{{Infobox Mets
 | nom                  =
 | image                = Berza-con-pringa-restaurante-venta-aurelio-chipiona.JPG
 | légende              = .
 | autre nom            =
 | lieu origine         =
 | créateur             =
 | date                 =
 | place service        =
 | température          =
 | ingrédients          =
 | variations           = , , , , , , cocido de Lalín, 'cocido lebaniego,  | accompagnement       =
 | classification       =
 | classement_tricolore =
}}

Dans la province de Cadix,  (chou) est le nom donné à un ragoût ou pot-au-feu typique de la région, avec de nombreuses variantes dans chaque région de la province elle-même. Populairement, il est connu sous le nom de  également appelé « chou gitan » en raison de son lien traditionnel avec la cuisine gitane.

 Origines
Il s'agit d'un plat d'origine paysanne, dont les principales racines se trouvent dans la campagne de Jerez, traditionnellement liée à la cuisine gitane.

 Ingrédients
Le  contient des légumineuses comme les pois chiches, les haricots blancs, les fèves ou les petits pois, et tous les accompagnements, le porc et ses dérivés (boudin noir, chorizo, jambon ou jowl) qui lui donnent une partie de sa saveur et de sa consistance particulières. Il contient également des légumes, tels que le chou, le cardon, le tagarnin et les blettes.

Il existe trois principaux types de choux dans la région : le céleri, les cardons et les blettes.

 Consommation
Il peut être mangé ensemble ou en deux plats. Dans ce cas, on mange d'abord les légumes secs et les légumes, qui varient selon la saison, et les produits à base de viande, appelés '', sont consommés en second plat. Ce plat est traditionnellement consommé avec du pain et peut également être utilisé pour des sandwichs.

Le chou est principalement préparé pendant les mois les plus froids de l'année, en automne, en hiver et au printemps, car c'est un plat chaud et en raison de la valeur calorique de son apport.

Notes et références

Cuisine de la province de Cadix

Berza gaditana


Antonio Benedetto Antonucci (Subiaco, 17 de setembro de 1798 - Ancona, 28 de janeiro de 1879) foi um cardeal e arcebispo católico italiano.

Biografia
Ele nasceu em uma família originalmente de Gubbio, filho de Gregorio e Maria Scolastica Ciaffi. Alguns de seus ancestrais ocupavam a posição de gonfaloniere. Estudou humanidades e filosofia em Subiaco. No Colégio Romano obteve o doutorado em teologia em 7 de setembro de 1823, ao qual acrescentou o grau in utroque iure obtido na Universidade de Sapienza em 22 de julho de 1826.

Em 22 de setembro de 1821 foi ordenado sacerdote. A partir de 1824 foi professor de direito civil e penal. A partir de 1829 ocupou cargos diplomáticos na Holanda, onde permaneceu até 1840.

Em 17 de dezembro de 1840 foi nomeado bispo de Montefeltro e em 18 de julho de 1841 foi consagrado bispo em Roma pelo cardeal Luigi Emmanuele Nicolo Lambruschini.

Em 22 de julho de 1842 foi transferido para a diocese de Ferentino, de onde em 25 de julho de 1844 foi promovido a arcebispo titular de Tarso, com o cargo de núncio apostólico junto ao rei da Sardenha.

Em 5 de setembro de 1851 foi transferido para a diocese de Ancona e Umana.

O Papa Pio IX elevou-o ao posto de cardeal no consistório de 15 de março de 1858 e em 18 de março do mesmo ano recebeu o título de Santos Silvestro e Martino ai Monti.

Participou do Concílio Vaticano I e do conclave de 1878, que elegeu o Papa Leão XIII.

Ele morreu em Ancona e foi enterrado no cemitério da cidade.

Link externo
Antonio Benedetto Antonucci
Antonio Benedetto Antonucci

Cardeais nomeados pelo papa Pio IX
Cardeais da Itália

Antonio Benedetto Antonucci


Le menhir de Kergleuhant, appelé aussi menhir de Kerangallou est ou menhir de Kerdunus est un menhir situé sur la commune de Trégunc, dans le département du Finistère en France.

Historique
Il est classé au titre des monuments historiques par arrêté du 29 juin 1965.

Description
Le menhir est un bloc de granite de  de hauteur.
Il est situé à environ  au sud-est du menhir de Kérangallou.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Article connexe
 Sites mégalithiques du Finistère
 Liste des monuments historiques du Finistère

Kergleuhant
Kergleuhant
Monument historique dans le Finistère
Monument historique classé en 1965

Menhir de Kergleuhant


Olaylar

Doğumlar
 8 Nisan - İmparator Gaozu, Çin'in Tang Hanedanı'nın kurucusu ve ilk imparatoru (ö. 626)
 tarihi bilinmeyen
 Abbas bin Abdülmuttalib, sahabe (ö. 652)

Ölümler
 Justinus, Bizanslı general ve aristokrat (d. 525)

566


Un zbor transatlantic este un zbor al unei aeronave peste Oceanul Atlantic, din Europa, Africa sau Orientul Mijlociu către America de Nord, America Centrală, America de Sud, sau invers. Astfel de zboruri au fost efectuate cu aeronave cu aripi fixe, dirijabile, baloane și alte aeronave.

Istoric

Primele zboruri transatlantice

Posibilitatea zborului transatlantic cu aeronave a apărut după Primul Război Mondial, când au fost realizate progrese enorme în ceea ce privește capacitățile aeriene. În aprilie 1913 ziarul londonez Daily Mail a oferit un premiu de 10.000 de lire sterline|quote="aviatorul care va traversa Atlanticul cu un aeroplan într-un zbor din orice punct al Statelor Unite ale Americii, Canada sau Newfoundland și orice punct din Marea Britanie sau Irlanda în 72 de ore fără oprire".}}Întrecerea a fost suspendată odată cu izbucnirea războiului în 1914, dar s-a reluat după ce Armistițiul a fost declarat în 1918.

Primul zbor transatlantic cu un dirijabil rigid și primul zbor transatlantic de întoarcere au fost efectuate la doar câteva săptămâni după zborul transatlantic al lui Alcock și Brown, la 2 iulie 1919. Maiorul George Herbert Scott din cadrul Royal Air Force a zburat cu aeronava R34 alături de echipajul și pasagerii din RAF East Fortune, Scoția către Mineola, New York (din Long Island), acoperind o distanță de aproximativ 3.000 de mile (4.800 km), în aproximativ patru zile și jumătate.

În dimineața zilei de vineri, 20 mai 1927, Charles Lindbergh a decolat de pe aerodromul Roosevelt din Mineola, New York, într-o încercare reușită de a zbura fără escală de la New York pe continentul european. În următoarele 33,5 ore, Lindbergh și aeronava Spirit of St. Louis au întâmpinat multe provocări înainte de aterizarea pe aeroportul Le Bourget de lângă Paris, Franța, la ora 10:22 p.m. sâmbăta, 21 mai 1927, completând prima traversare singură a Atlanticului.

Note

Note

Bibliografie

 Davies, R.E.G. Pan Am: An Airline and its Aircraft.  New York: Orion Books, 1987. ISBN 0-517-56639-7.
 Yenne, Bill. Seaplanes & Flying Boats: A Timeless Collection from Aviation's Golden Age. New York: BCL Press, 2003. ISBN 1-932302-03-4.

Legături externe
 Current North Atlantic Weather and Tracks
 How The Vampires Crossed - a 1948 Flight article on the first jet crossing of the Atlantic
 "North Atlantic Retrospect and Prospect" a 1969 Flight article
 "First Double Atlantic Crossing" a 1961 Flight article on the 1919 flights of R 34

Istoria aviației
Istoria Oceanului Atlantic

Zbor transatlantic


Bayırköy, Trabzon ilinin Beşikdüzü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Trabzon iline 50 km, Beşikdüzü ilçesine 3 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Beşikdüzü'nün mahalleleri

Bayırköy, Beşikdüzü


Özel Harp Dairesi, Soğuk Savaş dönemi Türkiyesi'nde, Genelkurmay Başkanlığı bünyesinde ABD'nin gizli servisi CIA ve NATO iş birliği ile kurulduğu ileri sürülen gizli örgüt.

Tarihi
1952 yılındaki ABD belgelerine göre Kurmay Albay Emin Çobanoğlu'nun talebi üzerine psikolojik savaş departmanı için ABD tarafından örgütlenme şeması gönderildi. İlk olarak 1952 yılında "Hususi ve Yardımcı Muharip Birlikleri" adıyla kurulmuş,1953 yılında Seferberlik Tetkik Kurulu adını almıştır. 1970 yılında ise Özel Harp Dairesi adını almıştır. Körfez Savaşı'ndan sonra dış tehlikelerin belirmesi ve Irak'ın kuzeyinden tehditler gelmesi nedeniyle 1992 yılında yerleşkesi ve yapısı değiştirilerek yerine Özel Kuvvetler Komutanlığı kurulmuştur.

