نشر yeni Turkiye آنقرة 2002. وموسوعة تاريخ الترك العام- نشر Yeni Turkiye آنقرة 2002
89.	انتشار الإسلام في آسيا الصغرى- جاهز للنشر
90.	التعليم في ولاية قوصوة العثمانية/ دراسة تاريخية في ضوء سالنامة المعارف، قيد النشر باللغة الالبانية في قوصوة (كوسوفا)
91.	صورة الدولة العثمانية في القرنين السادس عشر والسابع عشر في كتابات نقـولا زيادة، منشور ضمن كتاب نقـولا زيادة في ميزان التاريخ، منشورات البنك العربي، عمان 2008
ثالثا: المخطوطات العربية وفهرستها:
92.	المخطوطات العربية في مكتبة طوب قابي سرايي بإستانبول -
القسم الأول: المخطوطات التاريخية - مجلة المورد بغداد 1975 العدد 2 مجلد 4.
93.	القسم الثاني: المخطوطات التاريخية (2)- مجلة المورد بغداد 1975 العدد 4 مجلد 4.
94.	القسم الثالث: كتب التراجم والجغرافية والرحلات- مجلة المورد بغداد 1976 العدد 2 مجلد 5.
95.	القسم الرابع: علوم اللغة العربية (1) مجلة المورد بغداد 1976 العدد 3 مجلد 5.
96.	القسم الخامس: علوم اللغة العربية (2) مجلة المورد بغداد 1976 العدد 4 مجلد 5.
97.	القسم السادس: الكتب العلمية (1) مجلة المورد بغداد 1977 العدد 4 مجلد 6.
98.	القسم السابع: الكتب العلمية (2) مجلة المورد بغداد 1978 العدد 3 مجلد 7.
99.	القسم الثامن: علوم اللغة العربية (3) مجلة المورد 1980 العدد 2 مجلد 9.
100.	مكتبات المخطوطات العربية في إستانبول/ مجلة معهد المخطوطات العربية، القاهرة، 1996، مجلد 40، جزء 2.
رابعا: دراسات في اللغة والأدب:
101.	الجملة في اللغة التركية/ مجلة كلية الآداب - جامعة بغداد 1980.
102.	الإضافات الاسمية في اللغتين العربية والتركية، باللغة التركية، مجلة (النتاج العلمي لكلية اللغات) بغداد 1990، العدد1.
103.	الضمائر في اللغة التركية والطلبة العرب - باللغة التركية، مجلة النتاج العلمي لكلية اللغات) بغداد، 1990، العدد 4.
104.	 الرصافي: اعتراضات على استخدام العثمانيين للمفردات العربية/ مجلة البيان، جامعة آل البيت، 1998 مجلد 1، عدد 4.
105.	 الشاعر التركي نسيم البغدادي وآثاره المخطوطة/ مقدم لمؤتمر اللغة الأذربيجانية/ باكو.
106.	آراء المؤرخ العراقي عباس العزاوي في اللغة والأدب الأذربيجاني/ مقدم لمؤتمر اللغة الأذربيجانية/ باكو.
خامسا: عروض نقدية للكتب
107.	الدولة العثمانية- تاريخ وحضارة، عرض كتاب، مجلة البيان – جامعة آل البيت، مجلد 3، عدد 1، 2001.
108.	 معجم مشوّه للمصطلحات العثمانية/ مراجعة نقدية لأحد المعاجم المتعلقة بالمصطلحات العثمانية/ المجلة التاريخية العربية للدراسات العثمانية/ تونس – العدد 28، تشرين الأول 2003.
109.	 فلاحو ناحية البترون- قراءة خاطئة للتاريخ العربي/ المجلة التاريخية العربية للدراسات العثمانية/ تونس – العدد 31، كانون الأول 2005.
110.	 أستاذ جامعي يسطو على كتاب ترجمه/ المجلة التاريخية المغاربية – العدد 122، مارس/ اذار 2006
111.	 قراءة في كتاب: الحركة القومية العربية بعيون عثمانية 1908 – 1918/ مجلة المستقبل العربي، بيروت، العدد 328، 6/ 2006.

مراجع

أشخاص من محافظة كركوك
أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
تركمان العراق
خريجو جامعة أنقرة
خريجو جامعة بغداد
مواليد 1946
مؤرخون عراقيون

فاضل بيات


Operation Jedburgh was a clandestine operation during World War II in which three-man teams of operatives of the British Special Operations Executive (SOE), the U.S. Office of Strategic Services (OSS), the Free French Bureau central de renseignements et d'action ("Central Bureau of Intelligence and Operations") and the Dutch and Belgian armies in exile were dropped by parachute into occupied France, the Netherlands and Belgium. The objective of the Jedburgh teams was to assist allied forces who invaded France on 6 June 1944 with sabotage and guerrilla warfare, and leading local resistance forces in actions against the Germans.

The name of the operation was chosen at random from a Ministry of Defence code book, although several of those who took part in the operation later reflected that the name was apt as the town of Jedburgh in the Scottish Borders was notorious in the late Middle Ages for the activities of the raiders known as the Border Reivers.

Operation Jedburgh represented the first real cooperation in Europe between SOE and the Special Operations branch of OSS. By this period in the war, SOE had insufficient resources to mount the huge operation on its own; for example, it had access to only 23 Handley Page Halifax aircraft for dropping agents and stores, barely sufficient to maintain SOE's existing networks. OSS was able to augment this force with Consolidated B-24 Liberator aircraft operating from RAF Harrington (see Operation Carpetbagger).

The OSS sought to be involved since, in a single swoop, this would result in the OSS inserting more agents into northwestern Europe than it had during the entire previous period of US involvement in the war. Nevertheless, General Eisenhower, the American Supreme Commander, ensured that the French would lead the operation and on 9 June 1944 gave command of the Jedburgh teams to France.

Origins
The British Special Operations Executive (SOE) and its American counterpart, the Office of Strategic Services (OSS), came up with the concept of the Jedburghs in May 1943. The idea was that small groups of military personnel would be inserted by parachute inside territory occupied by Nazi Germany to assist local resistance forces and to carry out military operations.  Unlike SOE agents who worked in occupied Europe, the Jedburgh teams would be armed and uniformed military personnel. Fluency in the language of the European country where they would operate was required, although the language requirement was reduced for radio operators. The "Jeds" as the men on Operation Jedburgh teams were called were all volunteers. Jedburgh operations were also carried out in some Asian countries.

Jedburgh teams

The Jedburgh teams were known by codenames which usually were first names (such as "Hugh"), with some names of medicines (such as "Novocaine") and a few random names thrown in to confuse German intelligence. The teams normally consisted of three men: a commander, an executive officer, and a non-commissioned radio operator. One of the officers would be British or American while the other would originate from the country to which the team deployed. The radio operator could be of any nationality.

About 300 Jeds were selected. After about two weeks of paramilitary training at commando training bases in the Scottish Highlands, they moved to Milton Hall near Peterborough, which was much closer to the airfields from which they were to be launched, and to London and Special Force Headquarters. At Milton Hall they received an intensive course in unarmed combat and sabotage techniques.

In addition to their personal weapons (which included an M1 carbine and a Colt automatic pistol for each member) and sabotage equipment, the teams dropped with the Type B Mark II radio, more commonly referred to as the B2 or "Jed Set", which was critical for communicating with Special Force Headquarters in London. They were also issued pieces of silk with five hundred phrases that they were likely to use in radio traffic replaced with four-letter codes to save time in transmission, and one-time pads to encipher their messages. Each officer wore a money belt containing 100,000 francs (about 500 British pounds or 2,500 U.S. dollars) and 50 U.S. dollars. Radio operators carried only 50,000 francs. The money was to distribute to resistance fighters, called maquis in France, many of whom had families to support. Equipment and supplies were airdropped with the Jeds.

Operations in France

France was by far the most important country of Jedburgh operations.  Ninety-three teams were inserted into France. The nationalities of 278 Jeds on the teams were: 89 French officers and 17 radio operators, 47 British officers and 38 radio operators, and 40 American officers and 37 radio operators. Thirteen of the Jeds undertook a second mission. The officers were lieutenants, captains, and a few majors. Radio operators were usually sergeants.   The teams were parachuted into France from June to September 1944. Several of the teams inserted in August and September landed to find themselves in territory already liberated by the rapid advance of the allied armies.

The first team in, codenamed "Hugh", parachuted into central France near Châteauroux on 5/6 June 1944, the night before the Allied landings in Normandy, codenamed Operation Overlord. The Jedburgh teams normally parachuted in by night to meet a reception committee from a local Resistance or maquis group. Their main function was to provide a link between the guerrillas and the Allied command. They could provide liaison, advice, expertise and leadership, but their most powerful asset was their ability to arrange airdrops of arms and ammunition.

Like all Allied forces who operated behind Nazi lines, the Jedburghs were subject to torture and execution in the event of capture, under Hitler's notorious Commando Order. Because the teams normally operated in uniform, to apply this order to them was a war crime. However, of the Jedburgh teams dropped into France, only British Captain Victor A. Gough met that fate, being shot while a prisoner on 25 November 1944.

Jedburgh operations in The Netherlands
From September 1944 to April 1945, eight Jedburgh teams were active in the Netherlands. The first team, code named "Dudley" was parachuted into the east of the Netherlands one week before Operation Market Garden. The next four teams were attached to the Airborne forces that carried out Market Garden. After the mixed results of Market Garden, one Jedburgh team trained (former) resistance men in the liberated South of the Netherlands.

In April 1945 the last two Dutch Jedburgh teams became operational. One team code named "Gambling", was a combined Jedburgh/Special Air Service (SAS) group that was dropped into the centre of the Netherlands to assist the Allied advance. The last team was parachuted into the Northern Netherlands as part of SAS operation "Amherst". Despite the fact that operating clandestinely in the flat and densely populated Netherlands was very difficult for the Jedburghs, the teams were quite successful.

Jedburgh operations in South East Asia

Jedburgh teams, or parties organised on a similar basis, also operated under the command of Lord Mountbatten in the South East Asia Command (SEAC) areas in 1945, including Japanese-occupied French Indo-China, where sixty French Jedburghs joined the newly created Corps Léger d'Intervention (C.L.I.) fighting the Japanese occupation.

In Burma, Jedburgh teams were used in operations "Billet" and "Character". "Billet" was a plan to raise resistance to the Japanese among the majority Burman population, primarily through the largely communist Anti-Fascist Organisation (AFO). "Character" was a scheme to raise the minority Karen people in the Karen Hills between the Sittang and Salween Rivers. The first Jeds to go on Character operations were flown into Burma in February 1945 with Lieutenant Colonel Peacock's Special Groups.

Aftermath

Many of the surviving American "Jeds" later held various positions of great responsibility in the US Army or the CIA. Examples include William Colby, who became director of the CIA, Lucien Conein, who was a key CIA officer in Vietnam, General John Singlaub and Colonel Aaron Bank (first commander of United States Army Special Forces).

