Dekroatizacija Hrvata u Vojvodini sprovodi se od vremena reformi Habsburške Monarhije.
Habsburška Monarhija je prije podjele počela s politikom germanizacije krajeva, bilo koloniziranjem njemačkog stanovništva bilo germaniziranjem svih naroda, uključujući Hrvata.

Povijesni razvoj
Od agresivne asimilatorske politike Kraljevine Ugarske sprovodi se politika dekroatiziranja Hrvata, osobito nakon podjele Monarhije na austrijski i ugarski dio. Sprovodilo se mađariziranje. Hrvatski je izbacivan iz školstva i Crkve i nije uvođen gdje je bilo Hrvata. Statistike na popisima iskrivljavane su radi povećavanja udjela Mađara u ukupnom stanovništvu Ugarske. Govornik mađarskog jezika upisivan je kao Mađar, bez obzira na stvarnu nacionalnu pripadnost. Primjenjivala se i fizička sila. Djecu se šibalo ako su se služili hrvatskim, a starije premlaćivalo. Inteligencija se odnarođivala, mađarski promican kao jezik prestiža, a jezici manjina kao neki nazadni. Sprovodilo se to i cijelim krajevima gdje je bila obilata većina drugih naroda, pa su nekadašnje kule hrvatstva poput Pečuha ili osobito Baje pomađarene. Promicani su partikularizmi, radi usitnjavanja broja Hrvata. Razvidno je da su sela bila hrvatska jer su se u različitim uzastopnim popisima isti stanovnici izjašnjavali kao Bunjevci, Šokci, Dalmatinci, Iliri i dr. Hrvatsko ime bilo je progonjeno, pa su Hrvati pribjegavali manje provokativnom bunjevačkom imenu, zbog čega su hrvatska društva nosila bunjevačko ime. Uskoro je i to ime postalo provokacijom, pa su hrvatska nacionalna društva bila bez nacionalnog atributa. Nakon Trianonskih sporazuma i raspada Ugarske primjenjivala je Mađarska još grublje nasilje prema manjinskim krajevima, osobito pograničnim i istaknutim pojedincima koji su iskazivali želju za priključivanjem tih krajeva zemlji kojoj je pripadao njihov narod (Hrvatska, Srbija, Rumunjska, Slovačka i dr.).

Nakon početne tolerancije i srpski hegemoni u Kraljevini SHS sprovodili su politiku kao Kraljevina Ugarska, promovirajući politiku usitnjavanja broja Hrvata partikularizmima (bunjevaštvo, šokaštvo), pseudoznanstvenim dokazivanjima o srpstvu tog dijela hrvatskog naroda. Karađorđevićevski gremiji vodili su politiku da bački Bunjevci nisu Hrvati, a u krajevima gdje su Hrvati grade se naselja za obitelji srpskih solunskih dobrovoljaca. Pristaše nehrvatstva Bunjevaca među tim odnarođenim Hrvatima bili su zagriženi pristaše Radikalne stranke. Posljednjih godina Kraljevine Jugoslavije vlasti popuštaju s tim mjerama.

Titova Jugoslavija u početku emancipira Hrvate u Vojvodini i dokida karađorđevićevsku politiku. "U samo četiri godine slijedi politika srbiziranja pod plaštom jugoslavenštine i srpskohrvatskog i gašenja ili preimenovanja institucija hrvatskog imena. Broj Hrvata dosegao je popisni maksimum 1961. godine sa 145.431 pripadnikom i od tada bilježi pad, osobito snažan između 1971. i 1981. godine, kad je broj pao sa 138.000 na 119.000 te 1981. i 1991. godine, kad je pao na 74.000, dok je u istom razdoblju naglo narastao broj "ostalih", neopredijeljenih, regionalnog identiteta, deklariranih kao Jugoslaveni, Bunjevci i Šokci. Na popisu 2002. godine bilo je 56.000 Hrvata, a 2011. godine 47.000 Hrvata. Brojka Bunjevaca u nacionalnom smislu kreće se oko 20.000 i opada, a Šokaca oko 1.000 i opada.

Pripreme za rat nosile su i politiku promjene identiteta Vojvodine. Karađorđevićevsku politiku obnovio je Slobodan Milošević, kojem su pojedini Bunjevci ne-Hrvati bili u vrhu njegova režima. Procjena broja Hrvata koji su bili protjerani iz Vojvodine u razdoblju između 1991. i 2005. godine varira od 45.000 do 70.000. Neprihvaćanjem hrvatske etničke pripadnosti bunjevačkih i šokačkih Hrvata (odnosno forsiranim stvaranjem umjetnih novih nacija "Bunjevaca" i "Šokaca"), njihovim pretvaranjem u nove etničke skupine, te službenim neprihvaćanjem postojanja Hrvata u Srbiji, taj proces je dalje ubrzan. Zoran Đinđić je Bunjevcima ne-Hrvatima uskratio svaku potporu jer su oni bili Miloševićevi saveznici. Dolaskom na vlast Vojislava Koštunice nastavila se Miloševićeva politika. Rezultat je oko 20.000 osoba koje su se deklarirale kao Bunjevci. Najveći dio njih nije se zbog uvjerenja izjasnio kao Bunjevac ne-Hrvat, jer se u privatnom životu i u zahtjevima za domovnice izjašnjavaju kao Hrvati. Pribjegavaju nacionalnoj mimikriji zato što je u Srbiji mnogo lakše biti Bunjevac nego Hrvat. Puno je izjašnjenih kao Bunjevac u nacionalno mješovitim brakovima i u nižim socijalnim slojevima bez izgrađene nacionalne svijesti. Uvjereni "Bunjevci" nisu vjernici. Ova lažna zajednica nema svoju nacionalnu elitu. Konzervativne srpske političke, kulturne i znanstvene elite vode projekt izgradnje izmišljene samosvojne bunjevačke nacije. Baziraju ga na antihrvatstvu. Ilustrira ga činjenica da Matica srpska, SANU i srpski sveučilišni profesori normiraju tzv. bunjevački jezik. Politika dekroatizacije Bunjevaca ima i dalekosežnije ciljeve.  Rashrvaćivanjem ikavice imaju za cilj pokazati da ikavica nije hrvatski dijalekt, nego neki poseban jezik. Politika se sprovodi u školstvu. U više subotičkih osnovnih škola ravnatelji forsiraju školski predmet »Bunjevački govor«, a istodobno odbijaju ponuditi djeci izučavanje hrvatskoga jezika. Primjer nehrvatske bunjevštine samo je dio šire srbijanske državne politike fragmentacije manjina po načelu divide et impera.

Izvori

Politika Vojvodine

Dekroatizacija Hrvata u Vojvodini


O Campeonato Paulista de Voleibol Masculino de 2022 é a 50ª edição desta competição organizada pela Federação Paulista de Volleyball. Iniciado em 20 de setembro até 17 de outubro.

Participantes

Forma de disputa

Na primeira fase as oito equipes jogaram entre si em turno único. As quatro melhores equipes avançaram para as semifinais, já as duas equipes vencedoras desta fase passaram para a final do campeonato, com disputa do set de ouro em caso de empate.

A classificação foi gerida da seguinte forma:

 Maior número de partidas ganhas.
 Maior número de pontos obtidos, que são concedidos da seguinte forma:
 Partida com resultado final 3-0: 5 pontos para o vencedor e 0 pontos para o perdedor.
 Partida com resultado final 3-1: 4 pontos para o vencedor e 1 pontos para o perdedor.
 Partida com resultado final 3-2: 3 pontos para o vencedor e 2 pontos para o perdedor.
 Proporção entre pontos ganhos e pontos perdidos (razão de pontos).
 Proporção entre os sets ganhos e os sets perdidos (relação Sets).
 Se o empate persistir entre duas equipes, a prioridade é dada à equipe que venceu a última partida entre as equipes envolvidas.
 Se o empate persistir entre três equipes ou mais, uma nova classificação será feita levando-se em conta apenas as partidas entre as equipes envolvidas.

Campeonato Paulista de Voleibol Masculino
2022 no voleibol


Bonnetiaceae, manja biljna porodica u redu malpigijolike. Pripada joj tridesetak vrsta grmova i drveća iz Južne Amerike i Azije..  Cvatovi cimozni, ili pojedinačni cvjetovi s pet čašica i latica. Sjemenke male i brojne, često krilate.

Ime je dobila po rodu Bonnetia.

Rodovi
 Archytaea  Mart.
 Bonnetia Mart.
 Ploiarium Korth.

Izvori

Malpigijolike

Bonnetiaceae


ඕකන්දයාය හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කයේ මිද්දෙනිය නගරයට ආසන්නව පිහිටා ඇති ගමකි. ගමට එම නම ලැබීම සම්බන්ඳයෙන් නොයෙක් කතා පවතී.

 ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

ඕකන්දයාය


L'église Saint-Léger est une église située à Burie, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine.

Historique

Ce sont le portail et l'abside qui datent du prieuré-cure construit par les bénédictins de l'abbaye de Cognac et qui a servi de chapelle au château.

L'église est inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du .

Architecture

Intérieur

Extérieur

Galerie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Églises de la Charente-Maritime

Liens externes

Burie
Monument historique inscrit en 1925
Burie
Burie

Église Saint-Léger de Burie


الطريق الجهوية رقم 131 أو ط ج 131 طريق ثانوية تونسية تصل بين الطريق الوطنية رقم 4 والطريق الوطنية رقم 6، وهي تتقاطع على التوالي (من الشرق إلى الغرب) مع الطريق الجهوية رقم 37 والطريق الجهوية رقم 29 والطريق الجهوية رقم 28 والطريق الجهوية رقم 49 والطريق الوطنية رقم 5.

الطرقات الجهوية - تونس

الطريق الجهوية رقم 131 (تونس)


Johan Christian Josef af Pfalz-Sulzbach (tysk: Johann Christian Joseph, hollandsk: Johan Christiaan van Palts-Sulzbach) (født 23. januar 1700 i Sulzbach, død 20. juli 1733 i Sulzbach) var pfalzgreve og hertug af Pfalz-Sulzbach i 1732–1733. Fra 1728 var han også prinsregent (markgreve (hollandsk: markies)) af (Bergen op Zoom).

Familie
Johan Christian var gift to gange. I sit første ægteskab blev han far til Karl Theodor (1724–1799), der blev kurfyrste af Pfalz i 1742, og som blev kurfyrste af Bayern i 1777.

Forfædre
Johan Christian tilhørte den ældre (pfalziske) linje af  Huset Wittelsbach, og han var tiptipoldesøn af Wolfgang af Pfalz-Zweibrücken (1526–1569).

Wittelsbachske pfalzgrever ved Rhinen
Personer i Nederlandenes historie
Personer fra Bayern

Johan Christian Josef, pfalzgreve af Pfalz-Sulzbach


Un economist este un specialist în economie, o disciplină ce aparține științelor sociale.

Un economist poate studia, dezvolta sau aplica teorii și concepte din domeniul economic, fiind avizat, de asemenea, să dezvolte diferite teme din domeniul economiei politice. Există numeroase sub-domenii ale economiei, acestea variind de la teorii filosofice generale până la studiul minuțios al fiecărui detaliu din cadrul unei pieți libere date sau din cadrul diverselor analize specializate cum ar fi: analize macroeconomice, analize microeconomice sau chiar analizele situațiilor financiare, toate acestea implicând diferite metode si unelte analitice precum econometria, statistica, modele ale economiei computaționale, economia financiară, matematica financiară și matematica economică.

Mediul academic
Profesionalizarea economiei, reflectată în mediul academic, a fost descrisă ca "principala schimbare apărută în domeniul economic din jurul anului 1900". Economiștii nu s-au pus încă de acord în privința direcției pe care ar trebui să o aibă profesia lor. Dezbaterile au în vedere fie o viziune orientată spre mediul academic, fie una orientată spre discursul public, aceasta din urmă concentrându-se pe comunicare, având scopul de a familiariza publicul cu o serie de principii economice pertinente ce stau la baza politicii publice. Sondajele efectuate în rândul economiștilor arată faptul că aceștia preferă o viziune orientată mai mult spre discursul public decât spre mediul academic.

Majoritatea universităților dețin facultăți, școli sau departamente de studii economice, în cadrul cărora studenții pot obține o diplomă în acest domeniu. Obținerea unui Doctorat în economie durează în jur de 6 ani, cu o medie de 5,3 ani.

Premiul Nobel pentru Științe Economice, înființat de către banca centrală a Suediei, Sveriges Riksbank, în 1968, este un premiu acordat economiștilor în fiecare an pentru contribuțiile lor intelectuale deosebite în domeniul economiei. Câștigătorii premiului sunt anunțati în luna octombrie a fiecărui an. Decernarea premiilor (suma de bani, medalia și diploma) are loc pe data de 10 decembrie, în ziua comemorării lui Alfred Nobel

Activități

Economiștii își desfășoară activitatea în diverse domenii, cum ar fi mediul academic, administrația publică sau sectorul privat, în cadrul cărora pot analiza diferite date și statistici, cu scopul de a identifica noi tendințe în activitatea economică, fluctuațiile indicatorului de încredere economică, dar și modificările apărute în comportamentul consumatorilor. Economiștii evaluează aceste informații folosind metode avansate din analiza statistică, matematică sau programare, făcând recomandări cu privire la modalitățile de îmbunătățire a unui sistem sau valorificând anumite tendințe din mediul economic, de îndată ce acestea apar."

