Carl Johan Arthur Bernadotte Graf von Wisborg (* 31. Oktober 1916 in Stockholm; † 5. Mai 2012 in Ängelholm) war das fünfte und jüngste Kind des schwedischen Königs Gustaf VI. Adolf und der Prinzessin Margaret of Connaught. Er war ein Onkel von König Carl XVI. Gustaf. Die dänische  Königin Ingrid war seine Schwester; die heutige Königin Margrethe II. ist seine Nichte.

Leben
Carl Johan Bernadotte wurde wie seine Brüder Gustaf Adolf, Sigvard und Bertil als Prinz des schwedischen Königshauses erzogen. Ein Studium der Politikwissenschaften schloss er nicht ab, sondern wurde im Zweiten Weltkrieg Offizier. 1945 sorgte er für einen Eklat in seiner Familie, als er beschloss, die bürgerliche Journalistin und Schwester des Schriftstellers Carl-Henning Wijkmark, Kerstin Wijkmark, zu heiraten, die zudem auch noch geschieden war. Sein Großvater Gustav V. gab keine Erlaubnis für diese Eheschließung und versuchte auch zu verhindern, dass das junge Paar ein Visum für die Ausreise in die Vereinigten Staaten erhielt.

Das Paar heiratete 1946 in New York City; in der Folge wurde Bernadotte aller königlichen Privilegien enthoben. Er verlor seinen Platz in der Thronfolge sowie den Titel des Herzogs von Dalarna. Nach dem Tode des Großvaters im Jahre 1950 und der Thronbesteigung seines Vaters Gustav VI. Adolf entspannte sich das Verhältnis zur Familie, zumal nur einer (der 1947 bei einem Flugzeugabsturz getötete Gustav Adolf) der vier Söhne des Monarchen ebenbürtig geheiratet hatte. Carl Johans Bruder Bertil war lange Zeit mit einer Bürgerlichen liiert, die er 1976 heiratete, nachdem ihm sein Neffe, König Carl XVI. Gustav, die Erlaubnis gegeben hatte; sein Bruder Sigvard, ein international bekannter Designer, heiratete dreimal hintereinander bürgerliche Frauen. Im Jahr 1951 wurde Carl Johan Bernadotte von Großherzogin Charlotte von Luxemburg der Titel eines Grafen von Wisborg verliehen.

Bernadotte betätigte sich international als Unternehmer und Wirtschaftsberater. Er war Teilhaber einer Reihe amerikanischer Unternehmen und in Schweden Besitzer einer Fabrik von Autozubehörteilen. Auch engagierte er sich erfolgreich für die wirtschaftliche und industrielle Auswertung schwedischer Erfindungen in den USA.

Carl Johan Bernadotte und seine Frau Kerstin adoptierten zwei Kinder. Das Paar lebte in New York, Paris und London, bevor es 1973 endgültig nach Schweden zurückkehrte. Nach dem Tode seiner ersten Frau im Jahre 1987 heiratete er im Jahr darauf seine langjährige Bekannte Gunnilla Bussler, die Schwester eines seiner Jugendfreunde. Zuletzt wurde er öffentlich wahrgenommen, als er bei der Hochzeit seiner Großnichte Victoria von Schweden zu sehen war.

Er war der letzte lebende Urenkel der britischen Königin Victoria.

Ehrungen

 1916: Kommandeur mit Großkreuz des Schwertordens
 1916: Königlicher Seraphinenorden
 1916: Ritter des Ordens Karls XIII.
 1935: Ritter des Elefanten-Ordens
 1952: Kommandeur mit Großkreuz des Nordstern-Ordens
 Großkreuz des Herzoglich Sachsen-Ernestinischen Hausordens
 Großoffizier des Ordens vom Quetzal (Guatemala)

Vorfahren

Literatur
 Internationales Biographisches Archiv 35/1951 vom 20. August 1951.

 Svenskar i utlandet: biografisk uppslagsbok. Norstedt, Stockholm 1969.

Weblinks

 Count Carl Johan Bernadotte af Wisborg (1916-2012) auf sofiasvanholm.com

Einzelnachweise

Carl Johan
Graf (Schweden)
Träger des Elefanten-Ordens
Träger des Nordstern-Ordens (Großkreuz)
Träger des Schwertordens (Großkreuz)
Träger des Seraphinenordens
Ritter des Ordens Karls XIII.
Träger des Herzoglich Sachsen-Ernestinischen Hausordens (Großkreuz)
Schwede
Geboren 1916
Gestorben 2012
Mann

Carl Johan Bernadotte


Shuto Tanaka (født 8. november 1985) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Kagoshima United FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shuto Tanaka


, qui signifie « Les Oiseaux » en allemand, peut désigner :

 Die Vögel, un groupe de techno allemand ;
 , opéra en prologue et deux actes de Walter Braunfels.

Die Vögel


Hippomaneae, tribus iz porodice mlječikovki. Sastoji se od dva podtribusa s tridesetak rodova. Tipični rod Hippomane raširen je po tropskoj Americi.

Rod je opisan 1858.

Podtribusi
 Carumbiinae Müll.Arg.
 Hippomaninae Griseb.

Izvori

Euphorbioideae

Hippomaneae


La crête lacrymale postérieure (ou crête lacrymale de l'unguis) est une crête osseuse verticale sur la face latérale de l'os lacrymal.

Structure
La crête lacrymale postérieure divise la face latérale en deux parties :

 la partie postérieure ou face orbitaire située dans le plan de la lame orbitaire de l'ethmoïde ;
 la partie antérieure occupée par le sillon lacrymal.

La crête lacrymale postérieure se termine en bas par l'hamulus lacrymal qui s'articule avec le tubercule lacrymal du maxillaire.

Rapports
La crête lacrymale postérieure est située juste derrière le sac lacrymal dans sa partie supérieure, le canal naso-lacrymal dans sa partie inférieure.

Variation
Chez la plupart des gens, la crête lacrymale postérieure est assez proéminente. Cependant, chez environ 20% des personnes, il est assez peu profond.

En revanche, la crête lacrymale antérieure est presque toujours très proéminente.

Rôle
Le muscle de Horner, qui fait partie du muscle orbiculaire de l'œil, s'insère sur la partie supérieure de la crête lacrymale postérieure.

Elle contribue à la protection du sac lacrymal.

Aspect clinique
Il est assez fin et fragile chez la plupart des gens.

La crête lacrymale postérieure peut être vulnérable aux fractures par avulsion : 25 % de ces fractures par avulsion sont liées à une fracture du crâne Le Fort III.

Galerie

Voir aussi

 Crête lacrymale antérieure

Notes et références

Crâne

Crête lacrymale postérieure


2-Hexenal ist eine chemische Verbindung aus der Gruppe der Aldehyde. Sie kommt in zwei isomeren Formen (trans- und cis-2-Hexenal) vor, wobei die trans-Form von größerer Bedeutung ist.

Vorkommen

trans-2-Hexenal [(E)-2-Hexenal, auch Blätteraldehyd genannt] gehört zu den Aldehyden, die zum Geschmack von Äpfeln beitragen und die häufig auch als Grünnoten (Geschmack nach grünen Äpfeln, wie Granny Smith) bezeichnet werden. Es entsteht erst beim Zerkleinern oder Kauen im Mund durch eine sehr schnelle enzymatische Umwandlung von Fettsäuren. Bei saurem pH-Wert (wie er in Früchten vorliegt) tritt eine Autooxidation auf und trans-2-Hexenal wandelt sich mit Wasser in 3-Hydroxyhexanal um. Es trägt auch zum Aroma von Kirschen bei und  kommt u. a. auch in Wald-Erdbeeren vor.
2-Hexanal wird in Ginkgo, Sojabohnen, Äpfeln, Dost (Origanum sipyleum) und Schwarzen Johannisbeeren gefunden. trans-2-Hexenal kommt zudem im Cocastrauch und Oregano vor.

Die Biosynthese in den Pflanzen geht von der dreifach ungesättigten Linolensäure aus.

Es wirkt auch als Lockstoff für insektenfressende Raubwanzen, der bei der Verdauung von Tabakblättern in den Raupen von Tabakschwärmern entsteht. trans-2-Hexenal  wird von gereizten oder verletzten Bettwanzen als Alarmstoff abgesondert.

Gewinnung und Darstellung

Das trans-Isomer kann durch die Umsetzung von Butanal mit Ethylvinylether in Gegenwart von Bortrifluorid und anschließender Hydrolyse des entstandenen Produkts mit verdünnter Schwefelsäure hergestellt werden.

Eigenschaften
Es handelt sich bei trans-2-Hexenal um eine entzündliche, farblose, licht- und luftempfindliche Flüssigkeit, die unlöslich in Wasser ist. Es besitzt einen scharfen, pflanzlich-grünen Geruch mit einer leichten, wie Acrolein riechenden Schärfe. Bei Verdünnung riecht es jedoch angenehm grün und apfelähnlich.

Verwendung
trans-2-Hexenal wird zur Herstellung anderer chemischer Verbindungen verwendet. In der Parfümerie wird es zur Erzeugung von grünen Noten verwendet, in Aromen als grüne Nuance in Fruchtaromen.

Sicherheitshinweise
Die Dämpfe von trans-2-Hexenal können mit Luft ein explosionsfähiges Gemisch (Flammpunkt 35 °C) bilden.

Einzelnachweise

Alkenal
Aromastoff (EU)
Futtermittelzusatzstoff (EU)

2-Hexenal


Le décret du 25 mars 1852 sur la déconcentration administrative est un texte fondamental du Second Empire qui a raffermi la déconcentration de l'administration de la France. Ce texte est considéré comme ayant été la charte de l'administration préfectorale. Par ailleurs, il ne faut surtout pas confondre déconcentration et décentralisation. La centralisation est un concept qui renvoie au pouvoir politique, la concentration renvoyant elle à l'organisation administrative.

Contexte
Louis-Napoléon Bonaparte souhaite, après son coup d'État du 2 décembre 1851, raffermir le pouvoir impérial en renforçant les pouvoirs du corps préfectoral. Ce dernier avait en effet été créé sous le Premier Empire afin d'administrer les territoires au plus près. Louis-Napoléon Bonaparte publie ainsi, le 25 mars 1852, un décret sur la décentralisation administrative, qui correspond à ce que nous appelons aujourd'hui la déconcentration.

Ce texte est justifié par les  qui auraient eu lieu durant la Restauration, et qui auraient . Il souhaite mettre en œuvre une déconcentration, . Il s'agit donc de renforcer les pouvoirs des préfets, et non des collectivités territoriales ; ce serait un contre-sens que d'y voir une volonté décentralisatrice au sens moderne du mot.

Contenu

Contrôle par le préfet des actes des collectivités
L'article premier dispose ainsi que . Cela officialise l'encadrement, par les préfets, des actes des collectivités territoriales. René Foignet a ainsi écrit que le décret .

Relations avec les ministres
Le décret du 25 mars 1852 conduit à une augmentation du pouvoir des préfets. Ce texte a ainsi pu être considéré comme la charte de l'administration préfectorale. Il régit en effet les rapports entre le gouvernement et les préfets.

Cette charte augmente les pouvoirs des préfets : les préfets pourront statuer, , sur des questions fiscales ; ils pourront aussi statuer  dans un tableau annexé, qui offre une grande énumération d'objets.

Postérité
Odilon Barrot a dit de la déconcentration permise par ce décret, au sujet des préfets : . Le décret a été critiqué par Louis Vivien de Saint-Martin, qui considérait .

Notes et références

1852 en France
Décret en France
Droit administratif en France

Décret du 25 mars 1852 sur la décentralisation administrative


Wyatt Johnston (né le  à Toronto dans la province de l'Ontario au Canada) est un joueur canadien de hockey sur glace. Il évolue au poste de centre pour les Stars de Dallas dans la Ligue nationale de hockey.

Biographie

Carrière mineur
Wyatt termine sa carrière mineure avec les Marlboros de Toronto dans la  en 2018-2019. Il inscrit 48 buts et 46 aides pour 94 points lors de sa dernière saison avec l'équipe.

