The Lake Shore Limited is an overnight passenger train operated by Amtrak between Chicago and the Northeastern United States, with sections to New York City and Boston. The central segment of the route runs along the southern shore of Lake Erie.

The train is descended from the New York Central Railroad's train of the same name, which operated on nearly the same route from 1897 to 1956. Amtrak briefly revived the train as the Lake Shore from 1971–72 before initiating the modern Lake Shore Limited in 1975.

East from Chicago, the Lake Shore Limited follows the former main line of the Lake Shore and Michigan Southern Railway to South Bend, Toledo, Cleveland, and Buffalo. From here the train takes the Empire Corridor through Rochester and Syracuse. At Albany the train divides, with one section continuing to Springfield and Boston, and another to New York City. The roughly  route takes around 21 hours to complete.

History

Prior service

The Lake Shore Limited is named after one of its predecessors that ran on the famed Water Level Route of the New York Central Railroad (NYC). Like the present day Lake Shore Limited, the NYC edition offered service between New York and Boston and Chicago, although the New York Central used LaSalle Street Station. The New York Central annulled the Lake Shore Limited in 1956 as part of a system-wide reorganization. Service over the Water Level Route continued until the formation of Amtrak, with the last route being the New England States and an unnamed Penn Central successor.

Amtrak Lake Shore

Amtrak assumed operation of most intercity passenger trains in the United States on May 1, 1971, including those of Penn Central. Service west of Buffalo was not included in Amtrak's initial system map. Instead, Chicago–New York traffic was handled by the Broadway Limited using the Pennsylvania Railroad's main line via Pittsburgh, while Albany–Boston did not have any train service.

Just nine days later, on May 10, 1971, Amtrak debuted the Chicago–New York Lake Shore on the former route of the New York Central's Lake Shore Limited. The  daily service was scheduled for 17 hours 30 minutes and carried train numbers 60 and 61. The Lake Shore was the only train to serve Cleveland, Ohio, which had been the largest city left out of the initial system. Amtrak introduced the route on the understanding that Ohio and New York would assume two-thirds of the cost of the train. The plan included a Michigan-funded connection between Toledo and Detroit, but this was cancelled due to poor track conditions.

The Lake Shore was the last long-haul train to use Cleveland's Union Terminal, with the last departure occurring on December 31, 1971. For the last week of the Lake Shore'''s runs Amtrak used a temporary platform near the Detroit–Superior Bridge, west of the terminal, to avoid incurring a year's fees ($250,000) for a week's use. Amtrak discontinued the train on January 6, 1972, after New York failed to meet its funding obligations.

Amtrak Lake Shore Limited

The present-day Lake Shore Limited began running October 31, 1975, with both New York and Boston sections. The initial timetable served Cleveland during daytime hours, westbound travelers arrived at 7:30 AM and departed for New York City at 11:20 pm. Amtrak's October 1981 timetable pushed the westbound Cleveland departure to 12:35 AM.

On October 15, 1979, the Lake Shore Limited became the first Amtrak service to use rebuilt Heritage Fleet equipment with head end power. The Lake Shore Limited was the last train to use the decaying Buffalo Central Terminal, departing on October 28, 1979. Since then it has used . Its New York terminus changed from Grand Central Terminal to Pennsylvania Station in 1991 following the opening of the Empire Connection.

On the night of August 3, 1994, around 3:45 am, the westbound Lake Shore Limited, with two locomotives and fifteen cars, and carrying roughly 320 passengers, and nineteen crew members, derailed on Conrail-owned tracks (now owned by CSX) near Batavia, New York. The initial derailment of the wheels of the third car on the train, occurred at milepost 403.7, and the train traveled for another three miles, until the general derailment of the train, at milepost 406.7. In all, fourteen cars derailed, with some sliding down an embankment, and 118 passengers and crew members were injured. However, there were no fatalities. The National Transportation Safety Board determined that the probable cause were the wheels coming off a section of flattened rail.

Low demand and cost-cutting led Amtrak to drop through service to Boston between 2003 and 2008; passengers made a cross-platform transfer to a shuttle train.

Service to Poughkeepsie began on November 8, 2010. In 2010–11, Amtrak studied restoring the Hammond–Whiting station stop just east of the Illinois-Indiana border (which had been dropped in 2003), but ultimately did not restore it due to the difficulty of routing trains to the station's single platform.

Due to planned repair work on the Freedom Tunnel, Spuyten Duyvil Bridge, and Track 19 in New York's Penn Station, the New York section was discontinued from May 26 to September 3, 2018. Passengers traveling to New York City could transfer at Albany–Rensselaer to Empire Service trains, which operated into Grand Central Terminal during the outage.

In January 2019, Amtrak removed the baggage car from the Boston section of the train, thereby eliminating all checked baggage and bike service between Boston and Albany. The New York section retained its baggage car.

Dining changes

During the 2000s and 2010s the Lake Shore Limited carried either a Horizon Fleet or Amfleet lounge car. Between November 2007 and December 2009, maintenance problems led Amtrak to withdraw the Heritage diners and substitute Amfleet Cafe-based diner-lites, a move that became a source of passenger displeasure and a liability for the route, as the Heritage cars could prepare fresh food on board. In July 2016, Amtrak once again replaced the Lake Shore's full-service dining car with an Amfleet II diner-lite. This was due to Heritage shortages, as well as a multi-year delay in delivery of the new CAF Viewliner II cars, including 25 diners.

In June 2018, Amtrak replaced the Amfleet II diner-lites with Viewliner II diners and adjusted the on board service by serving a selection of primarily-cold, exclusively pre-packaged boxed meals. The dining car is also now available as lounge space for sleeping car passengers even outside of meal times, but is closed to coach passengers. In January 2019, Amtrak significantly updated the boxed meal service to offer a full continental buffet at breakfast, and multiple hot entrées for lunch and dinner.

In October 2019, Amtrak again modified the on board dining service for sleeping car passengers by serving the pre-prepared meals on new reusable trays instead of in single use boxes to improve the meal presentation along with a refresh of the entree choices.

COVID-19 pandemic

From October 1, 2020, to May 31, 2021, daily service was reduced to three trains per week due to the COVID-19 pandemic.

 Possible future
In the January 2011 issue of Trains Magazine, the Lake Shore Limited was listed as one of five routes to undergo improvement evaluation by Amtrak in FY 2011, just as the previous five routes (the Sunset Limited, Texas Eagle, California Zephyr, Capitol Limited, and Cardinal) had been examined in FY 2010.

Amtrak published its Performance Improvement Plan (PIP) for the Lake Shore Limited in September 2011. One idea was to change the train's eastbound departure time from Chicago to be earlier. It currently departs at 9:30 PM, to facilitate connections from often-late West Coast trains. The improved departure time would add $2 million in yearly revenue.

Amtrak considered more radical changes to the operations of the Lake Shore Limited, including a re-route over the Chicago–Detroit Line to Dearborn, but rejected them. This would be the first full New York City to Chicago train via Michigan since the New York Central's Wolverine., Viewliner II sleepers were expected to be added to the Lake Shore Limited that September.

Chautauqua County station

In the late 1990s Amtrak considered adding Dunkirk, New York, as an infill station between Buffalo and Erie. Dunkirk was listed as a stop with service "to commence on a date to be announced" on several timetables, but the stop was never added.

In 2021, Amtrak again proposed adding a station between Buffalo and Erie in Chautauqua County, New York, in either Dunkirk or Westfield. Plans moved forward in 2022 to study the exact placement of the stop.

 Operations
Route

The Lake Shore Limited consists of a New York section (train number 48 eastbound, 49 westbound) and a Boston section (448 eastbound, 449 westbound), which run combined between Chicago and Albany. The distance between Chicago and New York is , while the distance between Chicago and Boston is .

The train operates over the trackage of five railroad companies. From Chicago to Cleveland, the train rides the Chicago Line, which belongs to Norfolk Southern Railway, and is also used by Amtrak's Chicago-Washington, DC, train, the Capitol Limited. From Cleveland to Hoffmans, the Lake Shore Limited rides on trackage belonging to the following CSX Transportation subdivisions: Cleveland Terminal, Erie West, Buffalo Terminal, Rochester, Syracuse Terminal, Mohawk, Selkirk, and Hudson.

The New York section operates on Metro-North Railroad's Hudson Line from  to Spuyten Duyvil in the Bronx. Amtrak tracks are used twice: between Hoffmans and Poughkeepsie; and from the Bronx to Penn Station. The New York section only stops to discharge passengers southbound. Northbound trains only stop at Croton-Harmon and Poughkeepsie to receive passengers.

The Boston section runs on the trackage of several companies as well. The train travels on Amtrak's Post Road Branch from Rensselaer to nearby Schodack, from Schodack to Worcester on CSX's Berkshire and Boston subdivisions, and from Worcester to South Station on the Framingham/Worcester Line track owned and operated by the Massachusetts Bay Transportation Authority (MBTA). This section only stops eastbound to discharge passengers from Worcester eastward, while westbound trains only stop to receive passengers at Back Bay and Framingham.

There is a short distance of trackage between Hudson and Schenectady that allows for  operations. Delays to trains 448 and 449 have been common due to the high amount of freight traffic on the single-track railroad between Albany and Worcester.

 Stations

 Consist

As of February 2019, the Lake Shore Limited typically has two P42DC locomotives (or one P32AC-DM locomotive between New York and Albany), one Viewliner baggage car, three Amfleet II coaches, one Amfleet I split Business/Cafe car, one Viewliner II diner (exclusively accessible to sleeper passengers), and three Viewliner Sleepers.

In normal service, at Albany, the train splits into its Boston and New York sections. The New York section uses a single dual-mode P32AC-DM for third-rail power in Pennsylvania Station. West of Albany, power is provided by two or three GE Genesis P42DC or P40DC diesel locomotives, which continue on to Boston.

Ridership
During fiscal year 2019, the Lake Shore Limited carried 357,682 passengers, an increase of 5.9% from FY2018.  In FY2016, the train had a total revenue of $28,563,624, an increase of 0.2% over FY2015.

In FY 2010, only fifteen percent of passengers traveled between endpoints (Chicago and Boston or New York), although those travelers contributed 27 percent of ticket revenue. The remainder traveled to and from intermediate stations. According to Amtrak, passengers making connections in Chicago accounted for "a significant portion" of the Lake Shore Limited'''s ridership and revenues.

References

Notes

External links

Amtrak routes
Passenger rail transportation in Illinois
Passenger rail transportation in Indiana
Passenger rail transportation in Ohio
Passenger rail transportation in Pennsylvania
Passenger rail transportation in New York (state)
Passenger rail transportation in Massachusetts
Night trains of the United States
Long distance Amtrak routes

Lake Shore Limited


Fin de siècle este un termen francez care înseamnă "sfârșitul secolului" și care este asociat mișcărilor culturale și artistice franceze care au apărut la sfârșitul secolului al XIX-lea, precum: simbolismul, modernismul, decadentismul sau Art nouveau. Prin extensie, această expresie se aplică și influenței acestor curente asupra întregii Europe.

Această perioadă a fost considerată pe scară largă a fi o perioadă decadentă, dar, în același timp, o perioadă de speranță pentru un nou început.

Origine
În 1888, o piesă de teatru de păpuși pentru adulți, intitulată Fin de Siècle de Henry Fleurigny care a pus în scenă adulterul, crima și înșelăciunea a avut un oarecare succes la Paris. În anul următor, un roman cu același nume, semnat de Humbert de Gallier, a folosit aceleași teme. În 1890, Jules Ricard publică Histoires fin de siècle și în decembrie este lansat un ziar ilustrat intitulat Fin de Siècle și condus de François Mainguy. Pentru a-și promova ziarul, Mainguy lansează "balul Fin de siècle" cu multe dansatoare dezbrăcate, fiind condamnat pentru atentat la pudoare.

În 1891, scriitorul Joris-Karl Huysmans folosește din nou această expresie, care cunoaște o utilizare în creștere. În 1894 este publicat Dictionnaire d'argot fin-de-siècle de Charles Virmaître iar Léo Taxil vorbește despre "corruption fin-de-siècle" într-un eseu polemic.

Note

Vezi și
 Belle Époque
 Futurism
 Simbolism
 Mișcarea decadentă

Cuvinte și expresii în limba franceză
Modernism literar

Fin de siècle


Karl Johann Kautsky ( ; ) a fost un filosof, jurnalist și teoretician marxist ceho-austriac. Kautsky a fost recunoscut ca fiind unul dintre cei mai de seamă promotori ai marxismului ortodox după moartea lui Friedrich Engels în 1895 și până la izbucnirea Primului Război Mondial din 1914.

După război, Kautsky a devenit un critic deschis al Revoluției Bolșevice, angajându-se în polemici cu Vladimir Lenin și Leon Troțki pe marginea naturii statului sovietic.

Viața și cariera

Primii ani
Karl Kautsky, născut la Praga dintr-o familie de artiști din clasa mijlocie, părinții lui erau  (scenograf) și Minna (actriță și scriitoare).  Familia s-a mutat la Viena când Kautsky avea șapte ani. A studiat istoria, filozofia și economia la Universitatea din Viena începând cu 1874 și a devenit membru al Partidului Social Democrat din Austria (SPÖ) în 1875. În 1880, el s-a alăturat unui grup de socialiști germani din Zürich, care erau susținuți financiar de , și care făceau contrabandă cu materiale socialiste în Germania, pe vremea  (1878 – 1890). Influentat de , secretarul lui , a devenit marxist, iar în 1881 i-a vizitat pe Marx și pe Engels în Anglia.

Cariera politică
În 1883, Kautsky a fondat revista lunară  ("Vremurile noi") la Stuttgart, publicație devenită săptămânal în 1890. A editat revista până în septembrie 1917: aceasta i-a adus un venit constant și i-a permis să promoveze marxismul. Din 1885 până în 1890, a petrecut timp în Londra, unde a devenit prieten apropiat cu Friedrich Engels. Poziția sa de teoretician marxist proeminent a fost asigurată în 1888, când Engels l-a însărcinat cu editarea  ale lui Marx în trei volume. În 1891 a fost coautor al  al Partidului Social Democrat din Germania (SPD) împreună cu August Bebel și .

