Hannibals Alpenüberquerung im Herbst 218 v. Chr. zählt zu den überlieferten Ereignissen während des Zweiten Punischen Krieges. Sie gilt auch heute noch als taktische und logistische Meisterleistung. Sie war der Auftakt eines mehrjährigen Krieges auf der Italienischen Halbinsel gegen Rom.

Die Alpenüberquerung
Heute vorliegende Quellen über das Ereignis stammen von Polybios und Titus Livius. Sie stützen sich vermutlich auf die Berichte von Teilnehmern des Feldzugs.

Der karthagische Heerführer Hannibal zog 218 v. Chr. mit einem Teil seines Heeres von der Iberischen Halbinsel nach Italien, um einem römischen Angriff auf Spanien und Nordafrika zuvorzukommen. Sein Kontrahent, der Konsul und Feldherr Publius Cornelius Scipio, erfuhr in Massilia von Hannibals Zug und versuchte vergeblich, ihn an der Rhone abzufangen. Die mit den Römern verbündeten Volcae wurden in der Schlacht an der Rhone von Hannibal geschlagen.

Hannibal führte anfänglich etwa 50.000 Soldaten, 9000 Reiter (nach anderen Angaben 25.000 Fußsoldaten und 12.000 Reiter) und 37 Kriegselefanten mit sich. Dabei handelte es sich hauptsächlich um inzwischen ausgestorbene nordafrikanische Elefanten. Nur Hannibals eigenes Tier namens Surus ("der Syrer") war wahrscheinlich ein Indischer Elefant.

Vermutlich zog Hannibal über das Tal der Rhone und dann möglicherweise über das Tal der Isère in neun Tagen weiter in die Alpen. Berichtet wird die Irreführung durch verräterische Führer. Es kam zu Kämpfen mit den keltischen Allobrogern. In den Bergen führte auch das schlechte Wetter beim Aufstieg zu Verlusten. Auf dem Pass musste das Heer drei Tage lagern, bis Geröll auf der Abstiegsseite beseitigt war.

Berichtet wird von einem Blick in die Po-Ebene, die sich den Soldaten beim morgendlichen Aufbruch über den Pass bot. Den Abstieg beschrieb Livius als verschneit und rutschig. Alle 37 Elefanten überlebten die Überquerung der Alpen, in den kommenden Wintermonaten starben jedoch alle bis auf Hannibals Tier. Die Überquerung der Alpen dauerte insgesamt 16 Tage.

Nach der überstandenen Alpenüberquerung folgten das Gefecht am Ticinus und die Schlacht an der Trebia, die Hannibal für sich siegreich entscheiden konnte. Hannibals Bruder Hasdrubal überquerte 207 v. Chr. mit seinem Heer ebenfalls die Pyrenäen und die Alpen, um Hannibals Armee zu verstärken, wurde aber in der Schlacht am Metaurus vernichtend geschlagen.

Lokalisierung

Nach den Überlieferungen war die Passhöhe binnen neun Tagen von der Rhône erreichbar, auf der Passhöhe war ausreichend Platz für ein großes Heerlager, von der Passhöhe aus war die Poebene zu erkennen und in drei Tagen erreichbar. Der erste Teil des Abstiegs war sehr steil und beim Abstieg stieß man auf Schnee.

In Frage kam zum Beispiel die "Nordroute": Sie führte entlang der Isère durch die Schluchten Pontcharra und La Rochette, um dann wahlweise entweder über den Col du Mont Cenis oder Col de Clapier in die Poebene zu gelangen.

Die "mittlere Route" verlief vom Tal der Isère über das Pelvoux-Massiv zur Durance und von dort über den Col de Montgenèvre in die Poebene hinab. Dieser Pass wurde etwa hundert Jahre später Teil der Via Domitia.

Eine mögliche "südliche Route" führte durch das Tal der Drôme, über den Col de Grimone, entlang der Queyras-Schlucht über den Col de la Traversette. Diese Route gilt inzwischen als die wahrscheinlichste. So hat ein internationales Team von Wissenschaftlern unter Führung von William Mahaney von der York University in Toronto im Hochgebirge eindeutige Spuren u. a. in Form von Pflanzenfresserkotresten entdeckt. Einen wesentlichen Beitrag zur Spurensicherung leistete dabei der Mikrobiologe Chris Allen von Queen's University in Belfast.

Untersuchungen weisen auf klimatische Warmphasen und eine höhere Baumgrenze hin.

Diskussion
Der alpine Archäologe Patrick Hunt, Universität Stanford, schätzt die Zahl der Studien und Artikel in den zurückliegenden hundert Jahren über die mögliche Route auf etwa 20.

Patrick Hunt favorisiert den Col de Clapier, von dem aus auf die Poebene geblickt werden kann. Ferner ist ausreichend Platz vorhanden, um ein großes Heerlager aufzunehmen.

William Mahaney, ein Geologe und emeritierter Dozent der York University, favorisiert nach Feldstudien den Col de la Traversette, weil er eine Geröllhalde ausgemacht hat, die mit einer Beschreibung bei Polybios und Livius übereinstimmen könnte. Auch der Historiker John Prevas tritt für den Col de la Traversette ein. Im Jahre 1955 trat Gavin de Beer, Naturgeschichtler und Zoologe in Oxford, mit der These des Col de la Traversette an die Öffentlichkeit. De Beer ging unter anderem davon aus, dass Hannibal nach der Durchquerung der Rhône vielmehr die Aygues statt die Isère erreichte und dann der Drôme folgte. Mahaney und Mitarbeiter berichteten 2016, dass sie am Col de la Traversette Sedimente gefunden hatten, die durch "die ständige Bewegung von Tausenden von Tieren und Menschen" entstanden waren und auf die Zeit von Hannibals Invasion datiert werden konnten. Ihr Bericht bestärkt somit die These von Gavin de Beer, dass Hannibals Heer diesen Pass benutzt hatte.

Mark McMenamin vermutet eine Alpenüberquerung noch weiter nördlich, nahe dem Matterhorn, und beruft sich auf Abbildungen auf punischen Münzen.

Jakob Seibert, emeritierter Althistoriker der Universität München, hält auch eine Aufteilung des Heerzuges auf mehrere Pässe für möglich.

Pedro Barceló, Professor an der Universität Potsdam, zweifelt an, dass überhaupt ein Elefant überlebt hat, und glaubt auch nicht an ein Überraschungsmoment gegenüber den Römern.

Ein international besetztes Forscherteam um den kanadischen Geomorphologen Bill Mahaney von der York University in Toronto hat 2016 einen möglicherweise entscheidenden Hinweis auf die Route Hannibals vorgelegt. Im Boden eines Moortümpels nahe dem 3000 Meter hoch gelegenen Col de la Traversette fanden sie eine Schicht mit massenhaften Ablagerungen von Tierdung. Die Datierung weist auf das Jahr 200 v. Chr. hin und fällt damit in den Zeitraum der Alpenüberquerung.

Historische Diskussion
Saint-Simon (1720–1799) hielt eine Route über den Col de Grimone für wahrscheinlich.

Experimentelle Archäologie
Im Juli 1935 überquerte Richard Halliburton auf einem Elefanten namens Dally den Grossen Sankt Bernhard.

Mitglieder der Cambridge Alpine Elephant Expedition 1958–59, darunter John Hoyte, überquerten mit einem Elefanten namens Jumbo den Pass am Mont Cenis.

Am 16. September 1979 wurde der Col du Clapier von Jack Wheeler und einem Begleiter mit zwei Elefanten begangen.

Darstellungen in der Kunst
Die Überquerung wird unter anderem dargestellt in einem Fresko von Jacopo Ripanda (um 1510), das im Konservatorenpalast (Rom, Kapitolinische Museen) zu sehen ist.

Francisco de Goya malte Aníbal vencedor contempla por primera vez Italia desde los Alpes im Jahre 1771.

Das Gemälde Bonaparte beim Überschreiten der Alpen am Großen Sankt Bernhard von Jacques-Louis David aus dem Jahre 1800 stellt Napoleon Bonaparte in eine Reihe mit Hannibal und Karl dem Großen.

Siehe auch
 Liste der Alpenpässe
 Alpenpässe im Wallis zu römischer Zeit

Quellen
 Titus Livius 21, 31–37 (englische Übersetzung)
 Polybios, 3, 64–66 (englische Übersetzung)

Literatur
In chronologischer Reihenfolge:
 Maximilien Henri de Saint-Simon: Histoire de la Guerre des Alpes. Amsterdam 1770.
 Josef Fuchs: Hannibals Alpenübergang. Ein Studien- und Reiseergebnis. Mit zwei Karten und einer Abbildung, Wien 1897
 Cecil Torr: Hannibal crosses the Alps. Cambridge University Press, Cambridge 1924.
 Gavin de Beer: Alps and Elephants. Verlag Geoffrey Bles, London 1955.
 Jakob Seibert: Hannibal. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1993.
 Karl Christ: Hannibal. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2003.
 Pedro Barceló: Hannibal. Stratege und Staatsmann. Klett-Cotta, Stuttgart 2004.
 Kai Ruffing: Hannibals Überquerung der Alpen. In: Michael Kasper, Martin Korenjak, Robert Rollinger, Andreas Rudigier (Hrsg.): Alltag – Albtraum – Abenteuer: Gebirgsüberschreitung und Gipfelsturm in der Geschichte. Wien: Böhlau, 2015, ISBN 978-3-205-79651-0, S. 79–92

Weblinks

 Jona Lendering: Hannibal in the Alps auf livius.org

Einzelnachweise

Hannibal
Zweiter Punischer Krieg
Geschichte der Alpen
Verkehr (Alpen)
Militärgeschichte (Antike)
Gebirgskrieg
Militärische Operation
218 v. Chr.

Hannibals Alpenüberquerung


Angelika Traugott (* 29. April 1952) ist eine ehemalige deutsche Mittelstreckenläuferin, die sich auf die 800-Meter-Distanz spezialisiert hatte.

Bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften 1976 in München wurde sie Fünfte.

1974 und 1976 wurde sie Deutsche Vizemeisterin.

Angelika Traugott startete für den TuS 04 Leverkusen.

Persönliche Bestzeiten

 800 m: 2:01,44 min, 6. Juni 1976, Dortmund
 1500 m: 4:22,1 min, 1. Juli 1978, Dormagen

800-Meter-Läufer (Deutschland)
Deutscher
Frau
Geboren 1952

Angelika Traugott


Le dolmen de Roscasquen, appelé aussi dolmen de Kerpinvic, est un dolmen situé sur la commune de Quimperlé, dans le département français du Finistère.

Historique
Le dolmen aurait été fouillé par W.-C. Lukis qui en dressé un plan daté de 1844. Il est mentionné par Jean-Baptiste Ogée dans son Dictionnaire historique et géographique de la province de Bretagne en 1852, par Flagelle en 1878 et du Châtellier en 1907. Il est classé au titre des monuments historiques par arrêté du 3 avril 1958.

Description
C'est un petit dolmen simple constitué de dalles en granite rose. Il est recouvert d'une unique table de couverture monumentale en forme de losange, longue de , large de   et épaisse de  au maximum qui dépasse de ses support de plus  à ses extrémités est et ouest. Une cella annexe pourrait avoir existé à son extrémité occidentale. La chambre est totalement fermée, comme un caveau.

Selon P.-R Giot, il pourrait s'agir d'un caveau bâti à l'Âge du bronze mais hors-sol en raison d'un sous-sol trop difficile à creuser.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Sites mégalithiques du Finistère
 Liste des monuments historiques du Finistère

Lien externe

Roscasquen
Roscasquen
Monument historique dans le Finistère
Monument historique classé en 1958

Dolmen de Roscasquen


Kimyada hidrofobi, bir molekülün sudan kaçınma özelliğidir.

Hidrofobik moleküller genelde apolardır ve bu yüzden diğer nötr moleküller ve apolar çözücüler ile etkileşimleri termodinamik olarak daha kararlıdır. Suda bulunan hidrofobik moleküller genelde kümelenirler. Hidrofobik bir yüzeyin üzerinde bulunan suyun temas açısı yüksek olur. Bu nedenle ıslanabilirlikleri çok az veya yoktur.

Hidrofobik moleküllerin örnekleri arasında alkanlar ve yağlar sayılabilir.

İnsanlarda hidrofobi
Hidrofobi sözcüğü, Antik Yunancada "su" anlamına gelen hidros ve "korku" anlamında gelen fobos sözcüklerinden türetilmiştir. Hidrofobi insanların sudan korkma veya kaçma eylemi bulunmakta. Bu kişiler yüzmeden korkmaktadırlar. Hatta bu kişiler banyo yapmak, musluktan su akmasından, su içmekten bile korkmaktadırlar.

Ayrıca Bakınız
Hidrofili
Lipofobi
Lipofili
Fobiler listesi

Kaynakça

Kimyasal özellikler
Biyofizik
Yüzey bilimi

Hidrofobi


Meclis-i Mebûsan () (Çağdaş Türkçe: Temsili Meclis), Osmanlı İmparatorluğu'nda, 23 Aralık 1876 tarihli anayasaya (Kânûn-ı Esâsî) göre kurulmuş ve Birinci Meşrutiyet ve İkinci Meşrutiyet dönemlerinde görev yapmış çift meclisli yasama organının alt organıdır. Seçilmiş parlamenterlerden oluşmakta ve padişah tarafından atanan (daha az sayıdaki) üst kamara üyelerinin oluşturduğu Seçkinler Meclisi (Meclis-i Âyan) ile birlikte, genel parlamentoyu (Meclis-i Umûmî) oluşturmaktaydı.

