En mathématiques, un ordre monomial est un ordre total sur l'ensemble des monômes d'un anneau de polynômes donné, compatible avec la multiplication, c'est-à-dire :

 Pour tout monôme , si deux monômes  et  satisfont  selon l'ordre monomial, alors .

Les ordres monomiaux sont le plus souvent utilisés pour le calcul des bases de Gröbner et la division multivariée. En particulier, la propriété dêtre une base de Gröbner est toujours relative à un ordre monomial spécifique.

 Définition, détails et variantes
En plus d'être compatible avec la multiplication, les ordres monomiaux doivent souvent être de bons ordres, car cela garantit que l'algorithme de division multivariée termine. Il existe cependant des applications pratiques pour les relations d'ordre compatibles avec la multiplication, mais qui ne sont pas des bons ordres.

Dans le cas d'un nombre fini de variables, le fait qu'un ordre monomial soit un bon ordre équivaut à la conjonction des deux conditions suivantes :

 L'ordre est une ordre total.
 Si u est un monôme alors .

Ces conditions sont parfois préférées pour définir un ordre monomial, étant donné qu'il est parfois préférable de les vérifier pour un ordre monomial explicite, que de prouver directement qu'il s'agit d'un bon ordre.

L'ordre peut aussi être défini de manière équivalente sur les t-uple des coefficients de chacune des variables de l'anneau : si l'anneau des polynômes est  (sans perte de généralité, l'anneau est construit sur deux variables et les polynômes sont alors bivariés en les variables  et ), les monômes d'un polynôme sont de la forme  avec les exposants  et  entiers positifs. La définition d'un bon ordre monomial sur les couples  est alors :
 L'ordre est un ordre total.
  est l'élement minimal pour cet ordre.

 Monômes, termes et coefficients de tête
Le choix d'un ordre total sur les monômes permet de trier les termes d'un polynôme. Le terme de tête d'un polynôme est alors le terme du plus grand monôme pour l'ordre monomial choisi.

Concrètement, soit  un anneau de polynômes quelconque. Alors l'ensemble  des monômes de  est une base de , considérée comme un espace vectoriel sur le corps des coefficients. Ainsi, tout polynôme non nul  dans  a une expression unique  comme une combinaison linéaire de monômes, où  est un sous-ensemble fini de  et les  sont tous non nuls. Lorsqu'un ordre monomial a été choisi, le monôme de tête est le plus grand  de , le coefficient de tête est le  correspondant et le terme de tête est le  correspondant. Le monôme/coefficient/terme de tête est parfois appelé "dominant". Dans cet article, un monôme est supposé ne pas inclure de coefficient.

La propriété des ordres monomiaux implique que l'ordre des termes est conservé lors de la multiplication d'un polynôme par un monôme. De plus, le terme dominant d'un produit de polynômes est le produit des termes dominants des facteurs.

 Ordres communs
Sur l'ensemble  des puissances de la variable , les seuls ordres monomiaux sont l'ordre naturel  et son opposé, mais ce dernier n'est pas un bon ordre. La notion d'ordre monomial ne devient intéressante que lorsqu'il y a plusieurs variables.

Lorsque les variables sont en nombre fini, l'ordre monomial donne un ordre sur celles-ci. On peut simplifier la classification des ordres monomiaux en supposant que les variables sont nommées , , … dans l'ordre décroissant de l'ordre monomial considéré, de sorte que . Avec cette convention, il existe encore de nombreux exemples d'ordres monomiaux différents.

 Ordre lexicographique
L'ordre lexicographique (lex) compare d'abord les exposants de  dans les monômes selon l'ordre naturel sur les entiers, et en cas d'égalité compare les exposants de , et ainsi de suite. Le nom est dérivé de la similitude avec l'ordre alphabétique habituel utilisé en lexicographie pour les dictionnaires, si les monômes sont représentés par le n-uplet des exposants des variables. Si le nombre de variables est fini (comme c'est généralement le cas), l'ordre lexicographique est un bon ordre. Pour les calculs de bases de Gröbner, cet ordre a tendance à être le plus coûteux; il faut donc l'éviter, dans la mesure du possible, sauf pour des calculs très simples.

 Ordre lexicographique gradué
L'ordre lexicographique gradué (grlex pour , ou deglex pour ) compare d'abord le degré total (somme de tous les exposants) des monômes, et en cas d'égalité applique l'ordre lexicographique. Cet ordre n'est pas seulement un bon ordre, il a aussi la propriété que tout monôme n'est précédé que d'un nombre fini d'autres monômes ; ce n'est pas le cas pour l'ordre lexicographique, où toutes les puissances de  (en nombre infini) sont inférieures à  (cet ordre lexicographique est néanmoins un bon ordre :  il est impossible de construire une chaîne décroissante infinie de monômes). Bien que très naturel, cet ordre est rarement utilisé : la base de Gröbner pour l'ordre lexicographique inverse gradué est plus facile à calculer et fournit la même information sur l'ensemble de polynômes d'entrée.

 Ordre lexicographique inverse gradué
L'ordre lexicographique inverse gradué (grevlex pour  ou degrevlex pour ) compare d'abord le degré total, puis utilise un ordre lexicographique inversé comme condition de départage, puis inverse ce résultat. Concrètement, l'ordre lexicographique inverse gradué consiste à comparer d'abord le degré total, puis à comparer les exposants de la dernière variable  mais en inversant le résultat (donc le monôme avec le plus petit exposant est plus grand dans l'ordre), suivi (comme toujours uniquement en cas d'égalité) par une comparaison similaire de , et ainsi de suite en terminant par  si nécessaire.

Les différences entre l'ordre lexicographique gradué et l'ordre lexicographique inverse gradué sont subtiles, puisqu'ils coïncident en fait pour 1 et 2 variables. La première différence vient pour les monômes de degré 2 en 3 variables, qui sont ordonnés par grlex comme  mais ordonnés par grevlex comme .

 Ordre d'élimination
L'ordre de blocs ou ordre d'élimination (lexdeg) peut être défini pour n'importe quel nombre de blocs mais, par souci de simplicité, nous ne considérons que le cas de deux blocs. Si le nombre de blocs est égal au nombre de variables, cet ordre est simplement l'ordre lexicographique. Pour cet ordre, les variables sont divisées en deux blocs  et  et un ordre monomial est choisi pour chaque bloc, généralement l'ordre lexicographique inverse gradué. Deux monômes sont comparés en comparant leur bloc de variables , et en cas d'égalité, en comparant leur bloc de variables . Cet ordre est important car il permet l'''élimination, opération qui correspond à la projection en géométrie algébrique.

 Ordre pondéré
L'ordre pondéré dépend d'un vecteur  appelé vecteur de pondération. Il compare d'abord le produit scalaire des séquences d'exposants des monômes avec ce vecteur de pondération et, en cas d'égalité, utilise un autre ordre monomial.

Par exemple, les deux ordres gradués mentionnés ci-dessus sont des ordres pondérés pour le vecteur de pondération  qui permet le calcul de la somme des degrés.

Si les  sont des nombres rationnellement indépendants (donc en particulier aucun d'entre eux n'est nul et toutes les fractions  sont irrationnelles), alors une égalité ne peut jamais se produire, et la pondération elle-même spécifie un ordre monomial. Dans le cas contraire, on pourrait utiliser une autre pondération pour rompre les égalités, et ainsi de suite ; après avoir utilisé n vecteurs de pondération linéairement indépendantes, il ne peut plus y avoir d'égalité. On peut en effet définir tout ordre monomial par une séquence de vecteurs de pondération (Cox et al. pp. 72–73), par exemple (1,0,0,...,0), (0,1,0,...,0), ... (0,0,...,1) pour lex, ou (1,1,1,...,1), (1,1,..., 1,0), ... (1,0,...,0) pour grevlex.

 Exemple

Dans l'exemple, les variables sont nommées ,  et  au lieu de ,  et .

Considérons les monômes , , , et  ; les ordres monomiaux définis ci-dessus ordonnent ces quatre monômes comme suit :

 Lex :  (la puissance de  domine).
 Grlex :  (le degré total domine ; la puissance supérieure de  départage les deux premiers).
 Grevlex :  (le degré total domine ; la puissance inférieure de  départage les deux premiers).
 Un ordre pondéré avec vecteur de pondération (1,2,4) :  (les produits scalaires 10 > 9 > 8 > 3 ne nécessitent pas de départages).

 Notions associées

 Un ordre d'élimination garantit qu'un monôme impliquant l'une des variables d'un bloc sera toujours supérieur à un monôme n'impliquant que des variables des blocs suivants.
 Un ordre produit' est l'exemple le plus simple d'un ordre d'élimination. Il consiste à combiner des ordres monomiaux sur des ensembles disjoints de variables en un ordre monomial sur leur réunion. Il compare simplement les exposants des variables du premier ensemble en utilisant le premier ordre monomial, puis départage les égalités en utilisant l'ordre monomial sur les variables du deuxième ensemble. Cette méthode se généralise évidemment à toute union disjointe d'ensembles de variables ; l'ordre lexicographique peut être ainsi obtenu à partir des ensembles de singletons {x1}, {x2}, {x''3}, ... (avec l'ordre monomial naturel pour chaque singleton).

Lors de la recherche de bases de Gröbner, les résultats et la difficulté du calcul peuvent varier considérablement selon le choix de l'ordre monomial. Par exemple, l'ordre lexicographique inverse gradué a la réputation de produire, presque toujours, les bases de Gröbner qui sont les plus faciles à calculer (ceci est renforcé par le fait que, dans des conditions assez courantes sur l'idéal, les polynômes de la base de Gröbner ont une degré qui est au plus exponentiel dans le nombre de variables ; aucun résultat similaire n'existe pour les autres ordres). D'autre part, les ordres d'élimination sont requis pour les problèmes d'élimination et les problèmes associés.

Références

Polynôme
Théorie des ordres

Ordre monomial


Henryk Leon Strasburger (* 28. Mai 1887; † 2. Mai 1951 in London) war ein polnischer Politiker und Diplomat. Er war polnischer Generalkommissar in der Freien Stadt Danzig (1924–1932).

Strasburger studierte in Heidelberg und Charkow. 1913 promoviert er. 1920 bis 1923 war er im Industrie- und Handelsministerium und Außenministerium der Zweiten Polnischen Republik tätig. Im Anschluss war er polnischer Vertreter bei der Freien Stadt Danzig und wurde 1932 von Kazimierz Papée abgelöst.

Während des Zweiten Weltkrieges war Strasburger von 1939 bis 1944 Mitglied der polnischen Exilregierung in Großbritannien.

Familie
Deutscher Name Heinrich Leo Strasburger. Sohn des Julian (Julius) Theophil Strasburger (1847–1916), Direktor der Warschauer Steinkohlengruben-Gesellschaft,  und Julia-Maria Simmler (1859–1927). Im Jahr 1927 Heirat mit Olga Gräfin Dunin (20.4.1902–7.4.1972 † New Canaan, Connecticut, USA).
Sein Onkel war der deutsche Botaniker Eduard Strasburger.

Weblinks

Einzelnachweise

Polnischer Diplomat
Politiker (Polen)
Polnischer Generalkommissar in der Freien Stadt Danzig
Träger des Ehrenzeichens für Verdienste um die Republik Österreich (1922)
Pole
Geboren 1887
Gestorben 1951
Mann

Henryk Leon Strasburger


Septorella ultima, fosilna vrsta parožina iz porodice Clavatoraceae.

Izvori

Charophyceae

Septorella ultima


Marina Vlady (Fransızca: Marina de Poliakoff-Baidaroff) (d. 10 Mayıs 1938), Fransız oyuncu.

Beyaz göçmen bir ailede doğdu. Marina Vlady oyuncu Odile Versois, Helene Vallier ve Olga Baïdar-Poliakoff'in kardeşidir. Babası Rusya'da bir opera sanatçısıydı. Kız kardeşleri gibi çocukluğundan itibaren oyuncudur yapmaya başlamıştır. Bir dönem balede de kariyer yapmıştır.

Rus şair ve şarkı yazarı Vladimir Visotski ile evlenir ve 1970 yılından onun ölümüne kadar evli kalır. Visotski'nin sorunlu yaşamında en büyük destekçisi olmuştur. Daha önce yönetmen Robert Hossein ile de evliliği olmuştur.

1963 yılında The Conjugal Bed filmindeki başarısı ile Cannes Film Festivali En İyi Oyuncu Ödülü'nü kazanmıştır. Ayrıca Jean-Luc Godard'ın 2 ou 3 choses que je sais d'elle filminde de oynamıştır. Orson Welles 'ın Chimes at Midnight filmindeki Kate Percy rolü gibi bazı filmlerde İngilizce rol de almıştır. 1983 yılında yayınlanan mini dizi La Chambre des Dames ile de TV kariyeri yapmıştır. Fransız Komünist Partisi üyesidir.

Dış bağlantılar
  Filmografisi

1938 doğumlular
Clichy doğumlular
20. yüzyılda kadın oyuncular
21. yüzyılda kadın oyuncular
Fransız kadın dizi oyuncuları
Fransız kadın sinema oyuncuları
Rus asıllı Fransızlar
Cannes Film Festivali En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
20. yüzyıl kadın şarkıcıları
Yaşayan insanlar
Bilgi kutusu bulunmayan kişiler

Marina Vlady


Silver Spring puede hacer referencia a:

 Silver Spring (Maryland)
 Municipio de Silver Spring (Pensilvania)
 Silver Spring (Metro de Washington)

Otros
 Silver Springs

Silver Spring


Sövdeborgs slot er et svensk slot i Sövde socken i Sjöbo kommun i Skåne, som består af en hovedbygning og to fløje. I den sydøstlige hjørne findes et rundt tårn. "Stensalen" i stueetagen har et rigt dekoreret loft med stuk. Vest for slottet er en del af den delvist drænede sø forvandlet til en engelsk park med gravede kanaler. Fra søen nord for Slotsholmen ledes vandet ned i parkens kanaler og de gamle voldgrave

Historie
Sövdeborg anses være omtalt af Saxo som Sygostha eller Sygastha hvor biskop Absalon i 1180 blev angrebet af befolkningen i Skåne. Oprindeligt lå gården på en ø i den nordlige del af Sövdesjön ved Sövde Kirke. Det tilhørte Lund-biskopper i hele middelalderen. Ved reformationen hørte Sövdeborg til den danske krone og blev solgt i 1587 til Frederik Lange. Han opgav middelalderslottet og opførte i 1590-1597 et nyt slot i den sydlige ende af den lille Sövdeborg Hav. Langes slot bestod af den østlige og sydlige fløj, og tårnet i sydøst og var omgivet af en voldgrav.