Görevi
İşgal durumlarında direniş faaliyetlerini başlatarak düşmanı yıpratma ve engellemekle görevlidir. Bunun için daha önceden askerliğini yapmış kişiler seçilirdi. Sefer görev emri verilebilecek yedek personellerden arazide görev yapacak olanlar siyah kuvvet, meskun mahallerde görev yapacak olanlar ise beyaz kuvvet olarak adlandırılır, görev yeteneğini kaybeden personel ise turuncu olarak adlandırılırdı. Direnişte kullanılmak üzeri belirli bölgelerde toprak altına gömülü silah ve mühimmat bulunduruldu.

Kontrgerilla

Avrupa'da II. Dünya Savaşı'ndan sonra muhaliflerin (o dönem komünistlerin) iktidara gelmesini önlemek için kurulan "Gladio" adlı kontrgerilla örgütünün Türkiye'deki uzantısına siyasi literatürde Özel Harp Dairesi, eylemleri gerçekleştirenlere ise Kontrgerilla denmiştir. NATO'nun Özel Harp talimnamelerine göre, üye ülkelerde kurulan NATO birimleri, Türkiye'de önce Seferberlik Tetkik Kurulu adıyla örgütlenmiş sonra doğrudan Genelkurmay Başkanlığı'na bağlı Özel Harp Dairesi çatısı altında ve bunun sivil uzantısı Kontrgerilla olarak faaliyet yürütmüştür.

Seferberlik Tetkik Kurulu
Seferberlik Tetkik Kurulu, 1952 yılında ABD'lilerin teklifiyle Genelkurmay Başkanlığı bünyesinde gizlice kurulmuş bir teşkilattır. STK'nin amacı, Sovyetler Birliği'nin Türkiye'yi işgal etmesi halinde milisleri silahlandırarak gerilla direnişini örgütlemekti. Üyelik yapısı gizli tutulan bu kurulun mali kaynağı, Milli Savunma Bakanlığı tarafından Ankara'da tahsis edilen arazide kurulan Amerikan Yardım Heyeti (JUSMAT) tarafından sağlanıyordu. SSCB'ye karşı kurulmuş olmasına rağmen ilk olarak Kıbrıs'taki Türk direnişini örgütlemekte ve Türk Mukavemet Teşkilatı (TMT) kurulmasında kullanıldı, daha sonra 1960'lı yıllarda başlayan öğrenci ve işçi hareketlerini bastırmak için kullanıldı.

STK, 1967'de Tuğgeneral Cihat Akyol tarafından Özel Harp Dairesi'ne dönüştürüldü.

Özel Harp Dairesi
1967'de Özel Harp Dairesi adını alan oluşum, Kıbrıs Harekatı'ndan sonra 5 Şubat 1975 tarihinde başlayan ABD ambargosu nedeniyle maddi zorluklar yaşadı. Dönemin Genelkurmay Başkanı Orgeneral Semih Sancar, ödeneği kesilen ÖHD için dönemin Başbakanı Bülent Ecevit'ten örtülü ödenek desteği talep edince ÖHD'nin varlığı ortaya çıktı.

1970'li yılların başında ÖHD'nin başında bulunmuş olan Orgeneral Kemal Yamak, sonradan yaptığı açıklamada, Amerikalıların her yıl düzenli olarak ÖHD'ye 1 milyon ABD Doları hibe ettiğini itiraf etti.

Ayrıca bakınız
 Kemal Yamak
 Sabri Yirmibeşoğlu

Kaynakça

Central Intelligence Agency
Derin devlet
Gizli örgütler
NATO
Gladio
Türkiye'nin özel kuvvetleri
Türkiye'de antikomünizm
Milliyetçi kuruluşlar
Antikomünist kuruluşlar

Özel Harp Dairesi


La batalla del Fuerte Lincoya sucedió el 16 de enero de 1563 en el valle de Lincoya, Chile, como parte de la Guerra de Arauco, que enfrentaba a españoles y mapuches.

Antecedentes
El 13 de diciembre de 1558, los mapuches, al mando del cacique Petegolen, levantaron un fuerte en las cercanías de Quiapo, muy próximo de donde los españoles tenían levantado un formidable recinto militar, haciendo incursiones hacia el territorio español. Sin embargo, en la batalla de Quiapo, los españoles, al mando de García Hurtado de Mendoza, derrotaron a los mapuches y destruyeron el fuerte.

A pesar de esto, Petegolen vio que esta táctica de construir fuertes era efectiva, y decidió construir otro, en la zona del valle de Lincoya.

Este fuerte fue construido con doble empalizada. La primera era muy resistente, pero baja, ya que un caballo la podía saltar con facilidad. La segunda, en cambio, era muy alta y bien estructurada, al estar unida por un corredor aéreo que permitía socorrer rápidamente cualquier lugar atacado. Entre ambas empalizadas se cavó un pozo que se llenó de afiladas picas apuntando al cielo, camufladas con ramas.

La batalla
El 16 de enero de 1563 se dio la siguiente fase del plan. Algunos mapuches provocaron a los españoles con gestos soeces, como Lautaro había hecho en Concepción. Al ver esta actitud, los españoles se enfurecieron y decidieron atacar el fuerte con una estrategia parecida a la que utilizaron en Quiapo.

Un grupo de reconocimiento investigó el fuerte y detectó que sería fácilmente atacado por la caballería y que sería igualmente posible incendiarlo con facilidad, ya que era de madera. Mientras tanto, los cañones dispararon contra el fuerte y causaron bajas e incendios en el mismo.

Tras este ablandamiento inicial, se produjo el asalto de la caballería, al mando de Pedro de Villagra "el mozo", con un total de 250 jinetes, que saltaron la primera empalizada, pero cayeron en el foso. Los mapuches les tiraron flechas y los alcanzaron con las lanzas, mientras los españoles no podían ser bien socorridos.

Ninguno de los que saltaron salvó la vida, incluyendo entre ellos al propio comandante Pedro de Villagra, el mozo. Después de esto, los españoles se retiraron.

Fuentes
 La guerra de Arauco - Batalla del Fuerte Lincoya
 Legión de los Andes - Batalla del Fuerte Lincoya
 Epopéyico - Batalla del Fuerte Lincoya

Fuerte Lincoya
Batallas de España en el reinado de Felipe II (1556-1598)
Conflictos en 1563
España en 1563

Batalla del Fuerte Lincoya


An Zeuxine oblonga in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Richard Sanders Rogers ngan Cyril Tenison White. An Zeuxine oblonga in nahilalakip ha genus nga Zeuxine, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zeuxine

Zeuxine oblonga


Into the White (conocida también como Comrade y titulada en España como Perdidos en la nieve) es una película sueco-noruega realizada en 2012, basada en hechos reales y que pertenece al género antibelicista ambientada en la Segunda Guerra Mundial, dirigida por Petter Næss, quien también escribió el guion con la ayuda de Ole Meldgaard y Dave Mango.

Sinopsis
Narra la forzada convivencia entre la tripulación de dos aviones enemigos abatidos en combate entre sí sobre territorio noruego- uno alemán y otro inglés -y que se encuentran en la soledad de un refugio del Invierno lapón y de cómo dejaron diferencias hasta hacerse amigos. Basado en una historia verídica y en el libro de uno de sus protagonistas, el teniente Horst Schopis.

Elenco
 Rupert Grint como el ametrallador Robert Smith.

 Florian Lukas como el teniente Horst Schopis.

 David Kross como el suboficial Josef  Schwartz

 Stig Henrik Hoff como el sargento Wolfgang Strunk.

 Lachlan Nieboer como el capitán Charles P. Davenport

 Kim Haugen como Bjorn Gustavsen.

 Knut Joner como Harald Gustavsen.

 Morten Faldaas como Terje.

 Sondre Krogtoft Larsen como Kjell.

Bibliografía
 Horst Schopis: Luftkampfgegner wurden Freunde. K.W. Schutz, 1981. ISBN 3877251005
 Richard Thomas Partridge: Operation Skua. Picton Pub., 1983. ISBN 0902633864

Referencias

Enlaces externos
 fichero en línea

Películas basadas en hechos reales
Películas sobre aviación
Películas de 2012
Películas de Suecia
Películas de Noruega
Películas sobre la Segunda Guerra Mundial
Películas ambientadas en Noruega
Películas rodadas en Noruega
Películas rodadas en Suecia

Into the White


Mahurea palustris est une espèce de plantes endémique du plateau des Guyanes, appartenant à la famille des Calophyllaceae (anciennement des Clusiaceae, des Bonnetiaceae, ou  des Theaceae), et qui est l'espèce type du genre Mahurea Aubl..

Il est connu en Guyane sous les noms de Bois de vin (Créole), Atit kamwi (Palikur).

Description

Mahurea palustris est un arbre ou un arbuste atteignant  de haut, à jeunes branches glabres. Sa sève a un goût brûlant.

Son bois est de couleur brun violacé foncé, mi-lourd (densité : 0,80), avec un grain fin. On compte de très nombreux vaisseaux ( environ), plutôt fins (), souvent accolés radialement par 2 à 4.