Carrière junior
Wyatt est repêché au  rang au total par les Spitfires de Windsor, lors du repêchage de la Ligue de hockey de l'Ontario(LHO) de 2019. Il marque son premier but en carrière dans la LHO le 21 septembre 2019 contre les Petes de Peterborough dans une victoire 9 à 6. Il inscrit ensuite 12 buts et 18 passes pour un total de 30 points en 53 matchs lors de sa première année avant que la saison ne soit annulée en raison de la pandémie de Covid-19. La saison 2020-2021 de la LHO est annulée pour la même raison. Il est sélectionné  choix au total par les Stars de Dallas lors du repêchage d'entrée dans la LNH 2021.

Carrière professionnel
Le , il signe un contrat d'entrée dans la LNH avec les Stars de Dallas.

Carrière internationale
Il représente l'équipe du Canada au niveau international.

Statistiques
Pour les significations des abréviations, voir statistiques du hockey sur glace.

En club

| 2019-2020 || Spitfires de Windsor || LHO || 63 || 33 || 38 || 71 || 20 || - || - || - || - || -
|-
| 2020-2021 || Spitfires de Windsor || LHO  || 0 || 0 || 0 || 0 || 0|| - || - || - || - || -
|-
| 2021-2022 || Spitfires de Windsor || LHO ||68 ||46 ||78 ||124 ||26 ||25 ||14 ||27 ||41 ||12
|-
| 2022-2023 || Stars de Dallas || LNH || 82 || 24 || 17 || 41 || 20 || 19 || 4 || 2 || 6 || 4

| 82 || 24 || 17 || 41 || 20 || 19 || 4 || 2 || 6 || 4

En équipe nationale

|-
| 2020 || align=left|  - 20 ans  || align=left|Défi mondial des moins de 17 ans ||5 ||2 ||3 ||5 ||14 || align=left|
|-
| 2021 || align=left|  - 18 ans  || align=left| Championnat du monde moins de 18 ans ||7 ||2 ||2 ||4 ||4 || align=left|

Trophées et honneurs personnels

LNH
2022-2023 : sélectionné dans l'équipe d'étoiles des recrues

Références

Naissance en mai 2003
Naissance à Toronto
Choix de repêchage des Stars de Dallas
Choix de premier tour au repêchage d'entrée dans la LNH
Joueur des Spitfires de Windsor
Joueur canadien de hockey sur glace
Joueur des Stars de Dallas

Wyatt Johnston


Ylvesbøl Sogn (på tysk Kirchspiel Ulvesbülll) er et sogn i det sydvestlige Sydslesvig, tidligere i Everschop Herred (Landskabet Ejdersted), nu i Ylvesbøl Kommune i Nordfrislands Kreds i delstaten Slesvig-Holsten.

I Ylvesbøl Sogn findes flg. stednavne:
 Adolfskog
 Barnemoor
 Mellemdiget
 Porrendeich
 Ylvesbøl

Litteratur
 Jens Peter Trap: Statistisk-topographisk beskrivelse af hertugdømmet Slesvig, Kjøbenhavn 1864, side 304

Eksterne henvisninger
 Vitsvort-Ylvesbøl Menighed / Kirchengemeinde Witzwort-Uelvesbüll

Sogne i Sydslesvig

Ylvesbøl Sogn


هريتسيف (Гриців) هي مدينة في مقاطعة كميلنيتسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3721 نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة أسست في القرن 13
أماكن مأهولة أسست في عقد 1230
تأسيسات سنة 1230
تأسيسات سنة 1230 في أوروبا
مدن أوكرانيا

هريتسيف (كميلنيتسكا)


Thomas Edward Youd Seddon, dit Tom Seddon, né à Kumara le  et mort à Wellington le , est un avocat et homme politique néo-zélandais.

Biographie
Il est le fils de Richard Seddon, qui devient Premier ministre de Nouvelle-Zélande lorsque Tom n'a encore que 8 ans. Il étudie le droit à l'université Victoria de Wellington, mais interrompt ses études à la mort de son père en 1906 pour se présenter à l'élection législative partielle qui en résulte. Il est alors élu député de Westland à la Chambre des représentants, avec l'étiquette du Parti libéral dont son père avait été le chef. À l'âge de 22 ans, il est le plus jeune député de cette législature.

Soldat durant la Première Guerre mondiale, il est affecté à la compagnie B du  bataillon du régiment d'infanterie de Wellington et déployé en janvier 1916 à Suez avec le grade de lieutenant. Il est promu capitaine avant d'être démobilisé en 1919 et de revenir en Nouvelle-Zélande, où il termine ses études de droit et intègre en 1922 un cabinet d'avocats à Greymouth. Il est battu dans sa circonscription par un candidat du Parti travailliste aux élections de 1922, retrouve son siège à celles de 1925 puis le perd définitivement en 1928. De 1930 à 1963 il est le président de la Commission des Pensions aux Anciens Combattants.

Voir aussi
 Liste de parlementaires néo-zélandais aux deux guerres mondiales

Références

Membre de la Chambre des représentants de Nouvelle-Zélande
Militaire néo-zélandais de la Première Guerre mondiale
Étudiant de l'université Victoria de Wellington
Naissance en juillet 1884
Décès en janvier 1972
Décès à 87 ans

Tom Seddon


Vaccinul împotriva encefalitei japoneze este un vaccin care oferă protecție împotriva encefalitei japoneze. Vaccinurile sunt eficiente în proporție mai mare de 90%. Durata protecției acestuia nu este clară, dar se pare ca eficiența sa scade în timp. Se administrează fie prin injecția într-un mușchi sau subcutanat.

Acesta este recomandat ca parte a schemei de imunizare în țările în care această boală este o problemă de sănătate. Se administrează una sau două doze, în funcție de versiunea vaccinului. În general, nu sunt necesare doze suplimentare în zonele în care boala este considerată comună. La acele persoane cu HIV/SIDA sau la femeile însărcinate, ar trebui administrate doar vaccinuri inactivate. Se recomandă imunizarea călătorilor care plănuiesc să își petreacă timpul în aer liber în zonele unde boala este comună.

Vaccinurile sunt relativ sigure. Roșeața și durerea pot apărea la locul injectării. Din anul 2015, 15 tipuri diferite de vaccinuri sunt disponibile. Unele se bazează pe tehnici de recombinare a ADN-ului, iar altele sunt vaccinuri corpusculare ce conțin tulpini atenuate sau inactivate ale virusului. La nivel european, vaccinul disponibil se numește Ixiaro și conține o tulpină virală inactivată și adsorbită pe hidroxid de aluminiu.

Vaccinurile împotriva encefalitei japoneze au devenit disponibile pentru prima dată după anul 1930. Se află pe lista medicamentelor esențiale ale Organizației Mondiale a Sănătății, ce reunește cele mai importante medicamente necesare într-un sistem de sănătate de bază.

Note

Encefalita
Medicamente esențiale listate de OMS

Vaccin împotriva encefalitei japoneze


An Sobralia xantholeuca in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Benjamin Samuel Williams. An Sobralia xantholeuca in nahilalakip ha genus nga Sobralia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Sobralia

Sobralia xantholeuca


was a town located in Kōnu District, Hiroshima Prefecture, Japan.

As of 2004, the town had an estimated population of 5,966 and a density of 69.75 persons per km2. The total area was 85.53 km2.

On April 1, 2004, Jōge was merged into the expanded city of Fuchū and no longer exists as an independent municipality.

Places of interest
 Okina-za
 Yano Hot Spring
 White Wall Street

Dissolved municipalities of Hiroshima Prefecture
Fuchū, Hiroshima

Jōge, Hiroshima


Kyle Allen, né le  à Livermore en Californie, est un acteur américain.

Il est notamment connu pour son rôle de Skylar dans le film The In Between.

Biographie

Kyle Allen est originaire de Livermore en Californie. Il a commencé à s'entraîner à l'acrobatie à un jeune âge et a fréquenté la  à Washington.

Carrière

En juillet 2015, il a été choisi pour jouer un rôle principal dans la série dramatique The Path avec Aaron Paul et Michelle Monaghan. Le  est annoncée l'annulation de la série après trois saisons. La série a été diffusée entre le  et le  sur la plateforme de vidéo à la demande Hulu.

En juillet 2018, il est apparu dans un rôle récurrent dans la saison 8 de la série American Horror Story.

En 2019, il a été choisi pour jouer le rôle de Balkan dans le film musical américain West Side Story, réalisé par Steven Spielberg. Il s'agit d'une nouvelle adaptation de la comédie musicale West Side Story, créée à Broadway en 1957. La sortie de West Side Story est initialement prévue pour le 18 décembre 2020 aux États-Unis. Cependant, en septembre 2020, en raison de la pandémie de Covid-19, la date est repoussée au 10 décembre 2021 par Walt Disney Studios Motion Pictures.

Le 24 février 2021, Kyle Allen est annoncé pour un premier rôle avec Joey King dans le film The In Between d', disponible depuis le 11 février 2022 sur Paramount+ aux États-Unis et depuis le 8 avril 2022 sur Netflix en France.

Le , il a été choisi pour jouer le rôle de Roméo dans la comédie romantique Rosaline, un récit moderne de Roméo et Juliette avec Kaitlyn Dever et Isabela Moner. Réalisée par , le scénario est inspiré du roman When You Were Mine de Rebecca Serle, une version moderne du conte classique de Shakespeare à travers les yeux de la cousine de Juliette, Rosaline. Le film devrait sortir en 2022 sur Hulu aux États-Unis et sur Disney+ à l'international.

Le , il rejoint la distribution de The Greatest Beer Run Ever, un film de guerre réalisé par Peter Farrelly adapté du livre du même nom de Joanna Molloy et John "Chickie" Donohue. Le film met en vedette Zac Efron, Russell Crowe et Bill Murray.

Le , il a été choisi pour le film live action Les Maîtres de l'univers, basé sur la franchise Les Maîtres de l'univers (Masters of the Universe), publié par Netflix pour jouer le rôle du personnage Prince Adam / He-Man. Masters of the Universe devrait commencer sa production à l'été 2022. Il sera réalisé par les frères  et écrit par le scénariste David Callaham.

Filmographie

Cinéma
 2020 : All My Life de : Andy McFarland
 2021 : The Map of Tiny Perfect Things (Itinéraire des Petites Choses) de Ian Samuels : Mark
 2021 : West Side Story de Steven Spielberg : Balkan
 2022 : The In Between d' : Skylar
 2022 : The Greatest Beer Run Ever de Peter Farrelly : Bobby Pappas
 2022 : Rosaline de  : Roméo
 2022 : Space Oddity de Kyra Sedgwick : Alex McAllister
 2023 : Mystère à Venise (A Haunting in Venice) de Kenneth Branagh : Maxime Gerard
 2024 : Les Maîtres de l'univers d' : Prince Adam / He-Man

Télévision

Séries télévisées
 2016-2018 : The Path : Hawk Lane (36 épisodes)
 2018 : American Horror Story: Apocalypse : Timothy Campbell (4 épisodes)

Téléfilms

Voix françaises
En France, plusieurs comédiens ont doublé Kyle Allen.

 Martin Faliu dans :
 The Path (série télévisée)
 American Horror Story (série télévisée)
 The In Between

 Gauthier Battoue dans :
 Rosaline
 Mystère à Venise

 Et aussi
 Sylvain Agaësse dans All My Life
 Guillaume Pevée dans Itinéraire des petites choses
 Julien Portugais dans West Side Story

Notes et références

Liens externes

Acteur américain
Danseur de danse classique
Naissance en octobre 1994
Naissance à Livermore

Kyle Allen (acteur)


Carsten Smedegaard Andreasen (født den 2. juli 1946, død 11. marts 2016) var en dansk trommeslager.

Carsten Smedegaard spillede oprindeligt i pigtrådsorkestret Gerner & The Haunters, der blev dannet i 1963. Orkesteret skiftede hurtigt navn til Beethovens og opnåede succes og fik i 1964 titlen som "Danmarks Beatles" og spillede bl.a. opvarmning for The Beatles, da gruppen spillede i KB Hallen den 4. juni 1964. The Beethovens blev opløst i 1968, og Carsten Smedegaard spillede herefter kortvarigt i Beefeaters, men forlod allerede i 1969 gruppen for i stedet at spille i Rainbow Band. Rainbow Band skiftede kort efter navn til Midnight Sun.

I 1975 gik Midnight Sun i opløsning og Carsten Smedegaard blev i stedet trommeslager i The Baronets, der nåede at udgive albummet Gunpowder and Cannonballs og bl.a. spillede som backing for Jan Toftlund. Gruppen ændrede senere navn til Dårskabens Hus.