După moartea lui Engels în 1895, Kautsky a devenit unul dintre cei mai importanți și mai influenți teoreticieni ai marxismului, reprezentând mainstreamul partidului împreună cu August Bebel și prezentând o teorie marxistă a imperialismului. Când Bernstein a atacat poziția marxistă tradițională a necesității revoluției la sfârșitul anilor 1890, Kautsky l-a denunțat, argumentând că accentul pe care Bernstein îl pune asupra fundațiilor etice ale socialismului deschide calea către o chemare la o alianță cu burghezia "progresistă" și o abordare fără clase.

Anii de război
În 1914, când deputații social-democrați germani din Reichstag au votat creditele de război, Kautsky (care nu era deputat, dar participa la reuniunile lor) le-a sugerat să se abțină de la vot.  Kautsky a susținut că Germania ducea un război defensiv împotriva amenințării Rusiei țariste.  Cu toate acestea, în iunie 1915, la aproximativ zece luni după începerea războiului și când devenise evident că va fi un război susținut, îngrozitoare de brutal și costisitor, el a adresat un apel lui Eduard Bernstein și lui  împotriva liderilor pro-război din SPD și a denunțat obiectivele anexioniste ale guvernului german. În 1917, a părăsit SPD pentru  (USPD), care reunea socialiștii care s-au opus războiului.

După revoluția din noiembrie din Germania, Kautsky a servit ca subsecretar de stat la Ministerul de Externe al guvernului revoluționar de scurtă durată SPD-USPD și a lucrat la găsirea documentelor care demonstrau vinovăția Germaniei imperiale pentru declanșarea războiului.

Polemica cu bolșevicii

După 1919, preeminența lui Kautsky a scăzut constant. În 1920, când USPD s-a divizat, el a mers cu o minoritate a partidului care a fuzionat cu SPD. El a vizitat Georgia în 1920 și a scris o carte despre Republica Democratică Georgia, care în acel moment era încă independentă de Rusia bolșevică.  Până când a fost publicată în 1921, Georgia fusese puternic influențată de Războiul Civil Rus, , iar bolșevicii au  Republica Sovietică Socialistă Georgiană.  În 1924, la vârsta de 70 de ani, Kautsky s-a mutat înapoi la Viena împreună cu familia sa și a rămas acolo până în 1938. La momentul Anschlussului lui Hitler, a fugit în Cehoslovacia și de acolo a fost dus cu avionul la Amsterdam, unde a murit în același an.

Karl Kautsky a locuit mulți ani în Berlin-; soția sa, , a devenit o prietenă apropiată a Rosei Luxemburg, care locuia și ea în Friedenau. O placă comemorativă marchează locul unde a locuit Kautsky, în Saarstraße 14.

Vladimir Lenin îl descria pe Kautsky drept "renegat" în broșura clasică "Revoluția proletară și tenegatul Kautsky"; Kautsky, la rândul lui, l-a criticat pe Lenin în opera sa din 1934 Marxismul și bolșevismul: democrația și dictatura:  Cu toate acestea, atât Lenin, cât și Troțki au apărat Revoluția Bolșevică ca o revoltă socială legitimă și istorică asemănătoare cu Revoluția Franceză, imaginându-se pe ei înșiși și pe bolșevici în rolul iacobinilor, în vreme ce "oportunismul" lui Kautsky și al unor figuri similare l-au considerat o "mită socială", înrădăcinată în intimitatea lor crescândă cu clasele privilegiate.

O colecție de fragmente din scrierile lui Kautsky, Social-democrația vs. comunismul,  discuta despre regimul bolșevic din Rusia.  El îi considera pe bolșevici (sau comuniști) ca o organizație conspirativă care a câștigat puterea printr-o lovitură de stat și a inițiat schimbări revoluționare pentru care în Rusia nu exista niciun raționament economic.  În schimb, s-a dezvoltat o societate dominată de birocrație, ale cărei defecte depășeau problemele capitalismului occidental. El afirma:

Și:

Moartea și memoria
Kautsky a murit la 17 octombrie 1938, la Amsterdam.  Fiul său,  a petrecut șapte ani în lagărele de concentrare; soția sa, Luise Kautsky, a murit la Auschwitz.

Kautsky este remarcabil, în afara polemicii antibolșevice, și pentru editarea și publicarea volumului IV al Capitalului lui Marx (de obicei, publicat sub titlul Teoria valorii excedentare).

Note

Lectură suplimentară

 Gronow, Jukka.  Despre formarea marxismului: teoria capitalismului lui Karl Kautsky, marxismul celei de-a doua internaționale și critica lui Karl Marx despre economia politică. [2015] Chicago: Haymarket Books, 2016.
 Kołakowski, Leszek , Principalele curente ale marxismului.  PS Falla, trans.  New York: WW Norton & Co., 2005.
 Salvadori, Massimo L. Karl Kautsky și Revoluția Socialistă, 1880-1938.  Jon Rothschild, trans.  London: New Books Left, 1979.
 Steenson, Gary P. Karl Kautsky, 1854-1938: Marxismul în anii clasici.  Pittsburgh, PA: Universitatea din Pittsburgh Press, 1978.
Social-democrați
Teoreticieni marxiști
Atei germani
Filozofi germani
Filozofi cehi
Filozofi austrieci
Germani din secolul al XX-lea
Cehi din secolul al XX-lea
Austrieci din secolul al XX-lea
Germani din secolul al XIX-lea
Austrieci din secolul al XIX-lea
Decese în 1938
Nașteri în 1854
Pages with unreviewed translations

Karl Kautsky


In colorimetry, whiteness is the degree to which a surface is white. An example of its use might be to quantitatively compare two pieces of paper which appear white viewed individually, but not when juxtaposed.

The International Commission on Illumination describes it in the following terms:

Calculation

where

  is the Y tristimulus value (relative luminance),
  is the chromaticity coordinate in the CIE 1931 color space
  is the chromaticity coordinate of the perfect diffuser (reference white)

The numbers in the subscript indicate the observer: two for the CIE 1931 standard observer and ten for the CIE 1964 standard observer.

Notes
 W increases with whiteness, reaching 100 for the perfect diffuser.
 The tint is green for positive T and red for negative T.
 Equal differences in W may not appear equally different.

See also
 Color temperature

References

External links
ISO 105-J02:1997 Textiles -- Tests for colour fastness -- Part J02: Instrumental assessment of relative whiteness
ISO 11475:2004 Paper and board -- Determination of CIE whiteness, D65/10 degrees (outdoor daylight)
ISO 11476:2000 Paper and board -- Determination of CIE-whiteness, C/2 degree (indoor illumination conditions)
ISO/AWI 11476 Paper and board -- Determination of CIE-whiteness, C/2 degree (indoor illumination conditions)
 Konica Minolta Sensing: The colour of White
 TAPPI - why the CIE 1931 color space does not work for white paper: COMPARATIVE STUDY OF BRIGHTNESS/WHITENESS USING VARIOUS ANALYTICAL METHODS ON COATED PAPERS CONTAINING COLORANTS Aksoy, Joyce, Fleming, Department of Paper and Printing Science and Engineering, Western Michigan University

Color
Papermaking
Shades of white

Whiteness (colorimetry)


En fleksitar, også kaldet en fleksibel vegetar, er en person som generelt spiser vegetarisk, men godt kan gøre undtagelser og spise kød nu og da. Fleksitarer har ofte taget et valg om kun at spise kød i meget små mængder og kun for at få den optimale ernæringsmæssige kombination af vegetariske og animalske produkter.

Se også
 Fleksiganer

Kilder
 http://mydailyspace.dk/2017/01/vegetar-paa-deltid-kan-du-vaere-flexitar/

Vegetarisme

Fleksitar


Cumhuriyet, Türkiye'de yayımlanan günlük bir gazetedir. 7 Mayıs 1924 tarihinde kurulan gazete, 30 Temmuz-5 Ağustos 2018 tarihleri arasındaki 37.412 adet tirajı ile 24. sırada yer almaktadır.

Tarihçe

Cumhuriyet gazetesinin isim babası Atatürk'tür. O sıralarda Kurtuluş Savaşı'nı destekleyen ilk gazete olan Yeni Günü yayımlamaya devam eden Yunus Nadi (Abalıoğlu), 7 Mayıs 1924 tarihinde Cumhuriyeti iki ortağı Nebizâde Hamdi ve Zekeriya Sertel ile birlikte -günümüzde Pembe Konak adıyla anılan- eski İttihat ve Terakki Fırkası Genel Merkez binasında kurdu ve gazeteyi yönetmesi için Zekeriya Sertel'i görevlendirdi. Hüseyin Cahit (Yalçın)'in Tanini, Velid Ebüzziya'nın Tasvir-i Efkârı ve Ahmet Emin (Yalman)'ın Vatanına karşı yayına başlayan gazete, o dönem için 1 milyona yakın nüfuslu şehirde 7 bin adet satıyordu. Gazetenin adının altında Türkçe yevmi gazete, idare yeri İstanbul, Cağaloğlu yazıyordu. İlk sayıda Yunus Nadi'nin sunuşu ve Mustafa Kemal ile yaptığı röportaj vardı.

Baskı, elle dizilip rotatiflenirdi. İlk defa 1930'da linotip baskıyla beraber resimlerle yayımlandı. Gazetenin başlığının yazı tipi günümüze değin çok az değişti; sadece u harfiyle t harfinde küçük değişiklikler yapıldı. Reklamlara Latin alfabesine geçişle 1928'de çağdaşlaşma hâkim oldu. 1930'da küçük ilan yayımlarına başladı. Aynı yıl ilk renkli ilanı aldı ve ilk renkli fotoğrafı yayımladı. Fotoğrafçılar Namık Görgüç, Selahattin Giz idi.

Dağıtımı 1934'e kadar Artin Efendi yaptı. Ayrıca posta yoluyla abone sistemi vardı. O yıllarda basın İstanbul'da toplanmıştı. Dağıtım ulusal çapta olmadığından bir günün gazetesi Eskişehir'den sonra ertesi gün elde olurdu. Ankara'dan sonra ise bir haftalık gazete okunurdu.

Yunus Nadi 1924'ten 1945'e kadar başyazardı; bazen Zekeriya Sertel, Yakup Kadri, Abidin Daver, M. Nermi, Şükrü Kaya da başyazı yazdı. Yunus Nadi'den sonra 1991'e kadar gazetenin başyazarı oğlu Nadir Nadi Abalıoğlu oldu, diğer oğlu Doğan Nadi Abalıoğlu ise fıkra yazıyordu.

İlk sayılarda yazarlar; Ziya Gökalp, Aka Gündüz, Hasan Bedreddin, Reşat Ekrem Koçu, Ahmet Rasim, Peyami Safa, Ahmet Refik, İsmail Habip, Abidin Daver, Cenap Şahabettin, Vedat Nedim Tör, Halit Ziya, Cevat Fehmi Başkut, Mümtaz Faik, Fuad Köprülü, Halit Fahri idi.

1928'den sonra ilk sayfada Ramiz karikatürü yer aldı. İkinci sayfa bilim adamlarının yazılarına ayrılmıştı ve bu gelenek sürdü.

8 sayfalık gazete, II. Dünya Savaşı'ndan kaynaklanan kâğıt kıtlığı nedeniyle 4 sayfaya indi. 10 yıl sonra tirajı 25 bine, 1939'da 62 bine çıktı.

İlk kapatılması 29 Ekim 1934'te 10 gün süreyledir. 1940'ta hükûmetin yayın politikasına aykırılıktan 90 gün kapalı kaldı.

Özel sayfaları içinde çocuk, kadın, moda, sinema, iktisadiyat, tayyarecilik, askeri bahisler, tarih, spor, ilmî musahabe, mizah, röportaj sayfaları vardı. 1933'te 10. yıl, 1938'de 15. yıl ekleri verdi. 1936'da Mimar Sinan ve Çanakkale özel sayılarını yayımladı. Haftanın filmleri sayfası 1930'da başladı. Latin harfli gazeteye geçişte promosyon da başladı, ucuzluk kuponları verildi. Güzellik ve müzik yarışmaları düzenledi. 1932'de Keriman Halis'in dünya güzeli seçilmesiyle satışı arttı.

En etkin kampanya Menemen'de öldürülen Kubilay içindi (23 Aralık 1930). 1925'te gazetenin Fransızca baskısı Le Republique adıyla çıktı ve 1952'ye dek yayımlandı. Cumhuriyet yayına başlarken kapatılan Yeni Gün 1931'de tekrar çıkarıldı. 1935'te gazete yanında kitap da yayımlandı.

Kuruluşundan II. Dünya Savaşı'na kadar CHP'yi destekledi, Yunus Nadi 1939 seçimleriyle Meclis'e girdi ve 6 dönem İzmir, Menteşe, Muğla Milletvekillikleri yaptı. II. Dünya Savaşı'ndaki tutum sebebiyle Yunus Nadi ve gazete CHP'den Demokrat Parti'yi desteklemeye yönelince, Abidin Daver ile Yunus Nadi 1943 seçimlerinde aday gösterilmediler. 28 Haziran 1945'te Yunus Nadi öldü. Mirası Cumhuriyet Gazetecilik ve Matbaacılık A.Ş.'ye geçti.

Çok partili döneme geçişte Demokrat Parti'yi destekledi; Başyazarı Nadir Nadi de 1950'de DP listesinden Bağımsız Milletvekili seçildi. Ancak 1954'ten sonra DP iktidarına karşı sert bir muhalefet yürüttü. 27 Mayıs 1960'tan 12 Mart 1971 dönemine değin genelde asker-sivil aydın kesimin ilerici görüşlerini dile getiren etkili bir yayın organıydı. 12 Mart döneminde bir ara yönetimin el değiştirmesi sonucu tutucu bir gazete görünümü aldı. 1973'te yeniden eski çizgisine döndü.