Hakkında
Parlamenterler Meclisi (Meclis-i Mebûsan), 7 dönemde faaliyet göstermiştir:
 31 Mart 1877'de çalışmalarına başlayan 1. Meclis-i Mebûsan üyeleri, geçici bir talimatla il, liva ve kazaların yönetim meclisi üyeleri arasından seçilmiş, İstanbul için ayrı bir seçim yapılmıştı. Bu parlamentoda 115 parlamenter vardı. 28 Haziran 1877'de çalışmalarını tamamlayarak dağıldı.
 Aynı seçim yöntemiyle oluşturulan 2. Meclis-i Mebûsan ilk kez 13 Aralık 1877'de toplandı. 93 Harbi'nin getirdiği sorunlar nedeniyle 14 Şubat 1878'de kapatıldı.
 II. Abdülhamid döneminin sonunda, 23 Temmuz 1908'de II. Meşrutiyet'in ilanıyla aynı yılın Kasım ve Aralık aylarında parlamenter seçimi yapıldı. Ahrar Fırkası (Özgürlükçüler Partisi) ve İttihat ve Terakki Cemiyeti (Birlik ve İlerleme Partisi)'nin  katıldığı seçimlerde, İttihat ve Terakki Cemiyeti çoğunluğu sağladı ve 4 Aralık 1908'de 3. Meclis-i Mebûsan açıldı. Bu parlamento, 31 Mart Vakası ve II. Abdülhamid'in tahttan indirilmesi sonrasında Mayıs 1909'da Anayasa üzerinde değişiklikler yaparak padişahın ve Seçkinler Meclisi'nin yetkilerini daralttı, kendi yetkilerini arttırdı. 1911'de tek bir parlamenteri ilgilendiren, ancak politik yankıları yüksek olan bir ara seçim gerçekleştirildi.
 18 Ocak 1912'de padişah parlamentoyu dağıttı ve yapılan seçimlerden sonra, 18 Nisan 1912'de 4. Meclis-i Mebûsan toplandı. Bu parlamento, 5 Ağustos 1912'de Ahmed Muhtar Paşa'nın önerisi ile feshedildi. Birinci Balkan Savaşı nedeniyle seçime gidilemedi ve sıkıyönetim ilan edildi. İttihat ve Terakki, 23 Ocak 1913'teki Bâb-ı Âli Baskını ile iktidarı ele geçirdi.
 Bu şartlarda tek parti düzeninde 1914'te seçime gidildi ve 5. Meclis-i Mebûsan üyeliklerinin tamamını İttihat ve Terakki elde etti. Bu parlamento I. Dünya Savaşı boyunca bu haliyle faaliyetlerde bulundu.
 Mondros Mütarekesi sonrasında 21 Aralık 1918'de Padişah Vahdettin tarafından, yeni seçimler yapılmak üzere parlamento feshedildi. Yapılan seçimler sonunda Son Meclis-i Mebûsan ilk toplantısını 12 Ocak 1920'de yaptı. 16 Mart 1920'de İstanbul'un İşgali üzerine, parlamento, işgal güçlerinin baskısıyla anayasaya aykırı olarak 11 Nisan 1920'de resmen kapatıldı.
 Meclis-i Mebûsan'ın kapatılması üzerine 23 Nisan 1920'de Ankara'da Büyük Millet Meclisi faaliyetlerine başladı ve fiilen ülkeyi yönetti.

Meclis-i Mebûsan başkanları listesi

Kanuni Esasi'deki Meclis-i Mebûsan ile ilgili kararlar
Madde 65.- Heyeti Mebusanın mıktarı âzası tebaai Osmaniyeden her ellibin nüfus zükûrda bir nefer olmak itibariyle tertip olunur.

Madde 66.- Emri intihap reyi hafi kaidesi üzerine müessestir. Sureti icrası kanunu mahsus ile tâyin olunacaktır.

Madde 67.- Heyeti Mebusan âzalıgıle ile hükûmet memuriyeti bir zat uhdesinde içtima edemez. Fakat vükelâdan intihap olunanların âzalığı mücazdırvesair memurinden biri mebusluğa intihap olunur ise kabul edip etmemek yedi ihtiyarındadır. Fakat kabul ettiği halde memuriyetinden infisal eder.

Madde 68.- Heyeti Mebusan için azalığa intihabı caiz olmıyanlar şunlardır: Evvelâ tebai devleti aliyeden olmıyan saniyen nizamı mahsusu mucibince muvakkaten hizmeti ecnebiye imtiyazını haiz olan salisen türkçe bilmiyen rabian otuz yaşını ikmal etmiyen hamisen hini intihabta bir kimsenin hizmetkârlığında bulunan sadisen iflâs ile mahkûm olup ta iadei itibar etmemiş olan sabian sui ahval ile müştehir olan saminen mahcuriyetine hüküm lâhik olupta fekki hacir edilmeyen tasian hukuku medeniyeden sakıt olmuş olan aşiren tabiiyeti ecnebiye iddiasında bulunan kimselerdir. Bunlar mebus olamaz. Dört seneden sonra icra olunacak intihaplarda mebus olmak için türkçe okumak ve mümkün mertebe yazmak dahi şart olacaktır.

Madde 69.- Mebusan intihabı umumisi dört senede bir kerre icra olunur ve her mebusun müddeti memuriyeti dört seneden ibaret olup fakat tekrar intihap olunmak caizdir.

Madde 70.- Mebusların intihabı umumisine heyetin mebdei içtimaı olan teşrini saniden lâakal dört mah mukaddem başlanılır.

Madde 71.- Heyeti Mebusan âzasının herbiri kendini intihap eden dairenin ayrıca vekili olmayup umum osmanlıların vekili hükmündedir.

Madde 72.- Müntehipler intihap edecekleri mebusları mensup oldukları dairei vilâyet ahalisinden intihap etmeğe mecburdur.

Madde 73.- Ba iradei seniye Heyeti Mebusan feshile dağıtıldığı halde nihayet altı ayda müçtemi olmak üzere umum mebusanın müceddeden intihabına başlanılacaktır.

Madde 74.- Heyeti Mebusan âzasından biri vefat eder veya esbabı hacriyei meşruadan birine duçar olur veya bir uzun müddette meclise devam etmez veyahut istifa eder veya mahkûmiyet veya kabulü memuriyet cihetile âzalıktan sakıt olursa yerine nihayet gelecek içtimaa yetişmek üzere usulü veçhile diğeri tâyin olunur.

Madde 75.- Münhal olan mebusluk makamlarına intihap olunacak âzanın memuriyeti gelecek intihabı umumî zamanına kadardır.

Madde 76.- Mebuslardan herbirine beher sene içtimaı içün hazineden yirmibin kuruş verilecek ve şehriye beşbin kuruş maaş itibarile memurinî mülkiye nizamına tevfikan azimet ve avdet harcırahı ita kılınacaktır.

Madde 77.- Heyeti Mebusan riyasetine heyet tarafından ekseriyetle üç ve ikinci ve üçüncü riyasetlere üçer neferki ceman dokuz zat intihap olunarak huzuru şahaneye arzile bunlardan birisi riyasete ve ikisi reis vekâletlerine ba iradei seniye tercih ve memuriyetleri icra kılınır.

Madde 78.- Heyeti Mebusanın müzakeratı alenidir. Fakat bir maddei mühimmeden dolayı müzakeratı hafi tutulmak vükelâ canibinden veyahut Heyeti Mebusanın âzasından onbeş zat tarafından teklif olundukta heyetin içtima ettiği mahal âzanın maadasından tahliye edilerek teklifin red veya kabulü için ekseriyeti arâya müracaat edilir.

Madde 79.- Heyeti Mebusanın müddeti içtimaiyesinde âzadan hiç biri heyet tarafından ithama sebebi kâfi bulunduğuna ekseriyetle karar verilmedikçe veyahut bir cünha veya cinayet icra eder iken veya icrayı müteakip tutulmadıkça tevkif ve muhakeme olunamaz.

Madde 80.- Heyeti Mebusan kendüye havale olunacak kavanin lâyihalarını müzakere ile bunlardan umuru maliyeye ve Kanunu Esasiye taalûk eder maddeleri red veya kabul veyahut tâdil eder ve mesarifi umumiye muvazene kanununda gösterildiği veçhile heyeti mebusanda tafsilâtile tetkik olunduktan sonra mıktarına vükelâ ile birlikte karar verilür ve buna karşılık olacak varidatın keyfiyet ve kemmiyeti ve sureti tevzi ve tedariki kezalik vükelâ ile birlikte tâyin edilir.

Mebusan Marşı
Mehmet Zati Bey (Arca) tarafından bestelenmiş olan marş, Meclis-i Mebûsan'ın 1909'da tekrar açılışında çalınarak kaydedilmiştir. Marşın sözleri hem 1908'de gerçekleşen Jön Türk Devrimi liderleri Resneli Niyazi Bey ve Enver Paşa ile Birinci Meşrutiyet'in ilân edilmesinde önemli rol oynayan Midhat Paşa'yı över.

Söz
Osmanlı Türkçesi
Osmanlılar bu gün oldu muzaffer,
Fethetti yeniden vatanı asker,
Açtı mebûslara yolu süngüler,
Yaşasın Niyâzi, yaşasın Enver!

Gökyüzünde şühedânın hayâli,
Alkışlıyor sanki ruhi Kemali
Ah, ölmeden görmeliydi bu hali,
Kıymetli, muhterem vatanperver

Al bayraklar bulutları sarıyor,
Şenliğimiz asumana varıyor,
Mazlumlara, zalimler yalvarıyor,
Hey Allah'ım bu nasıl ruzi mahşer?

Uyan Midhat, uyan geldi zamanın,
Tutsun dünyâları şöhret ve şânın,
Sen bulun önünde şu Mebusân'ın,
Artık yaşa evlâdınla beraber.

Günümüz Türkçesi
Osmanlılar bu gün kazandı,
Yurdu yeniden ele geçirdi er,
Milletvekillerine yolu açtı süngüler,
 Yaşasın Niyâzi, yaşasın Enver!

Gökyüzünde şehitlerin düşü,
Alkışlıyor sanki ruhi Kemal'i,
Ah, ölmeden görmeliydi bu durumu,
Değerli, saygıdeğer yurtsever

Al bayraklar bulutları sarıyor,
Şenliğimiz gökyüzüne varıyor
Ezilenlere, Acımasızlar yalvarıyor,
Hey Tanrı'm bu nasıl azık kıyamet?

Uyan Midhat, uyan geldi vaktin,
Tutsun elleri ün ile gösterişin,
Sen bulun önünde şu Mebusân'ın,
Artık yaşa çocuğunla beraber.

Müzik

Galeri

Ayrıca bakınız
 Meclis-i Mebûsan 1. dönem mebusları listesi
 Meclis-i Mebûsan 2. dönem mebusları listesi
 Meclis-i Mebûsan 3. dönem mebusları listesi
 Meclis-i Mebûsan 4. dönem mebusları listesi
 Meclis-i Mebûsan 5. dönem mebusları listesi
 Meclis-i Mebûsan 6. dönem mebusları listesi
 Meclis-i Mebûsan 7. dönem mebusları listesi (BMM)

Kaynakça

Dış bağlantılar

Eski yasama organları

Meclis-i Mebûsan


Zhou Shen (; Shaoyang, ), também conhecido como Charlie Zhou, é um cantor chinês. Iniciou sua carreira no The Voice of China, em 2014.

Vida Pessoal
Zhou estudou Bel canto no Conservatório Nacional de Lviv, na Ucrânia, com especialização como tenor.

Carreira Musical
Zhou participou da terceira temporada do programa The Voice of China.

Em 06 de novembro de 2017, Zhou Shen lançou seu primeiro álbum, 深 的 深 (), uma co-criação com o produtor Gao Xiaosong, o compositor Yin Yue e o compositor Qian Lei.

Discografia

Álbuns

Single

Trilha Sonora

Cantores da China

Zhou Shen


În algebră teorema Jacobson–Bourbaki este utilizată pentru a extinde teoria lui Galois a extensiilor de domeniu care nu trebuie să fie separate. Aceasta a fost introdusă de Nathan Jacobson în 1944 pentru câmpurile comutative și extinsă la domenii necomutative de Jacobson și Cartan în 1947, care au popularizat rezultatul muncii nepublicate a lui Nicolas Bourbaki. Extinderea teoriei lui Galois la extensiile normale se numește corespondența Jacobson–Bourbaki, care înlocuiește corespondența dintre unele subdomenii ale unui domeniu și a unor subgrupuri ale unui grup Galois de o corespondență între niște inele cu diviziune sau un inel cu diviziune și unele subalgebre ale unei algebre.

Teorema Jacobson–Bourbaki implică atât corespondența obișnuită Galois pentru subdomenii a unei extensii Galois, cât și corespondența Galois pentru subdomenii a unei extensii pur inseparabile, de exponent cel mult 1 a lui Jacobson.

Afirmație
Se presupune că L este un inel cu diviziune. Teorema Jacobson–Bourbaki afirmă că există o corespondență naturală de 1 : 1 între:
 Inele cu diviziune K în L de indice finit n (cu alte cuvinte, L este un spațiu vectorial stânga finit n-dimensional peste K)
 Unital K - algebre de dimensiune finită n (ca spații K - vectoriale) conținute în inelul de endomorfism ale grupului aditiv K.

Subinelul cu diviziune și subalgebra corespunzătoare sunt comutante reciproc.

Jacobson (1956, Chapter 7.2)  a dat o extensie pentru inelele subdiviziune care ar putea avea indicele infinit, care corespund subalgebrelor închise în topologia finită.

Bibliografie
 Cartan, Henri (1947), "Les principaux théorèmes de la théorie de Galois pour les corps non nécessairement commutatifs", Les Comptes rendus de l'Académie des sciences 224: 249–251, MR 0020983
 Cartan, Henri (1947), "Théorie de Galois pour les corps non commutatifs", Annales Scientifiques de l'École Normale Supérieure. Troisième Série 64: 59–77, ISSN 0012-9593, MR 0023237
 Jacobson, Nathan (1944), "Galois theory of purely inseparable fields of exponent one", American Journal of Mathematics 66: 645–648, doi:10.2307/2371772, ISSN 0002-9327, MR R0011079
 Jacobson, Nathan (1947), "A note on division rings", American Journal of Mathematics 69: 27–36, doi:10.2307/2371651, ISSN 0002-9327, MR 0020981
 Jacobson, Nathan (1956), Structure of rings, American Mathematical Society, Colloquium Publications 37, Providence, R.I.: American Mathematical Society, ISBN 978-0-8218-1037-8, MR 0081264
 Jacobson, Nathan (1964), Lectures in abstract algebra. Vol III: Theory of fields and Galois theory, D. Van Nostrand Co., Inc., Princeton, N.J.-Toronto, Ont.-London-New York, ISBN 978-0-387-90168-8, MR 0172871
 Kreimer, F. (2001), "Jacobson-Bourbaki_theorem",  in Hazewinkel, Michiel, Encyclopedia of Mathematics, Springer, ISBN 978-1-55608-010-4

Algebră abstractă
Teoreme matematice

Teorema Jacobson-Bourbaki


CSTVT, originalmente conocida como Castevet, fue una banda estadounidense de emo proveniente de Chicago, Illinois. Sería formada a inicios del año 2007 por el vocalista y guitarrista Nick Wakim, el guitarrista Will McEvilly, el corista y bajista Ron Petzke, y el baterista Josh Snader; la formación se mantendría intacta hasta su separación en 2013. En diciembre de 2010, la banda cambiaría su nombre de Castevet a CSTVT, aunque con la misma pronunciación.

Su música se asemeja también a muchas bandas indie y emo de los años 90 como Braid, The Appleseed Cast, Ghost and Vodka, Small Brown Bike, American Football y The Casket Lottery, estas últimas se han convertido en influencia de ellos.