Among French Jedburghs were Paul Aussaresses, later founder of the SDECE's 11e RPC, and served in French Algeria; Jean Sassi, another who later served in the 11e RPC, who pioneered conventional guerrilla commandos GCMA with Roger Trinquier during the First Indochina War; Guy Le Borgne, commander of the 8e Choc Parachute Battalion in Indochina, the 3rd Marine Infantry Parachute Regiment in Algeria and 11th Parachute Division. Brig. General Joe Haraki SOE, Special Operations Mediterranean SO(M), special forces in Lebanon, ISF Commander Internal Security Forces.

In popular culture

You're Stepping on My Cloak and Dagger

In You're Stepping on My Cloak and Dagger, a memoir of his offbeat adventures as an agent in the OSS, Roger Wolcott Hall describes his work with the Jedburghs.

Hall's first assignment with the OSS was as a Special Operations instructor at the Congressional Country Club in Maryland, which had been converted into a training center. Hall trained several classes of OSS recruits from which American members of the Jedburghs were later chosen. Hall instructed the recruits in Special Operations tactics and demolition, often leading them on simulated night raids on the country club's golf course.

Hall himself was supposed to be the leader of a Jedburgh team that would parachute into Denmark and conduct Special Operations behind enemy lines. However, the operation was cancelled when "someone in the OSS discovered that Denmark is as flat as a pancake. There's very little natural ground cover. A Special Operations team [in occupied German territory] would be lucky to last 72 hours there."

In 1944, while stationed in England, Hall was assigned to join a Jedburgh team in occupied France and coordinate resistance operations following the D-Day invasion. However, the operation did not go as planned. Hall parachuted into France and linked up with the Jedburgh team, only to discover that a sudden offensive by General George S. Patton's tank divisions had pushed through the area a few hours before, and he had landed in friendly territory. Hall was back in London two days later.

War and Remembrance
In the historical fiction novel War and Remembrance by Herman Wouk and its television miniseries, the fictional character Leslie Slote joined the Jedburghs, leading a team to organize French resistance.

Edge of Darkness
In the 1985 BBC thriller series Edge of Darkness a key American character is named Jedburgh, a reference to the OSS's involvement in Operation Jedburgh.

Citations

References

External links

 Jedburgh Team Operations in Support of the 12th Army Group, August 1944 - Dr. Sam Lewis.

Bureau Central de Renseignements et d'Action
Clandestine operations
Expatriate military units and formations
Military operations of World War II
Office of Strategic Services operations
Special Operations Executive operations

Operation Jedburgh


Rimska cesta na predjelu Klapavice – Kurtovići, arheološko nalazište u Klisu i Dugopolju, zaštićeno kulturno dobro

Opis
Vrijeme nastanka: 1. do 7. stoljeće. Arheološko nalazište – dionica rimske ceste na predjelu Klapavice –Kurtovići u Klisu i Dugopolju obuhvaća 2 km rimske ceste koja je iz Salone preko Klisa i dugopoljske visoravni vodila u unutrašnjost Dalmacije. Cestu je prvom desetljeću prvog stoljeća sagradio carski namjesnik Publije Kornelije Dolabela (14. – 20. g. po. Kr.), a to je ujedno bila i prva cesta sagrađena na ovom prostoru. Razlog za gradnju bio je uglavnom vojne prirode kako bi se što prije uklonile posljedice velikog Batonovog ustanka i uspostavila rimska vlast u zaleđu Dalmacije. Cesta je bila u upotrebi do 7. stoljeća te je u tom periodu često bila popravljana i nadograđivana sporednim pravcima.

Zaštita
Pod oznakom Z-6594 zavedeno je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "arheološka baština".

Izvori

Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Rimske ceste u Hrvatskoj
Klis


Diss, rap müziğinde rapçilerin birbirlerini yermek için söyledikleri parçalar. Hicvin hiphop kültüründeki benzeri. Genellikle küfür içerikli olur. Fakat gerçek anlamıyla "Diss" karşı tarafı sözcüklerin ve kaleminin gücüyle yenmektir. İngilizce 'Disrespect' kelimesinden gelir. Rap argosunda diss söylemek; diss atmak, disslemek, ayar vermek, ayar atmak veya dişlemek şeklinde ifade edilir. Diss atıldığında karşı taraf ona cevap veriyorsa buna dissleşme veya dişleşme denir.

Müzik terimleri
Rap

Diss


في الهندسة الإقليدية، القوس هو قطعة من منحني قابل للاشتقاق في المستوي. على سبيل المثال قوس من دائرة هو قطعة من محيط الدائرة.

قوس الدائرة
القوس الأصغر: هو القوس الأقصر طولاً الذي يكون محصوراً بين نصفي قطرين من الدائرة ويساوي طول الزاوية المركزية التي يحصرها ولا يزيد عن .
 القوس الأكبر: هو القوس الأكثر طولاً ويكون محصوراً بين نصفي قطرين من الدائرة ويساوي طول الزاوية المركزيَة التي يحصرها ويكون طوله يزيد عن  و يقل عن
 قوس نصف الدائرة: هو القوس الذي تكون نقطتاه النهائيتان على طرفي قطر الدائرة ويكون طوله يساوي .

قياس القوس

يُعبِّرُ مصطلحُ «قياس القوس» إلى قياسِ الزاويةِ المركزيةِ التي تَحصِرُ القوسَ. وباعتبار أن الدائرة قوساً مُتَّصِلَ الطَّرفَينِ فإن قياسُها بالدرجاتِ . وعلى ذلكَ، فإن قياسَ الأقواسِ الناتجةِ عنْ قَطْعِ زاويةٍ مركزيةٍ لدائرتينِ متحدتَيْ المركزِ لهُمَا القياسَ نَفْسَهُ؛ لاشتراكِهِما في قياسِ الزاويةِ المركزيةِ. ويتطابقُ قوسانِ من دائرةٍ واحدةٍ إذا وفقط إذا كان لهُما القياسَ نَفسه. وهُناكَ قياسانِ شهيرانِ للقوسِ:إذا كانت  نقطتين مختلفتين على الدائرة  فإنهما يقسمان الدائرة إلى قوسين: قوس أصغر ، وقوس أكبر  يتممان بعضهما بعضاً. يُرمَز إلى القوس الأكبر  أحياناً بالرمز  عِوَضاً عن ذكر « الأكبر». يُعرّف القوس الأصغر  على أنَّه مجموعةُ النّقاط الناتجةِ عن تقاطعِ الدائرةِ مع نقاطِ الزاويةِ المركزية  الداخلية ويُعبَّرُ عنه أيضاً بأنه القوس الأقصر طولاً الذي يصل بين النقطتين  على الدَّائرة، حيثُ يُساوي قياسه قياسَ الزَّاويةِ المركزيةِ المُقابلةِ لَهُ، ويقل عن . على الوجه المقابل، فإن القوس الأكبر  هو مجموعةُ النّقاط الناتجةِ عن تقاطعِ الدائرةِ مع نقاطِ الزاويةِ المركزية  المُنعكِسة ويُعبَّرُ عنه أيضاً بأنه القوس الأقصر طولاً الذي يصل بين النقطتين  على الدَّائرة، حيثُ يُساوي قياسه قياسَ الزَّاويةِ المركزيةِ المُقابلةِ لَهُ، ويزيد عن . تُسمَّى النقطتان  طرفا القوس  أو طرفا الوتر . في حالِ كَوْنِ النُّقطتينِ  نقطتينِ متقابلتينِ قُطريَّاً، فإن كُلاً مِن القَوسَيْنِ المُقَابِلَيْنِ لَهُمَا القياس نفسه، ويُسمَّى القوسُ الواحدُ نِصفَ دَائرةٍ. وكُلُّ قِطْرٍ في دائرةٍ ما يُحدِّدُ نِصفَيْ دائرةٍ.

إذا كانَ طُولُ القوْسِ يُساوي ، فإنَّ النسبةَ بينَ طولِ القوسِ إلى مُحيطِ الدَّائرةِ يُساوي نسبةَ قياسِ القوسِ إلى قِياسِ الدَّائرةِ كاملةً.

صيغ رياضية
إذا كان طول القوس يساوي ، فإنَّ النسبة بين طول القوس إلى مُحيط الدَّائرة يُساوي نسبة قياس القوس إلى قياس الدَّائرة كاملةً.

انظر أيضاً
 طول قوس
 زاوية مركزية
 قطاع دائري
 جزء دائري
 قوس (عمارة)

هوامش

مراجع

منحنيات

قوس (هندسة)


H. J. Mulliner & Co. was a well-known British coachbuilder operating from Bedford Park, Chiswick, West London. The company which owned it was formed by H J Mulliner in 1897 but the business was a continuing branch of a family business founded in Northampton in the 1760s to hire out carriages.  In December 1909 the controlling interest in this company passed to John Croall & Sons of Edinburgh. Croall sold that interest to Rolls-Royce in 1959.

"Mulliner" is now the personal commissioning department for Bentley.

Henry Jervis Mulliner

Henry Jervis Mulliner (1870–1967), born in Liverpool but raised in Chiswick, was the second son of Robert Bouverie Mulliner (1830–1902) from Northampton, third son of Francis Mulliner (1789–1841) of Leamington Spa and Northampton. Robert Bouverie Mulliner had first established a thriving coachbuilding business in Liverpool in the mid-1850s then sold that to his brother and in the early 1870s started another in Chiswick on the outskirts of London.

His son H. J. Mulliner incorporated his own company in 1897 while with Mulliner London Limited. He found a special interest in the automobile side of that business and expanded in 1900 by buying from Mulliner London Limited the Mulliner showroom in Brook Street, Mayfair, London. The location was more convenient for his clients than Chiswick. One of the early clients was C.S. Rolls who had a body built on a Rolls-Royce Silver Ghost for his own use.

John Croall & Sons Edinburgh

In 1906 the London works were moved from Mayfair to Chiswick and in December 1909 H J Mulliner sold a controlling interest in the company to John Croall & Sons of Edinburgh. A family connection was maintained as Croall employed H J Mulliner's wife's brother, Frank Piesse (1885–1960), to run the company.

Although bodies were fitted to other chassis, by the 1930s virtually the entire output was being fitted to Rolls-Royce and Bentleys.

Rolls-Royce

Rolls-Royce acquired Mulliner in July 1959 and merged it with Park Ward which they had owned since 1939 forming Mulliner Park Ward in 1961. A financial columnist noted that the (cash) outlay for Rolls-Royce was relatively small as the net assets of John Croall were around £250,000. It was noted that Mulliner was one of the last independent coach builders, others being controlled by motor manufacturers or distributors.

See also

 Mulliner Park Ward
 Park Ward
 Mulliners (Birmingham)
 Arthur Mulliner

Notes

References

External links

 Design for a coupé de ville on a Bentley 4¼ litre chassis
 The former multi-storey works in Flanders Road behind the Norman Shaw showroom is now an office building known as Mulliner House

Mulliner
Vehicle manufacture in London

H. J. Mulliner & Co.


Cerul n-are gratii este un film politic românesc din 1962 scris și regizat de Francisc Munteanu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Vasile Ichim, Anda Caropol și Ștefan Ciobotărașu. Este o ecranizare după nuvela "Terra di Siena" de Francisc Munteanu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Producție
Filmările au avut loc în perioada 18 mai – 31 iulie 1962, cele exterioare la București și Curtea de Argeș, cele interioare la Buftea. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 4.475.000 lei.