20 Ağustos 1991'de Nadir Nadi'nin ölmesinden sonra bir yandan ortaya ekonomik sıkıntılar çıktı, bir yandan da Yayın Kurulu içinde anlaşmazlık baş gösterdi. Yayın Yönetmeni Hasan Cemal'in politikasını beğenmeyen ve sermaye çevrelerine yaklaşıldığını ileri süren İlhan Selçuk ve Uğur Mumcu gibi yayın kurulu üyesi köşe yazarlarıyla onları destekleyen Cüneyt Arcayürek, Ali Sirmen, Ergun Balcı, Oktay Akbal, Melih Cevdet Anday'ın da aralarında bulunduğu 80 kişi 5 Kasım 1991'de gazeteden ayrıldı. Olayı protesto eden okurların gazete almayı bırakması üzerine günlük satış ortalaması 120 binlerden Aralık 1991'de 50 binlere kadar düştü. Bu durum üzerine Hasan Cemal ile Yazı İşleri Müdürü Okay Gönensin Cumhuriyet'''ten ayrıldı. Bir süre sonra ayrılanların bir bölümü geri döndü. 8 Nisan 1992'de yeni bir Yayın Kurulu oluşturuldu ve İlhan Selçuk ölümüne kadar sürdüreceği başyazarlık görevine başladı.

Selçuk, 21 Mart 2008 tarihinde saat sabah 04.30 sıralarında Ergenekon operasyonu kapsamında gözaltına alındı ve iki gün sorgulandıktan sonra tutuksuz yargılanmak üzere serbest bırakıldı.

1 Temmuz 2008 sabahı, iddia edilen Ergenekon örgütü soruşturması kapsamında İstanbul Özel Yetkili Cumhuriyet Savcısı Zekeriya Öz'ün talimatıyla Ankara Emniyet Müdürlüğünün Terörle Mücadele Şubesi tarafından gazetenin yeni açılmış Ankara Bürosu aranmış ve Ankara Temsilcisi Mustafa Balbay da evinden gözaltına alınmıştır. Gazetenin Ankara bürosundaki arama sona ermiş; emniyet güçleri 2 dizüstü bilgisayar, 1 bilgisayar kasası ve Mustafa Balbay'a ait bazı belgelere, savcılığa teslim etmek üzere tutanak tutarak el koymuşlardır.

Gazetenin bir diğer köşe yazarı Erol Manisalı, 13 Nisan 2009 Pazartesi itibarıyla, yine Ergenekon soruşturması kapsamında gözaltına alındı. Daha sonra mahkemeye sevk edilen Erol Manisalı, üç ay tutuklu kaldı ve sağlık sorunları nedeniyle tahliyesine karar verildi.

Okuyucuları tarafından CUMOK (Cumhuriyet Okurları) adında bir sivil toplum hareketi kurulmuştur.

8 Mart 2015 tarihinde, gazetenin yeni Genel Yayın Yönetmeni Can Dündar'ın girişimiyle sayfa düzeni ve tasarımında değişim yapıldı.

7 Eylül 2018'de Cumhuriyet Vakfı'nın başkanlığına Alev Coşkun getirildi, Aykut Küçükkaya ise yeni Genel Yayın Yönetmeni oldu. Küçükkaya 3 Aralık 2021'de gazeteden istifa etti.

6 Aralık 2021'de genel yayın yönetmenliğine vekaleten getirilen Arif Kızılyalın 3 Ocak 2023'e dek görevini sürdürdü.

3 Ocak 2023 - 14 Haziran 2023 arasında genel yayın yönetmenliğini Tuncay Mollaveisoğlu yaptı.

1 Eylül 2023'ten itibaren Cumhuriyet gazetesi genel yayın yönetmenliğine Mine Esen getirildi.

Cumhuriyet Davası Cumhuriyet gazetesinin bağlı bulunduğu Vakfın 2 Nisan 2013'te yaptığı seçimle yönetimini değiştirmesine Alev Coşkun ve Mustafa Balbay tarafından yapılan itirazlar sonucu Vakıflar Genel Müdürlüğü, Cumhuriyet Vakfı'ndaki seçimlerin yenilenmesi gerektiğine karar verdi. 31 Ekim 2016 sabahı İstanbul Başsavcılığı, usûlsüzlük iddiasının yanı sıra "FETÖ ve PKK terör örgütlerine üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemek" iddiasıyla Cumhuriyet gazetesine operasyon başlattı, Genel Yayın Yönetmeni Murat Sabuncu başta olmak üzere çoğu yazar, muhabir ve editörler gözaltına alındı.

18 ay süren dava sonunda 15 kişi hakkında toplam 81 yıl, 45 gün hapis cezası verildi.

 Siyasi olaylardaki tutum
 Ağustos-Kasım 1930'da, 99 günlük Serbest Cumhuriyet Fırkası (SCF) deneyiminde SCF'ye destek verdi.
II. Dünya Savaşı sırasında Almanya'yı destekleyen yazılar yayımladı. Fakat bunun nedeni ideolojik değil ekonomik idi. Yunus Nadi savaş sırasında bulunması zor olan gazete baskı kağıdını Almanya'da daha ucuz olduğu için oradan ithal ediyordu. Cumhuriyet gazetesi Temmuz 1940'ta çıkan bir makaleden sonra, yurt dışından yardım alıyor ve millî çıkarları desteklemiyor suçlamasıyla üç ay boyunca kapatıldı.
 1946'dan 1954'e kadar Demokrat Parti'yi destekledi, 1954'ten sonra DP'ye cephe aldı.
 27 Mayıs Darbesi'ni destekledi. 27 Mayıs 1960'taki manşeti: Kahraman Türk ordusu bütün memlekette dün gece sabaha karşı idareyi ele aldı, maksat tarafsız bir idarenin nezaret ve mürakebesi altında süratle yeni seçimlere gitmek ve bu adil seçimler neticesinde hangi taraf kazanırsa idareyi onun ellerine devretmektir. Askeri idare bildiriliyor: Bütün ittifaklarımıza bağlıyız, NATO'ya ve CENTO'ya inanıyoruz ve bağlıyız. Cumhurbaşkanı, Meclis Başkanı ve Bakanlar ordumuzun muhafazası altına alındı. 1960'larda gazete Millî Demokratik Devrim çizgisindeydi. 1962'de Vatan'da yazan İlhan Selçuk gazeteye transfer edildi. Şadi Alkılıç'ın sosyalizm yazısı üzerine gazetede tasfiye başladı. Nadir Nadi çekildi. Gazete 1,5 yıl Nadir Nadi'sizdi. Önce Cevat Fehmi Başkut, ardından Ecvet Güresin gazeteyi yönlendirmeye çalıştı. 60'lı yıllar öğrenci hareketleri ve devrimler çağıydı. Cumhuriyet de bu gidişe göre kabuk değiştiriyordu. TİP haberleri başka basında yer almazken Cumhuriyet yer veriyordu.
 12 Mart muhtırası ile oluşan askerî darbeyi önce 9 Mart 1971 darbe teşebbüsü ile beklediği Millî Demokratik Devrim zannedip destekledi, sonra muhalif kaldı. 13 Mart 1971 tarihli Cumhuriyet'in manşetinde 'Devrimci Ordu' ifadesi ile birlikte Komutanların ültimatomu üzerine Demirel istifa etti. Ordu şartları uygulanmazsa yönetime el koymaya kararlı olduğunu bildirdi. Demirel: Muhtıra ile anayasa ve hukuk devleti anlayışını bağdaştırmak mümkün değildir. Ankara'da genel kanı: Yeni başbakan partiler dışından olacak. ifadeleri vardı.
 12 Mart döneminde İlhan Selçuk tutuklandı.  Askerler Faruk Gürler-Muhsin Batur ve Cevdet Sunay-Faik Türün kanatlarıyla yönetimde farklı yöntemleri tartışırken gazete içinde de darbe oldu. Nadir Nadi çekildi. Okurların protestosuyla gazetenin tirajı 50 binlerin altına düştü. Sıkıyönetim devrinde gazete sıkı takipteydi. İlhan Selçuk 9 Mart 1971 darbe teşebbüsünü desteklediği gerekçesiyle Ziverbey köşkünde sorguya çekildi. Nadir Nadi yazarın eski yazılarını bastı. Cumhuriyet 1975'te toparlanmışken bu defa Milliyetçi Cephe'nin kışkırttığı ülkücülerle, ve gazeteyi boykot ettiren Dev-Yol'un muhalefetiyle karşılaştı. Tirajı tekrar 100 binlerden aşağı düştü. Dev-Yol daha sert çizgide Demokratı çıkardı, Cumhuriyetin bir kısım okurunu çekti.
 12 Eylül darbesinde yine aynı kader. Önce askerleri destekledi, 1982 sonlarına doğru eleştiriye başladı. 12 Eylül 1980 nüshası birinci sayfa başlıkları: Parlamento ve hükûmet feshedildi. Silahlı kuvvetler yönetime el koydu. Tüm yurtta sıkıyönetim ve sokağa çıkma yasağı kondu. Parlamento üyelerinin dokunulmazlığı kaldırıldı. Bu dönemde gazetede Turgut Özal döneminin etkileriyle karışıklıklar çıktı. Nadir Nadi'nin vefatından sonra gazete iyice karıştı. Satış 30 binlere düştü.
 7 Kasım seçimlerinde tarafsızdı. 7 Kasım 1983'teki birinci sayfa: ANAP kazandı, tek başına iktidar çoğunluğu Özal'da, HP ikinci, MDP üçüncü parti oldu, kesinleşen milletvekilleri ANAP 204, HP 107, MDP 70. 28 Şubat post modern darbesini destekledi. 90'larda SHP'yi destekledi. 1992'de yeni yönetim gazetenin başına geçti. 63 ve 71'deki sağ darbelerden sonra gazete içinde bu defa liberal bir darbe yapılmak istenmiş, bu da geri tepmişti. Cumhuriyet yine İlhan Selçuk'la eski çizgisine döndü.
 Gazete 2007'deki Cumhurbaşkanlığı seçimi için birçok tepki göstermiştir. "Tehlikenin farkında mısınız?" görseliyle büyük yankı uyandırmış olan gazete "Saatler 100 yıl geri alınıyor" sloganıyla da yola çıkarak birçok reklam girişiminde bulunmuştur.
 29 Mayıs 2015 tarihinde, Can Dündar imzasıyla MİT TIR'larındaki silah görüntülerini manşetten duyurmuştur ve bu haberiyle büyük yankı uyandırmıştır.

 Öldürülen Cumhuriyet gazetesi yazarları

1978 yılından bu yana, Cumhuriyet yazarlarına yönelen suikast saldırıları sonucu 7 yazar öldürüldü, 1 yazar da felç oldu. İstanbul Üniversitesi Anayasa Kürsüsü Doçenti ve yazar Server Tanilli, 7 Nisan 1978 günü evine giderken uğradığı silahlı saldırı sonucu felç oldu. İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi Sosyoloji Enstitüsü Başkanı ve yazar Prof. Cavit Orhan Tütengil, 7 Aralık 1979 tarihinde Levent'te bulunan bir İETT durağında, silahlı dört kişi tarafından öldürüldü. Tütengil'in cenazesinde çıkan olaylarda yaralanan TRT yapımcısı ve yazar Ümit Kaftancıoğlu, 11 Nisan 1980 günü Mecidiyeköy'de iki kişinin silahlı saldırısına uğrayarak öldü. Cinayetin sorumlusu olarak yakalanan ülkücü militan Ahmet Mustafa Kıvılcım ömür boyu hapse mahkûm oldu. Atatürkçü Düşünce Derneği Başkanı ve yazar Muammer Aksoy, 31 Ocak 1990 günü Ankara'daki evine giderken öldürüldü. Ankara Üniversitesi İlahiyat Fakültesi eski öğretim üyesi ve Sosyal Demokrat Halkçı Parti Parti Meclisi Üyesi Bahriye Üçok, 6 Ekim 1990 tarihinde evine gönderilen bir kargo paketinin patlamasıyla öldü. Gazeteci ve yazar Uğur Mumcu, 24 Ocak 1993 tarihinde Ankara'daki evinin önünde park ettiği otomobiline binerken patlayan bomba sonucu öldürüldü. Sinemacı ve yazar Onat Kutlar, 30 Aralık 1994'te The Marmara Oteli'nin pastanesinde meydana gelen patlama sonucu ağır yaralandı ve olaydan 12 gün sonra yaşamını yitirdi. Atatürkçü Düşünce Derneği Genel Başkan Yardımcısı, eski Kültür Bakanı ve Ankara Üniversitesi İletişim Fakültesi öğretim üyelerinden Prof. Dr. Ahmet Taner Kışlalı, 21 Ekim 1999 günü Ankara'daki evinin önünde uğradığı bombalı saldırı sonucu öldü. Gazete, olayın bir gün ardından yayımlanan "Fotoğrafın üzerindeki çarpı" manşetli haberinde, "Türkiye'yi ortaçağ karanlığına sürüklemek isteyen gericiler, Cumhuriyetin aydınlanmacı, ilerici yazarlarını" her zaman hedef gösterdiklerini vurguladı.

