ملعب موس روز هو ملعب متعدد الاستخدامات في مدينة ماكليس فيلد في إنجلترا ولكن الآن معظم ما يقام عليه هي مباريات كرة القدم، وقد تم إنشاءه في عام 1891 وسعته 6335 فرد.

مراجع

ماكليسفيلد تاون
ملاعب رياضية اكتملت في 1891
ملاعب رياضية في شيشاير
ملاعب كرة قدم في إنجلترا
ملاعب متعددة الاستخدام في المملكة المتحدة
ملاعب الدوري الإنجليزي لكرة القدم
ملاعب نادي تشستر سيتي

موس روز


قائمة ببطولات ويمبلدون لسنة 1947:

فردي رجال

 جاك كرامر هزم  توم براون . النتيجة: 6-1 6-3 6-2

فردي سيدات

 مارغريت أوسبورن دوبونت هزمت  دوريس هارت. النتيجة: 6-2, 6-4

مراجع

أحداث 1947 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1947 الرياضية في المملكة المتحدة
أحداث يوليو 1947 الرياضية في أوروبا
أحداث يونيو 1947 الرياضية في المملكة المتحدة
أحداث يونيو 1947 الرياضية في أوروبا
كرة المضرب في 1947

بطولة ويمبلدون 1947


An Schoenorchis tortifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jayaw., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Schoenorchis tortifolia in nahilalakip ha genus nga Schoenorchis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sri Lanka. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Schoenorchis

Schoenorchis tortifolia


Det bøhmiske paradis () er et beskyttet naturområde, landskabspark, i den nordlige del af Bøhmen, Tjekkiet.

Landskabsparken blev oprettet i 1955 som den første i Tjekkiet.

Ved oprettelsen bestod området af 92 km² i dag er det 181,5 km². I 2005 blev parken optaget på European Geopark Network. Området er beliggende nordøst for hovedstaden Prag.

Parkens grænser er ikke yderligere defineret, men man kan ved hjælp af nogle byer afgrænse området. Disse byer er Turnov, Jičín og Mnichovo Hradiste.

Galleri

Eksterne henvisninger og kilder

Noter

Henvisninger

 Geopark Český ráj , officiel hjemmeside, hentet 26. juni 2015

Tjekkiets geografi
Naturbeskyttelse
Etableret i 1955

Det bøhmiske paradis


Elvis es el segundo álbum de estudio del cantante y compositor Elvis Presley, lanzado por RCA el . La canción "Old Shep" que es parte del disco fue cantada por Elvis en 1945 en un concurso en East Tupelo, donde ganó el segundo lugar, es considerada su primera gran presentación.

Las sesiones de grabación se llevaron a cabo el 1 de septiembre, 2 de septiembre y 3 de septiembre en el Radio Recorders en Hollywood. Se mantuvo por 4 semanas en el primer lugar en el Billboard Top Pop Albums. Fue certificado Oro el 17 de febrero de 1960, por la RIAA.

Personal
 Elvis Presley – Vocal, guitarra, piano
 Scotty Moore –guitarra
 Shorty Long – piano
 Gordon Stoker - piano
 Bill Black – bajo
 D.J. Fontana – Batería
 The Jordanaires - Coros

Lista de canciones

Cara A

Cara B

Enlaces externos
 Elvis Presley en Rolling Stone .

Referencias

Álbumes de Elvis Presley

Elvis (álbum de 1956)


Koron veya Karon, Yunanistan'da Mora Yarımadası'nda yer alan Messinia vilayetine bağlı 5.000 nüfuslu bir belediyedir.

Koroni şehrinin idaresi Osmanlı Padişahı II. Bayezid döneminde Venediklilerden Osmanlılara geçti. I. Süleyman'ın 1532 yılında çıktığı Alman Seferi sırasında Andrea Doria tarafından alındı ve Kutsal Roma Cermen İmparatorluğu hakimiyetine girdi. 1534'ün Mart ayında Mora Sancak Beyi Bâli Beyzâde Mehmed Bey tarafından yeniden Osmanlı İmparatorluğu topraklarına katıldı. Şehir, 14 Eylül 1829'da imzalanan Edirne Antlaşması ile bağımsızlığını kazanan Yunanistan'a bırakıldı.

Dış bağlantılar

Kaynakça

Yunanistan'daki şehirler
Messinia

Koron


Baron Louth is a title in the Peerage of Ireland. It has been created twice.

History
The title was created firstly c. 1458 for Sir Thomas Bathe, later Chief Baron of the Irish Exchequer. Although he had at least one son, John Bathe of Ardee, the title seems to have become extinct soon after his death in 1478.

It was created secondly in 1541 for Sir Oliver Plunkett. His great-great-great-grandson, the seventh Baron, served as Lord Lieutenant of County Louth. However, he later supported King James II and was outlawed. His great-great-grandson, the eleventh Baron, managed to obtain a reversal of the outlawry and was restored to the title.  the title is held by the latter's great-great-great-great-grandson, the seventeenth Baron, who succeeded his father in 2013.

Admiral Peter Warren was a female-line great-grandson of the fifth Baron.

Saint Oliver Plunkett was very distantly related to the Barons of Louth.

Barons Louth, first creation (c.1458)
Thomas Bathe, 1st Baron Louth  (died 1478)

Barons Louth , second creation (1541)
Oliver Plunkett, 1st Baron Louth (died 1555)
Thomas Plunkett, 2nd Baron Louth (–1571)
Patrick Plunkett, 3rd Baron Louth (1548–1575)
Oliver Plunkett, 4th Baron Louth (died 1607)
Matthew Plunkett, 5th Baron Louth (died 1629)
Oliver Plunkett, 6th Baron Louth (1608–1679)
Matthew Plunkett, 7th Baron Louth (died 1689) (outlawed)
Oliver Plunkett, de jure 8th Baron Louth (1668–1707)
Matthew Plunkett, de jure 9th Baron Louth (1698–1754)
Oliver Plunkett, de jure 10th Baron Louth (1727–1763)
Thomas Oliver Plunkett, 11th Baron Louth (1757–1823) (restored to title)
Thomas Oliver Plunkett, 12th Baron Louth (1809–1849)
Randal Percy Otway Plunkett, 13th Baron Louth (1832–1883)
Randal Pilgrim Ralph Plunkett, 14th Baron Louth (1868–1941)
Otway Randal Percy Oliver Plunkett, 15th Baron Louth (1892–1950)
Otway Michael James Oliver Plunkett, 16th Baron Louth (1929–2013)
Jonathan Oliver Plunkett, 17th Baron Louth (born 1952)

The heir apparent is the present holder's son Hon. Matthew Oliver Plunkett (born 1982)
The heir apparent's heir, and the next in line, is his elder son Samuel Murray Plunkett (born 2012)

Seat
The family seat was Louth Hall, near Ardee, County Louth.

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Louth Papers

Baronies in the Peerage of Ireland
Noble titles created in 1541

Baron Louth


Afraurantium, monotipski biljni rod iz porodice rutovki, smješten u podtribus Citrinae. Jedina je vrsta   	A. senegalense, senegalski endem.

Izvori

Aurantioideae

Afraurantium


Paul Auguste Henri Winter, né le  à Mulhouse et mort le  à Wittenheim, est un industriel du textile, chef des Forces françaises de l'intérieur du Haut-Rhin pendant la Seconde Guerre mondiale. Il est un des fondateurs de la Septième colonne d'Alsace (réseau Martial).

Biographie
Il est le fils de Ferdinand Jean Baptiste Winter, inspecteur de machines et d'Anne Marie née Gerber. Il naît dans le district de Haute-Alsace dans une région devenue allemande à la suite de la guerre franco-allemande de 1870 et du traité de Francfort. Il suit une formation d'ingénieur.

Pendant la Première Guerre mondiale, il est mobilisé dans l'armée allemande qu'il déserte pour s'engager dans l'armée française.

Après la guerre, il s'investit dans le monde associatif et patriotique. Il est président du Souvenir français, de l'Association catholique de la jeunesse française, vice-président de l'Amicale des officiers de réserve et de l'Association des engagés volontaires alsaciens-lorrains aux armées françaises. Il adhère également à l'Action française où il rencontre le jeune responsable de Thann, Paul Dungler.

Le , à Wittenheim, il épouse Marthe Gégauff. La même année, il devient propriétaire des Tissages de Bourtzwiller près de Mulhouse. Il est précurseur en matière de prévention médicale (dépistage des maladies comme la tuberculose, remboursement des frais pharmaceutiques…) et d'aide sociale. Les personnels de l'usine reçoivent  une formation professionnelle et des cours de comptabilité ménagère, de puériculture et de secourisme. Sur leur lieu de travail, ils disposent de douches et les repas sont gratuits à la cantine de l'entreprise.

En 1932, il entre à l'École de Guerre. De 1928 à 1938, il suit des formations d'officiers de réserve.

Seconde Guerre mondiale
Lorsque la Seconde Guerre mondiale éclate, il est capitaine mais n'est pas mobilisable. Il contracte un engagement volontaire pour la durée de la guerre. Il est affecté à la  d'infanterie coloniale (DIC), puis à la  d'infanterie (DI) en qualité de chef du  bureau. Il participe à la campagne de France dans le secteur fortifié de Longwy.

Fin , il est démobilisé en zone libre et rentre à Mulhouse.

Dès , il fonde, avec Paul Dungler et Marcel Kibler, la Septième colonne d'Alsace (Réseau Martial), première organisation de Résistance en Alsace annexée de fait le .

En , Paul Dungler apprend qu'il va être arrêté et s'enfuit en zone libre. Marcel Kibler est expulsé par les nazis et le rejoint à Lyon qui devient le poste de commandement de l'organisation. Paul Winter n'est pas expulsé, contrairement à de nombreux cadres ou responsables de la région. Il le doit à l'organisation sociale avancée de son entreprise classée parmi les , par les Allemands.

Avec le départ de Paul Dungler et Marcel Kibler, il est le dernier des fondateurs de l'organisation présent dans la région. Il y assure la continuité du commandement et la liaison avec le nouvel état-major à Lyon.

Son expérience au deuxième bureau, lui a appris les règles de la prudence et de la discrétion. Dans la clandestinité, il devient le « commandant Daniel ». Il développe le réseau en s'entourant notamment d'officiers de réserve comme Antoine Willmann ou Daniel Seither afin de préparer un futur retour de l'armée françaises. Il refuse tout contact avec d'autres organisations comme celle de docteur Charles Bareiss qui manque de discrétion.

Il nomme le capitaine Auguste Riegel responsable de la Septième colonne d'Alsace pour la région de Mulhouse et Paul Kraft pour le secteur de Thann. Avec l'aide de son frère, Georges Winter, directeur de banque, il trouve des fonds pour l'organisation, et met en place un système d'entraide pour toutes les familles, victimes d'arrestations.

Paul Winter infiltre l'administration nazie en recrutant les secrétaires de la Gestapo, Jacqueline Goutte et Christine Musslin, qui préviennent l'organisation des arrestations. Grâce à lui, l'avocat André Moser devient l'avocat de la Résistance du Haut-Rhin.

Bien que cela ne soit pas sa priorité, il met en place des filières d'évasion. Vers la zone libre, il utilise principalement la filière de la famille Lutenbacher au Drumont et Henri Veit à Belfort. Vers la Suisse, il est en contact avec Julien Dungler, le frère de Paul Dungler qui travaille au consulat de France à Bâle et qui est en contact avec les alliés. Pour assurer cette liaison extrêmement importante, il fait appel à Jeanne Jenny de Hagenthal, René Feldmann à Saint-Louis ou René Ortlieb et le curé Joseph Stamm à Liebsdorf. En , avec cette dernière filière, il participe à l'évasion du général Henri Giraud qu'il accueil à Mulhouse et accompagne,  vers la frontière suisse.

En , Paul Winter participe aux réunions de Grendelbruch. À ce sommet de la Résistance alsacienne, il rencontre Marcel Kibler, devenu responsable de la Septième colonne d'Alsace (Réseau Martial) et des Forces françaises de l'intérieur d'Alsace (FFIA) ainsi que le lieutenant Jean Eschbach, son chef d'état-major. Il y est nommé chef des FFIA du Haut-Rhin tandis que Georges Kiefer, prend la tête de ceux du Bas-Rhin.

Le , Paul Winter prend le nom de code de « commandant Daniel ». Il organise les FFIA de son département et prépare la mise en place de la future administration civile dans le cadre du Comité départemental de libération (CDL).

Le , Jacqueline Goutte, infiltrée au secrétariat de la Gestapo, le prévient qu'il va être arrêté. Il se fait hospitalisé d'urgence à la clinique du Saint-Sauveur à Mulhouse où il est étroitement surveillé par les policiers. Avec la complicité des médecins, des religieuses et de son épouse, il s'évade le  au moment de la libération de la ville par la  division blindée française. Puis, il dirige les  du bataillon FFIA qui combattent dans les alentours de Mulhouse avec la  Armée française.

En , il intervient dans l'organisation de l'évacuation de , par la Croix rouge vers la Suisse afin qu'ils échappent aux combats. Il veille à l'approvisionnement en vivres de la région de Mulhouse.

Après-guerre
Du  au , il siège au sein de la  l'Assemblée constituante sous le régime du Gouvernement provisoire de la République française. Il appartient au groupe Résistance démocratique et socialiste.

Reconnaissance

 Une rue Paul Winter « commandant Daniel » existe à Mulhouse depuis le .

Distinctions

  le  avec la citation suivante :

 ;
  avec palme ;
  par décret du  ;
 .

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes

 Septième colonne d'Alsace (réseau Martial)
 Réunions de Grendelbruch (1944)
 Liste de résistants alsaciens
 Chronologie de l'Alsace annexée entre 1939 et 1945

Liens externes

 .