Les pétioles sont longs de .
On obesrve 2 petites stipules.
Les feuilles sont longues de  pour  de large, chartacées à subcoriacées, glabres, de forme largement lancéolée, obtuse ou ovale, arrondie et parfois brièvement apiculées, o base arrondie à obtuse.
Les nervures secondaires divergent presque à angle droit de la nervure médiane.

L'inflorescence est un épi terminal, long de , de couleur purpurine, presque glabres, comportant 8-30 fleurs (parfois groupées par 2-3).
Le pédoncule des fleurs porte 3 écailles pubérulentes, longues de  : une bractée à l'aisselle, et 2 bractéoles latérales opposées.

Le bouton floral est de forme ellipsoïde.
Les sépales sont densément pubescents, onguiculés, de forme aiguë, arrondie à obtuse, et inégaux : les 3 extérieurs sont longs de , et les 2 intérieurs de .
Les pétales sont de couleur rose, densément tomentellés à l'extérieur, de forme elliptique ou spatulée, atteignant jusqu'à  de long.
On compte (120-)150-180 étamines, avec les filets blancs, longs d'environ , les anthères jaunes, atteignant jusqu'à  de long, et une glande large d'environ .
L'ovaire est glabre, de forme ovoïde à oblongue, avec le style rose, et le stigmate creux.

Son fruit est une capsule à 3 valves et 3 loges, roussâtre, membraneuse, surmontée du style persistant, atteignant jusqu'à , et contenant de nombreuses graines noires.

Répartition
Mahurea palustris est endémique du plateau des Guyanes, présent au Suriname, en Guyane (zone côtière), et au Brésil (Amazonas, Roraima).

Écologie
Mahurea palustris est un arbre commune en Guyane, poussant dans les forêts humides secondaire et ancienne, les lisières forestières, les zones humides de Guyane et les forêts submontagnardes sempervirentes du Roraima.

Mahurea palustris est occasionnellement l'hôte des fourmilières arboricoles de Azteca chartifex et Dolichoderus bidens, ainsi que des guêpes Protopolybia emortualis (Epiponini).

Mahurea palustris perd ses feuilles au mois d'août en Guyane.

Utilisation
Mahurea palustris entre dans la composition d'un poison de guerre Palikur : le latex abondant de Hura crepitans est mélangé à de l'eau de roucou, bouilli, jusqu'à devenir pâteux, l'on y ajoute alors la sève de Mahurea palustris, et l'on enduit cette préparations sur les pointes de flèche lancéolée.

La durabilité du bois de Mahurea palustris a été testée (perte de masse calculée à 6 mois : 20,0 ; perte de masse relative par rapport à l'espèce de référence non durable : 55,1% ; Densité à 12% d'humidité : 0,60 ; infraDensité : 0,48 ).

On a isolé dans les feuilles de Mahurea palustris 5 dérivés originaux d'acyl-phloroglucinol (les mahuréones A−E (1, 3−6) ), qui présentent de propriétés inhibitrices sur l'ADN polymérase β humaine

Protologue

En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Calophyllaceae
Plante décrite par Aublet

Mahurea palustris


Gongylanthus liebmannianus é uma espécie de planta do gênero Gongylanthus e da família Arnelliaceae.

Forma de vida
É uma espécie rupícola, terrícola e folhosa.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Espírito Santo e Rio de Janeiro. A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Ligações externas
 Gongylanthus liebmannianus no projeto Flora e Funga do Brasil

Arnelliaceae
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Gongylanthus liebmannianus


Perejaslav (, ) er en by i Kyiv oblast i det centrale Ukraine. Perejaslav har et areal på og et befolkningstal på  indbyggere.

I følge overleveringen er Perejaslav grundlagt i 907 af Vladimir 1. af Kijev efter sejren over Petjenegierne. Byen fik Magdeburgrettigheder i 1585.

Noter

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i Kyiv oblast

Perejaslav


Catharina "Nina" Hagen (; born 11 March 1955) is a German singer, songwriter, and actress. She is known for her theatrical vocals and rise to prominence during the punk and Neue Deutsche Welle movements in the late 1970s and early 1980s.  She is known as "The Godmother of German Punk".

Born and raised in the former East Berlin, German Democratic Republic, Hagen began her career as an actress when she appeared in several German films alongside her mother Eva-Maria Hagen. Around that same time, she joined the band Automobil and released the schlager single "Du hast den Farbfilm vergessen". After her stepfather Wolf Biermann's East German citizenship was withdrawn in 1976, Hagen followed him to Hamburg. Shortly afterwards, she was offered a record deal from CBS Records and formed the Nina Hagen Band. Their self-titled debut album was released in late 1978 to critical acclaim and was a commercial success selling over 250,000 copies. The band released one more album, Unbehagen, before their break-up in 1979.

In 1982, Hagen signed a new contract with CBS and released her debut solo album NunSexMonkRock, which became her first record to chart in the United States. She followed it with two more albums: Fearless (1983) and Nina Hagen in Ekstasy (1985), before her contract with CBS expired and was not renewed. In 1989, she was offered a record deal from Mercury Records. She released three albums on the label: Nina Hagen (1989), Street (1991), and Revolution Ballroom (1993). However, none of the albums achieved notable commercial success. Hagen made her musical comeback with the release of her album Return of the Mother (2000).

Besides her musical career, Hagen is also a voice-over actress. She wrote three autobiographies: Ich bin ein Berliner (1988), Nina Hagen: That's Why the Lady Is a Punk (2003), and Bekenntnisse (2010). She is also noted for her human and animal rights activism.

Life and career

1955–1976: Early life and career beginnings

Nina Hagen was born in what was then East Berlin, East Germany, the daughter of Hans Oliva-Hagen, a scriptwriter, and Eva-Maria Hagen (née Buchholz), an actress and singer. Her father Hans survived the Holocaust, being held as a prisoner at a prison in Moabit between 1941 and 1945 until the liberation by the Soviet Army. Her paternal grandfather Hermann Carl Hagen, who was Jewish, was murdered at the Sachsenhausen concentration camp on 28 May 1942, at age 56. Hedwig Elise Caroline Staadt, Nina's paternal grandmother, was also murdered at Sachsenhausen. Nina's maternal grandfather Fritz Buchholz died during World War II. Her parents divorced when she was two years old. During her childhood, she saw her father infrequently. At age four, she began to study ballet, and she was considered an opera prodigy by the time she was nine.

When Hagen was 11, her mother had a relationship with Wolf Biermann, an anti-establishment singer-songwriter. Biermann's political views later influenced young Hagen. Hagen left school at age sixteen and went to Poland, where she began her career. She later returned to Germany and joined the cover band Fritzens Dampferband ("Fritzen's Steamboat Band"), together with Achim Mentzel and others. She added songs by Janis Joplin and Tina Turner to the "allowable" set lists during shows. From 1972 to 1973, Hagen enrolled in the vocal training performance program at The Central Studio for Light Music in East Berlin (de). Upon graduating, she joined the band Automobil.

In East Germany, she performed with the band Automobil, becoming one of the country's best-known young stars. Her most famous song from the early part of her career was "Du hast den Farbfilm vergessen (You Forgot the Colour Film)", with words by Kurt Demmler to music by Michael Heubach, a subtle dig mocking the sterile, gray, Communist state, in 1974. Hagen performed comic songs like "Hatschi-Waldera" and "Was denn" in Karel Gott´s Czech TV show in Slaný. and "Wir tanzen Tango" in 1976. Her musical career in the DDR was cut short, when she and her mother left the country in 1976, following the expulsion of her stepfather.

1976–1979: Migration to West Germany and Nina Hagen Band

The circumstances surrounding the family's emigration were exceptional: Biermann was granted permission by East German authorities to perform a televised concert in Cologne, but denied permission to re-cross the border to his adopted home country. Hagen submitted an application to leave the country. In it, she claimed to be Biermann's biological daughter, and threatened to become "the next" Wolf Biermann if not allowed to rejoin her father. Just four days later her request was granted, and she settled in Hamburg, where she was signed to a CBS-affiliated record label. Her label advised her to acclimatise herself to Western culture through travel, and she arrived in London during the height of the punk rock movement. Hagen was quickly taken up by a circle that included The Slits.

Back in West Germany by mid-1977, Hagen formed the Nina Hagen Band in West Berlin's Kreuzberg district. They released their self-titled debut album, Nina Hagen Band in late 1978: it included the single "TV-Glotzer" (a cover of "White Punks on Dope" by The Tubes, though with entirely different German lyrics), and "Auf'm Bahnhof Zoo", about West Berlin's then-notorious Berlin Zoologischer Garten station. The album also included a version of "Rangehn" ("Go for It"), a song she had previously recorded in East Germany, but with different music.

The debut album gained significant attention throughout Germany and abroad both for its hard rock sound and for Hagen's theatrical vocals which drew heavily from her operatic training, far different from the straightforward singing of her East German recordings. However, relations between Hagen and the other band members deteriorated over the course of the subsequent European tour, and Hagen decided to leave the band in 1979, though she was still under contract to produce a second album. This LP, Unbehagen (which in German also means "discomfort" or "unease"), was eventually produced with the band recording their tracks in Berlin and Hagen recording the vocals in Los Angeles. It included the single "African Reggae" and "Wir Leben Immer... Noch", a German language cover of Lene Lovich's "Lucky Number". The other band members, sans Hagen, soon developed a successful independent musical career as Spliff.