Carsten Smedegaard medvirkede endvidere som musiker på en række danske indspilninger i 1970'erne, herunder bl.a. på Sebastians The Goddess, Trilles Hej Søster, Mathildes Pigesind, Søren Kragh-Jacobsens City Cowboy og Poul Kjøllers Kender du det?. Han medvirkede endvidere ved indspilningen af musikken til filmene Vejen til byen og Vil du se min smukke navle?.

Carsten Smedegaard er bror til trommeslageren Gert Smedegaard.

Noter

Kilder
 Rock, Politikens Forlag, redigeret af Jan Sneum

Eksterne henvisninger

Trommeslagere fra Danmark
Rockmusikere fra Danmark

Carsten Smedegaard


Betçe, Datça yarımadasının batı ucudur. Datça ilçe merkezinden sonra dağları aşarak ulaşılır. Eskiden yolu yokken karadan kopuktu. Köyleri; Yakaköy, Çeşme, Sındı, Cumalı, Belen ve Yazı'dır. Knidos antik kenti batı ucundadır.

Datça

Betçe


Héctor Medrano (* 29. März 1967 in Uruapan, Michoacán) ist ein mexikanischer Fußballtrainer und ehemaliger Spieler auf der Position des Verteidigers.

Leben

Spieler
Sein erstes Spiel in der mexikanischen Primera División bestritt Medrano am 29. November 1987 im Dress der Correcaminos de la UAT bei ihrer 0:2-Niederlage im Gastspiel beim CF Atlante. Bereits drei Wochen später gelang ihm sein erstes (und zugleich einziges!) Erstligator beim 4:1-Heimsieg gegen die Tigres de la UANL am 20. Dezember 1987, als ihm der Treffer zum 3:0 in der 77. Minute gelungen war. Nach nur einer Spielzeit bei den Correcaminos, zu denen er noch einmal für die Saison 1994/95 zurückkehrte, wechselte er zu Atlas Guadalajara, bei dem er zwischen 1988 und 1992 unter Vertrag stand.

Sein letztes Erstligaspiel bestritt Medrano am 4. Mai 1997 für Atlético Celaya bei deren 2:3-Auswärtsniederlage gegen Santos Laguna.

Trainer
Am Ende der Saison 2008/09 der alten Primera División 'A' setzte Medrano sich mit der von ihm betreuten Mannschaft der Gallos Blancos de Querétaro gegen den Mérida FC durch und gewann die Zweitligameisterschaft und somit den Aufstieg ins Fußballoberhaus. Mit der Aufstiegsmannschaft hatte er dann zu Beginn der Apertura 2009 sein bisher einziges Engagement als Cheftrainer bei einem Verein der mexikanischen Primera División. Doch nach fünf Spielen ohne Sieg und mit nur zwei Remis wurde er im Anschluss an die 1:2-Heimniederlage gegen Atlante am 26. August 2009 entlassen.

Im März 2010 wurde Medrano als Cheftrainer der Leones Negros de la UdeG verpflichtet, für die er bis zu seinem Rücktritt Ende November 2011 in der Liga de Ascenso tätig war.

Einzelnachweise

Fußballspieler (UAT Correcaminos)
Fußballspieler (Atlas Guadalajara)
Fußballspieler (Club Puebla)
Fußballspieler (Deportivo Toluca)
Fußballspieler (Atlético Celaya)
Fußballtrainer (Querétaro Fútbol Club)
Fußballtrainer (Leones Negros de la UdeG)
Geboren 1967
Mexikaner
Mann

Héctor Medrano


EVR peut faire référence à :
 , un format vidéo développé par Peter Carl Goldmark pour CBS Laboratories dans la fin des années 1960
 Periyar E. V. Ramasamy, homme politique indien et militant athée, également appelé EVR ;
 Evraz, entreprise sidérurgique russe, désignée EVR à la bourse de Londres.

EVR


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

 Petar Zoranić, hrvatski pisac

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1508.


Global alarm er en dansk kortfilm fra 2009 med instruktion og manuskript af Svend Ploug Johansen.

Handling
Filmen er en klima-thriller, der fortæller en skræmmende historie om en nær fremtid, hvor en klimakatastrofe truer hele verden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2009

Global alarm


An Habenaria floribunda in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Habenaria floribunda in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria floribunda


Newton Edward Daniels (6 April 1938 – 17 March 2016), known professionally as Paul Daniels, was an English magician and television presenter. He achieved international fame through his television series The Paul Daniels Magic Show, which ran on the BBC from 1979 to 1994.

Daniels was known for his catchphrase "You'll like this... not a lot, but you'll like it!", and for his marriage to his assistant, Debbie McGee. He was awarded the "Magician of the Year" Award by the Academy of Magical Arts in 1982, the first magician from outside the United States to receive it. He also won the Golden Rose of Montreux in 1985. He was a Member of the Inner Magic Circle with Gold Star. He has been described as "The Godfather of Magic" and has been repeatedly credited with inspiring many top professional magicians to start in the profession.

Daniels was outspoken on matters including politics, current affairs, magic, entertainment, and fellow celebrities. Towards the end of his life he also appeared in reality television shows. He was described by former BBC executive Lord Grade upon his death as "a genius", "a brilliant showman" and a "pillar of Saturday Night for the BBC in their golden era of ratings". For his reaction to Freddie Mercury's death he was called a "cretin" by Roger Taylor in the 2012 Freddie Mercury documentary "The Great Pretender".

Early life
Newton Edward Daniels was born on 6 April 1938 in the South Bank area of Middlesbrough, the son of Handel Newton "Hughie" Daniels and Nancy (née Lloyd). He was of Welsh descent. His father was a cinema projectionist at the Hippodrome Theatre and a worker for ICI in Wilton, North Riding of Yorkshire. After completing his education at Sir William Turners Grammar School on Coatham Road in Coatham, North Riding of Yorkshire and holding his first job as a junior clerk in the treasurer's office of Eston Council, Daniels served as a conscript in the 1st Battalion, Green Howards, during his national service. He was posted to the British garrison in Hong Kong before training as an accountant in local government.

Even in his early age, Daniels had thinning hair, which he claimed to be an act of "magic". He later sported a wig for much of his television career. After working as a junior clerk and then as an auditor in local government, he joined his parents in their grocery business. He later set up his own shop, at one point a mobile shop, but eventually gave this up in favour of his growing career as a magician.

In 2012 Daniels explained the origin of his stage name to The Guardian, saying: "I borrowed the name Paul from my first son, who was born in 1960. I was born Newton Edward Daniels, everyone called me Ted, but Paul worked better for showbusiness".

Showbusiness career
Daniels' interest in magic began at the age of 11 when, during a holiday, he read a book called How to Entertain at Parties. He began performing magic as a hobby, occasionally entertaining at parties and youth clubs and later doing shows for fellow servicemen during his national service. After returning to civilian life he continued to develop his magic by performing in clubs in the evenings while working at his grocery business during the day. Paul was a member of the Middlesbrough Circle of Magicians where he developed an act  with his first wife Jackie under the name of "The Eldani's", an anagram of Daniels. It was while working the clubs that he developed what would become his long-running catchphrase, "You'll like this ... not a lot, but you'll like it." He stated that he first came up with the line at a club in Bradford as a way to deal with a heckler.

A major turning point in Daniels' career came in 1969 when he was offered a summer season in Newquay in Cornwall. He decided to sell his grocery business and try magic as a full-time career. He made his television debut on the long-running talent show Opportunity Knocks in 1970, and came second. Television producer Johnnie Hamp saw Daniels in that show and later gave him a regular spot on a show compèred by Bernard Manning, The Wheeltappers and Shunters Social Club, for Granada Television.

In 1978 ITV gave Daniels his own Sunday night show, Paul Daniels' Blackpool Bonanza. His first series for the BBC was For My Next Trick, where Daniels appeared with several other magicians and singer Faith Brown. This led to Daniels presenting his own television series, The Paul Daniels Magic Show, on BBC1 from 1979 until 1994. As well as featuring tricks and illusions for pure entertainment, he also included a regular segment (the "Bunco Booth") in which he exposed the confidence tricks of street charlatans. He also replicated the kind of results that have impressed researchers of the paranormal and parapsychologists in a segment called Under Laboratory Conditions, thereby demonstrating his scepticism about claims made in these fields.

Daniels starred in his own stage show, It's Magic, at the Prince of Wales Theatre from 10 December 1980 until 6 February 1982. At that time, the show was one of the longest-running magic shows ever staged in London. By this point he was already working with his future wife, Debbie McGee, whose role as his assistant would become a major feature of his act. She had first worked with him on his summer season show in Great Yarmouth in 1979.

In addition to his magic shows he hosted other television series during the 1980s and 1990s, including three BBC1 quiz shows: Odd One Out, Every Second Counts and Wipeout (all of which were based on short-lived American game shows), and the children's television programme Wizbit (also for the BBC), about a magician called Wizbit and a rabbit called Woolly, who lived in Puzzleopolis. In 1987, he was a timekeeper in the charity television special The Grand Knockout Tournament.

Also in 1987, Daniels hosted a controversial Halloween live special of his magic show where he replicated a Harry Houdini escape from an iron maiden. The trick was deliberately staged to give the illusion that the escape had gone tragically wrong and Daniels had been killed – it was later broadcast that he had successfully escaped from the device.

He was the subject of This Is Your Life in 1988 when he was surprised by Michael Aspel.

Daniels and McGee were the focus of one of the episodes of the 2001 BBC documentary series When Louis Met..., presented by Louis Theroux, with Daniels additionally appearing on Da Ali G Show in an Ali G costume, and was interviewed by Caroline Aherne in her guise as Mrs Merton. In 2004, Daniels and McGee appeared in the Channel 5 reality TV show, The Farm, and in 2006, they appeared in the ITV show The X Factor: Battle of the Stars. They were the first act voted off the show, after singing "Let Me Entertain You" by Robbie Williams. Daniels and McGee also made a guest appearance in the Wife Swap series in early 2007, with McGee changing places with journalist and presenter Vanessa Feltz.

In 2010, he competed in Strictly Come Dancing with his partner Ola Jordan. They were consistently criticised by the judges and were the second couple to leave the competition.

In August 2011, while filming a scene for ITV's Sooty, Daniels was struck by a flying pizza, thrown by the puppet Sooty. He got a piece of pizza in his eye and called in to a cottage hospital for them to rinse it out. Later that month he appeared with his son, Martin, on episode 9 of the first season of Penn & Teller: Fool Us.

On 10 October 2012, Daniels and McGee appeared on All Star Mr & Mrs on ITV.

In 2008 and 2010, Daniels toured with 'The Best of British Variety Tour', with acts including Cannon and Ball, Christopher Biggins, Frank Carson and The Krankies, where he closed the first half of the show.

In 2013, Daniels and Debbie McGee toured their 'First Farewell Tour', followed by a tour 'comically' entitled 'Back Despite Popular Demand Tour' a year later. They toured 'The Intimate Tour' in 2015 and starred in the pantomime Aladdin at the Ipswich Regent Theatre from December 2015 until January 2016, completing the run a few days before Daniels was taken ill.

Awards
Daniels was awarded the "Zina Bennett Trophy" from the British Ring of the International Brotherhood of Magicians in 1964 while he was known as "Ted Daniels".

Daniels was awarded the 'Magician of the Year' Award by the Academy of Magical Arts in 1982, becoming the first magician from outside the US to receive it. An Easter special of The Paul Daniels Magic Show won the Golden Rose of Montreux Award at the International TV Festival in Switzerland in 1985.

Daniels was the recipient of 'The Maskelyne', awarded for services to British Magic by The Magic Circle in 1988.

He was awarded 'The Devant' for services to International Magic by The Magic Circle in 2007, and 'The Carlton Comedy Award' was bestowed upon him in 2012 by the same organization.

Daniels was also awarded the "Great Lafayette Award" by the Edinburgh International Magic Festival in 2011.