Discografía
Álbumes de estudio
 2008: Summer Fences
 2010: The Echo & The Light

Extended Plays y splits
 2008: I Know What a Lion Is
 2009: The Echo & The Light
 2010: Snack Town – con Into It. Over It.
 2011: CSTVT

Notas y referencias

Grupos de música de Illinois
Grupos de rock de Illinois
Grupos de emo de Estados Unidos
Grupos de indie rock de Estados Unidos

CSTVT


ملعب سان ماميس الملقب بـ La Catedral (الكتدرائية)، كان ملعب كرة قدم في بيلباو، بإسبانيا. امتلكه نادي أتلتيك بيلباو. تم هدمه في 2013.

مصادر

روابط أخرى
 San Mamés Stadium
 Athletic Club Official Site
 San Mamés Stadium Unofficial Site

أتلتيك بيلباو
الرياضة في بيلباو
انحلالات سنة 2013 في إسبانيا
تأسيسات سنة 1913 في إسبانيا
مبان ومنشآت في بيلباو
ملاعب رياضية اكتملت في 1913
ملاعب رياضية هدمت في 2013
ملاعب كأس العالم 1982
ملاعب كرة قدم بائدة في إسبانيا
ملاعب كرة قدم في منطقة إقليم الباسك
مواقع جذب سياحي في بيلباو

ملعب سان ماميس (1913)


Robert Killian ist ein US-amerikanischer Biathlet und Obstacle-Läufer.

Leben
Robert Killian ist Nationalgardist im Range eines Captains im US-Bundesstaat Colorado und startet für deren Biathlonteam. Er gewann 2011 den Titel bei den US-Meisterschaften im Sommerbiathlon. Erste internationale Meisterschaft wurden die Nordamerikanischen Meisterschaften im Sommerbiathlon 2011 in Jericho, wo er im Sprint mit fünf Fehlern hinter Douglas Hoover und vor Michael Gibson, im Einzel mit zehn Fehlern hinter Marc Sheppard und vor Duncan Douglas jeweils die Silbermedaillen gewann. In der Saison 2011/12 erreichte er hinter Russell Currier und Brian Woodard in einem Verfolgungsrennen in West Yellowstone im Biathlon-NorAm-Cup erstmals eine Podiumsplatzierung in der höchsten kontinentalen Rennserie.
Er ist weiterhin Ironman-Militär-Sieger Hawaii, "Best Army Ranger", "Army Male Athlete of the Year 2010", US Special Forces Captain und Reebok Spartan Race World Championships Weltmeister.

Belege

Biathlet (Vereinigte Staaten)
Sportsoldat (Vereinigte Staaten)
US-amerikanischer Meister (Sommerbiathlon)
US-Amerikaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Robert Killian


Papa Grgur XII. za vrijeme svoga pontifikata (1406. – 1415.) održao je 2 konzistorija na kojima je imenovao ukupno 14 kardinala.

Konzistorij 9. svibnja 1408. (I.)
 Antonio Correr, regularni kanonik sv. Augustina, nećak Njegove Svetosti, bolonjski biskup
 Gabriele Condulmer, regularni kanonik sv. Augustina, nećak Njegove Svetosti, sienski biskup
 Giovanni Dominici, O.P., izabrani nadbiskup Raguse
 Giacopo del Torso, apostolski bilježnik

Konzistorij 19. rujna 1408. (II.)
 Ludovico Bonito, tarentski nadbiskup
 Angelo Cino, rekanatijski biskup
 Angelo Barbarigo, veronski biskup
 Bandello Bandelli, riminijski biskup
 Philip Repington, regularni kanonik sv. Augustina, linkolnski biskup, Engleska
 Matthäus von Krakau, vormski biskup, veleposlanik Ruperta, rimskoga kralja, kod pape
 Luca Manzoli, O.Hum., fiesolski biskup
 Vicente de Ribas, O.S.B., prior samostana Santa María de Montserrat, veleposlanik Martina, aragonskoga kralja, kod pape
 Pietro Morosini, iuniore, treviški kanonik i apostolski protonotar
 Ottaviano Ottaviani, firentinski patricij

Bilješke

Vidi još
 Kardinalski zbor
 Konzistorij

Izvori

Grgur 12
Kardinalski zbor

Kardinalska imenovanja pape Grgura XII.


Djupfjordstraumen bro er en bro som krydser Djupfjorden på Hinnøya i Sortland kommune i Nordland fylke  i Norge. Den er en del af riksvej 822. Broen er en spændbetonbro, bygget efter frit frembyg-metoden (Cantileverbro), på 346 meter og med et hovedspænd på 190 meter. Gennemsejlingshøjden er 16 meter. Broen blev åbnet den 21. oktober 1983. Sammen med Brokløysatunnelen afløste den færgestrækningen mellem Sortland og Djupfjorden.

Djupfjordstraumen bro ble projekteret af firmaet Aas-Jakobsen AS, Oslo.

Kilder og henvisninger

 Djupfjordstraumen bru  på snl.no
Djupfjordstraumen bro  på norgeskart.no

Cantileverbroer
Nordlands geografi
Sortland

Djupfjordstraumen bro


Málflytjandi er aðili sem flytur mál fyrir dómi og þarf hann að jafnaði að njóta málflutningshæfis. Hins vegar getur málsaðili sjálfur, búi hann yfir nægri þekkingu að mati dómara, átt rétt á að flytja mál sitt sjálfur (lat. pro se).

Réttarfar
Lögfræði

Málflytjandi


Erich Gentsch (* 1. August 1893 in Altenburg; † 24. August 1944 in Stuttgart) war ein deutscher Kommunist und Widerstandskämpfer gegen das NS-Regime.

Erich Gentsch war das dritte von sieben Kindern eines Metallschleifers aus Altenburg; der Vater war aktives SPD-Mitglied. Von 1908 bis 1910 lernte Erich Gentsch in Leipzig den Beruf eines Bauschlossers und trat 1911 der SPD bei. 1913 hatte er einen Arbeitsunfall, bei dem er drei Finger der rechten Hand verlor und in der Folge nicht mehr wehrtauglich war.

Schon während des Ersten Weltkriegs engagierte sich Gentsch im Spartakusbund in Stuttgart, wurde 1919 Gründungsmitglied der KPD und 1920 Betriebsratsvorsitzender bei der Daimler AG. 1921 Redakteur der Schlesischen Arbeiter-Zeitung und Untersuchungshaft wegen Hochverrat in Breslau. 1922 Umzug nach Berlin. In den folgenden Jahren übernahm er verschiedene hauptamtliche Funktionen in der Partei, unter anderem war er von 1924 bis 1928 Redakteur der Roten Fahne in Berlin. 1925 wurde er wegen Beleidigung der Regierung zu sieben Monaten Gefängnis verurteilt, die er in Cottbus verbüßte. Ab 1927 war er Mitglied im Rotfrontkämpferbund. 1930 wurde er Erster Sekretär und Bezirksausschussleiter der Revolutionären Gewerkschafts-Opposition (RGO) in Berlin-Brandenburg. Ende 1932 löste ihn Paul Albrecht von dieser Funktion ab. Mitte Januar 1933 wurde Erich Gentsch zum Vorsitzenden des Einheitsverbandes der Metallarbeiter Berlins gewählt. Er löste in dieser Funktion Paul Peschke ab.

Nach der "Machtergreifung" durch die Nationalsozialisten Ende Januar 1933 wurde Erich Gentsch das erste Mal verhaftet, er kam jedoch zunächst wieder frei. In der Nacht des Reichstagsbrandes wurde er erneut verhaftet, doch auch diesmal nach wenigen Tagen wieder freigelassen. Die nächste Festnahme erfolgte im April 1933, nachdem Gentsch noch im März als Stadtverordneter für den Wahlkreis 11 in Berlin-Neukölln gewählt worden war. Er war bis September 1933 im Strafgefängnis Berlin-Spandau und im KZ Sonnenburg inhaftiert. 1934 emigrierte Gentsch in das Saargebiet und beteiligte sich dort am Abstimmungskampf gegen dessen Anschluss an das Deutsche Reich. 1935 leitete er von Prag aus die Grenzarbeit der KPD und übernahm dann von April 1936 bis 1939 zusammen mit Paul Bertz und Hans Teubner die Abschnittsleitung der KPD in Amsterdam; seine Frau Erna (am 9. Juni 1893 in Erfurt geborene Kuhn) folgte ihm mit den zwei Töchtern dorthin. Nach Kriegsausbruch führte er die illegale Arbeit unter dem Decknamen "Alwin" von Amsterdam aus weiter.

Nach der deutschen Besetzung Amsterdams tauchte Gentsch unter falschem Namen unter. Er hielt aber weiterhin den Kontakt zu anderen Kommunisten im Untergrund aufrecht und beteiligte sich an der Erstellung und Verbreitung illegalen Materials, insbesondere an der Verbreitung der alle zwei bis drei Monate erscheinenden Broschüre Die Freiheit, die in Brüssel gedruckt und vor allem in Holland verbreitet wurde.

Nach den unter Folter erpressten Aussagen von Wilhelm Knöchel am 23. April 1943 wurden Erich Gentsch und seine Frau Erna von der Gestapo bei der Verbreitung der  Freiheit verhaftet. Er wurde wegen "Vorbereitung zum Hochverrat" und "Feindbegünstigung" vor Gericht gestellt. Am 6. April 1944 schrieb Erna aus der Haft in Düsseldorf einen Abschiedsbrief an ihren Mann. Am 23. Juni 1944 wurde Ernst in Nürnberg vom Volksgerichtshof unter Roland Freisler zum Tode verurteilt und am 24. August 1944 in Stuttgart auf dem Schafott enthauptet. Kurz vor Hinrichtung soll er noch "Nieder mit Hitler!" gerufen haben. Gentschs Leiche wurde für Unterrichtszwecke in das Anatomieinstitut der Universität Tübingen gebracht, anschließend im Krematorium des Reutlinger Friedhofs "Unter den Linden" eingeäschert und auf dem Gräberfeld X des Tübinger Stadtfriedhofs bestattet.

Gentschs Frau Erna kam am 5. Februar 1945 im KZ Ravensbrück ums Leben. Die beiden Töchter Hildegard (1915–1960) und Ilse (1917–1983) unterstützten ihre Eltern im Widerstandskampf. Ilse Gentsch wurde 1943 verhaftet und zu einem Jahr Gefängnis verurteilt. Nach 1945 wurde sie hauptamtliche Funktionärin der Freien Deutschen Jugend und der SED in der DDR. Später war sie wissenschaftliche Mitarbeiterin am Institut für Marxismus-Leninismus beim ZK der SED in Ost-Berlin.

Seit dem 17. November 2008 liegen vor den Häusern Äneasstraße 8 sowie Markgrafendamm 11, zwei Berliner Adressen von Erich Gentsch, zum Andenken an ihn zwei Stolpersteine.

Literatur
 Stefan Heinz: Erich Gentsch (1893–1944). In: Stefan Heinz, Siegfried Mielke (Hrsg.): Funktionäre des Einheitsverbandes der Metallarbeiter Berlins im NS-Staat. Widerstand und Verfolgung (= Gewerkschafter im Nationalsozialismus. Verfolgung – Widerstand – Emigration. Band 2). Metropol, Berlin 2012, ISBN 978-3-86331-062-2, S. 123–134.
 Gentsch, Erich. In: Hermann Weber, Andreas Herbst: Deutsche Kommunisten. Biographisches Handbuch 1918 bis 1945. 2., überarbeitete und stark erweiterte Auflage. Dietz, Berlin 2008, ISBN 978-3-320-02130-6.
 Siegfried Mielke, Stefan Heinz (Hrsg.): Emigrierte Metallgewerkschafter im Kampf gegen das NS-Regime (= Gewerkschafter im Nationalsozialismus. Verfolgung – Widerstand – Emigration, Bd. 3). Metropol Verlag, Berlin 2014, ISBN 978-3-86331-210-7, S. 821 f. (Kurzbiografie).
 Benigna Schönhagen: Gräberfeld X. Eine Dokumentation über NS-Opfer auf dem Tübinger Stadtfriedhof. (= Kleine Tübinger Schriften). Tübingen 1987.

Weblinks

 Aktives Museum. Faschismus und Widerstand in Berlin. Mitgliederrundbrief 60, Januar 2009, S. 9. (PDF; 504 kB)
 Nachlass Bundesarchiv NY 4252

Einzelnachweise

Hingerichtete Person (NS-Opfer)
KPD-Mitglied
RGO-Funktionär
Rotfrontkämpfer
Person (Widerstand gegen den Nationalsozialismus)
Häftling im KZ Sonnenburg
Opfer der NS-Justiz
Deutscher
Geboren 1893
Gestorben 1944
Mann
Person, für die in Berlin-Friedrichshain ein Stolperstein verlegt wurde
Person, für die im Bezirk Tempelhof-Schöneberg ein Stolperstein verlegt wurde
Person der Knöchel-Seng-Gruppe

Erich Gentsch


Les  Championnats d'Europe de cross-country (en anglais: 28th SPAR European Cross Country Championships) se déroulent le 11 décembre 2022 à Turin, en Italie.

Compétition
Les Championnats d'Europe de cross-country comprennent sept épreuves au total. Elle se déroule dans le Parc naturel de La Mandria à Turin. Les distances varient en fonction de la catégorie (Seniors, Espoirs, Juniors) et du sexe (Hommes, Femmes).

Résultats

Hommes

Femmes

Tableau des médailles

Notes et références

Liens externes

2022
Cross-country
Cross-country Europe 2022
Cross-country Europe
Sport en décembre 2022
Cross-Country 2022
Sport en Italie en 2022

Championnats d'Europe de cross-country 2022


Matthew Charles Porretta (født 29. maj 1965) er en amerikansk fjernsyns- og filmskuespiller.

Opvækst og privatliv
Porretta blev født i Darien, Connecticut i en show-biz familie: hans far, Frank Porretta, var en berømte operasanger og musikteater-skuespiller. Hans mor, Roberta var også en uddannet sanger og vandt Miss Ohio i 1956.

Porretta har fire søskende, som alle har fundet vej til underholdningsbranchen. Hans ældste bror Frank III er en internationalt anerkendt operasanger, den anden bror, Gregm har været gæstestjerne med Matthew på fjernsyn. Hans ene søster har bl.a. skrevet til Talk Soup.

Han har været i et forhold med Gleice, som han var gift me fra 2012-2014. De har to sønner; Luigi fra 2001 og Enzo fra 2008.

Karriere
Allerede fra en tidlig alder arbejdede Porretta i underholdningsindustrien. Da han var 25 havde han optrådt på Broadway i flere år, og han var afgangsstudent fra Manhattan School of Music. I 1990 Porretta fik han roller i tv-serier som Wings og Beverly Hills, 90210. I 1993 fik han sin første rolle i en film, som Will Scarlet i Mel Brooks' parodi Robin Hood - helte i underhylere. Porretta fik rollen som Robin Hood i en tv-serie fire år esnere. Siden 1997 har han medvirket i flere uafhængige film og spillet med i reklamefilm for bl.a. McDonald's og Arrowhead Water. I 1994 medvirkede han i den oprindelige opsætning af Stephen Sondheim o James Lapines Passion.