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.685.033 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1962 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1962
Filme regizate de Francisc Munteanu
Filme dramatice românești

Cerul n-are gratii


Lykkens lunefulde Spil er en stumfilm fra 1913 instrueret af Sofus Wolder efter manuskript af Christian Nobel.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1913

Lykkens lunefulde Spil


Die Liste der Friedhöfe in Blieskastel gibt eine Übersicht über Friedhöfe und ehemalige Begräbnisstätten in der saarländischen Stadt Blieskastel. Zurzeit nutzt Blieskastel neunzehn Begräbnisplätze, davon sind achtzehn herkömmliche Friedhöfe, eine weitere ist eine Waldruhestätte. Drei weitere Friedhöfe sind nur gewissen Personen bestimmt: Auf dem Ehrenfriedhof in der Tiergartenstraße sind Verstorbene des Zweiten Weltkrieges beigesetzt, auf dem Klosterfriedhof am Klosterweg werden ausschließlich Angehörige des ehemaligen Kapuzinerklosters beigesetzt und auf dem Israelitischen Friedhof, ebenfalls am Klosterweg nur Angehörige jüdischen Glaubens.

Liste

Weblinks
 Stadt Blieskastel

Blieskastel
!Friedhofe
!

Liste der Friedhöfe in Blieskastel


Athanase Apartis (* Esmirna, 24 de octubre de 1899 -  Atenas, 1 de abril de 1972) fue un  escultor de Grecia.

Datos biográficos

Fue alumno de Antoine Bourdelle  en la Académie de la Grande Chaumière en el barrio de Montparnasse, que fue una escuela de arte situada en el número 14  de la rue de la Grande Chaumière en París.

Obras
 L'homme couché (hombre tendido) , bronce de 1931

Notas y referencias

Notas

Enlaces externos
artprice.com: Obras de Athanase Apartis. (en inglés)

Enlaces externos

Escultores del siglo XX
Escultores de Grecia
Escultores de Grecia en Francia
Griegos del siglo XX
Nacidos en Esmirna
Fallecidos en Atenas

Athanase Apartis


Donatella Danielli () é professora de matemática na Universidade Estadual do Arizona e é conhecida por suas contribuições para equações diferenciais parciais, cálculo variacional e teoria de medidas geométricas, com ênfase específica em problemas de fronteira livre. Graduada pela Universidade de Bolonha, Itália, em 1989. Obteve um doutorado em 1999 em Purdue, orientada por Carlos Kenig. Antes de ingressar no corpo docente da Universidade Purdue em 2001, ocupou cargos na Universidade Johns Hopkins e no Instituto Mittag-Leffler na Suécia. Também foi pesquisadora visitante no Isaac Newton Institute em 2014.

Prêmios e honrarias
National Science Foundation CAREER Award (2003)
Simons Fellow in Mathematics (2012)
Fellow da American Mathematical Society desde 2017 "for contributions to partial differential equations and geometric measure theory, and for service to the mathematical community".
Fellow da Association for Women in Mathematics desde 2020 por "her generous and consistent involvement in, and remarkable impact on, a large number of excellent local, national, and international initiatives to support interest and involvement of women in mathematics at all levels; and for remarkable, pioneering contributions positioning her as a role model for more junior mathematicians, particularly women".

Publicações selecionadas

Livros
 Capogna, Luca, et al. An introduction to the Heisenberg group and the sub-Riemannian isoperimetric problem. Vol. 259. Springer Science & Business Media, 2007.

Artigos
 Danielli, Donatella Regularity at the boundary for solutions of nonlinear subelliptic equations. Indiana Univ. Math. J. 44 (1995), no. 1, 269–286.
 Capogna, Luca; Danielli, Donatella; Garofalo, Nicola Capacitary estimates and the local behavior of solutions of nonlinear subelliptic equations. Amer. J. Math. 118 (1996), no. 6, 1153–1196. (Reviewer: Chu Li Fu) 35H05 (35B45 35B65)
 Danielli, Donatella Regularity at the boundary for solutions of nonlinear subelliptic equations. Indiana Univ. Math. J. 44 (1995), no. 1, 269–286. Danielli, Donatella; Petrosyan, Arshak A minimum problem with free boundary for a degenerate quasilinear operator. Calc. Var. Partial Differential Equations 23 (2005), no. 1, 97–124.
 Danielli, Donatella; Garofalo, Nicola; Nhieu, Duy-Minh Non-doubling Ahlfors measures, perimeter measures, and the characterization of the trace spaces of Sobolev functions in Carnot-Carathéodory spaces. Mem. Amer. Math. Soc. 182 (2006), no. 857, x+119 pp.
 Recent developments in nonlinear partial differential equations. Proceedings of the 2nd Symposium on Analysis and PDEs held at Purdue University, West Lafayette, IN, June 7–10, 2004. Edited by Donatella Danielli. Contemporary Mathematics, 439. American Mathematical Society, Providence, RI, 2007.
 Capogna, Luca; Danielli, Donatella; Pauls, Scott D.; Tyson, Jeremy T. An introduction to the Heisenberg group and the sub-Riemannian isoperimetric problem. Progress in Mathematics, 259. Birkhäuser Verlag, Basel, 2007.
 Danielli, Donatella; Garofalo, Nicola; Petrosyan, Arshak The sub-elliptic obstacle problem: C1,α regularity of the free boundary in Carnot groups of step two. Adv. Math. 211 (2007), no. 2, 485–516.
 Danielli, D.; Garofalo, N.; Nhieu, D. M. Sub-Riemannian calculus on hypersurfaces in Carnot groups. Adv. Math. 215 (2007), no. 1, 292–378.
 Danielli, D.; Garofalo, N.; Nhieu, D. M.; Pauls, S. D. Instability of graphical strips and a positive answer to the Bernstein problem in the Heisenberg group H1. J. Differential Geom. 81 (2009), no. 2, 251–295.

Referências

Ligações externas
Página pessoal.

Membros da American Mathematical Society
Membros da Association for Women in Mathematics
Professores da Universidade Johns Hopkins
Professores da Universidade Purdue
Matemáticas do século XXI
Alunos da Universidade de Bolonha
Alunos da Universidade Purdue
Pessoas vivas

Donatella Danielli


Le Docteur Pulder sème des pavots (Dokter Pulder zaait papavers) est un film néerlandais réalisé par Bert Haanstra, sorti en 1975.

Synopsis
Un médecin d'une petite ville visite un ancien camarade devenu chirurgien. Celui-ci, en proie à des addictions, veut lui voler se morphine.

Fiche technique
 Titre : Le Docteur Pulder sème des pavots
 Titre original : Dokter Pulder zaait papavers
 Réalisation : Bert Haanstra
 Scénario : Anton Koolhaas d'après son roman De nagel achter het behang
 Musique : Otto Ketting
 Photographie : Anton van Munster
 Montage : Rob Hakhoff
 Production : Bert Haanstra
 Société de production : Bert Haanstra Films
 Pays :
 Genre : Drame
 Durée : 105 minutes
 Dates de sortie :
 :

Distribution
 Kees Brusse : Dr. Pulder
 Ton Lensink : Hans van Inge Liedaerd
 Dora van der Groen : Mme. Mies
 Henny Orri : Lieske Pulder
 Karin Kilian : Kitty
 Manon Alving : Mme. van Inge Liedaerd
 Peter Römer : Kamiel Pulder
 Sacco van der Made : Pronk

Distinctions
Le film a été présenté en sélection officielle en compétition lors de Berlinale 1976.

Notes et références

Liens externes

Film néerlandais sorti en 1975
Film dramatique néerlandais
Film mettant en scène un médecin
Adaptation d'un roman néerlandais au cinéma

Le Docteur Pulder sème des pavots


Gabrijela Žalac(Vinkovci, 4. veljače, 1979.) bivša je hrvatska ministrica regionalnog razvoja i fondova Europske unije.

Izvori

Ministri regionalnog razvoja i fondova Europske unije Vlade Republike Hrvatske

Gabrijela Žalac


Side om side er en film instrueret af Christian Sønderby Jepsen.

Handling
To haver, en hæk og tre meter ingenmandsland. Mere skal der ikke til for at skabe et drama af dimensioner. Naboerne Frost og Jepsen (instruktørens far) har ikke talt sammen i en halv menneskealder, og tilsyneladende kan de ikke helt huske hvorfor.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2009

Dokumentarfilm fra Danmark

Side om side


La bataille de Sievierodonetsk est un engagement militaire ayant eu lieu pendant l'invasion russe de l'Ukraine en 2022, dans le cadre de l'offensive de l'Est de l'Ukraine. Sievierodonetsk était avant les hostilités de 2022 le centre administratif par intérim de l'oblast de Louhansk.

Prélude, des bombardements de février à mai
Le , vers 15 heures, les troupes russes ont commencé à bombarder la ville. Selon Serhiy Haidaï, gouverneur de l'oblast de Louhansk, une personne est morte et plusieurs autres ont été blessées. Des gazoducs ont également été touchés.

Le , des combats ont été signalés dans presque tous les villages voisins de Sievierodonetsk. Les forces russes ont continué à bombarder la ville, dont un gymnase scolaire servant d'abri anti-bombes. Aucun décès n'a été signalé. À , les troupes russes ont tenté d'entrer dans la ville, mais elles ont été repoussées par les défenseurs ukrainiens.

Le , les forces russes auraient capturé 60 % de la ville voisine de Roubijné, des obus et des roquettes atterrissaient sur la ville à « intervalles réguliers et soutenus ». Le lendemain, les forces de la 128 brigade d'assaut de montagne ont mené une offensive qui aurait éloigné les forces russes de 6 à 10 kilomètres de l'autre ville voisine de Kreminna. Le ministre ukrainien des Affaires étrangères Dmytro Kouleba a déclaré que la bataille du Donbass « vous rappellerait la Seconde Guerre mondiale ».

Le , des éléments de la  blindée de la Garde russe se seraient concentrés près de Sievierodonetsk. Entre le 11 et le 12 avril, les attaques russes dans la région n'entraînent pas de gain de terrain.

Le , la Russie renouvelle son offensive dans l'est de l'Ukraine, lançant des frappes aériennes sur Sievierodonetsk.

Bataille
Le 6 mai, les forces russes et de la RPL progressent dans la périphérie de Sievierodonetsk, attaquant le village de Voïevodivka juste au nord de la ville, tout en s'emparant également du village de Voronove au sud-est. D'autres villages ont également été attaqués pour encercler la ville. Par la suite, le maire de la ville, Alexandre Striouk, rapporte que Sievierodonetsk est « virtuellement encerclé ». Le 11 mai 2022, il est annoncé que les villages périphériques de Ioujny, Voïevodivka, Fakel, Radouga-2, Zaria, Zaria-1, avec l'usine Zaria, Mitchourinets et Elektromontajnik sont aux mains des forces de la république populaire de Lougansk aidées des militaires russes. Le 27 mai il est rapporté que les forces Russes ont capturé le complexe hôtelier Myr au nord de la ville, ce bâtiment servira de point d'entrée pour l'attaque des forces Russes sur la ville. Les Ukrainiens lancent plusieurs attaques pour reprendre cet hôtel mais sans véritable succès.