Politics and other views
Daniels was a supporter of the Conservative Party. He was reported to have considered leaving the UK with the election of a Labour Party government at the 1997 general election. Daniels later said that his views had been misrepresented, and he would only have considered leaving if they raised income tax. Daniels stated that he had limited sympathy with the homeless because he had come from a "very poor" background and "grafted" to achieve his success. In 2011, he tweeted that he did not consider the term "Paki" to be any more offensive than the word "Brit", and described those who held the opposite view of being excessively politically correct. Daniels was personally affected by the winter storms of 2013–2014 and described himself in an interview for Channel 4 News as a climate change sceptic, instead attributing flooding to changes in procedures of The Environment Agency, particularly with regard to dredging. He supported the hereditary system in the House of Lords, expressing the view that the aristocracy had "genetic knowledge" that others lacked. On the subject of criminal justice, he once publicly offered to help murderer Ian Huntley end his own life.

Daniels refused to attend magic conferences in the UK since they "...were ruined for me by bitchiness and jealousy...now I only go to foreign conventions where, to be honest, I am greeted with respect and civility AND I have tons of 'foreign' magician friends." He was dismissive of modern illusionists, once describing David Blaine as "not very original". He commented on other television personalities such as Anne Robinson and Chris Morris, claiming that Robinson had hated him ever since his 1987 Halloween special hoax performance, while describing Morris as "just nasty." He was dismissive of the younger generation of impressionists, saying: "Forget Alistair McGowan. There's been no-one good since Mike Yarwood." Daniels was also critical of journalists, stating "I don't really understand why journalism has to be so nasty, so sarcastic and intrusive".

Following the Jimmy Savile sexual abuse scandal in 2012, Daniels said that while he believed his fellow BBC broadcaster Savile was "undoubtedly a bad guy", he questioned whether some accusers were "for real". His comments were criticised by the NSPCC and Mark Williams-Thomas, the former child protection officer who had exposed Savile's crimes. Williams-Thomas accused Daniels of "belittling" the victims of Jimmy Savile in one of his blog posts. The entry was later removed from the blog.

Daniels was an atheist.

Personal life
Daniels married his first wife, Jacqueline Skipworth (born 1942), in 1960; she was 17 and he was 21. They had three sons together: Gary, Paul, and magician Martin. All three sons occasionally appeared on The Paul Daniels Magic Show in varying capacities. Daniels's father often made props for the show, such as wooden boxes for the Selbit Sawing illusion, whilst his mother sewed the stage curtains for his theatre tours.

Daniels married his second wife, long-time assistant Debbie McGee, on 2 April 1988 in Buckinghamshire. The couple met in London in May 1979 during rehearsals for Daniels's summer season show in Great Yarmouth that year. McGee went on to work with Daniels in his 1980 summer show in Bournemouth and then his London stage show It's Magic before being offered the role of assistant in his long-running television series. Their relationship gradually became more established, and he proposed in 1987. When they married, he was 50 and she was 29. Early in their marriage, they lived in a house in Denham that once belonged to Roger Moore. In 1998, they moved to a house on the banks of the River Thames in Wargrave, Berkshire.

Daniels's autobiography, Under No Illusion, includes descriptions of his and McGee's joking life: "I was writing and needed to concentrate, so I had a 'Do Not Disturb' sign on my back. Eventually I went to bed and Debbie was lying stark naked on the bed – eat your heart out fellas! She was wearing the sort of sleeping blindfold you get on long-haul flights. Printed on it was 'Do Not Disturb'. But further down her body she had a sign that said 'Disturb'!"

Daniels also claimed in the book to have had, as of 2000, sexual relations with more than 300 women. He said that he had a "passionate" encounter with a schoolgirl hitch-hiker in 1969 when he was aged 30, though he ejected her from the car upon realising her age.

Daniels maintained a website that included personal information, a detailed blog, and podcasts.

In 2012, Daniels cut off his left index finger and the tip of his ring finger in an accident with a circular saw, in the garden shed of his Wargrave home. He drove himself from his home to hospital in Henley-on-Thames, where the index finger was reattached.

Health problems and death
On 20 February 2016, Daniels had a fall and was taken to hospital, where he was treated by medical staff for suspected pernicious anemia. However it was later discovered that he had an incurable brain tumour. He died less than a month later, on 17 March, at the age of 77.

References

Bibliography
 Paul Daniels, Under No Illusion, Blake Publishing (May 2000),

External links

 Paul Daniels' weblog

1938 births
2016 deaths
20th-century British Army personnel
BBC television presenters
British magicians
Comedians from Yorkshire
Conservative Party (UK) people
Deaths from brain cancer in England
English game show hosts
English magicians
English television presenters
People educated at Sir William Turner's Grammar School, Redcar
People from South Bank, Redcar and Cleveland
People from Wargrave
Television personalities from Yorkshire
The X Factor (British TV series) contestants
Academy of Magical Arts Magician of the Year winners
Academy of Magical Arts Masters Fellowship winners

Paul Daniels


كارل فريدريش بنز (25 نوفمبر 1844 -4 أبريل 1929) مصمم محركات ألماني، ومهندس سيارات. تعتبر سيارة بنز باتنت موتورفاغن من عام 1885 أول سيارة عملية. حصل على براءة اختراع السيارة في عام 1886.

مصنع بنز الأول والاختراعات المبكرة (1871-1882)
انضم كارل بنز إلى أوغست ريتر في عام 1871، في سن السابعة والعشرين، لإطلاق ورشة للميكانيك وسبك الحديد في مانهايم، التي سميت فيما بعد باسم مصنع الآلات لتشكيل الصفائح المعدنية.

كانت السنة الأولى للمؤسسة كارثية. تبين أن ريتر غير جدير بالثقة، وحُجِزت أدوات العمل. حُلت العقبة عندما اشترت خطيبة بنز، بيرتا رينغر، حصة ريتر في الشركة باستخدام مهرها.

تزوج كارل بنز وبيرتا رينغر في 20 يوليو 1872. كان لديهم خمسة أطفال: يوجين (1873)، وريتشارد (1874)، وكلارا (1877)، وتيلدي (1882)، وإلين (1890).

على الرغم من مصائب العمل، بدأ كارل بنز في تطوير محركات جديدة في المصنع الأولي الذي امتلكه هو وزوجته. بدأ العمل على براءات الاختراع الجديدة في عام 1878، للحصول على المزيد من العائدات. أولًا ركز كل جهوده على إنشاء محرك بنزين ثنائي الأشواط موثوق. أنهى بنز محركه ثنائي الأشواط في 31 ديسمبر 1879، ليلة رأس السنة، وحصل على براءة اختراع له في 28 يونيو 1880.

أظهر كارل بنز عبقرية حقيقية، من خلال اختراعاته المتتالية المسجلة أثناء تصميم ما يمكن أن يصبح معيار الإنتاج لمحركه ثنائي الأشواط. سرعان ما حصل بنز على براءة اختراع لنظام تنظيم السرعة، والإشعال باستخدام الشرر مع البطارية، وشمعة الاحتراق، والمازج (الكاربراتير)، والمعشق، والمقبض ناقل الحركة، والمشعاع أو راديتور الماء.

مصنع محرك الغاز لبنز في مانهايم (1882-1883)
ظهرت المشاكل مرة أخرى عندما طلبت المصارف في مانهايم إدماج مشروع بيرتا وكارل بنز بسبب ارتفاع تكاليف الإنتاج التي احتفظت بها. اضطر الزوجان بنز إلى ارتجال رابطة مع المصور إميل بوهلر وشقيقه (تاجر جبن)، للحصول على دعم بنكي إضافي. أصبحت شركة مصنع محرك الغاز في مانهايم شركة مساهمة في عام 1882.

بعد كل اتفاقيات التأسيس اللازمة، لم يكن بنز سعيدًا لأنه لم يتبق له سوى 5% من الأسهم ومنصب متواضع كمدير. الأسوأ من ذلك أن أفكاره لم تؤخذ في الاعتبار عند تصميم منتجات جديدة، لذلك انسحب من تلك الشركة بعد عام واحد فقط في عام 1883.

بنز وشركاؤه وسيارة بنز باتنت موتورفاغن
هواية بنز أحضرته إلى متجر لتصليح الدراجات في مانهايم يملكه ماكس روز وفريدريش فيلهلم إيسلينجر. في عام 1883 أسس الثلاثة شركة جديدة لإنتاج الآلات الصناعية: بنز وشركة راينش ومصنع فابريك للغاز، يشار إليها عادةً باسم بنز وشركائه، وسرعان ما كبرت إلى 25 موظفًا، وبدأت في إنتاج محركات غاز ساكنة أيضًا.

أعطى نجاح الشركة الفرصة لبنز لينغمس في شغفه القديم بتصميم عربة خيل. استنادًا إلى خبرته في الدراجات وولعه فيها، استخدم تقنية مشابهة عندما صنع سيارة. تتميز بعجلات سلكية (على عكس العجلات الخشبية في العربات) مع محرك رباعي الأشواط بتصميمه الخاص بين العجلات الخلفية، مع ملف تشغيل متقدم جدًا وتبريد بالتبخير بدلًا من المشعاع. تُنقل الطاقة بواسطة سلسلتي بكرات إلى المحور الخلفي. أنهى كارل بنز اختراعه في عام 1885 وأطلق عليه اسم «موتورفاغن» ونال براءة اختراع.

كانت أول سيارة مصممة بالكامل لتوليد طاقتها الخاصة، وليست مجرد مركبة آلية أو عربة الخيول، وهذا هو السبب في منح كارل بنز براءة اختراعه ويعتبر مخترعها.

حصلت موتورفاغن على براءة اختراع في 29 يناير 1886 باسم دي آر بّي -37435: «السيارات التي تعمل بالغاز». كان من الصعب التحكم في إصدار 1885، مما أدى إلى الاصطدام بجدار أثناء مظاهرة عامة. أجريت أولى الاختبارات الناجحة على الطرق العامة في أوائل صيف عام 1886. في العام التالي ابتكر بنز موتورفاغن النموذج الثاني، الذي أدخل عليه العديد من التعديلات، وفي عام 1889 طُرِح النموذج الثالث النهائي مع عجلات خشبية، والذي عُرِض في معرض باريس إكسبو في نفس العام.

بدأت بنز في بيع السيارة (أعلنت عنها باسم «بنز باتنت موتورفاغن») في أواخر صيف عام 1888، مما جعلها أول سيارة متوفرة تجاريًا في التاريخ. الزبون الثاني لموتورفاغن هو صاحب مصنع دراجات الباريسي إميل روجر، الذي بنى بالفعل محركات بنز بترخيص من كارل بنز لعدة سنوات. أضاف روجر سيارات بنز (التي صُنعت كثيرًا في فرنسا) إلى الخط الذي حمله في باريس وبيع معظمها هناك في البداية.

في أوائل عام 1888 كان إصدار موتورفاغن يحوي ترسين فقط ولم يكن بالإمكان صعود التلال دون مساعدة. صُحح هذا التقييد بعد أن قامت بيرتا بنز برحلة شهيرة إذ قادت إحدى المركبات لمسافة كبيرة واقترحت على زوجها إضافة ترس ثالث لصعود التلال. خلال هذه الرحلة اخترعت أيضًا بطانات المكابح.

قيادة بيرتا بنز لمسافات طويلة
قامت بيرتا بنز بأول رحلة للسيارة لمسافات طويلة في العالم باستخدام النموذج الثالث. في صباح 5 أغسطس عام 1888 استقلت بيرتا -من المفترض دون علم زوجها- السيارة في رحلة على بعد 104 كيلومترات من مانهايم إلى بفورتسهايم لزيارة والدتها، مع أبنائها يوجين وريتشارد. بالإضافة إلى الاضطرار إلى تحديد موقع الصيدليات على طول الطريق للتزود بالوقود، أصلحت العديد من المشكلات الفنية والميكانيكية. وشملت واحدة من هذه الإصلاحات بطانات المكابح، فبعد بعض المنحدرات الطويلة، طلبت من صانع أحذية أن يثبت جلد على مجموعة المكابح. وصلت بيرتا بنز وأولادها أخيرًا مع حلول الظلام، وأبلغت كارل عن الإنجاز الذي حققته عن طريق التلغراف. كانت تنوي أن تثبت لبنز جدوى استخدام موتورفاغن للسفر وإنتاج دعاية بالطريقة التي يشار إليها الآن بالتسويق الحي. اليوم يُحتفل بالحدث كل عامين في ألمانيا من خلال رالي للسيارات العتيقة.