Naissance dans le district de Haute-Alsace
Naissance en août 1898
Naissance à Mulhouse
Alsace pendant la Seconde Guerre mondiale
Chevalier de l'ordre équestre du Saint-Sépulcre de Jérusalem
Industriel alsacien
Officier de la Légion d'honneur promu en 1945
Résistant alsacien
Résistant en Alsace
Titulaire de la croix de guerre 1939-1945
Titulaire de la médaille de la Résistance française avec rosette
Décès en septembre 1981
Décès à Wittenheim
Décès à 89 ans
Personnalité de l'Action française

Paul Winter (résistant)


Stema municipiului Bistrița a fost aprobată în 1999. Aceasta se compune dintr-un scut partajat în furcă răsturnată. În primul cartier, pe fond de aur, statuia lui Andrei Mureșanu, așezată pe un soclu zidit, ambele de argint. În cartierul doi, pe câmp de azur, este reprezentată, tot din argint, o construcție etajată, terminată cu acoperiș ascuțit, dotată cu două fanioane. Deasupra porții cetății se zărește un scut cu stema Moldovei, capul de bour cu stea între coarne, flancat de roze în dreapta și de semilună conturnată în stânga. Lateral, construcția este continuată cu un zid crenelat. În cartierul trei, pe fond roșu, ieșind dintr-un cartuș de aur, se află un cap de struț, de argint, care ține în cioc o potcoavă de aur. Scutul este timbrat cu o coroană murală de argint formată din șapte turnuri crenelate.

Semnificația elementelor însumate:
 Capul de bour, precum și construcția relevă legăturile existente în evul mediu între orașul Bistrița și Țara Moldovei (Bistrița fiind posesiunea domnitorilor acestui principat românesc);
 Struțul, vechiul simbol al așezării, concedare a regalității maghiare, amintește activitatea comercială desfășurată odinioară de localnici;
 Monumentul lui Andrei Mureșanu face aluzie la rolul locuitorilor în lupta de emancipare națională.

Legături externe
 Hotărârea nr. 790/1999 privind aprobarea stemelor unor municipii

 Stemele municipiilor din România
 Bistrița

Stema municipiului Bistrița


was a town located in Ihara District, Shizuoka Prefecture, Japan.

As of October 1, 2008, the town had an estimated population of 9,085 and a density of 394.5 persons per km². The total area was 23.03 km².

On November 1, 2008, Yui was merged into the Shimizu-ku ward of the expanded city of Shizuoka. Ihara District was dissolved as a result of this merger.

Town outline
Yui was well known for , a small variety of shrimp found in Suruga Bay.

Yui's flag displayed the character "由" to represent the town and 12 stamens; one for each of the wards. These are contained within orange blossoms, a special product of Yui. Around the flower, a seagull represents peace and equality. Yui's symbols were the bush warbler, fragrant olive, and cherry blossoms.

The town had two elementary schools and one junior high school.

Yui is served by Yui Station on the Tōkaidō Main Line.

References

Populated places disestablished in 2008
2008 disestablishments in Japan
Dissolved municipalities of Shizuoka Prefecture
Shizuoka (city)

Yui, Shizuoka


Das Dameneinzel der French Open 1978 war ein Tenniswettbewerb in Paris.

Titelverteidigerin war Mima Jaušovec. Das Finale bestritten Virginia Ruzici und Mima Jaušovec, das Ruzici in zwei Sätzen gewann.

Setzliste

Hauptrunde

Halbfinale, Finale

Obere Hälfte

Obere Hälfte 1

Obere Hälfte 2

Untere Hälfte

Untere Hälfte 1

Untere Hälfte 2

Weblinks

Dameneinzel
1978

French Open 1978/Dameneinzel


Der Lindsbjerg Dysse (dänisch auch Lindbjerg oder Lindsbjerg Bakke) ist eine Megalithanlage der Trichterbecherkultur (TBK), die etwa 300 m östlich von Kalvehave im Südosten der dänischen Insel Ærø liegt und zwischen 3500 und 2800 v. Chr. entstand. Bei dem Großsteingrab handelt es sich nicht, obwohl der Name dies besagt, um einen Dolmen, sondern um eines der wenigen Ganggräber mit zwei Kammern im Langhügel, die auf den süddänischen Inseln liegen.

Das Ganggrab ist eine Bauform jungsteinzeitlicher Megalithanlagen, die aus einer Kammer und einem baulich abgesetzten, lateralen Gang besteht. Diese Form ist primär in Dänemark, Deutschland und Skandinavien, sowie vereinzelt in Frankreich und den Niederlanden zu finden. Neolithische Monumente sind Ausdruck der Kultur und Ideologie neolithischer Gesellschaften. Ihre Entstehung und Funktion gelten als Kennzeichen der sozialen Entwicklung.

Beschreibung
Das Hünenbett ist 27,5 m lang, sechs Meter breit und einen Meter hoch. Von den Randsteinen des Hügels sind nur wenige im östlichen Bereich erhalten. Es hat zwei kleine gestörte Kammern, von denen im Wesentlichen nur die Tragsteine erhalten sind. Die mit nicht mehr erkennbaren Gängen zu erschließenden Kammern scheinen oval gewesen zu sein. Die Zerstörung geht auf die deutsche Besetzung während des Zweiten Weltkrieges zurück, die die Anlage als Flakstellung verwendete, und auf das National-Museum, das 1945 eine missglückte Wiederherstellung unternahm. Doppelganggräber haben meist eine gemeinsame Zwischenwand. Einige liegen jedoch als getrennte Anlagen, eng benachbart, im selben Hügel.

In der Nähe liegt das Ganggrab von Kragnæs.

Siehe auch
 Nordische Megalitharchitektur
 Großsteingräber in Dänemark

Literatur
 Ingrid Falktoft Anderson: Vejviser til Danmarks oldtid. 1994, ISBN 87-89531-10-8, S. 225
 Karsten Kjer Michaelsen: Politikens bog om Danmarks oldtid. Kopenhagen 2002 ISBN 87-567-6458-8, S. 165
 Klaus Ebbesen: Danmarks megalitgrave. Band 2: Katalog. Attika, Kopenhagen 2008, ISBN 978-87-7528-731-4 Nr. 3000

Weblinks

 Beschreibung (dänisch/englisch) und Bild

Einzelnachweise

Großsteingrab in der Region Syddanmark
Nordgruppe der Trichterbecherkultur
Bauwerk in Ærø Kommune
Ganggrab
Geographie (Ærø Kommune)
Grabbau in Europa
Archäologischer Fundplatz in Europa

Lindsbjerg Dysse


Klienten har flere betydninger:

 Klienten (bog) – en roman fra 1993 af John Grisham
 Klienten (film fra 1994) – en film fra 1994 af Joel Schumacher, baseret på ovennævnte bog
 Klienten (film fra 2022) – en film fra 2022 af Anders Rønnow Klarlund
 Klienten (tv-serie) − en tv-serie baseret på filmen fra 1994

Se også
 Klient

Klienten


Arial Unicode MS is a TrueType font and the extended version of the font Arial. Compared to Arial, it includes higher line height, omits kerning pairs and adds enough glyphs to cover a large subset of Unicode 2.1—thus supporting most Microsoft code pages, but also requiring much more storage space (22 megabytes).  It also adds Ideographic layout tables, but unlike Arial, it mandates no smoothing in the 14–18 point range, and contains Roman (upright) glyphs only; there is no oblique (italic) version. Arial Unicode MS was previously distributed with Microsoft Office, but this ended in 2016 version. It is bundled with Mac OS X v10.5 and later.  It may also be purchased separately (as Arial Unicode) from Ascender Corporation, who licenses the font from Microsoft.

When rendered with the same engine and without making adjustments for the different font metrics, the glyphs that appear in both Arial and Arial Unicode MS appear to be slightly wider, and thus rounder, in Arial Unicode MS. Horizontal text may also appear to have more inter-line spacing in Arial Unicode MS. This is due to larger bounding boxes (Arial Unicode MS needs more room for some of its extended glyphs) and the limitations of renderers, not changes in the glyph shapes. The lack of kerning pairs in Arial Unicode MS may also affect inter-glyph spacing in some renderers (for example the Adobe Flash Player).

Arial Unicode MS also includes Hebrew glyphs different from the Hebrew glyphs found in Arial. They are based on the shapes of the Hebrew glyphs in Tahoma, but are adjusted to the weight, proportions and style of Arial.

History and availability
Arial was designed by Robin Nicholas and Patricia Saunders in 1982 and was released as TrueType font in 1990. From 1993 to 1999, it was extended as Arial Unicode MS (with its first release as a TrueType font in 1998) by the following members of Monotype Typography's Monotype Type Drawing Office, under contract to Microsoft: Brian Allen, Evert Bloemsma, Jelle Bosma, Joshua Hadley, Wallace Ho, Kamal Mansour, Steve Matteson, and Thomas Rickner.

From mid-2001 through mid-2002, Arial Unicode MS was also available as a separate download for licensed users of the standalone version of Microsoft Publisher 2000 SR-1, which did not ship with the font. The freely downloadable version was withdrawn after Microsoft Publisher 2002, which included the font, began shipping. The withdrawal coincided with the withdrawal of the free downloads of Microsoft's "Core fonts for the Web". Numerous companies, organizations, educational establishments and even governments were directing users to the download without referencing the need for a valid Publisher or Office license or any Microsoft operating system.

Monotype Imaging still owns the Arial and Arial Unicode MS trademarks, but Microsoft once retained exclusive licensing rights to the fonts.

On 11 April 2005, Ascender Corporation announced it had entered an agreement with Microsoft which enables Ascender to distribute Microsoft fonts, including the Windows Core Fonts, the Microsoft Web Fonts and the many multilingual fonts currently supplied by Microsoft. Called Arial Unicode, it is sold for approximately $99 per 5 users.

The font is also apparently licensed to Apple, who announced on October 16, 2007 that their flagship operating system, Mac OS X v10.5 ("Leopard"), would be bundled with Arial Unicode. Leopard also ships with several other previously Microsoft-only fonts, including Microsoft Sans Serif, Tahoma and Wingdings.

Monotype Imaging currently also licenses Arial Unicode on its own. It was also bundled by Monotype as part of iPhone Compatibility Font Set.

Arial Unicode MS is no longer available in Microsoft Office 2016, as it has been judged to no longer be suitable as a fallback font.

Versions
Version 0.84 was supplied with Microsoft Office 2000 and the standalone versions of that suite's applications—except Publisher 2000 SR-1. It includes 51,180 glyphs (38,911 characters), supports 32 code pages, and contains Latin and Han Ideographic OpenType layout tables.  The code pages supported are 1250 (Latin 2: East Europe), 1251 (Cyrillic), 1252 (Latin 1), 1253 (Greek), 1254 (Turkish), 1255 (Hebrew), 1256 (Arabic), 1257 (Windows Baltic), Code page 1258 (Vietnamese), 437 (US), 708 (Arabic; ASMO 708), 737 (Greek), 775 (MS-DOS Baltic), 850 (WE/Latin 1), 852 (Latin 2), 855 (IBM Cyrillic; primarily Russian), 857 (MS-DOS IBM Turkish), 860 (MS-DOS Portuguese), 861 (MS-DOS Icelandic), 862 (Hebrew), 863 (MS-DOS Canadian French), 864 (Arabic), 865 (MS-DOS Nordic), 866 (MS-DOS Russian), 869 (IBM Greek), 874 (Thai), 932 (ShiftJIS/Japan), 936 (Chinese: Simplified), 949 (Korean Wansung), 950 (Chinese: Traditional), "Macintosh Character Set" (US Roman), and "Windows OEM Character Set". It covers all code points containing non-control characters in Unicode 2.0 and allows only preview and print embedding.

Version 0.86 has the same coverage and support as 0.84.

Versions 1.00 and 1.01 were supplied with Microsoft Office 2002 (Microsoft Office XP), Microsoft Office 2003 and the standalone versions of those suites' applications. It includes 50,377 glyphs (38,917 characters), which reduces Combining Diacritical Marks to 72, increases Miscellaneous Technical characters to 123, increases Private Use Area characters to 43, reduces Spacing Modifier Letters to 57. Code page 1361 (Korean Johab) was added. It adds layout tables for Devanagari, Gujarati, Gurmukhi, Kana (Hiragana & Katakana), Kannada, and Tamil. Its Han Ideographic tables were updated to support vertical writing. It covers all code points containing non-control characters in Unicode 2.1 and allows editable embedding.

Bugs

All versions of Arial Unicode MS deal with double-width diacritic characters incorrectly, drawing them too far to the left by one character width. According to the Unicode Standard 4.0.0, section 7.7 combining double diacritics go between the two characters to be marked.  However, to make text look correct in Arial Unicode MS, the double-width diacritic must be placed after both characters to be marked. This means that it is not possible to make text that renders these characters correctly in both Arial Unicode MS and in other (correctly designed) Unicode fonts. This bug affects the rendering of text written in the International Phonetic Alphabet and in ALA-LC Romanization for non-Latin-script languages. If the displayed font in your browser draws the diacritics correctly, they should appear over the characters: k͠p, k͡p.

The minuscule letters that form the ligatures fi, fl, ffi, ffl, long st, and st are not connected, except for the two f's in the ffi and ffl ligatures. As there is no semantic difference, nothing mandates that these must be connected, and they are indistinguishable from the individual letters placed next to each other.

Arial Unicode MS was unable to render some Arabic characters, particularly those used in Sindhi, in their connected forms, showing only their isolated forms instead.

Arial Unicode Bold (2011)
On December 14, 2011, Monotype Imaging Holdings Inc. announced the release of Arial Unicode Bold, under the name Arial Unicode MS Bold.