 Köşe yazarları
Yazarlar
 İbrahim Yıldız (Cumhuriyet'ten Okurlara)
 Cüneyt Arcayürek (Güncel)
 Mustafa Balbay (Gündem)
 Oktay Akbal (Evet/Hayır)
 Emre Kongar (Aydınlanma)
 Hikmet Çetinkaya (Politika Günlüğü)
 Orhan Erinç (Geçmişten Geleceğe)
 Erdal Atabek (2000'li Yıllarda)
 Erol Manisalı (Bıçak Sırtı)
 Özgen Acar (Kavşak)
 Deniz Som (Vaziyet)
 Orhan Birgit (Düz Yazı)
 Ümit Zileli (Düz Çizgi)
 Deniz Kavukçuoğlu (Pano)
 Nilgün Cerrahoğlu (Sağnak)
 Işıl Özgentürk (Al Gözüm Seyreyle)
 Ataol Behramoğlu (Cumartesi Yazıları)
 Sunay Akın (Kule Cambazı)
 Işık Kansu (Ankara Kulisi)
 Hilmi Develi (Satır Arası)
 Bedri Baykam (Görüş)
 Müjdat Gezen (Köşe Atışı)
 Leyla Tavşanoğlu (Pazar Söyleşileri)
 Süheyl Batum (Sözden Yazıya)
 Burhan Arpad (Hesaplaşma 1979-1991)
 Miyase İlknur (Görünen Köy)

Dünya
 Ali Sirmen (Dünyada Bugün)
 Güray Öz (Avrupa)
 Hüseyin Baş (Değişen Dünyadan)
 Server Tanilli (Bir Bakıma)
 Mümtaz Soysal (Açı)

Ekonomi
 Şükran Soner (İşçi Evreninden)
 Öztin Akgüç (Yorum)
 Ergin Yıldızoğlu (Dünya Ekonomisine Bakış)
 Erinç Yeldan (Ekonomi Politik)
 Türkel Minibaş (Göz Ucuyla)
 Özlem Yüzak (Bilgi Toplumuna Doğru)
 Yakup Kepenek (Ankara Pazarı)
 Yahya Arıkan (Yaşamda Mali Çözüm)
 Mustafa Pamukoğlu (Maliye Tarafından)

Bilim-Siyaset
 Orhan Bursalı (Perşembe)

İnternet
 Mehmet Sucu (Enternet)

Medya
 Mehmet Faraç (Med - Cezir)

Çevre
 Oktay Ekinci (Çed Köşesi)

Kültür-sanat
 Selmi Andak (Sanata Bakış)
 Zeynep Oral (Esintiler)
 Turgay Fişekçi (Defne Gölgesi)
 Ahmet Cemal (Odak Noktası)
 Adnan Binyazar (Ayna)
 Vecdi Sayar (Kedi Gözü)
 İzel Rozental

Spor
 Arif Kızılyalın (Spor Yorumu)
 Adnan Dinçer (Görüş)
 Ahmet Kurt (Basket Yorum)
 Halit Deringör (Görüş)
Kaynak: CumhuriyetMuhabirler
 Hazal Ocak

 Çizerler
 Kamil Masaracı (Çizgilik)
 Semih Poroy (Harbi)
 Mümtaz Arıkan (Tarihte Bugün)
 Nuri Kurtcebe (Sessiz Sedasız)
 Behiç Ak (Kim Kime Dum Duma)
 Musa Kart (Çizmeden Yukarı)
 Tayyar Ozkan (Çöplük Çocukları)
 Hakan Çelik (Uydudan Naklen)
 Zafer Temoçin
Kaynak: Cumhuriyet Ekleri
Gazete, aynı zamanda aşağıdaki ekleri de düzenli olarak vermektedir:

 Pazar Dergi (Pazar günleri, 16 Şubat 1986'dan beri)
 Kitap (Perşembe günleri, 9 Şubat 1990'dan beri)
 Cumhuriyet'in Egesi (Cuma günleri, Ege Bölgesine dağıtılan özel ek)
 Zaman zaman özel ekler çıkarmaktadır.

Gazete Türkiye'de bir ilki gerçekleştirmiş ve vakfedilmiştir. Gazetenin sahibi aynı zamanda okuyucularından meydana gelen Cumok örgütlenmeleridir.

 Yunus Nadi Armağanı Yarışması Yunus Nadi ÖdülleriCumhuriyet gazetesi 1946'dan beri Yunus Nadi Ödülleri Yarışması'nı düzenlemekte. İlk yıllarda yalnızca kültür ve sanat alanında verilen bu ödül Türkiye'de bir ilktir. Yarışma sonraki yıllarda farklı dallarda da açılmaya başlanmış olup 2023 yılında edebiyat, görsel sanatlar ve bilimsel araştırma dallarında ödül verilmektedir. Yarışmada özgün araştırmalar desteklenmektedir.

 Ödüller
 Sosyal Demokrasi Vakfı İnsan Hakları Demokrasi Barış ve Dayanışma Ödülü (2014)

 Kaynakça
Özel

Genel
 Cumhuriyet koleksiyonu
 Aysun Köktener, Bir Gazetenin Tarihi Cumhuriyet, YKY, İstanbul 2004
 Emin Karaca,Cumhuriyet Olayı'', Altın Kitaplar Y. İstanbul 1994

Dış bağlantılar

 Cumhuriyet okurları web sitesi.

Türkçe gazeteler
Türkiye'de yayımlanan günlük gazeteler
Right Livelihood Ödülü sahipleri
1924'te kurulan yayınlar
1924'te Türkiye'de kurulan oluşumlar
1920'lerde kurulan gazeteler
Türkiye Gazeteciler Cemiyeti Başarı Ödülü sahipleri
Metin Göktepe Gazetecilik Ödülü sahipleri

Cumhuriyet (gazete)


جوسيبي روسي (بالإيطالية: Giuseppe Rossi)، (مواليد 1 فبراير 1987)، هو لاعب كرة قدم إيطالي يلعب في مركز الهجوم مع نادي جنوى.

المراجع

روابط خارجية

 Fiorentina Official Profile
 FIGC Official Profile

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون من أصل إيطالي
إيطاليون من أصل أمريكي
رياضيون إيطاليون مغتربون في إسبانيا
رياضيون من مقاطعة بيرغن (نيوجيرسي)
لاعبو الدوري الأمريكي لكرة القدم
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو بارما
لاعبو جنوى
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو ريال سلت ليك
لاعبو سلتا فيغو
لاعبو فيورنتينا
لاعبو كأس القارات 2009
لاعبو كرة قدم أمريكيون
لاعبو كرة قدم أمريكيون مغتربون
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون أولمبيون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية أمريكيون
لاعبو كرة قدم رجالية أمريكيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2008
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم من مقاطعة برغن (نيوجيرسي)
لاعبو كرة قدم من نيوجيرسي
لاعبو مانشستر يونايتد
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي فياريال
لاعبو نادي ليفانتي
لاعبو نيوكاسل يونايتد
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1987

جوسيبي روسي


තුත්මෝස් II (ඇතැම්විට IIවන තුත්මොසිස්, තොත්මෙස් හෝ ටුත්මොසිස් ලෙස ද හඳුන්වයි. අරුත තොත් නිසා උපන්, ඔහුගේ රාජ්‍යසමය තුළ ඩ්ජ්හුටිමෝස් ලෙස උච්චාරණය කොට ඇත) යනු ඊජිප්තුවේ දහඅටවන රාජවංශයේ සිව්වන පාරාවෝවරයා යි. ඔහු සිය රාජ්‍ය සමය තුළ දී, කුඩා ස්මාරක කිහිපයක් ඉදිකළ අතර, සුළු යුධ ව්‍යාපාර දෙකක්වත් ආරම්භ කරන්නට ඇත. ඔහුට සිය රාජ්‍ය සමය තුළ කළ හැකි වූයේ කාර්යයන් ස්වල්පයක් පමණි. ඔහුගේ බිසව වූ හට්ෂෙප්සුට් ඔහුට බෙහෙවින් උපකාර වන්නට ඇත. ඔහුගේ රාජ්‍ය සමය ලෙස සාමාන්‍යයෙන් ක්‍රි.පූ. 1493 සිට 1479 දක්වා කාලය සැලකේ. IIවන තුත්මෝස්ගේ දේහය ඩේර් එල්-බහ්රිහි හට්ෂෙප්සුට් මතකාගාර දේවස්ථානයට ඉහළින් පිහිටි ස්ථානයකින් සොයාගන්නා ලද අතර, එය දැනට කයිරෝහි ඊජිප්තු කෞතුකාගාරයේ තබා ඇත.

පවුල
IIවන තුත්මෝස් යනු Iවන තුත්මෝස් රජුගේ සුළු බිසවක් වූ මුට්නොෆ්‍රෙට්ගේ පුත්‍රයා ය. ඔහු Iවන තුත්මෝස්ගේ නිලයෙන් අඩු පුත්‍රයකු වූ බැවින්, රාජ්‍යත්වය ආරක්ෂා කර ගැනීමට ඔහුව පූර්ණ රාජකීය රුධිරය සහිත ඔහුගේ අර්ධ-සොයුරිය වූ හට්ෂෙප්සුට්හට විවාහ කරදෙන ලදී. ඔහු විසින්  නුබියාවේ සහ නැගෙනහිර මධ්‍යධරණි පෙදෙසේ කැරලි සාර්ථකව මර්දනය කිරීම සහ සංචාරක බෙඩුයින්වරුන්ව පරාජය කිරීම සිදුකළ ද, එය IIවන තුත්මෝස්ගේ අණපරිදි ඔහුගේ සෙන්පතිවරුන් විසින් මෙහෙයවන ලද ඒවා ලෙස සැලකේ. IIවන තුත්මෝස් සිහසුනට පත්වුවද, ඔහු එතරම් ප්‍රමුඛ චරිතයක් නොවූ බව පැවසේ. IIවන තුත්මෝස්ට දාව හට්ෂෙප්සුට්ට නෙෆරුරේ නම් දියණියක විය. ඔහුගේ මරණයට පෙර සුළුබිසවක් වූ ඉසෙට් විසින් බිහිකළ පුත්‍රයායි, ප්‍රකට IIIවන තුත්මෝස් නමින් රාජ්‍යත්වය පත් වූයේ.

ඇතැම් පුරාවිද්‍යාඥයන් විශ්වාස කරන්නේ IIවන තුත්මෝස්ගේ සිහසුන පිටුපස සිටි බලවේගය හට්ෂෙප්සුට් බවයි. එයට හේතුව පසුකලෙක ඇගේ රාජ්‍ය සමයේ ක්‍රියාත්මක වූ අභ්‍යන්තර සහ විදේශ ප්‍රතිපත්ති මෙකලට සමානත්වයක් දැක්වීමත්, සිය පියා විසින් තමන් සිහසුනට පත්කිරීමට අපේක්ෂා කළ බවට හට්ෂෙප්සුට් විසින් කළ ප්‍රකාශයත් ය. කාර්නැක්හි පිවිසුම් ද්වාරයේ IIවන තුත්මෝස්ගේ සමයේ නිමවූ කැටයම් අතර හට්ෂෙප්සුට් ඇගේ සැමියා සමග සිටින අයුරු මෙන්ම, තනිව සිටින අයුරු ද දැක්වෙන කැටයම් ඇත. සිය සැමියා මියයාමෙන් පසු සැමියාගේ ලාබාල උරුමකරු වූ IIIවන තුත්මෝස්ගේ සමයේ ඇය පාරාවෝ ලෙස සිංහාසනාරූඪ වී ඇත. මේ බව "රැජිනගේ නියෝජිතයින් විසින් පිවිසුම් ද්වාරයේ වූ ඇගේ ඇතැම් කාර්ටුෂවලින් ළාබාල රජුගේ නාමය ඉවත් කොට තිබීමෙන්" පෙනී යයි.

මැනතෝගේ විස්තරය තුළ IIවන තුත්මෝස්, "චෙබ්රොන්" (මෙය ඔහුගේ පෙරනාමය වූ ආඛෙපෙරෙන්රේ යන්නෙන් නිර්මාණය වූවකි) ලෙස හඳුන්වා ඇති අතර, ඔහුට වර්ෂ 13ක රාජ්‍ය සමයක් ලබා දී ඇත. නමුත් මෙම චරිතය බොහෝ විද්වතුන් අතර මතභේදාත්මක ය. ඇතැම් විද්වතුන් ඔහුගේ රාජ්‍ය සමය වර්ෂ 3ක් බව ප්‍රකාශ කරන්නේ ඔහුගේ උච්චතම දිනය සඳහන් සටහන වර්ෂය 1 II අඛෙට් දිනය 8 ශිලාවෙහි සඳහන් බැවිනි.

දින සහ රාජ්‍ය සමයේ දිග
මැනතෝගේ විස්තරය ඊජිප්තුවේදීන් අතර විවාදයට භාජනය වී ඇත්තේ ඔහුගේ රාජ්‍ය සමය පිළිබඳ පවතින වාර්තා අල්ප නිසායි. පැරණි විද්වතුන් ඔහුගේ රාජ්‍ය සමය අවුරුදු 13ක් ලෙස විශ්වාස කළ ද, නව විද්වතුන් විශ්වාස කරන්නේ එය අවුරුදු 3-4ක් වැනි කෙටි කාලයක් බවයි. එසේම IIවන තුත්මෝස් සමයේ නිර්මාණය වූ ස්කැරබ් කුරුමිණි රූ සහ ස්මාරක සංඛ්‍යාව ද අල්ප ය. Iවන අමෙන්හොටෙප් රජ සමයේ සිදු වූ බව පැවසෙන සොතිස් තාරකාව හිරු සමග උදාවීම ආශ්‍රයෙන් ඇස්තමේන්තුගත කළ විට IIවන තුත්මෝස්ගේ රාජ්‍ය සමය ලෙස ක්‍රි.පූ. 1493 සිට 1479 ලැබේ. මෙම උදාවීම ප්‍රකාශ කරන ලද ස්ථානය නිශ්චිත නැති බැවින් තුත්මෝස් සඳහා ක්‍රි.පූ. 1513 – 1499 කාලය ද යෝජනා වී ඇත. එසේම ඔහුට පෙර රාජ්‍ය කළ Iවන තුත්මෝස් රජුගේ රාජ්‍ය සමයේ දිග නිශ්චිතව නිර්ණය කොට නැති වීම ද මෙයට හේතු වී ඇත. එසේවුවත්, විද්වතුන් සාමාන්‍යයෙන් පිළිගන්නේ ඔහු ක්‍රි.පූ. 1493 හෝ 1492 සිට 1479 දක්වා රාජ්‍ය පාලනය සිදු කරන්නට ඇති බවයි.