I 1630 blev Sövdeborg overtaget af Danmarks rigeste mand, statsraaden Tage Ottesen Thott. Sønnen Otte Thott, der er nævnt som ejer i 1639, byggede en fløj mod nord og gav hovedbygningen et overdådigt interiør, der til dels stadig er bevaret. Da Skåne blev svensk i 1658 svor Ottes søn, Holger Thott, den svenske konge troskab, men blev dog tvunget til at flygte til Danmark. Efter krigen blev Sövdeborg i 1679 solgt til generalguvernør i Skåne, Rutger von Ascheberg. Sövdeborg overgik ved Aschebergs død i 1693 til hans søn (død 1722), søstre og niecer, herunder admiral Claes Sparre. Ved  køb og arv kom ejendommen  i 1735 til general Johan August Meijer Feldt Elder og hans søn feltmarskal Johan August Meijer Feldt D. Y.. Sidstnævnte solgte i 1788 Sövdeborg til grev Karl Gustav Piper. Piper købte i 1795 det nærliggende Snogeholm og efterlod begge godser som arv til sin søn, senere kammerherre grev Erik Piper. Under hans søn Karl Erik Piper gennemgik 1500-talsborgen en ombygning under professor Carl Georg Brunius i 1840-1844, hvor bygningens ydre blev dekoreret med middelalderlige elementer i næsten romansk stil. Ved hans død i 1849 overgik godset til hans tre børn. Sövdeborg gik i 1850 til den ældste søn, grev Alfred Piper, der døde i 1910. Via ægteskabet overgik slottet til familien Stjernswärd. Det er nu ejet af Erik Stiernswärd.

Loftet i den røde salon fra 1600-tallet består af nogle og tredive felter med udskæringer af brændt, forgyldt egetræ i bruskbarok.

Kilder og eksterne henvisninger
 Om Sövdeborg, Sylve Åkesson

Slotte i Skåne

Sövdeborg


Umutlu, Antalya ilinin Gündoğmuş ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya iline 156 km, Gündoğmuş ilçesine 6 km uzaklıktadır.

Nüfus

Gündoğmuş'un mahalleleri

Umutlu, Gündoğmuş


Finneck ist eine Siedlung, die zur Stadt Rastenberg im Landkreis Sömmerda in Thüringen gehört.

Lage
Die Siedlung liegt im Norden von Rastenberg am Stadtrand und ist über die Landstraße 2157 auf dem Weg nach Rothenberga erreichbar.

Die Siedlung Finneck besteht aus mehreren Häusern und wird von einer Stiftung für behinderte Menschen genutzt.

Weblinks

Einzelnachweise

Rastenberg
Ort im Landkreis Sömmerda

Finneck


Avignon-pavedømmet er den perioden i Den katolske kirkes historie, hvor paven havde sæde i Avignon i stedet for i Vatikanet i Rom. Dette foregik mellem 1309 og 1377.

Følgende 7 paver (alle franske) havde sæde i Avignon:
Pave Clemens 5.: 1305–1314
Pave Johannes 22.: 1316–1334
Pave Benedikt 12.: 1334–1342
Pave Clemens 6.: 1342–1352
Pave Innocens 6.: 1352–1362
Pave Urban 5.: 1362–1370
Pave Gregor 11.: 1370–1378

I 1378 flyttede Gregor 11. pavesædet tilbage til Rom og døde der. På grund af strid under det påfølgende pavevalg, placerede nogle kardinaler modpaver i Avignon:
 Clemens: 1378–1394
 Benedikt 13.: 1394–1423 (udvist fra Avignon i 1403)
Dette var en vanskelig periode, og bliver kaldt Det vestlige skisma.

Pavens ejendomme omfattede land omkring Avignon (Venaissin) og et lille område længere mod øst. De blev overdraget den franske stat under den franske revolution i 1791.

Referencer

Kirkehistorie
Katolisisme

Avignon-pavedømmet


تويوتا الفئة جي هي سلسلة شاحنات أنتجتها شركة تويوتا للسيارات. كان طراز تويوتا جي1 هو أول شاحنة تصنعها تويوتا، طولها كان 6 أمتار وبإمكانها حمل حوالي 1.5 طن وكانت شبيهة نوعاً ما من شاحنات فورد وجنرال موتورز في فئتها. وقد تبعها سلسلة من الشاحنات وتم استبدالهم جميعاً عام 1947م.

جي1 (G1)
كان حلم كيشيرو تويودا هو صناعة السيارات، لكن للأسف كان طراز تويوتا أ1 (A1) تحت التطوير عام 1935م ولم يتوقع نجاح بيعها نظراً لضعف اقتصاد اليابان. استمر العمل على طراز أ1 (A1) ولكن تحولت الجهة إلى شاحنة مستوحاه منها بنفس المحرك نوع أ (Type A) والهيكل الذي تم استطالته قليلاً.

ازدهرت الموارد الاقتصادية للشركة الأم (أعمال تويودا لننسيج الآلي) وزادت الحاجة لكميات كبيرة جداً من النسيج للبدء في إنتاج الشاحنة جي1 (G1). كانت تكلفة تطوير الشاحنة جي1 (G1) أضعاف الدخل السنوي لكيشيرو تويودا.

تم بيع ج1 (G1) تحت اسم تويودا حتى تم تغيير الاسم إلى تويوتا مع إنتاج الشاحنة التالية تويوتا جي أ.

كون هذه الشاحنة هي أول إنتاج لتويوتا، كان هناك الكثير من المشاكل يجب حلها. عندما انطلقت نماذج الإنتاج الأولى وتمت قيادتها إلى طوكيو ليتم عرضها بمعرض السيارت تم تزويدها بقطع غيار احتياطية في حالة انكسار أي قطعة ليتم تغييرها سريعاً ولحسن الحظ لم تم استخدام قطع قليلة جداً.

كانت المبيعات الأولى للشاحنة للناس المتعاطفين مع المُصنعين المحليين وينوون تحمل أخطاء كثيرة، ومراعاة لذلك تم إرسال مهندسي التصميم لإصلاح الأعطال ولمعرفة أي من الأجزاء بحاجة لمراعاة أكثر. كمثال: كان كسر المحور الخلفي شائعاً حتى تم تطوير أساليب لحام حديثة. كان الإصلاح بالمجان وفي بعض الحالات يتم استبدال الشاحنة كلها بالمجان. تم إصلاح الاخطاء مع تعديل الشاحنة مع تقدم إنتاج الشاحنة.

تاريخ الإنتاج
تم الانتهاء من النماذج الاختيارية للشاحنة جي1 (G1) في أغسطس 1935م وتم عرضها للعامة في نوفمبر وبدا البيع في ديسمبر من نفس العام، وكان ذلك موافقاً لانتهاء رخصة الحكومة لإنتاج السيارات.

خصائص ميكانيكية
تم تزويد الشاحنة بمحرك نوع أ (Type A) سعة 3389 سم³ ذو 6 اسطوانات وهو نفسه المستخدم في طرازي أ1 (A1) وأأ (AA). كما تم استخدام محور صلب واحد عليه زوج من الإطارات الفردية بالأمام بينما تم استخدام محور واحد صلب عليه زوجين من الإطارات المزدوجة بالخلف.

جي أ (GA)
هي تحديث بسيط لطراز جي1 (G1).

تاريخ الإنتاج
حلت جي أ (GA) محل جي1 (G1) في سبتمبر 1936م.

خصائص ميكانيكية
مثل طراز جي1 (G1).

جي بي (GB)
هي تحديث بسيط لطراز جي أ (GA).

تاريخ الإنتاج
كان إجمالي الإنتاج 19870 وحدة بين عامي 1938 و1942.

خصائص ميكانيكية
مثل طراز جي أ (GA).

ك بي (KB)
هي تحديث لطراز جي بي (GB) لتكون ملائمة لظروف الإنتاج أثناء الحرب. كان جسم الشاحنة مصنوع من الحديد أيضاً لكن بتصميم أبسط وبانحناءات أقل.

تاريخ الإنتاج
كان إجمالي الإنتاج 21130 وحدة بين عامي 1942 و1944.

خصائص ميكانيكية
مثل طراز جي بي (GB).

ك سي (KC)
هي تحديث لطراز ك بي (KB) لتكون أكثر ملائمة لظروف الإنتاج أثناء الحرب وفي الأوقات التي يصعب فيها توفر المواد، كان التشديد على تقليل تكلفة المواد. كان غطاء المحرك ما زال معدنياً لكن باقي مسطحات الشاحنة كانت من الخشب الخام، كان شكل الشاحنة مربعاً بدرجة كبيرة ماعدا بعض الانحناءات البسيطة على غطاء المحرك، كما زودت بمشع حراري بدون شبكة أمامية وكشاف أمامي واحد وفرامل خلفية فقط.

استخدمت الشاحنة ك سي (KC) في المطارات الحربية اليابانية لإشعال محركات الطائرات. كان الصندوق الخلفي لها ضيق لأنها لم تكن للحمولات الثقيلة وتم استخدام إطارات فردية بالخلف بدلاً من المزدوجة العادية. كانت المقصورة بدائية جداً بجوانب خشبية وبدون أبواب وبسقف من القماش. قامت شركة هاسيجاوا بصناعة نموذج 1/72 للشاحنة ك سي (KC) بدون مشغل محركات الطائرات.

تاريخ الإنتاج
تم تقديمها عام 1943م.

خصائص ميكانيكية
مثل طراز ك بي (KB).

ك سي واي (KCY)
هي مركبة برمائية حربية زودت بهيكل معدني على شكل قارب وبالخصائص الميكانيكية لطراز تويوتا ك سي (KC).

تاريخ الإنتاج
كان إجمالي الإنتاج 198 وحدة بين عامي 1943 و1944.

خصائص ميكانيكية
اعتمد المحرك، ناقل الحركة، نظام التعليق والمحور الخلفي على طراز ك سي (KC). تم إضافة الدفع الرباعي من خلال صندوق سرعات بسرعتين وكانت الفرامل هيدروليكية.

استحداثات 1942
سيارات تويوتا
سيارات خلفية الدفع
شاحنات تويوتا
مركبات اخترعت في 1935

تويوتا الفئة جي


Fodé Doucouré, né le  à Bamako au Mali, est un footballeur malien qui évolue au poste d'arrière droit au Red Star.

Biographie

En club
Né à Bamako au Mali, Fodé Doucouré est formé par le club local de Académie JMG avant de rejoindre le Stade de Reims en juillet 2019, où il est directement comparé à Hamari Traoré, ancien de la formation rémoise et modèle de Doucouré.

Doucouré fait sa première apparition en professionnel le 25 octobre 2020, lors d'un match de championnat face au Montpellier HSC. Il entre en jeu à la place de Thibault De Smet et son équipe l'emporte largement sur le score de quatre buts à zéro. Il connait sa première titularisation lors de la journée suivante, le  contre le RC Strasbourg (2-1 pour Reims score final). Sa prestation est alors saluée par son entraîneur, David Guion.

Le , Fodé Doucouré est prêté jusqu'à la fin de la saison au Red Star FC afin que le jeune malien ait du temps de jeu alors que la concurrence vient de se renforcer à son poste avec l'arrivée de Maxime Busi.

Notes et références

Liens externes

Footballeur malien
Joueur du Stade de Reims
Joueur du Red Star
Naissance en février 2001
Naissance à Bamako

Fodé Doucouré


Ifejon (lat. Ipheion), rod lukovičastih trajnica iz porodice zvanikovki, dio potporodice lukovki. Postoje tri vrste uključene u rod i podtribus Leucocoryninae, a domovina su im Argentina (Gran Chaco), Čile i Urugvaj.

Vrste
 Ipheion sessile (Phil.) Traub
 Ipheion tweedieanum (Baker) Traub
 Ipheion uniflorum (Graham) Raf.

Izvori

Gilliesieae

Ifejon


Didier Couston, né le  à Carpentras, est un joueur de rugby à XIII dans les années 1980 et 1990 évoluant au poste d'ailier.

Formé à Vedène puis Carpentras, il prend part à ses premières rencontres senior au sein de ce dernier. En 1985, il change de club et rejoint le club voisin du Pontet avec lequel il remporte le titre de Championnat de France en 1986 et de la Coupe de France en 1986 aux côtés de Marc Palanques, Patrick Rocci et Christian Maccali. Il reste seulement deux saisons dans ce club avant de revenir à Carpentras avec lequel il dispute la finale de la Coupe de France en 1992 avec Rocci, Serge Titeux et Christian Scicchitano.

Il connaît par ailleurs sept sélections en équipe de France entre 1985 et 1987 prenant part à la Coupe du monde 1985-1988 et est l'un des artisans de la victoire française du  contre la Grande-Bretagne 24-16 en marquant trois essais.

Dans la vie civile, il a travaillé en tant que technicien pour l'Électricité de France.

Biographie

Palmarès

 Collectif :
 Vainqueur du Championnat de France : 1986 (Le Pontet).
 Vainqueur de la Coupe de France : 1986 (Le Pontet).
 Finaliste du Championnat de France : 1987 (Le Pontet).
 Finaliste de la Coupe de France : 1992 (Carpentras).

Détails en sélection

Notes et références

Liens externes

International français de rugby à XIII
Naissance en novembre 1964

Didier Couston


Falkland Savaşı (, ), 2 Nisan 1982'de Arjantin'in Falkland ve Güney Georgia Adalarını işgal etmesi ile başlayan savaştır. Altı hafta süren savaşın ardından Arjantin teslim olmuş ve işgal ettiği toprakları terk etmiştir. Arjantin'de iktidardaki Leopoldo Galtieri rejimi savaşın ardından devrilmiştir. Birleşik Krallık'ta ise Margaret Thatcher zaferin etkisiyle 1983 Birleşik Krallık genel seçimlerini ezici çoğunlukla kazanmıştır.