Le 3 juin les Russes ont repoussé les Ukrainiens du centre-ville et les ont acculés dans l'usine chimique d'Azot. A partir du 4 juin les Ukrainiens annoncent une contre attaque de leur part , la légion internationale Ukrainienne aurait participé au combat pour servir de troupes de choc. Cette contre attaque rencontre un léger succès, les Ukrainiens sont capables de récupérer une petite partie de la ville. Le 6 juin il est rapporté la mort du lieutenant colonel Maksym Grebennyk commandant de la 24° brigade des forces armées Ukrainiennes.

La situation change à partir du 7 juin les Russes relancent leur offensive à grande échelle et reprennent du terrain, les officiels Ukrainiens commencent sérieusement à parler d'abandon de la ville dans les médias.

Le 14 juin les Russes détruisent le dernier pont reliant Sievierodonetsk à la rive ouest du Donets. Pour se retirer de la ville les Ukrainiens doivent donc construire des pontons ou bien abandonner le matériel lourd non amphibie.

Le 24 juin 2022, l'armée ukrainienne donne l'ordre à ses troupes de se replier afin d'éviter d'être totalement capturées, les troupes russes ayant enfermé la ville dans un chaudron depuis plusieurs semaines. Ainsi, la Russie contrôle l'entièreté de la ville et de son agglomération le 25 juin 2022 selon le maire de la ville et mène maintenant des combats urbains dans la bataille pour la prise de la ville de Lyssytchansk où les troupes ukrainiennes se sont repliées.

Attaques contre des civils
De nombreuses attaques contre des installations civiles ont eu lieu à Sievierodonetsk. Le , le gouverneur de l'oblast de Louhansk Serhiy Haidaï a signalé que les forces russes avaient frappé un abri destiné aux femmes et aux enfants et a déclaré qu'« il n'y a plus d'endroits sûrs dans la région de Louhansk ». Il a de nouveau été rapporté le , par Haidaï, que les Russes avaient bombardé un hôpital pour enfants dont le toit a pris feu, bien que personne n'ait été blessé. Des dommages aux églises locales ont été signalés. Le , les forces russes auraient frappé un centre d'aide humanitaire et incendié 10 immeubles de grande hauteur dans la ville.

Frédéric Leclerc-Imhoff, un journaliste reporter d'images français travaillant pour la chaîne BFM TV, est tué par une frappe russe alors que, dans le cadre de son travail, il accompagne un convoi humanitaire en direction de Lyssytchansk .

Notes et références

Sievierodonetsk
2022 en Ukraine
Mars 2022
Oblast de Louhansk
Sievierodonetsk

Bataille de Sievierodonetsk (2022)


توفاة قرطاج أو توفاة صلامبو  مكان مقدس قديم يقع في حي صلامبو من قرطاج، كان القرطاجيون يقيمون فيه الطقوس الدينية للآلهة تانيت وبعل، وهو يحوي العديد من مقابر الأولاد الذين قدموا كقرابين أو دفنوا، حسب التفاسير، في ذلك المكان.

مراجع

قرطاج
معالم أثرية مصنفة في تونس
معالم أثرية مصنفة في ولاية تونس

توفاة قرطاج


Nijhof ist der Familienname folgender Personen:

 Dick Nijhof († 2013), niederländischer Pferdesportfunktionär und Turnieransager
 Henk Nijhof (* 1952), niederländischer Politiker von der Partei GroenLinks
 Sanne Nijhof (* 1987), niederländisches Fotomodell

siehe auch
 Nijhoff

Nijhof


An Orthophytum harleyi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Elton Martinez Carvalho Leme ngan M.Machado. An Orthophytum harleyi in nahilalakip ha genus nga Orthophytum, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Orthophytum

Orthophytum harleyi


La Wishbone chair, également connue sous le nom de chaise CH24 ou chaise Y est une chaise conçue par Hans Wegner en 1949 pour Carl Hansen & Søn. Son nom fait référence à son dossier en forme de Y qui fait penser à l'os du bonheur. La chaise est dotée d'un accoudoir en bois courbé et d'une assise en corde dans un motif d'enveloppe tissée.

Il s'agit de la chaise la plus vendue de Wegner, un exemple notable de design danois. La chaise est en production continue depuis sa sortie d'origine. Elle est particulièrement populaire au Japon, où les ventes dans le pays représentent plus d'un quart de la production annuelle. Il existe un livre entier dédié à cette chaise publié en langue japonaise.

Histoire
En 1948, Holger Hansen de Carl Hansen & Søn et Mogens Tuck d'Andreas Tuck ont commandé ensemble à Wegner la production de neuf meubles. Wegner créera quatre tables pour Andreas Tuck et quatre chaises et un buffet pour Carl Hansen & Søn. Les entreprises ont travaillé en étroite collaboration et ont bénéficié de la possibilité de commercialiser leurs chaises et leurs tables ensemble.

Wegner a produit CH22, CH23, CH24 et CH25 pour les chaises et CH304 pour le buffet. CH24, bientôt connue sous le nom de Wishbone chair, était une itération de la série de chaises chinoises de Wegner. Les chaises chinoises ont été produites pour Fritz Hansen à partir de 1944 et se sont inspirées des sièges ronds en bois de la Chine Ming.

Hansen était à l'origine mécontent des créations de Wegner, qui, selon lui, ressemblaient à des meubles de jardin, et de la complexité de la fabrication nécessaire pour mettre les articles en production. Le processus de fabrication dépassait le cadre de l'usine de Carl Hansen & Søn; les pieds arrière de la chaise Wishbone devaient être tournés par un sous-traitant et le cintrage à la vapeur de la barre supérieure devait être effectué dans une usine extérieure finalement ce sont plus de 100 opérations manuelles qui sont nécessaires à la réalisation d'une seule chaise Wishbone .  Néanmoins, tous les modèles de chaises sont entrés en production l'année suivante. La chaise Wishbone est devenue son plus grand succès commercial et est restée en production continue.

Au milieu des années 1990, Carl Hansen & Søn a augmenté la hauteur d'assise de la chaise de 2 cm pour refléter l'augmentation de la taille des populations européennes et américaines qui achètent la chaise. La chaise dans ses dimensions d'origine est toujours produite et vendue en Asie.

Chaque année, Carl Hansen & Son sort une édition limitée de la chaise pour l'anniversaire de Wegner. En 2018, ils sortent un bois de chêne foncé. En 2019, ils ont sorti une version avec un siège en cuir. En 2020, ils ont sorti la chaise en bleu marine.

Inspirations pour la Wishbone chair

Galerie

Références

Siège (meuble)

Wishbone chair


Xtreme Latin American Wrestling también conocida como XLAW o X-LAW es una promotora independiente de lucha libre profesional mexicana fundada en el 2001 por Ernesto Ocampo. La promotora es considerada como la primera empresa de lucha Hardcore en México

Campeonatos activos

Referencias

Lucha libre mexicana
Eventos deportivos en México
Empresas fundadas en 2001

Xtreme Latin American Wrestling


An Habenaria falcicornis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Harry Bolus. An Habenaria falcicornis in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 H. f. caffra
 H. f. falcicornis

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria falcicornis


Act A Fool este un clip video în care apar vedetele din filmul de acțiune Mai furios, mai iute. Această melodie a fost lansata în anul 2004 iar aici apare: Paul Walker, Ludacris, Tyrese Gibson.

Ludacris este cel ce cântă aceasta melodie.

Filmările au avut loc în Miami, Florida, Statele Unite Ale Americii.

Clasamente

Note

Cântece din 2003

Act a Fool (cântec de Ludacris)


Tara Thaller (rođ. Filipović) (Zagreb, 1998.), hrvatska je glumica, pjevačica i kantautorica.

Osobni život
Udala se 2021. godine za bosanskohercegovačkog glumca i glazbenika Farisa Pinju.
Razvela se 2023. godine nakon što je u braku provela godinu i pol.

Filmografija

Filmske uloge
 "Saint of the Impossible" kao Kirstin (2020.)
"Moj dida je pao s Marsa" kao medicinska sestra (2019.)
"Ibiza" kao Leo Fan (2018.)
 "Ljubav ili smrt" kao Zagonetna djevojka (2014.)

Televizijske uloge
 "Ko te šiša" kao Anja (2019.)
 "Pogrešan čovjek" kao mlada Lea Kalember (2018. – 2019.)
 "Uspjeh" kao Blanka (2019.)
 "Čuvar dvorca" kao Mirna Dozet (2017.)

Sinkronizacija
 "Cvrčak i Mravica" kao Antoneta (2023.)
 "Raya i posljednji zmaj" kao Raya (2021.)
"Frka" kao Zoe Bell (2019.)
 "Soy Luna" kao Jimena "Jim" Medina (prvih 10 epizoda) (2018.)

Vanjske poveznice

Izvori

Životopisi, Zagreb
Hrvatski filmski glumci
Hrvatski televizijski glumci

Tara Thaller


Ismail Shammout () (Lydda, Mandato Británico de Palestina, 2 de marzo de 1930 - 3 de julio de 2006) fue un pintor e historiador de arte palestino, considerado por algunos como un pionero y uno de los fundadores del arte palestino moderno (a través de sus pinturas y exposiciones) a principios de los años 50, aunque para otros, vino a fortalecer y visibilizar un movimiento que ya se observaba en trabajos de diversos artistas palestinos de la primera mitad del .

Biografía
Nacido en Lydda, el 12 de julio de 1948 junto a su familia fueron parte del grupo de 25.000 residentes de Lydda expulsados de sus hogares por el ejército de Israel. La familia Shammout se traslada entonces al campo de refugiados de Jan Yunis, en la Franja de Gaza.

En 1950, viaja hacia El Cairo e ingresa al College of Fine Arts, para volver a Gaza en 1953, donde realiza su primera exhibición, la que alcanza un gran éxito.

En conjunto con la artista palestina Tamam al Akhal participó en la denominada Palestine Exhibition of 1954 en El Cairo, que fue inaugurada por presidente egipcio Gamal Abdul Nasser. Luego, en 1954 viaja a Italia por dos años, donde ingresa a la Academia De Belle Arti de Roma gracias a una beca del gobierno italiano. En 1959 en tanto, se casa con al Akhal.

Shammout llegó a ser parte de la Organización para la Liberación de Palestina (OLP) ( Munaẓẓama li-Taḥrīr Filisṭīn), ocupando el cargo de Director de las Artes y Cultura Nacional en 1965. Además, ocupó el cargo de Secretario General de la Unión de Artistas Palestinos, mientras que en 1969 alcanza la posición de Secretario General en la Unión de artistas árabes. En 1992, se muda junto a su esposa hacia Alemania debido al inicio de la Guerra del Golfo, para posteriormente radicarse en Jordania en 1994.