See also
 Other well-known fonts with Unicode coverage include:
 Bitstream Cyberbit
 TITUS Cyberbit Basic
 Code2000
 Doulos SIL
 Lucida Sans Unicode
 Free software Unicode typefaces
 Unicode fonts

References

External links
 Font catalog entries:
 Microsoft typography: Arial Unicode MS
 Ascender Corporation: Arial Unicode Font (archived site)
 Monotype Imaging: Arial Unicode
Agfa Monotype Unicode Font In Windows 2000
Arial Unicode MS for digital fonts

Microsoft typefaces
Unicode typefaces
Typefaces and fonts introduced in 1993
Neo-grotesque sans-serif typefaces
IPA typefaces

Arial Unicode MS


Charles Meynier (* 24. November 1763 in Paris; † 6. September 1832 in Paris) war ein französischer Maler des 18. und 19. Jahrhunderts zur Zeit der napoleonischen Kriege.

Leben und Werk
Charles Meynier wurde am 23. November 1763 in Paris geboren und am darauf folgenden Tag in der Pfarrkirche Sankt Séverin  getauft. Er stammte aus kleinbürgerlichen Verhältnissen. Sein Vater Jacques-Joseph Meynier war ein Pariser Pferdehändler. Er sah vor, Charles Meynier zum Schneider ausbilden zu lassen. Doch dieser konnte sich gegen seinen Vater durchsetzen und an eine freie Zeichenschule gehen. In dieser erst 1767 gegründeten Pariser Bildungseinrichtung erlernte er erste Grundlagen der Malerei, ehe er bei dem Kupferstecher Pierre-Philippe Choffard (1730–1809) in Lehre ging. Meynier fühlte sich weiterhin mehr der Malerei hingezogen, was sein älterer Bruder Etienne Meynier unterstützte. Als erfolgreicher Schauspieler der Comédie-Française finanzierte er die Lehre seines jüngeren Bruders im Atelier des bekannten Malers François-André Vincent (1746–1816). Spätestens im Jahre 1782 wurde Vincent zum Lehrmeister von Charles Meynier. Vincent verschaffte ihm im gleichen Jahr eine Einschreibung an der Königlichen Akademie für Malerei und Bildhauerei. An den Wohnverhältnissen änderte das nichts. Meynier lebte immer noch im Mietshaus seines Vaters.

Er gewann 1789 den zweiten Preis beim Wettbewerb Prix de Rome. Er entwarf die Reliefs des Pariser Arc de Triomphe du Carrousel. 1816 wurde er in das Institut de France gewählt, wo er (zusammen mit den Klassizisten Antoine-Jean Gros, Louis Girodet-Trioson und Carle Vernet) einen der vier neu eingeführten Sitze (Fauteuil XIII) für die Malerei-Sektion der Académie des Beaux-Arts innehatte. Eines seiner bekanntesten Gemälde stellt den Einzug Napoleons am 27. Oktober 1806 in Berlin dar.

Werke Meyniers finden sich im Pariser Louvre, im Schloss Versailles, im Musée Magnin in Dijon, im Musée de Valence und im Besitz des französischen Finanzministeriums. Eine große Retrospektive wurde 2008 gezeigt.

Auf dem Kunstmarkt wurden für seine Ölgemälde bis zu 536.000 US-Dollar bezahlt.

Werke (Auswahl)

Literatur
 Isabelle Mayer-Michalon: Charles Meynier, 1763-1832. Arthena, Paris 2008, ISBN 978-2-903239-39-8 (frz.)

Weblinks

Einzelnachweise

Maler (Frankreich)
Mitglied der Académie des Beaux-Arts
Franzose
Geboren 1763
Gestorben 1832
Mann

Charles Meynier


المزدوجة الحرارية هي مكون كهربائية تستخدم في قياس درجات الحرارة. لهذا النوع من قطع القياس أهمية كبيرة في قياس درجات حرارة عالية القيمة.

من ميزاته: كلفة التصنيع المنخفضة والتصميم القوي وسهولة الاستعمال خاصة عند استخدامه في أنظمة قياسية معقدة ومتغيرة.

طريقة العمل

تتألف المزدوجة من معدنين مختلفين متصلين ببعضهما البعض عند طرف المزدوجة.

عند حدوث اختلاف حراري في طرف المزدوجة الذي يحوي بدوره طرفي المعدنين المختلفين، يتكوّن توتر كهربائي تناسبي للحرارة المارّة في كل من الفلزين. فكلما زادت حرارة المعدن، تولّد تيار كهربائي أكبر.

و بهذا يمرّر كل طرف لمعدن، حرارة مختلفة عن الممرّرة من المعدن الآخر، فيصل إلى الطرف الآخر تياران كهربائيان مختلفان. وعند هذا الطرف الذي يربط المعدنين ببعضهما، يتولّد جهد كهربائي نظرا لوجود اختلاف بالتيار.

و يقوم مكوّن إلكتروني بقياس هذا الجهد الموّلد، ويحوّل قيمته حسب الحاجة إلى قيمة حرارية تظهر على شاشة عرض، أو تمرر القيمة إلى مكوّن آخر لاستعمالها في آلة قياسية أخرى أو ما شابه ذلك.

الخلفية العلمية

الخلفية العلمية لطريقة العمل تعتمد على معامل سيبك الذي إكتشفه العالم الألماني توماس سيبك.

عندما تتغيّر حرارة معدن ما، تتحرك إلكتروناته بطريقة أسرع. وعند اختلاف سرعة الإلكترونات في المعدنين المتصلين ببعضهما البعض في المزدوجة الحرارية، تتداخل الإلكترونات ببعضها حيث التقاء المعدنين. وهنا يحصل فائض إلكترونات في جهة، ونقص إلكترونات في الجهة الأخرى.

هذا الاختلاف يولّد تيارا كهربائيا متعلق إذا بنوع المعدنين من جهة، ومن الحرارة من جهة أخرى. ويسمى هذا التيار بالتيار الكهرو-حراري". يتم إيصال هذين التيارين بلوحة إلكترونية حيث يتم قياس فرق التيارين بال "ميكرو فولت" اعتمادا على فرق حراري قيمته واحد كلفن "1 Kelvin". فتكون قيمة التيار الكهرو-حراري بال ميكروفولت كل 1 كيلفن فرق حرارة.

قيم بعض المعادن المستخدمة في المزدوجات الحرارية
 (µV/1K)

سيليزيوم +448

نيكل كروم +22

حديد +18

نحاس +7.5

الفضة +7.3

ايجابيات المزدوجة الحرارية

-سهولة التصنيع.

-مجال قياسي واسع للحرارة.

-ليس بحاجة إلى مصدر طاقة خارجي للتشغيل.

-لا يعتمد على نوع معين من الأسلاك.

-عدم تأثير مقاومة الأسلاك المستعملة على نوعية القياس.

سلبيات المزدوجة الحرارية

-صغر قيم التيار الكهرو-حراري المتم توليده

-صعوبة في تصحيح قيمة الخطأ في القياس

-صعوبة في تلحيم الأسلاك المكونة من المعادن المذكورة آنفا

-خطورة أن تأخذ الأوساخ أو الصدأ مكانا لها بين الجسم المراد قياسه وبين المزدوجة، فتتأثر القيمة المقاسة.

تطبيقات
على الرغم من صغر كمية التيار والجهد الناشئان عن المزدوج الحراري إلا أن تطور التكنولوجيا جعل منها تطبيقا فعالا في مجال المولدات الكهروحرارية وبقدرات مقبولة تصل إلى كيلووات. تستخدم هذه المولدات في خطوط نقل الغاز والنفط حيث يمرر جزء من الوقود المنقول عبر أنابيب فرعية ليحترق ويقوم بتسخين عدة آلاف من المزدوجات الحرارية الموصلة توصيلا مركبا (مجموعات على التوالي ثم التوازي). يفاد من هذه المولدات في المناطق النائية والتي لا يتناسب معها مولدات اعتيادية أو خلايا شمسية.

تطبيق اخر على المزدوج الحراري وهو قياس درجات الحرارة باستخدام جداول التحويل الخاصة بحسب أنواع المزدوجات. في القياسات الحديثة أصبحت الإلكترونيات الرقمية تسمح بتخزين هذه الجداول في قاعدة بيانات وعملية معالجة رقمية مباشرة كما في أجهزة قياس الحرارة الرقمية.

مراجع

انظر أيضًا
 تأثير سيبك
 طاقة كهروحرارية
 الكومة الحرارية

التحكم في درجة الحرارة
مجسات
مزدوج معدني
مقياس حرارة

مزدوجة حرارية


Ignac Lovrek (Zagreb, 1947.), hrvatski stručnjak za telekomunikacije i informacije. Redoviti je profesor u trajnom zvanju u Zavodu za telekomunikacije Fakulteta elektrotehnike i računarstva Sveučilišta u Zagrebu. Redovni član HAZU od 2016. godine. Prvi je hrvatski znanstvenik izabran u znanstveno zvanje znanstvenog savjetnika u polju elektrotehnika i polju računarstvo.

Životopis
Rođen je 1947. u Zagrebu, gdje je završio osnovnu školu, V. gimnaziju i studij na tadašnjem Elektrotehničkom fakultetu. Doktorsku disertaciju obranio je 1980. godine. Član je suradnik Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti u Razredu za tehničke znanosti od 2008. godine. Znanstveni doprinos Ignaca Lovreka dominantno je u području informacija i komunikacija te obuhvaća i povezuje formalne modele komunicirajućih procesa, inteligentne pokretne programske agente i višeagentske sustave te programske arhitekture mrežnih sustava i umreženih usluga. Njegova znanstvena postignuća uključuju sve dimenzije istraživačkog stvaralaštva u tehničkim znanostima. U znanstvenim radovima koji tretiraju formalne aspekte pokretljivosti težište je na postupcima koji danas nalaze punu primjenu u komunikacijskoj mreži i na internetu. Teorijski pristup uravnoteženju opterećenja u raspodijeljenim sustavima povezan s istraživanjima pokretnih programskih agenata rezultirao je izumom koji je zaštićen međunarodnim patentima. Znanstveno istraživanje arhitektonske fleksibilnosti isto je tako rezultiralo izumom i međunarodnim patentom. Ignac Lovrek danas je istraživač na projektu iz programa Horizon 2020,Symbiosis of smart objects across IoT environments –symbIoTe te na dva znanstvena projekta Hrvatske zaklade za znanost. Uz znanstvenu, razvio je i bogatu međunarodnu publicističku suradnju. Član je Savjetničkog odbora časopisa Intelligent Decision Technologies (IOS Press) i Uredničkog odbora časopisa International Journal of Computational Intelligence Studies(Inderscience). Bio je gostujući urednik renomiranih znanstvenih časopisa Computer Communications (Elsevier), Journal of intelligent & fuzzy systems (IOS Press), Neural computing & applications (Springer) i Neurocomputing (Elsevier). Djelovao je kao član Radne skupine Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti za pripremu podloga za Smjernice za strategiju odgoja, obrazovanja, znanosti i tehnologije(2012.) te je bio voditelj Radne skupine za znanost i tehnološki razvoj za izradu Strategije obrazovanja, znanosti i tehnologije koja je prihvaćena u Hrvatskom saboru 2014. godine. Član je Izvršnog odbora Znanstvenog vijeća za tehnološki razvoj i Odbora za istraživačku e-infrastrukturu Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti. Ignac Lovrek obavljao je niz dužnosti, a sada je predsjednik Savjeta Hrvatske nacionalne grid infrastrukture CRO-NGI, član Savjeta Fakulteta elektrotehnike i računarstva i član Nadzornog odbora tvrtke Ericsson Nikola Tesla.

Izvori

Hrvatski znanstvenici
Akademici HAZU
Životopisi, Zagreb
Računarstvo
Elektrotehnika

Ignac Lovrek


NGC 5607 est une galaxie spirale située dans la constellation de la Petite Ourse. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5607 a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1785.

Cette galaxie a aussi été observée par Herschel le  et il ne s'est pas rendu compte qu'il l'avait déjà observée. Cette observation a été inscrite au catalogue NGC sous la cote NGC 5620. De plus, cette galaxie a aussi été observée par l'astronome américain Lewis Swift le  et elle a été inscrite au catalogue IC sous la cote IC 1005. Notons toutefois que les bases de données Simbad et HyperLeda associent NGC 5620 à la galaxie PGC 51356.

NGC 5607 présente une large raie HI. C'est aussi une galaxie à sursaut de formation d'étoiles. De plus, c'est une galaxie du champ, c'est-à-dire qu'elle n'appartient pas à un amas ou un groupe et qu'elle est donc gravitationnellement isolée.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5607 sur le site du professeur C. Seligman

5607
Constellation de la Petite Ourse
Galaxie spirale
Galaxie du champ
Galaxie à sursaut d'étoiles
Objet céleste découvert en 1785
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5607


Virgil Ghiță ()

Note

Legături externe

Nașteri în 1998
Fundași
Fotbaliști ai FC Viitorul
Oameni în viață
Fotbaliști români
Fotbaliști la Jocurile Olimpice de vară din 2020

Virgil Ghiță


Ostroilo ou Ostroil (en ), né vers le  et peut-être mort en 549, est un monarque ayant régné sur un territoire correspondant actuellement à la Serbie, la Croatie et la Bosnie-Herzégovine. Dans les textes latins, il est mentionné comme le premier souverain de la Serbie. On ne sait pas grand-chose de lui, et la plupart des informations à son sujet proviennent de légendes, selon lesquelles il aurait rassemblé sous son autorité certaines tribus serbes des Balkans et goths. La première mention de la Serbie apparaît sous son règne et il aurait réuni les terres serbes.

Selon Jean-Baptiste Evariste Charles Pricot de Sainte-Marie, il est le fils de Semoaldo où Svevlad Ier, un roi de Transylvanie, et aurait, avec Totila (qui selon certaines sources serait son frère), envahi la Dalmatie, la Prévalitaine et l'Illyrie occidentale. Il est le père de Svevlad (Senulado) fondateur de la dynastie Svevladović, ayant dirigé la région entre 490 selon les sources, et 619.