Contrar profesiilor reglementate, cum ar fi cele din domeniul ingineriei, dreptului sau medicinei, meseria de economist nu impune, în mod obligatoriu, anumite cerințe educaționale și nici un drept de practică în domeniu. Cu toate acestea, în mediul academic, pentru a fi numit economist este necesar un Doctorat în Economie. Pe de altă parte, în cadrul administrației publice a Statelor Unite ale Americii, o persoană poate fi angajată ca economist, cu condiția ca să aibă o diplomă care să includă sau care să fie suplimentată de 21 de ore de economie pe semestru și de trei ore de statistică, contabilitate sau calcul.

Un profesionist care lucrează într-unul din diferitele domenii ale economiei sau care dispune de o diplomă într-unul dintre acestea este considerat, de obicei, un economist. În plus față de administrația publică și mediul academic, economiștii sunt angajati, de asemenea, în: sistemul bancar, finanțe, contabilitate, comerț, marketing, administrarea afacerilor, activități de lobby,  organizații fără scop lucrativ (organizații non-profit).

Politicienii se consultă, de cele mai multe ori, cu specialiști în economie înainte de a adopta diverse legi în ceea ce privește economia politică. Majoritatea oamenilor de stat sunt licențiați în economie.

În funcție de țară
Absolvenții economiști sunt angajați în diferite poziții, în funcție de statutul economiei regionale și de condițiile oferite de piața muncii la un moment dat într-o anumită țară. Pe lângă înțelegerea concretă a subiectului, angajatorii evaluează abilitățile de calcul și de analiză matematică, capacitațile de comunicare și de înțelegere a problemelor generale, capacități pe care absolvenții le dobândesc în timpul studiilor. Deși doar câțiva au potențialul de a deveni economiști profesioniști, mulți  absolvenți ai facultăților de economie privesc studiile economice ca o bază pentru a începe o carieră în finanțe – incluzând contabilitatea, asigurările, domeniul fiscal și bancar, sau chiar managementul. Mai mulți absolvenți economiști din întreaga lume au reușit să obțină un post într-una din numeroasele firme internaționale sau naționale de top, în diferite alte sectoare ale economiei (financiar, comercial, producție, comerț cu amănuntul, IT) sau chiar în sectorul public (domeniul sanitar sau al educației precum și în cadrul administrației sau al politicii). Puțini dintre aceștia aleg însă să urmeze studii postuniversitare fie în economie, cercetare, pedagogie sau în alte domenii de specializare.

Statele Unite Ale Americii
Conform Departamentului Muncii din Statele Unite ale Americii, în anul 2008 în America existau aproximativ 15.000 de economiști fără doctorat în domeniu, angajați cu un salariu mediu de aproximativ 83.000$, 10% dintre aceștia câștigând mai mult de 147.040$ pe an. Aproape 135 de Colegii și Universități acordă în jur de 900 de titluri de doctor în economie în fiecare an. Cele mai mari venituri sunt obținute de angajații din sectorul privat, aceștia fiind urmați de cei care profesează în cadrul guvernului federal. Salariile cele mai mici sunt obținute în mediul academic. Începând cu luna ianuarie 2013, PayScale.com a făcut o statistică a salariilor doctorilor în economie dupa cum urmează: toți doctorii în economie, între 61.000$ și 160.000$; doctori în economia corporatistă, între 71.000$ și 207.000$; profesori universitari în economie, între 89.000$ și 137.000$; conferențiari în economie, între 59.000$ și 156.000$, și lectori universitari în economie, între 72.000$ și 100.000$.

Regatul Unit
Cea mai importantă organizație a economiștilor din Regatul Unit este alcătuită din peste 1000 de membri care își desfășoară activitatea în Serviciul Economic Guvernamental, activând în 30 de departamente și agenții ale acestuia.

O analiză a sondajelor realizate în rândul absolvenților unor școli de top din domeniul economiei din Marea Britanie (de la Newcastle Univeristy până la London School of Economics) arată că aproximativ 80% dintre aceștia se angajează în șase luni de la absolvire în funcții din cele mai diverse, incluzând organizații regionale, naționale și internaționale din diverse ramuri ale economiei.

Economiști remarcabili
Unii dintre cei mai cunoscuți economiști ai vremurilor noastre îi includ pe:
 Amartya Sen, Premiul Nobel Memorial în Științe Economice laureată în Economie și profesor la Universitatea Harvard.
 Kenneth Arrow, Premiul Nobel Memorial în Științe Economice laureat în Economie și profesor la Universitatea Stanford.
 Ben Bernanke, Președintele Rezervei Federale din 2006 până în 2014.
 Milton Friedman, Premiul Nobel Memorial în Științe Economice laureat în Economie.
 Alan Greenspan, Presedintele Rezervei Federale din 1987-2006.
 Bengt Holmstrom, câștigător finlandez al Premiului Nobel Memorial în Științe Economice
 Glenn Hubbard, economist american, economist în mediul academic, actualul Decan al Universității Columbia, Graduate School of Business din 2004, președinte al Consiliului Consilierilor Economici din 2001 până în 2003.
 Paul Krugman, câștigător al  Premiului Nobel Memorial în Științe Economice din anul 2008, un intelectual public și susținător al politicii liberale moderne
 Greg Mankiw, macroeconomist american, economist în mediul academic, intelectual public, președinte al Consiliului Consilierilor Economici din 2003 până în 2005.
 Joseph Stiglitz, un economist american, câștigător al Premiului Nobel Memorial în Economie în anul 2001 și fost Economist Șef al Băncii Mondiale.
 Janet Yellen, actualul președintele al Rezervei Federale din 2014.
 Dambisa Moyo, un economist internațional cu origini în Zambia și autor care a analizat macroeconomia și afacerile globale.

Vezi și
 Economistul
 Listă de economiști
 Listă de economiști români

 The Economist

Note

Bibliografie
 Mark Blaug și Howard R. Vane (1983, 2003 editia a VI-a). Who's who in Economics. Cuprins link-uri. Cheltenham & Edward Elgar Pub.
 Pressman, Steven, 2006. Fifty Major Economists.  Routledge,
 Robert Sobel, 1980. The Worldly Economists .

Economie
Ocupații

Economist (profesie)


Stavøya est le nom de quatre île norvégiennes :
 Stavøya (Røst), dans la commune de Røst ;
 l'île de Litl-Stavøya, voisine de la précédente, dans la commune de Røst ;
 Stavøya (Kinn), dans la commune de Kinn ;
 Stavøya (Bindal), dans la commune de Bindal ;
 Stavøya (Ørland), dans la commune de Ørland ;
 Stavøya (Øksnes), dans la commune de Øksnes ;
 Stavøya (Orkland), dans la commune de Orkland ;
 Stavøya (Orkland), dans la commune de Orkland.

Stavøya


කලා සූරී කලා කීර්තී කෙසෙල්ගස්පේ මනතුංග ජයලත් ම‍නෝරත්න ( සිංහල-කෙසෙල්ගස්පේ ජයලත් මනෝරත්න, 1948 ජූනි 12-2020 ජනවාරි 12) කලාකරුවාණන්, ජයලත් මනෝරත්න ලෙස ජනප්‍රියත්වයට පත් වූ ඔහු ශ්‍රී ලාංකීය සිනමා, වේදිකා නාට්‍ය හා ටෙලිදර්ශන යනාදියෙන් සම්මානලාභී නළුවෙකි. ඔහු වෘත්තියෙන් කථිකාචාර්යවරයෙක් මෙන්ම අධ්‍යක්ෂකවරයෙක් සහ නිෂ්පාදකයෙක් විය. නාට්‍යයේ සිට හාස්‍යය දක්වා ඉතාමත් බහුනිපුණැති නළුවෙකි වන මනෝරත්නයන් ඕ.සී.අයි.සී, ජනාධිපති, සරසවි, රයිගම් ටෙලීස්, සුමති සහ රාජ්‍ය සාහිත්‍ය හා නාට්‍ය උළෙලවල සම්මාන දිනාගත්තේ ය. සොක්‍රටීස් සහ ඩවිට්වාහි ඔහුගේ රංගනය වෙනුවෙන් 1991 සහ 1992 දී දිගින් දිගටම හොඳම නළුවා විය. ඔහු ශ්‍රී ල‍ාංකීය වේදිකාවේ ආධිපතයය දැරූ නළුවන් පස් දෙනාගෙන් එක් අයෙකු ලෙස විචාරකයින් විසින් සලකනු ලැබේ.

පෞද්ගලික ජීවිතය
මනෝරත්නයන් දරුවන් හය දෙදෙනෙකුගෙන් යුතු පවුලේ වැඩිමහල් පුතණුවන් ලෙස ජූනි මස 12 වන දින නුවරඑළිය, දෙහිපේ දී උපත ලැබුවේ ය. ඔහුගේ පියා වන කෙසෙල්ගස්පේ මනතුංග පෙරේරා ලොරි රථ රියදුරෙකු වූ අතර අගලකොටුවේ හේරත් මුදියන්සේලාගේ ලීලා කුමාරි වන මව ගෘහණියක් විය. ඔහු දෙහිපේ ප්‍රාථමික විද්‍යාලයේ සහ පොරමඩුල්ල මධ්‍ය විද්‍යාලයෙන් සිය අධ්‍යාපනය හැදෑරුවේ ය. මෙතුමාට මනතුංග සෙනෙවිරත්න, මනතුංග විජේරත්න, සහ මනතුංග ආරියරත්න ලෙස සහෝදරයන් තිදෙනෙක් ද, ඉන්දිකා කුමාරි සහ මල්ලිකා කුමාරි ලෙස සහෝදරියන් දෙදෙනෙක් ද සිටී.

කුඩා අවධියේ දී, ඔහුගේ සංගීත ගුරුවරයා වූ සුනිල් ශ්‍රියානන්ද මහතාණන්, ඔහුගේ හැකියාවන් හඳුනාගෙන රංගනයෙන් සහ ගායනයෙන් ඉහළට යන්නට ඔහුව දිරිගැන්වුවේ ය. ඔහු තම පාසල් අවධියන් හි, අධ්‍යාපන මෙන් ම බාහිර ක්‍රියාකාරකම්වලද යෙදුණු අතර, සිංහල සාහිත්‍ය සංගමයේ ලේකම් (1965 ), රඟහල සම්මුතියේ සභාපති (1966 ), සිංහල සංගමයේ සභාපති (1967-68) සහ නාට්‍ය කණ්ඩායමේ හා ගන්ධර්ව සභාවේ සාමාජික (1969) යනාදියෙහි නිරත වී සිටියේ ය. 1965-66 දී, මනෝරත්නයන් පිරිමි නේවාසිකාගාරයෙහි ශිෂ්‍ය නායකයා විය. 1996 දී, ඔහු විද්‍යාලීය අන්තර් මළල ක්‍රීඩා ශූරතාවලියේ ජ්‍යෙෂ්ඨතම වටිනාම ක්‍රීඩකයා බවට පත් විය.

අ.පො.ස. උසස් පෙළ විභාගය සඳහා භූගෝල විද්‍යාව, සිංහල සහ බෞද්ධ ශිෂ්ඨාචාරය යන විෂයන්ගෙන් ඔහුගේ ද්වීතියික අධ්‍යාපනය හැදෑරීමෙන් පසුව, මහාචාර්ය එදිරිවීර සරත්චන්ද්‍රයන්ගේ මඟ පෙන්වීම යටතේ නාට්‍යය හැදෑරීම ඉදිරියට ගෙන ගොස් පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුළත් විය. මනෝරත්නයන්, ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්වවිද්‍යාලයෙන් තම විශාරද උපාධිය ද ලබා ගත්තේ ය. 1995 දී, පළමු පෙළ සාමාර්ථයක් සමඟ උපාධිය ලබාගත් එකම පශ්චාත් උපාධිධාරියා ඔහු විය. 2013 දී, ඔහු පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයෙන් තම ගෞරව උපාධිය ලබාගත්තේ ය. 1981 දී, ඔහු කොළඔ විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ග්‍රාමීය සංවර්ධන බාහිර ඩිප්ලෝමාව සම්පූර්ණ කළේ ය.

ඔහු 1979 සිට මරණය දක්වා තමරා ජයන්ති සමඟ විවාහ වී සිටියේ ය. එම දෙපළට එක් දියණියක්, එනම් උත්පලා ඉන්දීවරී සහ එක් පුතෙකු, එනම් භානුක ප්‍රබුද්ධ වේ. උත්පලා දියණිය, ශිවන්ක පෙරේරා සමඟත්, භානුක පුතණුවන්, හිරණ්‍යා දුලාෂිණි ගමාරියා සමඟ ද විවාහ විය.