Öncesi
Falkland Adaları üzerindeki egemenlik sorunu 1964'te Birleşmiş Milletler'de Sömürge Sorunları Komisyonu'nun gündemine geldi. Arjantinlilere göre, Malvinas olarak bilinen adalar Arjantin'in bir parçasıydı. Adaların Güney Amerika'ya coğrafi yakınlığı vardı. Arjantin, İspanya'nın halefi olduğunu ileri sürüyordu. Birleşik Krallık, adalar üzerindeki hükümranlığı Arjantin'e devretmeli, yönetimi belirli bir anlaşmaya uygun olarak sürdürmeliydi. Birleşik Krallık ise adada yaşayan Birleşik Krallık asıllıların isteklerine aykırı olduğundan, böyle bir düzenlemeye gidemiyordu. Birleşik Krallık 1833'ten beri adalar üzerinde "işgal ve yönetimi" sürdürdüğünü ve Birleşmiş Milletler Antlaşması'nın 1. maddesine göre Falklandlılar'a self-determinasyon ilkesinin uygulanması gerektiğini ileri sürüyordu. Birleşik Krallık'ya göre Falkland Adaları, Arjantin'in yönetim ve denetimine geçerse sömürge durumu sona ermeyecek, tam tersine başlayacaktı.

Savaş ve sonuçları

Yıllarca süren müzakereler bir sonuç vermeyince Arjantin, Falkland ve Güney Georgia Adalarını işgal etti. Birleşik Krallık, Güney Amerika'ya hemen bir görev kuvveti gönderdi. Birleşik Krallık, Birleşmiş Milletler ve Avrupa Ekonomik Topluluğu'nda (Avrupa Birliği) büyük diplomatik destek gördü; Arjantin'e ekonomik zorlama tedbirleri uygulandı. 25-26 Nisan 1982 tarihlerinde Birleşik Krallık birlikleri Güney Georgia Adasını ele geçirince, Falkland Adaları'ndaki Arjantin birlikleri komutanı teslim oldu. Arjantin Devlet Başkanı Leopoldo Galtieri'nin ayrılmasından sonra Birleşik Krallık adalardan çekilmedi ve iki ülke arasındaki sorun kesin bir çözüme bağlanamadı. Savaşın sonucunda, 258 Britanyalı ve 649 Arjantinli ölmüş, adalar Birleşik Krallık kontrolünde kalmaya devam etmiş fakat Arjantin de adalar üzerindeki hak iddiasından vazgeçmemiştir.

Galeri

Gemiler

Uçaklar

Kaynakça

Falkland Savaşı


Esta é uma lista das encíclicas do Papa Pio XII. Pio XII promulgou 41 encíclicas papais, durante seu reinado como Papa por mais de 19 anos, desde sua eleição em 2 de março de 1939 até sua morte em 9 de outubro de 1958. As 41 encíclicas de Pio XII superam as 32 encíclicas escritas por todos os seus sucessores (João XXIII, Paulo VI, João Paulo I, João Paulo II e Bento XVI) durante os cinquenta anos que se seguiram (1958-2008).

As encíclicas de Pio XII

Contexto
Uma encíclica (do latim encyclia, do grego "en kyklo,  ", que significa "geral" ou "cercando") era uma carta circular enviada a todas as igrejas de uma determinada área na Igreja Cristã Antiga. Para a Igreja Católica Romana moderna, uma encíclica papal, no sentido mais estrito, é uma carta enviada pelo papa que é explicitamente endereçada aos bispos católicos romanos de uma determinada área ou do mundo, geralmente tratando de algum aspecto da doutrina católica. Uma Encíclica Papal é geralmente usada para questões significativas, e é a segunda em grau de importância, ficam atrás apenas do documento mais importante emitido por um Papa atualmente, uma Constituição Apostólica.

O título de uma encíclica papal é geralmente tirado de suas primeiras palavras.

Visões do Papa Pio XII
O Papa Pio XII sustentou que as encíclicas papais, mesmo quando não sendo ex cathedra, podem, no entanto, ter autoridade suficiente para encerrar o debate teológico sobre uma questão específica. Ele escreveu em Humani generis :

O uso das encíclicas de Pio XII
As encíclicas indicam alta prioridade do Papa para uma questão em um determinado momento. Somente os pontífices definem quando e em que circunstâncias as encíclicas devem ser publicadas. Eles podem optar por emitir uma constituição apostólica, bula, encíclica, carta apostólica ou fazer um discurso papal. Sobre a questão do controle de natalidade e contracepção, por exemplo, o Papa Pio XI emitiu a encíclica Casti connubii, enquanto o Papa Pio XII optou por falar diretamente às parteiras e à classe médica quando esclareceu sua posição sobre o assunto.  Em questões de guerra e paz, o Papa Pio XII emitiu dez encíclicas, a maioria delas depois de 1945, três delas (Datis nuperrime, Sertum laetitiae e Luctuosissimi eventus) protestando contra a invasão soviética e repressão da revolução húngara em 1956. Em questões sociais, o Papa Leão XIII promulgou a Rerum novarum, seguida pela Quadragesimo anno de Pio XI e Centesimus annus por João Paulo II. Pio XII falou sobre o mesmo tema a um consistório de cardeais em suas mensagens de Natal e a numerosas associações acadêmicas e profissionais.  O magistério de Pio XII é, portanto, significativamente maior do que as 41 encíclicas listadas acima. A maioria dos ensinamentos detalhados estão em seus discursos papais sobre tópicos específicos, tais como:

 Consciência, culpa e punição justa,
 Ética da pesquisa psicológica,
 Agricultores,
 Indústria da Moda,
 Formação da consciência,
 Pesquisa genética,
 Dignidade humana,
 Médicos e o uso de armas,
 Pesquisa médica militar,

Referências

Ligações externas

 Encíclicas do Papa Pio XII (a maioria em português, latim, inglês, italiano, algumas em francês, espanhol, alemão e húngaro) - do Arquivo Pontifício no site da Santa Sé.
 PapalEncyclicals.net - Papa Pio XII - cópias online salvas

Documentos do papa Pio XII
Encíclicas
Listas de cristianismo

Lista de encíclicas do Papa Pio XI


ستان لوريل  اسمه الأصلي هو آرثر ستانلي جيفرسون  (16 يونيو 1890 - 23 فبراير 1965)، ممثل كوميدي.

اشترك مع أوليفر هاردي في ثنائي كوميدي هو لوريل وهاردي في العشرينات وحتى أواخر الأربعينات.
ولد لوريل عام 1890 في أولفرستون شمال إنكلترا لعائلة من الاستعراضيين ثم ذهب إلى الولايات المتحدة حيث جمعه المنتج هال روتش مع هاردي الذي أصبح زميله.

بعد موت هاردي عام 1957 قرر لوريل ترك التمثيل ورفض العديد من العروض منها الفيلم المسمى إنه عالم مجنون مجنون مجنون مجنون، والذي حقق النجاح عام 1963 وحافظ على وعده حتى مات في سانتا مونيكا في كاليفورنيا عام 1965 عن 74 عاما.

من الأفلام التي مثلها لوريل قبل تكوينه مع هاردي ثنائياً كوميدياً:
 اقتل أو عالج Kill or Cure 1923.
 برتقال وليمون Oranges and Lemons 1923.
 أنقذ السفينة Save the Ship 1923.
 مَشغل حدادة Smithy 1924.
 شبه رجل Half a Man 1925.

انظر أيضًا

 تشارلي تشابلن
 باستر كيتون
 هارولد لويد
 روسكو آرباكل

مصادر

وصلات خارجية

إنجليز في القرن 19
حائزون على جائزة الأوسكار الفخرية
فنانون ترفيهيون إنجليز
كوميديو أفلام صامتة
كوميديون إنجليز
كوميديون إنجليز في القرن 20
كوميديون من لانكشير
كوميديون وكوميديات أمريكيون
لوريل وهاردي
متعاقدو مترو غولدوين ماير
مسرحيون إنجليز
مغتربون بريطانيون في الولايات المتحدة
ممثلو أفلام إنجليز
ممثلو أفلام صامتة إنجليز
ممثلون إنجليز في القرن 20
ممثلون بريطانيون مغتربون في الولايات المتحدة
ممثلون كوميديون بريطانيون
مهاجرون إنجليز إلى الولايات المتحدة
مواليد 1890
مؤدو الفودفيل
وفيات 1965
وفيات بسبب نوبة قلبية
وفيات في سانتا مونيكا (كاليفورنيا)
وفيات ناجمة عن الأمراض القلبية الوعائية في كاليفورنيا
مدفونون في منتزه فورست لاون التذكاري
وفيات بعمر 74

ستان لوريل


An Phaius philippinensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicholas Edward Brown. An Phaius philippinensis in nahilalakip ha genus nga Phaius, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Philippines. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phaius

Phaius philippinensis


Virtua Fighter (japonês:バーチャファイター) é uma série de jogos de luta criada pela Sega-AM2 e pelos designers Yu Suzuki e Seiichi Ishii. O Virtua Fighter original foi lançado em outubro de 1993 e recebeu quatro sequências principais e vários spin-offs. O altamente influente primeiro Virtua Fighter é amplamente reconhecido como o primeira luta 3D lançado.

Histórico
A seguir está uma lista de jogos da série Virtua Fighter:

Links externos

 Demo of Virtua Fighter PC para Windows 95 - Sega of America

Jogos eletrônicos

Virtua Fighter


Cilysler ya da Khlistiler (Хлысты; Rusça: "kendini kırbaçlayan"), 17. yüzyılda Rus Ortodoks Kilisesi'nden kopan bir dini toplumdur. Sözcüğün kökeni Христоверы (Khristoveri, "İsa'ya inananlar") ve Христы (Khristi) sözcüklerine dayanmaktadır.

İbadet biçiminde şevk ve kendinden geçmeye yönelik ritüellere rastlanabilir. Bu Rus cemiyeti Rus-Ortodoks Kilisesi tarafından engellenmiştir. Cilyslerin çoğunluğu Rusya'da yaşamını sürdürmektedir. Cilyslerin inancına göre ibadet sırasında kendilerini kırbaçlamaları, İsa'yı kendi içlerinde bulmak ve birer İsa olmak amacını taşımaktadır.

Cilysler evlilik kurumu bünyesindeki cinselliği kabul etmemekle birlikte diğer cinsel ilişkileri teşvik ederler. İnançlarına göre günah işleyerek günahtan çıkılabilir.

Rasputin'in bu topluma bağlı olduğu öne sürülmektedir.

Hristiyanlık taslakları
Rusya'da din
Rus Ortodoks Kilisesi

Cilysler


Gala Gölü (Çeltik ya da Yala olarak da bilinir), Meriç deltasında, Edirne'de, Enez ilçe merkezinin yaklaşık 7 km kuzeydoğusunda bulunan sığ göl.

Eskiden daha geniş olan alanı drenaj çalışmaları sonucunda daralmıştır. Sulak saha, göl ve orman ekosistemlerini ve bu ekosistemlerde barınan çeşitli canlı türlerini ihtiva etmesi, 111 kuş türünün varlığı, nesli tehlikeye düşmüş veya nadir türleri, özellikle tepeli pelikan (Pelecanus crispus) bayağı aynak (Plegadis falcinellus) ve küçük karabatak (Microcarbo pygmeus) gibi nesli son derece azalmış türleri barındırması kaynak değerlerini oluşturmaktadır. Gala Gölü Millî Parkı'nın sınırları içerisinde yer almaktadır.

Ayrıca bakınız
 Oluşumlarına göre Türkiye'nin gölleri listesi
 Türkiye'deki göller

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Gala (Çeltik) Gölü,
 Gala (Çeltik) Gölü,

Türkiye'deki göller
Edirne ilindeki yeryüzü şekilleri
Enez

Gala Gölü


Ewa Alicja Majewska (Varšava, 21. srpnja 1978.) poljska je filozofkinja, politička aktivistkinja, feministkinja i pisac. Tijekom 1990-ih i 2000-ih bila je uključena u anarhističke, ekološke i ženske društvene pokrete, kao i pokrete protiv državnih granica. Trenutačno je suradnica Instituta za kulturna istraživanja u Berlinu.

Životopis

Majewska je studirala na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Varšavi. Obranila je doktorat o filozofskim konceptima obitelji na Sveučilištu u Varšavi 2007. Predavala je studije roda na Institutu za primijenjene društvene znanosti Sveučilišta u Varšavi (2003. – 2014.).
U zimskom semestru 2009./2010. bila je dio istraživačke grupe pod vodstvom Beatris Bejn na Sveučilištu Berkeley u Kaliforniji.

Godine 2010. sudjelovala je u projektu GeXcel na Sveučilištu Orebro u Švedskoj, u okviru kojeg je razvijala feminističku kritiku neoliberalizma nadahnutu klasičnim i suvremenim konceptima ljubavi. Živi u Varšavi i predaje studije roda. Predavala je i držala pozicije na Jagielonskom sveučilištu u Krakowu, Institutu za istraživanja čovjeka u Beču, kao i Institutu za kulturu istraživanja u Berlinu.

Objavila je četiri knjige na poljskom jeziku i uredila četiri zbornika. Objavila je i preko 50 članaka i eseja na engleskom, njemačkom, francuskom, ukrajinskom i poljskom jeziku u časopisima kao što su "Signs. Journal for Women in Culture and Society", "Springerin", "e-flux", "Third Text", "Journal of Utopian Studies" i "Jacobin". Njezino sadašnje istraživanje posvećeno je Hegelovoj filozofiji, feminističkoj kritičkoj teoriji i kulturama antifašizma. Njezina sljedeća knjiga, "Feministički antifašizam", bit će objavljena za uglednog izdavača VERSO, u 2021. godini.

Aktivistički i zagovarački rad
Volontirala je za poljsku Indymediju i radila u ženskom odjelu Odbora za pomoć i obranu potlačenih radnica. Također je autorica izvještaja o nasilju nad ženama u obitelji i intimnim odnosima za poljski ogranak Amnesty International (2005.). Trenutačno je aktivna u udruzi "Prema djevojkama" i inicijativi za slobodu u kulturi Indeks 73. Do 2014. članica je Sporazuma o ženama od 8. ožujka.