Junto con al Akhal, regresó a Lydda en 1997, ciudad que ahora era parte de Israel, falleciendo años más tarde a la edad de 76 años en Alemania, mientras se sometía a una cirugía al corazón.

Trabajo artístico
Shammout, junto a otros pintores como Ibrahim Ghannam, fue un artista palestino de gran influencia, cuyo estilo de pintura utilizaba predominantemente símbolos reconocidos de la cultura y tradiciones de origen palestino. Su trabajo fue exhibido (en colaboración conjunta con su esposa) en varias ciudades palestinas como Jerusalén, Nablus y Ramallah; además expuso en varios países árabes (Jordania, Siria, Libia y Kuwait) y diversas capitales en otros países occidentales (Londres, Berlín, Sofía, Pekín, Belgrado y Moscú).

En varias entrevistas, el artista planteó que su obra pictórica podía ser dividida en al menos cinco etapas, las que se encontraban predefinidas por un espacio temporal asociado a su propia vida.

Fase I
Esta etapa considera a su obra de los años cincuenta, y que en general imprime aquellas repercusiones de la tragedia asociada a los refugiados palestinos adoptado un estilo realista en sus pinturas, muchas de las cuales fueron realizadas en el College of Fine Arts de El Cairo. Aquí destacan: ¿Dónde...? (), "vamos a volver" (), "el comienzo de la tragedia" (), "dosis de agua" (), y "Memorias y fuego" (), entre otros.

En este contexto, su lienzo en óleo titulado ¿Donde ..? () de 1953 (que representa el éxodo de Lydda y Ramle en julio de 1948), ha alcanzado el estatus de ícono en la cultura palestina, toda vez que es quizás, una de las versiones más conocidas de la experiencia como refugiados de dicho pueblo. Aquí, en primer plano se muestra una imagen de tamaño natural de un anciano vestido con harapos que lleva un bastón en su mano izquierda mientras que en la mano derecha agarra la muñeca de un niño que llora; justo detrás de ellos, se observa un tercer niño que llora y camina solo; al fondo en tanto, se aprecia en el horizonte una ciudad árabe con un minarete, mientras que en el terreno del lado izquierdo hay un árbol seco.

Fase II
Aquí se tiene su trabajo de los años sesenta, fase en la que su obra estuvo influenciada por la puesta en marcha el Estado palestino, pasando de la pena a un estado de motivación; Shammout reinterpreta el papel de los colores en su pintura, adoptando un estilo simbólico expresivo, así como un marcado realismo. Algunos de sus trabajos de este período son: "Recién casados en la frontera" (), "La Energía está a la espera" (), "Hasta el amanecer" (), y "danza de la victoria" (), entre otros.

Fase III
Observable a mediados de los años sesenta, y que involucra una fase de resistencia armada palestina, reflejando el movimiento y la armonía cromática y lineal. Sus pinturas más destacadas son: "Opera de Palestina" (), "mano verde" (), "la vida continua" () y "primavera" (), entre otros.

Fase IV
A mediados de los setenta su obra se ve influenciada por la invasión al Líbano por parte de Israel y el sufrimiento de los campos de refugiados palestinos; Shammout abordó nuevamente la pena en sus pinturas, pero con un poco de violencia, utilizando colores vivos. Destacan aquí diversas pinturas en acuarela producidas en el año 1976 bajo el título "Tel Zaatar" (), y en las que aparece un nuevo elemento: la espontaneidad expresiva y la ausencia de algunos elementos de realismo.

Fase V
Una fase dominada por la tendencia romántica.

Desde 1997 hasta el año 2000, Shammout y al Akhal pintaron una colección de 10 murales de gran tamaño titulado «Palestina: el Éxodo y la Odisea», y que ilustraban, a través de una secuencia cronológica, la difícil situación de los palestinos desde 1948.

Como historiador del arte, realizó diversas publicaciones relativas al arte palestino, entre las que se pueden mencionar:
 Jóvenes artistas (), Beirut, 1957.
 Imágenes de la historia política de Palestina (), Beirut, 1972.
 Arte Nacional Palestino (), Beirut, 1978.
 Palestina en perspectiva (), Beirut, 1978.
 Arte en Palestina (), Kuwait, 1988.

Referencias

Enlaces externos
The Long March East, por Mary Joury, 2003.

Refugiados palestinos
Pintores de Palestina

Ismail Shammout


මෙම ලිපිය චිත්‍රපටියක් පිලිබඳව වේ. "හව් අයි මෙට් යූඅ මදර්" කථාංගය සදහා, බලන්න මම් ඇන්ඩ් ඩැඩ්(හව් අයි මෙට් යූඅ මදර්)

මම් ඇන්ඩ් ඩැඩ් (පවුලේ කතාන්දරය  යනුවෙන් එක්සත් රාජධානියේදී හැඳින්වේ) මෙම චිත්‍රපටිය 1945 දී  විලියම් බියුඩින් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ අතර නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ  සූරා කෑමේ චිත්‍රපට සාදන්නකු හා ඉදිරිපත් කරන්නකු වන ක්‍රොරොග බබ්බ් විසිනි. "ලිංගික ස්වස්ථතා" චිත්‍රපටි කලාව තුල සාර්ථකම චිත්‍රපටිය ලෙස මම් ඇන්ඩ් ඩැඩ් චිත්‍රපටිය හැඳින්වේ. කෙසේ නමුත් මෙම චිත්‍රපටිය නෛතික අභියෝග බොහෝමයකට මුහුණ දුන් අතර ජාතික සභ්‍යත්ව මහා හමුදාවේ,  දෝෂදර්ශනයටද ලක්විය. මෙම චිත්‍රපටිය 1940 දශකයේ ඉහලම ආදායම් ඉපයූ චිත්‍රපටි වලින් එකක් බවට පත්විය.

මෙම චිත්‍රපටිය වාද කලහැකි අන්තර්ගතයන් සහිතව අධ්‍යාපනික වටිනාකමක් ඇති කරවීමට 	නැවත සකස් විය. මෙහි අරමුන වුයේ යූ.ඇස්. වාරණ නීතිය මඟහැරීම වේ. බබ්බ් මෙම චිත්‍රපටියට වටිනා අලෙවිකරණ අවස්ථා මතුකරගැනීමට පරණ ඔසු ප්‍රදර්ශන ශිල්ප ක්‍රම භාවිතා කල අතර තමාටම ආවේණික වූ ක්‍රම මඟින් ප්‍රේක්ෂකයන් රඳවා තබාගන්නා ලදී. මෙම ශිල්ප ක්‍රම පසුව ඔහුගේ සමකාලීන චිත්‍රපට නිෂ්පාදකවරු විසින් අනුකරණය කරන ලදී. එසේම ඔහු තමාගේ ජයග්‍රහණය ඉස්මතු කරලීමට 2005 දී මෙම චිත්‍රපටිය එක්සත් රාජධානියේ ජාතික චිත්‍රපට කර්මාන්තයට එක්කරන ලදී.

නිෂ්පාදනය
1938 දී නිෂ්පාදිත චයිල්ඩ් බ්‍රයිඩ් නම් චිත්‍රපටිය නව මුහුණුවරකින් "ඩස්ට් ටු ඩස්ට්" ලෙස බබ්බ් විසින් සාර්ථක චිත්‍රපටයක් නිෂ්පාදනය කලේය. මේ සමගම ඔහුගේ— නිෂ්පාදන ආයතනය වන කොක්ෂ් සහ අන්ඩර්වුඩ් විසුරුවා හැරුණි. මෙය බබ්බ් ට ඔහුගේම ඒකකයක් වන " හයිජෙනික් නිෂ්පාදන"  ආරම්භ කිරීමට මූලික විය. බර්ක්බර්න්ට්ට්, ටෙක්සාස් හි පෙවති රැස්වීමකට ඔහු සහභාගී වූ අතර මෙහිදී ෂෙපඩ් ගුවන් හමුදා කඳවුරෙහි හමුදා භටයින් විසින් තරුණ කාන්තාවන්ගේ වැරදි ගැබ් ගැනීම් පිළිබඳව සාකච්ඡා කෙරින. මෙම රැස්වීමෙන් පසු එම මාතෘකාව   ඔස්සේ චිත්‍රපටයක් නිෂ්පාදනය කිරීමට බබ්බ් යොමුවිය. මේ ඔස්සේ චිත්‍රපටයක් නිෂ්පාදනය කිරීම සඳහා ඔහුගේ අනාගත සහකාරිය වන මිල්ඩ්‍රෙඩ් හෝර්න් තිර රචනයක් සකස් කල අතර එය පසුව මම් ඇන්ඩ් ඩැඩ් ලෙස පරිණාම විය. බබ්බ් මේ සඳහා ආයෝජනය කිරීමට කැමැත්තෙන් සිටි ආයෝජකයන් 20ක් පමණ සොයා අධ්‍යක්ෂක  වශයෙන් විලියම් බියුඩින් ව කුලියට ගන්න ලදී.

මෙම චිත්‍රපටය නිෂ්පාදනය සඳහා බබ්බ් හා ඔහුගේ ආයෝජකයන්ට ඩොලර් 63000  ක වියදමක් දැරීමට සිදුවිය. 1944 දී  මෙම චිත්‍රපටිය වෙනස් චිත්‍රාගාර පහක දවස් හයක් පුරාවට තිරගත කෙරුනි. මෙය විවිධ මොනොග්‍රෑම ඡායාරූප තුළ පැතිර ගියේය. මෙහි සහකාර නිෂ්පාදක වූ ජේ. ඇස්. ජොසේ මොනොග්‍රෑමයෙහි අයිතිකාරයෙක් විය. 1945 ජනවාරි 3 දින ඔක්ලාහොමා හි ඔක්ලාහොමා නගරයේ වෝනර් බ්‍රොස් රඟහලේදී  මම් ඇන්ඩ් ඩැඩ් චිත්‍රපටිය මුල් වතාවට මොනොග්‍රෑම චිත්‍රපටයක් ලෙසට තිරගත කෙරින.

කථා වස්තුව

මම් ඇන්ඩ් ඩැඩ් චිත්‍රපටයෙහි කතාන්දරය ජෝන් බේලේක් (ජූන් කාල්සන්) නම් තරුණ ගෑනු ළමයකු වටා ගෙතී ඇත. ඇය ජැක් ග්‍රිෆින් (බොබ් ලොවෙල්) නම් ගුවන් නියමුවෙකු සමඟ ආදර 	සම්බන්ධතාවයක් ඇතිකර ගනී. ග්‍රිෆින් ගේ ආදරබර කතාවකින් පසු ඇය ඔහු සමග ලිංගික සබඳතාවයක් පවත්වයි. මෙම ගෑනු ළමයා තම මව වන සරා බේලේක් (ලොයිස් අස්ටින්) ගෙන් සනීපාරක්ෂාව උගන්වන පොත් ඉල්ලන විට ඇය තවමත් අවිවාහක බවින් ඇයගේ මව එම ඉල්ලම ප්‍රතික්ෂේප කරයි. පසුව මෙම ගුවන් නියමුවා ගුවන් අනතුරකින් මියගිය බව ඇගේ පියා වන ඩෑන් බේලේක්(ජෝර්ජ් එල්ඩ්‍රෙඩ්ගෙ)ගෙන් ඇය දැනගත් විට ඔහුට ලියමින් සිටි ලියුම ඉරා දමා ඇගේ හිස පහතට හෙලීමත් සමග චිත්‍රපටය විවේක කාලය සදහා නතර වේ.