වේදිකා නාට්‍යය වෘත්තිය

රාජ්‍ය නාට්‍ය සම්මාන උෙළල[සංස්කරණය]
1974 රතු හැට්ටකාරි හොඳම නළුවා

1985 පුත‍්‍ර සමගම හොඳම නළුවා

1988 තලමාල පිපිල හොඳම නළුවා

1988 තලමාල පිපිල හොඳම අධ්‍යක්ෂවරයා

1988 තලමාල පිපිල හොඳම පිටපත

1990 සොක‍්‍රටීස් හොඳම නළුවා

1991 ද්විත්ව හොඳම නළුවා

1993 ඇන්දරෙලා හොඳම පිටපත

1995 ඇන්දරෙලා හොඳම නාට්‍යය

1996 ගුරු තරුව හොඳම පිටපත

1966 දී, මනෝරත්නයන් පාසල් සිසුවෙකු ලෙස රඟපෑම ආරම්භ කළ අතර, වාර්ෂික පළාත් අන්තර් පාසල් නාට්‍ය තරඟාවලියෙහි අවසන් වටයට තේරීපත් වූ, අෂ්ප ගුඩුන්ග් වේදිකා නාට්‍යයෙන් රංගනයට පිවිසියේ ය. ඔහු සමස්ත ලංකා අන්තර් පාසල් තරඟාවලියෙහි හොඳම ඉදිරිපත් කිරීම‍ට හිමි සහතිකය ද දිනාගත්තේ ය.

සරත්චන්ද්‍රයන්ගේ මඟපෙන්වීම යටතේ මනමේ, සිංහබාහු වැනි නාට්‍යයන්හි සුළු චරිත රඟ දැක් වූ මනෝරත්නයන්, ප්‍රේමතී ජයති සෝකෝ, සංගීත නාටක නාට්‍යයේ උද්දල බමුණා චරිතයත් සමඟ ප්‍රධාන ධාරාවේ රංගන දිවියකට අවතීර්ණ වුවේ ය. මෙම නාට්‍යය රඟ දක්වන අතරතුර ඔහුට තම අනාගත බිරිඳ, තමරා ජයන්ති හමු විය. මනෝරත්නයන් රැකියාවක් ලබාගැනීම සඳහා නුවරඑළිය කච්චේරියට ගිය අතර, එවකට ඔහු සරත්චන්ද්‍රයන්ගේ රත්තරන් සහ එලෙ‍ාව ගිහින් මෙලොව ආවා යන නාට්‍යයන්හි ප්‍රතිනිර්මාණයන් නිෂ්පාසනය කළේ ය. ඔහු ශ්‍රී ලාංකීය ඉතිහාසයේ, සරච්චන්ද්‍ර, සුගතපාල ද සිල්වා, දයානන්ද ගුණවර්ධන, ගුණසේන ගලප්පත්ති, සහ හෙන්රි ජයසේන යන ප්‍රධාන වේදිකා නාට්‍ය අධ්‍යක්ෂකවරුන් පස්දෙනා යටතේම කටයුතු කර ඇත.

1980 දී, ඔහු මහ ගිරි දඔ නාට්‍යය නිෂ්පාදනය කළේ ය. ඔහුගේ එකම පරිවර්තන නාට්‍යය පැමිණියේ 1985 දී නිෂ්පාදනය කළ පුත්‍ර සමාගම හරහා ය. එය ඇලෙක්සැන්ඩර් වැම්පිලෝව්ගේ වැඩිමහල් පුතු නැමැති රුසියානු නාට්‍යයේ පරිවර්තනයකි. 1988 දී ඔහු ජනප්‍රිය නාට්‍යයක් වන, තලමල පිපිලා නාට්‍යය සහ පසුව 1993 දී, අන්දරේලා නාට්‍යය, මනෝරත්නයන්ගේ පළමු වාර්තාමය භූමිකාව ද ගෙන එයි. 1966 දී, ඔහු ගුරු තරුව ද පසුව 1998 දී සඳගිර නාට්‍යය ද නිෂ්පාදනය කළේ ය. කනේරු මල් (2000), ලෝකය තනි යායක්(2005), මකර රිමෙක් (2007), සුදුරෙදි හොරු(2008), බුරුව මහත්තයා(2012), සෙල්ලම් නිරිඳු (2013) සහ හඳ නිහඬ (2016) ඇතුළු බොහෝ ප්‍රභේදවල නාට්‍යය ඔහු විසින් අඛණ්ඩව වසර 26ක කාලයක් තුළ නාට්‍යය 15කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් උපයා ඇත.

එතැන් සිට ජයලත් මනෝරත්නයන් නාට්‍යය 80ක් රඟ පෑ අතර ඔහුගේම නාට්‍යය එකොළසක් අධ්‍යයක්ෂණය කළේය. 1995 දී, ඔහුගේ අන්දරේලා නාට්‍යය රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මානය දිනාගත් අතර පසුව 1996දී, ගුරු තරුව නාට්‍යය රාජ්‍ය සම්මානය දිනා ගත්තේ ය. විවිධ කාල පරිච්ඡේදයන් හා ගැටළු පිළිඹිමු කරන නාට්‍යය අටක එකතුවක් විදහා දක්වන, මනෝරත්නයන් විසින්ම නිෂ්පාදනය කළ, දවස් පහළොස්දාහක් නැමැති නාට්‍ය උත්සවය 2014 වසරේ දී මනෝරත්නයන් රඟ දැක්වී ය. ලෝකය තනි යායක්, සෙල්ලම් නිරිඳු, තලමල පිපිලා, බුරුව මහත්තයා, ගුරු තරුව,අන්දරේලා සහ පුත්‍ර සමාගම යනාදිය මෙම රඟමඩලයන් අට වේ.

(අහස් මාළිගා,අන්දරේලා,අෂ්ප ගුඩුන්ග්,බුරුව මහත්තයා,ගුරු තරුව,ලෝකය තනි යායක්, සුදුරෙදි හොරු, සෙල්ලම් නිරිඳු, හඳ නිහඬ,කනේරු මල්, යාත්‍රා, වෙස්සන්තර, සුභසාධක, සුද්දෙක් ඔබ අමතයි, තවත් උදෑසනක් යනාදිය ජයලත් මනෝරත්නයන්ගේ විශිෂ්ඨ ගණයේ වේදිකා නාට්‍යයන්ගෙන් කිහිපයකි.)

ටෙලිදර්ශන

ජයලත් මනෝරත්නයන් සිය ටෙලිනාට්‍ය ජීවිතය පරාක්‍රම නිරිඇල්ලගේ ඇබැද්දිය නාට්‍යයත් සමඟ ආරම්භ කළේ ය. පසුව ඔහු දූ දරුවෝ, සිංදුයි බිංදුයි, ගම්පෙරළිය වැනි බොහෝ කථාමාලා හරහා සිය හැකියාව ප්‍රදර්ශනය කළේ ය. ඔහු බෝඩිම සහ පසුව රම්‍ය සුරම්‍ය යන ප්‍රහසන භූමිකා තුළ ජනප්‍රිය විය. 2005 දී ශ්‍රී ලාංකීය ටෙලි නාට්‍යය ඉතිහාසයේ ප්‍රථම වරට මනෝරත්නයන් ඔහු විසින්ම අධ්‍යයක්ෂණය කොට තිර රචනය කළ තුන්පත් රටාවක ලස්සන නැමැති ටෙලි නාට්‍යයේ ත්‍රිත්ව භූමිකාවක් රඟ දැක්වූවේ ය. 2006 දී ඔහු මගේ කවිය මට දෙන්න කතා මාලාව අධ්‍යයක්ෂණය කළේය. රංගනයට අමතරව මනෝරත්නයන් සෙක්කු ගෙදර, රන්සිරිගේ සංග්‍රාමය, මගේ කවිය මට දෙන්න, තුන්පත් රටාවක ලස්සන, ඊයේ අද සහ හෙට, තාත්තේ අපි ආවා වැනි බොහෝ ටෙලිනාට්‍යය කතාමාලා අධ්‍යයක්ෂණය කළේ ය. එමෙන්ම ඔහු බාප්පාගේ පැමිණීම, ඇගේ අවුරුද්ද, රාජ තුන් කට්ටුව, නිදහස, සීට්ටුව, දෙන්නා දෙමහල්ලෝ, සතුරු මිතුරු, දුප්පතුන් ද ආදරය කරති, සන්තාපය සහ බුද්ධ පුත්‍ර වැනි ඒකල කතාංග ටෙලිනාට්‍යය ද අධ්‍යයක්ෂණය කළේ ය.

(බුමුතුරුණු, දෙවනි යුද්ධය, ගම්පෙරළිය, හත් පණ,මං නැතිදා, මිනිස්සු, කන්දෙ ගෙදර,රම්‍ය සුරම්‍ය, වීදුරු මල්, වළාකුළු, වර්ණ, වැටත් නියරත්, සූරිය කුසුම,සිංදුයි බිංදුයි, මැණික් නදිය ගලා බසී යනාදිය ජයලත් මනෝරත්නයන්ගේ ටෙලිදර්ශන කිහිපයකි.)

චිත්‍රපටකරණය
1979 දී, මනෝරත්නයන් තිලකේ හා තිලකා යන චිත්‍රපටයේ සුළු චරිතයකින් තම සිනමා ජීවිතය ආරම්භ කළේ ය. පසුව ඔහු 1979 දී ටයිටස් තොටවත්ත විසින් අධ්‍යයක්ෂණය කළ හඳයා චිත්‍රපටය හරහා වෘත්තීය සිනමා රංගනයට පිවිසියේ ය. එතැන් සිට ඔහු නාට්‍යය ප්‍රේමණීය, ත්‍රාසජනක හා ප්‍රහසන යන බොහෝ ප්‍රභේද හරහා චිත්‍රපට 30කට වැඩි ප්‍රමාණයක රඟ දැක්වූයේ ය. නාට්‍යය වෘත්තීය කෙරෙහි මනෝරත්නයන්ගේ ඉමහත් දායකත්වය හේතුවෙන් ඔහු කලා සූරි හා කලා කීර්තියෙන් පිදුම් ලබන්නෙක් විය. මනෝරත්නයන්, සූරිය අරණ, හෝ ගානා පොකුණ, බේරුන්ද පක්ෂියා හා වැලපටලා ඇතුළු ඔහුගේ කැපී පෙනෙන ඇතැම් චිත්‍රපටයන්හි බොහෝ අවස්ථාවල දී ඔහු හොඳම නළුවා සහ හොඳම සහාය නළුවා ලෙස සම්මාන ලැබුවේ ය.

සම්මාන හා ගෞරව පිරිනැමීම
මනෝරත්නයන් දේශීය වේදිකා නාට්‍යය උත්සවයන්හි සහ රූපවාහිනී උත්සවයන්හි රංගනයට මෙන් ම අධීක්ෂණයට ද සම්මාන කිහිපයක් දිනා ඇත.

රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මාන - ඔහුගේ අන්දරේලා සහ ගුරු තරුව පොත් සඳහා ඔහු රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සම්මානයෙන් පිදුම් ලබන ලදී.

අ.පො.ස. සාමාන්‍ය පෙළ විෂය නිර්දේශය සඳහා ජයලත් මනෝරත්නයන්ගේ තලමල පිපිලා පිටපත නියම කර ඇත.

රෝගී තත්වය සහ මරණය
ජයලත් මනෝරත්නයන් දිගු කලක සිට මොළයේ පිළිකාවකින් පීඩා වින්දේ ය. 2018 නොවැම්බර් මස 13 වන දින, ප.ව. 2.00 ට ඔහු කොළඹ පෞද්ගලික රෝහලකට ඇතුළත් කර ඇති අතර මොළයේ ගෙඩියක් සඳහා ශල්‍යකර්මයකට භාජනය විය. ශල්‍යකර්මයෙන් පසුව ඔහු දිගටම නාට්‍යයන්හි වැඩ කළේ ය. එහි දී අසනීප තත්වය නරක අතට හැරුණේ ය. 2019 මැද භාගයේ සිට ඔහු දිගටම මහරගම අපේක්ෂා පිළිකා රෝහලෙන් වෛද්‍ය ප්‍රතිකාර ලබාගත්තේ ය. 2020 ජනවාරි මස 12 වන දින ජයලත් මනෝරත්නයන් ප්‍රතිකාර ලබමින් සිටියදීම ජීවිතක්ෂයට පත් විය. 2020 ජනවාරි මස 15 වන දින අවසන් කටයුතු සිදුකර බොරලැස්ගමුවේ දී දේහය ආදාහනය කරන ලදී.

ආචාර්ය ජයලත් මනෝරත්න


පිහිටීම
අනුරාධපුර අභය වැවහි බැම්ම පාමුල

ඉතිහාසය
පණ්ඩුකාභය රජතුමා විසින් කරවණලදී. මිත්‍රරාජට පූජා කරණ ලදැයි විශ්වාස කෙරේ.

දේව පිලිම
 ක්‍රිශ්ණා
ශිව
 දුර්ගා
චිත්‍රරාජ වියහැකි හඳුනා නොගත් පිලිමය

වාස්තුවේද විශේෂත්‍වය

වත්මන් තත්වය
පිහිටි ඉඩම පුද්ගලික ඉඩමක් බව පැවසේ.

ආශ්‍රිත
 අභය වැව

පුරාවස්තු - ශ්‍රී ලංකා
අනුරාධපුර
හින්දු පූජණීය ස‍්ථාන - ශ්‍රී ලංකාව
දේවාල

අභය වැව අසල දේවාලය


Robert Lee Henry (* 12. Mai 1864 in Linden, Cass County, Texas; † 9. Juli 1931 in Houston, Texas) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1897 und 1917 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Robert Henry war ein direkter Nachkomme von Patrick Henry (1736–1799), der während der amerikanischen Revolution eine bedeutende Rolle spielte. Er besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und zog im Jahr 1878 in das Bowie County. 1895 ließ er sich im McLennan County nieder. Henry studierte bis 1885 an der Southwestern University in Georgetown. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1886 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er für kurze Zeit in Texarkana in diesem Beruf zu arbeiten. Zwischenzeitlich studierte er noch bis 1887 an der University of Texas in Austin. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn ein.