اعتمِد طريق بيرتا بنز التذكاري رسميًا كطريق للتراث الصناعي للبشرية في عام 2008، لأنه يتبع مسارات بيرتا بنز لأول رحلة لمسافات طويلة في العالم بواسطة السيارة في عام 1888. يمكن للجمهور الآن اتباع الطريق البالغ طوله 194 كم من مانهايم عبر هايدلبرغ إلى بفورتسهايم (الغابة السوداء) والعودة. كانت رحلة العودة -التي لم تمر عبر هايدلبرغ- على طريق مختلف أقصر قليلًا، مثلما هو موضح على خرائط طريق بيرتا بنز التذكاري.

كان أول ظهور لنموذج بنز الثالث على نطاق واسع في العالم في معرض العالم في باريس عام 1889، وبُني نحو25 عربة متحركة بين عامي 1886 و1893.

معرض صور

انظر أيضا

 مرسيدس بنز
 غوتليب دايملر

مراجع

وصلات خارجية

 متحف سيارات كارل بنز (بالألمانية)
 برتا بنز

أشخاص من دوقية بادن الكبرى
أشخاص من كارلسروه
خريجو معهد كارلسروه للتكنولوجيا
رواد السيارات
رومان كاثوليك ألمان
شخصيات أعمال من كارلسروه
مخترعون ألمان
مخترعون ألمان في القرن 19
مركبات مرسيدس بنز
مقالات مع مصادر باللغة الألمانية (de)
مهندسو ميكانيك ألمان
مهندسون من كارلسروه
مواليد 1844
مؤسسون ألمان لصناعة السيارات
وفيات 1929
وفيات في لادنبورغ

كارل بنز


Die Kanadische Badmintonmeisterschaft 1950 fand Anfang März 1950 in Calgary statt. Vorjahresmeister Darryl Thompson verletzte sich im Endspiel des Herreneinzels gegen Al Williams und musste dadurch seine beiden weiteren Endspiele kampflos abgeben.

Finalresultate

Literatur
 The Star-Phoenix (Saskatoon), 6. März 1950, S. 15.

1950
Badminton 1950
Badmintonwettbewerb in Calgary

Kanadische Badmintonmeisterschaft 1950


التيار الفائض أو التيار الزائد معناه أن التيار الكهربي تعدى مقداره المحدد مسبقاً، وأمسى مروره يتطلب ما يتجاوز إمكانيات أسلاك التوصيل الراهنة الأمر، الذي يسبب تجاوزات في حرارة الموصلات الكهربائية، مما قد يتسبب في حريق وبالتالي يتطلب فتح الدائرة لوقف مرور التيار، وبالتالي حماية المعدات.

مسبباته
 دوائر القصر
 التحميل الزائد
 التصميم غير المحكم.

وسائل الحماية
 فاصل الدائرة
 مفنن التيار
 المنصهر.

مراجع

سلامة كهربائية
هندسة الكهرباء

تيار زائد


Maéva Mellier (* 19. November 1991) ist eine französische Taekwondoin. Sie startet in der Gewichtsklasse bis 72 Kilogramm.

Ihren ersten internationalen Erfolg feierte sie bei der Junioreneuropameisterschaft 2009 in Vigo, wo sie ins Halbfinale einzog und die Bronzemedaille gewann. Im Erwachsenenbereich feierte sie bei der Europameisterschaft 2012 in Manchester ihren Durchbruch. Im Viertelfinale schlug sie Elena Gómez-Martínez und scheiterte erst im Halbfinale an Anastassija Baryschnikowa, womit sie die Bronzemedaille gewann.

Weblinks

Taekwondoin (Frankreich)
Franzose
Geboren 1991
Frau

Maéva Mellier


ප්‍රධාන වශයෙන්ම වර්ෂාවෙන් මිදීම සඳහා නිවාසයන්හී උළු භාවිතා කෙරේ. ප්‍රාදේශීය වශයෙන් හමුවන ටෙරාකොටා මැටි හෝ ස්ලේට් වැනි අමුද්‍රව්‍ය භාවිතයෙන් සාම්ප්‍රදායිකව උළු නිපදවේ. නූතනයේදී කොන්ක්‍රීට් සහ ප්ලාස්ටික් වැනි අමුද්‍රව්‍ය භාවිතා කොට උළු නිපදවනු ලබයි.

උළු


Bătălia de la Plymouth din  a fost o luptă de convoi timpurie din Primului Război Anglo-Neerlandez în care vice-comodorul Michiel de Ruyter a apărat cu succes un mare convoi neerlandez de o flota englezească condusă de generalul-pe-mare George Ayscue. Cei doi comandanți fuseseră prieteni personali înainte de război. Neerlandezii l-au forțat pe Ayscue să oprească atacul iar convoiul comercial a navigat în siguranță în Oceanul Atlantic în timp ce englezii s-au retras la Plymouth pentru reparații.

Context

Plecarea lui Tromp în urmărirea lui Blake în nefericita Expediție de la Shetland i-a permis lui George Ayscue să își reia operațiunile împotriva transportului martim neerlandez din Canalul Mânecii. La mijlocul lunii august flota lui Ayscue crescuse la aproximativ 38 de nave de război și nave comerciale înarmate și 2 nave incendiare. Fiind trimis în Canalul Mânecii și Oceanul Atlantic pentru a escorta spre patrie un convoi englez, flota lui Ayscue era staționată la Plymouth.

Michiel Adriaenszoon de Ruyter a fost numit la începutul războiului la 29 iulie 1652 vice-comodor la Amiralitatea din Zeeland și la scurt timp a primit, în absența vice-amiralului Witte de With, comanda unei escadre ce era asamblată la Wielingen pentru a escorta un convoi mare.

La 20 august De Ruyter a ieșit în larg înainte ca navele comerciale ce trebuiau escortate să sosească și porni în căutarea flotei engleze a lui Ayscue, despre care știa că la 29 iulie părăsise ancorajul de la Downs.  Escadra lui De Ruyter consta atunci din 23 nave de război și 6 nave incendiare, cu un total de aproximativ 600 de tunuri și 1.700 oameni. Conform raporturilor lui De Ruyter către Statele-Generale, majoritatea echipajelor erau slab pregătite, multe nave se aflau în stare proastă și aveau provizii pentru doar 2 luni. Cu toate acestea el prefera să dea lupta cât mai devreme fără corvoada de a proteja convoiul.

Ajungând în Canal De Ruyter a aflat în scurt timp că Ayscue nu era interesat să se lupte cu escadra neerlandeză, ci o evita în speranța de a intercepta convoiul. Pentru a-l momi pe Ayscue, De Ruyter a început să navige pe coasta Sussex-ului, stârnind neliniște printre localnici, dar Ayscue nu a reacționat, deși flota sa a crescut între timp la 42 de nave de război. Între timp De Ruyter a pierdut 2 nave, detașate să escorte până la gurile Somme-ului o singură navă comercială ce se întorcea în patrie, acestea ciocnindu-se: Sint Nicolaes s-a scufundat iar Gelderlandt a fost avariată foarte grav.

La 21 august De Ruyter s-a întâlnit în cele din urmă cu convoiul de 60 nave comerciale lângă Gravelines în sudul Mării Nordului. Fu încântat să descopere că convoiul a venit însoțit de încă 10 nave de război, aducându-i escadra la 31 nave. La 23 august De Ruyter reintră în Canal lângă Calais alături de convoi. Avea ordinul de a escorta prin Canal convoiul de 50-60 de nave comerciale plecate din Texel până în Atlantic de unde majoritatea navelor se vor îndrepta spre Marea Mediterană escortate de cele 10 nave de război cu care au venit însoțite, în timp ce escadra originală a lui De Ruyter trebuia să aștepte în Bretania adunarea unui alt convoi de 60 de nave comerciale ce se întorceau pline cu mărfuri din Indiile de Vest. Flota lui Ayscue a crescut între timp la 47 de vele: 38 nave de război, printre care nave comericale înarmate, 5 nave incendiare și 4 ambarcațiuni mai mici.

Preludiul

Opt zile mai târziu escadra lui De Ruyter a fost întărită cu 8 nave de război și câte nave înarmate ale Companiei Unificate a Indiilor de Est (în  prescurtată VOC), iar cu această flotă combinată s-a îndreptat spre vest pentru a escorta convoiul. De Ruyter avea 30 de nave de război mari, 6 nave incendiare și 3 galiote (pe lângă ajutorul a minim 20 de nave comerciale VOC din convoi). Dintre navele comerciale care alcătuiau convoiul, aproximativ jumătate erau armate cu tunuri (unele având aproape la fel de multe ca o navă de război) pe când celelalte 20-30 nu erau înarmate deloc, acestea din urmă părăsind locul bătăliei la începutul luptei. Flota neerlandeză era împărțită în trei escadre: avangarda sub Contra-amiralul olandez Jan Aertsen Verhaeft (sau Verhoeff), centrul sub De Ruyter, iar ariergarda sub frizonul Joris Pieterszoon van den Broecke care activa ca Vice-amiral, fiecare escadră având atașată câte o divizie de nave comerciale înarmate. Organizarea în trei divizii fusese ordonată de către Tromp prin instrucțiunile din 30 iunie 1652.

Escadra vestică de pază englezească (Western Guard)  se afla sub comanda admiralului George Ayscue, care fusese numit abia recent în această funcție. El dispunea de aproximativ 38 nave de război mari, 4 nave incendiare și 4 corăbii mai mici. Cele mai mari nave ale sale, Rainbow (52 tunuri) și Vanguard (46 tunuri), erau mult mai mari decât cele mai mari nave neerlandeze ale lui De Ruyter echipate cu 40 de tunuri.

Desfășurarea bătăliei

În dimineața de 25 august Ayscue a ieșit în larg cu întreaga sa flotă. A doua zi, 26 august, după ce a primit la 21 mile de Plymouth informația că o flotă neerlandeză cobora prin Canal, Ayscue a convocat un consiliu de război care a decis să urmărească inamicul. La începutul după-amiazei flota engleză a interceptat în dreptul coastei Bretaniei convoiul neerlandez și a încercat un atac direct dinspre Nord având avantajul vântului. El spera că convoiul se va împrăștia, permițându-i să captureze premii foarte profitabile, dar, pe neașteptate, De Ruyter a detașast escadra sa de război și a schimbat cursul pentru a întâmpina atacul lui Ayscue, protejând convoiul.

Navele lui Ayscue erau în medie mai greu înarmate dar extrem de dezorganizate deoarece navele cele mai rapide, printre care nava amiral a lui Ayscue, George, și a vice-amiralului său William Haddock, Vanguard, au rupt formația în speranța de a prinde pe fugă în luptă navele comerciale neerlandeze împrăștiate; acum nu puteau forma o linie de bătaie organizată și să își fructifice avantajul puterii de foc în fața neerlandezilor. Flota neerlandeză naviga spre nord-vest într-o formație defensivă sub vânt organizată în trei escadre. Între orele 13.00 și 14.00 De Ruyter estima că se afla la 10 mile de coasta franceză pe meridianul Insulei Bas, cu alte cuvinte la sud de Plymouth; cursul său era de vest-sud-vest cu o briză ușoară dinspre nord-est. În acest moment el a reperat flota engleză la nord, către care a schimbat cursul imediat. Asta a însemnat că flota neerlandeză a virat la tribord și s-a îndreptat spre nord-nord-vest. Ayscue a virat și el spre inamic, înaintând cu o viteză de aproximativ 4 noduri, în timp ce neerlandezii aveau probabil 2 noduri.

Condusă de Ayscue aflat pe nava Rainbow, linia informală engleză a coborât asupra neerlandezilor pe la orele 13.00 sau 13.30, atacul lor concentrându-se asupra escadrelor din centru și ariergardă, forțându-l pe Verhaeft să întoarcă înainte ca avangarda sa să poată angaja lupta. Pe la ora 16.00  flota neerlandeză și avangarda englezilor s-au întâlnit și aproape imediat au trecut una prin cealaltă (ambele părți susținând apoi că au rupt linia inamicului): Ayscue a reușit să treacă prin linia neerlandeză urmat de următoarele 6 nave, dar celelalte nave nu au reușit să își mențină poziția și atacul a slăbit în tărie.