කෙටි රාජ්‍ය සමය පිළිබඳ තර්කය

IIවන තුත්මෝස්ගේ සමය ආරම්භ වන විටත් වියපත්ව සිටි ගෘහනිර්මාණ ශිල්පියකු වන ඉනෙනි මේ පාලකයාගේ සම්පූර්ණ රාජ්‍ය සමයේ මෙන්ම හට්ෂෙප්සුට්ගේ සමයේ ද සේවය කොට ඇත. මීට අමතරව, නව රාජධානි නිලධාරීන්ගේ සොහොන්ගැබ්වල ස්වයංචරිතාපදාන තුළ IIවන තුත්මෝස් පිළිබඳ වාර්තා අල්ප ය. කිසියම් රජකුගේ රාජ්‍ය සමය නිර්ණයට දින නිර්ණිත ලේඛන නොමැති විට, ඔහු ඉදිකළ ස්මාරක ආශ්‍රයෙන් දිනනිර්ණය සිදුකරනු ලැබේ. නමුත් මේ රජු පිළිබඳ එසේ නිර්ණය කිරීම අපහසු වන්නේ ඔහුගේ ස්මාරක බොහෝමයක් හට්ෂෙප්සුට් විසින් ඇගේ භාවිතයට යොදා ගැනීම හේතුවෙන්, IIIවන තුත්මෝස් රජු විසින් සෙසු ස්මාරකවල කිසිදු වගවිභාගයකින් තොරව IIවන තුත්මෝස්ගේ නාමය යළි සටහන් කොට ඇති නිසායි. කෙසේනමුත්, සෙම්නා, කුම්මා, සහ එලිෆන්ටයින් යන ප්‍රදේශවල මේ රජු විසින් ඉදිකළ දේවස්ථාන හැරෙන්නට, IIවන තුත්මෝස් ඉදිකළ එකම විශාල ස්මාරකය වන්නේ කාර්නැක්හි සිව්වන අටලුවේ අංගනය ඉදිරියෙන් පිහිටා තිබූ හුනුගලින් තැනූ ද්වාර මාලකයයි. නමුත් මෙම ස්මාරකය පවා IIවන තුත්මෝස් සමයේ ඉදිකර අවසන් කිරීමට නොහැකි වූ බැවින් ඔහුගේ පුත් IIIවන තුත්මෝස් විසින් නිමකර ඇත. මෙය ද IIවන තුත්මෝස්ගේ කෙටි රාජ්‍ය සමය පිළිබඳ සාක්ෂියකි. පසුව IIIවන අමෙන්හොටෙප් රජු විසින් මෙම ද්වාරයේ කොටස් ගලවා එහි ගල් කුට්ටි තෙවන අටලුව තැනීමට යොදාගන්නා ලදී. 1987දී, ලුක් ගැබෝල්ඩි විසින් Iවන තුත්මෝස්, IIවන තුත්මෝස් සහ හට්ෂෙප්සුට්ගේ සමයේ ඉතිරිව පවතින ස්කැරබ් (ගොම කුරුමිණි) රූප සංඛ්‍යාව සංඛ්‍යානාත්මකව විශ්ලේෂණය කරන ලදී. වෙනත් ස්මාරක සිය භාවිතයට යොදාගනු ලැබුව ද, ස්කැරබ් රූ ඉතා කුඩා බැවින් ඒවායේ නම් වෙනස් කිරීම ප්‍රායෝගික නොවිණි. මේ නිසා මෙම ක්‍රමය මෙම යුගය පිළිබඳ අධ්‍යයනයට ඉතා සුදුසු විය. හට්ෂෙප්සුට්ගේ රාජ්‍ය සමය වර්ෂ 21කුත් මාස 9කුත් පවතින්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ. ගැබෝල්ඩි අවධාරණය කළේ ඔහුගේ අධ්‍යයනය තුළ Iවන තුත්මෝස් සහ හට්ෂෙප්සුට් හා සසඳන විට IIවන තුත්මෝස්ට අදාළ වූයේ ස්කැරබ් රූ ඉතා සුළු සංඛ්‍යාවක් බවයි. උදාහරණයක් ලෙස ෆ්ලින්ඩර්ස් පෙට්‍රීගේ මුල්කාලීන ස්කැරබ් මුද්‍රා අධ්‍යයන අනුව Iවන තුත්මෝස්ට මුද්‍රා 86කුත්, IIවන තුත්මෝස් වෙනුවෙන් 19කුත් සහ හට්ෂෙප්සුට් වෙනුවෙන් මුද්‍රා 149කුත් හමු වී ඇත. වඩාත් නූතන අධ්‍යයන අනුව ජේගර් විසින් ඇස්තමේන්තු කර ඇති ස්කැරබ් මුද්‍රා සංඛ්‍යා නම්  Iවන තුත්මෝස් සඳහා 241කුත්, හට්ෂෙප්සුට් වෙනුවෙන් 463කුත් සහ IIවන තුත්මෝස් වෙනුවෙන් මුද්‍රා 65ක් පමණකුත් ය. මේ අනුව IIවන තුත්මෝස් යටතේ නිර්මාණය වී ඇති ස්කැරබ් රූ සංඛ්‍යාව ඉතා කුඩා බැවින් රජුගේ රාජ්‍ය සමය ද කෙටි එකක් බව පැවසිය හැක. මේ පදනම අනුව, ගැබෝල්ඩි ඇස්තමේන්තුගත කර ඇති පරිදි Iවන සහ IIවන තුත්මෝස්ගේ රාජ්‍ය සමයයන් පිළිවෙලින් ආසන්නව වර්ෂ 11ක් සහ වර්ෂ 3ක් වේ. එමෙන්ම IIවන තුත්මෝස්ගේ රාජ්‍ය සමයේ දිග ඊජිප්තුවේදීන් අතර නොයෙකුත් වාදවිවාදයන්ට තුඩු දී ඇති අතර, ඔහුගේ සමයට අයත් වාර්තා ද හමුවන්නේ ස්වල්පයකි.

දිගු රාජ්‍ය සමය පිළිබඳ තර්කය
සම්ප්‍රදායිකව තුත්මෝස්ගේ රාජ්‍ය සමය ලෙස තවමත් භාවිත වන්නේ වර්ෂ 13ක් හෝ 14කි. නමුත් ඉනෙනිගේ ස්වයංචරිතාපදානය අනුව, තුත්මෝස් ඉතා කෙටි කාලයක් රාජ්‍ය පාලනය කළ බව වටහාගත හැකි වුවද, එහි IIවන තුත්මෝස් හඳුන්වා ඇත්තේ "කැදැල්ලේ සිටින උකුස්සා" ලෙසයි. ඒ අනුව ඇතැම්විට සිහසුනට පත් වන විට ඔහු ළමා වියේ සිටි බව හැඟී යයි. නමුත් ඔහු දරුවන් දෙදෙනකුට--නෙෆරුරේ සහ IIIවන තුත්මෝස්—පියා වන තෙක් ජීවත් වූ බැවින්, ඔහු අවුරුදු 13ක් වැනි දිගු කාලයක් රාජ්‍ය කරන්නට ඇතැයි මත පල වී ඇත. ජර්මානු ඊජිප්තුවේදියකු වන ජේ. වොන් බෙකරැත් මෙම තර්කය IIවන තුත්මෝස්ගේ 13 වර්ෂ රාජ්‍ය සමය සඳහා ආධාර කොට දක්වයි. ඇලන් ගාඩිනර් සඳහන් කරන්නේ, 1900දී ජෝර්ජස් ඩෙයාර්සි විසින් හඳුනාගන්නා ලද තුත්මෝස්ගේ 18වන වර්ෂයට යෝජිත ස්මාරකයේ නිශ්චිත පිහිටීම අනාවරණය කොටගෙන නැති බවයි. අදවන විට පිළිගැනෙන්නේ මෙම ශිලාලේඛනය හට්ෂෙප්සුට්හට අයත් එකක් බවයි. වොන් බෙකරැත් නිරීක්ෂණය කොට ඇත්තේ වර්ෂය 18 දිනය ඊජිප්තු නිලධාරියකුගේ ශිලාලේඛනයක කැඩීගිය කොටසක සඳහන් බැවින්, එය බොහෝවිට හට්ෂෙප්සුට්ගේ පෙරනාමය වන මාට්කරේ යන්නට අදාළ වන බවයි. මේ පිළිබඳසැකයට බඳුන් වූ තවත් කරුණක් නම් හට්ෂෙප්සුට් ඇගේ 16වන වර්ෂයේ දී සෙඩ් සංවත්සරය සැමරීමයි. වොන් බෙකරැත් විශ්වාස කරන්නේ මෙය ඇගේ පියා වූ Iවන තුත්මෝස්ගේ මරණින් වසර 30කට පසු සිදුවූවක් බවයි. එවිට හට්ෂෙප්සුට් සහ Iවන තුත්මෝස්ගේ රාජ්‍ය සමයයන් අතර ඇතිවන වර්ෂ 13 – 14ක හිදැස IIවන තුත්මෝස්ගේ රාජසමය ලෙස සැලකිය හැකි වේ. වොන් බෙකරැත් මීට අමතරව අවධාරණය කරන්නේ ශේෂ වී ඇති වස්තූන්ගේ සංඛ්‍යාව අනුව IIවන තුත්මෝස්ගේ රාජ්‍යසමයේ දිග නිර්ණයට ඊජිප්තුවේදීන් සතුව නිශ්චිත නිර්ණායක  නොමැති බවයි.

කැතරින් රෝරිජ් යෝජනා කොට ඇත්තේ හට්ෂෙප්සුට් විසින් ඉදිකළේ යැයි පැවසෙන රජුන්ගේ නිම්නයේ KV20 සොහොන්ගැබ, IIවන තුත්මෝස්ගේ නියම සොහොන්ගැබ බවයි. මෙය සත්‍යයක් නම්, මෙය IIවන තුත්මෝස්ගේ දැවැන්තම ගොඩනැගිලි ව්‍යාපෘතිය වන අතර, මෙය ඉදිකිරීමට වර්ෂ කිහිපයක්ම ගත වූ නිසා රජුගේ දීර්ඝ රාජ්‍ය සමය තහවුරු වේ. ලුක් ගැබොල්ඩි අනුව, ප්‍රංශ පුරාවිද්‍යාඥයන් පිරිසක් විසින් කාර්නැක්හි මෑතක දී සිදුකළ ගවේෂණයක දී, 4වන අටලුවට ඉදිරිපසින් IIවන තුත්මෝස්ගේ අටලුවක සහ සමෘද්ධිමත් උත්සව අංගණයක සාධක හමු වී ඇත. මේ අතර, ප්‍රංශ ඊජිප්තුවේදීන් පිරිසක් විසින් කාර්නැක්හි IIවන තුත්මෝස් විසින් ඉදිකළ දෙවොලක ගල්කුට්ටි සහ යාත්‍රා (barque) සිද්ධස්ථානයක් අනාවරණය කොටගෙන තිබේ. මේ අනුව, අවසානයේ, සිග්මන්ට් වයිසොකි යෝජනා කොට ඇත්තේ ඩේර් එල්-බහ්රිහි හට්ෂෙප්සුට්ගේ අවමංගල දේවස්ථානය මුලින් IIවන තුත්මෝස් විසින් ඔහුගේ මතකාගාර දෙවොල ලෙස ආරම්භ කරන්නට ඇති බවයි. පසුව IIIවන තුත්මෝස් විසින් මෙහි ඇතැම් ස්ථානවල ඇති හට්ෂෙප්සුට්ගේ රූ වෙනුවට IIවන තුත්මෝස්ගේ රූප ඇතුළත් කොට ඇත. එම ස්ථාන IIවන තුත්මෝස් විසින් ඉදිකළ ස්ථාන විය හැකි ය. එසේම IIවන තුත්මෝස් විසින් සෙම්නාහි ඛ්නුම් දෙවොල අලංකාර කොට ඇත.

මෙම නව පුරාවිද්‍යාත්මක සාක්ෂි පිළිබඳ යළි සලකා බැලීමේ දී රජුගේ කෙටි රාජ්‍ය සමයට අදාළ ඇතැම් තර්කයන් වලංගු නොවන බව වටහා ගත හැක. විශේෂයෙන්ම IIවන තුත්මෝස්ගේ යැයි සැලකිය හැකි සොහොන්ගැබක් හමු නොවීම සහ අවමංගල දේවස්ථානයක් නොමැති වීම හා ප්‍රධාන ව්‍යාපෘති කිසිවක් සිදුකොට නොතිබීම යන සාධක මෙහි දී උදාහරණ ලෙස දැක්විය හැක. IIවන තුත්මෝස්ගේ කාර්නැක් ගොඩනැගිලි ව්‍යාපෘති මගින් ද, ඔහුගේ රාජ්‍ය සමය වර්ෂ 3ට වඩා 13කට ආසන්න කාලයක් පැවති බව හඟවයි.

යුධ ව්‍යාපාර
තුත්මෝස්ගේ රාජාභිෂේකයත් සමග, කුෂ් රාජ්‍යය කැරලි ගැසූ අතර, මෙය බොහෝ විට ඊජිප්තුවේ පාලකයා වෙනස් වීමත් සමග පුරුද්දක් වශයෙන් සිදු වූ දෙයකි. Iවන තුත්මෝස් විසින් නූබියානු රාජ්‍යය සම්පූර්ණයෙන්ම යටත් කොට ගෙන තිබිණි. නමුත් ඛෙන්තෙනොෆර් වෙතින් කැරලි ඇති විය. මේ හේතුවෙන් ඊජිප්තු ජනපදවාසීන්ට Iවන තුත්මෝස් ඉදිකළ බලකොටුව තෙක් පසුබැසීමට සිදු විය. මේ කාලයේ සිය තරුණවියේ පසු වූ IIවන තුත්මෝස් නුබියාව වෙත හමුදාවක් පිටත් කොට යැවූ නමුත්, ඔහු විසින් එය මෙහෙයවූයේ නැත. ඔහුගේ පියාගේ සෙන්පතීන්ගේ සහාය ඇතිව මෙම කැරැල්ල පහසුවෙන් මැඬපැවැත්වීමට ඔහුට හැකි විය. මෙම යුධ ව්‍යාපාරය පිළිබඳ වාර්තාවක් ජොසෆස් නම් ඉතිහාසඥයා විසින් ඉතියෝපික යුද්ධය ලෙස දක්වා ඇත.

මීට අමතරව තුත්මෝස් විසින් සිනායිහි ෂාසු බෙඩුයින්වරුනට එරෙහිව ද යුධ ව්‍යාපාරයක් දියත් කළ බව අහ්මෝස් පෙන්-නෙඛ්බෙට් විසින් සඳහන් කොට ඇත. මෙම යුධ ව්‍යාපාරය කුඩා ආක්‍රමණයක් ලෙස පැවසුණ ද, කර්ට් සෙති විසින් සඳහන් කොට ඇති පරිදි, ඔහුට හමු වූ ලේඛන කොටසක උතුරු රෙටෙනු, හෝ සිරියාව දක්වා සිදු වූ යුධ ව්‍යාපාරයක් පිළිබඳ සඳහන් වේ. මේ අනුව ඔවුන් නිය් නැමැති ස්ථානය දක්වා දුරට ආක්‍රමණය මෙහෙයවා ඇත. යුප්‍රටිස් තරණය කොට නැවත පැමිණීමේ දී Iවන තුත්මෝස් අලින් දඩයම් කළේ ද නිය් නැමැති පෙදෙසේදී ය. මේ අනුව පැහැදිළි වන්නේ ෂාසු ආක්‍රමණය, සිරියාව වෙත සිදුකළ ආක්‍රමණයේ දී වූ එක් සටනක් පමණක් බවයි.