In den Jahren 1890 und 1891 amtierte Henry als Bürgermeister von Texarkana. Zwischen 1891 und 1893 arbeitete er für den Attorney General von Texas; von 1893 bis 1896 war er stellvertretender Generalstaatsanwalt seines Staates. Danach praktizierte er in Waco als privater Rechtsanwalt. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1896 wurde Henry im siebten Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1897 die Nachfolge von George C. Pendleton antrat. Nach neun Wiederwahlen konnte er bis zum 3. März 1917 zehn Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Seit 1903 vertrat er als Nachfolger von Rudolph Kleberg den elften Distrikt seines Staates. Von 1911 bis 1917 war Henry Vorsitzender des Committee on Rules. In seine Zeit als Kongressabgeordneter fiel der Spanisch-Amerikanische Krieg von 1898. Im Jahr 1913 wurden der 16. und der 17. Verfassungszusatz ratifiziert.

1916 verzichtete Henry auf eine erneute Kandidatur. Stattdessen strebte er erfolglos die Nominierung seiner Partei für die Wahlen zum US-Senat an. Danach arbeitete er wieder als Anwalt in Waco. In den Jahren 1922 und 1928 bewarb er sich erneut jeweils erfolglos um die demokratische Nominierung für die Senatswahlen. 1923 verlegte er seinen Wohnsitz und seine Anwaltskanzlei nach Houston. Er starb am 9. Juli 1931 durch eine Schusswunde, die er sich selbst beigebracht hatte. Die Gründe für diesen Selbstmord waren laut einem Artikel der New York Times finanzielle Schwierigkeiten und sein schlechter Gesundheitszustand.

Weblinks

 Crow, Herman L.: Henry, Robert Lee. In: Handbook of Texas Online

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Bürgermeister (Texarkana, Texas)
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Staatsanwalt (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1864
Gestorben 1931
Mann

Robert Lee Henry


Phyllocladus er ættkvísl. sígrænna barrtrjáa og runna frá Nýju-Sjálandi, Tasmaníu, Malesíu  og Filippseyjum. Tegundirnar eru 4-5.

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Phyllocladus


La agricultura molecular  consiste en la modificación de genes de plantas con la finalidad de que éstos sean capaces de producir ciertas proteínas determinadas que podrán ser empleadas como medicinas o vacunas. Además, dichas proteínas son conocidas como fármacos producidos por plantas, PMP´s por sus siglas en inglés( Plant-made pharmaceuticals). La agricultura molecular puede permitirle a compañías farmacéuticas la producción de medicinas o fármacos a gran escala y a un costo bajo.

Antecedentes
Herbert Boyer(1936-) y Stanley Cohen(1935-) desarrollaron el proceso de tecnología de ADN recombinante alrededor de 1970. Este proceso es el que permite a los científicos de hoy en día insertar el material genético en un organismo en el material de otro. Lo cual hace posible la agricultura molecular.

Alrededor de 1980, se obtuvieron los primeros cultivos genéticamente modificados.

Bases científicas
Naturalmente las plantas no producen medicinas o vacunas, para ello, éstas son modificadas genéticamente con el fin de adquirir estos rasgos. Todas las plantas, al igual que los animales y humanos contienen ADN, es decir, la secuencia de doble cadena localizada en el núcleo de las células, la cual contiene la información genética  de cada organismo vivo. Los segmentos de ADN, llamados genes proporcionan las instrucciones necesarias para la producción de ciertas proteínas.

Mediante la adición y cambio de genes en el ADN vegetal, los científicos son capaces de controlar las proteínas que la planta podría llegar a producir. Modificar genéticamente una planta significa tomar un gen de otro organismo (usualmente de humanos) e insertarlo dentro del material genético de la planta. Gracias a los avances tecnológicos, los científicos han aprendido a identificar genes que codifiquen para determinada proteína(s) que mantengan relación con una enfermedad determinada o el combate contra esa.

Así mismo es posible remover el gen deseado de la cadena de ADN humano y transferirlo a células de la plata. Las plantas obtenidas a partir de genes transportadores o transferencia de genes, son conocidas como plantas genéticamente modificadas y sus productos reciben el nombre de proteínas recombinantes.

Ventajas
Usar a las plantas como fábricas productoras de proteínas recombinantes tiene varias ventajas en comparación con la fermentación clásica de bacterias, hongos, levaduras, células animales y de insecto. Por ejemplo:
 Bajo costo de producción
 Producción a gran escala
 Uso eficiente de la energía
 Sistema de producción amigable con el ambiente
 Menor riesgo de exposición a patógenos humanos/animales

Aplicaciones
La obtención de proteínas recombinantes en plantas se ha centrado en 4 tipos de productos: anticuerpos, vacunas comestibles, biofármacos y proteínas humanas (Twyman et al., 2003). Las plantas han probado ser sistemas versátiles de producción para anticuerpos (llamados planticuerpos),  como la expresión y ensamblado de las cadenas ligera y pesada de la inmunoglobulina (Ig) que forma anticuerpos funcionales en tabaco. Actualmente muchos anticuerpos han sido obtenidos en sistemas vegetales como papa, alfalfa, soya, arroz, trigo y maíz. Tales sistemas poseen gran potencial para convertirse en una fuente ilimitada y barata de anticuerpos monoclonales para uso terapéutico en humanos y animales (Danielle et al., 2001, Stoger et al., 2000).

Con la producción de proteínas recombinantes en plantas y en frutos vegetales se abordó la idea de poder desarrollar vacunas comestibles, que a través de la absorción en mucosas de las proteínas recombinantes active el sistema inmunológico. Este concepto fue probado al expresar proteínas virales y bacterianas en plantas.

La administración oral de las vacunas es una atractiva alternativa a las inyecciones debido a su potencial para disminuir costos en la cadena de frío (conservación), facilidad de administración y distribución.

Referencias

Enlaces externos
1. Chong D, Roberts W, Arakawa T, Illes K, Bagi G, Slattery C, Langridge W. 1997.
Expression of human milk protein β-casein in transgenic potato plants. Transgenic Res. 6: 289-296.

2. Daniell H., Stephen J., Streatfield, Wycoff K. 2001. Medical molecular farming: production of antibodies, biopharmaceuticals and edible vaccines in plants. Elsevier Science Ltd. 6: 219-226.

3. Fischer R, Hoffmann K, Schillberg S, Emans N. 2000. Antibody production by molecular farming in plants. J Biol Regul Homeost Agents. 14: 83-92.

4. Staub J., Garcia B., Graves J., Hajdukiewicz P., Hunter P., Nehra N., Paradkar V., Schlittler M., Carroll J., Spatola L. 2000. High-yield production of a human therapeutic protein in tobacco chloroplasts. Nat Biotechnol. 18: 330-338.

5. Stoger E., Vaquero C., Torres E., Sack M., Nicholson L., Drossard J., Williams S., Keen D., Perrin Y., Christou P., Fischer R. 2000. Cereal crops as viable production and storage systems for pharmaceutical scFv antibodies. Plant Mol Biol. 42: 583-590.

6. Twyman R., Stoger E., Schillberg S., Christou P., Fischer R. 2003. Molecular farming in plants: host systems and expression technology. Elsevier Science Ltd. 21: 570-578.

Biotecnología
Bioingeniería
Ingeniería genética
Biología molecular

en:Pharming (genetics)

Agricultura molecular


Siempre mira hacia adelante

විශේෂිත රසායනික මූලද්‍රව්‍ය

රසායන විද්‍යාව විද්‍යාවක් බවට පත්වීමට ප්‍රථමයෙන්, රසායනික  විද්‍යාඥයින් ලෝහ හා බහුල වශයෙන් යොදා ගැනෙන සංයෝග යන දෙවර්ගය සඳහාම ගුප්ත සංකේත සැලසුම් කරනු ලැබූහ. කෙසේ වෙතත් මේවා ක්‍රියාවලින් හෝ රූප සටහන්වල කෙටි යෙදුම් ලෙස භාවිතා කර ඇත. එහිදී  අණු සෑදීම සඳහා පරමාණු සම්බන්ධවීම පිළිබඳ සංකල්පයක් නොවීය. ජෝන් ඩෝල්ටන් පදාර්ථයේ පරමාණුක වාදයෙන් ඉදිරියට යාමත් සමග අණු දැක්වීමට යොදා ගත හැකි වෘත්ත මත පදනම් වූ ඔහුගේම සරල සංකේත පිළිබඳ උපක්‍රමයක් යොදා ගෙන ඇත.

වර්තමාන රසායන ද්‍රව්‍ය අංකනය පිළිබඳ ක්‍රමය බර්සීලියස් විසින් මුල්වරට සොයාගන්නා ලදී. මෙම මුද්‍රණය කළ හැකි ක්‍රමයේදී රසායනික සංකේත හුදු කෙටි යෙදුම් ලෙස යොදා නොගැනේ. සියලුම භාෂා හා අක්ෂර මාලාවන් භාවිතා කරන මිනිසුන් මෙම ලතින් සංකේත භාවිතා කරනු ඇතැයි අදහස් කෙරේ. මෙම සංකේත සම්පූර්ණයෙන්ම විශ්වීය ඒවා බවට පත්වනු ඇතැයි මූලිකවම අදහස් කෙරිණ. මෙම කාලය තුළ ලතින් භාෂාව විද්‍යාවේ පොදු භාෂාව වීම නිසා ,ලෝහවල ලතින් නාමය ඒවායේ කෙටි යෙදුම් සඳහා පදනම් විය. ෆෙරම්ගෙන් (Ferum)  Fe , ආජන්ටම්ගෙන් (Argentum) Ag . මෙම සංකේතවලද කෙටි යෙදුම්වලදී මෙන්ම නැවතීමේ ලකුණ යෙදීම අනුගමනය නොකෙරේ. රසායනික මූලද්‍රව්‍යයන්ට එම මූලද්‍රව්‍යයේ නම මත පදනම් වූ නමුත් ඉංග්‍රීසි වීම අනිවාර්ය නොවූ අනන්‍ය රසායනික සංකේත ද පසුකාලීනව නියම කරන ලදී. උදාහරණයක් ලෙස සෝඩියම් සඳහා ලතින් නම වන නේට්‍රියම් (Natrium) අනුව "Na" රසායනික සංකේතය වේ. එයම ටංග්ස්ටන් සඳහා වොල්ෆ්‍රම් (Wolfram) W , රසදිය සඳහා හයිඩ්‍රාගයිරම් (Hydrorgyrum) "Hg"  පොටෑසියම් සඳහා කේලියම් (Kalium) "K" , රත්රන් සඳහා Au "අවුරම්" (Aurum) ඊයම් සඳහා "Pb"  "ප්ලම්බම්" (Plumbum) , ඇන්ටිමනි සඳහා Sb "ස්ටිබියුම්"  (Stibium) ලෙස යොදාගෙන ඇත.

මූලද්‍රව්‍යවල නම් පරිවර්තනය කිරීමට අවශ්‍ය වූවත් රසායනික සංකේත ජාත්‍යන්තරව අවබෝධ කරගත හැක. සමහර අවස්ථාවලදී මෙය වෙනස් වේ. උදාහරණයක් ලෙස ජර්මාණුවන් අයඩීන් සදහා "I" වෙනුවට "J" යොදාගනී. එමනිසා මෙහිදී රෝමාණු ඉලක්කම් සමග මෙහි පැටලීමක් සිදු නොවුණු ඇත.

පෙර උදාහරණවල මෙන්, රසායනික සංකේතයක පළමු අකුර සෑමවිටම කැපිටල් විය යුතු අතර පසුව සඳහන් කරන අකුරු වේ නම් ඒවා සෑම විටම කුඩා අකුරු (සිම්පල්) විය යුතුය.

සාමාන්‍ය රසායනික සංකේත

සංසන්දනාත්මක සූත්‍ර සඳහා රසායනික මූලද්‍රව්‍ය කාණ්ඩවලට ද සංකේත පවතී. ඒවා එක කැපිටල් අකුරකින් සමන්විත වන අතර සුවිශේෂ මූලද්‍රව්‍යවල නම් ලෙස යෙදාගැනීමට අවසර ලබා දී නැත.උදාහරණයක් ලෙස "X" සංයෝග කාණ්ඩයක ඇතුළත් විචල්‍ය කාණ්ඩයක් දැක්වීමට යොදාගනී. (නමුත් බොහෝවිට හැලජන) මේ අතර "R" හයිඩ්‍රොකාබන් දාමයක් වැනි සංයෝග ව්‍යුහයක් අදහස් කරන මුක්ත ඛණ්ඩකයක් දැක්වීමට යොදාගනී. "Q" අකුර රසායනික ප්‍රතික්‍රියාවක් තුළ "තාපය" නියෝජනය කරයි. "Y" ද බොහෝ විට සාමාන්‍ය රසායනික සංකේතයක් ලෙස යොදාගත්ත ද , එය "යිට්‍රියම්" වල සංකේතය ද වේ. "Z" ද නිතරම සාමාන්‍ය විචල්‍ය කාණ්ඩයක් ලෙස යොදා ගනී. "L" අකාබනික රසායනයේ දී හා ලෝහ කාබනික රසායනයේ දී සාමාන්‍ය ලිගන්ඩ් දැක්වීමට යොදාගනී. "M" ද බොහෝ විට සාමාන්‍යයෙන් ලෝහ ඇති ස්ථානවලදී යොදා ගනී.