Dans un texte latin, Ostroilo apparaît comme un roi serbe-gothique. Il aurait d'ailleurs fait de Scutari (Albanie) la capitale de son royaume.

Faits historiques sur le règne d'Ostroilo

La fraction des Goths orientaux (Ostrogoths), celle qui porte le nom de Goto-Serbe, occupe en 490 la Prévalitaine ; et en 504, les Goths de Théodoric, une autre fraction des Goths orientaux, font de même du côté de la Dalmatie occidentale.

.

Descendance
Arbre généalogique :

 Senulado (Svevlad II)
 Selimiro (Selimir)
 Blandino (Blandin)
 Radimiro (Radomir)

Références

Monarque de Serbie au VIe siècle
Décès en 549

Ostroilo


Continuum International Publishing Group a fost o editură academică de cărți cu birouri editoriale în Londra și New York. A fost achiziționată de Nova Capital Management în 2005. În iulie 2011 a fost preluată de Bloomsbury Publishing. Începând din septembrie 2012, toate titlurile noi ale editurii Continuum sunt publicate sub numele Bloomsbury (sub amprenta Bloomsbury Academic).

Editura Continuum International a fost creată in 1999 prin fuziunea secției de cărți academice și religioase a editurii Cassell (Lagardère Group) cu Continuum Publishing Company, fondată în New York în 1980.

Programul editorial academic a fost axat pe științele umaniste, în special din domeniile filosofiei, cinematografiei, muzicii, literaturii, educației, lingvisticii, teologiei și studiilor biblice. Continuum a publicat cartea Pedagogy of the Oppressed a lui Paulo Freire, care a devenit bestseller. Printre autorii publicați se numără Martin Heidegger, Karl Barth, Gilles Deleuze, Benedict al XVI-lea, Timothy Radcliffe, Alain Badiou, Jacques Rancière ș.a.

Continuum a achiziționat editura Athlone Press, care fusese fondată în 1948 ca editură a Universității din Londra și vândută către Bemrose Corporation în 1979.

În 2003, Continuum a achiziționat editura londoneză Hambledon & London (Sunday Times Small Publisher of the Year 2001–02), o editură specializată în istoria comerțului pentru cititorii obișnuiți.

Mărci
 Burns & Oates
 Hambledon Continuum - marcă editorială istorică
 T&T Clark
 Thoemmes Press

Referințe

Legături externe

Edituri din Statele Unite ale Americii
Edituri din Regatul Unit


Documenta – Centar za suočavanje s prošlošću (skraćeno: Documenta) je hrvatska nevladina organizacija za ljudska prava i međunarodno humanitarno pravo, osnovana 2004. godine u vezi s oružanim sukobima u bivšoj Jugoslaviji. Voditeljica Documente – centra za suočavanje s prošlošću je Vesna Teršelič.

Programi
Documentu – Centar za suočavanje s prošlošću je 2004. godine osnovao Centar za mir, nenasilje i ljudska prava Osijek, Centar za mirovne studije, Građanski odbor za ljudska prava te Hrvatski helsinški odbor. Ključni je razlog ovoga nastojanja iskustvo prešućivanja i falsificiranja ratnih zločina i ostalih ratnih zbivanja od 1941. do 2000. koje je utjecalo na noviju prošlost, kako Jugoslaviije tako i post-jugoslavenskih društava.

Documenta – Centar za suočavanje s prošlošću sprovodi program tranzicione pravde usmjeren na žrtve s tri glavne komponente:
 Javni dijalog i javne politike
 Dokumentiranje
 Unaprijeđenje sudskih praksi i standarda

Inicijativa za REKOM

Documenta – Centar za suočavanje s prošlošću je zajedno s Fondom za humanitarno pravo i Istraživačko-dokumentacionim centrom jedan od inicijatora Inicijative za REKOM, koja do danas učestvuje u svim aktivnostima Koalicije za REKOM, kao i procesu izrade Statuta REKOM-a koji je ova organizacija zajedno s drugim članicama Koalicije ponudila vladama i parlamentima u regionu.

Cilj Koalicije za REKOM je stvaranje klime u kojoj će sve države nastale na prostoru bivše SFR Jugoslavije formirati regionalnu komisiju koja će istražiti i dokumentovati činjenice o žrtvama rata na ovim prostorima, kao i okolnostima koje su dovele do nezapamćenih stradanja čije se posljedice i danas u postjugoslavenskim zemljama osjećaju.

Voditeljica Documente – centra za suočavanje prošlošću Vesna Teršelič je od osnivanja Koalicije za REKOM bila članica Koordinacionog vijeća, a od 2014. je članica Regionalnog savjeta Koalicije za REKOM koja upravlja procesom nastanka REKOM-a.

Voditelji

Izvori

Vanjske poveznice
Documenta – Centar za suočavanje s prošlošću

Hrvatske udruge za zaštitu ljudskih prava


Dario Melnjak (Varaždin, 31. listopada 1992.) hrvatski je nogometaš i reprezentativac koji igra na poziciji braniča.  Trenutačno igra za Hajduk Split.

Klupska karijera
Melnjak je karijeru započeo u niželigašu Nedeljancu, klubu u kojem je proveo veći dio omladinske karijere. Za prvu momčad je debitirao u sezoni 2010./11., nakon čega odlazi u trećeligaša Zelinu s kojom je izborio drugu ligu u sezoni 2011./12. U sezoni 2013./14. prešao je u prvoligaša Slaven Belupo. Melnjak je 2. veljače 2015. potpisao trogodišnji ugovor s belgijskim Lokerenom. Tamo se i nije baš naigrao pa je išao na dvije posudbe, u Neftçi Baku i Slaven Belupo. Za Domžale je potpisao u kolovozu 2017. godine.  U dvije sezone u slovenskom klubu skupio je 43 nastupa i 8 pogodaka. U siječnju 2019. godine, Melnjak je potpisao za turski Çaykur Rizespor.

Za Hajduk u kupu sezone 2021./22 u polufinalnoj, protiv HNK Gorice, i finalnoj utakmici, protiv NK Rijeke, je zabio po dva pogotka svakoj.

Reprezentativna karijera
Za seniorsku momčad Hrvatske, debitirao je 11. lipnja 2019. godine protiv Tunisa.

Privatan život
Melnjakov bratić je također hrvatski nogometaš Marko Rog

Izvori

Vanjske poveznice
 Dario Melnjak, Transfermarkt
 Dario Melnjak, Soccerway

Hrvatski nogometaši
Hrvatski nogometni reprezentativci
Nogometaši Hajduka
Nogometaši NK Slaven Belupa
Životopisi, Varaždin
Aktivni nogometaši

Dario Melnjak


Ironbound ist das 15. Studioalbum der US-amerikanischen Thrash-Metal-Band Overkill. Es erschien im Januar 2010 bei Nuclear Blast/E1 Music.

Entstehung und Stil
Ironbound ist das erste Album Overkills auf dem Label Nuclear Blast (Europa) bzw. E1 Music (USA). Das Album wurde im Vorfeld als "wirkliches Thrasher-Teil" angekündigt. Bobby Elsworth äußerte sich positiv zum Labelwechsel. Das Album wurde von Peter Tägtgren abgemischt. Im Anschluss folgte im Februar 2010 eine Europatour.

Rezeption
Das Album erreichte als erstes seit I Hear Black 1993 mit Platz 192 eine Platzierung in den Billboard 200. Auch in Deutschland erreichte es mit Platz 31 die höchste Chartplatzierung eines Overkill-Albums. Im Magazin Rock Hard war es bei der Leserpoll-Auswertung, die die Lesercharts des Jahres 2011 zusammenfasste, auf Platz zwei aller Alben. Bei den Kritikern erhielt es meist gute Bewertungen. Gregory Heaney von Allmusic vergab vier von fünf Sternen. Er schrieb, Ironbound zeige, dass manchmal die alten Wege die besten sind. Zwar sei das Album kein Meisterwerk, aber eine Momentaufnahme einer der Thrash-Metal-Bands, die mit der Zeit immer besser geworden sind und nicht von ihrem eigenen Gewicht erdrückt wurden.

Titelliste
Alle Songs wurden von D.D. Verni und Bobby 'Blitz' Ellsworth geschrieben.

 "The Green and Black" – 8:12
 "Ironbound" – 6:33
 "Bring Me the Night" – 4:16
 "The Goal Is Your Soul" – 6:41
 "Give a Little" – 4:42
 "Endless War" – 5:41
 "The Head and Heart" – 5:11
 "In Vain" – 5:13
 "Killing for a Living" – 6:14
 "The SRC" – 5:08

Einzelnachweise

Weblinks

Album (Thrash Metal)
Album 2010

Ironbound


Leyla Zana (3 Mayıs 1961, Diyarbakır), Kürt asıllı Türk siyasetçi. Zana 1991-94 yılları arasında Diyarbakır ve 2011-18 yılları arasında ise Ağrı milletvekili olarak Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde yer aldı.

İlk yılları
Leyla Zana 3 Mayıs 1961 tarihinde Fahrettin-Hediye Dağlı çiftinin kızı olarak Diyarbakır'ın Silvan ilçesinde doğdu. Zana ilkokulun birinci sınıfını tamamlayamadan okuldan ayrılmak zorunda kaldı. 1975 yılında 14 yaşındayken, kendisinden 21 yaş büyük kuzeni Mehdi Zana ile evlendi. 12 Eylül 1980 askeri darbesi döneminde, o dönem Diyarbakır Belediye Başkanı olan Mehdi Zana gözaltına alınıp tutuklandı ve 10 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Leyla Zana eşi hapiste iken ilk olarak okuma-yazma öğrendi. Daha sonra ilkokulu, ortaokulu ve liseyi dışarıdan bitirdi. Eğitime ayırdığı zamanın yanında siyasi faaliyetlere de katıldı.

Kariyeri
1987'de İnsan Hakları Derneği Diyarbakır Şubesi'nin kurucuları arasında yer aldı. 1988 yılında Yeniülke gazetesinde gazeteci olarak çalışmaya başladı.

Siyasi kariyeri
1991 Türkiye genel seçimleri'nde, bölge kadınlarının büyük desteğini aldığı bir seçim çalışması sonrasında zamanın Sosyaldemokrat Halkçı Parti listesinden Diyarbakır milletvekili olarak TBMM'ye girdi. 6 Kasım 1991'de, TBMM 19. Yasama Dönemi için yapılan yemin töreninde, başında Kürt ulusal renkleri olan bir bantla, Türkçe başladığı yemini Kürtçe "Bu yemini Türk ve Kürt halklarının kardeşliği adına ediyorum" cümlesiyle tamamlaması nedeniyle meclis salonunda tepkiyle karşılaştı. 2 Mart 1994'te, ABD'de yaptığı bir konuşma yüzünden, TBMM Genel Kurulu'nda yapılan oylamada, Orhan Doğan, Hatip Dicle, Ahmet Türk, Sırrı Sakık ve Mahmut Alınak'la beraber milletvekilliği dokunulmazlığı kaldırıldı. Ertesi gün dokunulmazlıkları kaldırılmış olan diğer 5 milletvekiliyle birlikte gözaltına alındı.

17 Mart 1994'te, grup arkadaşları Hatip Dicle, Selim Sadak ve Orhan Doğan ile birlikte tutuklanarak cezaevine gönderildi. 8 Aralık 1994'te yasadışı örgüt üyeliği suçundan mahkûm olarak 15 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Hapishaneden yazdığı mektuplar önce bir gazetede yayımlandı, daha sonra kitap haline getirildi.

1995 yılında Sakharov Düşünce Özgürlüğü Ödülü verildi. Hapishane yılları boyunca uluslararası barış kuruluşlarının ve insan hakları derneklerinin desteği ve Avrupa Birliği süreciyle birlikte yoğunlaşan çabaları sonucunda ve AİHM kararı doğrultusunda yeniden yargılanan Zana ve arkadaşları, on beşer yıllık hapis cezaları olduğu gibi onaylanarak cezaevinde kaldılar. Zana, 8 Haziran 2004'te Ankara Merkez Kapalı Ceza ve Tutukevi'nden serbest bırakıldı.

TBMM 24. Dönem Diyarbakır, 25. ve 26. Dönem Ağrı milletvekilidir.

Davaları
 21 Mart 2007 tarihinde Diyarbakır'daki etkinliklerde sarfettiği, "Kürtlerin 3 lideri var. Bu üç lidere minnet borçluyuz" sözleri nedeniyle Diyarbakır 6. Ağır Ceza Mahkemesi heyeti, Zana'yı Terörle Mücadele Kanunu'nun "Terör örgütünün propagandasını yapmak" suçunu kapsayan 7. maddesi uyarınca 2 yıl hapis cezasına çarptırdı.
 Çeşitli tarihlerde yaptığı 9 ayrı konuşma nedeniyle Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesi'nde "Terör örgütünün propagandasını yapmak" ve "Örgüte üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işlemek" suçlarından yargılanan Leyla Zana'ya mahkeme 10 yıl hapis cezası ve seçme-seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına da karar verdi. Ancak Yargıtay 9. Ceza Dairesi "sanığın eksik savunma" yapması sebebiyle kararı bozdu. Yeniden görülen davada "sanığın terör örgütü PKK üyeliği boyutuna ulaştığı" gerekçesiyle aynı ceza verildi. Tekrar temyize gönderilen dosya yine bozularak yerel mahkemeye gönderildi. İlgili Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesi, Yargıtay'ın kararına uydu. Mahkeme, son yasal düzenlemeleri dikkate alarak Zana hakkındaki 'terör örgütü propagandası yapmak' suçundan kovuşturmanın ertelenmesine; 'örgüt adına suç işlemek' suçundan da ceza verilmesine yer olmadığına karar vererek davayı düşürdü.