Meanwhile, Hagen's public persona was steadily creating media uproar. She became infamous for an appearance on an Austrian evening talk show called Club 2, on 9 August 1979, on the topic of youth culture, when she demonstrated (while clothed, but explicitly) various female masturbation positions and became embroiled in a heated argument with other panelists, in particular, writer and journalist Humbert Fink. The talk show host, Dieter Seefranz, had to step down following this controversy.

She also acted with Dutch rocker Herman Brood and singer Lene Lovich in the 1979 film Cha Cha. Brood and Hagen would have a long romantic relationship that would end when Hagen could no longer tolerate Brood's drug abuse. She would refer to Brood as her "soulmate" long after Brood committed suicide in 2001.

1980–1988: International breakthrough

A European tour with a new band in 1980 was cancelled, and Hagen turned to the United States. A limited-edition 10-inch EP was released on vinyl that summer in the U.S. Two songs from her first album Nina Hagen Band were on the A side, and two songs from her second album Unbehagen were on the B-side.  All four songs were sung in German, although two had English titles and the other two were covers of English-language songs with new German lyrics.

In late 1980, Hagen discovered she was pregnant, broke up with the father-to-be Ferdinand Karmelk, and moved to Los Angeles. Her daughter, Cosma Shiva Hagen, was born in Santa Monica on 17 June 1981. In 1982, Hagen released her first English-language album: NunSexMonkRock, a dissonant mix of punk, funk, reggae, and opera. She then went on a world tour with the No Problem Orchestra.

In 1983, she released the album Angstlos and a minor European tour. By this time, Hagen's public appearances frequently included discussions of God, UFOs, her social and political beliefs, animal rights and vivisection, and claims of alien sightings. The English version of Angstlos, Fearless, generated two major club hits in America, "Zarah" (a cover of the Zarah Leander (No. 45 USA) song "Ich weiss, es wird einmal ein Wunder geschehen") and the disco/punk/opera song, "New York New York" (No. 9 USA). During 1984, Hagen spent a lot of time in London and UK based MusicSzene magazine chief-editor Wilfried Rimensberger, in conjunction with Spree Film, produced a first TV feature on her and what was remaining from London's 70 Punk movement induced by artist and model Frankie Stein.

Her 1985 album In Ekstase fared less well, but did generate club hits with "Universal Radio" (No. 39 USA) and a cover of "Spirit in the Sky" and also featured a 1979 recording of her hardcore punk take on Paul Anka's "My Way", which had been one of her signature live tunes in previous years. She performed songs from this album during the 1985 version of Rock in Rio. While in Brazil she met and befriended Brazilian musicians as diverse as samba diva Beth Carvalho and Brazilian punk singer Supla (who was leader of a punk-new wave band named Tokyo), that invited her to contribute vocals to the hit 1986 song "Garota de Berlim" (Portuguese for "girl from Berlin") that received huge airplay in radio in Brazil. To this day, Brazilians remember Nina above all things as the Berlin Girl from Tokyo's song.

Wilfried Rimensberger and award-winning film director Lothar Spree produced a TV documentary for the German television station ZDF. This was followed by a launch of Nina's UFO fashion underwear at anti-SAFT in Zurich, where again Rimensberger joined her up with New Romantic icon Steve Strange performing on stage. Simultaneously fashion photographer Hannes Schmid produced a Nina Hagen cover for German Cosmopolitan magazine. This also coincided with leading music publications like BRAVO and MusicSzene running cover stories that all put Hagen back on the forefront of something that, in retrospect, became a final highpoint of what the punk movement was all about. At the end of 1986, her contract with CBS was over and she released the Punk Wedding EP independently in 1987, a celebration of her marriage to an 18-year-old punk South African nicknamed 'Iroquois'. It followed an independent 1986 one-off single with Lene Lovich, "Don't Kill the Animals" (see Animal Liberation).

1989–1994: Nina Hagen, Street, and Revolution Ballroom

In 1989, Hagen released the album, Nina Hagen, which was backed up by another German tour. In 1989, she had a relationship with French stylist and music manager Franck Chevalier which yielded their son, Otis Chevalier-Hagen (b. 1990).

In the 1990s, Hagen lived in Paris with her daughter Cosma Shiva and son Otis. In 1991 she toured Europe in support of her new album Street. In 1992 Hagen became the host of a TV show on RTLplus. Also in the same year (1992) she collaborated with Adamski on the European smash and minor UK hit single "Get Your Body". The following year, she released Revolution Ballroom. In 1994, Hagen starred in the acclaimed San Francisco Goethe Institut's The Seven Addictions and Five Professions of Anita Berber, playing the singer version of "Anita" alongside dancer Darla Teagarden who portrayed the other "professions" of "Anita". Also, her voice was heard on the Freaky Fukin Weirdoz single "Hit Me with Your Rhythm Stick". 1995 brought the German-language album FreuD euch, equally recorded in English as BeeHappy in 1996. Nina returned to San Francisco to star in another San Francisco Goethe Institut show, "Hannusen, Hitler's Jewish Clarvoyant". Hagen also collaborated with electronic music composer Christopher Franke, along with Rick Palombi (credited as Rick Jude) on "Alchemy of Love", the theme song for the film Tenchi Muyo! in Love.

1995–1999

In May 1996, she married David Lynn, but divorced him in the beginning of 2000. In 1997 she collaborated with German hip hop musician Thomas D. In 1998, Hagen became the host of a weekly science fiction show on the British Sci-Fi Channel, in addition to embarking on another tour of Germany. In 1999, she released the devotional album Om Namah Shivay, which was distributed exclusively online and included an unadulterated musical version of the Hare Krishna mantra. Hagen believes that the Hindu incarnation of Lord Vishnu known as Krishna was "the King of Jerusalem", and sometimes refers to Krishna as "Christ". She also provided vocals to "Witness" and "Bereit" on KMFDM's Adios.

Also in 1998, she recorded the official club anthem Eisern Union for 1. FC Union Berlin and four versions were issued on a CD single by G.I.B Music and Distribution GmbH.

In 1999, she played the role of Celia Peachum in The Threepenny Opera by Kurt Weill and Bertolt Brecht, alongside Max Raabe. She also regularly performs songs by Kurt Weill, Hanns Eisler and Paul Dessau set to Brecht's texts.

2000–2009: Return of the Mother

In 2000, her song "Schön ist die Welt" became the official song of Expo 2000. Another cover of a Zarah Leander song "Der Wind hat mir ein Lied erzählt" was a minor hit the same year. The album Return of the Mother was released in February 2001, accompanied by another German tour. Hagen, a supporter of HIV/AIDS denialism, wrote the song "Handgrenade" on the album Return of the Mother for Christine Maggiore. In 2001 she collaborated with Rosenstolz and Marc Almond on the single "Total eclipse"/"Die schwarze Witwe" that reached No. 22 in Germany. On 14 October 2002 Nina hit Moscow by coming there with her concert, while interviews with the eccentric singer were aired on many TV-channels.

Hagen dubbed the voice of Sally in the German release of Tim Burton's The Nightmare before Christmas, Yubaba/Zeniba in Spirited Away and she has also done voice work on the movie Hot Dogs by Michael Schoemann. Due to the death of Elisabeth Volkmann (†2006), the German voice of Marge, during the dubbing of the hit TV show "The Simpsons" 17th season, Nina was a strong contender for the role, which eventually went to Anke Engelke. Hagen has been featured on songs by other bands, for instance on Oomph!'s song "Fieber". She did a cover of Rammstein's "Seemann" with Apocalyptica. Later albums include Big Band Explosion (2003), in which she sang numerous swing covers with her then husband, Danish singer and performer, Lucas Alexander. This was followed by Heiß, a greatest hits album. The following album, Journey to the Snow Queen, is more of an audio book – she reads the Snow Queen fairy tale with Tchaikovsky's The Nutcracker in the background. In 2005 Nina Hagen headlined the Drop Dead Festival in New York City. Hagen was an active protester against the war in Iraq. In 2006 she was a part of the Popstars team. She is a vegetarian. In August 2009 she was baptized in the Protestant Reformed church of Schüttorf. On 21 October after seven years passed she visited Moscow again.

Since 2010: Personal Jesus and Volksbeat

After a four-year lapse her next album, Personal Jesus, was released 16 July 2010, followed by Volksbeat, released 11 November 2011.

When Angela Merkel ended her 16-year chancellorship of Germany in December 2021, she chose Hagen's song Du hast den Farbfilm vergessen (You Forgot the Colour Film) as one of the three pieces to be played at her Großer Zapfenstreich military leaving ceremony.