සමස්ථානික සංකේත

හයිඩ්‍රජන් මූලද්‍රව්‍යයේ ප්‍රධාන සමස්ථානික තුන ප්‍රොටොනියම් සඳහා H ද, ඩියුටීරියම් සඳහා D ද , ට්‍රිටියම් සඳහා T ද ලෙස බොහෝ විට ලියනු ලැබේ. එක් එක් පරමාණුවේ ස්කන්ධ අංකය ලියා තැබීම වෙනුවට , රසායනික ප්‍රතික්‍රියාවලදී ඒවා යොදා ගැනීම වඩා පහසු වේ.

(2H2O  මෙසේ ලිවීම වෙනුවට          D2O බැර ජලය)

රසායන විද්‍යාව
විද්‍යාව

රසායනික සංකේත


التبييت أو التحصين (و أحيانا يقال لها "قلعة") هي حركة خاصة في الشطرنج يتحرك فيها الملك على غير العادة خانتين إلى اليمين أو اليسار ثم تنقل القلعة التي تحرك في اتجاهها الملك وتوضع في الخانة التي توجد بعده مباشرة. عند التبييت يجب أن يتحرك الملك أولا.

هذه الحركة ظهرت مع الشطرنج الأوروبي، ولا وجود لها في أنواع الشطرنج في آسيا.

شروط للتبييت
حركة التبييت لا يمكن القيام بها سوى مرة واحدة فقط، اما مع القلعة من جهة الملك (يرمز لها تدوينا بـ 0-0) أو القلعة من جهة الوزير (يرمز للحركة تدوينا بـ 0-0-0)، و يجب أن تستوفي هذه الشروط:
 يجب الا يكون قد تحرك الملك ولا القلعة المراد استخدامها من مكانهما الأصلي أبدا قبل التبييت.
 لا توجد قطع في المربعات بين الملك والقلعة.
 لا يسمح بالتبييت إذا كان الملك أثناء هذا الدور في وضع الكش في مكانه الحالي، في المربع الذي سيمر فوقه، أو في مربع الوصول بعد التبييت.
 حسب القاعدة التي تفرض على اللاعب الزاما تحريك القطعة التي يلمسها، يجب أن يقوم اللاعب بلمس الملك أولا وتحريكه مربعين ثم تحريك القلعة. لو أخطأ ولمس القلعة فعليه تحريكها وحدها (و بالتالي يخسر نهائيا حق التبييت مع تلك القلعة بسبب الشروط السابقة).

مراجع

الشطرنج في القرن 16
تكتيك الشطرنج
قوانين الشطرنج
مصطلحات الشطرنج

تبييت


Anuradha, Hinduizm'de iyi şans tanrıçasıdır. Dakşa'nın kızı, Chandra'nın karısıdır. Ayrıca Bharani'nin kız kardeşidir.

Hint tanrıçaları
Şans tanrıçaları

Anuradha


An Lepyrodia leptocaulis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lawrence Alexander Sidney Johnson ngan O.D.Evans. An Lepyrodia leptocaulis in nahilalakip ha genus nga Lepyrodia, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepyrodia

Lepyrodia leptocaulis


An Festuca luciarum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Eamonn Connor. An Festuca luciarum in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca luciarum


Turkish coffee is a style of coffee prepared in a cezve using very finely ground coffee beans without filtering.

Preparation
Turkish coffee is very finely ground coffee brewed by boiling. Any coffee bean may be used; arabica varieties are considered best, but robusta or a blend is also used. The coffee grounds are left in the coffee when served. The coffee may be ground at home in a manual grinder made for the very fine grind, ground to order by coffee merchants in most parts of the world, or bought ready-ground from many shops.

Coffee and water, usually with added sugar, is brought to the boil in a special pot called cezve in Turkey, and often called ibrik elsewhere. As soon as the mixture begins to froth, and before it boils over, it is taken off the heat; it may be briefly reheated twice more to increase the desired froth. Sometimes about one-third of the coffee is distributed to individual cups; the remaining amount is returned to the fire and distributed to the cups as soon as it comes to the boil. The coffee is traditionally served in a small porcelain cup called a  'coffee cup'.

The amount of sugar is specified when ordering the coffee. It may be unsweetened (), with little or moderate sugar (,  or ), or sweet (). Coffee is often served with something small and sweet to eat, such as Turkish delight. It is sometimes flavoured with cardamom, mastic, salep, or ambergris.
A lot of the powdered coffee grounds are transferred from the  to the cup; in the cup, some settle on the bottom but much remains in suspension and is consumed with the coffee.

History

Turkish coffee probably was brought in the Ottoman Empire by traveling merchants by the 16th century. The governor in charge of Yemen, Özdemir Pasha, may have officially introduced it to Sultan Suleiman the Magnificent, who popularized it. Under the strictest interpretations of the Quran, the strong coffee was considered a drug and its consumption was forbidden. Murad IV outlawed coffee, but due to the immense popularity of the beverage, the prohibition was eventually lifted.

Turkish coffee culture had reached Britain and France by the mid to late 17th century. The first coffee house in Britain was opened by an Ottoman Jew in the mid 17th century. In the 1680s, the Turkish ambassador to France reportedly threw lavish parties for Paris's elite where African slaves served coffee to guests in porcelain finjans on gold or silver saucers.

Culture

Fortune-telling

The grounds left after drinking Turkish coffee are sometimes used to tell fortunes, a practice known as tasseography. The cup is turned over into the saucer to cool, and the patterns of the coffee grounds are interpreted.

Turkish weddings
As well as being an everyday beverage, Turkish coffee is also a part of the traditional Turkish wedding custom. As a prologue to marriage, the bridegroom's parents (in the lack of his father, his mother and an elderly member of his family) must visit the young girl's family to ask the hand of the bride-to-be and the blessings of her parents upon the upcoming marriage. During this meeting, the bride-to-be must prepare and serve Turkish coffee to the guests. For the groom's coffee, the bride-to-be sometimes uses salt instead of sugar to gauge his character. If the bridegroom drinks his coffee without any sign of displeasure, the bride-to-be assumes that the groom is good-tempered and patient. As the groom already comes as the demanding party to the girl's house, in fact it is the boy who is passing an exam and etiquette requires him to receive with all smiles this particular present from the girl.

Names and variants

There is controversy about its name e.g. in some ex-Ottoman dependencies, mostly due to nationalistic feelings or political rivalry with Turkey.

Armenia
This type of strong coffee is a standard of Armenian households. Armenians introduced the coffee to Corfu when they settled the island, where it is known as "eastern coffee" due to its Eastern origin. Corfu, which had never been part of the Ottoman holdings, did not have an established Ottoman coffee culture before it was introduced by the Armenians.
According to The Reuben Percy Anecdotes compiled by journalist Thomas Byerley, an Armenian opened a coffee shop in Europe in 1674, at a time when coffee was first becoming fashionable in the West.

The term Turkish coffee is still used in many languages but in Armenian it is either called , or , referring to the traditional preparation done without milk or creamer. If unsweetened it is called bitter (դառը or daruh) in Armenia, but more commonly it is brewed with a little sugar (normal). Armenians will sometimes serve a plate of baklava alongside the coffee.

Czech Republic, Slovakia, Poland and Lithuania

A beverage called  or  is very popular in the Czech Republic and Slovakia, although other forms of coffee preparation such as espresso have become more popular in the last few decades, decreasing the popularity of .  is usually no longer served in cafés, but it is prepared in pubs and kiosks, and in homes. The Czech and Slovak form of Turkish coffee is different from Turkish coffee in Turkey, the Arab world or Balkan countries, since a  is not used; instead the desired amount of ground coffee is put in a cup and boiling or almost boiling water is poured over it. In recent years, Turkish coffee is also made in a  ( in Czech), but Turkish coffee usually means the method described above.  Coffee is prepared in the same way in Poland and Lithuania.

Greece
In Greece, Turkish coffee was formerly referred to simply as 'Turkish' (). But political tensions with Turkey in the 1950s led to the political euphemism Greek coffee ()," which became even more popular after the Turkish invasion of Cyprus in 1974: "... Greek–Turkish relations at all levels became strained, 'Turkish coffee' became 'Greek coffee' by substitution of one Greek word for another while leaving the Arabic loan-word, for which there is no Greek equivalent, unchanged." There were even advertising campaigns promoting the name Greek coffee in the 1990s. The name for a coffee pot remains either a briki (μπρίκι) in mainland Greek or a tzisves (τζισβές) in Cypriot Greek.

Former Yugoslavia

In Bosnia and Herzegovina, Turkish coffee is also called Bosnian coffee (), which is made slightly differently from its Turkish counterpart. A deviation from the Turkish preparation is that when the water reaches its boiling point, a small amount is saved aside for later, usually in a coffee cup. Then, the coffee is added to the pot (džezva), and the remaining water in the cup is added to the pot. Everything is put back on the heat source to reach its boiling point again, which only takes a couple of seconds since the coffee is already very hot. Coffee drinking in Bosnia is a traditional daily custom and plays an important role during social gatherings.

In Serbia, Slovenia, North Macedonia, Montenegro, and Croatia it is called 'Turkish coffee' (turška kava / turska kava / турска кафа / turska kafa), 'domestic coffee' (domača kava, домаћа кафа / domaća kafa / domaća kava) or simply 'coffee' (kava, кафа / kafa). It is nearly identical to the Turkish version. In Serbia, Turkish coffee is also called  (), which means 'Serbian coffee'. The most common name is  (), meaning 'domestic coffee'.

See also

 List of coffee beverages
 Kurdish coffe

References

External links

Arab cuisine
Coffee culture
Coffee drinks
Coffee preparation
Greek cuisine
Guest greeting food and drink
Levantine cuisine
Iraqi cuisine
Israeli cuisine
Jordanian cuisine
Lebanese cuisine
Ottoman cuisine
Palestinian cuisine
Culture of Turkey
Coffee culture in Bosnia and Herzegovina
Turkish drinks
Armenian drinks
Coffee

Turkish coffee


An Hemipilia flabellata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Louis Édouard Bureau ngan Adrien René Franchet. An Hemipilia flabellata in nahilalakip ha genus nga Hemipilia, ngan familia nga Orchidaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nadudultan. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hemipilia

Hemipilia flabellata


Ismail-aga Čengić (poznatiji kao Smail-aga; Kalinovik, 1780. – Nikšić, 23. rujna 1840.) bio je Gatački, pivski i drobnjački muselim iz bošnjačke obitelji Čengić. Poznat je po svojoj ulozi u slamanju ustanka Husein-kapetana Gradaščevića. Glavni je lik epa Smrt Smail-age Čengića Ivana Mažuranića.

Životopis

Rođen je 1780. godine u naselju Jelašca, udaljenom 3,5 km od Kalinovika. Pripadnik je moćne hercegovačke obitelji Čengić. Sin je Ibrahim-age i otac proslavljenog osmanskog generala Salih Derviš-paše (poznatijeg kao Dedaga Čengić). Smail-aga Čengić se istakao junaštvom i borbama od 1809 do 1810. godine protiv srpskih ustanika. Kao mlad general, na poziv sultana, ugušio je ustanke u Srbiji i Egiptu. Za ove zasluge proglašen je carskim zlatnim binjižem i imenovan kapidžibašom.

Kada je Smail-aga došao u Gacko 1814. godine nastanio se u mjestu Cernica, a zatim u Kuli Fazlagića i konačno u Lipniku kod Avtovca. U Lipniku je sagradio čifluk s velikom kulom, malom džamijom i više stambenih objekata. Čengići su imali kule i čardake u Maloj Gračanici, Srđevcima, Lukavicama, Fojnici, Cernici.

Smail-aga Čengić je poznat i po svojoj ulozi u slamanju Gradaščevićevog ustanka. Godine 1836. u Grahovskoj bici protiv Crnogoraca ispoljio je veliko junaštvo. U tom boju je poginulo devet članova vladarske kuće Petrovića. To mu Petrovići nikad nisu mogli oprostiti. Iz zasjede je ubijen Smail-aga Čengić 1840. godine na Mletičaku u blizini Nikšića s još 70 Gačana, među kojima su bile poznate ličnosti kraja: Bešo Tanović, Ferhat Krvavac - bajraktar. U likvidaciji istakli su se Petar II Petrović Njegoš, Đoko Malović, Šujo Karadžić i Novica Cerović.

Smail-aga Čengić je pokopan je u svome turbetu u Lipniku. Turbe je bilo u funkciji sve do 1941. godine kada je zapaljeno. Ostaci kamena su po naređenju partizanskog komesara Pašića upotrijebljeni u izgradnji spomenika palim partizanima u Drugom svjetskom ratu na ulazu u Avtovac.

Ostavština
Smail-aga Čengić je od Ivana Mažuranića vrlo pristrasno opisan u epu Smrt Smail-age Čengića. Taj Mažuranićev spjev objavljen je u "Iskri" 1846. godine, gdje Smail-aga nije prikazan kakav je stvarno bio. Zato dr. Kraus u Njemačkoj kaže: "Smail-agu je Mažuranić krivo i nepravedno opisao. Naše su simpatije uz odvažnog i neustrašivog junaka Smail-agu Čengića, a ne uz grmalje i pustahije crnogorske. Čengić je bio pravi istinski Slaven, a njegove ubice jadna kukavna bagra."