Faptul că vice-amiralul lui Ayscue se afla alături de el e o dovadă că flota engleză nu era într-o ordine anume și că navele mai rapide erau în frunte în timp ce navele mai lente urmau împrăștiate în ariergardă. Mărturiile lui De Ruyter menționează că acesta însuși împreună cu 6-7 nave se afla în vânt iar contra-amiralul său cu restul flotei neerlandeze se afla sub vânt, ceea ce sugerează că navele mai manevriere se aflau într-o poziție avantajoasă în vânt în timp ce navele mai slabe se aflau sub vânt. Astfel că nici o flotă nu avea o ordine prestabilită clară. Pozițiile lor relative erau dictate mai degrabă de mobilitatea lor relativă decât de necesitățile militare.

Ayscue și navele din jurul său se aflau în pericol să fie prinse în mijlocul flotei inamice. Obținând astfel avantajul vântului neerlandezii au profitat imediat întorcând și atacând dinspre nord. Ei au descris aceasta ca a doua spargere a liniei dar lupta a degenerat în scurt timp la o încăierare de la mică distanță. Navele englezești mai rapide, înaintând libere, au intrat în contact cu navele lui De Ruyter din vânt, au treacut printre ele și au virat în vânt, îndreptându-se spre est-sud-est. Totuși, puterea de foc superioară a navelor englezești i-a permis lui Ayscue să își facă loc printre navele neerlandeze și apoi să vireze pentru a ataca a doua oară. După ce au trecut unele printre celelalte, navele aflate cu Ayscue și cele cu De Ruyter au păstrat direcția până au virat și ulterior au trecut din nou unele printre celelalte dinspre bordurile opuse. Cum cele mai bune navele englezești erau încercuite de grosul navelor neerlandeze și duceau greul luptei, restul mai încet al flotei englezești, în mare parte constând în nave comerciale închiriate și prost pregătite, se apropiau de locul bătăliei dar fără nici un zel de a se implica. Astfel că superioritatea lor numerică nu le-a adus englezilor un mare avantaj.  Se pare că nici navele neerlandeze aflate sub vânt nu au intrat în luptă deloc, doar câteva dintre celelalte nave englezești s-au apropiat de luptă după a doua traversare a avangardelor.

Cea mai mare navă neerlandeză, Vogelstruys, o navă de război a VOC, bine echipată după standardele neerlandeze cu tunuri de 18 livre pe puntea inferioară, a fost separată de restul flotei neerlandeze și a fost atacată imediat de 3 nave englezești și abordată. Echipajul ei a fost pe punctul de a se preda dar căpitanul ei, frizonul Douwe Aukes, a amenințat că va arunca nava în aer înainte de a fi predată englezilor. În fața acestei situații, echipajul neerlandez s-a regrupat, a resping echipele de abordaj ale englezilor și a luptat în asemenea măsură încât navele englezilor au dezangajat lupta, foarte avariate și două dintre ele chiar pe punctul de a se scufunda. Neerlandezii au folosit tactica lor preferată de a dezafecta navele inamice trăgând asupra catargelor și a tachelajului cu ghiulele cu lanț.

Nava englezească Anthony Bonaventure a fost aproape copleșită în luptă și a fost salvată doar de nava incendiară Charity a căpitanului Smithson (sau Simon Orton) care a fost incendiată și apoi lăsată în derivă printre navele neerlandeze. Aceestea au fost întrerupte îndeajuns pentru a-i permite lui Bonaventure să fie tractată în siguranță.

La lăsarea întunericului Ayscue, văzând că nu are sprijinul căpitanilor săi, a abandonat lupta și s-a retras în Plymouth pentru a-și repara navele mult avariate înainte ca vreuna să fie capturată sau scufundată de neerlandezi. Datorită vântului slab și a vitezei mici, avangardele flotelor abia au avut timp să se traverseze reciproc de două ori.  De Ruyter a tras concluzia în jurnal: Dacă navele noastre incendiare ar fi fost cu noi (ele au rămas sub vânt) am fi reușit cu ajutorul lui Dumnezeu să învingem inamicul; dar slăvit fie Domnul care ne-a binecuvântat făcând inamicul să fugă singur, deși avea 45 de vele și o forță puternică.

Urmările

Ambele flote au suferit unele avarii serioase, dar nu s-a înregistrat nici o navă pierdută cu excepția navei incendiare englezești. Doar una sau două nave de fiecare parte au fost avariate serios în cocă și altele la catarge și tachelaj. Ambele părți au suferit pierderi grele printre echipajele lor: neerlandezii au avut 60 de morți și 50 de răniți (sau conform altor cifre între 90 și 110 de morți și răniți). O sursă engleză susține că pierderile s-au ridicat la 700 de oameni morți și răniți (majoritatea din atacul eșuat asupra navei Vogelstruys); o altă sursă menționează 91 de morți, inclusiv căpitanul navei amiral a lui Ayscue Thomas Lisle care a murit din cauza rănilor. Dar cea mai importantă victimă a fost Contra-amiralul englez Michael Pack, care a murit după ce unul dintre picioarele sale a fost retezat de o ghiulea și rana i s-a infectat.

De Ruyter a urmărit navele engleze după ce acestea s-au retras. În dimineața următoare ambele flote se aflau încă foarte aproape una de cealaltă iar De Ruyter a încercat să captureze câteva nave împrăștiate urmărindu-le agresiv; câteva nave englezești erau la remorcă și ar fi putut fi abandonate dacă neerlandezii ar fi pus și mai multă presiune. Dar temându-se pentru reputația sa, Ayscue a convins la 27 august consiliul englez de război să lupte din nou dacă este necesar, însă la 28 august a reușit să își aducă întreaga forță în siguranță în portul Plymouth. De Ruyter a trimis 2 nave de război să escorteze flota comercială prin Canal până în Atlantic. Pentru un timp a intenționat să atace flota engleză în ancorajul ei din strâmtoarea Plymouth, dar schimbarea vântului l-a împiedicat să își pună planul în aplicare.

Apoi, aflând că generalul-pe-mare Robert Blake se îndrepta spre Vest cu o forță superioară de 72 de nave, De Ruyter a ales să se retragă spre vest și să continuie să adune și în luna septembire navele comerciale ce soseau din Indiile de Vest. La 25 septembrie Blake a ajuns la Portland și a trimis o escadră de 18 nave sub comanda lui William Penn pentru a îl intercepta pe De Ruyter, dar acesta a scăpat spre est de-a lungul țărmului francez în timp ce Blake a fost contrâns de o furtună să caute adăpost la Torbay. De Ruyter a escortat 12 nave comerciale în siguranță până la Calais la 3 octombrie când proviziile sale erau aproape epuizate.  La scurt timp apoi 9 sau 10 dintre navele neerlandeze, inclusiv nava amiral a lui De Ruyter Kleine Neptunis, s-au întors în porturi pentru reparații, necesitând probabil mai multă atenție pentru avariile primite în bătălie.

Ambele părți au pretins victoria, dar De Ruyter și-a îndeplinit obiectivele, împiedicându-i pe englezi să captureze un convoi valoros și reușind să îl escorteze mai departe spre vest prin Canal. Englezii se așteptau să îi învingă ușor pe neerlandezi într-o bătălie propriu-zisă datorită superiorității în armament și număr. Pe când eșecul a venit ca o surpriză neplăcută englezilor, populația neerlandeză s-a bucurat de această remiză tactică, slăvindu-l pe De Ruyter ca un erou naval, deși nu era bine cunoscut publicului larg înainte de această bătălie. Englezii au acuzat de lașitate mai mulți căpitani de nave comerciale contractate. Ayscue a fost învinuit pentru slaba conducere și organizare:  încercarea sa de a prezenta bătălia ca o victorie englezească nu a reușit să convingă pe nimeni.  El a pierdut comanda după această bătălie, deși probabil din motive politice: el avea cunoscute simpatii regaliste. Mai puțin important a fost accentul său pe capturarea de nave comerciale și evitarea bătăliilor; în primul an al războiului această atitudine era foarte răspândită, englezii văzând conflictul doar ca o campanie privatieră mai mare, care să le permită să câștige bogății pe seama neerlandezilor; doar în Bătălia de la Gabbard au încercat cu adevărat să obțină dominația mărilor.

Această victorie a fost foarte importantă pentru cariera navală a lui Michiel de Ruyter: a fost prima dată când a condus o forță independentă ca comandant de flotă. Înainte de Plymouth, el a fost doar subcomandant al unei flotile de ajutorare a Portugaliei în 1641. Ca urmare a victoriei sale a primit supranumele de Leul de Mare. Înainte să se poată întoarce acasă, De Ruyter a fost implicat în Bătălia de la Kentish Knock, dar sosind la Middelburg el a fost primit de către Statele din Zeeland și recompensat pentru ambele bătălii cu un lanț onorific de aur în valoare de 100 de livre flamande deoarece a arătat un curaj masculin în prima și o prudență curajoasă în a doua - convingându-l pe Witte de With să se retragă la timp.

Flota Neerlandeză

30 nave de război, 6 nave incendiare și 3 galiote cu 889 tunuri și 3.285 oameni

Flota engleză
38-40 nave de război, 5 nave incendiare, 4 nave mici (nu se cunoaște numele tuturor navelor prezente, echipajele sunt cotele oficiale valide la acea vreme)

Referințe

Bibliografie
 The Naval Review Vol.XVI No.4, The Development of Tactics, Admiral Sir Reginald Custance, 1928
 Războiul naval de-a lungul veacurilor, Vol.II Epoca navelor cu vele și a artileriei cu ghiulele, Partea I (până în anul 1713), Nicolae Koslinski, Editura ARA - București, 1996
 General-at-Sea: Robert Blake and the Seventeenth-Century Revolution in Naval Warfare, Michael Baumber, 1989, London: John Murray Ltd
 Rechterhand van Nederland, Ronald Prud'homme van Reyne, 1996, Amsterdam
1652
Bătălii navale
Bătăliile Olandei
Bătăliile Angliei