Politički rad
Godine 2015. pridružila se stranci Lewica Razem (Lijevo zajedno). Na parlamentarnim izborima iste godine kandidirala se za Sejm u varšavskom okrugu s 26. mjesta na Totalnoj listi. U sklopu stranke sudjelovala je u radu statutarnog povjerenstva, a također je bila i suosničavica programa "Zajedno za kulturu". U svibnju 2016. izabrana je u nacionalni revizijski odbor stranke, a u lipnju 2017. u nacionalno vijeće. Od 2018. nije članica stranke.

Teorijski rad
Njezin je filozofski rad utemeljen na Frankfurtskoj školi, teoriji Gillesa Deleuzea i socijalističkom feminizmu. Teme kojima se bavi su rod, obitelj, granice, migracije i mediji, a često piše i o pitanjima slobode i moći.

Izabrana bibliografija

Knjige
 Art as a guise? Censorship and other paradoxes of politicizing culture. Krakow: Ha!art corporation, 2013., ISBN 978-83-64057-30-4.
 Feminism as a social philosophy. Sketches from family theory. Warsaw: Difin, 2009., ISBN 978-83-7641-091-3.
 Ewa Majewska, Jan Sowa (ed.): Zniewolony umysł 2. Krakow: korporacja ha!art, 2007., ISBN 83-89911-61-2.
 Martin Kaltwasser, Ewa Majewska, Kuba Szreder (ed.): Futurism of industrial cities. Kraków: korporacja ha!art, 2007., ISBN 978-83-89911-70-4.
 E. Majewska, E. Rutkowska, Equal School, House of Polish-German Cooperation, Gliwice, 2007.
 A. Wolosik, E. Majewska, Sexual harassment Stupid fun or serious matter, Diffin Publishing House, Warsaw, 2011.

Članci
 Anti-fascist Cultures, Institutions of the Common, and Weak Resistance in Poland, in: Third Text, 33/2019.: https://www.tandfonline.com/doi/abs/10.1080/09528822.2019.1626140
 Praktyka Teoretyczna on Weak Resistance (2/2019.): http://www.praktykateoretyczna.pl/numery/2019-2/pt-232-2019/
 On Feminism: https://www.e-flux.com/journal/92/206022/feminism-will-not-be-televised/
 On Ophelic Counterpublics: http://www.zorkawollny.net/OFELIE/index.php/ewa-majewska/

Izvori

Anarhisti
Feministice
Poljski filozofi
Poljski aktivisti

Ewa Majewska


Gisilia stereodoxa ist ein Schmetterling aus der Familie der Chrysopeleiidae.

Merkmale
Die Falter erreichen eine Flügelspannweite von 7 bis 9 Millimeter. Der Kopf glänzt dunkelbraun und hat eine gräulich bronzefarbene Stirn (Frons). Die Fühler sind dunkelbraun, das letzte Drittel ist gelblich weiß. Thorax und Tegulae sind dunkelbraun und haben einen leicht violetten Glanz. Der hintere Teil des Thorax ist weiß. Die Vorderflügel sind dunkelbraun und haben einen leichten violetten Glanz. Zur Zeichnung der Vorderflügel gehören zwei weiße Binden. Die erste ist am breitesten und befindet sich in Basisnähe. Sie verjüngt sich in Richtung Costalader und ist vor allem an der Innenseite graubraun umrandet. Die zweite Binde befindet sich vor der Flügelmitte. Sie verjüngt sich an beiden Enden und reicht nicht bis zum Flügelinnenrand. Bei 3/4 der Vorderflügellänge befindet sich ein kleiner weißer Costalfleck, ein kleinerer Fleck liegt gegenüber am Flügelinnenrand. Die Fransenschuppen sind am Apex dunkelbraun und in Richtung Flügelinnenrand graubraun. Die Hinterflügel sind bei den Männchen graubraun und bei den Weibchen hellgrau. Das Abdomen ist bei den Männchen bräunlich grau und hat ein weißliches Afterbüschel. Bei den Weibchen ist das Abdomen dorsal grau- und gelblich weiß, das siebente Segment ist ventral grau. Bei einigen Exemplaren kann die innere Binde vollständig graubraun verdunkelt sein. Die zweite Binde und die Subapikalflecke sind gelegentlich reduziert.

Bei den Männchen ist das Tegumen dreieckig. Die Valven sind stark asymmetrisch und zweilappig. Die rechte Valve ist ziemlich kompakt, der dorsale Lobus ist breit spatelförmig und hat in der Mitte des Vorderrandes einen Höcker. Der ventrale Lobus ist nur halb so lang wie der dorsale. Beide Loben haben einen distal gelegenen Fleck mit kurzen, groben Borsten. Die linke Valve ist länger und schlank. Der dorsale Lobus ist lang und schmal. Er weitet sich distal und ist mit Reihen kurzer Nadeln versehen, die von der Basis bis zum Apex verlaufen. Der ventrale Lobus ist nur halb so lang wie der dorsale. Er ist schlank, leicht gekrümmt und distal mit einem Fleck grober Borsten versehen. Der Aedeagus ist im letzten Drittel stark gekrümmt. Er läuft spitz zu und ist mit einigen sklerotisierten Bändern versehen.

Bei den Weibchen ist die Genitalplatte stark sklerotisiert und gebogen. Der Ductus bursae ist ziemlich breit und mit einem schmalen zickzack-förmigen inneren Band versehen. Das Corpus bursae ist länglich und hat ein rechteckiges, stark gezähntes Signum.

Verbreitung
Gisilia stereodoxa ist in Südeuropa (Mittelmeerküste), auf Sardinien, Malta, in Ägypten, im Iran und in Indien verbreitet. Die Art wurde auch in Kenia und Namibia nachgewiesen.

Biologie
Die Raupen fressen an den Blütenständen der Duftenden Akazie (Acacia nilotica), Schirmakazie (Acacia tortilis) und vermutlich auch an denen der Schrecklichen Akazie (Acacia karroo), sowie Acacia cyclops. Falter wurden von Januar bis Februar, von April bis Mai und von August bis Oktober gesammelt.

Systematik
Es sind folgende Synonyme bekannt:

 Ascalenia stereodoxa , 1925
 Ascalenia evitans , 1925
 Stagmatophora alfieriella , 1926

Belege

Chrysopeleiidae
Chrysopeleiidae (Familie)

Gisilia stereodoxa


The Independent Democrats (ID) was a South African political party, formed by former Pan Africanist Congress member Patricia de Lille in 2003 via floor crossing legislation. The party's platform was premised on opposition to corruption, with a mixture of liberal principles and strategies for improving equity. The party's strongholds were the Northern and Western Cape.

On 15 August 2010, the party announced plans to merge with the larger Democratic Alliance as part of a plan to challenge the governing African National Congress (ANC). The party disbanded as a separate political organization in 2014.

2009 election manifesto
Ahead of the national elections in 2009, the ID launched a manifesto promising that, if elected to power, they would increase the staffing of the South African Police Service to 200,000, enlist 5,000 caseworkers to operate in crime-stricken communities, make South Africa a leader in renewable energy and finance a minimum social grant by taxing luxury goods, tobacco and alcohol. In addition they vowed that an "ID government would fire a minister whose department received a qualified audit two years in a row."

Merger with DA
In 2010, then-ID leader Patricia de Lille formalized an agreement to merge with the Democratic Alliance. The two parties merged by 2014. Due to this, the ID did not contest the 2011 local elections as a separate entity, instead fielding its candidates on the DA's ballots. In February 2012, the-then Leader of the Official Opposition, Lindiwe Mazibuko, reshuffled her shadow cabinet, which included appointing members of the ID to shadow portfolios for the first time. This was seen as a move towards strengthening the co-operation between the two parties heading towards the completion of the merger.

Election results

National elections

Municipal elections

See also

Liberalism in South Africa

References

General
 Hartley, Aziz. "ID releases election manifesto." Cape Times, 2 February 2009 in literature: 4.

External links

Independent Democrats (official site)

Democratic Alliance (South Africa)
Liberal parties in South Africa
Defunct liberal political parties
Defunct political parties in South Africa
Political parties established in 2003
Political parties disestablished in 2014
Political parties in South Africa created by floor crossing
2003 establishments in South Africa
2014 disestablishments in South Africa

Independent Democrats


An Carex subpumila in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tang, Fa Tsuan Wang ngan Lun Kai Dai. An Carex subpumila in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex subpumila


Stepan Dmitrievici Erzia (Nefiodov) (în ; ) a fost un sculptor mordvin care a trăit în Rusia și Argentina. Erzia și-a ales pseudonimul după grupul său etnic nativ, mordvinii erzia.

Biografie
S-a născut pe 27 octombrie 1876 într-o familie de țărani din satul Baievo din uezdul Alatîr, aflată în gubernia Simbirsk a Imperiului Rus. În 1892 familia lui s-a mutat în orașul Alatîr, iar Stepan a devenit ucenic în mai multe ateliere de pictură a icoanelor. Între anii 1893-1897 a lucrat în orașul Kazan, mai întâi într-un magazin de mobilier și apoi în atelierul de pictură a iconarului P.A. Kovalinski din Kazan. În acea perioadă Erzia a decorat pereții bisericilor din diferite orașe și sate aflate pe malurile Volgăi și a urmat cursuri la Școala de Artă din Kazan.

În perioada 1902-1906 a studiat la Școala de Pictură, Sculptură și Arhitectură din Moscova și a expus creațiile sale în expozițiile organizate de elevii școlii. Între anii 1906 și 1914 a locuit în Italia și Franța. A participat la expozițiile internaționale de la Veneția și Milano din 1909 și la Salonul de toamnă de la Paris din 1912, dobândind o recunoaștere internațională.

În 1914 s-a întors în Rusia, iar după Revoluția din 1917 a sprijinit propaganda comunistă prin operele sale de artă. În 1918 s-a stabilit la Ekaterinburg, unde a creat lucrări monumentale de artă. În 1921 s-a mutat la Novorossiisk, iar mai apoi la Batumi. În acea perioadă a creat monumentele lui Lenin, Marx și Engels, precum și sculpturi ale unor muncitori din Georgia. În 1923 a locuit la Baku, unde a continuat să creeze monumente ale artei sovietice.

În 1926, la sfatul lui Anatoli Lunacearski, guvernul sovietic a luat decizia de a-l trimite pe Stepan Erzia în străinătate pentru a răspândi acolo arta sovietică. În toamna anului 1926 a avut o expoziție personală la Paris, apoi a participat la expoziția "Lumea artei" organizată de Société des Artistes Indépendants. Ambele expoziții au avut succes și i-au oferit resurse financiare considerabile, astfel încât a acceptat invitația la o expoziție de la Montevideo și a călătorit în Argentina în 1927 cu 30 de lucrări.

În perioada 1927-1950 a trăit și lucrat la Buenos Aires, realizând, printre altele, monumente ale artei revoluționare și statui ale lui Lenin, Moise, Tolstoi și Beethoven. Erzia a elaborat acolo un proiect de transformare a unor grupe întregi din Munții Anzi în monumente ale eroilor Războiului de Independență al Argentinei. Autoritățile locale i-au aprobat proiectul, care nu a putut fi însă implementat din cauza lipsei fondurilor financiare. În timp ce se afla în Argentina, Erzia a inventat o metodă de prelucrare a unor soiuri locale de lemn de esență tare: algarrobo și quebracho.

În 1950 a primit autorizația de întoarcere în Uniunea Sovietică, astfel că în 1951 s-a întors în țara natală cu 180 de sculpturi din lemn, ghips, bronz și marmură (cu o greutate totală de 175 de tone). Autoritățile sovietice i-au oferit un studio la Moscova. Acolo el a organizat o expoziție permanentă a lucrărilor sale, în fața căreia s-au format cozi lungi de vizitatori. În 1956 a fost decorat cu Ordinul Drapelul Roșu al Muncii. Stepan Erzia a murit în 1959 la Moscova și a fost îngropat în Saransk, capitala Mordoviei.

La 26 iunie 1958 a fost deschis Muzeul Republican de Artă al Mordoviei (în ) în orașul Saransk, capitala Mordoviei. Acest muzeu conține colecția cea mai completă a lucrărilor artistice realizate de Erzia (204 lucrări).

Lucrări majore
Teroare, Disperare, Curaj, Femeie chiliană, Femeie pariziană cu pălărie, Capul unei femei mordvine, Lev Tolstoi, Beethoven, Moise și Hristos.

Citat

Note

Nașteri în 1876
Decese în 1959
Sculptori sovietici

Stepan Erzia


Oles Hennadiyovych Sanin () né le 30 juillet 1972 à Kamin-Kashyrskyi, est un réalisateur, acteur, producteur et musicien ukrainien.

Biographie
Sanin naît en 1972 à Kamin-Kashyrskyi dans l'oblast de Volhynie. Il est diplômé en 1993 de l'Université National de Théâtre, de Cinéma et de Télévision de Kiev.

De 1994 à 2000, il travaille comme réalisateur, directeur de photographie et directeur de production dans la section ukrainienne de l'organisation Internews. Il y réalise de nombreux documentaires pour des chaînes de télévision ukrainienne et étrangère comme 1+1, TNT, NTV, Polsat ou Canal+.

Deux de ses films, Mamay (2003) et The Guide (2014), ont été proposés à l'Oscar du meilleur film étranger. The Guide sera récompensé durant le  Festival International du Film de Varsovie.

Sanin est aussi musicien, puisqu'il joue du bandura, du torban, de la vielle à roue et suit la tradition volhynienne des joueurs de vielle à roue. Il est membre de la Guilde des Kobzars de Kiev, une organisation de musicien itinérants.