Discography

 Nina Hagen Band (1978)
 Unbehagen (1979)
 NunSexMonkRock (1982)
 Fearless / Angstlos (1983)
 Nina Hagen in Ekstasy / In Ekstase (1985)
 Nina Hagen (1989)
 Street (1991)
 Revolution Ballroom (1993)
 FreuD euch / BeeHappy (1995)
 Om Namah Shivay (1999)
 Return of the Mother (2000)
 Big Band Explosion (2003)
 Irgendwo auf der Welt (2006)
 Personal Jesus (2010)
 Volksbeat (2011)
 Unity (2022)

Filmography

 Heiraten/Weiblich – 1975
 Heute ist Freitag – 1975
 Liebesfallen – 1976
 Unser stiller Mann – 1976
 Ticket of No Return (Bildnis einer Trinkerin) – 1979
 Cha-Cha – 1979
 Pankow '95 – 1983
 The Nightmare Before Christmas – 1993
 Lilien in der Bank – 1996
 Vasilisa – 2000
 7 Dwarves – Men Alone in the Wood – 2004
 7 Zwerge – Der Wald ist nicht genug – 2006
 Buying the Band – 2013
 Gutterdämmerung – 2016

See also

 Neue Deutsche Härte

References

External links

1955 births
Living people

Musicians from East Berlin
Actors from East Berlin
Singers from Berlin
Converts to Christianity
German Protestants
Women rock singers
Women new wave singers
Women punk rock singers
German people of Jewish descent
German autobiographers
Feminist musicians
German-language singers
English-language singers from Germany
German punk rock musicians
CBS Records artists
Mercury Records artists
Women autobiographers
Converts to Hinduism
Converts to Protestantism from Hinduism
German emigrants to the United States
20th-century German actresses
German film actresses
21st-century German women singers
HIV/AIDS denialists
Television controversies in Germany
Obscenity controversies in music
Obscenity controversies in television
Sex scandals in Germany
Female masturbation
German contraltos
Jews in punk rock

Nina Hagen


لودوان  هو مخلوق صيني اُعتقد أنه جالب للحظ في الأساطير الصينية يستطيع كشف الحقيقة. وهو يشبه غزالًا بفراءٍ أخضر، وله ذيل حصانٍ وقرنٌ واحد. يستطيع السفر بسرعة 18,000 لي (9,000 كم أو 5,500 ميل) في اليوم، ويتحدث بكل لغات العالم. يحكى أنه ظهر أمام جنكيز خان وثناه عن غزو الهند. لعرش الإمبراطور في قاعة الوئام العليا مبخرتان على شكل لودوان وهما يمثلان حسن الحظ.

المراجع

أساطير صينية
كلمات وعبارات صينية

لو دوان


في مطلع عام 1980م, عرّفت دائرة خدمات المناطق المفتوحة أو خدمة المتنزهات الوطنية(National Park Service (NPS أربعة أنواع من المواقع التاريخية: المواقع التاريخية، المواقع التاريخية الفطرية، المواقع العرقية، والمواقع المنسقة أو المصممة Designed Landscapes. ولغايات تعريفات وتصنيفات مسوحات المصادر الحضارية, فقد قسمت المواقع المفتوحة حاليا على نحو أبسط إلى نوعين أساسيين: المواقع المصممة ونعني بها المواقع التي وضعت بشكل واعي لتعكس إحدى نظريات التصميم أو طرازا عرقيا, والمواقع الفطرية وهي التي تطورت أو تنامت من خلال الحاجات الوظيفية أو نتيجة للإشغال. ويمكن التمييز أو إدراج أي موقع مدروس تحت أحد هذين النوعين- مصمم أو فطري- من خلال الإجابة على سؤال واحد وهو: لماذا يبدو هذا الموقع المفتوح كما هو عليه؟.
يمكن للتعريفات الأربعة الأصلية لطرز المواقع المفتوحة والتي حددها NPS أن تكون مفيدة في عملية تمييز المواقع التاريخية المفتوحة وتحليلها وتقييم أهليتها للإدراج في السجل الوطني للتراث.

وبشكل عام يطلق مصطلح المواقع التاريخية على:
 المناطق الجغرافية التي كانت خاضعة للتدخل والتعديل أو للتصاميم البشرية.
 المناطق المستخدمة بأنماط خدمية معروفة ومدروسة.
 أي موقع راسخ ولم يتغيرفيه شيء, مرتبط بحدث معين.
 أو أي موقع طبيعي يحتوي على قيم حضارية, عرقية, وتراثية هامة.

إذا تم التعديل والتطوير, القيمة, أو الحدث منذ أكثر من 50 عاما, وتملك هندسة الموقع القدرة على إبراز التكامل ما بين الموقع والقيمة الخاصة به, وبما يتناسب مع معايير السجل الوطني للتراث, حينها يكون الموقع المنسق ملائما للدراسة والإدراج في السجل الوطني للتراث. بشكل عام, المواقع البارزة والتي يزيد عمرها عن 50 سنة, ويمكن أن تملك ولو مستوى بسيط من المؤشرات والأهلية التاريخية هي فقط التي تتطلب تقييما رسميا كاملا لتحديد أهليتها الفعلية للإدراج في السجل الوطني للتراث ومن ثم الحفاظ عليها.

أول تعريف للمواقع الحضرية Cultural Landscapes, وضعه [روبرت ميلنك Robert z. Melnick], في دراسته التي اعتمدها مركز خدمات وحماية المتنزهات الوطنية في أمريكا وكان عن المناطق الريفية التاريخية:
«منطقة المواقع التاريخية الريفية هي مساحة معّرفة جغرافيا, تملك مقومات تركيزية, رابطة بين عدة مواقع أو استمرارية لمكونات الموقع المتحدة- استخدام الإنسان والأحداث الماضية, أو جماليا من خلال مسقط أفقي أو تطوير ملموس-. في العادة, تتميز المنطقة التاريخية الريفية عن المحيط المباشر لها بواسطة متغيرات بصرية- كالتنظيم الفراغي للموقع, الكثافة, المقياس أو العمر- أو بواسطة التوثيقات التاريخية للمجتمعات وأنماط التطوير المختلفة».

المراجع

روابط خارجية

 موقع خدمة المتنزهات الوطنية NPS

الحفظ الطبيعي في الولايات المتحدة
إدارة الأراضي في الولايات المتحدة
تأسيسات سنة 1916 في الولايات المتحدة
منظمات مقرها في واشنطن العاصمة
وكالات البيئة في الولايات المتحدة
وكالات تطبيق القانون الاتحادية في الولايات المتحدة
وكالات حكومية أسست في 1916
وكالات حكومية في الولايات المتحدة

إدارة المتنزهات الوطنية


Uluslararası Para Fonu, (İngilizce: International Monetary Fund, IMF) küresel finansal düzeni takip etmek, borsa, döviz kurları, ödeme planları gibi konularda denetim ve organizasyon yapmak, aynı zamanda teknik ve finansal destek sağlamak gibi görevleri bulunan uluslararası bir organizasyondur.

1944 yılında ABD'nin New Hampshire eyaletindeki Bretton Woods'ta kurulan ve 1947'de fiilen çalışmaya başlayan milletlerarası ekonomik meselelerle uğraşan bir teşkilattır. IMF "küresel para iş birliği, finansal istikrarı sağlamak, uluslararası ticareti kolaylaştırmak, yüksek istihdam ve sürdürülebilir ekonomik büyümeyi teşvik ve dünya çapında yoksulluğu azaltmayı teşvik etmek için çalışan, 189 ülkenin üye olduğu organizasyondur.

Kuruluşun belirtilen hedeflerinde, ödemeler dengesi ihtiyaçlarını karşılamak için üye ülkelerin mali kaynaklarını kullanılabilir hale getirmek de dahil olmak üzere uluslararası ekonomik iş birliği, uluslararası ticaret, istihdam ve döviz kuru istikrarını teşvik edilmesi olarak tanımlanmaktadır. IMF'nin merkezi ABD'de, Washington, DC'de bulunmaktadır.

Birinci ve İkinci Dünya Savaşlarından sonra milletlerarası ekonomik problemler karmaşık hale gelmiş, I. Dünya Savaşı'ndan sonra düşülen ekonomik buhranla savaş sonrası ekonomik depresyonlar da ekonomik ilişkileri tehdit eder bir vaziyet almıştı. Avrupa devletlerinin II. Dünya Savaşı sonrası bozuk ve depresyon içindeki ekonomik durumlarının aksine Amerika Birleşik Devletleri'nin savaş boyunca ihracatının altın stoklarının artması, ekonomik bakımdan yardım yapacak tek ülke durumuna gelmesine sebep oldu.

ABD, Avrupa devletlerine doğrudan yardım yapmak yerine mali kurumlar kurarak yardım yapılması taraftarı oldu ve 1944 yılında Bretton Woods'ta 45 devletin katılımıyla birtakım kararlar alındı. Bretton Woods Antlaşması'nda; birisi, Milletlerarası Para Fonu, diğeri, Milletlerarası İmar ve Kalkınma Bankası (IBRD) yahut kısaca Dünya Bankası isimleriyle iki ekonomik kurumun kurulması kararlaştırılmıştır.