මමිය

IIවන තුත්මෝස්ගේ මමිය සොයාගන්නා ලද්දේ 1881දී අනාවරණය කරගත් ඩේර් එල්-බහ්රි රහස් කුටියක් තුළිනි. ඔහුගේ මමිය වෙනත් 18වන සහ 19වන රාජවංශයේ පාලකයින්ගේ මමී අතර තැන්පත් කොට තිබිණි. මෙම සෙසු මමී අතර Iවන අහ්මෝස්, Iවන අමෙන්හොටෙප්, Iවන තුත්මෝස්, IIIවන තුත්මෝස්, Iවන රැම්සෙස්, Iවන සෙටි, IIවන රැම්සෙස්, සහ IXවන රැම්සෙස් යන රජවරුන්ගේ සිරුරු ද විය.

1886 ජූලි 1දින ගැස්ටන් මැස්පරෝ විසින් මෙම මමියේ වෙළුම් ලිහා බලන ලදී. මෙම මමිය ඔහුගේ පියා වන Iවන තුත්මෝස්ගේ යැයි සැලකෙන මමියට රූපීයව සමානත්වයක්, විශේෂයෙන්ම මමියේ මුහුණ සහ හිසේ හැඩය අතින් සමානත්වයක් දක්වයි. IIවන තුත්මෝස්ගේ දේහයට පුරාතන සොහොන් සොරුන්ගෙන් දැඩි ලෙස හානි සිදු විය. උරහිස් සන්ධියේ දී එහි වම් බාහුව බිඳී ඇති අතර, වැලමිට සන්ධියේ දී යටි බාහුව වෙන් වී ඇත. එසේම වැලමිටට පහළින් දකුණු බාහුව කපා වෙන්කොට ඇත. ඔහුගේ පූර්ව උදර බිත්තියට සහ පපුවේ වැඩි පෙදෙසක් පොරවක් වැනි ආයුධයකින් හානි සිදුකොට ඇත. මීට අමතරව, ඔහුගේ දකුණු පාදය ඔහුගේ දේහයෙන් වෙන්කොට ඇත. මෙම හානි මරණයෙන් පසුව සිදු වූ ඒවායි. නමුත් IIවන තුත්මෝස්ගේ ජීවිතය සැපවත් එකක් නොවූ බව ගැස්ටන් මැස්පරෝ මෙලෙස සඳහන් කරයි:

නික්මගිය පාරාවෝ ලෙස
බයිබලයේ පැරණි තෙස්තමේන්තුවේ සඳහන් නික්මගිය පාරාවෝ නාමය සඳහා ඉදිරිපත්ව ඇති නම් අතුරින් IIවන තුත්මෝස් නාමය ජනප්‍රිය එකකි. ඇල්ෆ්‍රඩ් එඩර්ෂයිම් සිය "පැරණි තෙස්තමේන්තු බයිබල් ඉතිහාසය" නම් ග්‍රන්ථය තුළ පවසන්නේ IIවන තුත්මෝස් මෙම චරිතය සඳහා වඩාත්ම ගැළපෙන පුද්ගලයා බවයි. එයට හේතුව ඔහුගේ රාජ්‍ය සමය කෙටි, සමෘද්ධිමත් සමයක් නමුත් අනුප්‍රාප්තියට පුත්‍රයකු නොමැතිව මියයාමත් ය. ඔහුගේ වැන්දඹුව වූ හට්ෂෙප්සුට් පළමුව උපරාජයා (IIIවන තුත්මෝස් වෙනුවෙන්) බවටත්, අනතුරුව පාරාවෝ බවටත් පත් වූවා ය. එඩර්ෂයිම් පවසන්නේ එකල ඊජිප්තුව සහ හිටයිට් අධිරාජ්‍යය පුරා ව්‍යාප්ත වූ වසංගතයක් නිසා ඇති වූ තුවාල දක්නට ලැබෙන එකම පාරාවෝ මමිය IIවන තුත්මෝස්ගේ මමිය බවයි.

මේවාත් බලන්න
 පුරාතන ඊජිප්තුවේ ඉතිහාසය
 ඊජිප්තුවේ දහඅටවන රාජවංශය

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

ක්‍රි.පූ. 1479 මරණ
ඊජිප්තුවේ දහඅටවන රාජවංශයේ පාරාවෝවරුන්
පුරාතන ඊජිප්තු මමී
පුරාතන ළමා පාලකයෝ
උපන් වර්ෂ නොදන්නා පුද්ගලයින්
ඊජිප්තු කෞතුකාගාරය
හට්ෂෙප්සුට්
තුත්මෝස් I
තුත්මෝස් II

තුත්මෝස් II


Katedrala sv. Jakova Starijeg (Karija, Korija ) je bila stara srednjovjekovna rimokatolička crkva u naselju Krbavi. Ova je katedralna crkva posvećena sv. Jakovu, zaštitniku bivše Krbavske biskupije. Podatak o posveti krbavske katedrale "posvećene sv. Jakovu Starijem" donio je iz Vatikanskog arhiva biskup Mile Bogović 1997. godine.

Područje katedrale bilo je, prema nekim indicijama, tijesno povezano s područjem Sv. Marka Groba.

Povijest
Katedrala sv. Jakova Starijeg u Krbavi bila je zabranjena tema u Jugoslaviji, punih 70 godina.

Krbavska biskupija, čije je katedrala sv. Jakova Starijeg sjedište, osnovana je 1185. godine na provincijalnom crkvenom saboru u Splitu. Bila je to prva prva biskupija iza Velebita, u Krbavi. Protezala se sve do Trsata (Rijeke). Prvi krbavski biskup bio je Matej.

Dokument iz Vatikanskog arhiva o posveti katedrali datiran je u 1431. godinu. Biskupija i vrlo vjerojatno katedrala je sigurno starija, jer stariji dokument iz 1389. govori o nekom sporu između zagrebačkog Kaptola i krbavskog biskupa. Još je stariji Franjevački samostan u Krbavi, osnovan 1373. godine. Radi zaštite katedrale, podignuta je starohrvatska župna utvrda, kaštel Krbava. Nalazila se istočno od katedrale.

Krbavska biskupija postojala je sve do osmanskih pljačkaških pohoda, potom i osvajanja. 275 je godina potrajala i 1460. zbog sve češćih upada i pljačkaških pohoda Turaka preselila se u frankopanski Modruš, a zatim (1493.) u Novi Vinodolski. Tad je napušten i kaštel Krbava. Bježeći pred Turcima, modruški biskup Krištofor ponio je zlatni križ krbavskih biskupa, koji je pripadao još prvomu krbavskom biskupu Mateju. Križ se danas čuva u crkvi sv. Filipa i Jakova u Bribiru pokraj Novog Vinodola (u kojem je 1288. napisan "Vinodolski zakon").

Turska pljačkanja, paleži, osvajanja, rezultiraju da slijedi iseljavanje stanovništva, depopulacija, organizirana rušenja katoličkih crkava i dolazak nekatoličkog stanovništva. Vremenom se krbavska katedrala sv. Jakova Starijeg našla pod zemljom. Velikosrpskim nacionalistima bio je interes da se zatre trag katoličanstva udbinsko-krbavskog kraja i da se širi lažni mit o isključivom srpstvu ovog kraja.

Zadrti velikosrbi iz susjednih sela su po ubijanju i egzodusu Hrvata zapalili i srušili sve katoličke crkve na Krbavi, zatirući tako trag hrvatstvu i katoličanstvu. Zapalili su i srušili katoličku crkvu sv. Nikole na Udbini, sv. Marka - groba u Podudbini, sv. Augustina u Mutiliću, uništili rimokatoličko groblje na Koriji.

Iznad njezinih ostataka udbinski Srbi iskopali su 1994. dva velika zaklona za višecijevne bacače raketa (VBR). Tada su oštetili i uništili mnoge grobove i dijelove katedrale. Iako je nanijelo štetu crkvi i groblju, hrvatskim je arheolozima olakšalo posao poslije Oluje početi s iskopavanjem temelja ove crkve.

Karakteristike

Tlocrt (dimenzija 36 x 12 m) jednobrodne krbavske katedrale, u kojoj je stolovao biskup, odgovara srednjoeuropskoj propovjedničko-prosjačkoj arhitekturi, ličkoj gotici. Iskopine katedrale, grobovi i pripadajući dijelovi biskupskog dvora su konzervirane, a u nastavku arheoloških istraživanja možda će biti pronađeni i temelji katedrale prvog krbavskog biskupa Mateja (1185 – 1220.).
U svetištu i brodu crkve, te ispred crkve do danas su istražena 227 hrvatska groba. Mnoge grobove, ali i dijelove katedrale, uništili su u agresiji na Hrvatsku pobunjeni Srbi i njihovi pomagači prigodom ukopavanja VBR-ova. Groblje izvan crkve je višeslojno, a grobovi su obične zemljane rake. Postoji realna mogućnost da je tu pokopan i dio poginulih Hrvata u Krbavskoj bitci koja se dogodila nedaleko od ovog mjesta. U grobovima je nađen nakit, novčići, ostruge i dr. i mogu se datirati u 14. i 15. stoljeće.

Iz temelja krbavske katedrale izvađen je jedan kamen koji je poslužio kao kamen temeljac za crkvu Hrvatskih mučenika. Kamen je 8. lipnja 2003. blagoslovio Sveti Otac Ivan Pavao II. na Trsatu. U temelje crkve Hrvatskih mučenika na Udbini svečano je položen 9. rujna 2005. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
Hrvatski martirologij Mjesta značajna za projekt izgradnje Crkve hrvatskih mučenika na Udbini

Katoličke katedrale u Hrvatskoj
Gotičke katedrale
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Gotičke crkve u Hrvatskoj

Katedrala sv. Jakova Starijeg u Krbavi


La acetofenona carboxilasa () es una enzima que cataliza la reacción de carboxilación de la acetofenona a 3-oxo-3-fenilpropanoato utilizando bicarbonato y ATP.

 Acetofenona + HCO3- + 2 ATP + H2O + H+  3-oxo-3-fenilpropanoato + 2 ADP + 2 fosfato

Esta enzima participa en la degradación anaerobia del etilbenceno. No presenta actividad con la acetona, butanona, 4-hidroxiacetofenona o 4-aminoacetofenona.

Referencias

EC 6.4.1

Acetofenona carboxilasa


Hamad Hospital () est une station sur la Ligne Verte du Métro de Doha. Elle est ouverte en 2019.

Histoire
La station est mise en service le .

Intermodalité
 Metrolink : M143 (Al Jazeera Media Network, Al Ahli Hospital, Hamad Medical City and Civil Defence)

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Doha

Liens externes
 Doha metro - Lusail Tram - Qatar Rail
 Network map - metro tram Qatar Rail
 Qatar Rail Retail

Station du métro de Doha
Station de métro mise en service en 2019

Hôpital Hamad (métro de Doha)


Miranda State (, ) is one of the 23 states of Venezuela and the second most populous after Zulia State. As of the 2011 census, it had a population of 2,675,165 residents. It also has the greatest Human Development Index in Venezuela, according to the Venezuelan National Institute of Statistics (Instituto Nacional de Estadistica, Caracas). The most recent population estimate was 3,194,390 in mid-2016.

Miranda is an important center for political, economic, cultural and commercial activities. The state is administered by a governor, and is sub-divided into 21 municipalities, each under a mayor.

Miranda State covers a total surface area of .

History

Pre-Columbian history
When the Spanish arrived, the region was inhabited by various Caribbean tribes. Among them were the Caracas, the Teques, the Cumanagotos, the Mariches and the Quiriquires. The Teques inhabited the southwestern part of Guaire. The Mariches inhabited the eastern part of the Caracas Valley. They practiced hunting and gathering, while others lived by fishing. When the Spanish conquistadors arrived, these tribes were brave enough to fight for their territory, commanded by caciques like Guaicaipuro and Yare.

Spanish Colonization
Guaicaipuro was a legendary cacique of the Teques and Caracas Indians who resisted the conquistador Diego de Losada, while cacique Yare was the cumanagoto, quiriquire, charagoto and arauco chief who killed Captain Mendoza, who had murdered the Indian Tamanaco. Once all the tribes were subdued, the Spaniards settled completely on these lands, founding the city of Caracas, and later different towns in the interior of the state of Miranda.

During the colony this region became part of the Province of Caracas. At the end of the 16th century and beginning of the 17th century the highlands were used to cultivate, among other products, wheat destined largely for export to Cartagena de Indias and the Caribbean islands. From the second decade of the 17th century, cocoa displaced these crops. In addition, all commercial activities were monopolized by the Royal Guipuzcoa Company, which generated the first discontents and uprisings against the crown. From the beginning of the 17th century, slave labour quickly replaced the Indian labour force, concentrating on the Windward region, which was the largest cocoa producer. It was in this region that the first free blacks rose up against their masters, but were later stifled by Spanish troops.

19th Century
After the dissolution of Gran Colombia, Venezuela still used the provinces as a political-territorial organization, which had been used for a long time. Miranda, at that time, was part of a province. Between 1832 and 1855 the use of the province persisted due to the confusion generated by the existence of a state as a political division of the country.

The division by states did not appear in Venezuela in a concrete way until 1864, when about twenty states were founded which, in the following governments, would be reduced to nine, among these, the founded state of Guzmán Blanco, which by 1873 only covered the region of Aragua.

In 1881, the State of Guzmán Blanco expanded its territory to include the region of Miranda, among other nearby regions that were included as part of Guárico.

In 1889, the territory of the Guzmán Blanco State was again modified by the Constitution, and its size was reduced by excluding several regions of the country such as the region of Aragua, but renaming the State as Edo Miranda.