Récompenses

 Prix Alexandre-Dovjenko pour le film Mamay en 2003
 Médaille d'argent de l'Académie ukrainienne des arts

Filmographie

Longs métrages

 1995 – Atentat – osinnie vbivstwo u Miunkheni (acteur)
 2003 – Mamay (réalisateur, scénariste, acteur)
 2012 – Match ( réalisateur adjoint )
 2013 – Le Guide (réalisateur, scénariste)

Films documentaires

 1994 – Matinka Nadiya ( Mère Nadia )
 1994 – Buria ( La Tempête )
 1995 – Zymno ( Hiver )
 1996 – Pustyn''' ( Déserts )
 1998 – Tanok morzha ( La danse du morse )
 1999 – Natsiya. Lemky ( Une Nation – Lemkos )
 1999 – Natsiya. Yevreyi ( Une Nation – Juifs )
 1999 – Hrikh ( péché )
 2000 – Rizdvo, abo iak Hutsuly kintsia svitu chekaly (Noël ou comment les Hutsuls attendaient la fin du monde) 2001 – Аkvarel' ( L'Aquarelle )
 2005 – Den' siomyi ( Le septième jour )
 2008 – Perebyzhchyk ( The Defector )
 2017 – Moment Perelomnyi : vijna za demokratiyu v Ukrayini ( Breaking Point : La guerre pour la démocratie en Ukraine)''

Références

Naissance le 30 juillet 1972
Scénariste ukrainien de cinéma
Réalisateur ukrainien
Naissance dans l'oblast de Volhynie
Naissance en RSS d'Ukraine

Oles Sanin


El monasterio de Nuestra Señora de Cogullada es un monasterio situado a 4 km de la ciudad de Zaragoza.

En los tiempos en que gobernaba la iglesia cesaraugustana el obispo San Braulio, se supone la aparición de la imagen de la Virgen de Cogullada, debido su descubrimiento a una milagrosa avecilla. En ese sagrado punto, edificó la basílica, donde se expuso a la pública veneración en el año 637 y en el mismo punto fundaron los capuchinos su convento en 1657. A media legua de la ciudad, a la izquierda de la carretera de Barcelona y margen derecha del río Gállego en un terreno frondosísimo, rodeado de vegas bien cultivadas y de sombrías y frescas arboledas.

Habiendo sido suprimidos los frailes en 1835, su iglesia actual, construida a expensas de la cofradía de la referida virgen, ha quedado bajo su cuidado y dirección, la que celebra todos los años su festividad el día segundo de Pascua de Pentecostés y aumentada la concurrencia con tal motivo, sus frondosas arboledas, fecundadas por el Gállego, prestaban aliciente a solitarios paseos y bulliciosas romerías. La mayor parte de las familias de Zaragoza pasaban en este sitio días de campo. En la cocina del convento daban unas tortillas muy especiales con variedad de hierbas: tenía gran reputación esta comida y en las funciones que se preparaban, se decía: A comer una tortilla a Cogullada.

En 1896 se hicieron cargo del edificio los monjes de Solesmes de la abadía benedictina francesa.

A principios del siglo XX fue reformado y hoy en día el edificio pertenece a Ibercaja.

Tras diversas restauraciones se aprecia en el edificio un carácter neomudéjar.

Un dato curioso es que este monasterio ha sido residencia de los Reyes de España en sus estancias en Zaragoza.

Bibliografía
 Guía de Zaragoza, 1860
 'Zaragoza turismo'

Cogullada
Organizaciones fundadas en 1657
Arquitectura mudéjar en Aragón
Iglesias mudéjares de Aragón
Cogullada

Monasterio de Nuestra Señora de Cogullada


Norway Lake may refer to:

 Norway Lake Township, Kandiyohi County, Minnesota
 Norway Lake Township, North Dakota, in Wells County, North Dakota

Township name disambiguation pages

Norway Lake Township


Azubu era um site de esports de transmissão ao vivo . Em maio de 2017, fechou e foi sucedido pelo Smashcast.

História
A Azubu foi fundada em 2012, quando Lars Windhorst notou que as crianças estavam usando serviços de transmissão ao vivo para assistir outros jogarem videogames , sendo o maior jogo League of Legends . Windhorst afirmou que "era exótico" testemunhar as pessoas assistindo outras jogarem videogames. Durante um período de quatro anos, o Sapinda Group, a empresa de propriedade de Windhorst, investiu US$ 40 milhões na Azubu.

Em 2014, Azubu anunciou uma parceria com quatorze streamers de League of Legends, incluindo Faker of SKT T1 K e MadLife of CJ Entus Frost . Azubu Announces Historical Partnership with Fourteen Top Korean eSports Teams

Ao longo de grande parte de 2016, vários colaboradores deixaram a empresa, deixando o Grupo Sapinda a financiar cada vez menos a Azubu. Windhorst acabou admitindo que havia financiado a Azubu de forma ineficiente e deveria ter fornecido financiamento mais suficiente. O Grupo Sapinda "alimentaria" os fundos da Azubu para acelerar o crescimento.Nontraditional funding may have nearly killed e-sports video firmAzubu TV Secures $34 Million In Equity Funding For eSports

Em abril de 2016, a Azubu revelou que estava desenvolvendo um reprodutor de vídeo melhor e uma rede de receita que lançaram para seu site.Azubu Releases New Video Player, Revenue Stream No mesmo ano, a Esportspedia, de propriedade da Azubu, mudou-se para EsportsWikis,Esportspedia Relaunches Under New Name | eSports News & Videos | Dexerto  embora o antigo site ainda esteja funcionando.

Closure
Em janeiro de 2017, Azubu revelou que não era mais capaz de transmitir League of Legends devido a um aumento de preço de $ 2 milhões em direitos de streaming.  No mesmo mês, a Azubu anunciou que havia adquirido e estava trabalhando no desenvolvimento de uma nova plataforma de eSports .

Websites extintos

Azubu


Metopodontus est un sous-genre d'insectes coléoptères de la famille des Lucanidae, de la sous-famille des Lucaninae et du genre Prosopocoilus.

Liste des espèces
Selon  :
Prosopocoilus astacoides (Hope, 1840)
Prosopocoilus bison (Olivier, 1789)
Prosopocoilus blanchardi (Parry, 1873)
Prosopocoilus downesi (Hope, 1835)
Prosopocoilus kannegieteri (Van de Poll, 1895)
Prosopocoilus mirabilis Boileau, 1904
Prosopocoilus torresensis (Deyrolle, 1870)
Prosopocoilus umhangi (Fairmaire, 1891)

Liens externes

Notes et références

Genre de Coléoptères (nom scientifique)
Lucanidae

Metopodontus


An Schoenus turbinatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johann Jakob Roemer och Schult.. An Schoenus turbinatus in nahilalakip ha genus nga Schoenus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenus

Schoenus turbinatus


Musée du Luxembourg er et museum der ligger ved Palais du Luxembourg i 6. arrondissement i Paris. Det blev indviet i 1750.

Efter en renovering blev museet åbnet på ny den 9. februar 2011 med en udstilling om Lucas Cranach den ældre.

Eksterne henvisninger
 Officielt websted

Kunstmuseer i Paris
Kultur i 1750
6. arrondissement
Museer etableret i 1750

Musée du Luxembourg


Neroport er en moderne kontorejendom tegnet af Henning Larsen Architects beliggende i Ørestad. Bygningen er ejet af det svenske ejendomsselskab Norrporten. Byggeriet var resultatet af en arkitektkonkurrence i 2007.

Udseende

Med hensyn til udseende og materialer er tilstræbt sammenpasning med den såkaldte Ferring-bygning. Neroport fremstår som to tårne tilføjet dette bygningskompleks. Bygningen kendetegnes af såkaldte lamelfacader.

Indretning

Ejendommen har et areal på 13.300 m². Bygningens øvrige etager er indrettede til udlejningskontorer. Kontorerne har størrelser på ca. 850-1.025 m2. I bygningens stueetage er indrettet en café. Bygningen rummer desuden to store tagterrasser, fælles parkeringskælder i tre etager med plads til cirka 135 biler, kantine og storkøkken samt et auditorium med plads til 150 personer og forsynet med AV-udstyr. Huset er endvidere forsynet med fuld indeklimastyring, herunder blandt andet køling og ventilation. Fra atrium er der via elevatorer og trapper adgang til kontoretagerne.

Pris

Ejendommens opførelsespris var på 250 millioner kroner.

Trafikal beliggenhed

Bygningen ligger nær motorvejsnettet på Amager med korte afstande til udfletningerne mod øst i retning af Malmø, mod syd i retning af Køge, mod vest i retning af Roskilde og mod nord (Motorringvej 3 som fører til motorvejene mod Hillerød og Helsingør). Der er kort afstand til metro, regional- og fjerntog, desuden S-busser, om aftenen E-busser og 4 bybuslinier. Bygningen ligger i forholdsvis kort afstand fra Kastrup lufthavn. Desuden er der indrettet overdækket cykelparkering.

Eksterne henvisninger

"Neroport. Ørestads skyline har fået to nye tårne" (Byggeri+arkitektur)

Ørestad

Neroport


Patrício José Correia da Câmara fue un militar y político brasileño.

Biografía
Desempeñándose como vicepresidente de la Provincia de Rio Grande do Sul, asumió el gobierno interino en 7 oportunidades: del 11 de marzo al 11 de diciembre de 1846, del 4 de septiembre al 15 de octubre de 1851, del 8 de marzo al 16 de octubre de 1857, del 22 de abril al 4 de mayo de 1859, del 17 de octubre de 1861 al 16 de enero de 1862, del 18 de diciembre de 1862 al 1 de enero de 1863 y del 29 de marzo al 2 de mayo de 1864.

Durante su interinato de 1861/1862, reemplazó a Joaquim Antão Fernandes Leão durante cuyo mandato el naufragio y saqueo del mercante británico Prince of Wales en las costas de Albardão dio impulso a la llamada Cuestión Christie, grave conflicto que llevó a la ruptura de relaciones diplomáticas entre el Imperio de Brasil y Gran Bretaña.

Bibliografía
 Foreign Office, British and foreign state papers, 1863-1864, Volumen LIV, William Ridgway, Londres, 1869
 The Brazil correspondence in the cases of the Prince of Wales and officers of the Forte, William Ridgway, Londres, 1863

Enlaces externos
 Patrício José Correia da Câmara

Gobernadores de Río Grande del Sur
Militares de Brasil

Patrício José Correia da Câmara


Diogo Varela Silva (Lisboa, 1971) é um premiado cineasta e produtor português,  conhecido como realizador de documentários e filmes de ficção. Realizou o primeiro fado musical, uma ópera de rua intitulada Alfama em Si.

Biografia
.Diogo Varela Silva nasceu em 1971, em Lisboa.

A fadista Celeste Rodrigues, irmã da fadista Amália, era sua avó, e desde muito cedo acompanhou-a em casas de fado nos bairros da Mouraria e a Alfama.

Licenciou-se em Cinema, Produção Cinematográfica, pela Escola Superior de Teatro e Cinema, Portugal.

Fundou a produtora Hot Chilli com o intuito de produzir os seus filmes.

Realizou o primeiro fado musical, uma ópera de rua intitulada Alfama em Si. Neste filme contou com a colaboração de José Mário Branco, enquanto director musical e contou ainda com a participação de vários fadistas. Entre eles, Diogo Varela Silva dirigiu: Ana Moura, Camané, Celeste Rodrigues, Duarte, Kátia Guerreiro, Rodrigo, Ricardo Ribeiro, Sara Correia e Teresinha Landeiro.

O trabalho de Varela Silva foi exibido em vários festivais de cinema.

Prémios e Reconhecimento
O seu documentário Zé Pedro Rock 'n' Roll, ganhou 20 prémios internacionais, nomeadamente o de Melhor Documentário Internacional no festival de cinema punk de Los Angeles e o Prémio do Público no Doclisboa, ambos em 2019.

Também os seus filmes Do Bairro e João Ayres, Pintor Independente ganharam vários prémios em festivais internacionais.

Em 2023, foi distinguido com o Prémio de Melhor Curta-Metragem de Documentário, nos Prémios Sophia.

Filmografia Seleccionada
Entre a sua filmografia encontram-se os filmes:

2009 - O Homem que Não Sabia Morrer

2009 - Poema

2010 - A Minha Rua

2015 - Celeste, documentário

2016 - Alfama em si

2019 - Zé Pedro Rock 'n' Roll, documentário

2021 - Do Bairro

2022 - João Ayres, Pintor Independente, documentário

Referências

Ligações Externas
 Turnet Rádio | Diogo Varela Silva entrevistado por Filipe Pedro (2019)
 Vimeo Oficial de Diogo Varela Silva

Nascidos em 1971
Naturais de Lisboa
Cineastas de Portugal

Diogo Varela Silva


The Other 'Arf is a British television ITV sitcom series broadcast from 30 May 1980 to 30 March 1984. It stars John Standing as upper class Conservative politician Charles Latimer, MP, who begins a relationship with working class cockney fashion model Lorraine Watts (played by former model Lorraine Chase).

The series was produced by ATV (which later became Central Independent Television in 1982), and was screened by ITV.

DVD release

External links
.

1980 British television series debuts
1984 British television series endings
1980s British sitcoms
ITV sitcoms
Television series by ITV Studios
Television series by Fremantle (company)
Television shows produced by Associated Television (ATV)
Television shows produced by Central Independent Television
English-language television shows

The Other 'Arf


Refinitiv est un fournisseur mondial américano-britannique de données et d'infrastructures sur les marchés financiers, fondé en 2018. L'entreprise est une filiale du .
En 2021, le chiffre d'affaires de Refinitiv est de 4,6 milliards de livres sterling.

Historique

En octobre 2018, Thomson Reuters vend 55% de sa division « Financial & Risk » à Blackstone Group. La nouvelle co-entreprise est intitulée Refinitiv et valorisée 20 milliards USD. A sa fondation, l'entreprise compte 18 500 employés.

En 2020, Refinitiv représente 19,4% du marché de l'information financière, devancé par son principal concurrent Bloomberg LP (33%).

En janvier 2021, Refinitiv est revendue par ses propriétaires au  (qui possède aussi la Bourse de Londres), la valorisant à 27 milliards USD. Thomson Reuters conserve 15% du capital de Refinitiv. Le mois suivant, Refinitiv, Moody's et S&P Global Ratings créent un conseil commun pour harmoniser les données financières en lien avec les critères environnementaux, sociaux et de gouvernance (ESG) au sein de la Future of Sustainable Data Alliance.

Activités

Refinitiv compte plus de 40 000 clients répartis dans 190 pays, principalement des opérateurs financiers privés et des investisseurs institutionnels.