IMF, Avrupa devletlerinin ödeme bilançolarında ortaya çıkabilecek geçici (kısa vadeli) ödeme güçlüklerinde kredi vererek milletlerarası ticaretin bu yüzden daralmasını önlemek; Dünya Bankası da uzun vadeli yatırım kredileri vermek suretiyle, Avrupa devletlerinin yeniden imarını sağlamak, ödeme bilançolarındaki yapısal dengesizlikleri gidermek için kurulmuştur.

Her iki kurumun, sermaye ve kaynaklarının önemli bir kısmı ABD tarafından temin edilmiştir. Bu kurumlara üye olan ülkelerin prensip olarak, içeride enflasyonu önleyici para politikaları takip etmeleri, dış ticareti ise tek taraflı devalüasyonlar ve ithal sınırlamalar yüzünden daraltmamaları, aksine bu tehditleri olabildiğince kaldırmaları gerekecekti.

Organizasyon

IMF kendisini 190 üyeli bir organizasyon olarak tanımlar (Sırbistan-Karadağ 18 Ocak 2007 tarihi itibarıyla 185. üyesidir).

Kuzey Kore, Küba, Andorra, Lihtenştayn, Tuvalu ve Nauru hariç bütün Birleşmiş Milletler üye devletleri IMF'ye doğrudan olarak katılır.

Vatikan, Tayvan (Çin Cumhuriyeti), Filistin Otoritesi (IMF'nin teknik yardımını almasına rağmen) ve Sahravi Arap Demokratik Cumhuriyeti (Batı Sahra) Birleşmiş Milletler tam üyesi değillerdir.

IMF'nin kuruluş amaçları

 Milletlerarası ticaretin dengeli şekilde gelişmesini üye devletlerin tam istihdama ve yüksek büyüme hızına ulaşmasına imkân hazırlamak;
 Ödemeler dengesi güçlüklerinin çözümünde yardımcı olmak;
 Kambiyo istikrarını kurmak ve tek taraflı değer düşürmelerine mani olmak;
 Çok taraflı dış ödemeler sisteminin kurulmasını sağlamak.

Bu gayeleri sağlamak için fona üye ülkelerin girmiş olduğu bazı taahhütler de şunlardır:

 Dış turizm de dahil olmak üzere dış ticaret muamelelerinde döviz kontrol ve tahditlerini önlemek;
 Millî para biriminin altın veya dolar olarak paritesini tespit ve fona tescil ettirmek;
 Fona tescil edilen pariteyi değiştirmemek ve ancak tediye bilançolarındaki bünyevi değişikliklerde, çok zaruri hallerde değer düşürmeye gitmek (% 10'a kadarki develüasyonlar da muhtar kılınmış, aşan miktarlardaki değer düşürmeler için izin alma keyfiyeti getirilmiştir.);
 Üye ülkelerin altın mukabilinde döviz alıp satabilmeleri, müstahsil ülkelerin altın satmaları serbest bırakılmıştır.

IMF'nin, tediye bilançoları açık veya fazlalık veren ülkelere düzenleyici müdahale yapma imkânı vardır. Fonun en yetkili organı, üye ülkelerin mümessillerinden teşekkül eden Güvernörler Heyeti dir. Yılda bir toplanır. Bu heyet kendi arasından 12 kişilik bir Müdürler Meclisi seçerek yetkisini bunlara devreder. Güvernörler Heyetinde her üye ülke, sabit bir oy sayısı yanında fona iştirak hissesiyle oranlı bir oy sayısına da sahiptir. Buna göre en fazla oy hakkına sahip ülke, en fazla sermayeyle iştirak eden ABD'dir.

Herhangi bir ülke mutlaka hem Milletlerarası Para Fonuna (IMF) ve hem de Dünya Bankası'na (IBRD) bir arada üye olmak durumundadır. Fona üye devletlerin hisselerine kota denmektedir. Kotaların % 25'i altın ile, kalan% 75'i milli para ile ödenmiş veya taahhüt edilmiştir. Başlangıçta 8 milyar dolar olan sermayesi diğer yıllarda çok artmıştır. Bunun yanında serbest dövizli ülkelerde tahvil satmak suretiyle fon ve kaynaklarını artırma imkânı da mevcuttur. Fon, her üyeye kotasının % 25'i tutarında krediyi talep vukuunda, otomatik olarak vermekle mükelleftir. Fonun verdiği kredilerde vade 5 yılı geçemez.

Dünya Bankası'nın teşkilatı, IMF'nin teşkilatı gibidir. Başlangıçta 8 milyar dolar sermaye ile kurulan banka 1959 yılında bu sermayesini 20 milyar dolara yükseltmiş, daha sonraki senelerde bu miktar çok artmıştır.

Banka, kredi açarken aşağıdaki şartları gözönünde bulundurmaktadır:

 Borç almak isteyen ülkenin, özel piyasadan ve makul şartlarla kredi alamayacağı belli olmalıdır.
 Banka tarafından verilen kredinin kullanılacağı projenin bankaya sunulması ve kabul edilmesi gerekmektedir.
 Banka; üye ülkelerle sadece hazine, merkez bankası, istikrar fonu idaresi ve diğer resmi veya yarı resmi müesseselerle temas eder ve üye devletlere kamu yatırımları için bu kanallardan kredi sağlar.
 Borçlanan doğrudan üye devlet değil de, üye ülkedeki özel teşebbüs ise, Banka projeleri tetkik etmekle beraber krediyi doğrudan teşebbüse açmaz; mutlaka üye devletin kefaleti ile merkez bankası veya başka bir resmi yahut yarı resmi teşekkülün tavassutunu alır. Mesela Türkiye'de özel teşebbüse Türkiye Sınai Kalkınma Bankası kanalıyla ikrazda bulunmaktadır.

IMF verilerine göre (2006) fonun borç verme kaynağı 174 milyar dolar. Alacakları ise 75 ülkeden 34 milyar dolardır. 2010 verilerine göre IMF'ye en çok borcu olan ülkeler sıralaması şöyledir: Yunanistan (30 milyar), Romanya (13,9 milyar), Ukrayna (12,66 milyar), Macaristan (11.7 milyar) dolardır.

Eleştiriler

IMF ve Dünya Bankası'nın askerî diktatörlüklerle ilişkisi
Bretton Woods enstitülerinin dünya ekonomisine özellikle soğuk savaş yıllarındaki etkisi çok tartışılmıştır. IMF'nin kasıtlı olarak Amerika ve Avrupa menşeli şirketlerle iyi ilişkiler kuran askerî diktatörlükleri desteklediği iddia edilmektedir. Hatta bazı eleştirmenler IMF'nin demokrasi, insan hakları, işçi hakları konularına olumsuz hatta saldırgan bir tutum sergilediğini iddia etmektedirler.

Bu düşünceler dünyadaki küresellik karşıtı harekete ivme kazandırmıştır. IMF taraftarları ise IMF'nin asıl gücünün veya görevinin demokrasi değil ekonomik istikrar olduğunu, ekonomik istikrarın da demokrasinin temel taşı olduğunu iddia etmektedirler.

IMF ve Dünya Bankası'na üyeyken askerî diktatörlüklerce yönetilen ülkeler (çeşitli kaynaklardan borçlanmalar - milyar $):

Dipnot: Rejim başlangıcında ülke borcu; Dünya Bankası'nın en eski kayıtlar 1970 yılından kalmadır. Pakistan'da iki farklı dönemde askeri rejim iktidara gelmiştir. Bu tablo 1996 yılında hazırlandığı için son borç olarak 1996'yı baz almaktadır.

IMF başkanları listesi

Ayrıca bakınız
 Bretton Woods Anlaşması

Notlar

Kaynakça
 Jan Joost Teunissen and Age Akkerman (eds.)(2005). Helping the Poor?The IMF and How-Income Countries  FONDAD.ISBN 90-74208-25-8
 Dreher, Axel (2002). The Development and Implementation of IMF and World Bank Conditionality  HWWA.ISSN 1616-4814
 The IMF and The World Bank:How do they differ?

Dış bağlantılar

Uluslararası Para Fonu


රාසි ( Willing) is a 2018 Indian Hindi-language spy thriller film directed by Meghna Gulzar and produced by Vineet Jain, Karan Johar, Hiroo Yash Johar and Apoorva Mehta under the banners of Junglee Pictures and Dharma Productions. It stars Alia Bhatt and features Vicky Kaushal, Rajit Kapur, Shishir Sharma, and Jaideep Ahlawat in supporting roles. The film is an adaptation of Harinder Sikka's 2008 novel Calling Sehmat, a true account of an Indian Research and Analysis Wing (RAW) agent who, upon her father's request, is married into a family of military officials in Pakistan to relay information to India, prior to the Indo-Pakistani War of 1971.
Principal photography of Raazi began in July 2017 in Mumbai and was completed on 27 October 2017. It was shot across several locations including Patiala, Nabha, Malerkotla and Doodhpathri.