I august 2009 det afsløret at han skulle lægge stemme til protagonisten i computerspillet Alan Wake fra Remedy Entertainment.

Filmografi
 Quantum Break (2016) .... Alan Wake (stemme)
 The Bureau: XCOM Declassified (2013) .... øvrige stemmer
 Grand Theft Auto V (2013) .... The Local Population
 Alan Wake's American Nightmare (2012) .... Alan Wake, Mr. Scratch (stemme)
 Alan Wake (2010) .... Alan Wake (stemme)
 Bright Falls .... Alan Wake (episode "Clearcut," 2010)
 CSI: NY .... Ron Bogda (episode "Hush," 2005)
 Without a Trace .... Oscar (episode "Doppelgänger," 2004)
 Dream Warrior (2003) .... Caleb
 Code Name: Eternity .... Leethan (episode "Death Trap," 2000)
 Kate's Addiction (1999) .... Dylan Parker
 Turkey. Cake. (1999) .... Jimmy
 Desperate But Not Serious (1999) .... Gene
 The New Adventures of Robin Hood .... Robin Hood (23 episoder, 1996–1998)
 Wings .... David Barnes (episode "Love at First Flight," 1996)
 Dracula: Dead and Loving It (1995) .... Handsome Lieutenant at Ball
 Beverly Hills, 90210 .... Dan Rubin (10 episoder, 1993)
 Robin Hood - helte i underhylere (1993) .... Will Scarlet O'Hara
 South Beach .... Richard (episode "Wild Thing," 1993)
 Class of '96 .... Claude (episode "Breaking up Is Hard to Overdue," 1993)

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA

Matthew Porretta


أسوس  هي شركة تايوانية تصنع اللوحات الأم، والمساعدات الرقمية الشخصية، والحواسيب المحمولة واللوحية، والخواديم (Servers)، ومنتجات الشبكات، والهواتف النقالة، وصناديق الحاسوب، وعتاد الحاسوب، وأنظمة تبريد الحاسوب.

الشركة مسجلة في كل من بورصة لندن، وبورصة تايوان.

النطق

النطق الصحيح -حسب الشركة- هو Ah-SUS.

الرؤية والرسالة

تسعى شركة ASUS باستمرار أن تكون متكاملة وتوفر الحلول لـ (الحاسوب والاتصالات والإلكترونيات الاستهلاكية) التي من شأنها أن تبسط حياة العملاء وتمكينهم من تحقيق كامل إمكاناتهم باعتبارها لاعبا رئيسًا في صناعة تِقانة المعلومات. فلسفة ASUS وراء المنتج الذي تنميه لتحقيق الأساسيات أولًا قبل المضي قدمًا، أدت إلى تأسيس العمود الذي يمكن الاعتماد عليه من مكونات الحاسوب مثل اللوحات الأم، وبطاقات الرُّسوم، وأجهزة التخزين الضوئية. ASUS لديها الآن أكثر من 16 خط إنتاج، بما في ذلك المعدات الكهربائية والإلكترونية في صناعة الخوادم وأجهزة الحاسوب المحمولة، وأجهزة الشبكة، والاتصالات، وشاشات الكريستال السائل، وأجهزة التلفاز، والتطبيقات اللاسلكية.

الشركة خلال سنوات

ASUS تأخذ اسمها من بيغاسوس، الحصان المجنح في الأساطير اليونانية الذي يرمز للحكمة والمعرفة. وهو يجسد القوة والنقاء وروح المغامرة.

نمت صناعة تقنية المعلومات في تايوان بشكل كبير خلال العقود القليلة الماضية وكانت ASUS في طليعة هذا النمو وعلى الرغم بأنها بدأت بكونها شركة متواضعه لتصنيع اللوحات الأم مع عدد قليل من الموظفين، هي الآن الشركة الرائدة في مجال التقنية في تايوان مع أكثر من 11,000 موظف حول العالم.
 2008: وول ستريت جورنال آسيا وضتعها في المركز رقم واحد في الجودة والخدمة، كما أنها احتلت المرتبة الأولى في فئة أجهزة تقانة المعلومات في تايوان لعام 2008. وهي من ضمن أعلى 10 مسح للعلامات التجارية العالمية مع قيمة العلامة التجارية لمجموعة الولايات المتحدة 1,324,000,000 دولار.
 2009: ابتداءً من 26 تشرين الثاني 2009، 29.2٪ من أجهزة الحاسوب الشخصية التي بيعت في الأشهر الـ 12 السابقة في جميع أنحاء العالم كانت من إنتاج شركة أسوس، ظهرت أسوس في «إنفوتك 100 بيزنيس» و«آسيا أفضل 10 شركات لتقانة المعلومات» في التصنيف العالمي.
 2011: الابتكار كان المفتاح لنجاح ASUS. بعد أن كُشف النقاب عن PadFone للجمهور في كمبيوتكس 2011، أعلن رئيس ASUS عن TAICHI ولوحي Transformer.
TAICHI هو Ultrabook مع شاشة عرض فريدة باللمس المتعدد على الوجهين، كما بإمكانها التحول من لوحي إلى حاسوب كفي في لحظة، وذلك ببساطة بواسطة رفع الغطاء الخاص بها. جنبا إلى جنب مع مجموعتها الجديدة المثيرة لويندوز RT ولوحي ويندوز 8، ASUS لديها مجموعة رائعة من المنتجات المبتكرة التي من شأنها أن تتجاوز خيال المستخدمين مع دخول العالم عصر جديد من الحوسبة السحابية.

فازت منتجات ASUS بـ 3,886 جائزة دولية وعدد كبير من الأوسمة عام 2011 - مما يعادل 10 جوائز في اليوم، كل يوم.

العمليات

 حتى العام 2009, كانت شركة أسوس تمتلك العديد من المصانع التابعة لها حول العالم، 4 مصانع في تايوان، مصنع في المكسيك ومصنع في جمهورية التشيك. كما تملك حديقة أسوس هاي تك (ASUS Hi-Tech) الموجودة في مدينة زوشو (Suzhou) في الصين التي تمتد على مساحة 540.000 متر مربع أي ما يعادل مساحة 82 ملعب كرة قدم.
 قدرة الإنتاج الشهرية لدى أسوس هي 2 مليون لوحة أم (Motherboards) و15.000 حاسوب كفي (Notebook).
 تدير أسوس 50 موقع خدمة في 32 بلدًا ولديها شركاء خدمة أكثر من 400 في جميع أنحاء العالم. كما تقدم دعمًا في 37 لغة.

المنتجات

تنتج أسوس اللوحات الأم وبطاقات الرسومات، وبطاقات الصوت، محركات الأقراص الضوئية، والمساعدات الرقمية الشخصية (PDAs)، وشاشات الحاسوب وأجهزة شبكات الحاسوب والهواتف المحمولة ومكونات الحاسوب، ولديها تقنية الاستشعار عن بعد في حركة Wavi ASUS على جلب اعتراف الحركة إلى جهاز الحاسوب.

أجهزة الحاسوب المحمولة

تم اختبار أجهزة الحاسوب المحمولة تحت شروط صارمه وفي المواقع الأكثر غرابة.
 صفر عيوب في انعدام الجاذبية
قدمت R&K أجهزة الحاسوب ومعدات إلكترونية لبعثات الطيران ورواد الفضاء على متن محطة الفضاء MIR مع اثنين من أجهزة ASUS المحمولة. عمل كلا الجهازين بطريقة طبيعيه خالية من المتاعب طوال المدّة (600 يوم في الفضاء).

قال رائد الفضاء الروسي سيرجي افدييف «لم ترتفع درجة حرارة أجهزة ASUS المحمولة أبدا مثل تلك المصنوعة من قبل شركات أخرى»، وقال «التدفق الحراري في الفضاء وعلى الأرض مختلف تمامًا. الأجهزة التي تملك حلول أفضل لتبديد الحرارة ستتمكن من البقاء على قيد الحياة»
 إنقاذ الأرواح في الجو
NRMA CareFlight وحدة الطوارئ الطبية ومروحية الإنقاذ العاملة في نيو ساوث ويلز، أستراليا، تستخدم أجهزة ASUS المحمولة عبر مختلف قطاعات خدماتها. ثم إنها تؤدي دورًا حاسمًا في برنامج CareFlight الرامي إلى تحسين معدلات البقاء على قيد الحياة لضحايا الحوادث الذين يعانون من صدمة شديدة في الرأس. والحوسبة المتنقلة لهذه الأجهزة تتيح الوصول السريع للفريق الطبي أسرع من سيارة الإسعاف المحلية، ويمكن أن تقلل من أعداد الوفيات المرتبطة بصدمات الرأس بنسبة 33٪.

قال مدير العلاقات المجتمعية لـ CareFlight «الطيارين معجبين جدا بأجهزة M5 ASUS وقدرتها على الثَّبات في وجه اهتزاز الطائرة.» وقال «نحن الآن على استعداد لتثبيت الأجهزة في جميع طائراتنا وربطهم بأجهزة الملاحة على متن الطائرة.»
 النجاة من المطبات على الطرق الوعرة
وضعت أجهزة ASUS المحمولة في أقصى درجات الحرارة خلال سباق باتاغونيا عام 2000، الذي اجتيز بواسطة صحاري شديدة الحرارة وجبال تغطيها الثلوج. برعت أجهزة ASUS في كونها بمنزلة أجهزة ملاحة، وذلك بفضل وظائف الـ GPS المدمجة فيها والقدرة على عرض خرائط ديناميكية. كما كانت أيضًا بمنزلة أدوات للاتصال، وتوفير البريد الإلكتروني ومؤتمرات الفيديو ثنائية الاتجاه.

قال منظم السباق «حواسيب ASUS نجت من ظروف قاسية في هذه الرحلة المضنية بشكل جيد، دون عيب واحد».
 في المقدمة
تم اختيار مجموعة من أجهزة ASUS المحمولة، التي تضمنت U5، S6 (إصدار الجلد والخيزران)، وW7 U1 من قبل فريق تسلق الجبال في رحلة استكشافية لجبل ايفرست.

في معسكر القاعدة على ارتفاع 5000 متر فوق مستوى سطح البحر، فشلت أجهزة الحاسوب المحمولة الأخرى بسبب درجة الحرارة المنخفضة للغاية، ولكن أجهزة ASUS واصلت العمل. وبمثابة تحية للتقنية الصديقة للبيئة، أخذ قائد الفريق الكابتن وانغ Yongfong الحاسوب U5 ASUS المحمول معه إلى الذروة (8848 متر فوق مستوى سطح البحر) وبهذا أصبحت أجهزة ASUS الأولى من نوعها في العالم للوصول إلى قمة جبل ايفرست.
 إلى أقاصي العالم
أثبتت أجهزة ASUS المحمولة مرارًا وتكرارًا قدراتهم في انخفاض درجات الحرارة في القطبين الشمالي والجنوبي.

في 16 ديسمبر 2003، شرع المتسلقين شي وانغ وليو جيان في رحلة استكشافية إلى قمة فينسون من 16000، أعلى قمة في القارة القطبية الجنوبية، حيث من المعروف أن درجات الحرارة تنخفض تحت 100 فهرنهايت. جلب المتسلقين معهم جهاز S200N ASUS لتوثيق تجاربهم. التقى الجهاز احتياجاتهم تمامًا: فقد كان خفيف الوزن وصغير الحجم، وكان يملك قرص صلب بسعة كبيرة ويمكن التعامل مع قسوة تسلق الجبل.

قال وانغ «انهم يعملون دون أي مشكلة تحت الظروف المناخية القاسية، وكان من الجميل أن أتمكن من الاعتماد على جهاز حاسوب محمول في الحالات التي يكون فيها الخلل أو ضعف الأداء غير مقبول»

اللوحات الأم

الشركة المصنعة رقم 1 للوحات الأم في العالم، تسيطر ASUS تقريبًا على 40٪ من حصة السوق. وقد تم بيع أكثر من 420,000,000 لوحه منذ عام 1989. اليوم، في كل حاسوب من أصل 3 توجد اللوحة الأم ASUS.

تم التصويت لـ ASUS كـ «أفضل علامة تجارية للوحة الأم» مدة ست سنوات متتالية من قبل قراء من دليل توم للأجهزة (THG)، وهو موقع يُقرأ على نطاق واسع في مجال مراجعة الأجهزة. في كثير من هذه الانتخابات، التي تعتمد عادة عشرات الآلاف من الناخبين، تلقى ASUS أكثر من نصف الأصوات. جائزة اختيار قراء (THG) تعنى بالمعدات والمنتجات التي تظهر في أعلى مستوى من الجودة والتصميم والشركات التي قدمت أفضل الخِدمات للمستخدمين. وتعتبر هذه الجوائز علامة مميزة للمنتج جيد التصميم والجودة والأداء والقيمة.

لقد أنعم الله على ASUS بواحدة من أفضل فرق البحوث والتطوير في العالم التي لا تملك حدود للابتكار، مما أدى إلى توفر الميزات والتقنيات التي أحدثت ثورة في صناعة اللوحة الأم من حيث رفع ترددات التشغيل المحتملة والاستقرار والكفاءة في استهلاك الطاقة.

مراجع

الاكتتابات العامة الأولية 1996
أجهزة معالجة الإدخال
تأسيسات سنة 1989 في تايوان
تصنيع الإلكترونيات
شركات أجهزة الرسومات
شركات أسست في 1989
شركات إلكترونيات أسست في 1989
شركات إلكترونيات في تايوان
شركات تايوانية
شركات تايوانية أسست في 1989
شركات تقنية العرض
شركات تكنولوجيا أسست في 1989
شركات دفاعية في تايوان
شركات كانت مدرجة في سوق لندن للأوراق المالية
شركات متعددة الجنسيات مقرها الرئيسي في تايوان
شركات مدرجة في بورصة تايوان
شركات مدرجة في بورصة لندن
شركات مقرها في تايبيه
شركات ملحقات الحاسوب
عتاد تبريد الحاسوب
علامات تجارية تايوانية
مصنعو نت بوك
مصنعو هواتف محمولة

أسوس


Jörg Neun (født 7. maj 1966 i Ortenberg, Vesttyskland) er en tysk tidligere fodboldspiller (midtbane/forsvarer).

Neun spillede størstedelen af sin karriere hos Borussia Mönchengladbach, som han repræsenterede fra 1987 til 1997. Her var han med til at vinde DFB-Pokalen i 1995 efter finalesejr over VfL Wolfsburg. Han spillede også for blandt andet Waldhof Mannheim og MSV Duisburg.

Neun nåede aldrig at spille for det vesttyske A-landshold, men spillede i årene 1985-1987 13 kampe for landets U/21-landshold.