Le produit le plus connu commercialisé par Refinitiv est la suite logicielle , transmettant en temps réel des données liées aux marchés boursiers et monétaires.

Refinitiv opère la base de données  consacrée aux personnes politiquement exposées et aux personnes et organisations à risque élevé. Elle est utilisée dans le monde entier pour aider à identifier et gérer les risques financiers, réglementaires et de réputation. Les données sont collectées auprès d'organismes étatiques ou internationaux tels que le FBI ou l'ONU. Cette base de données est utilisée par les organisations bancaires dans le cadre de leurs obligations réglementaires de vérification de leurs clients.

Refinitiv distribue les dépêches de Reuters à ses clients. Elle rémunère en conséquence l'agence de presse, elle-même filiale de Thomson Reuters.

Concurrence

Refinitiv est en concurrence sur le marché de l'information et de l'analyse financière (estimé à 50 milliards de dollars en 2018) avec Bloomberg LP, SIX Financial Information, FactSet ou S&P Global.

Notes et références

Information financière
Trading
LSE Group
Entreprise fondée en 2018

Refinitiv


Rússaklukka (fræðiheiti: Campanula sarmatica) er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá Kákasus, Azerbajan og Georgíu.

Tilvísanir

Bláklukkur

Rússaklukka


අධිරාජ්‍යයා සමග ඔහුගේ තිබුණ සම්බන්ධතාවය හේතුවෙන්  ක්‍රි.පු. 247 දී (අශෝකගේ පුත්) මහින්ද මගින් ලංකාවට බුදු දහම හදුන්වාදීම ද (මහින්දගේ සොයුරිය)  සංඝමිත්තා මගින් ශ්‍රී මහා බෝධිය ජම්බු කොළය (සම්බිලිතුරෙයි)  හරහා ලංකාවට ගෙන ඒමද සිදුවිය. රජතුමාගේ රාජ්‍ය සමය ථෙරවාදී බුදුදහමට ඉතා සමීප විය.
එළාර (ක්‍රි.පු 205 - 161)
		දෙමළ රජකෙනෙක් වූ එළාර අසේල රජු මරා දැමී‍මෙන් පසු  මහවැලි ගගට උතුරින් වූ පිහිටි රට පාලනය කළේය. එළාර රජ සමයේදී කැළණිතිස්ස (නිරිත දිග) මයා රටේ උප රජක  විය. (ගිණිකොණ දිග) රැහුණේ ප්‍රාදේශිය උප රජු වුයේ කාවන් තිස්සයි. තිස්ස මහා විහාරය, දීඝ වාපී වැව සහ සේරුවිල පිහිටි බොහෝ සිද්ධස්ථානද  කරවන ලද්දේ කාවන්තිස්ස විසිනි.
දුටු ගැමුණු (ගාමිණි) (ක්‍රි.පු. 161 - 137)
		මහා වංශයේ විස්තර අණුව කාවන්තිස්ස රජුගේ වැඩිමහල් පුතා වූ දුටු ගැමුණු අවුරැදු 25 ක තරුණ යෙකි. එළාර (අවුරැදු 64) හා සටන් කොට ඔහුව පරාජ‍ය කළේය. ලංකාවේ අශෝක ලෙස දුටුගැමුණු රජතුමා වර්ණනා කර ඇත. පීරමීඩ හා සමාන රුවන්වැලි සෑය කරවන ලද්දේ මේ රජතුමාය. එය ඉන්ජිනේරුමය හාස්කමකි. එළාර සමග කළ යුද්ධයේදී සිර භාරයට ගත් දෙමළ ඉන්ජිනේරැවන් හා කම්කරුවන් යොදා එය ගොඩ නංවන ලදී.
දෙමළ ප්‍රධානීන් පස් දෙනෙක්
		ප්‍රලහත - බාහිය විසින් ධුරයෙන් පහ කරන ලදී.
		බාහිය - පනය මාර විසින් ධුරයේන් පහ කරන ලදී.
		පනයමාර - පීලය මාර විසින් ධුරයෙන් පහ කරන ලදී.
		පිලයමාර - ධාතිය විසින් ධුරයෙන් පහ කරන ලදී.
		ධාතිය - වළගම්භා රජු විසින් රාජත්වයෙන් පහ කරන ලද්දේ දෙමළ පාලනය                            අවසන් කරමින.
1 වැනි වළගම්බාහු (ක්‍රි.පු. 89 - 77)

		දුටු ගැමුණු රාජධානිය නැවත ස්ධාපනය කළේය. මෙකල ථෙරවාදී මහා විහාරය සහ මහායානවාදි අභයගිරිය  අතර ආගමික මත වාද ගැටුම් ඇති විය. මාත‍ලේ අළු විහාරයේදී ත්‍රිපිටකය පාලි විසින් ග්‍රන්ථාරූඩ කෙරෙනි.
චෝර නාග (මහානාග) (ක්‍රි.පු. 63 - 51)
		මොහුගේ බිසව වු අනුලා දේවිය විසින් වස ෙදවනු ලැබින.
අනුලා දේවිය (ක්‍රි.පු. 48 - 44)
		කුඩා තිස්ස හා චෝර නාගගේ වැන්දඹුව වූ අනුලා ලංකාවේ පළමු රැජිනයි. ඇයට බොහෝ පෙම්වතුන් සිටි අතර ඔවුන්ට වස දෙනු ලැබින. අවසානයේ කුට්ටකන්න තිස්ස අතිත් මරැමුවට පත්වුවාය.
වසභ (ක්‍රි.ව. 67 - 111)
		වල්ලිපුරම් රම්පත - අනුරාධපුර නගරය ආරතක්ෂාව අතින් ශක්තිමත් කළේය. වැව් එකොළහක් බොහෝ ආඥාවල්
1 වැනි ගජබාහු ක්‍රි.ව. 114 - 136
		චෝල රාජ්‍ය ආක්‍රමණය කර සිරකරැවන් ආපසු ගෙනාවේය. බුදුන්ගේ ධන්ත ධාතුව නැවත හිමිකරගනී.
මහාසේන ක්‍රි.ව. 274 - 301
		ථෙරවාදයට (මහාවිහාරය) බොහෝ හිරි හැර කළේය. මහායානය ඉස්මත්‍රවි.  පසුව රජු මහා විහාරයට පැමිණියේය.
පණ්ඩු ක්‍රි.ව. 429
		පාණ්ඩ්‍ය පාලකයින් හත්දෙනාගෙන් පළමු වැන්නාය. අන්තිමයා පීඨිය විය. 455
	ධාතුසේන ක්‍රි.ව. 455 - 473
		මේ රජුගේ මාමා වූ මහානාම (හිමි) මහාවංශය ලිවීය. කලාවැව කරවීය.   ඔහුගේ පුත් කාශ්‍යප ක්‍රි.ව. 470- 488 අති  ප්‍රසිද්ධසීගිරිය පර්වත  මාළිගය ගොඩනැංවීය. සීගිරියේ 700 ක් පමණ වූ කුරැටු ගී සිංහලයේ කිසියම් පැතිකඩක් පෙන්වයි.

ඉතිහාසය - ලංකා
අනුරාධපුර

අනුරාධපුර රාජවංශය


O método da Curva Z (ou Curva-Z ) é um algoritmo de bioinformática para análise do genoma . A Curva-Z é uma curva tridimensional que constitui uma representação única de uma sequência de DNA, ou seja, para dadas Curva-Z e sequência de DNA, ambas podem ser reconstruídas univocamente a partir da outra . A curva resultante tem uma forma em ziguezague, daí o nome Curva-Z.

Fundamentação
O método da Curva Z foi criado em 1994 como uma forma de mapear visualmente uma sequência de DNA ou RNA. Diferentes propriedades da Curva Z, como sua simetria e periodicidade, podem fornecer informações únicas sobre a sequência de DNA. A curva Z é gerada a partir de uma série de nós: P0, P1..PN, com as coordenadas xn, yn e zn (n = 1, 2...N, sendo N o comprimento da sequência de DNA). A Curva Z é criada conectando-se cada um dos nós sequencialmente.

Aplicações
Informações sobre a distribuição de nucleotídeos em uma sequência de DNA podem ser determinadas a partir da Curva Z. Os quatro nucleotídeos são combinados em seis categorias diferentes. Os nucleotídeos são atribuídos a cada categoria de acordo com alguma característica e cada categoria é designada por uma letra.

Os componentes x, y e z da Curva Z mostram a distribuição de cada uma dessas categorias de bases para a sequência de DNA em estudo. O componente x representa a distribuição de bases de purinas e pirimidinas (R/Y). O componente y mostra a distribuição das bases amino e ceto (M/K) e o componente z mostra a distribuição ligações de hidrogênio fortes e fracas (S/W) na sequência de DNA.

O método da Curva Z tem sido usado em muitas áreas diferentes da pesquisa genômica, como identificação de origem de replicação, predição de genes ab initio, identificação de isócoros, identificação de ilhas genômicas e genômica comparativa. A análise da Curva Z também mostrou-se capaz de prever se um gene contém íntrons.

Pesquisa
Experimentos mostraram que a Curva Z pode ser usada para identificar a origem de replicação em vários organismos. Um estudo analisou a Curva Z de várias espécies de Archaea e descobriu que o oriC está localizado em um pico acentuado da curva seguido por uma ampla base. Esta região era rica em bases AT e tinha múltiplas repetições, o que é esperado para locais de origem de replicação. Este e outros estudos similares foram usados para gerar um programa capaz de prever as origens de replicação a partir da Curva Z.

A curva Z também tem sido usada experimentalmente para determinar relações filogenéticas. Em um estudo, um novo coronavírus na China foi analisado usando análise de sequência e o método da Curva Z para determinar sua relação filogenética com outros coronavírus. Foi determinado que semelhanças e diferenças em espécies próximas podem ser rapidamente determinadas examinando visualmente suas curvas Z. Um algoritmo foi criado para identificar o centro geométrico e outras tendências nas Curvas Z de 24 espécies de coronavírus. Os dados foram usados para criar uma árvore filogenética. Os resultados corresponderam à árvore gerada através da análise de sequência. O método da Curva Z provou ser superior porque, enquanto a análise de sequência cria uma árvore filogenética baseada apenas em sequências de codificação no genoma, o método da Curva Z analisou o genoma inteiro.

Referências

Ligacões externas

 O banco de dados da curva Z (inglês)
  (inglês) — um programa Web gratuito para prever "origens de replicação" usando Curvas Z.
 Explorador de threads ENCODE (inglês) Conexões tridimensionais em todo o genoma. Natureza (revista)
 ZCurve (inglês)
 Introdução às Curvas Z. (inglês)http://tubic.tju.edu.cn/zcurve/introduce.php
 Identifique os Locais de Início dos Genes usando Curvas Z. (inglês) http://tubic.tju.edu.cn/GS-Finder/

Bioinformática
Algoritmos

Curva Z


Çokçapınar, Ceyhan - Adana ili Ceyhan ilçesine bağlı mahalle
 Çokçapınar, Bozüyük - Bilecik ili Bozüyük ilçesine bağlı köy

Çokçapınar


Lap dance er en type af erotisk dansydelse, der tilbydes i nogle stripklubber, hvor danseren typisk har kropskontakt med en siddende protektor.

Der en debat om, hvorvidt dansere om det er underholdning eller en slags sexarbejde.

Dans
Erotik

Lap dance


Baskerlandet Rundt 2019 var den 59. udgave af cykelløbet Baskerlandet Rundt. Det baskiske etapeløb var det 15. arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2019 og blev arrangeret mellem 8. og 13. april 2019. Den samlede vinder af løbet blev spanske Jon Izagirre fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Jakob Fuglsang kørte for
 Mikkel Frølich Honoré kørte for
 Jonas Vingegaard kørte for
 Jesper Hansen kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

6. etape

Resultater

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Ungdomskonkurrencen

Startliste

Eksterne henvisninger
 Officielle hjemmeside

2019
UCI World Tour 2019

Baskerlandet Rundt 2019


හින්දු ආගම (සංස්කෘත භාෂාව: ,  ,  , ) ඉන්දීය අර්ධද්වීපයේ ප‍්‍රභවය ලත් ආගමික සම්ප‍්‍රදායකි. එය බිලියන 1.2කට අධික අනුගාමිකයන් හෝ ගෝලිය ජනගහනයෙන් 15-16%ක් සිටින ලොව තුන්වන විශාලම ආගම වේ. ඒ අතුරින් මිලියන 905 ක් භාරතයේ සහ නේපාලයේ වාසය කරති. හින්දු ජනයා බහුලව වෙසෙන අනෙකුත් භූමිප‍්‍රදේශ ලෙස බංග්ලාදේශය, ශ්‍රී ලංකාව, පකිස්තානය, ඉන්දුනීසියාව සහ මැලේසියාව යන රටවල් දැක්විය හැකිය.

හින්දු සමය වර්තමානයේ ලොව පවත්නා පැරණිතම ආගමයි. එහි ප‍්‍රභවය පැරණි වෛදික ශිෂ්ටාචාරය දක්වා දිව යයි. ඉතා සංකීර්ණ විශ්වාස සහ සම්ප‍්‍රදායයන්ගෙන් සමන්විත හින්දු ආගමට එක් ප‍්‍රධාන ශාස්තෘවරයෙකු නොමැත.

හින්දු ආගමට අයත් ග‍්‍රන්ථ රාශියකි. ශ‍්‍රැති සහ ස්මෘති වශයෙන් දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ වර්ධනය වූ මෙම ආගමික කෘතීන්හි දේවධර්මය, දර්ශනය සහ පුරාණෝක්ති ද ධර්මානුකූල දිවිපෙවෙතක් ගෙනයාම සදහා වන මාර්ගෝපදේශ ද සදහන් වෙයි. මෙම ග‍්‍රන්ථ අතර වේද සහ උපනිෂද් ග‍්‍රන්ථ අධිකාරීත්වයෙන් ද වැදගත්කමින් ද පෞරාණිකත්වයෙන් ද ප්‍රධාන තැනක් හිමිකර ගනී. අනෙකුත් ප‍්‍රධාන ග‍්‍රන්ථ අතර තන්ත‍්‍ර, පුරාණ, මහාභාරත සහ රාමායණය වැනි මහාකාව්‍ය, මෙන් ම භගවද් ගීතාව ද වේ.