Notes

References

External links

 Raazi at Bollywood Hungama

2018 films
2010s Hindi-language films
ඉන්දියානු චිත්‍රපට
Films based on Indian novels
India–Pakistan relations in popular culture
Films scored by Shankar–Ehsaan–Loy
2010s spy thriller films
Indian spy thriller films
Films shot in Mumbai
Films shot in Punjab, India
Films shot in Jammu and Kashmir
Hindi-language films
Films about the Research and Analysis Wing
Military of Pakistan in films
Films based on thriller novels
Muhammad Iqbal

රාසි


El Tour de Taiwán (en chino: 國際自由車環台賽) es una carrera ciclista profesional por etapas taiwanesa.

Su primera edición se disputó en 1994 aunque no llegó ha disputarse anualmente con regularidad de forma profesional oficial hasta la creación de los Circuitos Continentales UCI en 2005 que forma parte del UCI Asia Tour, dentro de la categoría 2.2 (última categoría del profesionalismo). En 2012 ascendió a la categoría 2.1.

A pesar de su baja categoría ningún ciclista local, ni siquiera de la República Popular China, ha conseguido destacar en la prueba. Además, ningún corredor ha conseguido repetir victoria.

Palmarés

Ediciones amateur

Ediciones profesionales

Nota: En la edición 2006 el ciclista Kirk O'Bee fue inicialmente el ganador, pero en 2010 O'Bee fue suspendido de por vida y sus resultados obtenidos entre el 3/10/2005 y el 29/7/2009 fueron anulados.

Palmarés por países
Solo ediciones profesionales

Referencias

Enlaces externos

 Web oficial
 Tour de Taiwán (sitiodeciclismo.net)
 Tour de Taiwán (cqranking.com)

Tour de Taiwán
Taiwan
Taiwan

Tour de Taiwán


بيرت فان مارفايك  (من مواليد تاريخ 19 مايو ، 1952)درب نادي فيينورد روتردام وأصبح مدرب منتخب هولندا لكرة القدم في يوليو 2008. تم الإعلان رسميا في اواخر شهر أغسطس من عام 2015 أنه سيقوم بتدريب المنتخب السعودي لكرة القدم.
درب المنتخب السعودي وتأهل معه إلى نهائيات كأس العالم في روسيا 2018، لكن اتحاد القدم السعودي أنهى التعاقد معه قبل بداية كأس العالم.

مراجع

روابط خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية هولنديون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
فرسان وسام أورانج ناسو
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من ديفينتر
رياضيون هولنديون مغتربون في أستراليا
رياضيون هولنديون مغتربون في ألمانيا
رياضيون هولنديون مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
رياضيون هولنديون مغتربون في السعودية
لاعب دوري كرة القدم البلجيكي الدرجة الثانية
لاعبو ألكمار
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الثانية
لاعبو غو أهيد إيغلز
لاعبو فورتونا سيتارد
لاعبو كرة قدم من أوفرايسل
لاعبو كرة قدم هولنديون
لاعبو منتخب هولندا لكرة القدم
لاعبو نادي ماستريخت
مدربو الدوري الألماني
مدربو الدوري الهولندي الممتاز
مدربو بوروسيا دورتموند
مدربو فاينورد
مدربو فورتونا سيتارد
مدربو كأس العالم 2010
مدربو كأس العالم 2018
مدربو كرة قدم مغتربون في أستراليا
مدربو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
مدربو كرة قدم مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
مدربو كرة قدم مغتربون في السعودية
مدربو كرة قدم مغتربون هولنديون
مدربو كرة قدم هولنديون
مدربو منتخب أستراليا لكرة القدم
مدربو منتخب الإمارات العربية المتحدة لكرة القدم
مدربو منتخب السعودية لكرة القدم
مدربو منتخب هولندا لكرة القدم
مدربو نادي هامبورغ
مدربون فائزون بدوري أوروبا
معلقو كرة القدم الهولندية
مغتربون هولنديون في ألمانيا
مواليد 1952
مواليد في ديفينتر
هولنديون مغتربون في أستراليا
هولنديون مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم من ديفينتر

بيرت فان مارفيك


Die römisch-katholische Kapelle befindet sich in Wineden, einem Ortsteil von Markt Rettenbach im Landkreis Unterallgäu in Bayern und steht unter Denkmalschutz. Eine Kapelle bestand schon in alter Zeit. Der Neubau von 1794 wurde 1883–1890 umgestaltet. Aus dieser Zeit stammen der Altar, der Kirchturm und der Anbau der Sakristei. Die Kapelle besteht aus einem kleinen Saal zu zwei Fensterachsen mit rundbogigen Fenstern und einem eingezogenen, halbrund geschlossenen Altarraum mit einer Flachdecke über einer Hohlkehle.

Ausstattung

Der neuromanische Altar der Kapelle besteht aus einem marmorierten Holzaufbau. Das Altarbild, ursprünglich den Heiligen Wendelin als Hirten darstellend, wurde 1960 nach einem Brandschaden von Erwin Holzbaur, Mindelheim, neu gemalt. Es zeigt jetzt den Heiligen Wendelin, gekleidet als Mönch mit Hirtenschippe, über einer Ansicht des Dorfes. Flankiert wird der Altar von den gefassten Figuren der Muttergottes und von Josef von Nazaret.

Die linke und die rechte Saalwand tragen je ein Bild aus der Zeit um 1800 mit den Heiligen Franz Xaver und Antonius von Padua. In der Kapelle befinden sich mehrere gefasste Holzfiguren. Von der Mitte des 18. Jahrhunderts stammt die Figur des Heiligen Sebastian. Die Heilige Katharina und die Heilige Barbara werden der Werkstatt des Jörg Lederer um 1530 zugeschrieben. Die Figur eines Papstes, Heiliger Silvester oder Heiliger Gregor, und ein Kruzifixus stammen aus dem 18. Jahrhundert. Das Buch in der Hand des Heiligen ist eine Zutat von 2013.

Das Deckenbild im Kapellenraum, die Schutzmantelmadonna in ornamentaler Rahmung, und die Putten-Gloriole um die Geisttaube im Altarraum von J. Baumann (München) sind 1955 signiert und datiert.
Die handwerklich mit Voluten, Blättern und Granatäpfeln geschnitzten Eichenholzwangen des Gestühls aus der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts stammen vermutlich aus dem Vorgängerbau.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Bauwerk in Markt Rettenbach
Baudenkmal in Markt Rettenbach
Kirchengebäude im Landkreis Unterallgäu
Markt Rettenbach
Wineden
Wineden

Kapelle Wineden


Kaledonija (lat. Caledonia), keltsko-rimski naziv za teritorij sjeverne Škotske. Geografski pojam je nastao od plemenskog imena Kaledonaca (Caledonii), jednog od plemena Pikta. Rimljani ih nisu nikada uspjeli pokoriti, zbog čega je rimski car Hadrijan izgradio utvrđenu pograničnu liniju, poznatu kao Hadrijanov zid.

Od 5. stoljeća, Kaledonci su često pustošili Britanijom, zajedno sa Škotima, s kojima su se naposljetku spojili u jedinstveni narod.

Od srednjeg vijeka naziv se često koristio kao književni izraz za Škotsku.

Vanjske poveznice

 Kaledonija - Hrvatska enciklopedija
 Kaledonija - Proleksis enciklopedija

Povijest Škotske

Kaledonija


An Poa durifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Giussani, Nicora ngan Roig. An Poa durifolia in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa durifolia


Azerski znakovni jezik (ISO 639-3: —), znakovni jezik gluhih osoba u Azerbajdžanu. Nakon odvajanja od nekadašnjeg SSSR-a broj gluhih osoba iznosio je između 31.000.

Izvori

Vanjske poveznice
Deaf Azerbaijanis of Azerbaijan – Peoplegroups.org (engleski)

Jezici Azerbajdžana
Znakovni jezici gluhih
Jezici po abecedi:A

Azerski znakovni jezik


An Dendrobium micholitzii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Allen Rolfe ngan Oakes Ames. An Dendrobium micholitzii in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium micholitzii


Leonard Carlitz (født 26. december 1907, død 17. september 1999) var en amerikansk matematiker. Carlitz var akademisk vejleder for 44 doktorgrader ved Duke University og har udgivet over 770 artikler.

Matematikere fra USA
Personer fra Philadelphia

Leonard Carlitz


نصيب قرية سورية تقع في حوران إلى الجنوب الشرقي من مدينة درعا وتبعد عنها حوالي 12 كم يمر بها الخط الحديدي الحجازي القادم من دمشق نحو الجنوب. بها محطة عثمانية قديمة تحمل اسمها (محطة نصيب). إلى الشرق منها يمر طريق الأوتوستراد الدولي القادم أيضاً من دمشق إلى الأردن إلى دول الخليج عبر منطقة جمركية وإلى الشرق منها منطقة حرة (منطقة نصيب الحرة). يمر من جهة الغرب والشمال الغربي من القرية وادي أبو الوي.