Titler
DFB-Pokal
 1995 med Borussia Mönchengladbach

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra Kickers Offenbach
Fodboldspillere fra SV Waldhof Mannheim
Fodboldspillere fra Borussia Mönchengladbach
Fodboldspillere fra 1. FC Nürnberg
Fodboldspillere fra MSV Duisburg
Fodboldspillere fra Fortuna Köln

Jörg Neun


هو وحدة قياس طولي وهي خمسة (5) أصابع.

مقدار الشِّبْر:
 عند الحنفية 11.592 سنتيمتر.
 المالكية 8.832 سنتيمتر.
 وعند الحنابلة والشافعية: 15.456 سنتيمتر.

المصدر
 كتاب حقيقة الدينار والدرهم والصاع والمد لأبي العباس أحمد العزفي السبتي.
 علي جمعة المكاييل والموازين الشرعية.

مراجع

وحدات بريطانية
وحدات طول شرعية
وحدات مسافة

شبر (وحدة طول)


est une série télévisée américaine diffusée aux États-Unis depuis le  sur AMC et en France depuis le  sur OCS Pulp en version originale sous-titrée français.

Il s'agit d'une série dérivée de l'univers télévisé de . Au début du projet la série devait s'appeler  avant d'être renommée.

La série sera centrée sur les personnages de Maggie Greene (Lauren Cohan) et Negan (Jeffrey Dean Morgan). Eli Jorne servira de showrunner, qui a cocréé la série avec Scott Gimple.

Synopsis
L'histoire va emmener Maggie et Negan a la recherche du fils enlevé de Maggie dans un Manhattan post-apocalyptique, depuis longtemps coupé du continent. La ville en ruine est peuplée de morts et d'habitants qui ont fait de New York leur propre monde, plein d'anarchie, de danger, de beauté et de terreur.

Distribution

Acteurs principaux
 Lauren Cohan  : Maggie Greene
 Jeffrey Dean Morgan  : Negan Smith
 Gaius Charles  : Perlie Armstrong
 Željko Ivanek  : Le Croate
 Mahina Napoleon : Ginny

Acteurs récurrents
 Logan Kim  : Hershel Rhee
 Jonathan Higginbotham  : Tommaso
 Karina Ortiz  : Amaia
 Lisa Emery  : The Dama

Invités
 Trey Santiago-Hudson  : Jano (épisode 1)
 Michelle Hurd  : Jones (épisode 1)
 Michael Anthony  : Luther (épisodes 2 et 3)
 Steven Ogg  : Simon (épisode 4)
 Jasmin Walker  : New Babylon Leader (épisode 6)

Production
En , AMC annonce officiellement une troisième série dérivée de l'univers , intitulée . La série sera centrée sur Maggie et Negan. Prévue pour être diffusée sur AMC+ et AMC le , la première saison de la série comprendra six épisodes. Eli Jorné, qui a été scénariste et coproducteur exécutif de  pendant plusieurs saisons et qui a un accord global avec AMC Studios, sera le showrunner et le producteur exécutif de la série, qui est supervisée par Scott M. Gimple, responsable du contenu de l'univers . Lauren Cohan et Jeffrey Dean Morgan seront également producteurs exécutifs.

Le  la série est officiellement renouvelée pour une deuxième saison.

Fiche technique
 Titre original et français :
 Création : Eli Jorné
 Réalisation : Kevin Dowling, Gandja Monteiro, Loren Yaconelli
 Scénario : Eli Jorné, Keith Staskiewicz, Brenna Kouf
 Direction artistique : Derek Haas, Andy Eklund, Rocio Gimenez
 Décors : Carol Silverman
 Costume : Stephanie Maslansky
 Photographie : Terry Stacey, Vanessa Joy Smith
 Musique : Ian Hultquist
 Montage : Ian Silverstein, Matthew Booras, Elizabeth Merrick
 Effets spéciaux : Andrew Herrera, Aleksandr Lokensgard, Mike Rotella
 Casting : Christine Kromer
 Production : Scott M. Gimple, Eli Jorné, Lauren Cohan, Jeffrey Dean Morgan et Brian Bockrath
 Société de production : AMC Studios
 Société de distribution : AMC
 Pays d'origine : États-Unis
 Langue originale : anglais
 Format : couleur -  - 1,78:1 - son Dolby Digital
 Genre : horreur, série dramatique

Épisodes

Première saison (2023)

Épisode 1 : De vieilles connaissances

Épisode 2 : Qui est là ?

Épisode 3 : Les gens sont une ressource

Épisode 4 : Tout le monde repart gagnant

Épisode 5 : Les Histoires qu'on se raconte

Épisode 6 : Nous sommes chez nous

Autour de la série
Il s'agit de la quatrième série dérivée de la série télévisée The Walking Dead, après Fear the Walking Dead, The Walking Dead: World Beyond, et Tales of the Walking Dead.

Accueil critique et Audiences

En septembre 2023, le site AlloCiné attribue une note moyenne de 3,6/5 pour 308 notes dont 26 critiques. Tandis que la presse lui attribue une note moyenne de 2,9/5 pour six critiques.

Le site web Internet Movie Database recense à ce jour plus de 13 000 notes pour The Walking Dead: Dead City, avec une note moyenne de 7,2/10.

Sur le site web Metacritic, la série obtient un "Metascore" de 57 pour neuf critiques, et un score des spectateurs de 3,7/10.

Pierre Langlais de Télérama déplore un , une , et des .

Juliette Heuzebroc de Télé-Loisirs souligne, .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 The Walking Dead (série télévisée)
 The Walking Dead (comics)

Liens externes

Série télévisée créée en 2023
Série télévisée américaine des années 2020
Série télévisée d'AMC
The Walking Dead

The Walking Dead: Dead City


Le Luna est un remorqueur historique normalement amarré dans le port de Boston dans le Massachusetts. Le navire a été conçu en 1930 par l'architecte naval John G. Alden et construit par M.M. Davis et Bethlehem Steel. En 1985, le Luna a été désigné  par la .

Historique
Luna est le dernier remorqueur de port en bois de grande taille encore en vie sur les côtes américaines du golfe et de l'Atlantique et a été le premier remorqueur diesel-électrique au monde construit pour un service commercial. Ces deux distinctions ont conduit à la désignation de Luna comme National Historic Landmark des États-Unis.

Seconde Guerre mondiale
Luna a été mobilisé pour servir dans l'United States Navy et l'United States Army. Il a été utilisé comme remorqueur à équipage civil et privé et géré dans des chantiers navals, des chantiers de réparation, des terminaux, des jetées et des mouillages de Bath (Maine) au canal du cap Cod. Luna a géré les nombreux navires lancés dans les chantiers, guidé les navires endommagés en cale sèche, pris en charge le remorquage des navires endommagés dans le port à partir de remorqueurs de sauvetage en mer, de navires de guerre désamarrés, de transports et de transports de troupes à destination de la guerre, de barges remorquées chargées de munitions, de provisions et de carburant. Luna était le navire amiral de la Boston Towboat Fleet jusqu'à la fin de la guerre, lorsque les remorqueurs modernes excédentaires construits par la guerre ont été vendus par le gouvernement. General Electric était si fier de Luna que ses publicités marines présentaient Luna jusqu'au début des années 1950, une période qui a duré près de deux décennies. Au cours des années 1930, des années 1940 d'après-guerre et du début des années 1950, Luna a aidé l' dans son redressement annuel.

Préservation
Aujourd'hui, Luna est préservé dans le port de Boston, où son processus de réhabilitation est en cours depuis que le remorqueur a été sauvé de la démolition en 1995. Luna est sous la responsabilité de la Luna Preservation Society et ses progrès sont enregistrés sur leur site Web. En raison de son service en temps de guerre avec un équipage civil, Luna est également membre de la Naval Historic Vessel Association.

Il a été classé au registre national des lieux historiques le  et nommé National Historic Landmark le .

Voir aussi

Notes et références

Liens internes

Liens externes

Remorqueur
Bateau lancé en 1930
Navire construit dans le Maryland
Navire musée au Massachusetts
Registre national des lieux historiques en 1983
Bateau classé National Historic Landmark au Massachusetts
National Historic Landmark à Boston
National Historic Landmark en 1989

Luna (remorqueur)


යනු ජපානයේ රූපවාහිනී ජාලයකි. එය EX හෙවත්  ලෙසද හඳුන්වනු ලබයි. ඕල්-නිපෝන් නිව්ස් නෙට්වර්ක් ආයතනයද එයට අයත් සමාගමකි.

ටීවී අසාහි මූලස්ථානය ටෝකියෝ නුවර රොප්පොන්ගි, මිනාටෝ හි පිහිටා ඇත. ෆුමිහිකෝ මකි විසින් නිර්මාණය කරන ලද මෙම නව මූලස්ථානයට නාලිකාව ගෙනෙනු ලැබූයේ 2003 වසරේදී ය. නමුත් 1986 සිට 2003 දක්වා එහි මූලස්ථානය වූ "ටීවී අසාහි සෙන්ටර්" හි තවමත් නිෂ්පාදන මැදිරි පිහිටා ඇත.

ඉතිහාසය

ටීවී අසාහි ජාලය, නිහොන් එඩියුකේෂනල් ටෙලිවිෂන් කොම්පැනි ලිමිටඩ් ලෙස 1957 නොවැම්බර් 1 දින ආරම්භ විය. එය අදායම් ඉලක්ක කරගත් අධ්‍යාපනික නාලිකාවක් විය. එහි ආරම්භක විකාශන බලපත්‍රය අනුව එහි විකාශන කාලයෙන් අවම වශයෙන් 50%ක් අධ්‍යාපනික වැඩසටහන් සඳහාද, විකාශන කාලයෙන් 30% ළමා අධ්‍යාපනික වැඩසටහන් සඳහාද වෙන්කළ යුතු විය.

කෙසේවෙතත් එහි අදායම් ඉලක්ක කරගත් විකාශන ක්‍රමවේදය අසාර්ථක තත්වයට පත්විය. එමනිසා 1960 වසරේදී මෙම නාලිකාව සාමාන්‍ය වැඩසටහන් ආකෘතියක් ඇති නාලිකාවක් බවට පත්කෙරිණි. ඒ අනුව කාටූන් වැඩසටහන් සහ විදේශීය චිත්‍රපට මුල් කාලයේදී විකාශය විය. මෙම නාලිකාව විසින් එම වැඩසටහන් ළමයින් සඳහා වූ අධ්‍යාපනික වැඩසටහන් ලෙස දක්වමින් බලපත්‍රයේ අඩංගු කරුණු සාධාරණීකරණය කළේය. නාලිකාවේ නමද NET ලෙස වෙනස් කෙරිණි.

වසර 7කට පසු 1967දී NET නාලිකාව විසින් පළමුවරට වර්ණ රූපවාහිනී වැඩසටහනක් විකාශය කරන ලදී. මෙම නාලිකාව සාමාන්‍ය වැඩසටහන් නාලිකාවක් බවට පත්වීම සම්පූර්ණ වූයේ 1973 නොවැම්බර් මාසයේදීය. ඒ එවකට පැවති "ටෝකියෝ චැනල් 12" නාලිකාව සමග සාමාන්‍ය වැඩසටහන් නාලිකාවක් සඳහා වූ බලපත්‍රයකට ඉල්ලුම් කිරීමත් සමගය. ඒ සමගම නාලිකාවේ නාමය "NET ජෙනරල් ටෙලිවිෂන්" ලෙස වෙනස් කල අතර පසුව එය "අසාහි නැෂනල් බ්‍රෝඩ්කාස්ටින් කොම්පැනි, ලිමිටඩ්" බවට පත්විය.

1996 වසරේදී ඕල්-නිපොන් නිව්ස් නෙට්වර්ක් නාලිකාව අරාම්භ කිරීමට අසාහි රූපවාහිනී ජාලය කටයුතු කරන ලදී. ඒ සමගම නාලිකා ජාලය තුල ප්‍රතිසංස්කරණ රැසක් සිදුකරන ලදී. නාලිකාවේ ලාංඡනයද ජාතික නාලිකාවක් සේ හැඟෙන පරිදි වෙනස් කෙරිණි. 2003 ඔක්තෝබර් 1 වෙනිදා ටීවී අසාහි ජාලය සිය මූලස්ථානය "ටීවී අසාහි සෙන්ටර්" හි සිට නව ගොඩනැගිල්ලට ගෙන එනු ලැබීය.

ජාත්‍යන්තර ක්‍රීඩා ඉසව් ඇතුළු ජනප්‍රිය වැඩසටහන් රැසක් ඉදිරිපත් කිරීම නිසා ටීවී අසාහි ජපානය තුල ඉතා ජනප්‍රිය විය. ආරම්භයේදී ජනප්‍රියත්වය අතින් ජපානය තුල හතරවන ස්ථානයේ සිටි අසාහි නාලිකාව 2005 වන විට දෙවන ස්ථානයට පත්වූයේ ෆුජි ටෙලිවිෂන් නාලිකාවට පමණක් දෙවෙනි වෙමිනි.

2011 ජුලි 24 වන දින ජපානයේ ඇනලොග් විකාශයන් අත්හිටුවන තුරුම අසාහි නාලිකාව ජපානයේ දිස්ත්‍රික්ක 47න්  44කම ඇනලොග් විකාශයන් සිදුකළේය. අසාහි ජාලය සතුව ප්‍රාදේශීය නාලිකා රැසක් ද  පවතී.

ටීවී අසාහි


إبراهيم شرف الدين ممثل يمني كوميدي بدأ نجمه بالسطوع بعد مشاركاته الأولى البسيطة في مسلسل كيني ميني فقد شد المشاهدين إلى أسلوبه وصوته ذو النبرة الخاصة، واصل مسيرته الفنية وشارك بعدها في مسلسلات عدة بأدوار رئيسية وأدوار بطولة.

مسيرته الفنية
بدأ حياته الفنية بالتمثيل في الفرق المدرسية في كوكبان وانتقل بعد اتمامه المرحلة الثانوية إلى قيادة فرقة المسرح في نادي شباب كوكبان، بدأ بعدها في تمثيل محافظة المحويت في مهرجانات المسرح على المستوى الوطني حتى عام 2004 بالتزامن مع عمله كمدرس في إحدى مدارس كوكبان وأثناء مشاركته في مهرجان المسرح في صنعاء ضمن إطار فعاليات صنعاء عاصمة الثقافة العربية 2004 تعرف على الوسط الفني فيها وبدأ انطلاقته في التمثيل التلفزيوني في صنعاء، ابتداء بمشاركته الأولى في مسلسل كشكوش ومن ثم مشاركاته الأولى البسيطة في مسلسل كيني ميني بأجزائه المتعددة  ليبدأ مرحلة المشاركة بأدوار بطولة بعد دور حسان الذي لعبه في مسلسل أشواق وأشواك.