Ayrıca Bakınız
 1991 TBMM yemin krizi

Ödülleri
1995 Sakharov Düşünce Özgürlüğü Ödülü
1995 Aachen Barış Ödülü

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Uluslararası Af Örgütü - Zana
 ECHR judgement
 PEN summary of case
 Türkiye'de sansür - IFEX
 BBC haberi - EU award for freed Kurd activist
 TURKEY : Leyla Zana, the only Kurdish woman MP

1961 doğumlular
Silvan doğumlular
Diyarbakır doğumlu siyasetçiler
Kürt milliyetçileri
Türk insan hakları aktivistleri
TBMM 19. dönem Diyarbakır milletvekilleri
TBMM 24. dönem Diyarbakır milletvekilleri
TBMM 25. dönem Ağrı milletvekilleri
TBMM 26. dönem Ağrı milletvekilleri
Türk kadın milletvekilleri
Türk demokrasi aktivistleri
Azınlık hakları aktivistleri
Yaşayan insanlar
Türk tutuklular ve hükümlüler
Kürt tutuklular ve hükümlüler
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Saharov Düşünce Özgürlüğü Ödülü sahipleri
Kürt siyasetçiler

Leyla Zana


An Dendrobium sinominutiflorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni S.C.Chen, J.J.Wood ngan H.P.Wood. An Dendrobium sinominutiflorum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium sinominutiflorum


المرصد المداري للكربون هو عبارة عن مشروع فضائي تابع لوكالة ناسا ، وكان يهدف إلى المساعدة في تحديد المواقع الأساسية لانبعاثات ثاني أكسيد الكربون ومواقع استيعابه من قبل الغابات والمحيطات، وقد حمله صاروخ تورس ـ إكس إل ، وقد تحطم الصاروخ 24 فبراير 2009 على الساعة 09:20 بتوقيت جرينيتش حيث سقط بعد فشل وضعه في مداره في المحيط الهندي .

مراجع

العلم في 2009
الولايات المتحدة في 2009
أقمار اصطناعية
أقمار اصطناعية تابعة لوكالة ناسا
غازات دفيئة

المرصد المداري للكربون


Petar Botteri ( - 26. studenoga ), bio je hrvatski umjetnički fotograf iz Staroga Grada na Hvaru. Sin je starogradskog fotografa, kroničara, dokumentarista i kulturnog djelatnika Antonija Botterija.

Životopis
Rodio se je 1957. godine. Od djetinjstva se zanimao za fotografiju. Nastavio je očevim putem te je povećao obiteljski fotoarhiv s vremenom je s nekoliko tisuća povećao na oko 40 tisuća povijesnih negativa i fotografija. Usvojio je i nove tehnologije zahvaljujući čemu je snimio više od milijun fotografija. Ističu se njegove starogrojske plime, galebovi, izlasci i zalasci sunca. Ponosio se je zbirkom od oko tri tisuće vrlo starih i vrijednih razglednica. Mediji su volili Botterijev rad: novine, portali, radio i televizija, a bio je aktivan i na društvenim mrežama. Uradci su mu išali u brojnim tiskanim izdanjima. Poratl National Geographica također je objavio njegove radove. Autor je nekoliko izložba, kalendara, cd i dvd-a.

Nagrade
Talijanski časopis 'il Parlato' mu je u broju 17/2010. posvetio duplericu pod naslovom 'Magija Hrvatske na fotografijama Petra Botterija'.
Na Pixotu, najvećem internetskom fotonatječaju na svijetu, osvojio je prvo mjesto za 2012. godinu u kategoriji "Grad, ulica, park". Na Pixotu je osvojio sto prvih nagrada. Stota je bila za najbolju dnevnu fotografiju trga u Starom Gradu na Hvaru. 2013. godine ponovio je uspjeh u istoj kategoriji, a u kategoriji "Turističke destinacije" osvojio je prvo mjesto.
 Godine 2013. Grad Stari Grad mu je dodijelio Povelju zahvalnosti za postignute vrhunske rezultate na području umjetničke fotografije, te iznimni doprinos u svekolikoj promidžbi i osobne zasluge u prezentaciji grada Staroga Grada.

Izvori

Životopisi, Stari Grad
Hrvatski fotografi

Petar Botteri


The following is a timeline of the history of the city of Melbourne, Victoria, Australia.

Pre-European settlement
Aboriginal Australians settled the area for at least 30,000 years.

19th century's timeline

1800 – James Grant explores the south-east of Australia
1801 – John Murray sails into Port Phillip in the Lady Nelson
1803 – Charles Robbins and Charles Grimes explore the entirety of Port Phillip and discover the Yarra River in the
1803 – David Collins sent from Sydney to establish a settlement for the British Government. Unaware of previous discoveries, Collins settles near present-day Sullivan Bay on the Mornington Peninsula. This settlement is abandoned five months later.
1834 – Henty family establish first long-term European settlement in Victoria at Portland
1835 – John Batman 'buys' the 2,430 km2 that Melbourne would be founded on from the local Aboriginal nation, the Wurundjeri. The Batman Deed is now widely recognised to be more of a treaty than a sale.
1835 – Melbourne is founded by John Batman and John Pascoe Fawkner
1836 – William Lonsdale built the first government block, declaring Melbourne the capital of the Port Phillip district
1837 – 28 March – Hoddle Grid of streets for the central business district is surveyed by Robert Hoddle
1837 – 10 April - Melbourne named by Governor General Richard Bourke
1837 – 1 June – First inner-city land sale
1838 – Melbourne is declared a legal port and administrative centre, opening the way for vastly increased immigration
1838 – Melbourne Cricket Club is founded
1838 – Second inner-city land sale
1839 – Third inner-city land sale.  Quarrying of bluestone began out of the Melbourne Corporation Quarry at Clifton Hill.
1840 – First petition for the separation of Port Phillip District from New South Wales drafted by Henry Fyshe Gisborne and presented to Governor George Gipps.
1841 – First seaport and market are opened
1842 – Melbourne Municipal Corporation Act was passed in Sydney.  Melbourne City Council is formed.
1842 – Birth of Saint Mary MacKillop
1845 – First Princes Bridge constructed connecting both sides of the Yarra
1846 – The Melbourne Botanic Gardens is founded
1847 – Melbourne declared a city by Queen Victoria on 25 June.
1847 – Melbourne Building Act was proposed in 1847 based on Sydney act of 1833.
1848 – Melbourne Hospital founded (from 1935 the hospital is called The Royal Melbourne Hospital)
1848 – First Catholic bishop appointed
1849 – "Melbourne Building Act" was passed.
1851 – Beginning of the Victorian gold rush with discovery of gold at Buninyong
1851 – Victoria becomes a colony, separate from New South Wales
1851 – First state Lieutenant-Governor Charles La Trobe inaugurated
1852 – City's first gas works is opened
1853 – The University of Melbourne is founded
1854 – The Melbourne Terminus (first Flinders Street station building) is completed
1854 – First steam railway journey in Australia from Melbourne Terminus (on the current site of Flinders Street station) to Sandridge (later Port Melbourne)
1854 – Melbourne Exhibition held in conjunction with Exposition Universelle (1855)
1854 – The State Library of Victoria is founded
1854 – First telegraph service, to Williamstown
1854 – The first Town Hall is completed
1855 – First state Governor Sir Charles Hotham inaugurated
1855 – The Melbourne Museum is founded
1856 – Stonemasons win the eight-hour day
1857 – First reservoir water supply (at Yan Yean Reservoir) tapped outside city limits
1857 – Queen Victoria Market is founded
1857 – Victoria's first country railway from Geelong to Melbourne is built
1857 – City streets first lit by gas lighting
1858 – 7 August – a game of football played between Melbourne Grammar School and Scotch College
1858 –  First inter-city telegraph services, to Adelaide and Sydney
1859 – 14 May – Melbourne Football Club, Australia's oldest football club, is founded
1859 – Spencer Street station (then Batman's Hill Station) and Princes Bridge railway station completed
1859 – Construction of the General Post Office begins
1859 – First Melbourne Trades Hall building opened.
1860 – Burke & Wills expedition departed from Royal Park.
1861 – National Gallery of Victoria is founded
1861 – First Melbourne Cup
1861 – Victorian Exhibition held
1861 – Melbourne's population reaches 125,000
1862 – Melbourne Zoo founded
1863 – Batman's Hill levelled
1865 – Melbourne overtakes Sydney to become Australia's most populous city
1866 – Intercolonial Exhibition of Australasia held
1867 – Melbourne Town Hall begins construction
1869 – Royal Mint is completed
1874 – Supreme Court building is completed
1875 – Victorian Intercolonial Exhibition held
1877 – First Test cricket match, between Australia and England, at the Melbourne Cricket Ground. First season of the Victorian Football Association.
1878 – Xavier College, in Kew, is founded after the increased need of boarding space for the oldest Jesuit School in Melbourne, St Pat's.
1878 – Ruyton Girls' School, also in Kew is founded by Charlotte Anderson. Its land includes the heritage listed Henty House, built by the seminal Hentys of Sussex.
1880 – Ned Kelly hanged in Melbourne Gaol
1880 – Royal Exhibition Building opened
1880 – Melbourne International Exhibition held
1883 – Historic Yarra-Yarra Falls (near Queens Bridge) removed using explosives
1884 – Victorian International Exhibition held
1885 – First cable tram line opens in the Melbourne cable tramway system
1885 – Victorians' Jubilee Exhibition
1887 – Melbourne Town Hall is completed
1888 – Victorian Juvenile Industrial Exhibition and Centennial International Exhibition held
1890 – Melbourne and Metropolitan Board of Works is formed
1894 – City streets first lit by electric lighting
1897 – First season of the Victorian Football League
1897 – First part of the mains sewage system becomes operational

20th century

1900 – Upper Ferntree Gully to Gembrook narrow-gauge railway (now Puffing Billy Railway) opens
1900 – Construction of the current Flinders Street station building begins
1901 – Commonwealth of Australia is formed. Melbourne becomes national capital
1902 – Sydney reclaims title from Melbourne as Australia's most populous city
1903 – City Baths are opened
1905 – First Australian Open championship
1905 – Melbourne Continuation School, Victoria's first state secondary school, is founded in Spring Street
1906 – First electric tram service commences
1907 – General Post Office is completed
1910 – Current Flinders Street station building is completed
1913 – The Domed Reading Room of the State Library is opened
1916 – Strict height limit of 132 feet (40 metres) imposed on all buildings
1916 – Introduction of 6:00pm closing for all hotels (abolished in 1966)
1919 – Electric suburban train services commence on the Broadmeadows line
1923 – W-class trams introduced.
1923 – 1923 Victorian Police strike
1924 – First radio station 3AR (now known as Radio National.)
1927 – Federal Parliament is moved to Canberra, the new national capital
1928 – Melbourne City Council installs the city's first set of traffic lights at Collins & Swanston Streets
1934 – Centenary of Melbourne
1934 – Shrine of Remembrance completed and dedicated
1940 – Last cable tram service ends operation
1943 – Russell Street Police Headquarters building is completed
1954 – April—Victorian Railways closes the Upper Ferntree Gully to Gembrook narrow-gauge railway (now Puffing Billy Railway)
1954 – First Moomba parade
1954 – Proposal to demolish much of East Melbourne and Jolimont Yard to make way for an inner city ringroad.
1955 – City's first parking meters are installed
1955 – ICI building given special exception from CBD height limits
1956 – First television station HSV-7
1956 – Olympic Games held in Melbourne
1957 – Plot ratio height limits introduced to CBD (dependent upon floor space and light angles), plazas and open space. By laws introduced for compulsory carspace for all new city buildings.  1.45 m setbacks for 'Little' streets introduced to widen footpaths.
1959 – Sidney Myer Music Bowl opened
1961 – Proposal to demolish Flinders Street station and replace it with office blocks.
1962 – Puffing Billy Railway is re-opened as a tourist attraction
1963 – Death of Archbishop Mannix aged 99.
1966 – Abolition of 6:00pm closing of hotels (introduced in 1916)
1967 – first woman city councillor Clare Cascarret
1969 – Proposal to demolish the Regent Theatre for multi-storey development.
1970 – Green Bans begin in Carlton, and are led by Norm Gallagher. Green Bans would later be applied to the City Baths, Flinders Street Station, Hotel Windsor, Newport Power Station, the Old Treasury Building, Princess Theatre, Queen Victoria Market, Regent Theatre, the Royal Botanical Gardens, Royal Parade and St Patrick's Cathedral, among many other locations.
1970 – (15 October) 35 construction workers die when a span of the West Gate Bridge collapses
1974 – Underground City Loop construction begins
1975 – Z-class tram introduced
1975 – 1 March, Colour television introduced.
1979 – Workers at the Union Carbide-owned Altona Petrochemical Plant take control of the workplace for 52 days in protest of their firing.
1982 – City Loop subway opened
1983 – (8 February) Melbourne dust storm and (16 February) Ash Wednesday fires occur
1983 – Melbourne Fringe Festival founded
1985 – B-class trams introduced
1986 – Car-bombing outside the Russell Street Police Headquarters kills one police officer
1986 – Rialto Towers completed and becomes the city's tallest building as well as the tallest in the southern hemisphere
1986 – Pablo Picasso's The Weeping Woman is stolen from National Gallery of Victoria by activists. Returned a week later.
1986 – Melbourne International Arts Festival founded
1987 – Hoddle Street Massacre, killing 7 and injuring 19.
1987 – Queen Street Massacre, killing 8 and injuring 5.
1987 – Port Melbourne and St Kilda train lines are converted to light rail
1990 – Tram drivers across the city go on strike and attempt to implement workers control in the Tram network.
1990 – Southbank Promenade opens, paving the way for urban renewal in Southbank
1991 – Melbourne experiences a severe economic slump; City property markets crash and CBD vacancy rates reach all-time high.
1992 – Pedestrianisation of Swanston Street creates Swanston Street Walk
1992 – Postcode 3000 policy attracts residents to the city centre, warehouses and offices are converted into apartments and CBD vacancy rates drop
1994 – Opening of the Melbourne Observation Deck in Rialto Towers
1994 – Tasty nightclub raid
1995 – Host City to the World Police & Fire Games
1996 – Development of the Docklands area begins
1996 – Construction of the CityLink freeways begins
1996 – Melbourne Convention & Exhibition Centre opens
1996 – Melbourne hosts its first Australian Grand Prix at the Albert Park Circuit
1997 – Crown Melbourne, Melbourne's first gambling centre opens
1999 – Bolte Bridge opens for traffic