Da se kod ubojstva Smail-age Čengića, stvarno radilo o podmukloj kukavičkoj ulozi aktera ubojstva, a posebno Novice Cerovića, potvrđuje i spjev koji glasi:

"Ceroviću u z´o čas ti bilo!Što izdade svoga gospodara?Izdalo te ljeto i godina.Za rukom ti ništa ne nicaloA, na kuli čedo ne plakalo..."

O njegovom životu pisao je i Osman Nuri Hadžić u djelu Pogibija Smail-age Čengića.

Izvori

Vanjske povezice
 Smail-aga Čengić  na camo.ch

Bošnjaci
Bosna i Hercegovina u Osmanskom Carstvu

Smail-aga Čengić


Probele sportive de haltere la Jocurile Olimpice de vară din 2016 s-au desfășurat din 6 până în 16 august în cel de-al șaselea pavilion al Riocentro din Rio de Janeiro. În program au figurat 15 probe: 8 la categoria masculin și 7 la feminin. Rusia și Bulgaria au fost excluse din cauza numărului mare de cazuri de dopaj.

Probele sportive

15 seturi medalii au fost decernate, în total, la următoarele probe sportive:

Rezultate

Clasamentul țărilor

Feminin

Masculin

Note

Legături externe
 Weightlifting at the 2016 Summer Olympics la olympedia

Sporturi la Jocurile Olimpice de vară din 2016
2016

Haltere la Jocurile Olimpice de vară din 2016


was a Sengoku period Japanese samurai and the second early-Edo period daimyō  of Kaga Domain in the Hokuriku region of Japan, and the 3rd hereditary chieftain of the Maeda clan. He was the eldest son of Maeda Toshiie. His childhood name was "Inuchiyo" (犬千代).

Biography

Toshinaga was born in what is now part of the city of Nagoya in Owari Province, where his father was in the service of Oda Nobunaga In 1581, he married one of Oda Nobunaga's daughters, Ei-hime, who was only six years old at the time. Nobunaga was assassinated the following year at the Honnō-ji Incident.

In 1583, he assisted his father at the Battle of Shizugatake and after the death of Shibata Katsuie, he swore fealty to Toyotomi Hideyoshi and was awarded a 40,000 koku fief in Kaga Province.

In 1585, he played a key role in Hideyoshi's campaign against Sassa Narimasa, and his holdings were greatly expanded to 320,000 koku across Kaga and Etchū Provinces. He led some 3,000 men in Toyotomi Hideyoshi's during the Kyūshū Campaign (1587) and the Siege of Odawara (1590).

In 1598, he received the 267,000 koku Kanazawa holdings of his father, Maeda Toshiie.
Toshiie died the following year 1599, and Hosokawa Tadaoki convinced Toshinaga to support Tokugawa Ieyasu over Ishida Mitsunari and Toyotomi Hideyori.

In 1600, at the time of the Battle of Sekigahara, his role was primarily to contain the forces of Uesugi Kagekatsu and Niwa Nagashige, they clash at Battle of Asainawate, and at the same time, to keep the forces of his younger brother, Maeda Toshimasa, ruler of Noto Province, from joining the western army.

On the establishment of the Tokugawa shogunate, Toshinaga was confirmed in his holdings, which had also been expanded by the addition of 225,000 koku formerly held by his brother Toshimasa, and 120,000 koku from Komatsu Castle and 63,000 koku from Daisho-ji Castle to a total of 1,025,000 koku, which covered the provinces of Kaga, Noto and Etchū. The kokudaka of Kaga Domain was exceeded only by the Shogunal house itself. Toshinaga built and resided in Kanazawa Castle.

With the establishment of the sankin-kōtai system of alternative attendance in Edo, Toshinaga was the first daimyō to establish a residence in the new capital.

Toshinaga had no son and adopted his younger brother Maeda Toshitsune as his heir. He retired in 1605, and relocated from Kanazawa to Toyama Castle, setting aside 220,000 koku for his retirement expenses.

Death
When Toyama Castle burned down in 1609, he moved to Uozu, and later to Takaoka.  During this period, he increasingly withdrew from public life due to complications from syphilis, and committed suicide by poison at Takaoka Castle in 1614. His mortuary temple is the temple of Zuiryū-ji in Takaoka.

Family
Father: Maeda Toshiie
Mother: Maeda Matsu
Wife: Ei-hime (1574-1623)
Concubine: Otsubo Sukezaemon's daughter
Daughter: Manhime (1605-1611)
Adopted son: Maeda Toshitsune
Adopted daughters:
Sensho-in
Ona, later Soshin'ni (1588-1675), Makimura Toshisada's daughter
Eiju-in, married Aoyama Yoshitsugu, Kyubei Teranishi's daughter
Takeshima-dono, later Hisaka-in, Maeda Naotomo's wife, Chō Tsuratatsu's daughter

References
Papinot, Edmond. (1948). Historical and Geographical Dictionary of Japan. New York: Overbeck Co.

External links

Kaga Domain on "Edo 300 HTML" (3 November 2007)
Meada Toshinaga on Britanica

1562 births
1614 deaths
Tozama daimyo
Maeda clan
Oda retainers
Toyotomi retainers
People of Edo-period Japan
People of Sengoku-period Japan
Deified Japanese people
17th-century suicides

Maeda Toshinaga


Träumen es un cuarteto de cuerda formado en la Ciudad de México por cuatro violonchelistas de la academia de música de la OSIT, conocida por tocar metal sinfónico experimental con violonchelos.

Historia
La idea fue concebida originalmente en 2007 como un proyecto que buscaba integrar diferentes aspectos de la música, utilizando recursos de estilos variados como la música académica, el metal o la música experimental, inspirado en proyectos como Apocalyptica.
El entonces guitarrista de la banda de rock experimental 3M, Rigel Alegria buscaba conformar una agrupación donde pudiera integrar sus estudios musicales en el violonchelo (en el ámbito de la música académica) con su concepto musical de equilibrio entre lo psicodélico de la música experimental y la sensibilidad de la música clásica, incluyendo la oscuridad del metal y buscando hacerlo en colaboración con personas que entendieran de ese modo la música.

En 2009 Pablo Flores de Anda y Rigel junto con otros violonchelistas de la academia de música de la OSIT (SNFM  CONACULTA) colaboraron para la grabación de un cortometraje, convivencia que propició la integración y gestación del proyecto que culminó con la formación oficial de la agrupación, integrada finalmente por Edith Guevara y Fernanda Guadarrama en 2010.
La banda desde entonces trabaja con los productores José Antonio Flores y Jacobo Ordóñez y algunos integrantes también han colaborado y se han presentado junto con bandas como los Caligaris, Jumbo, Plastilina Mosh, los Estrambóticos, los Daniels, División Minúscula, Austin TV, Summer Glam y Memory Card en diferentes escenarios, auditorios, foros y festivales.

En ese mismo año, Edith Guevara empezó, por cuestiones personales, a tener dificultades para mantenerse en forma con su instrumento, por lo que dejó de presentarse en vivo, lo cual provocó que la estructura de la agrupación se redujera a los integrantes restantes, experimentando un nuevo sonido con la integración de la viola.
La violonchelista mexicana Carolina Breceda se integró a la agrupación en ese año.

La agrupación comenzó a buscar un sonido más pesado y depresivo. Poco tiempo después iniciaron la búsqueda de un elemento con aptitudes similares y fue entonces cuando apareció un nuevo integrante en träumen, Julián Cejín, y poco después, Mors Martínez con quienes se conformaría la actual configuración y la banda se enfocaría de modo pleno a la ejecución y composición de metal.

Nombre
El nombre träumen resulta de un juego de palabras: träumen significa soñar, en alemán, haciendo referencia al extraño mundo del ensueño, jugando con la extravagancia y lo experimental, así como a la línea entre la realidad y lo etéreo; además de referirse a las expectativas, y los deseos. El uso de una palabra alemana, es una expresiónDesam de identificación con el pueblo germánico, del que la agrupaciónDesam se declara partidaria.
El juego de palabras reside en la similitud de la palabra träumen con las palabras en español trauma y traumar o traumatizar, que hace referencia al gusto extravagante por lo insano, la voluptuosidad de la locura y lo traumático, presente en las característicasDesam más experimentales de su trabajo.

Como dato curioso, la palabra träumen, al igual que el nombre contiene el diptongo germánico äu, que es interesantemente distinto en pronunciación a la fonética más imaginable por el público hispanohablante, por ejemplo, del país de donde son originarios. Estas dos letras han sido utilizadas con gran énfasis en los diseños, logos y publicidad de la agrupación, como distintivo propio de pertenencia de träumen al presentarse en vivo y grabar.

El toque visual contrastante entre delicadeza y fuerza es un elemento que constantemente se puede sentir en los diseños y música de träumen, característica frecuente y esencial, encontrada, por ejemplo más significativo, en el contraste violonchelo y música docta / metal.

Miembros

Actuales
 Rigel Alegria, violonchelo.
 Pablo Flores de Anda, violonchelo.
 Julián Cejín, violonchelo.
 Mors Martínez, contrabajo.

Anteriores
 Fernanda Guadarrama, violonchelo.
 Edith García, violonchelo.
 Carolina Breceda, violonchelo.
 Ana Nieto, violín.

Proyectos alternos
 Ange ou Demon (productores José Antonio Flores y Jacobo Ordoñez)

Discografía

EP
 2010: Regina.

Colaboraciones
 Banda de rock-pop Memory Card (fondos orquestales por Rigel G. Alegria y Pablo Flores de Anda)

Véase también
 Apocalyptica
 Rasputina
 2Cellos
 Melo-M
 Idioma alemán
 Cultura de Alemania
 Rammstein
 Metallica
 Iron Maiden

Enlaces externos

 «Träumen» MySpace oficial

Cuartetos de cuerda
Grupos de rock de México
Grupos de música de los años 2010
Violonchelistas

Träumen


Romain Haguenauer (né le  à Lyon, France) est un entraîneur, chorégraphe et ancien patineur français de danse sur glace. Il est surtout connu pour son travail avec les quintuples champions du monde et champions olympiques français Gabriella Papadakis et Guillaume Cizeron, ainsi qu'avec les triples champions du monde et doubles champions olympiques canadiens Tessa Virtue et Scott Moir.

Biographie

Enfance
Romain Haguenauer est né le  à Lyon, en France, d'une mère, enseignante en école primaire, et d'un père avocat. Habitant dans le quartier d'Ainay, il est inscrit enfant au club des sports de glace de Lyon (CSGL), basé à la patinoire Charlemagne.

Carrière sportive
Après une première expérience avec une autre partenaire, Romain Haguenauer et sa sœur Marianne forment un couple de danse sur glace pendant une dizaine d'année. Licenciés du club des sports de glace de Lyon (CSGL), ils sont entraînés par Muriel Boucher-Zazoui.

Ils se classent huitièmes aux Championnats du monde juniors 1995 à Budapest.

Au niveau senior, ils prennent la première place du , obtiennent une huitième place au Trophée de France 1995 à Bordeaux et se classent sixièmes du championnat de France 1997.

À cause d'une blessure au dos de sa sœur et partenaire, Romain Haguenauer met fin à sa carrière sportive à l'âge de , début 1997.

Reconversion comme entraîneur
Après avoir obtenu un CAPES d'EPS, Romain Haguenauer enseigne pendant un an au collège Jean Monnet de Lyon. Il devient en parallèle, dès 1997, entraîneur de danse sur glace au club des sports de glace de Lyon (CSGL), où il s'occupe d'abord des jeunes.

Loin de regretter l'arrêt de sa carrière sportive, cette reconversion précoce lui semble naturelle. À ce propos, il déclare : .

Responsable du Pôle France au sein du CSGL (1997-2014)
Romain Haguenauer est détaché de ses obligations d'enseignement afin de devenir entraîneur national de danse sur glace et de participer à la mise en place d'un pôle France de danse sur glace à Lyon dont il est cadre technique et responsable aux côtés de Muriel Boucher-Zazoui. Il assure également des fonctions de formateur des entraîneurs pour la fédération française des sports de glace.

Au sein de ce pôle, il est l'entraîneur et le chorégraphe des plus grands couples français de danse sur glace. En particulier Isabelle Delobel et Olivier Schoenfelder champions d'Europe en 2007 et du monde en 2008, ainsi que de Nathalie Péchalat et Fabien Bourzat double champion d'Europe en 2011 et 2012.

Il accompagne le couple Gabriella Papadakis et Guillaume Cizeron depuis leur adolescence. D'abord sous forme de stages pendant les vacances scolaires depuis 2010 quand ils vivaient à Clermont-Ferrand, puis au quotidien à partir de leur installation à Lyon en 2012.

Il entraîne également le couple canadien Marie-France Dubreuil et Patrice Lauzon à partir de leur installation à Lyon en 2002.

En 2010, il publie "Le p'tit ABC du patinage" aux éditions Fleur de Ville, coécrit avec Alexandre Navarro et illustré par Marie-Pierre Oddoux.

En 2013, il est jury pour l'émission de télévision française Ice Show qui associe des grands noms du patinage artistique et des célébrités dans un concours de création de show sur glace.