أهم أعماله

مسلسلات

 أشواق وأشواك (2009)
 عيني عينك جميع الأجزاء
قبل الفوات
 مننا فينا
 كل يوم حكاية
 كيني ميني
 يا فصيح لمن تصيح
 كشكوش
 الفريق
 حي الحكمة
 دروب شائكة
 شرم برم
 ثمن الحرية (مسلسل) (2015)
 كله يهون (2016)
 مسلسل بعد الغياب
 مسلسل غربلة

أفلام
 فيلم الرهان الخاسر (2008)

مسرحيات

 البخيل
 رسالة المسرح
 الأقصى
 المرأة

مراجع
 لقاء تلفزيوني في قناة اليمن اليوم

ممثلون يمنيون

إبراهيم شرف الدين


Vi tager skoleidrætsmærket er en film med ukendt instruktør.

Handling
Hans Erik, som er ny dreng på skolen, skal introduceres til de forskellige idrætsdiscipliner: løb, kuglestød, længdespring, boldkast, stangspring, spydkast, højdespring og slyngbold. Han lærer de forskellige teknikker og gennemfører prøven til bronzemærket. Mærkerne uddeles.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1949

Idræt
Dokumentarfilm fra Danmark
Atletik i Danmark

Vi tager skoleidrætsmærket


Needham may refer to:

Places
United States
 Needham, Alabama
 Needham, Indiana
 Needham, Massachusetts, a suburb of Boston
 Needham Line, a commuter rail line in Greater Boston
 Needham (Farmville, Virginia), a historic house

United Kingdom
 Needham, Norfolk, England
 Needham Market, a town in Suffolk, England
 Needham Market F.C., an association football club

Canada
 Halifax Needham, a Canadian electoral district

Other uses
 Needham (surname)
 Needham & Company
 Needham Research Institute
 Needham-Schroeder protocol, a computer network authentication protocol designed for use on insecure network
 Needham (food), a dessert from the U.S. state of Maine

Needham


Lophelia pertusa es una especie de coral de agua fría, de la familia Caryophylliidae y el orden Scleractinia. Es la única especie del género Lophelia aceptada por el Registro Mundial de Especies Marinas.

Es el coral de agua fría más común y se encuentra a lo largo y ancho de los mares y océanos, especialmente en aguas frías.
Aunque la especie se conocía desde hace siglos, no se ha empezado a estudiar hasta hace poco debido a las dificultades de exploración de las profundidades oceánicas. Por tanto muchos aspectos biológicos son todavía desconocidos. L. pertusa se reproduce por pólipos. Estos pólipos forman colonias, que en agregaciones conforman arrecifes de coral, gracias a un esqueleto de aragonito que los propios pólipos fabrican.

Morfología
El cáliz de su coralito, o esqueleto, mide 12 mm de diámetro. La especie presenta hasta 66 septos, con bordes internos sinuosos y caras casi lisas, que están fuertemente exertos y dispuestos irregularmente en tres o cuatro ciclos. No tiene columela ni lóbulos paliformes.

Los coralitos están conectados por ramas cilíndricas de muy densa periteca, o pared exterior, que con frecuencia se anastomosan, dando un aspecto arbustivo a la colonia coralina.

Los pólipos son translúcidos, de color rosa, blanco o amarillo; y tienen hasta 50 tentáculos granulados y retráctiles.

Hábitat y distribución
Es una especie semi-cosmopolita. Se encuentran en todos los océanos y casi todas las latitudes, a excepción de los polos. En el Atlántico islandés, en el Mar del Norte y en la costa nórdica, existen grandes concentraciones de este coral. En las islas noruegas de Lofoten se encuentra el mayor arrecife construido por L. pertusa, con unas dimensiones de 35 por 3 kilómetros. En el año 2010 esta especie fue registrada por primera vez en Uruguay durante un crucero de investigación en el talud continental, en el marco de un convenio entre el Gobierno de Uruguay y el Gobierno de España, a bordo del barco español B/O Miguel Oliver.

Localizado mayoritariamente en aguas profundas, en montañas y lomas marinas, y sin mucha iluminación. Se fija sobre sustratos blandos, raramente sobre rocas.

Vive entre 39 y 3.600 metros de profundidad, con mayor frecuencia entre los 200 y 400 m. Su rango de temperaturas oscila entre los 1.11 y 25.28 °C, aunque normalmente aparece en zonas de menos de 4 °C, en aguas profundas del Atlántico y el Pacífico.

Alimentación
Se nutren del plancton que atrapan con sus tentáculos, ya que carecen de algas zooxantelas, y absorbiendo materia orgánica disuelta del agua.

Reproducción
Producen larvas pelágicas que navegan en estado planctónico, antes de desarrollarse en pólipos que se fijan al sustrato y secretan aragonita para construir un esqueleto calcáreo, el coralito.

Como la mayoría de los corales, también se reproducen asexualmente, mediante la gemación de cada pólipo en dos o más nuevos pólipos, generando así la colonia coralina.

Conservación
Los arrecifes construidos por L. pertusa son una compleja estructura biológica que crea un ambiente muy favorable para muchas especies marinas de agua fría y templada. En un arrecife de Lophelia al oeste de Noruega, se encontraron 256 especies asociadas a 19 kg de coral, la mayoría colonizando las partes muertas de la colonia, las bases y su interior; esta cifra se compara favorablemente con la encontrada en arrecifes coralinos tropicales. En un estudio sobre los arrecifes de agua fría se inventariaron 980 especies diferentes de invertebrados marinos asociados a los mismos, incluyendo foraminíferos, esponjas, cnidarios, gusanos, ofiuros, crustáceos, moluscos, y erizos de mar. Al tiempo, estas estructuras sirven de oasis en las profundidades marinas, y sirven de refugio a especies de peces, hasta 25 especies diferentes, de las cuales 17 son de importancia comercial, y suponen el hábitat para el 82% de las poblaciones de estas especies.

En estas zonas la eficiencia de pesca es notablemente más alta que en áreas adyacentes, y los organismos alcanzan mayores tallas debido a la alta concentración de especies que albergan como alimento para los peces.
En Canadá, Noruega y Nueva Zelanda, este coral y los arrecifes que construye han sido severamente afectados, debido a que los pescadores "limpian" el fondo con cadenas, destruyendo las colonias, y posteriormente inician las labores de pesca. Se considera que del 30% al 50% de los arrecifes de esos países han sido afectados, y que al menos tardará un siglo su recuperación.

La especie no ha sido evaluada por la UICN, pero en cuanto al comercio internacional, se encuentra incluida en el Apéndice II de CITES. Los países exportadores son: Gran Bretaña, Cañada, Estados Unidos, Nueva Zelanda, Noruega, Suecia y Alemania.

Algunos países como Noruega, Irlanda, Reino Unido y los Estados Unidos han incluido sus corales de agua fría en zonas protegidas y áreas especiales de conservación. En el Reino Unido están protegidos por la United Kingdom Biodiversity Action Plan, que fue la respuesta del gobierno del Reino Unido al Convenio sobre la Diversidad Biológica celebrado en la Cumbre de la Tierra de Río de Janeiro, en 1992. El estado español ha propuesto la inclusión del Cañón de Avilés en la Red Natura 2000, como Lugar de Interés Comunitario, protegiendo este enclave marino donde se encuentra, entre otras especies de interés ecológico, un importante arrecife de L. pertusa.

Referencias

Enlaces externos

 Encyclopedia of Life

Caryophylliidae

Lophelia pertusa


Love and Oz es el cuarto álbum recopilatorio de la banda Mägo de Oz, siendo este el último con el vocalista José Andrëa, ya que incluye dos temas nuevos, que son los dos primeros del primer disco.

Este álbum incluye dos canciones que no son propiamente de Mägo de Oz, pero sí de grupos paralelos de algunos de sus componentes: la canción Cuando se apague la luz del álbum Irrompible de Patricia Tapia KHY y la canción Mi viaje del álbum Fuego de Casa de Fieras, ésta modificada con la colaboración de Patricia Tapia en la parte vocal y de Mohamed adornando la canción con el violín.

Lista de canciones

CD1

CD2

Intérpretes
 José Andrëa: Voz principal
 Patricia Tapia: Voz y coros
 Txus Di Fellatio: Batería y coros
 Mohamed: Violín y coros
 Carlitos: Guitarra solista y coros
 Frank: Guitarra rítmica, acústica y coros
 Peri: Bajo
 Sergio Cisneros "Kiskilla": Teclados, sintetizadores y acordeón
 Josema Pizarro: Flauta travesera, whistle y pito castellano.

Referencias

Álbumes conceptuales
Álbumes de España de 2011
Álbumes de Mägo de Oz
Álbumes de rock en español

Love and Oz


عين عرب هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء راشيا في محافظة البقاع.

تقع عين عرب في قضاء راشيا أحد أقضية محافظة البقاع، تبعد 74 كلم عن بيروت عاصمة لبنان. ترتفع 1220 م عن سطح البحر وتمتد على مساحة 1105 هكتاراً.

المراجع

مدن لبنان

عين عرب


Besøg er en kortfilm fra 2011 instrueret af Johannes Skov Andersen efter manuskript af Emma Agergaard Svendsen.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2011

Kortfilm fra Danmark

Besøg (film fra 2011)


Flakpanzer Mareșal a fost o propunere germană de modificare a vânătorului de care Mareșal românesc într-un vehicul anti-aerian. Versiunea germană urma să fie armată cu două tunuri anti-aeriene de 37 mm. Această propunere nu a trecut niciodată peste stadiul de schiță.

Referințe

Vânători de tancuri

Flakpanzer Mareșal


Muhoozi Kainerugaba (né le  à Dar es Salam) est un militaire ougandais. Fils du président Yoweri Museveni, il est commandant en chef de l'armée de terre ougandaise entre 2021 et 2022.

Biographie

Jeunesse et formation

Muhoozi Kainerugaba est né le  à Dar es Salam, en Tanzanie. Il est le premier enfant et le seul fils de Yoweri Museveni et Janet Museveni, quoique d'aucuns citent Hope Rwaheru comme sa mère.

Muhoozi Kainerugaba suit des études en Tanzanie, au Kenya et en Suède. Il est diplômé de l'académie royale militaire de Sandhurst en Angleterre, ou plutôt au Royaume-Uni.

Carrière militaire

Il devient commandant du SPF, le Special Forces Command, une unité d'élite.

En 2016, Muhoozi Kainerugaba est nommé major général.

En , Muhoozi Kainerugaba est nommé commandant en chef de l'armée de terre ougandaise par Yoweri Museveni, commandant en chef de l'armée. Il remplace .

En , l'Ouganda et la République démocratique du Congo lancent une opération militaire conjointe, appelée Shujaa, dans l'est de la RDC en vue d'éliminer les Forces démocratiques alliées. Muhoozi Kainerugaba aurait joué un rôle important dans cette campagne.

En , Muhoozi Kainerugaba se rend à Kigali, capitale du Rwanda voisin, pour discuter avec le président Paul Kagame. Les relations entre les deux pays sont tendues et la frontière est fermée depuis . Les discussions semblent porter leurs fruits puisque le Rwanda rouvre sa frontière peu après. Muhoozi Kainerugaba retourne voir Paul Kagame en mars.

En , il annonce prendre sa retraite de l'armée, avant que cette information soit contredite.

En octobre 2022, il est remplacé par  à la tête de l'armée. Cette décision arrive peu après plusieurs messages de Muhoozi Kainerugaba sur Twitter dans lesquels il déclare que l'armée ougandaise prendrait Nairobi, la capitale du Kenya voisin, en deux semaines. Ces messages, ainsi que d'autres s'ingérant dans la politique kenyane, créent une tension entre les deux pays. Kainerugaba est toutefois promu au grade de général et reste conseiller de son père pour les opérations spéciales. Peu après, son père déclare dans une interview à la télévision kenyane avoir demandé à son fils d'arrêter d'utiliser Twitter. Mais Muhoozi Kainerugaba lui répond publiquement que personne ne peut lui interdire d'utiliser Twitter.

The Muhoozi project

En , le général , ancien conseiller du président et coordinateur des services de renseignements, utilise pour la première fois publiquement le terme Muhoozi project. Il parle d'un plan organisé par le président Museveni visant à assassiner tout haut fonctionnaire s'opposant à une candidature présidentielle de Muhoozi Kainerugaba.

Plusieurs analystes et de nombreux Ougandais considèrent effectivement que le président Museveni veut faire de son fils, le prochain président de l'Ouganda.

Muhoozi Kainerugaba fête son  en . À cette fête se trouvent le président rwandais Paul Kagamé, le Premier ministre ougandais Robinah Nabbanja ainsi que de nombreux militaires et personnalités politiques de haut rang. Pendant la semaine, des fêtes avec spectacles et nourritures se déroulent dans le pays.

Références

Liens externes

Naissance en avril 1974
Naissance à Dar es Salaam
Enfant de dirigeants nationaux
Étudiant de l'Académie militaire égyptienne
Élève de l'United States Army Command and General Staff College
Élève de l'Académie royale militaire de Sandhurst
Militaire ougandais

Muhoozi Kainerugaba


Das Castillo de Belalcázar (auch Castillo de Gabete genannt) ist eine Burg in Belalcázar, einer Gemeinde in der Provinz Córdoba der Autonomen Region Andalusien (Spanien), die im 15. Jahrhundert errichtet wurde. Die Burg ist seit 1985 ein geschütztes Baudenkmal (Bien de Interés Cultural).

Geschichte
Gutierrez de Sotomayor, Großmeister des Alcántaraordens, ließ die palastartige Burg errichten. Es scheint, dass am selben Ort schon eine römische Befestigungsanlage gestanden hat, die in maurischer Zeit weitergebaut wurde. Ein wichtiges Zeugnis aus dieser Zeit ist wohl eine Umfassungsmauer mit Torres albarranas die auf den Arroyo Caganchas ausgerichtet sind.
Innerhalb dieses Areals, auf dem höchsten Punkt des Hügels, ist der Bello Alcázar, dem der Ort seinen Namen verdankt. Die Bezeichnung stammt aus der zweiten Hälfte des 15. Jahrhunderts. Die Ersterwähnung findet sich in einer Urkunde, die bestätigt, dass "Don Gutierre de Sotomayor, maestre de Alcántara", 1445 die Festung in Besitz genommen hat, nachdem sie ihm von Juan II. geschenkt wurde.