21st century
2000 – New Melbourne Museum opened
2000 – CityLink freeways open, including two new tunnels, a new cross-harbour bridge, and electronic tolling
2000 – Docklands Stadium completed
2002 – Federation Square opens
2002 – Controversial Melbourne 2030 planning policy introduced, aimed to increase population in designated 'activity centres' and curb urban sprawl, promises to increase public transport usage to 20% of motorised trips by 2020
2003 – 2003 Melbourne Thunderstorm
2004 – Melbourne Victory FC is formed
2005 – 2005 Melbourne Thunderstorm
2006 – Southern Cross railway station redevelopment opens to passengers, renamed from Spencer Street station
2006 – Commonwealth Games held in Melbourne
2006 – Construction on Eureka Tower is completed, making it the tallest building in Melbourne and tallest observation deck in the Southern Hemisphere.
2007 – 2007 FINA Swimming World Championships are held
2008 – New Eastlink freeway completed
2008 – M1 upgrade begins
2009 – Black Saturday bushfires around Melbourne, the worst fires in the history of the city leave 180 people dead
2009 – Melbourne Heart FC is formed
2009 – Melbourne's population reaches 4 million people, expanding by an unprecedented 90,000 people a year
2010 – Severe Thunderstorm 6 March, once in a century storm with 10 cm hail stones
2010 – Melbourne celebrates 175th birthday
2011 – Say Yes demonstrations draw 10,000 people who support increased investment in renewable energy
2015 – Construction commences on Australia 108 which, once complete, will be the tallest building in Melbourne
2017 – Six people were killed and thirty wounded in the January 2017 Bourke St car attack, followed by the death of one person and the injury of seventeen in the December 2017 Flinders St car attack
2018 – Major construction begins on the Metro Tunnel, a 9-km underground rail tunnel through the CBD and the biggest public transport project since the City Loop
2018 – 170,000 people march through the city in response to unfair working conditions and low wages
2019 – 300 Anti-Fascists and 150 Neo-Nazis clash at St Kilda beach
2020 – Melbourne is hit the hardest by the COVID-19 pandemic in Australia and as a result Melbourne becomes one of the most locked-down cities in the world
2021 - Local newspapers try to claim Melbourne becomes the most locked-down city in the world. There is no evidence for this, and cities such as Leicester in England suffered much worse lockdowns of over a year, while Peru maintained strict controls for far longer. Deaths from COVID19 in Melbourne were very low compared to Europe and the Americas in 2020-21. Minor far right 'cooker' protests against strict lockdowns and mandatory vaccinations in the construction industry broke out throughout the city during the second half of the year. See COVID-19 protests in Australia

See also

History of Melbourne

References

External links

 Items related to Melbourne, various dates (via Europeana).
 Items related to Melbourne, various dates (via Digital Public Library of America).

Timeline of Melbourne history
Melbourne
Melbourne-related lists

Timeline of Melbourne history


Prvenstvo Nogometnog podsaveza Pula – Centar Labin, također i kao Prvenstvo Nogometnog podsaveza Pula – grupa Labin, Općinsko nogometno prvenstvo Labin i sl., za sezonu 1966./67.
Sudjelovalo je  ukupno 9 klubova, a prvak je bio klub "Budućnost" iz Kapelice.

Ljestvica

 "Rudar juniori" Labin naveden i kao "Rudar II"

Rezultatska križaljka

Povezani članci

Vanjske poveznice

Izvori

 library.foi.hr, "Raški rudar" (glasilo Istarskih ugljenokopa ˝Tupljak˝), ISBN 1334-1731
 library.foi.hr, "Raški rudar" - glasilo Istarskih ugljenokopa Raša, god. IX (XXI), br. 11, Labin, objavljeno 1. lipnja 1967., str. 8 (Sport; posljednje kolo, konačna ljestvica), preuzeto 15. kolovoza 2022.
 library.foi.hr, "Raški rudar" - glasilo Istarskih ugljenokopa Raša, god. VII (XX), br. 24, Labin, objavljeno 15. studenog 1966., str. 8 (Sport; 8. kolo, odustajanje "Omladinca"), preuzeto 15. kolovoza 2022.
 Marijan Milevoj: Četrdeset zelenih proljeća : NK Rudar - Labin, Labin, 1986., UDK: 796.332(497.13 Labin)"1945/1985"(067.5)

1966-67
Pula-Labin

Prvenstvo NPS Pula – Centar Labin 1966./67.


بلدية سان مارتن دي تريفيخو ، هي بلدية تقع في مقاطعة قصرش والتي تقع في منطقة إكستريمادورا، غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 959 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في قصرش
بلديات قصرش

سان مارتن دي تريفيخو


18928 Pontremoli este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
18928 Pontremoli este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Monte Viseggi la Observatorul astronomic din Monte Viseggi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,02 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 9,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 18001-19000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

18928 Pontremoli


La Interestatal 195 (abreviada I-195) es una autopista Interestatal ubicada en el estado de Massachusetts. La autopista inicia en el Oeste desde la  hacia el Este en la . La autopista tiene una longitud de 65,5 km (40.73 mi).

Mantenimiento
Al igual que las carreteras estatales, las rutas federales y el resto de autopistas interestatales, la Interestatal 195 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Massachusetts por sus siglas en inglés massDOT.

Cruces
La Interestatal 195 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  de massDOT
 Lista de ciudades servidas por autopistas interestatales
 Lista de Autopistas por estado

Carreteras interestatales de Massachusetts

en:Interstate 195 (Massachusetts)

Interestatal 195 (Massachusetts)


Events from the year 1805 in Canada.

Incumbents
Monarch: George III

Federal government
Parliament of Lower Canada: 4th (starting January 9)
Parliament of Upper Canada: 4th (starting February 1)

Governors
Governor of the Canadas: Robert Milnes then Thomas Dunn
Governor of New Brunswick: Thomas Carleton
Governor of Nova Scotia: John Wentworth
Commodore-Governor of Newfoundland: Erasmus Gower
Governor of Prince Edward Island: Joseph Frederick Wallet DesBarres
Governor of Upper Canada: Peter Hunter (until 21 August)

Events
 January 29 – 4th Parliament of Lower Canada session starts, ends April 27, 1808
 February 1 – 4th Parliament of Upper Canada session starts, ends May 21, 1808
 100th Regiment of Foot (Prince Regent's County of Dublin Regiment) arrives in Nova Scotia
 Vermont passes an act to establish the line between it and Canada.

Births
 February 16 – Edmund Walker Head, Governor General (d.1868)
 August 26 – Joseph-Bruno Guigues, first bishop of the diocese of Bytown (Ottawa) (d.1874)
 December 8 – Amand Landry, farmer and politician (d.1877)

Full date unknown
 John Kent, Premier of Newfoundland (d.1872)

Deaths
 March 23 – Richard Dobie, an early Canadian businessman and a sometimes partner of Benjamin Frobisher (born 1731)

References

Canada
05
1805 in North America

1805 in Canada


West Falls Church es una estación en la línea Naranja del Metro de Washington, administrada por la Autoridad de Tránsito del Área Metropolitana de Washington. La estación se encuentra localizada en 7040 Haycock Road en Falls Church, Virginia. La estación West Falls Church fue inaugurada el 7 de junio de 1986.

Descripción
La estación West Falls Church cuenta con 2 plataformas centrales. La estación también cuenta con 2,009 de espacios de aparcamiento, 40 espacios para bicicletas y con 22 casilleros.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones de autobuses:
 Rutas del MetroBus y Fairfax Connector

Referencias

Enlaces externos

 WMATA: Estación West Falls Church
 Líneas del Metro de Washington

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1986
Estaciones de la línea Naranja (Metro de Washington)

West Falls Church (Metro de Washington)


Year one —en español: Año uno— es el primer álbum recopilatorio de la banda estadounidense Never Shout Never. Fue lanzado el 12 de abril de 2011 a través de Loveway Records. Contiene las canciones de los primeros EP de la banda.

Lista de canciones

Referencias

Álbumes de 2011

Year one (álbum)


Henryk Firlej de Dąbrowica, armoiries de Lewart, né le 11 février 1599 et mort le 3 décembre 1635, est évêque de Poznań, évêque de Przemyśl, abbé commendataire de Tyniec en 1627, grand référendaire de la Couronne dans les années 1625 -1632, secrétaire de Sigismond III Vasa.

Biographie
Il est le fils du trésorier Jan Firlej et de Gertrude Opalińska, armoiries de Łódź.

Il étudie à Ingolstadt. De retour de l'étranger, il devient secrétaire du roi, puis référendaire de la couronne (1625) et reçoit le canonicat de Cracovie. À la cour, il est le favori de la reine Constance, grâce à son intercession, la prébende suivante qu'il reçoit en 1627 est le poste d'abbé commendataire de Tyniec.

En 1630, le roi Sigismond III Vasa le nomme évêque de Przemyśl (la préconisation a lieu le 28 juillet 1631). Il renonce à l'évêché de Warmie proposé par le roi Władysław IV (1633). Le 9 juillet 1635, il est nommé à l'évêché de Poznań, où il prend ses fonctions le 12 octobre 1635, mais ne parvient pas à célébrer l'ingresu. Il est l'un des plus fervents partisans de la dynastie des Vasa dans le Commonwealth. En 1635, il est nommé sénateur résident.

Il signe le pacta conventa de Ladislas  Vasa en 1632.

Il est inhumé dans l'église du monastère dominicain de St. Stanislas à Lublin.

Notes et références

Annexes

Bibliographie

Classement par ordre chronologique :

Liens externes

Évêque de Poznań
Sénateur ecclésiastique (république des Deux Nations)
Étudiant de l'université d'Ingolstadt
Naissance en février 1599
Décès en décembre 1635
Décès à 36 ans

Henryk Firlej (1599-1635)


Neoveitchia storckii es una especie de palmera nativa de Fiyi , donde se encuentra en los bosques lluviosos. Está considerada en peligro de extinción por la pérdida de hábitat. La población silvestre asciende a solo 200 plantas maduras.

Descripción
Neoveitchia storckii se encuentra en las llanuras aluviales y colinas cercanas, gran parte de su hábitat se ha convertido en plantaciones forestales o para usos agrícolas. En Vanuatu, la otra especie del género Neoveitchia brunnea se encuentra en la selva tropical, en zonas de alta pluviosidad, en suelo de arcilla roja a una altitud de unos 300 metros. (Dowe y Cabalion 1996). ( J. Dransfield et al. 2008)

Usos
En Fiyi los troncos han sido utilizados en la construcción de viviendas, el fruto joven se come. ( J. Dransfield et al 2008. )

Descripción
Es un árbol monoico, con el tallo erecto, desnudo, rodeado de visibles cicatrices producidas por la caída de las hojas. Las hojas son pinnadas, con la vaina de la hoja ± dividida frente al pecíolo, no forman un capitel bien desarrollado. Las inflorescencias se dividen longitudinalmente en la floración. El fruto es elipsoidal, bastante grande, llegando a ser de color amarillo rojizo en la madurez.

Taxonomía

Neoveitchia storckii fue descrita por (H.Wendl.) Becc. y publicado en  Le Palme della Nuova Caledonia 10, en el año 1920.
Etimología
Neoveitchia: nombre genérico compuesto por neo = "nuevo" y Veitchia, un género de palmeras; Neoveitchia storckii fue descrita por primera vez como Veitchia pero luego se trasladó al nuevo género, Neoveitchia.

Sinonimia
 Kentia storckii (H.Wendl.) F.Muell. ex H.Wendl.
 Veitchia storckii H.Wendl.

Referencias

Enlaces externos

storckii
Flora de Fiyi
Plantas descritas en 1920
Plantas descritas por H.Wendl.
Plantas descritas por Beccari

Neoveitchia storckii


Devlet (Grekçe: Πολιτεία, Politeía), Sokrates'in sağlıklı ve mutlu bir toplum hayatı için düşündüğü devlet modelini anlatan Platon'un bir eseridir. Günümüzdeki devlet felsefesi üzerinde temel kaynaklardan biri olması açısından önemlidir. Aynı zamanda mutluluk felsefesi üzerine yazılmış bir metindir. Eserde Platon'un hocası olan Sokrates'in konuşmaları yer almaktadır.

Platon, "Devlet" adlı eserinde ideal devletin nasıl olacağını belirtmiştir. Bu devlette insanlar üç sınıfa bölünmüştür; Çalışanlar (işçiler, çiftçiler, zanaatkarlar), bekçiler (askerler) ve yöneticiler. İşçi sınıfı çalışıp üretimde bulunarak devletin maddi ihtiyaçlarını karşılar. Bekçiler sınıfı toplum içinde güvenliği ve dışarıya karşı devletin varlığını savunur. Yöneticiler sınıfı ise devleti yönetir.

Bu toplumda her sınıfın bir erdemi vardır. İşçi sınıfının erdemi kanaatkâr olmak, bekçi sınıfının erdemi cesaret, yöneticilerin erdemi ise bilgeliktir. Ayrıca bu toplumda kadın-erkek eşitliği mevcuttur.