Bătălia de la Plymouth


|-
|faa || || ||B ||Y ||Fasu||
|-
|fab || || ||B ||Y ||Fa D'ambu||
|-
|fad || || ||B ||Y ||Wagi||
|-
|faf || || ||B ||Y ||Fagani||
|-
|fag || || ||B ||Y ||Finongan||
|-
|fah || || ||B ||Y ||Fali Of Baissa||
|-
|fai || || ||B ||Y ||Faiwol||
|-
|faj || || ||B ||Y ||Faita||
|-
|fak || || ||B ||Y ||Fang (Cameroon)||
|-
|fal || || ||B ||Y ||Fali, South||
|-
|fam || || ||B ||Y ||Fam||
|-
|fan ||fan || ||B ||Y ||Fang (Equatorial Guinea)||
|-
|fao ||fao ||fo ||B ||Y ||Faroese||Faroece; Feringce
|-
|fap || || ||B ||Y ||Palor||
|-
|far || || ||B ||Y ||Fataleka||
|-
|fas ||fas ||fa ||M ||Y ||Persian||Farsça
|-
|fat ||fat || ||B ||Y ||Fanti||
|-
|fau || || ||B ||Y ||Fayu||
|-
|fax || || ||B ||Y ||Fala||
|-
|fay || || ||B ||Y ||Fars, Southwestern||
|-
|faz || || ||B ||Y ||Fars, Northwestern||
|-
|fcs || || ||B ||Y ||Quebec Sign Language||
|-
|fer || || ||B ||Y ||Feroge||
|-
|ffm || || ||B ||Y ||Fulfulde, Maasina||
|-
|fgr || || ||B ||Y ||Fongoro||
|-
|fia || || ||B ||Y ||Nobiin||
|-
|fie || || ||B ||Y ||Fyer||
|-
|fij ||fij ||fj ||B ||Y ||Fijian||Fiji
|-
|fil ||fil || ||B ||Y ||Filipino; Pilipino||
|-
|fin ||fin ||fi ||B ||Y ||Finnish||Fince
|-
|fip || || ||B ||Y ||Fipa||
|-
|fir || || ||B ||Y ||Firan||
|-
|fit || || ||B ||Y ||Finnish, Tornedalen||
|-
|fiw || || ||B ||Y ||Fiwaga||
|-
|fiz || || ||B ||Y ||Izere||
|-
|fkv || || ||B ||Y ||Finnish, Kven||
|-
|fla || || ||B ||Y ||Kalispel-Pend d'Oreille||
|-
|flh || || ||B ||Y ||Foau||
|-
|fli || || ||B ||Y ||Fali||
|-
|fll || || ||B ||Y ||Fali, North||
|-
|flm || || ||B ||Y ||Chin, Falam||
|-
|fln || || ||B ||Y ||Flinders Island||
|-
|flr || || ||B ||Y ||Fuliiru||
|-
|fly || || ||B ||Y ||Tsotsitaal||
|-
|fmp || || ||B ||Y ||Fe'fe'||
|-
|fmu || || ||B ||Y ||Muria, Far Western||
|-
|fng || || ||B ||Y ||Fanagalo||
|-
|fni || || ||B ||Y ||Fania||
|-
|fod || || ||B ||Y ||Foodo||
|-
|foi || || ||B ||Y ||Foi||
|-
|fom || || ||B ||Y ||Foma||
|-
|fon ||fon || ||B ||Y ||Fon||
|-
|for || || ||B ||Y ||Fore||
|-
|fos || || ||B ||Ö ||Siraya||
|-
|fpe || || ||B ||Y ||Fernando Po Creole English||
|-
|fqs || || ||B ||Y ||Fas||
|-
|fra ||fra ||fr ||B ||Y ||French||Fransızca
|-
|frc || || ||B ||Y ||French, Cajun||
|-
|frd || || ||B ||Y ||Fordata||
|-
|fri || || ||B ||Y ||Frisian, Western||batı Frizce
|-
|frk || || ||B ||Ö ||Frankish||
|-
|frm ||frm || ||B ||T ||French, Middle (ca.1400-1600)||
|-
|fro ||fro || ||B ||T ||French, Old (842-Ca.1400)||
|-
|frp || || ||B ||Y ||Franco-Provençal||Franko-Taşra; Arpitanca
|-
|frq || || ||B ||Y ||Forak||
|-
|frr || || ||B ||Y ||Frisian, Northern||kuzey Frizce
|-
|frs ||frs || ||B ||Y ||Frisian, Eastern||
|-
|frt || || ||B ||Y ||Fortsenal||
|-
|fry || ||fy ||M ||Y ||Frisian||Frizce
|-
|fse || || ||B ||Y ||Finnish Sign Language||
|-
|fsl || || ||B ||Y ||French Sign Language||
|-
|fss || || ||B ||Y ||Finnish-Swedish Sign Language||
|-
|fub || || ||B ||Y ||Fulfulde, Adamawa||
|-
|fuc || || ||B ||Y ||Pulaar||
|-
|fud || || ||B ||Y ||Futuna, East||
|-
|fue || || ||B ||Y ||Fulfulde, Borgu||
|-
|fuf || || ||B ||Y ||Pular||
|-
|fuh || || ||B ||Y ||Fulfulde, Western Niger||
|-
|fui || || ||B ||Y ||Fulfulde, Bagirmi||
|-
|fuj || || ||B ||Y ||Ko||
|-
|ful ||ful ||ff ||M ||Y ||Fulah||
|-
|fum || || ||B ||Y ||Fum||
|-
|fun || || ||B ||Y ||Fulniô||
|-
|fuq || || ||B ||Y ||Fulfulde, Central-Eastern Niger||
|-
|fur ||fur || ||B ||Y ||Friulian||Furlanca
|-
|fut || || ||B ||Y ||Futuna-Aniwa||
|-
|fuu || || ||B ||Y ||Furu||
|-
|fuv || || ||B ||Y ||Fulfulde, Nigerian||
|-
|fuy || || ||B ||Y ||Fuyug||
|-
|fvr || || ||B ||Y ||Fur||
|-
|fwa || || ||B ||Y ||Fwâi||
|-
|fwe || || ||B ||Y ||Fwe||
|}

ISO 639

ISO 639:f


La estación de King's Cross-Saint Pancras (habitualmente escrita como King's Cross-St Pancras, en ocasiones sin apóstrofo) es una estación del metro de Londres situada junto a las estaciones ferroviarias de King's Cross y Saint Pancras, al norte del centro de Londres.

Es la tercera estación más utilizada, tras Victoria y Waterloo, y la que acoge un mayor número de líneas.

Historia

La primera estación de metro en King's Cross abrió como parte de la primera línea del metro de Londres en 1863. Actualmente, ese tramo es compartido por las líneas Circle, Metropolitan y Hammersmith & City. La primera reforma se realizó en 1968.

Tras casi 4 décadas siendo parte de una única línea, en 1906 a la estación se le unió la línea Piccadilly, inaugurada en diciembre de ese año. Un año después, en 1907 llegó la línea Northern. La parte de la estación que acoge estación que acoge a las líneas Circle, Metropolitan y Hammersmith & City sufrió una nueva reforma en 1926, y un gran cambio en 1941 cuando los andenes fueron trasladados 400 metros hacia el oeste para facilitar el trasbordo con el resto de líneas.

La última línea en llegar fue Victoria, cuya segunda fase fue inaugurada el 1 de diciembre de 1968. Su construcción precisó de ligeros cambios en las partes de la estación correspondientes a otras líneas.

El 18 de noviembre de 1987 la estación sufrió un grave incendio, cuando una cerilla cayó en la sala de máquinas de una escalera mecánica de madera. El incendio inicial, debido a un efecto conocido como «trinchera» desconocido por entonces, provocó una explosión en el interior de la estación en la que fallecieron 31 personas. Los enormes daños materiales hicieron necesario un año para la reparación de la estación, que no fue completamente reabierta hasta el 5 de mayo de 1989.

El 7 de julio de 2005, como parte de los atentados de Londres de 2005, se produjo una explosión en un tren en la línea Piccadilly entre la estación y la de Russel Square, en la que fallecieron 26 personas.

Referencias

Kings Cross-Saint Pancras

Estación de King's Cross-Saint Pancras


San Francesco di Paola je istaknuta crkva smještena na zapadnoj strani Piazze del Plebiscito, glavnog trga u Napulju, Italija.

Početkom 19. stoljeća napuljski kralj Joachim Murat (Napoleonov šurjak) isplanirao je cijeli trg i veliku zgradu s kolonadama kao posvetu caru. Kada je Napoleon konačno svrgnut s vlasti, Bourboni su vraćeni na prijestolje Napulja. Ferdinand I. nastavio je gradnju - dovršenu 1816. - ali je konačni proizvod pretvorio u crkvu kakvu danas vidimo. Posvetio ju je svetom Franji Paolskom, koji je u 16. stoljeću boravio u samostanu na ovom mjestu.

Crkva podsjeća na Panteon u Rimu. Na pročelju se nalazi trijem koji se oslanja na šest stupova i dva jonska stupa. Iznutra je crkva kružnog oblika s dvije bočne kapele. Kupola je visoka 53 metra. Portik je djelo napuljskog arhitekta Leopolda Laperute, dok je glavna zgrada švicarskog arhitekta Pietro Bianchi.

Interijer
Unutrašnjost ima nekoliko statua: San Giovanni Crisostomo Gennara Calìja, Sant'Ambrogio Tita Angelinija, Svetog Luku Antonija Calìja, Svetog Mateja Carla Finellija, Svetog Ivana Evanđelista Pietra Teneranija, Svetog Marka Giuseppea de Fabrisa, Sant'Agostino Tommasa Arnauda i Sant'Attanasio Angela Solanija.

U kapelama s desne strane nalazimo sljedeće oltarne pale: San Nicola da Tolentino i Sveti Franjo Paolski prima stablo milosrđa od anđela, Nicola Carta, Posljednja pričest San Ferdinando di Castiglia Pietro Benvenuti, Transit di St. Josipa Camilla Gerra, Bezgrješno začeće i smrt Sant'Andrea Avellina Tommasa de Viva .

Ispred glavnog oltara nalazi se djelo Anselma Cangiana iz 1641. godine, preneseno ovamo 1835. godine iz crkve sv. Apostola . U apsidi je slika Vincenza Camuccinija koja prikazuje svetog Franju Paolskog kako oživljava mrtvog čovjeka. U sakristiji je Bezgrešno začeće Gasparea Landija i Isusovo obrezanje Antonija Campija

Izvori

Vanjske poveznice

Katoličke crkve u Napulju
Neoklasicističke crkve u Napulju

San Francesco di Paola (Napulj)


Grupa H de la Cupa Mondială de Baschet Masculin din 2019 a fost o grupă preliminară din cadrul Cupei Mondiale de Baschet Masculin din 2019 care și-a desfășurat meciurile la Dongfeng Nissan Cultural and Sports Centre, Dongguan. Echipele care au făcut parte din această grupă au fost: Australia, Canada, Lituania și Senegal. Fiecare echipă a jucat cu fiecare echipă, primele două s-au calificat pentru a doua rundă, iar ultimele două pentru grupele pentru stabilirea părții inferioare a clasamentului final.

Clasament

Meciuri

Canada vs. Australia

Senegal vs. Lituania

Australia vs. Senegal

Lituania vs. Canada

Canada vs. Senegal

Lituania vs. Australia

Referințe

Cupa Mondială de Baschet Masculin din 2019
Baschet în China
2019 în sport

Cupa Mondială de Baschet Masculin din 2019 - Grupa H


Long Point ist der Name folgender Orte:

in den Vereinigten Staaten:
 Long Point (Florida)
 Long Point (Illinois)
 Long Point (Iowa)
 Long Point (Michigan)
 Long Point (Minnesota), im Lake of the Woods County
 Long Point (South Carolina)
 Long Point (Texas)

in Kanada:
 Long Point (Nova Scotia)
 Long Point (Ontario)
 Long Point (Québec)

in Australien:
 Long Point (New South Wales), Vorort von Sydney

auf Südgeorgien:
 Long Point (Südgeorgien), Kap an der Nordküste

Siehe auch:
 Long Point Wildlife Refuge, Naturschutzgebiet in Massachusetts, Vereinigte Staaten
 Long Point Island

Long Point


Baron Cunliffe, of Headley in the County of Surrey, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1914 for Walter Cunliffe, Governor of the Bank of England from 1913 to 1918.  the title is held by his grandson, the third Baron, who succeeded his father in 1963.

Barons Cunliffe (1914)
Walter Cunliffe, 1st Baron Cunliffe (1855–1920)
Rolf Cunliffe, 2nd Baron Cunliffe (1899–1963)
Roger Cunliffe, 3rd Baron Cunliffe (b. 1932)

The heir apparent is the present holder's son the Hon. Henry Cunliffe (b. 1962)

Arms

Notes

References
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1914

Baron Cunliffe


Die Welsh International 1999 im Badminton fanden vom 2. bis zum 5. Dezember 1999 in Cardiff statt.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=A776A074-F098-49F8-B489-8D6BFE4690F2

Badminton 1999
1999
Badmintonwettbewerb in Cardiff
EBU Circuit 1999/2000

Welsh International 1999


Danny Andersen (født 29. januar 1983) er en tidligere dansk professionel fodboldspiller, der blandt andet har spillet i Lyngby BK og BK Frem.

Personlige liv
Hans bror Ronni Andersen har også spillet i bl.a. HIK Farum Elite 3000 og Kolding Boldklub.

Referencer

Eksterne henvisninger

Angribere (fodbold)
Fodboldspillere fra Boldklubben Frem
Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra Lyngby Boldklub

Danny Andersen


Niues fodboldlandshold repræsenterer Niue i fodboldturneringer og kontrolleres af Niues fodboldforbund.

Referencer

Fodboldlandshold i Oceanien

Niues fodboldlandshold


ගිනිකොන දිග ආසියා-මැදපෙරදිග-බටහිර යුරෝප-4 (සී.මී.වී. 4) ලෙස හදුන්වන ප්‍රකාශ තන්තුමය (optical fibre)  සබ්මැරීන් කේබල ( submarine communications cable ජාල පද්ධතිය, සිංගප්පූරුව (Singapore), මැලේසියාව (Malaysia), තායිලන්තය (Thailand), බංගලිදේශය (Bangladesh), ඉන්දියාව (India),
ශ්‍රී ලංකාව (Sri Lanka), පාකිස්තානය (Pakistan), එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය (United Arab Emirates), සෞදි අරාබිය (Saudi Arabia), සූඩානය (Sudan) , ඊජිප්තුව (Egypt) , ඉතාලිය (Italy), ටුනීසියාව (Tunisia), ඇල්ගේරියාව (Algeria) සහ ප්‍රංශය (France) යන රටවල් ඔස්සේ විදුලි සංදේශනය සිදු කරයි.  මෙම ජාල පද්ධතිය ගිනිකොන දිග ආසියා-මැදපෙරදිග-බටහිර යුරෝප-3 ( SEA-ME-WE 3) ලෙස හදුන්වන ජාලයට අනුපූරක ජාලයක් ලෙස නිර්මාණය කෙරුණු අතර මෙය කිලෝ මීටර 18 800 ක දුරින් යුක්ත වේ.මෙම සංනිවේදන ජාලය මගින් ගිනිකොන දිග ආසියා හා ඉන්දියානු උප මහාද්වීප අතරත් මැදපෙරදිග හා යුරෝපය අතරත් ප්‍රධාන අන්තර්ජාල සම්බන්ධීකරණ මර්ගය ලෙස ක්‍රියා කරයි.