Architektur
Die Burg, die in exzellenter Steinmetzarbeit aus Granit errichtet wurde, hat einen viereckigen Grundriss mit hohen Mauern. Sie wurde aus Quadersteinen gebaut und war ursprünglich mit einem doppelten Mauerring umgeben, die durch acht vieleckige Türme unterbrochen sind. Die Türme markieren die Seiten und die Ecken. Durch eine dichte Reihe von Kraggesims erhält die Burg ihren trutzigen Anblick.
Dennoch entsteht der augenfälligste Eindruck der Festung durch den torre del homenaje, der mit 47 m die östliche Mauer weit überragt. In den unteren Dritteln hat er einen quadratischen Grundriss und geht im oberen Drittel in einen runden Grundriss mit mehreren Erkern über. Am Übergang stützen pyramidenförmige Übergänge die Mauern. Dies weist auf Verbindungen zum Clavero de Salamanca, ein Werk aus derselben Epoche, welches für einen anderen Sotomayor errichtet wurde. Das wirklich Außergewöhnliche des Turmes sind jedoch die zylindrischen Erker, die abwechselnd lang und kurz an der Mauer angebracht sind. Diese Oberflächen verbinden sich durch gebogene Bänder günstig mit einem gigantischen Wappenschild der los Sotomayor. Dieser gehört zum Schmuck des Turmes genauso wie die Kragsteinsimse, die charakteristisch für den Flamboyant sind.

Angebaut an die Festung und angrenzend an den Wohnturm erhebt sich ein Palacio renacentista von 1539, der unter der Aufsicht von Hernán Ruiz I von einem lokalen Baumeister errichtet wurde. Der Palast erweckt einen stärker vom Humanismus geprägten Eindruck. Momentan ist der Palast eine Ruine, nur die Fenster werden von Fensterrahmen geschmückt, die an diejenigen der Sakristei von San Juan Bautista in Hinojosa del Duque erinnern.

Literatur
 Reinhart Wolf. Mit Texten von Cees Nooteboom: Castillos, Burgen in Spanien. Schirmer/Mosel Verlag, München 2001, ISBN 3-8296-0026-7
 Mancomunidad de Los Pedroches: Los Pedroches. Mancomunidad de Municipios, Córdoba. Guia Turistica 1998. CO-1.388-1998.

Weblinks

 Castillo de Belalcázar bei YouTube

Einzelnachweise

Belalcazar
Kulturdenkmal in der Provinz Córdoba
Erbaut im 15. Jahrhundert
Los Pedroches
Belalcazar
Bauwerk in der Provinz Córdoba

Castillo de Belalcázar


ශ්‍රී ලංකාවේ ශ්‍රී දළදා මාළිගාව මගින්  සෙංකඩගල පැවැතවන වාර්ශික සාම්ප්‍රදායික මංගල්‍යයකි.

කාල වකවානුව
ඇසල මස පසළොස්වක දින සිට නිකිණ මස අව පක්‍ෂය දක්වා.

අංග

පෙරහැර මංගල්‍යය

ඇතුලේ පෙරහැර
 කූඹල් පෙරහැර
 රන්දෝලි පෙරහැර
 දවල් පෙරහැර

දිය කැපීමේ මංගල්ලය
පෙරහැර මංගල්‍යෙය් අවසන්දින පාන්දර පැවැත්වේ. දිය කැපීම ගැටඹේ දී මහවැලි ගඟේ සිදුකෙරේ.

හත්දින වලියක් මංගල්ලය
දවල් පෙරහැර අවසන්වී හත්වන දින පැවැත්වේ.

වැඩිදුර කියවීම්

ආශ්‍රිත ලිපි
 සෙංකඩගල පෙරහැර මංගල්‍යය
ඇසල මංල්‍යය

ඇසල මංගල්‍යය, දළදා මාළිගාව


Ataxigamia tatei es una especie de insecto blatodeo de la familia Blaberidae, subfamilia Epilamprinae.

Distribución geográfica
Se pueden encontrar en Australia.

Referencias

Blaberidae
Insectos descritos en 1893

Ataxigamia tatei


Parkdiplom er en uddannelsen hvis  fulde navn er Teknologisk diplomuddannelse i parkvirksomhed, og den foregår på Skovskolen, Københavns Universitet.

Uddannelsen har fokus på parkteknisk styring og samarbejde ved anlæg og drift af parker, idrætsanlæg, kirkegårde, trafikanlæg, naturområder osv. Anlæg dækker især etablering ved nyanlæg, og større tiltag ved forandring eller renovering. Drift omfatter de efterfølgende opgaver for at opretholde og videreudvikle standard ved nyanlæg.

Parkdiplom er en fleksibel efteruddannelse, som kan kombineres med et fuldtidsjob.

Skovskolen er en del af Institut for Geovidenskab og Naturforvaltning på Københavns Universitet.

Eksterne kilder/henvisninger
 Hjemmeside for uddannelsen til parkdiplom
 Skovskolens hjemmeside
 Hjemmeside for Institut for Geovidenskab og Naturforvaltning
Erhvervsuddannelser i Danmark

Parkdiplom


IRAS Minor Planet Survey (kratica: IMPS) je astronomski katalog malih planeta koje je prikupio satelit IRAS. Urednik baze podataka je E. F. Tedesco (1992.).

Objavljen je 1992. i dodatak je pregledu asteroida i kometa  IRAS Asteroid and Comet Survey. Ne sadrži komete. Pokriveni su asteroidi dobro poznatih orbita prosinca 1990. godine. Ažurirani su podatci o asteroidima od broja 1 do 3318 te nastavlja tu obradu do asteroida broja 4679. Sadrži još 2632 asteroida s preliminarnim orbitama (dvije ili više opozicija). IMPS je obradio samo preglede IRAS-om, spektrometrija niske razlučivosti, nasumično sretno pronađeni objekti i podatci dodatnih promatranja nisu uključeni. Ukupno katalog sadrži 7311 objekata.

Izvor

Astronomski pregledi
Mali planeti

IRAS Minor Planet Survey


Business Channel Türk, Business Channel Radyo Televizyon Yayıncılık A.Ş'ye ait televizyon kanalı.  (Okunuşu Biznıs Çenıl şeklindedir.) İstanbul'dan yayın yapan bir internet televizyonudur.

2006'da Business Channel adıyla kurulan kanal 2008 yılında kapatlmıştır.

Kapatılmasının ardından 2012 yılında Sertan Kırço tarafından Business Channel Türk olarak kurulan internet televizyonu yayın yapmaya başlamıştır.

Geçmişte Ümit Zileli, Gülgün Feyman ve İdil Çeliker gibi birçok ünlü ve tecrübeli sunucuyu bünyesinde barındıran medya organı, günümüzde Sema Baysal, Sertan Kırço ve Savaş Kalafat gibi ekran yüzleri ile yayın hayatına devam etmektedir.

Genel Müdürlüğü Sertan KIRÇO tarafından yürütülmekte olan kanal yeni yayın formatı ve geniş sosyal medya ağı ile yayın hayatına devam etmektedir.

Genel Yayın Yönetmenliği Savaş Kalafat tarafından yürütülmektedir.

Kanal ayrıca bünyesinde Fuar TV, Sektörel Haber Merkezi, Bugun Gazetesi, Fox Turk, Business Channel Dergi, Magazincell gibi portallarıda bulundurmaktadır.

Kanalın aylık 2 sayı olarak çıkardığı Business Channel isimli bir dergiside bulunmaktadır.

Kanalın uydu yayın lisansı Ekim 2015 tarihinde iptal edilmiş Uydu yayınından çıkarılmıştır. Yeniden sadece internetten yayın yapabilmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkçe televizyon kanalları
Türkiye'deki ekonomi kanalları
2006'da kurulan televizyon kanalları ve istasyonları

Business Channel Türk


Der Club Plantation war ein Detroiter Musikveranstaltungsort, der 1933 eröffnet wurde und unter verschiedenen Bezeichnungen bis Ende der 1940er Jahre bestand. Als einer der populären Nachtclubs des Paradise Valley war er durch sein Programm landesweit bekannt.

Geschichte des Clubs

The Plantation, bald als Club Plantation bezeichnet, befand sich in 550 East Adams Street im Detroiter Vergnügungsviertel Paradise Valley, im Wohngebiet der afroamerikanischen Bevölkerung der East Side zwischen St. Antoine und Adams Street. Er lag im Basement des Norwood Hotels, wo ab 1933 Tanz- und Musikveranstaltungen stattfanden. Der Name Plantation sollte – ähnlich wie dies der New Yorker Cotton Club tat – Assoziationen an die alten Südstaaten wecken. Für einen Zeitraum von acht Jahren war der Club Plantation neben der 606 Horseshoe Lounge und dem  B&C Club einer der populärsten Veranstaltungsorte der Stadt, bekannt für seine Tänzer, Sänger, Komiker und EmCees. Jean Goldkette trat hier mit seinem Orchester auf; die Detroiter Bandleader Earl Walton und Cecil Lee (mit Todd Rhodes) konzertierten dort regelmäßig. Es gab auch Gastspiele landesweit bekannter Künstler wie von Don Albert, Fats Waller, Duke Ellington, Cab Calloway oder Bessie Smith.

Der Club Plantation wurde in den 1930er Jahren von Andrew "Jap" Sneed gemanagt; musikalischer Leiter war sein Geschäftspartner Stutz Anderson. Rechtsstreitigkeiten führten dazu, dass der Club ab 1941 mit neuem Management als Club Congo weitergeführt wurde; in den folgenden Jahren traten hier Detroiter Jazzmusiker wie Wardell Gray, Teddy Edwards, Howard McGhee und Johnny Allen auf; Billie Holiday hatte hier 1942 ein einwöchiges Engagement, im selben Jahr, als der Club schloss. Als Club Sudan wurde er 1946 wiedereröffnet; der Pianist Willie Anderson spielte bei nächtlichen Jamsessions. Ferner konzertierten hier The Ink Spots, Kenny Burrell und Barry Harris, bis Ende der 1940er Jahre das Hotel geschlossen wurde.

Einzelnachweise

Musik (Detroit)
Veranstaltungsort (Jazz)
Veranstaltungsstätte in Michigan
Spielstätte für Musik (Vereinigte Staaten)

Club Plantation (Detroit)


Maria Elisabeth Riva je njemačka glumica, spisateljica i aktivistica. Radila je na televiziji 1950 -ih. Kći je glumice Marlene Dietrich, o kojoj je 1992. objavila memoare.

Izvori

Njemački filmski glumci

Maria Riva


Brenda Vaccaro (født 18. november 1939) er en amerikansk teater-, tv- og filmskuespiller.

Hun voksede op i Texas, hvor hendes forældre grundlagde Marios Restaurant. Hun vendte tilbage til New York for at studere på Neighborhood Playhouse.

Vaccaro Broadway-debuterede i komedien Everybody Loves Opal, og blev tildelt Teater World Award. Hun blev nomineret til en Golden Globe for sin præstation i rollen som Shirley i filmen Midnight Cowboy. Hun blev nomineret til en Oscar for bedste kvindelige birolle i filmiseringen af Jacqueline Susanns Én gang er ingen gang (1975). Derefter har hun medvirket i film som Airport 77, Mission Capricorn 1, The First Deadly Sin og Supergirl. Hun har også spillet mange gæstroller i episoder af tv-shows som Hun så et mord, The Golden Girls, Ally McBeal, Columbo, Venner og Nip/Tuck.

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Personer fra New York City
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet
Emmy-vindere

Brenda Vaccaro


An Dactylorhiza gustavssonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Helmut Baumann. An Dactylorhiza gustavssonii in nahilalakip ha genus nga Dactylorhiza, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dactylorhiza

Dactylorhiza gustavssonii


Ice blocking is a recreational activity in which individuals race to the bottom of a hill sitting on large blocks of ice. In the United States ice blocking is thought to be regional, occurring in the West.  The only equipment needed is some large blocks of thick ice and clothing, preferably padded. Hessian sacks or old towels have been recommended to sit on. Enthusiasts have been known to make "customized" ice blocks by freezing ropes into them to act as handles, and mixing colouring agents into the water prior to freezing.

Successful ice blocking requires the outdoor temperature to be above freezing, as the ice block needs to melt in order to be slippery.  Short grass is reported to give the best experience, due to lower drag and hence higher speed.  If the hill is not sufficiently steep or the grass too long, or the outdoor temperatures too cold, ice blocking will not work.  If the grass is wet or becomes wet from continued ice blocking, speeds will increase significantly.  Hazards include falls, bruises, bug bites and getting wet and covered in mud. The bottom of the slope being used should be a wide area free from obstructions.

In Fresno, California the sport has been embraced by high school students, who frequent parks during late night hours in an effort to evade law enforcement officers. Ice blocking was once a very popular night time activity at Hillcrest Park in Fullerton, California, but has subsided since its heyday in the 1960s and 1970s. The sport has a long-standing tradition at Southern Nazarene University (Bethany, Oklahoma), where the Student Government Association holds the event annually.   In 2011, TLC's series Sister Wives highlighted ice blocking in the first episode of their second season. This episode showed the polygamist family spending an afternoon picnic ice blocking at a park.

Excessive pressure on the grass from ice blocking can damage the grass and has resulted in the activity often being banned or restricted by park authorities and groundskeepers.  There are commercially-available snow sleds that incorporate the concept of ice blocking for use during summer.  The lighter and thinner ice blocks used in these sleds (as well as a larger surface area than traditional ice blocks) may reduce damage to the grass.

References

Sledding

Ice blocking


The Women's Football Association was a women's American football league formed in 2002 and which folded in 2003. Many of the league's members had been part of the Women's American Football League.

Teams
Central Conference
Birmingham Steel Magnolias
Georgia Enforcers
Indianapolis Vipers
New Orleans Voodoo Dolls
Southern Conference
Carolina Crusaders
Jacksonville Dixie Blues
Orlando Fire
Tampa Bay Force

Championship game
2002–03 season — Jacksonville Dixie Blues won 68–20 over the Indianapolis Vipers.

See also
 List of leagues of American football
 Women's Football in the United States

References

External links
WFA Schedule

Defunct American football leagues in the United States
Sports leagues established in 2002
Sports leagues disestablished in 2003
2002 establishments in the United States

Women's Football Association (2002–03)


Annie Ernaux (fædd Duchesne; 1. september 1940) er franskur rithöfundur og prófessor í bókmenntafræði. Verk hennar eru flest með sjálfsævisögulegu ívafi og áhrifum af félagsfræði. Ernaux hlaut bókmenntaverðlaun Nóbels árið 2022 fyrir "hugrekki og skarpskyggni í skrifum sínum," sem "afhjúpa rætur, fráhvörf og fjötra persónulegra minninga."

Æviágrip

Æska, menntun og fjölskyldulíf
Annie Duchesne fæddist þann 1. september 1940 í Lillebonne í Seine-Maritime. Hún varði æskuárum sínum í Yvetot og Normandí. Foreldrar hennar höfðu verið verkafólk og síðar kaffihúsarekendur. Annie Ernaux nam við Háskólann í Rúðuborg og síðan Háskólann í Bordeaux. Hún varð fyrst löggiltur kennari og útskrifaðist síðan úr nútímabókmenntum árið 1971. Hún vann í nokkurn tíma að lokaritgerð sem hún lauk ekki við en fjallaði um franska leikskáldið Marivaux.

Í byrjun áttunda áratugarins kenndi hún við gagnfræðaskóla í Bonneville, við Évire-skólann í Annecy-le-Vieux og loks í Pontoise en hóf síðan störf fyrir fjarkennslumiðstöð Frakklands (CNED).