Platon'un açtığı bu ütopik devlet anlayışı yolu, gelecekte hem Doğu hem de Batı felsefelerinde temsilciler bulmuştur. Doğu felsefesinde böyle ütopik bir devlet anlayışını Fârâbî'de görmekteyiz.

Kitaplar

1. Kitap - Adalet üzerine tartışmalar

Giriş
Kitap Sokrates'in anlatıcı olarak sahneye çıktığı bir çerçevede başlar. Glaukon ile birlikte Atina'dan Pire'ye, Bendis şölenine katılmak üzere yola çıkmışlardır. Eve dönüş yolunda henüz Pire'de iken yolları şölene katılan bir grup insan tarafından kesilir. Sokrates, onu kalmaya ikna eden bu grupla birlikte Polemarkhos'un evine doğru yola koyulur. Sokrates, Polemarkhos'un evinde onun yaşlı babası Kephalos ile sohbet eder. İkili arasında yaşlılığın avantajları ve dezavantajları üzerine gerçekleştirilen sohbet, zenginliğin faydaları üzerine yapılan bir başka sohbet ile sürdürülür. Kephalos'a göre zenginlik, zengin kişinin kimseye borçlu olmaması hasebiyle faydalı ve önemlidir. Öte yandan zengin insan, diğer insanları kandırmak ve yalan söylemek zorunda da kalmamaktadır. Ona göre zengin insanın kötülük yapması için hiçbir sebep yoktur. Kephalos, yabancıların emanetine saygı göstermeyi ve doğru olanın daima söylenmesini adalet olarak kabul etmektedir. Bu duruma karşın Sokrates, bir deliye gerçeği söylemenin ya da o deliden, o delirmeden önce ondan alınmış olan silahları geri vermenin adil bir davranış olamayacağını ifade eder. Kephalos Sokrates'in tezini kabul eder.

Polemarkhos
Tartışmaya müdahale eden Polemarkhos, babası Kephalos ile aynı düşünceleri savunmaktadır. Polemarkhos'a göre dostlara faydalı, düşmana zararlı olmak gerekmektedir. Buna göre Sokrates'in örnek gösterdiği sonradan deliren kişi bir dost ise, onun iyiliğini düşünen kişi, silahlar ona ait olsa bile silahlarını ona geri vermeyerek adil bir davranış sergilemektedir. Öte yandan Polemarkhos düşmanlara sadece kötülüğün borçlu olduğu inancını taşımaktadır. Polemarkhos'un iddialarına karşın Sokrates, aslında iyi ve adil olan bir insanın yanlış bir biçimde düşman olarak görülebileceği bir durumu ele alır. Buna göre, iyi bir insanı yanlış olarak düşman olarak kabul eden kişi, adil değildir. Ancak, düşmanını tanımadığı için kendi davranışını adil kabul etmektedir. Nesnel olarak ise böyle bir insana kötülük yapmak doğru değildir. Bu duruma alternatif olarak sadece iyi insanlara iyi davranmak ve kötü insanlara kötü davranmak düşünülebilir. Ancak bu sefer de, sadece kötü insanlar ile arkadaş olanlar, arkadaşlarına kötülükte bulunmak zorunda kalırken, düşmanlarına iyilikte bulunmak durumunda olmaktadırlar. Konu ile alakalı Sokrates'in öne sürdüğü bir diğer tez oldukça dikkat çekicidir. Buna göre insan, zarar verdiği her şeyi daha kötü yapmaktadır. Kötü bir insana kötü davranmak, onu daha da kötü yapmaktadır ve dolayısıyla adaletsizce davranmaktadır. Adil olan bir insan ise böyle bir davranıştan sakınmalıdır.

Thrasymakhos
Polemarkhos ve Sokrates arasında geçen konuşmaları sabırsızca dinleyen Thrasymakhos, söze girerek Sokrates'in boş konuştuğunu, sorulara yanıt vermek yerine soru sorup durduğunu ve adaletin ne olduğunun yanıtının kendisinde olduğunu iddia eder. Thrasymakhos'a göre adalet ya da adil olan her şey, güçlünün işine gelen şeydir. Ona göre devletler, yöneticiler tarafından kendilerine uygun gelecek şekilde kanunlar koymakta ve bu sayede adaleti, adilliğin ne olduğunu belirlemektedirler. Sokrates, Thrasymakhos'un bu iddialarına karşılık, devlet yöneticilerinin de hata yapabileceği gerçeğini öne sürerek bir devlet yöneticisinin istemeden de olsa hata yaparak esasen işine gelmeyen bir şeyi kanun olarak açıklayabileceğini öne sürer. Bu örneğe göre, adalet Thrasymakhos'un iddia ettiği gibi her zaman güçlünün yanında olamamaktadır. Bu esnada Kleitophon söze girerek, adil olanın, güçlünün işine gelip gelmesinden bağımsız olarak güçlünün istediği olduğunu söyler. Thrasymakhos bunu kabul etmeyip, adaletin, güçlüye hizmet ettiğini yeniden vurgular. Sık sık söze giren Sokrates, karşılıklı atışmalar halinde devam eden konuşmalarda Thrasymakhos'un tezini çürütmeye çalışır.

Sokrates ile olan konuşması sonrası Thrasymakhos uzun bir monolog ile kendisinin adaletten ne anladığını anlatır. Ona göre şiddet kullanan, vatandaşlarını soyan ve onları köleleştiren bir yönetici en adaletsiz insanlardan birisidir ancak aynı zamanda bu insan en mutlu insanlardan da birisidir. Buna karşılık dürüst ve adil insanlar, rüşvet yememeleri ile hem sevilmez, hem de iş hayatında dürüstlükleri sebebiyle kendilerine zarar vermektedirler. Özetle Thrasymakhos'un anladığı şekliyle adaletsizlik, makul olandır. Öne sürülen bu tezlere cevaben Sokrates çeşitli sorular ile Thrasymakhos'u anlamaya çalışır. Burada ele alınan düşüncelerden birisi de, güçlü ve başarılı çalışmanın, diğer insanlar ile birlikte çalışmayı gerekli kıldığı meselesidir. Adil olmayan bir yönetici, eğer gerçekten adil değilse, onunla birlikte çalışan insanlara da adil bir biçimde davranmayacaktır. Ancak bu durum yöneticinin kendi kuyusunu kazması anlamına gelmektedir. Yani adil olmayan insanların başarıya ulaşmak yolunda tek çözümleri, kendi aralarında birbirleri ile olan ilişkilerinde birbirlerinin haklarını gözetmeleri ve birbirlerini adil bir biçimde değerlendirmeleridir. Sokrates'in öne sürdüğü bu örneğe göre, adil olmayan insanlar da başarılarını adaletsizliğe değil, kendi içlerinde sağladıkları adalete borçludurlar. Diyalogun sonunda nihayet Thrasymakhos Sokrates karşısında pes etse de, fikrini değiştirmemiştir.

2. Kitap - Devlet teorisine giriş

Sokratesin adalet anlayışına itirazlar
İlk kitapta Sokrates Thrasymakhos'u inandırmayı başarmıştı. Platonun yetişkinlik döneminde yazıldığı bilinen İkinci kitap, Glaukon'un Sokrates'in iddialarının inandırıcılıktan uzak olduğunu ileri sürmesi ile başlar. Bu bölümde Sokrates manidar bir biçimde ilk kitap hakkında konu kapandı sanıyordum, meğer hepsi bir girişmiş diyerek birinci kitabı devlet teorisi öncesi bir giriş olarak niteler.

Glaukon'a göre Sokrates adaleti adaletin kendisi için değil, adil olmanın getirdiği avantajlardan ötürü överek göklere çıkarmaktadır. Peki adalet, getireceği avantajlar, şan ve saygınlık ötesinde de sırf kendisi uğruna çabalanmaya değer bir şey midir? Glaukon'un bu meseleyi ele alırken savunduğu düşünce oldukça ilginçtir. Ona göre adil olmak, insanın kendisine fayda sağlayacağını ya da zarar gelmeyeceğini bildiği bir toplumsal uzlaşma ve anlaşmadır. Negatif sonuçlara maruz kalmayacağını bilen her insan, adaletten uzak olmayı tercih edecektir. Zira bu sayede adaletsizliğin sağladığı faydalardan yararlanacak, ama zararlardan ise etkilenmeyecektir. Öte yandan adaletsizlik sonucu ortaya çıkan zarar, adaletsizliğin sağlayacağı yarardan daha büyüktür ve kimse bu zarara uğramak istememektedir. Bu durumdan ötürü, böylesi bir zararın önüne geçmek amaçlı adaletsizliğin yasaklanması gerektiği konusunda uzlaşılmıştır. Ve buna verilen ad da adalettir. Adalet toplum tarafında arzu edilmekte ve adilce davranışlar ödüllendirilmekte ve övülmektedirler. Yani adalet, kendisinden ötürü değil, daha ziyade yukarıda özetlenen sebeplerden ötürü istenen bir şeydir. Öyleyse kimsenin farkında olmadan adaletsizlik yapmak ama buna rağmen yine de adil gibi görünmek, büyük bir erdemdir.

Glaukon iddialarını örneklendirmek için bulduğu bir yüzük ile görünmezlik kazanan Lidyalı çoban Gigis'in efsanevi hikâyesini aktarır. Gyges görünmezlik sayesinde, türlü oyunlarla kraliçenin kanına girerek, kralın tahtını ele geçirmiştir. Tüm bu örnekler Glaukon'a göre adaletin anlamsız ve uğrunda çabalanacak bir şey olmadığını gözler önüne seren örneklerdir. Glaukon'un açıklamalarını takiben söze giren Adeimantos, tanrıların adaletsizliği cezalandıracaklarının bilindiğini, ancak alınan bu cezaların, tanrılara rüşvet (kurban, hediye vs.) verilerek aşılabileceği tezini ileri sürer. Eğer bu doğru ise, adaletin kendisi gerekli değil, onun izlenimini uyandırmak daha yerindedir.

Sokratesin yanıtı
Bu iddialara yanıt olarak Sokrates, adaletin anlaşılabilmesi için, onun sosyal ve toplumsal bir bağlamda ele alınması gerektiğini söyler. Metnin yazıldığı dönemde bu sosyal bağlam, içinde yaşanılan yunan şehir devletidir. Böylesi bir devletin meydana gelişi, iş bölümünün gerekliliğinin ve işleri paylaşmanın zorunluluğunun bir sonucudur. Zamanla kendi aralarında takas yaparak geçimlerini sürdüren küçük gruplardan, parayı kullanmaya başlayan büyük topluluklar meydana gelir. Başlangıçta basit ve mutlu gibi gözüken böyle bir devlette yaşam, devletin üyelerinin artması sonucu yetersizleşmeye başlar. Yetersizlik, komşu ülkelere savaş ilan etme durumu ile sonuçlanır. Bir devlet savaşa hazırlıklı olmalı ve bir devlet savaşa hazırlıklı olmak istiyorsa profesyonel askerlere sahip olmalıdır. Bu şekilde Sokrates çeşitli iş gruplarının meydana gelişlerini ve meydana geliş sebeplerini anlatır.

3. Kitap - İdeal devlette adalet

Bekçi problemi
Sokrates bir önceki kitapta devletin savaş ile yüzleşmesi ve dolayısıyla savaşçılara ve askerlere ihtiyaç duyulduğuna değindikten sonra, dış güçlere karşı mücadele etmek üzere eğitilecek olan bu insanlara bekçi adını verir. Bekçiler meslekleri gereği kuvvetli insanlardır. Bu durum dış güçler için mantıklı bir tehdit olsa da, bekçilerin doğru eğitilmediği durumlarda devletin kendi üyeleri ya da sivil halk için tehlikeli olabilmektedir. Bu nedenden ötürü bekçilerin kendi halklarına karşı kuvvetlerini kullanmamaları için belirli önlemler alınmalıdır. Bu önlemlerden birisi bekçilerin doğasını sırf askerlik eğitimi ile doldurmaktan ziyade, bekçileri müzik ile eğiterek onların tabiatını yumuşatmaktır.

Bekçilerin eğitimi
İyi düzenlenmiş bir devlette bekçilerin eğitimı azımsanmayacak derecede öneme sahip olan bir meseledir. Bekçiler hem vücuden kuvvetli olacak şekilde yetişmeli, hem de zihnen zeki ve yumuşak huylu olmalıdırlar. Vücut eğitimi Gymnasion'larda verilirken, zihni eğitim ancak müzik ile mümkündür. Zira büyük şairlerden sayılan Homeros ve Hesiodos, şair olmanın da ötesinde, tanrısal bilgileri aktaran otoriteler olarak günyüzüne çıkmaktadırlar. Bunların dışında Lirikçi Pindaros ile trajedi yazarı Eshilos da verilen müzik eğitimi dahilinde okunan yazarlandandır. Şairler tanrılardan bahseder, dünyanın düzenini ve insanın sorumluluklarından söz ederler. Onların eserlerinde dile gelen şöhret, saygıdeğerlik ve adalet anlayışı tüm halkın ahlak anlayışını etkilemektedir. Küçük çocuklara anneleri tarafından masal olarak anlatılan mitler de, bu kategori içerisine girerek yetişmekte olan çocukların tabiatını etkilemektedir.