නිරුක්තිය
හින්දු යන වචනය ව්‍යුත්පන්න වී ඇත්තේ ඉන්දු-ආර්ය/සංස්කෘත මූල සින්ධු යන්නෙනි. භාවිතයන් සහ විශ්වාසයන් එකතුවක් විස්තර කිරීම සඳහා ඉංග්‍රීසි යෙදුම "Hinduism" යන වචනය භාවිතා කිරීම තරමක් මෑත කාලීන ඉදිකිරීමකි: එය ප්‍රථම වරට රාජා රාම් මෝහන් රෝයි විසින් 1816-17 දී භාවිතා කරන ලදී. "හින්දු ආගම" යන යෙදුම 1830 දී පමණ බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිතවාදයට විරුද්ධ වූ සහ අනෙකුත් ආගමික කණ්ඩායම් වලින් තම තමන් වෙන්කර හඳුනා ගැනීමට කැමති ඉන්දියානුවන් විසින් නිර්මාණය කරන ලදී. බ්‍රිතාන්‍යයන් ප්‍රජාව දැඩි ලෙස ආගම අනුව ප්‍රජාව වර්ග කිරීමට පටන් ගැනීමට පෙර, ඉන්දියානුවන් සාමාන්‍යයෙන් තමන්ව නිර්වචනය කළේ ඔවුන්ගේ ආගමික විශ්වාසයන් හරහා නොවේ. ඒ වෙනුවට, අනන්‍යතාවන් වෙන් කර ඇත්තේ බොහෝ දුරට ප්‍රදේශය, භාෂාව, වර්ණ, ජාති, රැකියාව සහ නිකාය පදනම් කරගෙන ය. 18 වන ශතවර්ෂයේදී යුරෝපීය වෙළඳුන් සහ යටත් විජිතවාදීන් ඉන්දියානු ආගම්වල අනුගාමිකයන් සාමූහිකව හින්දු ලෙස හැඳින්වීමට පටන් ගත්හ.

"හින්දු" යන වචනය බොහෝ පැරණි වන අතර, එය ඉන්දියානු උප මහාද්වීපයේ වයඹ දෙසින් පිහිටි ඉන්දු ගංගාව සඳහා නම ලෙස භාවිතා කර ඇති බව විශ්වාස කෙරේ. පුරාණ වාර්තාවලට අනුව හින්දු යන යෙදුම භූගෝලීය යෙදුමක් වන අතර එය ආගමකට යොමු නොවේ.

හින්දුසමය සහ එහි විශ්වාස

හින්දුසමය අතිශයින් ම සංකීර්ණ ආගමකි. හින්දු ආගමට අධ්‍යාත්මිකත්වය සහ සම්ප්‍රදායන් පිළිබඳ විවිධ අදහස් ඇතුළත් වේ.ප්‍රශ්න කළ නොහැකි ආගමික බලධාරීන් නැත, පාලන මණ්ඩලයක්, අනාගතවක්තෘවරුන් හෝ කිසිදු බැඳීමක් ඇති ශුද්ධ ග්‍රන්ථයක් නොමැත; හින්දු භක්තිකයන්ට ඒකදේවවාදී, බහුදේවවාදී, සර්ව දේවවාදී, සමේශ්වරවාදී, අද්වෛතවාදී, අදේවවාදි හෝ මානවවාදී ඔනෑම මාර්ගයක් තෝරාගත හැකිය.

හින්දු ආගම යන යෙදුමෙන් ආවරණය වී ඇති පුළුල් පරාසයක සම්ප්‍රදායන් සහ අදහස් නිසා, පුළුල් නිර්වචනයකට පැමිණීම දුෂ්කර ය. හින්දු ධර්මය ආගමක්, ආගමික සම්ප්‍රදායක්, ආගමික විශ්වාස සමූහයක් සහ "ජීවන මාර්ගයක්" ලෙස විවිධාකාරයෙන් අර්ථ දක්වා ඇත. බටහිර  දෘෂ්ටි කෝණයෙන්, අනෙකුත් ඇදහිලි මෙන්ම හින්දු ආගම ද ආගමක් ලෙස සුදුසු ආකරයෙන් හැඳින්වේ. බටහිර යෙදුමේ ආගම ලෙස හැඳින්වුවද, ඉන්දියාවේ එය ධර්ම ලෙස අරුත් ගන්වයි.

දර්ශවාදය
හින්දු ආගම පොදුවේ හැඳින්වෙන පරිදි ප්‍රධාන ධාරාවන් ගණනාවකට බෙදිය හැකිය. ප්‍රධාන දර්ශන හයෙන් වෙදාන්ත සහ යෝග යන දර්ශන දෙක දැනට ප්‍රමුඛ වේ. ප්‍රධාන දෙවිවරුන් හෝ දෙවිකෙනෙකු ප්‍රමුඛ කොට වර්ගීකරණය කරන ලද, ප්‍රධාන හින්දු ආගමේ නූතන නිකායන් හතර වන්නේ වෛෂ්ණව (විෂ්ණු), ශෛව (ශිව), ශක්ති (දේවි) සහ ස්මාර්ත (දෙවිවරුන් පස් දෙනෙකු එක සමාන ලෙස සලකනු ලැබේ) වාදය යි. හින්දු ආගම ද බොහෝ දිව්‍යමය ස්වරූප පිළිගනී, බොහෝ හින්දු භක්තිකයන් දෙවිවරුන් තනි පුද්ගල නොවන නිරපේක්ෂ, අවසාන යථාර්ථයේ හෝ දෙවියන්ගේ ස්වරූපයන් හෝ ප්‍රකාශනයන් ලෙස සලකයි, සමහර හින්දු භක්තිකයන් පවසන්නේ නිශ්චිත දෙවියෙකු උත්තරීතරත්වය නියෝජනය කරන බවත් අනෙකුත් විවිධ දෙවිවරුන් මෙම උත්තරීතර දෙවියන්ගේ විවිධ ප්‍රකාශන බවත්ය. අනෙකුත් කැපී පෙනෙන ලක්ෂණ අතරට ආත්මන්,  පුනරුත්පත්තිය සහ කර්මය මෙන්ම ධර්මය කෙරෙහි විශ්වාසය (යුතුකම්, අයිතිවාසිකම්, නීති, හැසිරීම, ගුණධර්ම සහ නිවැරදි ජීවන රටාව) ඇතුළත් වේ.

මැක්ඩැනියෙල් (2007) විසින් හින්දු භක්තිකයන් අතර හැඟීම් ප්‍රකාශනය තේරුම් ගැනීම සඳහා හින්දු ආගම ප්‍රධාන වර්ග හයකට සහ බොහෝ සුළු වර්ග වලට වර්ගීකරණය කරයි. මැක්ඩැනියෙල්ට අනුව ප්‍රධාන වර්ග වන්නේ ජන හින්දු ආගම වන අතර එය දේශීය සම්ප්‍රදායන් සහ ප්‍රාදේශීය දෙවිවරුන්ගේ ඇදහිලි මත පදනම් වූ අතර පැරණිතම, සාක්ෂරතාවයෙන් තොර ක්‍රමය වේ. වෛදික හින්දු ආගම ක්‍රිස්තු පූර්ව 2 වැනි සහස්‍රයේ දක්වා සොයා ගත හැකි වේදවල මුල්ම ස්තර මත පදනම් වේ. වෙදාන්ත හින්දු ධර්පමය පදනම් වී ඇත්තේ දැනුම සහ ප්‍රඥාව අවධාරණය කරන අද්වෛත වේදාන්ත ඇතුළු උපනිෂද් වල දර්ශනය මතය. යෝගී හින්දු ධහම අභ්‍යන්තරික දැනුවත්භාවය අවධාරණය කරමින් පතංජලිගේ යෝග සූත්‍ර ලියවිල්ල ප්‍රධාන වශයෙන් අනුගමනය කරයි.

හින්දු දැක්ම

සනාතන ධර්මය
හින්දු අනුගාමිකයින්ට හින්දු ධර්මය යනු ජීවන රටාවකි. බොහෝ අනුගාමිකයන් හින්දු ආගමේ ශාස්ත්‍රීය ස්වරූපය "සනාතන ධර්ම", "සදාකාලික නීතිය" හෝ "සදාකාලික මාර්ගය" ලෙස හඳුන්වයි. හින්දු භක්තිකයන් හින්දු ධර්මය සලකන්නේ වසර දහස් ගණනක් පැරණි බවටය. ධර්මය යන සංස්කෘත වචනයට ආගමට වඩා පුළුල් අර්ථයක් ඇති අතර එය ආගම යන වචනය හා සමාන නොවේ. හින්දු ජීවිතයක සියලු අංග, එනම් ධනය (අර්ථ), ආශාවන් ඉටු කිරීම (කාම) සහ විමුක්තිය (මෝක්ෂය) ලබා ගැනීම, "නිවැරදි ජීවන රටාව" සහ ඒවා ඉටු කිරීමේදී සදාකාලික එකඟතා ප්‍රතිපත්ති ඇතුළත් ධර්මයේ කොටසකි.

දේව සංකල්පය

හින්දුසමය වනාහි ඒකදේවවාදය, බහුදේවවාදය, සර්වේශ්වරවාදය, ඒකත්වවාදය සහ අදේවවාදය වැනි විශ්වාස අන්තර්ගත සංකීර්ණ පද්ධතියකි. එය ඇතැම්විට බොහෝ දෙවිවරු ඇතැයි යන්න පිළිගනිමින් එක් දෙවිකෙනෙකු ඇදහීමයැයි ද ඇතැම්හු පවසති. කෙසේවෙතත් මෙම සියලූම හැදින්වීම් ඉතා සරල ඒවා බවත් එමගින් හින්දුසමය පිළිබද පැහැදිලි හැදින්වීමක් ඉදිරිපත් කිරීම දුෂ්කර බවත් පෙනේ.

පුද්ගලයා තුළ ආත්මය යනුවෙන් හදුන්වන නිත්‍ය පදාර්ථයක් ඇතැයි බොහෝ හින්දුහු විශ්වාස කරති. අද්වෛත වාදය අනුව මෙම පුද්ගල ආත්මය අවසාන විග‍්‍රහයේදී විශ්ව ආත්මය වන බ‍්‍රහ්මන් ගෙන් වෙනස් නොවේ. උපනිෂදයෙහි ඉගැන්වෙන පරිදි යමෙකු පුද්ගල ආත්මය හා විශ්වීය ආත්මය වන බ‍්‍රහ්මන් යනුවෙන් අවබෝධ කර ගැනීම මෝක්ෂය සාක්ෂාත් කරගැනීම වන්නේය.

අනෙකුත් ද්වෛතවාදී නිකායයන්ට අනුව බ‍්‍රහ්මන් යනු පුද්ගලත්වයක් හිමි දෙවියෙකු වේ. එහිදී ඔහුට වන්දනමාන සිදු කෙරේ. ආත්මය දෙවියන් මත රදා පවත්නා අතර මෝක්ෂය හෙවත් විමුක්තිය දෙවියන් කෙරෙහි ඇති භක්තිය සහ දේව කරුණාව මත රදා පවතී. දෙවියන් උත්තරීතර පුද්ගලයෙකු ලෙස සලකන කල්හි ඔහු ඊශ්වර, භගවාන් හෝ පරමේශ්වර ලෙස හදුන්වයි.

ඊශ්වර පිළිබඳ විවිධ අර්ථකථන පවත්නා බව ද මෙහිලා සඳහන් කළ යුතුය. මීමාංසක සම්ප‍්‍රදායයෙහි ඊශ්වර පිළිබඳ විශ්වාසයක් නොමැත. අද්වෛතවාදීහු බ‍්‍රහ්මන් සහ ඊශ්වර එක අයෙකු ලෙස සලකති. සෞන්දර්යාත්මක ප‍්‍රවණතාවකින් යුතු සාංඛ්‍ය වැනි නිකායිකයින් ද දක්නට ලැබේ.

අර්ථ දැක්වීම්

හින්දු ජනයාගෙන් බහුතරය දෛනිකව සිය ආගමික චාරිත‍්‍රවිධිවල නිරත වෙති. බොහෝ හින්දුහු සිය නිවෙස්වල ආගමික පුදපූජා පවත්වති. කෙසේවෙතත් පළාත, ගම්පියස හෝ ඒ ඒ පුද්ගලයා අනුව අනුගමනය කරනු ලබන එකී පුදපූජා විවිධ ස්වරූප ගන්නා බව ද දැකිය හැකිය. හින්දු බැතිමත්හු උදෑසන අවදිව ස්නානය කිරීමෙන් අනතුරුව සූර්ය නමස්කාරය වැනි ස්තෝත‍්‍ර ගායනාවල නිරතවීම බොහෝ විට දෛනිකව සිදුවෙයි. මෙය සාමාන්‍යයෙන් සිදු කෙරෙනුයේ සිය නිවසෙහි ඒ සඳහා විශේෂයෙන් වෙන් වූ ස්ථානයක පහන් දැල්වීමෙන් සහ දෙවිවරුන්ගේ ප‍්‍රතිමා ඉදිරියෙහි ආහාර ද්‍රව්‍ය තැන්පත් කිරීමෙන් ද පසුවය. මෙහිදී ඔවුහු ආගමික ග‍්‍රන්ථ සජ්ඣායනයෙහි ද භක්ති ගීත හා මන්ත‍්‍ර ගායනයෙහි ද භාවනා කිරීමෙහි ද යෙදෙති. පවිත‍්‍රත්වය සහ අපවිත‍්‍රත්වය හෙවත් කිල්ල පිළිබඳ විශ්වාසය හින්දු ආගමික චාරිත‍්‍රවිධි හා බැඳ පවතින්නක් වන අතර කවර පුද්ගලයෙකු විසින් වුව ද පුදපූජාවන්හි නිරතවීමට පෙර පවිත‍්‍රත්වයට පත්වීම සිදු කළ යුතු වේ. මෙම කාර්යය සඳහා ජලය උපයෝගී කරගැනීම බොහෝවිට සිදුවන්නකි. යාගය බොහෝ අනුසස් ඇති දෙයක් බවත් ජීවිත කාලයේදී යහපත් කි‍්‍රයාවන්හි නිරත වීමෙන් රැස්කරගනු ලබන පුණ්‍ය සම්භාරය ඊළග භවයේ දුක අඩුකර ගැනීමට හේතු වන බවත් හින්දුහු විශ්වාස කරති. න්‍යායාත්මක වශයෙන් උසස් තන්හි ලා සලකනු ලැබූව ද ගිනිදෙවියන් පිදීමේ වෛදික චාරිත‍්‍රය අද දක්නට ලැබෙනුයේ කලාතුරකිනි. හින්දු විවාහ උත්සවයන්හිදී මෙන් ම අවමංගල්‍ය අවස්ථාවලදී ද වේද මන්ත‍්‍ර ගායනය නම් අදත් සිදුවෙයි.