Annie Ernaux var gift Philippe Ernaux og á með honum tvo syni, Éric og David. Þau skildu í byrjun níunda áratugarins eftir sautján ára sambúð.

Ritferill
Frumraun Annie Ernaux í bókmenntum var bókin Les Armoires vides árið 1974, sem var sjálfsævisöguleg skáldsaga. Árið 1984 hlaut hún Renaudot-verðlaunin fyrir annað verk með sjálfsævisögulegu ívafi, La Place.

Árið 2008 gaf Ernaux út bókina Les Années, þar sem hún skrifaði um tímabilið frá eftirstríðsárunum fram til samtímans. Hún hlaut fjölda verðlauna fyrir bókina og næsta ár hlaut hún Verðlaun franskrar tungu fyrir ævistörf sín.

Árið 2011 birti Annie Ernaux bókina L'Autre Fille, sem var bréf sem stílað var á systur hennar sem hafði látist áður en Annie fæddist, og L'Atelier noir, þar sem hún safnaði saman fjölda textabúta og hugleiðinga sem tengdust útgáfu á verkum hennar. Sama ár birtist safnverkið Écrire la vie í safnritinu Quarto. Ernaux safnaði þar saman flestum sjálfsævisögulegum skrifum sínum og birti minnisbók með ljósmyndum og óritskoðuðum færslum úr dagbók sinni.

Árið 2016 birti hún annað sjálfsævisögulegt verk, Mémoire de fille, þar sem hún hugsaði aftur til sumarsins 1958, þegar hún var átján ára gömul. Hún fjallaði þar um fyrstu reynslur sínar af kynlífi meðan hún var í fríi í Orne. Í bókinni kallaði hún minninguna "helstu minninguna af skömm, nákvæmari og óviðráðanlegri en allar aðrar. Í stuttu máli sagt er þessi minning hin sérstaka gjöf skammarinnar."

Árið 2017 hlaut Ernaux Marguerite-Yourcenar-verðlaunin fyrir ævistörf sín frá sambandi franskra margmiðlunarhöfunda.

Verk Ernaux hafa verið þýdd á ensku í æ meiri mæli, þar á meðal verkin Les Années og L'événement L'événement var gerð að kvikmynd í leikstjórn Audrey Diwan árið 2021.

Skoðanir og þátttaka í stjórnmálum

Í forsetakosningum Frakklands árið 2012 studdi Ernaux frambjóðanda Vinstrifylkingarinnar, Jean-Luc Mélenchon, vegna þess að hann hafði "tekið upp orðræðu, kommúníska en þó ekki eingöngu, sem maður heyrir ekki lengur."

Þann 30. nóvember 2015 var Ernaux meðal 58 Frakka sem skrifuðu undir áskorun til ríkisstjórnarinnar um að takmarka ekki rétt til mótmæla eftir að ríkisstjórnin lýsti yfir neyðarástandi vegna hryðjuverkaárása í París.

Þann 26. maí 2016 skrifaði Ernaux undir sameiginlega fordæmingu á tilraunum stjórnarinnar til að gera lítið úr mótmælahreyfingu gegn óvinsælum breytingum á franskri vinnulöggjöf.

Ernaux var meðal undirritaðra á sameiginlegri stuðningsyfirlýsingu við Houriu Bouteldja, talskonu stjórnmálahreyfingarinnar Frumbyggja lýðveldisins, sem birt var í Le Monde þann 19. júní 2017. Yfirlýsingin var andsvar við gagnrýnni grein sem Jean Birnbaum hafði ritað um Bouteldja og í henni sögðu höfundarnir að ásakanir á hendur Bouteldja um kynþáttahyggju, Gyðingahatur og hommafælni ættu ekki við rök að styðjast. Yfirlýsingin vakti hörð viðbrögð úr tilteknum áttum Jack Dion hjá tímaritinu Marianne kallaði greinina "stuðningsyfirlýsingu við konu sem hefur opinberað kynþáttahyggju sína fyrir augsýn allra."

Ernaux undirritaði í maí 2018 ákall um sniðgöngu á menningarhátíð vináttusamtaka Frakklands og Ísraels, sem gagnrýnendur hennar töldu vera "á kostnað palestínsku þjóðarinnar."

Í desember 2018 undirritaði Ernaux stuðningsyfirlýsingu í dagblaðinu Libération við mótmælahreyfingu gulvestunga. Hún var jafnframt meðal 1.400 undirritaðra í annarri yfirlýsingu með yfirskriftinni "Við erum ekki bjánar!" í sama blaði þann 19. maí 2019 þar sem samstaða með gulvestungum var ítrekaður.

Árið 2019 skrifaði Ernaux undir bréf í Mediapart þar sem hvatt var til sniðgöngu á Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva 2019 sem haldin var í Tel Avív í Ísrael.

Þann 30. mars 2020 skrifaði Ernaux opið bréf til Emmanuels Macron Frakklandsforseta þar sem stjórnmálastefna hans var fordæmd. Bréfið var lesið af Augustin Trapenard í sjónvarpsþættinum Boomerang á France Inter: "Frá því að þér tókuð við stjórn Frakklands hafið þér skellt skollaeyrum við hjálparköllum úr heilbrigðisþjónustunni og slagorðin sem við gátum lesið á mótmælaborðum síðasta nóvember – "Ríkið telur peningana sína, við teljum dauðsföll" eru sorglega viðeigandi í dag."

Evraux studdi Jean-Luc Mélenchon aftur í forsetaframboði hans árið 2022.

Tilvísanir

Franskir rithöfundar
Handhafar bókmenntaverðlauna Nóbels

Annie Ernaux


بلدية سانت بيري دي بيلاماجور (بالكاتالانية: Sant Pere de Vilamajor) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 3.728 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في فالس أورينتال
بلديات في مقاطعة برشلونة

سان بيدرو دي فيلاماخور


Temptation is a tribute album to Tom Waits, by Holly Cole. Originally released in Canada in 1995 on Alert Records, it was also released internationally in 1995 on the Metro Blue imprint of Capitol Records.

Track listing
All songs written by Tom Waits.

 "Take Me Home" – 2:27
 "Train Song" – 3:26
 "Jersey Girl" – 3:45
 "Temptation" – 3:05
 "Falling Down" – 5:18
 "Invitation to the Blues" – 4:23
 "Cinny's Waltz" – 2:34
 "Frank's Theme" – 3:10
 "Little Boy Blue" – 2:58
 "I Don't Wanna Grow Up" – 4:30
 "Tango Til They're Sore" – 4:28
 "(Looking For) The Heart of Saturday Night" – 3:37
 "Soldiers Things" – 3:23
 "I Want You" – 2:56
 "Good Old World" – 1:35
 "The Briar and the Rose" – 5:28
 "Shiver Me Timbers" – 4:32

Personnel
Musicians
 Cyro Baptista – percussion
 Anne Bourne – cello
 Dougie Bowne – drums
 Kevin Breit – guitar, national steel guitar, slide guitar
 Holly Cole – vocals
 The Colettes – background vocals
 Charles Daellenbach – tuba
 Aaron Davis – arranger, brass arrangement, piano, string arrangements
 Rhoda Dog – vocals
 Phil Dwyer – horn arrangements, alto sax, baritone sax
 Anne Lederman – violin
 Howard Levy – harmonica
 Fred Mills – trumpet
 David Ohanian – french horn
 Douglas Perry – viola
 David Piltch – arranger, bass, acoustic bass, percussion
 Ronald Romm – trumpet
 Earl Seymour – horn arrangements, baritone sax
 Eugene Watts – trombone
 Perry White – horn arrangements, tenor sax

Production
 Robin Aubé – assistant engineer
 Julian Baglioni – assistant engineer
 W. Tom Berry – executive producer
 Sandeep Bhandari – assistant engineer
 Rodney Bowes – design
 Bill Emmons – assistant engineer
 Victor Florencia – assistant engineer
 Scott James – assistant engineer
 Fred Kervorkian – assistant engineer
 Danny Kopelson – engineer
 Andrew MacNaughtan – photography
 Jo Rossi – assistant engineer
 Doug Sax – mastering
 Craig Street – producer

References

Holly Cole albums
1995 albums
Albums produced by Craig Street
Capitol Records albums
Tom Waits tribute albums

Temptation (Holly Cole album)


An Saccolabiopsis pusilla in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gunnar Seidenfaden och Leslie Andrew Garay. An Saccolabiopsis pusilla in nahilalakip ha genus nga Saccolabiopsis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Saccolabiopsis

Saccolabiopsis pusilla


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

 Napravljen prvi uporabljivi adicijski polimer – polietilen.

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za kemiju:

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Kemija u 1933.


Sorina Maria Grozav (născută Tîrcă, n. 27 mai 1999, în Râmnicu Vâlcea) este o handbalistă română ce joacă pentru clubul CS Rapid București pe postul de intermediar stânga. Tîrcă a fost componentă a echipei naționale U19 a României, alături de care a luat parte la Campionatul European din 2017, desfășurat în Slovenia. În anul 2015, ea s-a clasat pe locul IV cu echipa U17 a României la Campionatul European din Macedonia. A fost prima dată convocată la lotul național de senioare a României în 2016 odată cu organizarea ediției a 48-a a Trofeul Carpați de la Cluj-Napoca. După ce în sezonul 2021-2021, a fost împrumutată de Rapid București de la Corona Brașov, în vara lui 2022, ea a fost transferată definitiv la clubul bucureștean în schimbul sumei de 20.000 de euro și 25 % din valoarea unui eventual transfer ulterior.

Sorina Tîrcă este fata fostei mari handbaliste Mariana Tîrcă. În 2022, Sorina Tîrcă s-a căsătorit cu fotbalistul Gheorghe Grozav.

Palmares
Liga Națională:
 Câștigătoare: 2022
 Medalie de bronz: 2016

Cupa EHF:
 Semifinalistă: 2016
Turul 3: 2020
Turul 2: 2017

Performanțe individuale
Cea mai bună marcatoare la Campionatul European U17: 2015 (55 de goluri în 7 meciuri);
Cea mai bună marcatoare la Campionatul European U19: 2017 (56 de goluri în 7 meciuri);
Inclusă de EHF în lista celor mai promițătoare 20 de tinere handbaliste din Europa: septembrie 2018;

Note

Legături externe
  Federația Europeană de Handbal: Profil Sorina Grozav

Jucătoare de handbal din România
Handbaliste ale Corona Brașov
Nașteri în 1999
Sportivi români în viață
Oameni din Râmnicu Vâlcea

Sorina Grozav


Un abces reprezintă o pungă de puroi care s-a acumulat în interiorul țesutului corpului. Semnele și simptomele abceselor includ: roșeață, durere, senzație de căldură și umflare în așa fel încât, în momentul apăsării, zona se va simți ca și cum ar fi plină de lichid. Zona de roșeață se ocupă, de obicei, o arie mai mare decât umflătura în sine. Carbuncul și furuncul sunt tipuri de abcese ce au legătură, de regulă, cu foliculii de păr, carbuncul fiind cel mai mare dintre cele două.

Clasificare
După localizare, abcesele se clasifică în:
 abcese superficiale: accesibile palpării și vederii, se prezintă că o denivelare roșie, dureroasă, caldă (poate apărea febra) amplasate la degete, marginea anusului, gât, șezut, zonă axilară sau pe partea ventrală;
 abcese profunde: mai greu accesibile, diagnosticul este mai dificil și complicațiile sunt mai grave, pot fi localizate la nivelul ficatului, rinichiului, creierului, plămânului.
După modul lor de constituire și după viteză de evoluție, se pot distinge:
 abcesul cald apare ca o reacție inflamatorie a organismului la dezvoltarea unor bacterii (stafilococi, streptococi) sau a unei amibe (Entamoeba histolytica), care poate provocă formarea unui abces în ficat. Bacteria sau microorganismul sunt vehiculați de circulația sanguină sau limfatică și ajung astfel într-un țesut unde provoacă infecția. Un alt mod de pătrundere este prin piele, în caz de înțepare sau rănire. Abcesul cald se formează rapid și se înconjoară frecvent de o membrană, care-l delimitează; el prezintă toate semnele locale ale unei inflamații (roșeață, căldură, umflare, durere), cărora li se adaugă semnele generale (febră, frisoane, insomnie) și adesea adenopatie. Supurarea antrenează o creștere în volum a țesuturilor, o durere intermitentă, și dacă abcesul este superficial, o fluctuență (deplasarea puroiului la palpare). Abcesul cald se poate resorbi spontan, se poate închista sau se poate sparge în țesuturile învecinate (fistulizare).
 abcesul rece este cauzat de bacilul Koch (agentul tuberculozei) sau de ciuperci microscopice, are constituire lentă și nu antrenează reacție inflamatorie, evoluează spre fistulizare. Când este superficial, el lasă să iasă în afară puroi. Când este profund, se propagă spre os și mușchi, manifestându-se printr-o febră prelungită și neregulată, alterarea stării generale, pierdere în greutate.

Cauze
Acestea sunt cauzate, de obicei, de o infecție bacteriană. Adesea, mai multe tipuri de bacterii sunt cauza unei singure infecții. In Statele Unite ale Americii și în multe alte zone ale lumii, cea mai comună bacterie prezentă este Stafilococul auriu meticilino-rezistent. Rareori paraziții pot cauza abcese, iar aceștia sunt mai comuni în țările în curs de dezvoltare. Diagnosticarea unui abces de piele se face, de obicei, pe baza modului în care arată și este confirmat prin incizia acestuia. Imagistica cu ultrasunete poate fi utilă, în cazul în care diagnosticul nu este clar. La abcesele din jurul anusului, tomografia computerizată (CT-ul) poate fi importantă pentru a anticipa o infecție mai adâncă.

Administrarea
Tratamentul standard pentru abcesele pielii sau a țesutului moale este reprezentat de incizie și drenaj. La oamenii care au stare de sănătate generală bună nu există beneficii în folosirea antibioticelor pentru acest tip de abces. Un număr mic de dovezi susține neacoperirea cu pansament a cavității ce rămâne descoperită după drenaj. Închiderea acestei cavități după drenaj, față de lăsarea neacoperită a acesteia, ar putea crește viteza de vindecare, fără a fi prezent riscul de reapariție a abcesului. De multe ori, drenajul prin folosirea un ac nu este suficient.

Epidemiologie
Abcesele de piele sunt comune și au devenit din ce în ce mai normale în ultimii ani. Factorii de risc includ consumul de droguri intravenoase, cu rate raportate de până la 65% la populația consumatoare. În 2005, în Statele Unite ale Americii, 3,2 milioane de oameni au mers la departamentul de urgențe pentru un abces. În Australia, circa 13,000 de oameni au fost spitalizați în 2008 din cauza acestei boli..

Referințe

Legături externe

Chirurgie generală
Boli bacteriene

Abces