එය නැවත අරඹන්නේ එම යුවතිය ඇගේ ඇඳුම් තවදුරටත් ඇඳය නොහකි ලෙස කුඩා ව අති බව දැනගන්නා කොටසේ සිටයි. ඇය ඇගේ ගුරුවරයෙකු වූ කාල් බ්ලැක්බර්න් (හාර්ඩී ඔල්බ්‍රයිට්)ගෙන් උපදෙස් ලබාගනී. එම ගුරුවරයා ඒ වනවිටත් ලිංගික අධ්‍යාපනය ලබාදීම හේතුවෙන් ඉගැන්වීමෙන් ඉවත් කර තිබුනි. බ්ලැක්බර්න් පවසන්නේ මෙම ප්‍රශ්නයට ගෑනු ළමයාගේ මව වගකියයුතු බවයි. එයට හේතුව ලෙස ඔහු දකින්නේ ඉතා පූජනීය යුතුකමක් ලෙස සැලකෙන තම ළමයීන්ට නියම සත්‍ය කියාදීම අතපසු කිරීමයි. ගෑණු ළමයා තම මවට සියල්ල ඉදිරිපත් කරන්නේ මෙම අවස්ථාවේදීය.

ඉන්පසු චිත්‍රපටයේ පෙන්වන්නේ ස්ත්‍රී ශරීරය සහ දරු ප්‍රසූතිය ගැන කෙරෙන විස්තරයක් දැක්වෙන රූගත කිරීම් හා ඡායාරූපයි. ඉන් එකක් ස්වාභාවික දරු ප්‍රසූතියක් වන අතර අනෙක සිසේරියන් සැත්කමකින් සිදුවන දරු ප්‍රසූතියක් වේ. තවත් චිත්‍රපටයක් මෙම මම් ඇන්ඩ් ඩැඩ් චිත්‍රපටය සමඟම තිරගත කෙරුණි. එහි අන්තර්ගත වුනේ උපදංශය හා කාම රෝග සම්බන්ධ නිරූපණයන් දැක්වෙන ඡායාරූපයි. මම් ඇන්ඩ් ඩැඩ් චිත්‍රපටය අවසානයන් කිහිපයක් ඇති චිත්‍රපටයක් ලෙස පිළිගැනේ. එසේ වුවත් වැඩි වශයෙන්ම එය අවසාන වූයේ ගෑනු ළමයාට දරුවෙක් ලැබීමෙනි. සමහර වේලාවට මළ දරු උපතක් සහ තවත් වේලාවට දරුකමට හදාගැනීමෙනි.

නළු කැල
 හාර්ඩී ඔල්බ්‍රයිට් – කාල් බ්ලැක්බර්න්, ගුරුවරයා.
 ලොයිස් අස්ටින් – සරා බේලේක්, අම්මා.
 ජෝර්ජ් එල්ඩ්‍රෙඩ්ගෙ – ඩෑන් බේලේක්, පියා.
 ජූන් කාල්සන් – ජෝන් බේලේක්, නව යොවුන් වියේ ගෑනු ළමයා.
 ජිමී ක්ලාක්  – ජෝන්ගේ සොහොයුරා.
 බොබ් ලොවෙල් – ජැක් ග්‍රිෆින්, ගුවන් නියමුවා.
 ජෙන් ඉස්බෙල් – මාරි ලොවු, ජෝන්ගේ මිතුරා.
 ජිමී ශනෙර් – ඇල්ලෙන් කර්ටිස්, ජෝන්ගේ ගමේ පෙම්වතා.
 රොබට් ෆිල්මර් – පාලකයා මැක්මන්න්.
 විලා පර්ල් කර්ටිස්  – ජුනෙල්ලා,  බේලේක් පවුලේ අප්‍රිකානු-අමෙරිකානු වැඩකාරි.
 වර්ජිනියා වෑන් – වර්ජිනියා, ඩේව්ගේ පෙම්වතිය.
 ෆොරස්ට් ටේලර් – වෛද්‍ය. ඈෂ්ලි, ප්‍රසව වෛද්‍යවරයා.
 ජැක් රොපර් – පුහුණුකරුවා.

අලෙවිකරණය සහ ඉදිරිපත් කිරීම
වොෂින්ටන් පෝස්ට් වෙත බබ්බ්ගේ වෘත්තිය පිළිබඳව ලිපියක් ලියමින් කෙන්නෙත් ටියුරන් කියා සිටියේ මම් ඇන්ඩ් ඩැඩ් චිත්‍රපටය සාර්ථක නොවීමට හේතුව ඒ සඳහා යොදාගත් ලාමක බොළඳ කථාව වූ බවයි. මෙය බබ්බ් හෙළා දැක්කේය. මෙම චිත්‍රපටය සාර්ථක ලෙස ගලා යාමට හේතුව බබ්බ් ගේ සුවිශේෂ ප්‍රවර්ධනය කිරීමේ හැකියාවයි. " මෙම චිත්‍රපටය එක්සත් ජනපදය තුල තිරගත කෙරුණු අතර පිටපත් 300 කට අධික ප්‍රමාණයක් නිකුත් විය.  මෙම චිත්‍රපටය තිරගත වූ සතිය තුල එහි ඇතුළත් වන අරමුණට එරෙහිව පුවත්පත් සඳහා ලිපි මෙන්ම පල්ලියේදී අත් පත්‍රිකා බෙදා දෙමින් එක් දේශීය කණ්ඩායමක් නගර වැසියන්ගේ අවධානයට ලක්විය. මෙම උපක්‍රමය ප්‍රයෝජනයට ගත් අසල නගරයක නගරපතියෙකු තම නගරයේ ජීවත් වන, මෙම චිත්‍රපටය 	නරඹා තිබූ තමන්ගේ පෞද්ගලික  ගැටලු සාකච්ඡා කිරීමට ඉදිරිපත් වන තරුණ කාන්තාවන්ගේ තොරතුරු එකතු කළේය.

හයිජෙනික් හෝ හෝල්මාක් නිෂ්පාදන  ආයතනනයන්ගේ සේවකයින් මෙහි 	ප්‍රවර්ධන ව්‍යාපාරය සඳහා නිරතුරුවම දිරිදුන්හ. ඔවුන් මෙම ප්‍රවර්ධන කටයුතු සිදුකරන ලදදේ නළු නිළියන් හා චිත්‍රපටයට අදාළ අනෙකුත් පුද්ගලයින්ගේ තොරතුරු හා ඒ සඳහා අවශ්‍ය අනෙකුත් අලෙවිකරණ    හා ප්‍රවර්ධන තොරතුරු සවිස්තරාත්මක ප්රෙස්ස් බුක්  නම් පොතක් මඟින් ලබා ලබා ගැනීමෙනි. ඒ පිළිබඳ විශාල කතිකාවක් ඇතිකළ හැකි කුඩා නගර බබ්බ් ගේ ප්‍රචාරණ කටයුතුවල කේන්ද්‍රස්ථාන විය. බබ්බ් ගේ ආදර්ශ පාඨය වූයේ "You gotta tell 'em to sell 'em," ("එය විකිණිය යුතුනම් එය කියවිය යුතු වේ")  බබ්බ් ගේ මෙම ක්‍රියා සමඟ එම චිත්‍රපටය ප්‍රසිද්ධත්වයට පත්විය. චිත්‍රපටය ඉදිරිපත් කිරීම පිළිබඳව ටයිම් සඟරාව කියා සිටියේ "ගොවිපල සතුන්ට හැර අන් 	සියලු දෙනාටම මෙමඟින් ජීවිතය " පිළිබඳ තොරතුරු ලබා ගැනීමට හැකිවිය." යනුවෙනි.

දේශීය ලෙස තිරගත කිරීම්වලදී මෙම චිත්‍රපටයට විවිධාකාර සීමා පැනවුණි. වැඩිහිටියන්ට පමණක් පෙන්වීම, කාන්තාවන්ට හා පිරිමින්ට වෙන වෙනම පෙන්වීම, විවේක කාලවලදි "එඩිතර ස්වාස්ථ්‍ය විද්‍යා විස්තර විචාරක එලිඔට් ෆෝර්බ්ස්" විසින් සජීවී දේශන පැවැත්වීමද මේ අතර විය. විවිධ ස්ථානවල මෙම චිත්‍රපටය  තිරගත වීමේදී එලිඔට් ෆෝර්බ්ස් ගේ පිරිස ඒ සඳහා සමඟාමී දේශන පැවැත්විය. ඇතැම් අප්‍රිකානු-අමෙරිකානු කලාප තුළ ෆෝර්බ්ස් ගේ  චරිතයට ඔලිම්පික් රන් පදක්කම් ලාභී Jesse Owens ද කුලියට ගැනීමට ඔවුන් සමත් විය. කුලියට ගත් දේශීය  හෙදියන් සමඟ එක් වී චිත්‍රපටයේ අන්තර්ගතය හේතුවෙන් පුද්ගලයින් සිහිසුන් වන බව ජනතාවට පෙන්වීමට එලිඔට් ෆෝර්බ්ස් හි සමහර නළුවන් උත්සහ කළෝය.

පසුකාලීනව "නූතන විත්‍රපට බෙදා හරින්නන්" විසින් මෙයට හොඳ බෙදාහැරීමක් ලබා දුන් අතර ෆෝර්බ්ස් ගේ දේශන වලින් පසුව ලියවුණු "මෑන් ඇන්ඩ් බෝයි" සහ "වුමන් ඇන්ඩ් ගර්ල්" යන පොත්වලින් පිටපත් 45000 කට වඩා වැඩි ප්‍රමාණයක් විකුණන ලදී. මෙම කෘතිවල කර්තෘ වූයේ බබ්බ් ගේ භාර්යාවයි.  ඒවා ජීව විද්‍යාව හා ලිංගික අධ්‍යාපනය පිළිබඳව මෙන්ම චිත්‍රපටයේ අන්තර්ගතය පිළිබඳවද සාර්ථක ලෙස ලියා ඉන් ඔවුන්ගේ බෙදා හරින්නන්ට අමතර ලාභ ලබාදීමට ඇය සමත්විය. මෙම කෘතිවලින් බෙදාහැරීමේ ආයතනයට  අමෙරිකානු ඩොලර් 31,000 ක මුදලක් ලැබුණු අතර සම්පූර්ණ විකුණුම් සඳහා බබ්බ් ගේ පිටපත් තක්සේරුව මිලියන 40 ක් විය.