تاريخ
يوجد في نصيب آثار قديمة تعود إلى الألف الثالث قبل الميلاد ,متمثلة بالمغاور والكهوف في أطرافها الغربية والشمالية الغربية وفي مركز البلدة القديم. بها آثار رومانية وبيزنطية وغسانية (الغساسنة) كبقايا الأبنية المتهدمة والمكنونة تحت الأرض والآبار والأقنية والمدافن كذلك يوجد إلى الشمال منها بقايا سد روماني على أنقاضه سد حديث.
أما أهم آثارها فهي الكنيسة:مؤلف بناؤها من حجرتين 12×6×5م. ولهما مدخلان باتجاه الغرب الحجرة الجنوبية (القاعة) أكبر من القاعة الشمالية وتحوي خزن جدارية. في كل منها قنطرة ارتكازية سقفاً من الربد يتوسط صدر البناء حجر مفرع بشكل صليب فوق المدخلين والفسحة أمام المبنى لجهة الغرب أرضها مبلطة بالحجر وبها بئرين جمعين الأول في جهة الجنوب والآخر في شمالها. يحيط بهذه الفسحة من جهة الغرب والجنوب بقايا بناء لغرف قائمة ومتهدمة تبعد نصيب عن محافظة درعا 18 كم.
يبلغ عدد سكان قرية نصيب في عام 2011 حوالي 10000 آلاف نسمة تقريبا كان لهذه القرية دور فعال في الثورة السورية ضد بشار الأسد ونظامه حيث شاركت ولبت نداء الفزعة لأهل درعا وشاركت منذ الجمعة الأولى بساحة الجامع العمري الكبير في درعا البلد وبقيت تشارك في مظاهرات واعتصامات درعا إلى أن فرض الحصار عليها بتاريخ 25\4\2011 وقد خرج ثوارها لفك الحصار عن مدينة درعا بتاريخ 29\4\2011 والمعروف بجمعة الغضب ولكن قوات الأمن السوري حالت دون وصول الثوار إلى المدينة فقاموا بإطلاق النار عشوائيا على المتظاهرين فسقط عشرون شخصا بين شهيد وجريح ولكن كل ذلك لم يثن البلدة عن التظاهر فبدأو بالاجتماع مع بعض القرى المجاورة فبدأت القرى الشرقية في حوران بالتظاهر يوميا في واحدة منها بالجيزة والمسيفرة والطيبة ونصيب والمتاعية فتعرضت البلدة لهجمات شرسة من قوات النظام بسبب اصراراها على التظاهر فكان أولها بتاريخ 4\7\2011 واعتقلت قوات الأمن حوالي خمسين شخصا وقاموا باقتحامها بتاريخ 26\9\2011 واعتقلت وخربت المنازل وأحرقت الدراجات وكانت الصيلة للمعتقلين 47 شخصا وتكررت الاقتحامات وعمليات الاختطاف للناشطين وتمشيط القرية ودخول المدرعات إلى قلب القرية وكل هذا البطش والتنكيل لم يغير من عزيمة الثوار واستمرارهم في ثورتهم وهناك نقاط لا بد أن نذكرها أولها أنها كانت من أول المناطق في سوريا التي تبث مظاهراتها مباشرة على قنوات الإعلام العربي فكانت 3 منطقة في هذا العمل وههذا يذكر لثوارها وقد ساهمت في ايصال المواد الغذائية للقرى والمدن المحاصرة وهاهي مستمرة حتى سقوط الطغاة المجرمين

المصادر
موقع درعا نت

أماكن مأهولة في منطقة مركز درعا
قرى محافظة درعا

نصيب


වෘත්තියෙන් වෛද්‍යවරයෙකු වන කි‍්‍රස් නෝනිස් මහතා වර්ථමානයේ බ්‍රිතාන්‍යයේ ශ්‍රී ලංකා මහාකොමසාරිස්වරයාය ( 2011 සැප්තැම්බර් 1 සිට ).

මූලාශ්‍ර
http://drchrisnonis.com/

බාහිර සබැදි
The High Commission of Sri Lanka

කි‍්‍රස් නෝනිස්


බහායි විශ්වාසය යනු  ඒක දේව වාදී ආගමක් වන අතර සමස්ත මානව වර්ගයාගේ අධ්‍යාත්මික එකමුතුව අවධාරණය කරයි.   බහායි උගැන්වීම් සහ මතවාදය පදනම් වන්නේ හරාත්මක මූලධර්ම තුනක් මතය: දෙවියන් වහන්සේගේ එකමුතුව, එනම් සියළු මැවිල්ලෙහි මූලය වන්නාවූ එක් දෙවියන් වහන්සේ කෙනෙක් වැඩ සිටින බව; ආගම්වල එකමුතුව, සියළු ප්‍රධාන ආගම් එකම අධ්‍යාත්මික මූලය සහිත වන අතර එකම දෙවියන් වහන්සේ වෙතින් පැන නැගුනු බව සහ; මානව වර්ගයාගේ එකමුතුව, සමස්ත මානවයන් සමාන ලෙසින් මවනු ලැබ ඇති බවත් සහ, වාර්ගික සහ සංස්කෘතික ලෙසින් පවතින  විවිධත්වය  අගය කිරීමක් සහ පිළිගැනීමක් තුලින් වටහා ගත යුතු බවත්ය.

මූලාශ්‍ර

බහායි විශ්වාසය


Ålfjorden er en 27 kilometer lang sidefjord til Bjoafjorden og Hardangerfjorden langs fylkegrænsen mellem Vestland og Rogaland i kommunerne Sveio og Vindafjord (tidligere Ølen kommune). Den inderste del af fjorden ligger i Tysvær kommune.
Fjorden har indløb i nord mellem Bjoaneset ved bygden Svolland i øst og Kvitanes på Tittlesnes i vest. Fjorden går så mod syd og et stykke inde i fjorden ligger Årvik i en bugt på østsiden. 5 kilometer længere inde i fjorden ligger Vikebygd på østsiden ved vigen Vikevik. På vestsiden ligger kun de mindre bygder Framnes, Oa og Erve.

Ved Erve strækker Ervebugten sig 3 kilometer mod vest og er næsten en lille sidefjord. På det smalleste er bugten kun 25 meter bred og her krydser fylkesvej 1 over en 55 meter lang bro. Indløbet til Ervebugten hedder Ervesundet og 2 kilometer længere mod syd drejer Ålfjorden brat mod vest og deler sig i flere grene. Mod nord går en række vige. Vågavågen går mod nord til Storevågen. Syd for Vågavågen går Nordre Vågen mod vest, mens Søre Vågen går mod sydvest. Syd for Søre Vågen ligger Fjonvika ved Fjon. Selve Ålfjorden drejer mod syd igen og går ind til Sunnfør i Tysvær. Den inderste del af fjorden bliver kaldt Sundførfjorden.

Kilder og henvisninger

 Ålfjorden på snl.no

Fjorde i Vestland
Fjorde i Rogaland
Sveio
Vindafjord
Tysvær

Ålfjorden


L'église Saint-Louis-de-Montfort de Saint-Herblain est située à Saint-Herblain dans l'agglomération de Nantes, département de Loire-Atlantique en France.

Elle est située à l'extrémité nord-est de la commune, très proche du quartier Breil - Barberie de Nantes, avenue des Grands Bois, et appartient à la paroisse Saint-Luc-Saint-Louis-de-Montfort qui est à cheval sur les deux communes
.

Elle est placée sous le vocable de saint Louis-Marie Grignion de Montfort, qui commença son ministère à Nantes au sein de la communauté Saint-Clément.

Historique

L'évêque de Nantes, Jean Villepelet, inaugure et bénit l'église le 26 avril 1957, et en 1961, des salles paroissiales sont ajoutées.

En 2001 le chœur est modifié, pour apporter de la chaleur et une meilleure acoustique.

À partir de 1987, la paroisse entretient des relations de jumelage avec Bethléem, ville de naissance du Christ. Avec l'association Avenir Jeunes Bethléem, la paroisse soutient des enfants palestiniens (en 2017, 43) pour les aider dans leur scolarité.

Architecture

L'église est de style moderne, même si contrairement à celle Saint-Luc de la même paroisse, elle conserve l'aspect traditionnel d'une église, avec un grand clocher triangulaire surmonté d'une croix. Elle est l'œuvre de l'architecte Georges Ganuchaud, qui a notamment travaillé sur le projet du Sillon de Bretagne non loin.

La charpente de l'église évoque une coque de bateau retournée. Elle est surmontée de tuiles rouges, et une petite partie vitrée éclaire le chœur. La façade possède une grande baie de vitraux.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des édifices religieux de Nantes

Liens externes

Saint-Herblain Saint-Louis-de-Montfort
Saint-Herblain

Église Saint-Louis-de-Montfort de Saint-Herblain


Gil Vicente Futebol Clube er en portugisisk fodboldklub fra byen Barcelos. Klubben spiller i den bedste portugisiske liga, og har hjemmebane på Estádio Cidade de Barcelos. Klubben blev grundlagt i 1924.

Historiske slutplaceringer

Kendte spillere
  Hugo Viana
  Armando Teixeira
  Jorge Ribeiro

Noter

Eksterne henvisninger
 Klubbens officielle hjemmeside

Fodboldklubber i Portugal
Etableret i 1924

Gil Vicente F.C.