ඉපදීම, විවාහය සහ මරණය වැනි ජීවිතයේ වැදගත් අවස්ථා පිළිබඳ හින්දු ආගමික චාරිත‍්‍ර පිළිබඳව සළකා බැලීමේදී අන්නප‍්‍රශාන් යනුවෙන් හැඳින්වෙන කුඩා දරුවන්ගේ ඉඳුල් කටගෑමේ චාරිත‍්‍රය , උපනයනම් යනුවෙන් හැඳින්වෙන පූනනූල පැළඳවීමේ චාරිත‍්‍රය සහ ශ‍්‍රාධ් යනුවෙන් හැඳින්වෙන මියගිය අය වෙනුවෙන් දෙනු ලබන දානය විශේෂයෙන් සඳහන් කළ යුතු වේ. තරුණ යුවලක් විවාහ ගිවිස ගැනීම සහ ඔවුනගේ විවාහය සිදුවන දිනය සහ වේලාව ජ්‍යෙතිර්වේදියෙකුගේ උපදෙස් මත දෙමාපියන් විසින් තීරණය කරනු ලැබීම අදත් ඉන්දියාවේ බොහෝවිට සිදු වන්නකි. සන්‍යාසීන් සහ වයස අවුරුදු පහට අඩු දරුවන් වැනි  ඇතැම් දෙනාගේ හැරුණු විට අනෙකුත් පුද්ගලයින්ගේ මෘතදේහ ආදාහනය කිරීම අත්‍යාවශ්‍ය  වන අතර මෘතදේහය රෙදිවල ඔතා දරසෑයක තැන්පත්කර ආදාහනය කිරීම සිදුවෙයි.

ආශ්‍රම ක්‍රමය
ආශ්‍රම ක්‍රමය යටතේ, මිනිසෙකුගේ මධ්‍යන ජීවන කාල අවුරැදු 100 ක් ලෙස සලකන ලදී. මෙය අවුරැදු 25 කින් යුත් කාල පරිච්ඡේද 4 කට බෙදන ලදී. එක් එක් පරිච්ඡේදයේ අරමුණ ලෙස සලකන ලද්දේ අනුගාමී ජීවන අවධි 4 ක් සම්පුර්ණ කිරීමය.

හින්දු ආගමේ ආශ්‍රම ක්‍රමය මගින් පහත අරමුණු 4 ක් ඉ්ෂට කිරීමට හැකිවන බව විශ්වාස කෙරේ. එනම්ථ ධර්ම, අර්ථ (ධනය) කාම, මොක්ෂා

ආශ්‍රමය/අවධිය වයස විස්තරය

බ්‍රහ්මචර්යා(ශිෂ්‍ය ජීවිතය)	  5 -24	    වයස 4 හැවිරිදි තෙක් පවුල සමග ජීවත්ව සිටි ළමයාව ගුරැ කුලයට යවා අධ්‍යාත්මික අෂ්‍යාපනයක් ලැබීමට සලස්වන ලදී. මේ යටතේ ළමයා භාවනා ක්‍රම ඉගෙනගත් අතර ධර්ම පිළිබදවද උගන්වන ලදී

ග්‍රිහස්ත(ගෘහීය ජීවිතය)	    25 - 49	    පරමාදරශී ගෘහි ජීවිතයක් තමන්ගේ පවුල හා සමාජය වෙනුවෙන් කැප කල යුතු ජීවිතයක් විය යුතු බව විශ්වාස කරන ලදි

වනපුස්ථ(විශ්‍රාමක ජීවිතය)   	 50 -74	    ගෘහස්ථ රාජකාරින් අවසන් කිරීමෙන් අනතරැව මෙම අවධිවට එළිමෙලදී. මෙහිදි තමන්ගේ දැනුම බෙදා හැර, හිමිකම් අත්හැරිම අවසාන අවධියට සුදානම් විය

සන්‍යාස(හිමිකම් අත්හැර ගිය ජිවිතයයි)     	75 -100     	මේ අවධියේදී අධ්‍යාත්මික කටයුතු කාලය කැපර යුතු අතර භාවනා කිරීමෙන් මොනක්ඹා නමැති තත්වය කරාඑළඹීමට උත්සාහා කරන ලදී

ආශ්‍රේයයන්
හින්දු ආගම
දේවවාදී ආගම්

හින්දු ධර්මය


Carretera de les Aigües es un apeadero con parada facultativa del funicular de Vallvidrera de FGC, integrado en la red de ferrocarriles del Vallés, situada al lado de la carretera homónima en el distrito de Sarriá-San Gervasio de Barcelona, que une la parte alta del barrio de Sarriá con Vallvidrera. La estación inferior enlaza con la estación de Pie del Funicular del Metro del Vallés. Actualmente el funicular está explotado por FGC e integrado en la primera corona de la ATM.

La estación está unos metros más arriba del punto de cruce del funicular, y para que se paren los vehículos hay que pedir parada tocando un botón en el tren o bien en la estación, al igual que un autobús. La estación tuvo en 2018 un tráfico de 28 307 pasajeros, lo que da una media diaria de 77 usuarios, correspondientes al Metro del Vallés, lo que le convierte en las menos usada de todos los ferrocarriles del Vallés.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra a una altitud de 302 metros, a una distancia de 450 metros de la estación inferior, donde se inicia el kilometraje (Vallvidrera Inferior) y a 286 metros de distancia de la estación terminal superior (Vallvidrera Superior), una vez rebasado el cruce de convoyes en sentido ascendente.

El ancho de vía es de ancho métrico y está electrificado.

Historia
Se inauguró en 1906 para comunicar la línea de Sarriá con el antiguo pueblo de Vallvidrera (hoy parte de Barcelona).

Construido en virtud de una concesión al "Ferrocarril de Sarriá a Barcelona S.A." según la R.O. de 3 de octubre de 1906. Unido a la línea del Ferrocarril de Sarriá por el Tranvía d´Anglí (ver, Tranvia d´Anglí) venciendo una distancia de 2,1 Km hasta la estación inferior del funicular.

La línea del funicular, inaugurada el 24 de octubre de 1906 disponía de terreno propio de la compañía, situando el primer apeadero en el lugar denominado Mina Grot (ferrocarril en túnel) cerrado en 1916, una vez rebasado el cruce se situaba el segundo apeadero en la carretera de Les Aigües.

Los coches tenían capaces para 80 viajeros. Estaban carrozados en madera y disponían de cinco departamentos escalonados. La única modificación que sufrieron los coches, se realizó en los años veinte, instalando testeros cerrados.

En 1976 tanto la Compañía de los Ferrocarriles de Cataluña como la de los Ferrocarriles Catalanes pasaron a ser administradas por FEVE ante su difícil situación económica. Poco tiempo después, en julio de 1978, el Estado traspasó a la Generalidad de Cataluña todas las líneas catalanas explotadas por esa compañía. Al año siguiente, en noviembre de 1979, la Generalidad creó el ente público denominado Ferrocarriles de la Generalidad de Cataluña (FGC) en el que estas líneas quedaron definitivamente integradas.

En 1980 los coches se modificaron nuevamente en una remodelación a fondo y el 7 de enero de 1998 el primitivo funicular inició un último viaje, para pasar al día siguiente a su desmontaje. La infraestructura se reinauguró el 11 de mayo siguiente, tras cuatro meses de obras. Esta profunda remodelación permitió automatizar el funicular.

Los nuevos vehículos tienen capacidad para 50 viajeros, 24 de ellos sentados. Funcionan automáticamente sin conductor, controlados por sistema secuencial desde el puesto de mando de Sarriá. El coche nº 2 fue preservado por el CEFIS en el Museo de la Pobla de Lillet.

La estación
Sirve a esta pista forestal que bordea toda la Sierra de Collserola y es un espacio de ocio muy común para los lugareños, para caminar, correr o andar en bicicleta. El acceso a la parada está formado por una rampa desde la Carretera de les Aigües que conduce directamente a la plataforma, situada a la derecha de la carretera (mirando hacia la montaña). La parada no tiene barreras tarifarias para el control de entrada o salida o la venta de billetes, pero sí cuenta con una máquina validadora de billetes de transporte, un punto de información y emergencia y un banco de espera. La plataforma está protegida por una marquesina y separada de la carretera por una puerta de cristal que impide el acceso cuando no hay funicular detenido.

Desde la estación y a lo largo de todo el funicular, unas escaleras metálicas fijas permiten apearse a los viajeros en caso de avería que permita circular al convoy.

La vía está montada sobre una plataforma de hormigón y dispone de vía única con un cruce de 105 ml de longitud, el trazado completa los 723 ml de longitud con un desnivel de 158,37 ml y tracción por cable de 30mm. Alimentado el mecanismo Von Roll situado en la estación superior, mediante corriente trifásica a 380 V. Los nuevos vehículos tienen capacidad para 50 viajeros, 24 de ellos sentados. Funcionan automáticamente sin conductor, controlados por sistema secuencial desde el puesto de mando de Sarriá. La estación dispone de cámaras de videovigilancia.

Servicios ferroviarios
Hay dos botones para solicitar una parada del funicular dependiendo del destino elegido (Vallvidrera-Superior o Vallvidrera-Inferior) ya que se trata de una parada con parada facultativa. En función de que botón se pulse, se detendrá el convoy descendente o el ascendente (lo que antes ocurra), ya que sólo hay una vía. Igualmente en el interior de cada convoy, hay otro botón para solicitar la parada.

El horario de la línea se puede descargar del siguiente enlace. El plano de las líneas del Vallés en este enlace. El plano integrado de la red ferroviaria de Barcelona puede descargarse en este enlace.

Notas

Referencias

Carretera de les Aigües

Estación de Carretera de les Aigües


Trabzon Muhâfaza-i Hukuk-ı Milliye Cemiyeti, 12 Şubat 1919'da merkezi Trabzon olarak kurulan cemiyet, Karadeniz Bölgesi'nin çeşitli il ve ilçelerinde şubeler açtı. Amacı, Trabzon ve çevresinin Rumlara verilmesini ve bir Pontus Devletinin kurulmasını önlemekti. Bu yörede faaliyet gösteren Filiki Eterya ile mücadele eden bu teşkilat, Erzurum Kongresi'nden sonra Şarkî Anadolu Müdâfaa-i Hukuk Cemiyeti'nin şubesi haline gelmiştir.

Müdâfaa-i hukuk cemiyetleri
Osmanlı İmparatorluğu'ndaki kuruluşlar
Trabzon tarihi


Miguel Ángel Alba Díaz (Monterrey, México, 23 de janeiro de 1951) é bispo de La Paz en la Baja California Sur.

Em 31 de maio de 1975, Miguel Ángel Alba Díaz recebeu o Sacramento da Ordem pela Arquidiocese de Monterrey.

Em 10 de junho de 1995, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo Titular de Fesseë e Bispo Auxiliar de Antequera. O Arcebispo da Cidade do México, Norberto Rivera Carrera, o consagrou em 25 de julho do mesmo ano; Os co-consagrantes foram o Arcebispo de Antequera, Héctor González Martínez, e o Arcebispo de Jalapa, Sergio Obeso Rivera. Em 16 de junho de 2001, João Paulo II o nomeou Bispo de La Paz en la Baja California Sur.

Ver também

Bispos católicos do México

Miguel Ángel Alba Díaz


Ermias Joseph Asghedom (15. august 1985 – 31. marts 2019), bedre kendt under sit kunstnernavn Nipsey Hussle, var en amerikansk rapper og entreprenør fra Los Angeles, Californien. Han blev kendt for "Bullets Ain't Got No Name", "The Marathon", "The Marathon Continues" og "Crenshaw".

Nipsey udgav sit debut album "Victory Lap" i 2018. Dette album blev grammy nomineret for "Best Rap Album". Før dette, havde han udgivet en del mixtapes, men ikke et officielt album før "Victory Lap".

Han har arbejdet med kunstnere som Snoop Dogg, YG & The Game, før han udgav sit debut album.

Dog er det ikke kun musik, som han var kendt for. Han var i større grad kendt i Los Angeles området, for sit arbejde i Crenshaw bydelen, hvor han ejede flere områder samt butikker. Han prøvede at give tilbage til sit nabolag, igennem sine forretninger, hvor han blandt andet ansatte folk, som havde været i fængsel og ønskede at ændre livs vej.

Herudover har han været en del af, at starte akademier op i området for, at unge kan udfordre deres evner. Hans intention med dette i starten, har været at lære unge ting, som skolerne i området ikke lære dem. Herunder naturvidenskabelige og tekniske projekter, som blandt andet er krav for at kunne blive ansat, i større virksomheder som Google, Apple mm., og større virksomheder i Silicon Valley området.

Herudover er han medstifter af et musik akademi, som er blevet vist i Netflix programmet "Rythm & Flow".

Nipsey banede vej for, at mange kunstnere skal være mere opmærksomme på deres plade kontrakter, yderligere vigtigheden i, at eje rettigheder til ens musik. Han var under sit eget pladeselskab "All Money In", hvor han lavede en samarbejds aftale igennem pladeselskabet med "Atlantic Records". Aftalen tog flere år, at udfolde sig da han havde krav som blandt andet indeholdte fulde rettigheder til hans musik. Dog vides ikke alle elementer af aftalen, da han underskrev at de ikke offentligt kan snakke om aftalens indhold.

Han blev skudt ude foran sin butik, The Marathon Clothing Store, i Slauson området i Los Angeles den 31. marts 2019.

Rappere fra USA

Nipsey Hussle