සිනමාහල් හිමියන් සමඟ පැවති ගිවිසුම අනුව බබ්බ් විසින් චිත්‍රපටයට අමතරව තිබූ ෆෝර්බ්ස් ගේ දේශන, ආරංචි දැක්වෙන චිත්‍රපට හා කෙටි චිත්‍රපට සියල්ල අවලංගු කළේය. නමුත් දේශනයට පෙර යෙදූ කෙටි හැඳින්වීම්වලට මෙම තහනම අදාල නොවීය. ගිවිසුමකට අනුව ඉරිදා දිනවලදී  චිත්‍රපටය තිරගත කිරීම තහනම් කෙරුණු අතර විශේෂ වේලාවකට ප්‍රදර්ශනය කෙරුණි.

පිළිගැන්ම
1940 දශකයේදී ඩොලර් වටිනාකමට  අනුව කරන ලද ඉහළ ආදායම් ලද චිත්‍රපට ශ්‍රේණිගත කිරීම් වලට අනුව මම් ඇන්ඩ් ඩැඩ් චිත්‍රපටය තුන්වන ස්ථානයේ පසුවිය. මෙයට ආයෝජන දායකත්වය ලබාදුන් පිරිසට  ඔවුන් ලබාදුන් සෑම ඩොලරයකටම ඩොලර් 63 ක මුදලක් නැවත ලබාදීමට හැකිවිය. මෙම චිත්‍රපටයට ඩොලර් මිලියන 40 ත් 100ත්  අතර මුදලක් ලබාගැනීමට හැකිවූ බව ලොස් ඇන්ජෙලස් ටයිම්ස් පුවත්පත අනුමාන කර ඇත. මේ අනුව සාක්ෂි සහිතව ඔප්පු වී ඇත්තේ මෙය එදා-මෙදා තුර බිහිවූ සාර්ථකම ලිංගික ස්වස්ථතා චිත්‍රපටය බවයි. මෙය 1960 ට- පෙර බිහිවූ චිත්‍රපට අතුරින් වැඩි ම ආදායමක් ලද චිත්‍රපටයයි. මෙය 1940 හා 1950 යන දශක දෙක තුළ ඉහළම ආදායම් ලද චිත්‍රපට 10 තුල පැවතුණි.

එකල පැවති බොහෝ නඩුහඹ හා දෝෂාරෝපණ වලට මෙම චිත්‍රපටය මූලික විය. 1940 හා 1950 යන දශකවලදී මෙයට සාහිත්‍යයමය ව	ශයෙන් බාධක රැසක්  පැවතුණි. ඒ සමඟම දේශීය චිත්‍රපට බලධාරීන්ගේ විරෝධතාද පැවතුනි. චලිත පින්තූර 	සමීක්ෂණ සම්ප්‍රදායට  විරුද්ධව ක්‍රියා කිරීමටද මෙම කාලය තුල සිදුවිය. බබ්බ් ට හා මම් ඇන්ඩ් ඩැඩ් චිත්‍රපටයට  එරෙහිව ආසන්න වශයෙන් නඩු 428 ක් පනවා තිබුණි. බබ්බ් බොහෝ අවස්ථාවලදී මෙම නඩු විභාගවලින් නිර්දෝෂී වීම සඳහා තම චිත්‍රපටයේ අධ්‍යාපනික වටිනාකම යොදාගත් අතර තම චිත්‍රපටය තිරගත කෙරූ සිනමාහල් හිමියන්ටද මෙම උපක්‍රමය භාවිතා කරන මෙන් දන්වා සිටියේය. නිව් යෝර්ක් නගරයේදී එක් සාර්ථක අභියෝගයක් ඉදිරිපත් කෙරුණි. මෙහිදී 1956 වසර දක්වා මෙම චිත්‍රපටය අදාළ බලධාරීන් විසින් තිරගත නොකළෝය. නමුත් එම චිත්‍රපට බලධාරීන්ගේ මතය පිළිනොගත් නිව් යෝර්ක් නුවර ශ්‍රේෂ්ඨ අධිකරණ අභියාචන අංශය දන්වා සිටියේ මිනිස් දරු උපතක් "අවිනීත"  සිද්ධියක් ලෙස ප්‍රකාශ කළ නොහැකි බවයි.

නවීන චිත්‍රපට බෙදාහරින්නන්ට අනුව 1956 වසර අවසානයේදී මෙම චිත්‍රපටය භාෂා 12 කින් හඬ කවා ඇති අතර 650,000 කට අධික තිරගත කිරීම්  වලදී ලොවපුරා ප්‍රේක්ෂකයින් ම්ලියන 175 කට අධික ප්‍රමාණයක් මෙම චිත්‍රපටය නරඹා ඇත. 1960 දශකය මැද-භාගයේ කාඩ් මොන්ඩ විසින් මෙම චිත්‍රපටය නවසීලන්තය හා ඕස්ට්‍රේලියාවේ තිරගත කිරීමට අවශ්‍ය හිමිකම් මිලට ගන්නා ලදී. ඒ එම චිත්‍රපටය තිරගත කිරීම ආරම්භ  කර වසර 20 කට ආසන්න කාලයකට පසුවයි. 1970 දශකය අග භාගයේදී බබ්බ් පිළිබඳව ප්‍රෙස් එන්ටර්ප්‍රයිස්විසින් රචිත කථාවෙහි මෙම චිත්‍රපටය භාෂා 18 කින්  හඬ කවා ඇති බව තක්සේරු කෙරිණි.

මෙම චිත්‍රපටයේ සාර්ථකත්වය හේතුවෙන් එය අනුකරණය කරමින් විශාල නිර්මාණ ප්‍රමාණයක් එහි අනුකරණ ලෙස නිකුත්විය. ඔවුන් බැලූවේ වෙළඳපොල "ජෙන්රෙ" අනුකරණ වලින් මුළුමනින්ම යටපත් කිරීමටයි. ස්ට්‍රීට් කොර්නර් විසින් බබ්බ් ගේ කථා වස්තුව 	නැවත සකස් කර එහි සිටි ගුරුවරයා වෙනුවට වෛද්‍යවරයෙකු යොදා අනුකරණයක් කළේය. "ද ස්ටෝරි ඔෆ් බොබ් ඇන්ඩ් සැලි" ලෙස එවැනිම නිර්මාණයක් කිරීමට යුනිවර්සල්	චිත්‍රාගාරය පෙළඹුණ නමුත් එය නිෂ්පාදන නීති සංග්‍රහය හේතුවෙන් තිරගත කළ නොහැකිව ඔවුන් එහි හිමිකම්  අළවි කළෝය. මෙසේ අනුකරණ ප්‍රමාණ ශ්‍රීඝ‍්‍රයෙන් ඉහළ යාම නිසා සිදුවන අපහසුතා  මඟ හැරවීමට නවීන චිත්‍රපට බෙදා හරින්නන්, සූරා කෑමේ චිත්‍රපට නිෂ්පාදන කණ්ඩායමක් ක්‍රියා කළේය.

1969 දී මෙය අමෙරිකාවේ චලිත පින්තූර සංගමය වෙත යවා චිත්‍රපට ශ්‍රේණිගත කිරීම්වලට අනුව ශ්‍රේණියක් ලබා ගැනීමට කටයුතු කළෝය. ඒ සාම්ප්‍රදායික සිනමාහල්වල මෙය තිරගත කිරීමට අවසර ලබාගැනීමටයි. මෙම චිත්‍රපටය එම ශ්‍රේණිගත කිරීම්වලට අනුව ආර් ශ්‍රේණියට  අයත් විය. මෙම චිත්‍රපටය අති සාර්ථක චිත්‍රපටයක් ලෙස හැඳින්විය හැකි අතර පුරා දශක ගණනාවකට පසු වර්තමානයේදී පවා මෙය ලොවපුරා  විකාශනය කරනු ලබයි. 2005 දී මෙහි ප්‍රකාශනයක් ජාතික චිත්‍රපට ලේඛනයට  ඇතුලත් කරන ලදී.

මූලාශ්‍ර

සටහන්

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ පිළිබඳ නාම ලේඛනය
 Felicia Feaster and Bret Wood, Forbidden Fruit: The Golden Age of Exploitation Film. (Baltimore, Maryland: Midnight Marquee Press, 1999. ISBN 1-887664-24-6)
 David F. Friedman, A Youth in Babylon: Confessions of a Trash-Film King. (Buffalo, New York: Prometheus Books, 1990. ISBN 978-1-57392-236-4)
 Letter to Michael Zengel from Card Mondor, February 5, 1994. Available from the Academy of Motion Picture Arts and Sciences archives.
 Library of Congress: National Film Registry 2005 Press Release. URL accessed August 27, 2006.
 Wendy L. Marshall, William Beaudine: From Silents to Television. (Scarecrow Press, 2005; ISBN 0-8108-5218-7)
 Dennis McDougal, "Filmmaker Babb let promotion offset low budgets." The Press-Enterprise, (Riverside, California), unknown date.
 Pressbook (Wilmington, Ohio: Hallmark Productions, circa 1959.)
 Eric Schaefer, Bold! Daring! Shocking! True!: A History of Exploitation Films, 1919–1959. (Durham, N.C.: Duke University Press, 1999. ISBN 0-8223-2374-5)
 Kenneth Turan, "Kroger Babb: Superhuckster." Los Angeles Times via The Washington Post, November 11, 1977.
 Variety, Kroger Babb obituary, January 30, 1980.
 "Kroger Babb's Roadshow." Reason, November 2003.

පිටස්තර ද්වාර

1945 චිත්‍රපට
Sexploitation චිත්‍රපට
එක්සත් රාජධානියේ ජාතික චිත්‍රපට ලේඛනයේ චිත්‍රපට
විලියම් බියුඩින් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ චිත්‍රපට

මම් ඇන්ඩ් ඩැඩ්


Andrei Nicolaevici Tihonov () a fost un academician sovietic, matematician și geofizician, specialist în matematica numerică și de calcul, profesor, șef de catedră și decan la Universitatea Lomonosov din Moscova, de două ori erou al Muncii socialiste (1953, 1986).

Biografie

Activitatea pedagogică și științifică

Publicații

Discipoli
 V.A. Il'in
 A.A. Samarskii
 A.G. Sveșnicov
 B.L. Rojdestvenskii
 Andrei Iurie

Note

Matematicieni din secolul al XX-lea
Eroi ai Muncii Socialiste ai Uniunii Sovietice
Absolvenți ai Universității de stat din Moscova
Inventatori ruși
Matematicieni sovietici
Specialiști în topologie
Nașteri pe 30 octombrie
Nașteri în 1906
Decese pe 7 octombrie
Decese în 1993
Academicieni
Matematicieni ruși
Geofizicieni

Andrei Nicolaevici Tihonov


Die Själevads kyrka ist die evangelisch-lutherische Hauptkirche in der gleichnamigen Kirchengemeinde, die zum Bistum Härnösand der Schwedischen Kirche gehört. Die Kirche liegt in Själevad am Fluss Moälven, in der Nähe von Örnsköldsvik. Im Jahr 1998 wurde sie von den Lesern der Zeitschrift Året Runt zur schönsten Kirche Schwedens gewählt. Von der achteckigen Kirche aus hat man einen guten Blick über die Själevadsfjärden und den Lauf des Moälven. In der Kirche werden Konzerte veranstaltet und es gibt mehrere Chöre.