20th and 21st Centuries
In 1900, by decree of General Cipriano Castro, the state of Caracas was included in Miranda and Caracas was renamed Miranda State with the provisional capital in Santa Lucia. Then in 1901 the political-territorial space is modified again and the capital of the state becomes Petare, and in 1904 it is changed to Ocumare del Tuy.

In 1909 the last important modification was made, changing the capital to Los Teques.

In 1982, the municipality of Los Salias was founded through the Official Gazette of the State of Miranda.

In 1989, after the decentralization carried out by President Carlos Andrés Perez, Arnaldo Arocha was elected the first governor by popular vote.

By October 15, 2017, Héctor Rodríguez was elected governor of the State of Miranda, after facing Carlos Ocariz in an election.

Chronology

In 1568 the mayor of Caracas, Francisco de Infante, killed the cacique Guaicaipuro, representative of the indigenous resistance in Venezuela.
In 1572 another of the men who fought against the Spanish conquest, the cacique Tamanaco, was also killed by the conquistadors.
In 1580 a smallpox epidemic breaks out, brought from Guinea by the black slaves, which ends the life of 20,000 aborigines in three years.
In 1620 the process of founding new cities begins.
In 1812 the royalists offered freedom to black slaves who took up arms against the Republicans. A general rebellion by the blacks caused panic among the landowners and led to the fall of the regime.
In 1861, a wave of fighting broke out between the conservatives and the Feds.
In 1841, the Federal Constitution created Miranda as an autonomous entity.
In 1884, a plague of locusts swept through Miranda and, as the shade trees withered, ruined the coffee and cocoa plantations.
In 1886, the Venezuelan Central Railroad entered service.
In 1891 a new division of Miranda became part of the State of Guzmán Blanco, together with the provinces of Caracas, Aragua, Guarico and Nueva Esparta.
In 1891 the first census was taken, more than 165,000 people lived in the current cantons of Miranda.
In 1892, during the Legalist Revolution, various battles took place in the region between the forces of Joaquín Crespo and Raimundo Andueza Palacio.
In 1893 the state of Miranda was formed, with the territories of Caracas (with the current state of Miranda), Guárico and Nueva Esparta.
In 1894, the Great Venezuelan Railroad entered service.
In 1897 the Compañía Anónima Electricidad de Caracas founded two years before by the engineer Ricardo Zuloaga installed the first hydroelectric station known as "El Encantado" located between the towns of Petare and Guarenas, thus initiating the stage of electric lighting of the city of Caracas;
In 1899, the Mirandina territory was included in the province of Caracas.
In 1900, by decree of General Cipriano Castro, the state of Caracas was renamed the state of Miranda, with Santa Lucía as its provisional capital.
In 1901 a new territorial division was proclaimed that maintained the state of Miranda, with Petare as its capital.
In 1904 the state of Miranda was maintained, with the capital in Ocumare del Tuy.
In 1907 an iron bridge was built in Ocumare over the Tuy River, a remarkable work of engineering for the time.
In 1909 the state of Miranda was structured as it is today, but with its capital in Ocumare del Tuy, later Los Teques was designated the capital of the state.

In 1924 the first modern paper factory in Venezuela was installed in El Encantado.
In 1927, the Legislative Assembly orders that the capital of the state of Miranda be moved to Los Teques.
In 1948, according to the Law, the political-administrative division of Miranda State includes 10 districts and 35 municipalities.
In 1957 the thermoelectric plant of La Mariposa, destined to supply energy for the pumping of water to Caracas, is put into service.
In 1958, Guatopo National Park was declared.
In 1967, a 6.5 Richter scale earthquake occurred, leaving 240 dead, hundreds injured and great material losses.
On Dec. 5, the Legislative Assembly of Miranda State created the Independence district, with its capital in Santa Teresa del Tuy
In February 1989, general protests began to emerge in Guarenas due to the rise in public transport prices, which then spread to the whole country, degenerating into an uncontrolled wave of looting, called El Caracazo.
In 1992 the state of Miranda is organized in 21 municipalities and 55 parishes.
In 1999 heavy rains caused havoc in the region of El Guapo when the dam of the same name broke.
In 2000 four municipalities of Miranda were integrated into the Metropolitan District of Caracas, but still part of the state of Miranda.

Geography

Location
The state of Miranda is located in the north-central part of Venezuela. It is part of the so-called Capital Region together with the Capital District and the state of Vargas. It is located in the central coastal area of the country.

It borders on the north with the Federal District, on the south with the states of Guarico and Aragua, on the east with the Caribbean Sea and on the west with Aragua.
Relief
The relief is predominantly rugged and abrupt, with high slopes and narrow valleys within the mountains. The eastern sector constitutes a depression in the Serranía del Litoral. The Guaire River, which runs through the city of Caracas, divides the sector into two strips that are differentiated by their decline: the Valles del Tuy and La Depresión de Barlovento.

The waters that make up the hydrographic network of the state are mostly short course. The main river basin in the State is that of the River Tuy. The availability of water resources in the state is really precarious, as the state is located in the largest urban conglomerate in the country. The volume of available water is committed to supply almost the entire metropolitan district of Caracas, as well as the entire territory of Mirandina, which is poorly supplied by the reservoirs of La Mariposa, Lagartijo, La Pereza, Ocumarito, Agua Fría, Taguaza, El Guapo and Quebrada Seca. Many of the towns in the state are not frequently supplied with drinking water due to the high consumption of water resources. The Guaire, Tuy and Grande rivers are not used because they are in a state of contamination.

Hydrography
The hydrography of Miranda State is characterized by the short course and low flow of its rivers, with the exception of Tuy. This characteristic, combined with the settlement of the largest mass of population in the country, gives its rivers great significance as sources of water for urban consumption. The Tuy River, with a length of 250 km, rises at an altitude of 2 100 m, on the southern flank of the Litoral mountain range, flows eastwards through the Abra de Tácata to the Tuy and Barlovento valleys, and flows into the Caribbean Sea through the Paparo mouth. The El Jarillo River and the Aguas Frías and La Negra streams, tributaries of the Tuy on the left bank, have been dammed, near the Teques, in the Agua Fría reservoir, while the Ocumare, was dammed near Ocumare del Tuy, in the Ocumarito reservoir. The best known tributary is the Guaire River. On the right bank, the Tuy receives the Taguaza, Taguacita and Cuira rivers. Other important rivers are the Guarenas, Rio Grande or Caucagua, Capaya, El Guapo, Pacairigua, El Curiepe and Cúpira.

Climate
The climate of Miranda State is very hot in the low areas with temperatures ranging from 20 °C to 42 °C with very high humidity in the coastal region of Barlovento. In the Altos Mirandinos region, temperatures vary slightly throughout the year. In the dry season (December–March), temperatures vary between 10 °C and 23 °C, in the beginning of the wet season (April, May) high temperatures can be registered up to 33 °C, the rest of the year it varies between 16 °C and 25 °C.

Soil
The state of Miranda has soils with a high agricultural vocation that have been used since colonial times for the cultivation of cocoa, fruits, vegetables, cereals and other subsistence crops. However, the pressure of urban and industrial activities, especially the settlement of high population concentrations, has meant a loss of very considerable agricultural areas in the Tuy Valleys, in the Guarenas and Guatire area, and in the Barlovento region.

Fauna
In mountainous areas, rivers and streams, it is common to see mammals such as the raccoon (Didelphis marsupialis) and the spiny rat (Proechimys sp.), the squirrel (Sciurus granatensis), the mountain buckthorn (Dasypus novemcinctus), the porcupine (Coendou prehensilis), the agouti (Dasyprocta leporina), the sloth (Bradypus tridactylus) very common in all areas of the municipality, the rabbit (Sylvilagus brasiliensis), and the one that has almost disappeared from the municipal area, the matacan deer (Mazama americana) that was common in the area of Turgua. In addition, at night it is common to observe bats, among which the list bat (Saccopteryx bilineata), common fruit bat (Artibeus jamaicensis), common vampire bat (Desmodus rotundus), and house bat (Molossus molossus) stand out. In the area of Los Carraos and Zuloaga caves, the insectivorous bat species Natalus tumidirostris, Myotis keaysi and Tadarida aurispinosa have been identified.

Flora
Among the common trees to find in the forest are, the ladle or child (Gyranthera caribensis), the bitter cedar (Cedrela mexicana), milky of the genus Sapium (Sapium stylare), yagrumo (Cecropia peltata), yagrumo male (Didymopanax morototoni), bucare (Erythrina poeppigiana), ceiba (Ceiba pentandra), indio desnudo (Bursera simaruba); in some parts of the state the native flora has been intervened and replaced by fruit trees such as guamo (Inga fastuosa), mango (Mangifera indica), orange (Citrus × sinensis), mandarin (Citrus × tangerina), guava (Psidium guajava), pomarosa (Syzygium jambos), avocado (Persea americana) and cambur (Musa × paradisiaca).

In the urban area it is common to see different types of ornamental trees, among which we can highlight the eucalyptus (Eucalyptus camaldulensis), apamates (Tabebuia rosea), araguaneyes (Tabebuia chrysantha), mahoganies (Swietenia macrophylla), soaps (Hura crepitans), kujis (Acacia farnesiana), samans (Pithecellobium saman), bamboos (Bambusa vulgaris), riqui riquis (Heliconia latispatha) and tapir nails (Philodendron)

Politics and government
The state of Miranda (as a federal entity) has its own charter, the Constitution of the State of Miranda, which is the basis of the state's legal system and was approved in 2006. Its current governor is Hector Rodriguez.

Executive Power
The executive branch is composed of a governor and a council of secretaries who assist him in the management of government and are freely appointed and removable officials. The governor is elected by the people by direct and secret vote for a period of four years with the possibility of re-election for new periods, being in charge of the state administration.

Until 1988, the governor was appointed by the president of the republic. In 1989, the first direct regional elections were held in the country.

The current governor is Hector Rodriguez. He was elected on October 15, 2017 with 52.78% of the votes.

Legislative power
The Legislative Power is represented by the unicameral Legislative Council of the State of Miranda, elected by the people through a direct and secret vote every four years. They can be re-elected for new consecutive periods, under a system of proportional representation of the population of the state and its municipalities. The PSUV currently has 15 legislators and since the 2012 regional elections the PSUV has a majority of 8 legislators against 7 from the Democratic Unity Table. The President of the Legislative Council is Legislator Aurora Morales and the Vice President is Legislator Miguel Mora .

Police
Miranda State has its own autonomous police force based on Article 164 of the 1999 Venezuelan Constitution, which is known as Polimiranda (Miranda State Police), created in 1996 as the Autonomous Police Institute of Miranda State. Its current director is Major General Regulo Argotte Prieto.

Administrative divisions

The State of Miranda as a federal entity with constitutional rank has its own Constitution, (Constitución del Estado Miranda, the Constitution of the State of Miranda) and it has two branches of public power according to Article 14 of its Constitution: the Executive (Governor of Miranda) and the Legislative (Legislative Council). In addition, autonomous bodies such as the State Comptroller's Office and the Attorney General's Office are established. The other three depend on the National Power as the Judicial (Miranda State Judicial District), Electoral (Miranda State Electoral Office) and Citizen.

Its authorities are elected by the Mirandina people in a universal, direct and secret way, sending 13 deputies to the National Assembly of Venezuela.

The state of Miranda is divided into 21 municipalities and 55 parishes according to the Regional and National Constitution.

Municipalities and municipal seats

Miranda State is sub-divided into 21 municipalities, given below with their administrative centres, areas and populations:

Other important towns

 Aragüita
 Araira
 Capaya
 Cartanal
 Cumbo
 Curiepe
 El Café
 El Clavo
 El Guapo
 La Democracia
 Laguna de Tacarigua
 Las Brisas
 Machurucuto

 Marizapa
 Minas de Baruta
 Nueva Cúa
 Panaquire
 Paparo
 Paracotos
 San Antonio de Yare
 San José de Río Chico
 San Pedro de los Altos
 Tacarigua de Mamporal
 Tácata
 Tapipa

Demographics

Race and ethnicity

According to the 2011 Census, the racial composition of the population was:

Economy

The economic development of the state is based on the excellence of its soils, which has allowed the boom in agriculture. The region of the valleys of Tuy is characterized by the production of cocoa, sugar cane, and corn, among other crops. Barlovento also has great fertility of its lands, standing out the cultivation of cocoa and a great variety of fruits and vegetables. Likewise, Guatire and Guarenas have good lands for cultivation, being coffee one of the main products of the area.

Among other economic activities is the industrial one, standing out the manufacturing one, which conforms together with the one of the Federal District the first urban manufacturing set of the country.

The tertiary sector is extremely important: financial, commercial and service activities are concentrated in the area of Miranda. During the last two decades the tourist activity has grown with the installation of a great hotel infrastructure in the coast of Barlovento.

Cereals are grown in the fertile valleys of Tuy, while the microclimates are used for horticultural and fruit activities whose products are processed in the agro-industries.

In suburban areas, poultry and pig farming are practiced, especially promoted by Portuguese, Spanish and Italian immigrants.

Coffee production has decreased; however, the expansion of sugar cane and cotton crops in the Tuy Valley continues. Since colonial times there have been cocoa plantations in Barlovento combined with cassava, yams, caraotas or beans and bananas.

The industrialization process had an important economic impact, favored by its proximity to the city of Caracas, mainly in the cities of Petare, Guarenas and Guatire and in the valley of Tuy, where manufacturing centers of the metal-mechanical, chemical and food sectors were established. This led to a major urban boom, which caused a decrease in the amount of agricultural land.

Main Products

Agriculture: Cocoa, fruits, vegetables, coconut, yucca, cereals, flowers.
Breeding: Poultry, cattle and pigs.
Fishing: Tuna, mackerel, lebranche, mullet and bass (marimos). Shrimp and crab (crustaceans). Squid, chipichipi, guacuco, oyster and octopus (mollusks).
Industrial: Metalworking, chemical and food products, alcoholic and soft drinks, graphic arts, textiles, footwear.

Tourism

The state is well known for its green areas (including several national parks, haciendas and protected areas), for its highly urbanized cities that coexist with rural towns, for the coasts of the Caribbean Sea, a safe stop during vacation seasons, the Devils of Yare and the Tacarigua Lagoon; just to mention some of the tourist attractions of the region that is visited annually by thousands of seasonal visitors.