Cofondateur de l'Académie de Glace de Montréal

En juin 2014, Romain Haguenauer rejoint l'ancien couple de danse sur glace canadien Marie-France Dubreuil et Patrice Lauzon qui mettent en place depuis 2010 une structure d'entraînement à Montréal, au Canada. Ensemble, ils fondent l'Académie de Glace de Montréal (I.AM) un centre d'entraînement consacré à la danse sur glace. Romain Haguenauer y est entraîneur principal, responsable de la précision des mouvements, et chorégraphe. Il justifie son départ par des difficultés à réaliser son travail dans un contexte de désaccords politiques entre les responsables des clubs et la fédération de sports de glace ainsi que par la réticence de son club à lui confier plus de responsabilité.

Plusieurs des sportifs qu'il entraîne décident de le suivre au Canada. C'est notamment le cas de Gabriella Papadakis et Guillaume Cizeron dont les rapides succès, notamment lors des championnats du monde 2015 et 2016, vont consolider la renommée internationale de l'Académie de Glace de Montréal. Cette académie accueille de nombreux couples concourant dans les épreuves internationales, notamment les triples champions du monde et doubles champions olympiques canadiens Tessa Virtue et Scott Moir à partir de 2016.

Vie personnelle
En 2017, Romain Haguenauer se marie avec l'ancien patineur artistique suisse .

Palmarès sportif

Sportifs entraînés

Couple de danse sur glace
Romain Haguenauer est ou a été entraîneur principal et/ou entraîneur de précision du patinage et/ou chorégraphe avec les couples suivants :

Patineurs artistiques individuels
Romain Haguenauer a collaboré, principalement pour travailler la précision du patinage, avec les patineurs individuels suivants :

 Chloé Depouilly;
 Javier Fernández;
 Brian Joubert;
 ;
 Romain Ponsart;
 Alban Préaubert;
 Daisuke Takahashi;
 Shōma Uno.

Publication

Télévision

 2013 : Ice Show, M6, Membre du jury

Références

Liens externes

  Site internet de l'Académie de Glace de Montréal (I.AM)

 Site internet du Club de Sport de Glace de Lyon (CSGL)

Entraîneur français de patinage artistique
Naissance à Lyon
Naissance en juillet 1976
Patinage artistique au Canada

Romain Haguenauer


Batı Kilisesi ya da Batı Hristiyanlığı, Batı Roma İmparatorluğu'nun Latin Kilisesi'nden doğan kiliselere verilen isimdir. Bu kavram genellikle Doğu Ortodoks Kilisesi haricindeki kiliseleri tanımlamak için kullanılır. Batı Kiliseleri şunlardır:

 Roma Katolik Kilisesi
 İngiltere Kilisesi ve buna bağlı Anglikan kiliseleri
 Protestan Luther Kilisesi ve
 Reformist kiliseler

Kaynakça

Dipnotlar

Batı Hristiyanlığı


18453 Nishiyamayukio este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
18453 Nishiyamayukio este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Kin Endate și Kazuro Watanabe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,55 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 5,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 18001-19000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

18453 Nishiyamayukio


Dasylirion cedrosanum ist eine Pflanzenart der Gattung Dasylirion in der Familie der Spargelgewächse (Asparagaceae). Ein englischer Trivialname ist "Sotol Cenizo".

Beschreibung

Dasylirion cedrosanum  bildet einen Stamm von 30 bis 150 cm Höhe, der manchmal verzweigt ist. Die variablen, wachsartigen bläulichen dichten Laubblätter sind 70 bis 130 cm lang und 15 bis 20 mm breit. Die unregelmäßig angeordneten Randdornen sind nach oben gerichtet.

Der rispige, holzige, schmale Blütenstand wird 2 bis 4 m hoch. Die zahlreichen Blüten sind grün bis cremefarben. Die Blühperiode reicht von Mai bis August.

Die elliptischen bis eiförmigen Kapselfrüchte enthalten einen Samen und sind 6 bis 7 mm lang und 3 bis 5 mm breit. Die dreikantigen, hellbraunen Samen sind 3 mm lang und 2,5 mm breit.

Verbreitung und Systematik

Dasylirion cedrosanum ist eine wenig bekannte, seltene Pflanze Mexikos und dort in Zacatecas und Coahuila in Höhenlagen von 900 bis 2400 m verbreitet. Die Art wächst in offenem, flachen Gelände, in Gipsdünen, an steinigen Hängen, vergesellschaftet mit Yucca torreyi, Agave lechuguilla, Hesperaloe funifera und Nolina cespitifera. Dasylirion cedrosanum ist frosthart bis minus 10 °C.

Die Erstbeschreibung erfolgte 1911 durch William Trelease.

Dasylirion cedrosanum ist ein Mitglied der Sektion Glaucophyllum. Typisch sind die glatten, manchmal fein angerauhten, wachsartigen, bläulichen Blätter. Sein Erscheinungsbild ähnelt Dasylirion wheeleri, das jedoch in Blüten- und Blattstruktur abweicht.  Im Norden des Verbreitungsgebietes sind Überlappungen mit Dasylirion leiophyllum und Dasylirion texanum bekannt. In dieser Region existieren Zwischenformen.

Nachweise

Literatur
 Fritz Hochstätter: The Genus Dasylirion. (Nolinaceae) part 3. In: Piante Grasse. Band 31, Nummer 4, 2011, S. 174–175.

Einzelnachweise

Weblinks

Dasylirion (Gattung)
cedrosanum

Dasylirion cedrosanum


Krajnja ljevica, ponekad i ekstremna ljevica ili radikalna ljevica, naziv je za vrstu politike koja se na lijevo-desnom političkom spektru nalazi dalje lijevo od obične političke ljevice. Krajnja ljevica različito se definira. Neki znanstvenici definiraju je kao politiku koja se nalazi više lijevo od socijaldemokracije, dok je drugi smještaju dalje lijevo od komunističkih stranaka. U određenim je slučajevima (posebno u medijima) povezana s nekim oblicima anarhizma i komunizma ili karakterizira skupine koje se zalažu za revolucionarni antikapitalizam i antiglobalizam.

Ekstremizam krajnje ljevice može dovesti do nasilnih djela (npr. terorizam) i formiranja radikalno lijevih militantnih organizacija. Ljevičarski terorizam čine skupine koje svoje ideale i promjenu ne pokušavaju ostvariti tradicionalnim političkim procesima, nego nasiljem. Osim toga, vlade u kojima vladaju političke stranke koje se znanstveno klasificiraju ili same opisuju kao krajnje lijeve, uzrokovale su političku represiju, indoktrinaciju, ksenofobiju i masovna ubojstva.

Definicija
Definicija krajnje ljevice varira u literaturi; ne postoji opće slaganje o tome što ona podrazumijeva ili koje su njezine temeljne karakteristike osim o tome da se nalazi lijevo od političke ljevice. U Francuskoj je extrême-gauche ("ekstremna ljevica") općeprihvaćen izraz za političke skupine koje se nalaze više lijevo od Francuske socijalističke stranke premda neki poput politologa Sergea Cosserona ograničavaju opseg na lijevo od Francuske komunističke stranke.

Znanstvenici kao što su Luke March i Cas Mudde smatraju da su socioekonomska prava u srži krajnje ljevice. Štoviše, March i Mudde tvrde da je krajnja ljevica lijevo od političke ljevice s obzirom na to kako takve stranke ili skupine opisuju ekonomsku nejednakost na temelju postojećih društvenih i političkih aranžmana. Luke March, viši predavač Sovjetske i postsovjetske politike na katedri za Politiku i međunarodne odnose na Sveučilištu u Edinburghu, definira pripadnike krajnje ljevice kao one koji se nalaze više lijevo od socijaldemokracije, za koju smatraju da se ne nalazi dovoljno lijevo, ili kao pobornike socijaldemokratske tradicije (za koju smatraju da je izgubljena).

Dvije glavne podvrste krajnje lijeve politike nazivaju se "radikalna ljevica" i "ekstremna ljevica"; prva priželjkuje temeljne promjene u neoliberalnom kapitalizmu i progresivnu reformu demokracije (koja bi podrazumijevala npr. izravnu demokraciju i uključivanje marginaliziranih zajednica), a druga odbacuje liberalnu demokraciju jer je smatra "kompromisom s buržoazijskim političkim snagama" i strože definira kapitalizam. Politika krajnje ljevice smatra se radikalnom politikom jer poziva na temeljnu promjenu kapitalističke socioekonomske strukture društva.

March i Mudde tvrde da se stranke krajnje ljevice sve više stabiliziraju u politici i da izazivaju glavne socijaldemokratske stranke, a kao druge ključne karakteristike krajnje lijeve politike navode internacionalizam, usredotočenost na umrežavanje i solidarnost te protivljenje globalizaciji i neoliberalizmu. U svojoj kasnijoj konceptualizaciji March je krajnje lijevu politiku počeo nazivati "radikalnom lijevom politikom"; obrazložio je da je čine radikalno lijeve stranke koje odbacuju socioekonomske strukture suvremenog društva utemeljene na principima i vrijednostima kapitalizma.

Radikalne lijeve stranke
U Europi potpora ekstremno lijevoj politici dolazi od triju skupina koje se preklapaju, a to su ekstremno lijeve supkulture, nezadovoljni socijaldemokrati i glasači prosvjednici – oni koji se protive članstvu svoje zemlje u Europskoj uniji. Kako bi razlikovali krajnju ljevicu od umjerene ljevice, Luke March i Cas Mudde navode tri ključna kriterija:

 Krajnja ljevica odbacuje temeljnu socioekonomsku strukturu suvremenog kapitalizma.
 Zagovara alternativne ekonomske strukture i strukture moći koje uključuju preraspodjelu prihoda i bogatstva političkih elita.
 Čine je internacionalisti, koji vide povezanost imperijalizma i globalizacije s regionalnim socioekonomskim pitanjima.

Drugi znanstvenici svrstavaju krajnju ljevicu u kategoriju populističkih socijalističkih stranaka. Vít Hloušek i Lubomír Kopeček sa Sveučilišta Masaryk na Međunarodnom institutu političkih znanosti spominju sekundarne karakteristike, uključujući protuamerikanizam, antiglobalizaciju, protivljenje NATO-u, a u nekim slučajevima i odbijanje europskih integracija.

March navodi da se "u usporedbi s međunarodnim komunističkim pokretom prisutnim prije 30 godina krajnja ljevica iznimno deradikalizirala. Ekstremna ljevica rubna je pojava u većini mjesta." March identificira četiri glavne podskupine unutar suvremene europske krajnje lijeve politike: komuniste, demokratske socijaliste, populističke socijaliste i socijalne populiste. U kasnijoj koncepciji krajnje lijeve politike March piše: "Više se priklanjam izrazu 'radikalna ljevica' od izraza kao što su 'tvrda ljevica' i 'krajnja ljevica', koji se mogu doimati pejorativno i implicirati da je ljevica nužno rubna pojava". Smatra da su najuspješnije stranke krajnje ljevice pragmatične i neideološke.

Prema politologu Paolu Chiocchettiju stranke radikalne ljevice nisu uspjele uspostaviti čvrstu alternativu neoliberalizmu i dovesti do pomaka prema drukčijem modelu razvoja usprkos izbornim dobitcima 2010-ih; dok su bile u vladi, takve su stranke bile prisiljene napustiti snažne antineoliberalističke stavove i prihvatiti neoliberalnu politiku koju su im ili predložili njezini veći saveznici ili im je bila nametnuta zbog međunarodnog konteksta. Takvo gledište također dijele Mudde i politolog Yiannos Katsourides u odnosu na SYRIZA.

Ekstremno lijevi militanti

Mnoge militantne organizacije krajnje ljevice osnovali su članovi postojećih političkih stranaka tijekom šezdesetih i sedamdesetih godina 20. stoljeća, a među njima se ističu Montoneros, Prima Linea, Frakcija Crvene armije i Crvene brigade. Te su skupine općenito namjeravale srušiti kapitalizam i bogate vladajuće klase.

Vidi još
 Politička ljevica
 Ljevičarski terorizam
 Krajnja desnica

Izvori

Bibliografija
Književnost

Daljnja literatura

Studije slučaja radikalnih lijevih stranaka

Terorizam

Vanjske poveznice

Političke ideologije
Politička terminologija
Politički spektar
Krajnja ljevica

Krajnja ljevica


Schienenverkehr auf den Komoren gab es ab etwa 1907.

Es handelte sich um eine Feldbahn in der Spurweite 600 mm. Betreiber war eine Plantagengesellschaft, die Société Comores Bambao. Auf der Bahn fand ausschließlich Güterverkehr statt. Wann dieser aufgegeben wurde, ist nicht bekannt. Über diese Plantagenbahn hinaus gab es auf den Komoren keinen Schienenverkehr.

Literatur
 Neil Robinson: World Rail Atlas and Historical Summary, Bd. 7: North, East and Central Africa. World Rail Atlas Press, Barnsley 2009, ISBN 978-954-92184-3-5, S. 14f.

Komoren

Schienenverkehr auf den Komoren


Kinnemor & kærligheden er en dansk dokumentarfilm fra 2001 med instruktion og manuskript af Christine Raarup.