Kirchengebäude
Die heutige Kirche ersetzte eine mittelalterliche, die etwas weiter flussabwärts lag. Die alte Kirche war ein einfaches, rechteckiges Gebäude und Olaf dem Heiligen geweiht. Die Innenwände waren bemalt, sie wurden jedoch bei einer Reparatur im achtzehnten Jahrhundert Weiß getüncht. Am 29. Mai 1876 begann man mit dem Abriss der Kirche, ohne vorher eine Erlaubnis dafür eingeholt zu haben. Die Kirche war so robust gebaut, dass man sie zum Schluss sprengen musste. Die Aktion wurde bis zuletzt geheim gehalten, da man starke Proteste der Bevölkerung gegen die Sprengung befürchtete.

Man begann noch im gleichen Jahr mit dem Bau der neuen Kirche, sie wurde am 12. September 1880 von Bischof Lars Lundgren eingeweiht. Der Stil ist teilweise neuklassizistisch, die Seiten sind mit Säulen wie in einem griechischen Tempel geschmückt. Der Innenraum wird durch eine Kuppel nach oben hin abgeschlossen, die heutige wurde 1923 bei einer Renovierung eingebaut.

Literatur
Våra kyrkor, Seite 611. Klarkullen förlag, Västervik 1990. ISBN 91-971561-0-8

Weblinks

 Informationen der Schwedischen Kirche (schwedisch)
 Über die Pastorate Själevad und Nordingrå (PDF, schwedisch; 187 kB)

Einzelnachweise

Kirchengebäude der Schwedischen Kirche
Erbaut in den 1880er Jahren
Oktogon
Neoklassizistisches Kirchengebäude
Bauwerk des Historismus in Schweden
Bauwerk in der Gemeinde Örnsköldsvik
Kirchengebäude in Västernorrlands län
Zentralbau in Schweden
Kirchengebäude in Europa

Själevads kyrka


البناء أو  الابتناء أو الأيض البنائي هو استخدام الجزيئات البسيطة الناتجة من عملية الهدم كنواة لبناء مواد أكثر تعقيدًا سواء كانت بروتينية أو أحماض نووية من خلال سلسلة من التفاعلات وذلك لبناء الأنسجة وتستهُلك الطاقة في تلك التفاعلات.
وهذه عادة ما تكون لدى الأطفال بدرجة كبيرة إلى أن يتجاوزوا مرحلة ما بعد سن المراهقة. ولدى بلوغهم سن العشرين يخف نمو العضلات والعظام وهذا لا بنطبق لى الناس كلهم؛ فمنهم من لا يحتاج لأن يحرك كوب شاي وذلك لأن عملية البناء والدم عنده لا زالت كما كانت وهو في سن الخامسة من عمره؛ بيد أن التغيير يطرأ فقط على قوة عصبه؛ فهو يزداد قوة كل يوم.
ولكن البعض الآخر يلجأ إلى ممارسة الألعاب الرياضية بمختلف أنواعها وذلك للمحافظة على كيان بنيتهم الصحية.
والغدد بمختلف أنواعها يتم التحكم بها عن طريق الذبذبات الدماغية. فهو عامل نفسي عصبي إلى حد كبير ولكن هذه المرحلة تحتاج إلى راحة ذهنية عالية. لذلك يلجأ معظم الناس إلى غش أنفسهم باستخدام المواد الكيميائية لتخفيف أوزانهم بدون الحاجة إلى التمارين الصحية الملازمة للراحة النفسية.

اقرأ أيضًا
 تضخم العضلات
 تقويض

مراجع

أيض
علم الأحياء الخلوي

ابتناء


Katherine Sui Fun Cheung (, Enping, 12 de dezembro de 1904 — Thousand Oaks, 2 de setembro de 2003) foi um aviadora chinesa. Ela recebeu uma das primeiras licenças privadas emitidas para uma chinesa e foi a primeira chinesa a obter uma licença de voo internacional. Ela se tornou cidadã dos Estados Unidos após obter sua licença.

Início de vida
Zhang Ruifen nasceu em 12 de dezembro de 1904 em Enping, província de Cantão, China, filha de Nie Qinglan () e Zhang Shunbing (). Sua mãe foi aluna da Escola Bíblica Paxian em Cantão (cidade) e seu pai era um empresário que interagia com a comunidade chinesa nos Estados Unidos. Sua mãe levou Zhang para Cantão quando ela era criança e ela completou sua educação primária na Guangzhou True Light Middle School. Continuando seus estudos na Escola de Ensino Médio N.º 7 da Cidade de Guangzhou, graduou-se em 1921 quando passou no exame do Ministério da Educação.

Após sua formatura, ela obteve um passaporte e aos dezessete anos mudou-se para os Estados Unidos para estudar música em várias instituições, incluindo o Conservatório de Música de Los Angeles, a Universidade Politécnica Estadual da Califórnia, a Pomona College e a Universidade do Sul da Califórnia (USC). Seu pai, que era um comprador de produtos agrícolas, foi com Zhang para os Estados Unidos e a levaria ao Aeroporto Dycer em Los Angeles para praticar direção de carro. Zhang ficou fascinada com os aviões e queria aprender a voar. Depois de três anos estudando piano na USC, Zhang largou a escola e se casou com o sócio de seu pai, George Young, mantendo seu próprio nome, mas americanizando-o para Katherine Cheung. Em 1931, ela teve duas filhas, Doris e Dorothy e estava determinada a começar a voar. Em uma carta de um amigo na China, ela foi informada de que as escolas de aviação chinesas não permitiriam que mulheres se matriculassem como pilotos, o que não era incomum, já que nos EUA naquela época apenas 1% dos pilotos licenciados eram mulheres.

Treinamento em aviação
Em 1931, Cheung se matriculou em aulas de aviação, tendo aulas de voo com a Associação Aeronáutica Chinesa em Los Angeles com o instrutor de voo Bert Ekstein. Em 30 de março de 1932, ela recebeu sua licença de piloto particular e fez planos para retornar dentro de algumas semanas para a China. Ela foi amplamente divulgada como a primeira mulher chinesa a obter uma licença nos Estados Unidos, ou a obter uma licença comercial, enquanto outros jornais reconheceram que ela era uma das duas mulheres pilotos chinesas. Depois de obter sua licença, ela continuou a estudar, muitas vezes com pilotos militares para aprender acrobacias, estruturas de aeronaves, roteamento internacional, navegação e outras habilidades que melhorariam sua versatilidade como piloto. As habilidades que ela aprendeu permitiram que ela participasse de shows aéreos, realizando barrel roll, voo invertido, loops e outros truques acrobáticos.

Assim que foi licenciada, Cheung começou a se apresentar em feiras e shows aéreos ao longo da costa da Califórnia. Suas performances foram emocionantes para a comunidade sino-americana e eles fizeram uma coleta (vaquinha) para conseguir um avião para ela usar. Anna May Wong e outros chineses étnicos gastaram US$ 2 000 para garantir um biplano da Fleet Aircraft de 125 cavalos de potência para Cheung. Ela participou de vários eventos de corrida, como o Campeonato Feminino de Los Angeles (1935) e Chatterton Air Race (1936). Em 1935, Cheung juntou-se ao clube para mulheres pilotos Ninety Nines, uma associação fundada por Amelia Earhart. Nesse mesmo ano, ela obteve sua licença de voo internacional, permitindo que ela participasse de voos comerciais, e foi reivindicada como a primeira mulher piloto chinesa comercial. Em 1936, Cheung tornou-se cidadã dos Estados Unidos, mas ainda tinha sonhos de retornar à China para trabalhar para o governo chinês e ensinar aviação. Ela acreditava que as possibilidades de desenvolvimento de serviços aéreos eram ilimitadas e reconhecia o potencial do serviço aéreo para áreas que não possuíam infraestrutura adequada para atender às necessidades de transporte.

Após a invasão da China pelo Japão em 1937, Cheung decidiu retornar à China e abrir uma escola de aviação. Ela visitou comunidades sino-americanas e arrecadou dinheiro para o empreendimento, garantindo US$ 7 000. Ela comprou um Ryan ST-A, mas seu primo foi morto enquanto testava o avião. O pai de Cheung, preocupado com a segurança de Katherine, fez com que ela prometesse desistir de voar. Enquanto ela continuou por alguns anos, a perda de seu amigo Earhart, seu primo, e seu pai, juntamente com a morte de seu irmão na China em 1942, finalmente a convenceu a desistir de voar, pois ela se tornou então o único apoio para a mãe dela.

Durante a Segunda Guerra Mundial, tornou-se instrutora de voo nos Estados Unidos e, quando a guerra terminou, comprou uma floricultura, que operou até sua aposentadoria em 1970. Em 1989, Cheung, com uma de suas filhas e um genro, retornou à China para visitar Enping. Suas férias chamaram muita atenção da mídia, pois ela foi homenageada por várias associações, o governo local e a indústria da aviação. Até a década de 1990, ela morava em Chinatown, mas naquela época mudou-se para Thousand Oaks, Califórnia, onde permaneceria até sua morte. Em 4 de março de 2001, Lan Hua Jun, Cônsul Geral da China em Los Angeles, presenteou Cheung com uma medalha em nome do governo chinês por suas contribuições como pioneira da aviação. A cerimônia foi realizada em conjunto com sua introdução no Hall da Fama das Pioneiras da International Women in Aviation.

Morte e legado
Cheung morreu aos 98 anos em 2 de setembro de 2003 e foi enterrada no Forest Lawn Memorial Park em Hollywood Hills. Ela foi reconhecida por uma exibição no Museu de Aviação em Enping e no Museu de Aviação da Força Aérea de Pequim na China. Cheung foi reconhecida pelo Museu Nacional do Ar e do Espaço do Smithsonian como a "Primeira Aviadora Sino-Americana" e a Flight Path da Calçada da Fama em Los Angeles a homenageou com uma placa de bronze com seu nome. Além de outros prêmios e reconhecimentos, ela foi tema de um documentário de 2016 intitulado Aviatrix: The Katherine Sui Fun Cheung Story. Duas estátuas foram construídas em 2017 para homenagear Katherine em sua cidade natal de Enping, na China. Ela também foi destaque em um segmento de documentário de seis minutos para CCTV em 2019.

Bibliografia

Ligações externas
CCTV documentary series includes segment about Katherine Sui Fun Cheung
Aviatrix: The Katherine Sui Fun Cheung Story Documentary
Aviatrix: The Katherine Sui Fun Cheung Story Website
Hark! A Vagrant: Katherine Sui Fun Cheung
The Argonaut News
 Pioneers - Katherine Sui Fun Cheung

Aviadoras da China
Aviadoras dos Estados Unidos
Estado-unidenses do século XX

Katherine Sui Fun Cheung