It has large shopping centers, in the east of the metropolitan area of Caracas, for the enjoyment of the population, in the high mirandinos is La Cascada Commercial City, of large dimensions that has food fairs, cinemas, large stores, and all kinds of services and bank agencies, Additionally, in the professional center La Cascada is the high mirandine headquarters of the SENIAT, also near Los Teques is the town of San Pedro de Los Altos, an agricultural town, where vegetables and large areas of flower crops are grown, and several bottling plants for mineral water such as Minalba and Zenda where pure spring water is bottled.

It also highlights its architecture ranging from modern Chacao to the colonial architecture of many villages, highlighting in that aspect the many museums, cathedrals and historic churches it has. It also has a diversity of monuments, urban parks, viewpoints, theaters, among many other spaces for the enjoyment of visitors.

Natural Heritage
The state of Miranda has monuments and natural heritage because of its incredible beauty, some of these are

Birongo.
The El Jarillo Village.
Higuerote.
Natural Monument Alfredo Jahn Cave.
Natural Monument Pico Codazzi.
Indian Cave Park.
National Park El Ávila.
Guatopo National Park.
Laguna de Tacarigua National Park
Macarao National Park.
Carenero Beach.
Chirimena Beach
Barlovento Beach.
Beaches of Buche and Los Totumos
French Port.

Built heritage
The state of Miranda has a varied architectural heritage:

Our Lady of Candelaria Chapel
 Arturo Michelena House
Bolivar Museum House
Cecilio Acosta Cultural Complex (includes the Los Teques Athenaeum, the Cecilio Acosta Central Library and the Emma Soler Amphitheatre).
Tito Salas Contemporary Art Gallery Foundation.
San Benito Cultural Diversity Center in Santa Lucia
Make the rosary.
Hacienda El Volcán
Mediagua Estate.
Augustin Codazzi Aquarium

San Felipe Neri Cathedral Church
Church of Carmen.
Our Lady of Mount Carmel Church.
Santa Lucia del Tuy Parish Church.
St. Teresa of Jesus Parish Church.
Sweet Name of Jesus Parish Church

Our Lady of Copacabana Parish Cathedral
Our Lady of the Rosary Parish Church in Baruta.
Our Lady of the Rosary Parish Church of Cua.
St. Rose of Lima Parish Church
San Diego de Alcalá Church.
St. Joseph Church in Barlovento.
St. Joseph of Chacao Church
Sanctuary of Betania
Mirador the Butterfly
Mirador San José de los Altos
Lookout Down The Lighthouse El Cuji
Drummonument
Devil's Monument.
Monument Virgen del Carmen.
Monument of Saint Lucia, Virgin and Martyr.
Antonio María Piñate Museum.
Cristobal Rojas Museum.
Popular Art Museum of Petare.
White Linen Museum.
El Encanto Train.
Main Railway Station in Santa Teresa del Tuy.
Old Bridge of Santa Teresa del Tuy.
ICET Murano Art Factory founded by Bruno Ara in 1957

Transport

Central Ezequiel Zamora Railway System (Caracas - Cúa Line):8 has 4 stations (Caracas, Charallave Norte, Charallave Sur, Cúa) and has a length of 41.4 km².
Subway system:

Los Teques Subway: inaugurated in 2006. It has 5 stations: Las Adjuntas (belonging to Metro de Caracas), Ayacucho, Ali primera, guaicaipuro and independencia
Caracas Metro
Surface roads: the most important are the Francisco Fajardo Highway, Prados del Este Highway and Boyacá Avenue (Cota mil). It also has roads that connect several towns within the state, as well as outside of it.

Education

Universities
Santa Maria University.
Simón Bolívar University.
Metropolitan University.
Nueva Esparta University.
Simón Rodíguez National Experimental University
Andrés Bello Catholic University, Núcleo Los Teques.
National Experimental University of the Armed Forces
Venezuelan Institute for Scientific Research (IVIC)
PDVSA Intevep.
Villa del Cine

Culture

Palmeros de Chacao
The tradition of the Palmeros de Chacao dates back to the Venezuelan colonial period in 1770, when the parish priest José Antonio Mohedano decided, in the form of a promise, to ask God for mercy due to an epidemic of yellow fever that existed in Caracas at the time. Coming from the haciendas near El Avila National Park, Mohedano sent a group of workers to bring down leaves from the Royal Palm to commemorate Jesus' entry into Jerusalem.

Nowadays, the Palmeros go up every Friday of the Council (the Friday before Palm Sunday) and come down the following Saturday with the palm leaves that will be blessed during the Sunday celebration. The palms are collected from a sector called Cueva de los Palmeros by the entrance of Sabas Nieves. Once blessed, the palms are distributed among the believers, who braid, crush and transform them into crosses that they keep in their homes as a sign of faith.

Diablos Danzantes de Yare
The Diablos Danzantes de Yare is a religious festival celebrated in San Francisco de Yare, Miranda State (Venezuela), on Corpus Christi Day, carried out by the "Sociedades del Santísimo Sacramento". The festival is a local version of the dancing devils of Corpus Christi.

Its origin dates back to the 18th century, being this the oldest brotherhood in the American continent and the largest in the world. The fraternity of devils is divided into a hierarchical order, represented in their masks.

Every Thursday of Corpus Christi (9 Thursdays after Holy Thursday) there is a ritual dance of the so-called dancing devils, where they worship the Blessed Sacrament of the Altar and celebrate the triumph of good over evil.

Festival of San Juan de Curiepe
is an Afro-descendant celebration held in the town of Curiepe, in the State of Miranda in Venezuela. It commemorates the image of Saint John the Baptist, with a series of music and dance rituals that take place from midnight on June 23 to the evening of June 25th each year. San Juan is one of the festivities that gathers more devotees throughout the country, being the manifestation of Curiepe one of the best known in the nation.

Parranda of San Pedro
It is a popular and religious festivity that is celebrated every June 29 in the cities of Guatire and Guarenas in the State of Miranda, Venezuela. It has its origin in the Colonial Period. It consists of some parranderos, dressed in levita and pumpá (one of them carries the image of the saint, another carries a yellow and red flag) and accompanied by Cuatro and Maracas. The percussion is achieved with some pieces of animal leather tied to the feet like sandals (called cotizas). They are also accompanied by two impoverished children, dressed in a red and yellow suit (similar to harlequins), who are known as "tucusitos".

Holy Cross of Pacairigua
Religious image that is kept in the parish temple of the city of Guatire, Miranda state, Venezuela and that constitutes since the early seventeenth century the religious patron of that city. The cross, made of cedar wood, covered with white paint and gold edges, is two meters high. It is taken out in procession every year on May 3, the Day of the May Cross at the Catholic Santoral.

Media

Television
Several channels are based there, including: Mira Tv, Telemir, Venezolana de Televisión  (the main television channel of the Venezuelan state), Televen, La Tele, Canal i, and Telesur (a Venezuelan government propaganda channel). Channels from other states or countries are also transmitted, such as Globovisión and Venevisión.

Radio
There are several radio stations, and you can also get the signal from other radio stations in Aragua and Guarico state. Currently in Los Altos Mirandinos there are, for some time, several radio stations in FM: Latina 98.7 FM (Tropical), La Cima 96.7 FM (Tropical), Miranda 100.1 FM (Tropical), Ciudad 106.1 FM (Tropical), Antena 103.7 (Anglo Hispano), Melao 104.1 FM (Tropical), Panamericana 90.7 (Popular), Frecuencia Feeling 97.1 (Adulto Contemporáneo) among others, but the main ones and with more power are those of Caracas that in their majority have their transmitting plants in the Avila hill, and thanks to this commonly can be listened in great part of the extensive state of Miranda.

Written press
Among the newspapers published in the area are the daily Avance de Los Teques, La Voz de Guarenas and La Región, which covers the Alto Mirandinos, the metropolitan area, Guarenas and Guatire, also in the Valles del Tuy circulates the daily Noticias del Tuy. Other regional newspapers include "Avance" and Ciudad Petare (in that Caracas parish). In this state is also the headquarters of El Nacional newspaper, one of the most important in the country.

Sports

Sports Clubs
  Football: Petare Fútbol Club (Venezuelan First Division)
  Football: Atlético Sucre Club de Fútbol (Third Division of Venezuela)
  Indoor Football: Los Teques Futsal Club (Venezuelan Indoor Soccer League)
  Volleyball: Vikings of Miranda (Venezuelan Volleyball League)
  Basketball: Panteras de Miranda (Venezuelan Professional Basketball League)
  Basketball: Industriales de Guarenas (National Basketball League)
  Basketball: Bushido de Los Teques (National Basketball League)
  Basketball: Barlovento (National Basketball League)
  Basketball: Unión Ferrocarril del Tuy (National Basketball League)
  Baseball: Cacaoteros de Miranda (Bolivarian National Baseball League)
  Rugby: Universidad Metropolitana Rugby Club (Venezuelan Rugby Club Championship)
  Rugby: Simón Bolívar University Rugby Club (Venezuelan Rugby Club Championship)

Sports Facilities
Arnaldo Arocha Sports Center Located in Los Teques, Capacity of 3,000 spectators.
José Joaquín Papá Carrillo Gymnasium Located in Los Dos Caminos, Capacity of 3,500 spectators.
Fray Luis de Leon Sports Complex
Simón Bolívar University Football Stadium

Notable people
 Ehire Adrianza - MLB player for the Minnesota Twins
 Luis Enrique Oberto, politician
 Miguel Pérez, baseball player

See also

 Francisco de Miranda
 States of Venezuela

References

External links
 Information about the region of the Tuy Valley
 Notices about the region of Barlovento at Barloventoardiente.com
 Guatire.net
 Guarenas.com

States of Venezuela
States and territories established in 1909

Miranda (state)


O Modular Sniper Rifle, ou MSR, é um fuzil de precisão de ação por ferrolho desenvolvido e produzido pela Remington Arms para o Exército dos Estados Unidos. Foi introduzido em 2009 e foi projetado para atender aos requisitos específicos do Exército dos Estados Unidos e do Comando de Operações Especiais dos Estados Unidos Precision Sniper Rifle. O MSR inicialmente ganhou a competição PSR, e foi chamado de Remington Mk 21 Precision Sniper Rifle no serviço militar dos EUA. No entanto, foi então decidido que o Mk 21 não estava em conformidade com os requisitos do Comando de Operações Especiais dos Estados Unidos na época em 2018, e o programa foi re-competido com o Barrett MRAD selecionado em 2019 como a solução Mk 22 Advanced Sniper Rifle.

História
Em 7 de março de 2013, MSR foi declarado o vencedor da competição Precision Sniper Rifle. Remington anunciou que o MSR havia vencido em 8 de março e foi confirmado publicamente em 9 de março. Seguiu-se um contrato de US$ 79,7 milhões para 5.150 fuzis com supressores, juntamente com 4.696.800 cartuchos de munição a serem fornecidos nos próximos dez anos. O contrato foi concedido em 12 de setembro de 2013. A Remington Defense produz os fuzis de precisão e utiliza duas outras empresas para outros componentes do sistema, com Barnes Bullets para munição e Advanced Armament Corporation para freios de boca e supressores; todas as três empresas são subsidiárias do Freedom Group Incorporated.

Em 2015, o Exército dos EUA estava considerando o PSR para substituir o Rifle de Sniper .300 Winchester Magnum M2010 Enhanced e o Fuzil de Sniper de Longo Alcance .50 BMG M107 para snipers regulares, embora nenhuma decisão tenha sido tomada. O Corpo de Fuzileiros Navais dos Estados Unidos também estava considerando o Mk 21 para substituir seu fuzil sniper M40A5, mas é improvável que adote o Mk 21 devido ao maior custo do sistema, particularmente a munição, em comparação com o 7,62mm OTAN M40A5.

Ficha técnica
• Calibre: 7,62X51 mm, 338 Lapua Magnum, 300 Winchester Magnum e 338 Norma Magnum

• Operação: Repetição por ação de ferrolho.

•Comprimento: 1,17 m com a coronha estendida.

• Comprimento do cano: 508mm (20 polegadas)", 559mm (22 polegadas)", 610mm (24

polegadas) e 686mm (27 polegadas) em todos os calibres disponíveis.

• Capacidade: Carregador com 5 ou 10 munições em todos os calibres disponíveis. • Mira: Telescópica S&B PM II, 5-25X ou uma das disponíveis da família Leupold Mark 4.

• Peso: 7,71 Kg (completo) • Velocidade do projétil: 7,62X51 mm: 833 m/seg ; 300 Winchester Magum: 990 m/seg; 338

Lapua Magnum: 1005 m/seg; 338 Norma Magnum: 979 m/seg • Alcance efetivo: Variável conforme o calibre: 800 metros no 7,62X51 mm a 1500 metros com o 338 lapua Magnum.

Usuários
 : Forças Especiais da Argélia.
 : Comando de Operações Especiais.
 : Forças Especiais Colombianas.
 : Exército francês.
 : Unidade de aquisição "Metzada" do Serviço Prisional de Israel.
 : Forças Armadas Italianas.
 : Forças Especiais do México contra o narcotráfico.
 : Usado por Ofensa Subaquática (Forças Armadas Turcas), Comando Geral da Gendarmerie e Comando das Forças Especiais (Turquia).
 : USSOCOM, primeiro vencedor da competição Precision Sniper Rifle, posteriormente excluído por não conformidade.

Fuzis de precisão dos Estados Unidos
Armas de fogo da Remington Arms
Fuzis de ferrolho
Armas modernas

Remington MSR


Kana Galilejska (grč. Κανὰ τῆς Γαλιλαίας, arap. قانا الجليل, romanizirano Qana al-Jalil), mjesto u Galileji koje se spominje u Evanđelju po Ivanu (Iv 2,1.11; 4,46; 21,2), u kojemu je Isus Krist na svadbi učinio svoje prvo čudo pretvorivši vodu u vino, naznačivši time početak svojega javnoga djelovanja. Nije poznat zemljopisni smještaj mjesta, te je on i dalje predmetom rasprava. Više je mjesta predloženo kao moguća lokacija.

Kršćanska obiteljska revija Kana i zagrebačka klapa »Kana G.« nose ime po ovomu mjestu.

Izvori

Novi zavjet
Biblijska mjesta

Kana Galilejska