Sokrates bu noktada çocuklara bu tür mitlerin anlatılmasının, onların yetişmesinde ve karakterlerinde öngörülemez kötü etkilere sebep olacağını iddia eder. Şairlerin tanrılara bir takım kötü özellikler yüklemeleri, Sokrates için anlaşılmazdır. Mitlerde bahsedilen tanrılar dürüst değillerdir, sözlerinde durmaz ve yeri geldiğinde kendi anne babalarına karşı dahi şiddet kullanabilirler. Sokrates'in gözündeki tanrı ise, tüm kötü davranışlardan muaf ve saf iyi olduğu için, mitlerde bahsi geçen tanrılar Sokrates'e göre şairlerin yalan yanlış anlatılarından ibarettir. Çocuklara bu tip yalanların anlatılması, onları olsa olsa bu kötü davranışlara motive edecek, kötü örnek olacaktır. Böylesi bir eğitimin insanları kötüleştireceğine inanan Sokrates, tanrının daimi iyi oluşunu çocuklara anlatmalıdır. Bu sayede gelecek nesil, iyi huylu olacak ve kötü davranışları ile mitlerde anlatılam tanrılara özenmeyecektir. Öte yandan Sokrates'e göre cehennemin Hades tarafından korkunç bir biçimde anlatılması da doğru değildir. Bu anlatı ölümden korkmaya vesile olmaktadır ki ölümden korkan vatandaşların savaş meydanları cesaret göstermesi mümkün değildir. Özetle Sokrates, eğitimin içeriğini ahlaksal doğru davranışlarla doldurarak gelecek neslin iyi huylu olarak yetiştirilebileceğine inanmaktadır.

Öte yandan Sokrates farklı müzik tonlamalarının, enstrüman ve ritimlerin insanın ruhani gelişimine katkıda bulunduğunu düşünmektedir. Ona göre müzik, insanın en derinine temas edebileceğinden, müzik eğitimi ahlaki anlamda her insanı doğru davranışa motive etmektedir. Tüm bunların dışında yalnızca vücudu eğiterek, zihin eğitimini aksatmaktan kaçınılmalıdır.

Devlet yönetimi kime devredilmeli?
Sokrates'e göre devlet yönetimi ancak uzun bir zaman içerisinde kendisini kanıtlamış insanlara devredilebilir. Kendi eğitim düzenlemesi ile Sokrates bütün eski mitleri yok etmek ve kendisinin eski bir efsaneyi devralarak bulduğu yeni bir mit devreye sokmak istemektedir. Sokrates, bu mite kimsenin inanmayacağının pek tabii farkındadır. Soylu bir yalan diye adlandırdığı mite göre ülkenin bütün vatandaşları kardeştirler. Kardeş olan bu vatandaşların bazılarının özü altınken, bazılarınınki gümüştür. Tüm bu vatandaşların nitelikleri, işte bu ruhlarının özüne bağlıdır. İnsanlar, ne tür bir metal öze sahip olduklarına bağlı olarak devlette bazı fonksiyonlar üstlenebilme şanslarına sahiptir. Buna göre altın özlüler, yönetici olabilecekken, gümüş öz bekçiliğe uygun kılmaktadır. Demir ya da bronz özlülük ise insanı çiftçi ya da zanaatkar kılmaktadır. Buna göre halk Yöneticiler, bekçiler ve işçiler olmak kaydıyla 3 farklı gruba bölünmüştür. Sokrates metal özü sahip olma fenomeniyle mitik bir anlatıyı kullanarak, kendisinin ideal kabul ettiği bu sistemi, insanların özüne göre sosyal geçişlerin (Çiftçiden - yöneticiye ya da tersi yönde) mümkün olacağı bir sistem olarak hayal eder.

Bekçilerin görevleri ve yaşam tarzları
Sokrates, bekçilerin asket benzeri bir yaşam sürmeleri gerektiği tezini ileri sürer. Ona göre bekçiler hayat için ihtiyaç duyulanın ötesinde varlık sahibi olmamalıdırlar. Adeimantos bu durumun bekçileri mutsuzluk içine sürükleyeceği dile getirir. Zira normal işçiler bile bekçilerin üstünde varlık sahibi olabilecektir. Bunun üzerine Sokrates hem zenginliğin hem de fakirliğin meslek hayatında yaratıcılığı öldürdüğü ve bu sebeple istenmeyen şeyler olduklarını iddia eder. Bekçiler, askeri görevleri dışında farklı görevlere de sahiptir. Onlar ülkedeki stabiliteyi sürekli kontrol etmeli ve nüfusun kontrollü bir şekilde artmasını sağlamalıdırlar. Öte yandan bekçiler zararlı yenilikleri durdurmada da sorumluluk üstlenmelidirler.

4. Kitap - Sosyal ve vicdani iç adalet

Sınıflar arası adalet
İdeal bir devlette bilgelik, cesaret, ihtiyat ve adalet en önemli erdemlerdendir. Bilgelik, yalnızca toplumun ufak bir kısmını oluşturan insanlarda görülür ve bu insanlar da Sokrates'e göre yönetici olmalıdırlar. Cesaret, bekçilerin görevlerini yerine getirmek için ihtiyaç duydukları bir özellik iken, ihtiyat devlet içi uyumda kendisini göstermektedir. Buna göre nitelik olarak iyi olanın, nitelik olarak kötü olandan daha üstün bir konumda olması herkes tarafından uygun bulunacak bir durumdur. İhtiyatlılık erdemi, toplum içi uyumu beraberinde getirdiğinden, yalnız tek bir sınıfa özgü değildir. Böylesi bir devlet, ahenk içinde yaşayan bir toplumu meydana getirir.

Adalet ise Sokrates'in ele aldığı şekli ile herkesin kendine düşeni ve kendi yeteneklerine ve özüne uygun olanı yapmasıdır. (Idiopragie) Adaletsizlik, yeteneksiz insanlara sorumluluk gerektiren kararları aldırmak ya da basit işler ile kapasitesi yüksek bir insanı boş yere meşgul etmektir.

Adaletin insan ruhu ile ilişkisi
Sosyal adaletin gerekliliklerini sıraladıktan sonra Sokrates, insan ruhunun da, aynı kendi sınıflandırdığı toplum sınıfları gibi 3 farklı parçadan oluştuğunu ileri sürer. Bu üç temel ögeyi açıklamak adına Sokrates susamış bir insan örneği verir. Susayan bir insanın su içmek istemesi çok doğal olsa da, insan su içmeme kararını verebilecek bir konumda bulunmaktadır. Buna göre susuzluğa sebep olan arzu insanın bir kısmını oluşturuyorsa, su içmeme kararını verebilecek olan kısım insanın diğer bir kısmını oluşturmaktadır. Düşünce ile verilen bir kararın uygulamaya geçirebilmesi için onun arzulanması da gerekmektedir. İşte bu aşamada da cesaret adı verilen insanın diğer bir parçasına ihtiyaç duyulmaktadır. Zeka, bir insanda bilgeliği getiren kısımdır ve bu nedenle yönetmeye layıktır. Cesaret sahip olan ruh kısmı ise bekçilik için dikilmiş kaftandır.

5. Kitap - İdeal devletin radikal sonuçları

Aile'nin yok edilmesi
Devlet'in beşinci kitabında Sokrates Adeimantos'un ricası üzerine hassas bir konu hakkında konuşmaya başlar. Bu konu arkadaşlar arasında her şeyin ortak olması meselesidir. İdeal bir devlette bekçiler ve yöneticiler birbirleriyle arkadaş olmalıdırlar. Bekçilerin mülk sahibi olmaları zaten yasaktır. Bunun ötesinde Sokrates'e göre en özel alanlardan birisi olan aile hayatı ortadan kaldırılmalıdır. Bu bölümde Sokrates'in cinsiyet hakkındaki düşüncelerine de yer verilir. Bekçiler ve yöneticiler eşleştirilerek öjenik ile toplum geliştirilmelidir.

Kahramanlar
 Sokrates, başkahraman
 Kephalos
 Thrasymachus,sofist
 Glaukon
 Adeimantus
Polemarkhos
 Cleitophon
 Charmantides
 Lysias
 Euthydemus
 Niceratus

Türkçe Çevirileri

Kaynakça

Siyaset felsefesi kitapları
Epistemoloji
Bilişsel bilim
Epistemoloji kitapları
Platon
Sokrates
Antik Çağ'da siyaset
Platon'un diyalogları
Antik Çağ felsefesi

Devlet (Platon)


Korfú (gríska; Kerkíra) er eyja norð-vestast í Grikklandi og hluti af Jónaeyjum. Stærsti bærinn á eynni, sömuleiðis nefndur Korfú, hefur íbúatal uppá 32.000. Á Korfú eru kastalar frá miðöldum en þeir voru meðal annars notaðir til að hrinda árásum Ottómana.

Grískar eyjur

Korfú


رمحالا هي قرية لبنانية من قرى قضاء عاليه في محافظة جبل لبنان.

المراجع

قرى لبنان

رمحالا


Mug Root Beer is an American brand of root beer that was originally produced in 1940 under the name Belfast Root Beer. It is now made by New Century Beverage Company of San Francisco, California, which was acquired by PepsiCo in 1986.

History
Mug Root Beer was originally sold under the name Belfast Root Beer in 1940 by the Belfast Beverage Company in San Francisco, California. The company had been known for making sparkling water and ginger ale since 1877. Belfast Beverage Company was purchased around 1925 by New Century Beverage Company, which had successfully launched Crush Soda in 1918.

In 1936, New Century Beverage Company gained permission to franchise Pepsi-Cola products, and about four years later, it launched Belfast Root Beer. An advertisement for Belfast Root Beer appears as early as 1947. According to the San Francisco Examiner, the catchphrase, 'You haven't tasted Root Beer like this in years!' filled 1950s newspaper advertisements." An advertisement for Belfast Old Fashioned Mug Root Beer appears as early as 1952. In the 1950s, the soda took on the title Belfast Old Fashioned Mug Root Beer before its name was eventually shortened to Mug Root Beer.

In the late 1960s, Sugar Free Mug (now Diet Mug Root Beer) was introduced. Mug Cream Soda and Diet Mug Cream Soda were later introduced, but they are not as widely available.  Mug was purchased by Pepsi in 1986, and replaced On-Tap Draft Style Root Beer as Pepsi's root beer brand.  Mug Root Beer is manufactured by independent bottlers under the authority of New Century Beverage Company.

Since Mug Root Beer's acquisition by PepsiCo in 1986, the company's mascot has been a bulldog named "Dog" holding a mug of Mug Root Beer. PepsiCo stopped producing its sodas in San Francisco in the early 1990s.

References

External links

 MUG   Trademark Update 72039315
 BELFAST - Brand - NEW CENTURY BEVERAGE COMPANY SAN FRANCISCO, CA - Serial Number: 72284549
 OLD FASHIONED MUG - Brand - BELFAST BEVERAGES, INC. SAN FRANCISCO , - Serial Number: 71602543

Root beer
PepsiCo soft drinks
PepsiCo brands
Food and drink in the San Francisco Bay Area

Mug Root Beer


Warangal (tidligere kendt som Oragallu eller Ekasila Nagaram, telugu: వరంగల్) er en by i distriket Warangal i den indiske delstat Telangana. Byen ligger 145 km nordøst for delstatshovedstaden Hyderabad. Warangal er det administrative sæde i Warangal-distriket. Med Hanamkonda og Kazipet havde Warangal en befolkning på 1 356 298 personer ved folketællingen i 2001. Folketællingen i 2011 viste en befolkning i selve byen på 620 116.

Byen er et handelscenter i delstaten med tæppevæverier, silke - og bomuldsindustri. Den er mest kendt for sine granitstenbrud (først og fremmest sorte og brune typer), markeder med ris og chili, bomuld og tobak.

I byen er der også et tempel fra år 1162 og et historisk fort i sydøst.

Historie
Warangal var hovedstad i et hindu-Shaivate-kongerrige, der blev regeret af Kakatiya-dynastiet fra det 12. til det 14. århundrede. På det tidspunkt hed byen Orugallu, der kan oversættes til "en sten".  Hele byen var udhugget i en enkelt sten, deraf navnet Orugallu. Byen var også kendt som Ekasila Nagaram. Kakatiya-folket efterlod sig mange monumenter, herunder et imponerende fort, fire store byporte i sten, Swayambhu-templet, indviet til guden Shiva, og Ramappa templet, som er placeret på Ramappasøen.

Nayakerne overtog styret af byen fra Dehli-sultanatet og regerede byen i 50 år. Jalousi og gensidig rivalisering mellem Nayakene førte direkte til et fald i antallet af hinduer i år 1370, hvor Bahmani-sultanatet lykkedes at overtage magten. Bahmani-sultanatet blev senere opdelt i flere små sultanater, og af disse var det Golconda-sultanatet, der regerede over Waranga.

Mogulrigets kejser Aurangzeb erobrede Golconda i 1687, og det forblev en del af Mogulriget, indtil de sydlige provinser i kongeriget blev udskilt og senere blev til fyrstestaten Hyderabad. Dette skete i 1724 og omfattede Telangana-regionen og nogle dele af Maharashtra og Karnataka.

Hyderabad blev annekteret af Indien i 1948 og i 1956 opdelt i flere forskellige delstater, hvor den telegutalende region Telangana, der også omfatter Warangal, officielt blev en del af Andhra Pradesh.

Warangal har udviklet sig under den politiske og historiske indflydelse af de skiftende konger. Den udvikling og de historiske begivenheder, der fandt sted i Warangal-distrikter, er:
 Kakatiya-tiden: 1260-1422
 Overgangsperiode: 1422-1725
 Asaf Jahi-tiden: 1725-1948
 Moderne tid: i 1948 og frem.

Geografi
Warangal har koordinaterne 18°00 ' n 79°35'Ø. Byen ligger som en del af Deccanplateauet gennemsnitligt 302 m over havets overflade.

Klima
Warangal har et overvejende varmt og tørt klima. Somrene begynder i marts med maj måned som den varmeste med temperaturer på omkring 42 °C. Monsunen kommer i juni og varer indtil september med omkring 550 mm nedbør. En tør og mild vinter starter i slutningen af november og varer indtil begyndelsen af februar. Lav fugtighed og en gennemsnitlig temperatur på 22-23 °C gør dette til det bedste tidspunkt at besøge Warangal.

Noter

Eksterne henvisninger

 Warangal Wikivoyage (Engelsk)

Byer i Telangana

Warangal