Handling
Man kan ikke tæmme en fugl med sådan et vingefang, så stopper livet. Sagt om Kinnemor, maleren Kirsten Høm, der i alder af 90 år stadig føler sig ung indeni og er fuld af anarkistisk frihedstrang. Dokumentaristen Christine Raarup har igennem fem år fulgt den vitale dame, som med humor og klarsyn beretter om sin livslange jagt på kærligheden. Undervejs i filmforløbet dropper Kinnemor pludselig 'plagehjemmet', som hun kalder det, for at flytte hjem og forsøge at finde sin gamle kæreste. En portrætfilm fyldt med stor ømhed - ikke mindst i scenerne med Kinnemor og hendes hengivne søn, fotografen Jesper Høm, der med ét gik bort før moderen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2001
Dokumentarfilm fra Danmark

Kinnemor & kærligheden


La Numérie poudrée (Plagodis pulveraria) est une espèce de Lépidoptères de la famille des Geometridae et du genre Plagodis, décrite par le naturaliste suédois Carl von Linné en 1758.

Répartition
Espèce ayant une large répartition, elle se retrouve de l'Irlande jusqu'au Japon en passant par la Scandinavie ainsi que dans l'Écozone néarctique, plus particulièrement au Canada.

Description
Ce papillon ayant une envergure comprise entre 30 et 36 mm est reconnaissable à la coloration marron clair voir jaunâtre de ses ailes (bien que la coloration peut varier selon les individus), ainsi qu'aux lignes antémédianes et postmédianes des ailes antérieures qui sont d'un marron plus foncé. Ces lignes sont bordées par une zone de même couleur qui, chez certains individus, couvrent l'ensemble de l'espace entre ces lignes, créant ainsi une large bande marron foncé sur les ailes antérieures.

Biologie
Espèce bivoltine dont la seconde génération se démarque de la première par une plus petite taille et une coloration différente. Les imago peuvent être observés d'avril à août dans les forêts de feuillus de plaine et moyenne montagne plus ou moins humides.

La chenille, polyphage, se nourrit sur diverses espèces d'arbres et arbustes, parmi lesquels figure le Saule marsault, le Noisetier, le Chèvrefeuille des haies ainsi que diverses espèces de Sorbiers, de Chênes, de Merisiers et de Ronces.

La Numérie poudrée hiverne dans le sol sous forme de chrysalide.

Sous-espèce
Il existe deux sous-espèces de Plagodis pulveraria :

 Plagodis pulveraria pulveraria (Linnaeus, 1758)
 Plagodis pulveraria occiduaria (Walker, 1861)

Notes et références

Geometridae
Taxon décrit par Carl von Linné

Numérie poudrée


Valentin Cambos, né le  à Bayonne, est un joueur professionnel de pelote basque, membre de l'Équipe de France. Triple Champion de France et Vainqueur de la Coupe du Monde 2019 à Paleta Cuir, il évolue désormais au sein de l'empresa In Pala, à Bilbao, en tant que pelotari professionnel à Pala larga.

Biographie
Originaire de Hastingues, dans les Landes, Valentin Cambos est le fils de Jean-Luc Cambos, membre de l'Équipe de France de Pelote et médaillé de bronze à Paleta Cuir Trinquet aux Jeux Olympiques de Barcelone. Très tôt son père l'initie à la pelote, sur le fronton municipal, situé face au domicile familial. Licencié dès l'âge de 10 ans au club de pelote de Hastingues, il obtient son premier titre de champion de France en Paleta Cuir mur à gauche.

Valentin Cambos est sélectionné pour la première fois en Équipe de France à l'âge de 19 ans, à l'occasion des Championnats du monde - 22 ans en Uruguay, qu'il remporte malgré une blessure au nez. En 2018, il représente la France lors des Championnats du Monde de Pelote, à Barcelone. Associé à Denis Larretche, il décroche la médaille d'argent, après une défaite en finale contre l'Espagne. Cette année là, la France termine première au classement des pays, toutes catégories.

Dès l'année suivante, il décroche la médaille d'Or face à l'Uruguay, lors de la 7 coupe du Monde de Pelote, organisée en France.

Après sa victoire en Coupe du Monde fin 2019, le pelotari décide de se lancer un nouveau défi, en passant de la Paleta Cuir Trinquet à la Pala Larga. Après plusieurs mois de préparation, Valentin Cambos est invité à l'Open Bizkaia en mars 2021, mais il est contraint au forfait après 4 semaines de tournoi, du fait d'une blessure aux adducteurs. Eloigné des frontons pendant plusieurs mois, il reprend la compétition en août 2021 lors du tournoi de Deba qu'il remporte. Deux mois plus tard, il signe son premier contrat professionnel au sein de l'empresa espagnole Innpala. Il fait ses débuts officiels lors de la Liga Kutxa Bank 2021, au cours de laquelle il est associé à l'avant Esteban Gaubeka avec qui il atteint la finale du tournoi.

Clubs
2004 - 2009 : Pelotari Club de Hastingues

 2009 - 2013 : Bidache Sports

 2013 - 2020 : Biarritz Athletic Club

 Depuis 2020 : Endaiarrak Pilota

Style de jeu

Les coéquipiers de Valentin Cambos en Équipe de France reconnaissent autant sa puissance du jeu que sa grande maitrise technique. Très bon défenseur, il a la réputation d'être un joueur accrocheur, qui n'abandonne aucun point.

Palmarès

Paleta Cuir Trinquet
4 sélections en Equipe de France

 2013 : Champion du Monde - 22 ans (Uruguay)
 2015 : Vainqueur du tournoi international de Pampelune
 2016 :
 Champion de France
 Vainqueur du tournoi international de Pampelune

 2017 :
 Champion de France
 Vainqueur du tournoi international de Pampelune

 2018 :
 Vainqueur du tournoi international de Pampelune
 Vice-champion du Monde

 2019 :
 Champion de France
 Vainqueur de la Coupe du Monde (Pau & Oloron-Sainte-Marie, France)

Pala Larga

 2021 : Vainqueur du tournoi de Deba 2021 (Gipuzkoa, Espagne)
 2022 : Finaliste de la Liga Kutxa Bank

Notes et références

Naissance en août 1994
Joueur de pelote basque
Naissance à Bayonne

Valentin Cambos


Ernst von Hesse-Wartegg (Viena, 21 de febrero de 1854 –Tribschen, 8 de mayo de 1918) diplomático y escritor austríaco.

Gran trotamundos, es conocido por sus libros de viajes y fue cónsul general en Venezuela y Suiza.

Obra
Die Werkzeugmaschinen zur Metall- und Holzbearbeitung. Leipzig 1874
Der unterseeische Tunnel zwischen England und Frankreich. Leipzig 1875
Atlantische Seebäder. Wien 1878
Prairiefabriken. Leipzig 1878
Mississippifahrten. Leipzig 1881
Tunis, Land und Leute. Wien 1882
Canada und Neufundland. Freiburg im Breisgau 1888
Mexiko, Land und Leute. Wien 1890
Tausend und ein Tag im Occident. 3 Bde. Dresde 1896
Die Einheitszeit nach Studenzonen. Dresde 1892
Chicago, eine Großstadt im amerikanischen Westen. Stuttgart 1892
Curiosa aus der Neuen Welt. Leipzig 1893
Andalusien. Leipzig 1894
Korea. Dresde 1895
China und Japan. Leipzig 1897
Schan-tung und Deutsch-China. Leipzig 1897
Siam, das Reich des weißen Elefanten. Leipzig 1899
Samoa, Bismarck-Archipel und Neuguinea. Leipzig 1902
Die Wunder der Welt. 1912
Zwischen Anden und Amazonas. Stuttgart 1915

Enlaces externos

Diplomáticos de Austria
Escritores de Austria del siglo XIX
Escritores en alemán
Nacidos en Viena
Fallecidos en Lucerna

Ernst von Hesse-Wartegg


Gaibanipitea, očigledno nekadašnje naselje Pima ili srodnog indijanskog plemena, vjerojatno Sobaipuri, opisano kao smješteno na brežuljku na zapadnoj obala rijeke Rio San Pedro. Posjetio ga je otac Kino 1697. Vjerojatno identičan ruševinama poznatim kao Santa Cruz, nekoliko milja od Thombstonea u južnoj Arizoni.

Izvori

Pima
Indijanska sela

Gaibanipitea


Guillermo Rein Arssu (13 de enero de 1859 - † 3 de enero de 1913) fue alcalde de Málaga en dos ocasiones.

Es de una familia de mercaderes de origen alemán establecida en Málaga, descendiente directo de Juan Guillermo Rein, mercader sajón establecido en Málaga.

Guillermo Rein Arssu fue banquero y alcalde desde el 14 de agosto de 1899 al 8 de marzo de 1900 y en un segundo mandato desde el 16 de enero al 4 de agosto de 1903, así como dos veces senador del reino.

Falleció el 3 de enero de 1913 en su casa de la Alameda.

Referencias

Biografía

Alcaldes de Málaga

Guillermo Rein Arssu


An Trisetum koidzumianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jisaburo Ohwi. An Trisetum koidzumianum in nahilalakip ha genus nga Trisetum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trisetum

Trisetum koidzumianum


An Juncus luzuliformis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adrien René Franchet. An Juncus luzuliformis in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Juncus

Juncus luzuliformis


Gyula Zsengellér (fæddur 27. desember 1915 í Búdapest, dó 29. mars 1999 á Kýpur) var ungverskur knattspyrnumaður og þjálfari sem hlaut silfurverðlaunin á HM 1954

Ævi og ferill
 Gyula Zsengellér fæddist í 	Cegléd í héraðinu Pest í Ungverjalandi. Hann gekk til liðs við Újpest FC árið 1936 og lék þar í rúman áratug. Á þeim tíma varð hann fjórum sinnum ungverskur meistari. Árið 1947 gekk hann til liðs við ítalska liðið A.S. Roma og var í þeirra herbúðum um tveggja ára skeið. Keppnisferlinum lauk hann í Kólumbíu á árunum 1951 til 1953, en um þær mundir var skammlíf en öflug atvinnumannadeild starfrækt þar í landi.

Zsengellér lék 39 landsleiki á árunum 1936 til 1947 og skoraði í þeim 33 mörk. Hann var markahæstur leikmanna ungverska liðsins á HM 1938 og skoraði fimm mörk. Hann skoraði í öllum fjórum leikjum Ungverja í keppninni nema úrslitaleiknum.

Eftir að Zsengellér lagði skóna á hilluna sneri hann sér að þjálfun. Hann starfaði að langmestu leyti á Kýpur þar sem hann þjálfaði fjölda liða allt til ársins 1979 þegar hann hætti afskiptum af knattspyrnu.

Heimildir

Ungverskir knattspyrnumenn

Gyula Zsengellér


Playa Tenjin (en japonés: 天神浜 Tenjinhama) Es una playa recreacional en el lago Inawashiro en la prefectura de Fukushima, Japón. El 18 de agosto de 1925, la playa de Tenjin fue el lugar donde los primeros Boy Scouts acamparon en Japón.  Los miembros de la familia imperial, entre ellos el príncipe heredero Hirohito y el príncipe Chichibu, asistieron al evento. En invierno, los fuertes vientos y las olas forman esculturas naturales de hielo sobre la vegetación litoral, atrayendo a muchos aficionados a la fotografía a un tramo de 1 kilómetro de la playa.

Véase también
Geografía de Asia
Geografía de Japón

Referencias

Watanabe, Akira: Commemorative plaque at Tenjin Beach, Inawashiro, Fukushima Prefecture, Japan. Viewed on 2007-09-22

Playas de Japón

Playa Tenjin


Trentul este al treilea cel mai lung curs de apă din Regatul Unit. Izvorăște din Staffordshire la marginea de sud a localității . Drenează majoritatea centrului și nordului zonei metropolitane Midlands la sud și est de izvoarele aflate la nord de Stoke-on-Trent. Râul este cunoscut pentru inundațiile dramatice de după furtuni și de la topirea zăpezilor primăvara, care, în trecut, ori de multe ori au făcut ca râul să-și schimbe cursul.

Râul trece prin Stoke-on-Trent, Burton upon Trent și Nottingham înainte de a se uni cu  la  pentru a forma Estuarul , prin care se varsă în Marea Nordului între Hull în Yorkshire și Immingham în Lincolnshire. Cursul râului a fost adesea descris ca fiind limita dintre Midlands și nordul Angliei.

Numele
Numele de "Trent" provine de la un cuvânt celtic care probabil înseamnă "cu revărsări puternice". Mai precis, numele poate fi un derivat din două cuvinte Celtice, tros ("peste") și hynt ("drum").
O altă explicație ar putea fi faptul că acesta a fost considerat a fi un râu care poate fi traversat în principal prin intermediul unor vaduri, adică râul întretăia m ai multe drumuri mari. Acest lucru poate explica prezența elementului celtic rid (cf. cuvântul galez rhyd, "vad") în diverse toponime de-a lungul Trentului, cum ar fi , precum și cuvântul sinonim, de origine în engleza veche, ford. O altă traducere este dată ca "intrusul", referindu-se tot la inundații. Potrivit lui Koch de la , numele de Trent ar deriva din  Trisantona, care la rândul lui provine din elementele proto-celtice combinate *tri-sent(o)-on-ā- (prin-cale-augmentativ-feminin-) "mare cale". O opinie tradițională, dar, aproape sigur eronată este aceea a lui Izaak Walton, care afirmă în  (1653) că Trent este "... astfel numit de la treizeci de feluri de pești care se găsesc în el, sau pentru că primește treizeci de râuri mai mici."

Note

Bibliografie

Râuri din Anglia

Trent (râu)