ජාල ස්ථලකය

මෙම ගිනිකොන දිග ආසියා-මැදපෙරදිග-බටහිර යුරෝප-4  ජාලය, භූමි දහ හතක් (17) ඔස්සේ කාණ්ඩ හතරකට (4) කට බෙදනු ලබයි.

කාණ්ඩ

S1 - ටෝස් tuas සිට මුම්බායි Mumbai

S2 - මුම්බායි Mumbai සිට සූවස් Suez

S3 - සූවස්  Suez සිට කයිරෝ Cairo

S4 - කයිරෝ Cairo සිට මර්සෙලී Marseille

භූමි ප්‍රදේශ

1. මර්සෙලී Marseille, ප්‍රංශය France

2.ඇනබා Annaba,  ඇල්ගේරියාව Algeria

3. බිසර්ටි Bizerte, ටුනීසියාව Tunisia

4. පලෙමෝ Palermo, ඉතාලිය Italy

5.ඇලෙක්සන්ඩ්‍රියාව Alexandria, ඊජිප්තුව Egypt

6. කයිරෝCairo, ඊජිප්තුව Egypt (ගොඩබිම්)

7. සුයිස් Suez, ඊජිප්තුව Egypt (ගොඩබිම්/ආපසු)

8. ජෙඩ්ඩා Jeddah, සෞදි අරාබිය Kingdom of Saudi Arabia|Saudi Arabia

9. ෆුජයිරා Fujairah, එක්සත් අරාබි එමීර් United Arab Emirates

10. කරච්චී Karachi, පකිස්තානය Pakistan

11. මුම්බායි Mumbai], ඉන්දියාව India

12.කොලඹ Colombo, ශ්‍රී ලංකාව Sri Lanka

13. චෙන්නායි Chennai,  ඉන්දියාවIndia

14. කොක්ස් බසාර් Cox's Bazar, බංගලාදේශය Bangladesh

15. සතුන් Satun, තායිලන්තය Thailand

16. මෙලාකා/මලක්කා Melaka/Malacca, මැලේසියාව Malaysia

17. ටුඅස් Tuas, සිංගප්පූරුව Singapore

ඉතිහාසය
2004 මාර්තු මස 27 දින විදුලි සංදේශන සමාගම් දහ සයක (16) සුසංධානයක එකඟතාවය මත  ගොඩ නැගුණු මෙම පද්ධතියෙහි  ඉදිකිරීම් ඇල්කටෙල් සබ්මැරීන් ජාලය (Alcatel Submarine Networks (දැන් Alcatel-Lucent Submarine Networks, Alcatel-Lucent හි කොට්ඨාශයකි. )  සහ ෆුජිට්සු (Fujitsu)  යන සමාගම් දෙක මගින් දියත් කරන ලද අතර ඇමෙරිකානු ඩොලර් මිලියන 500 ක පිරිවයක් සහිතව මාස දහ අටකට පසු ඉදිකිරීම්  2005 දෙසැම්බර් 31 දින නිමවිය.
පළමු කාණ්ඩය කිලෝ මීටර් 8 000 ක දුරකින් යුතු වන අතර එය සිංගප්පූරුව සිට ඉන්දියාව දක්වා දිවෙයි. මෙය ෆුජිට්සු සමාගම මගින් සිදු කල අතර මෙම ජාලය මගින් සතර වන කාණ්ඩය සඳහා සබ්මැරීන් පුනරාවර්තක (submarine repeater) සපයනු ලබයි.

සංනිවේදන ඇණහිටුවන කාලසීමාවන්

2008 ජනවාරි 30
සබ්මැරීන් කේබල භේදනය (2008 submarine cable disruption)

2008 ජනවාරි 30 දින, අන්තර්ජාල සේවාව පුළුල් ලෙස භේදනය වීමක් මැදපෙරදිග සහ ඉන්දියානූ උප මහාද්වීපික කලාපයන් ගෙන් වාර්තා වූ අතර සී.මී.වී. 4 සහ මෙඩිටෙරනියන් මුහුද හි පිහිටි ෆ්ලැග් ටෙලිකොම් FLAG Telecom කේබලවලට හානි විම සිදු විය. භේදනයෙන් සියයට 70 ක් ඊජිප්තුවෙන් ද, සියයට 60 ක ප්‍රතිශතයක් ඉන්දියාව ඔස්සේ  බහරේන්, බංගලාදේශය, කුවේට්, පාකිස්තානය, කටාර්, සෞදි අරාබිය, සහ එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය යන රටවල් වලින් වාර්තා විය. ඉන්දියාවෙහි සුළු පිරිසකට මෙහි බලපෑම දැනුන අතර අන්තර්ජාල සේවා සැපයුම් ආයතන මූල්‍යදායක කොන්ත්‍රාත්තු පාරිභෝජකයන් විශාල පිරිසක් සඳහා සේවා සපයන ලදී.

2008 දෙසැම්බර් 19

2008 දෙසැම්බර් 19, නැවතත් එක විටම සී.මී.වී-3 (SEA-ME-WE 3), ෆ්ලැග් (FEA (cable system)|FEA) සහ ගෝ -1(GO-1) යන කේබල අතර සම්බන්ධතාවය බිදී ගිය අතර,  නැවත එය දෙසැම්බර් 25 ක්‍රියාවෙහි යෙදීමට බලාපොරොත්තු විය.

2010 අප්‍රේල් 14,"දෝෂය කල් දැමීම"

2010 අප්‍රේල් 14 දින, ශන්ට් දෝශය shunt fault නම් ආසන්න වශයෙන්  කිලෝ මීටර 1,886 දුරක් ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියා වේ සිට ඉතාලියෙහි පලෙර්මො (Palermo) දිසාවට ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියා සහ මර්සෙයිලේ (Marseille) කාණ්ඩ අතර සිදු විය.

2010 මැයි "දෝෂය"

තවත් කේබල් දෝශයක්  මැලේසියාව මගින් බොම්බාය සිට යුරෝපය දක්වා වාර්තා විය.

2010 ජූලි 5

දකුණු අප්‍රිකානු සේවාව 2010 ජූලි 5 දින 9.09 (ජී.එම්.ටී) ට බිඳ වැටුන අතර එහෙයින් මුම්බායි සිට මොම්බාසා අතර සේවාව බිඳ වැටුනි. සකල කලාපයන්මමෙය අත්විදි අතර ප්‍රතිසංස්ථාපනය ද අත්විදීමට ඔවුනට සිදු විය. Mweb's නම් වෙබ් අඩවියහි ඒ.ඩී.එස්.එල් (ADSL) ඇණහිටුවන කාලසීමාව  8084 ලෙස සඳහන් විය.

කළමනාකාරිත්වය සහ පාලක මණ්ඩලය

සී.මී.වී. 4 කේබල පද්ධතිය නිරිමාණයට යෝජනා කිරීම හා සංවර්ධනය කිරීම සී.මී.වී. 4 සුසංධානය මගින් සිදු වුන අතර මෙම සුසංධාන රටවල් මගින් මෙම පද්ධතිය නඩත්තුව සහ බල පවත්වාගෙන යාම සිදු කරනු ලබයි.

 Algérie Télécom, ඇල්ගේරියාව
භාර්තී ඉන්ෆොටෙල් ලිමිටඩ්, ඉන්දියාව
Bangladesh Submarine Cable Company Limited (BSCCL),
CAT Telecom Public Company Limited, Thailand
Emirates Telecommunication Corporation (එටිසලාට්), UAE
ප්‍රංශ ටෙලිකොම් - දිග දුර ජාලය, ප්‍රංශය
MCI එංගලන්තය
පකිස්තාන ටෙලිකොමියුනිකේශන් කම්පනි ලිමිටඩ්, පාකිස්තානය
සිංගප්පූර් ටෙලිකොමියුනිකේශන් ලිමිටඩ් (SingTel), සිංගප්පූරුව
ශ්‍රී ලංකා ටෙලිකොම් ලිමිටඩ් (SLT), ශ්‍රී ලංකා
සෞදි අරාබි ටෙලිකොම් කම්පනි (STC), සෞදි අරාබිය
ටෙලිකොම් ඊජිප්ට් (TE), ඊජිප්තුව
ටෙලිකොම් ඉතාලියා ස්පාර්කල් S.p.A., ඉතාලිය
ටෙලිකොම් මැලේසියා බර්හඩ් (TM), මැලේසියාව
ටුනීසියා ටෙලිකොම්, ටුනීසියා
ටටා කොමියුනිකේශන්ස් පෙරාතුව විදේශි සංචර් නිගාම් ලිමිටඩ්] (VSNL), ඉන්දියා

මෙම සුසංධානය ධූරානුක්‍රමික සංවිධානයක් (hierarchical organisation) වන අතර මෙමගින්,  කේබල් පද්ධතිය ක්‍රියා කරවීම, කලමනාකරණය, පාලනය කිරීම සිදු කරනු ලබයි.  මෙම ධාරානුක්‍රමිකයෙහි මුල් තැන කලමනාකරණ කමිටුව වන අතර  මෙය මගින් ව්‍යාපෘති  මෙහෙයවනු ලබයි.  එසේම මෙම කලමනාකරණ කමිටුව යටතේ ප්‍රතිසම්පාදන, ක්‍රියාකරවුම් හා නඩත්තු කරවීම්, මූල්‍යමය හා උප පාලන, පැවරුම්, මාරිග ගත් කිරීම් හා ප්‍රතිසංස්ථාපන, ආයෝජන හා එකඟතා කමිටු පවතින අතර ප්‍රධාන නීති කෙටුම් පත පාර්ශවය, මූල්‍ය හා පාලන අනුකාරක සභාව යටතේ ද ජාලකරණ කළමණාකාර අංශය, පවරා දීම්, මාර්ගගත කිරීම සහ ප්‍රතිසංස්ථාපනය යන මණ්ඩලය යටතේද පවතී.

ඉන්දියාවෙහි ටාටා කොමියුනිකේශන්ස් (Tata Communications) පෙරාතුව Videsh Sanchar Nigam Limited (VSNL), India ජාලකරණ පරිපාලකත්වය දරනු ලබයි. මෙම අරමුණ සඳහා ටාටා කොමියුනිකේශන්ස් , විශිෂ්ඨ ජාලකරණ පරිපාලන මෘදුකාංගය පද්ධතියක් නිරිමාණය කල අතර මෙමගින් අන්තර්ජාලය ආයාචනය පිරිසැකසුම, රැකියාව උපලේඛනය කිරීම සහ වාර්තා ජනනය සිදුකල හැක. මෙම පද්ධතිය විසින් කලාප පළල හිමිකාරුවන් සඳහා වැඩි කාර්යක්ෂමතාවකින් යුතුව ධාරිතා කළමනාකාරීත්ව සිදු කරනු ලබයි. මෙම පද්ධතිය අන්තර්ජාලය ඔස්සේ මෙම වෙබ් අඩවිය at http://www.seamewe4.net තුලින් පරිශීලනය කල හැක. ටෙලිකොම් මැලේසියා බර්හඩ් Telekom Malaysia Berhad ප්‍රධාන නීති කෙටුම් පත් පාර්ශ්වය ලෙස කටයුතු කරයි.

උපයෝගයන්/යෙදුම්

ගිනිකොන දිග ආසියා-මැදපෙරදිග-බටහිර යුරෝප-4 (සී.මී.වී. 4) දුරකතන, අන්තර්ජාල, බහු මාධ්‍ය සහ විවිධ බ්‍රෝඩ්බෑන්ඩ් දත්ත වැඩ සටහන් සඳහා භාවිත කරන අතර  සී.මී.වී. 3 සහ සී.මී.වී. 4 කේබල් පණිවුඩ පද්ධති මගින් එකිනෙකට අතිරික්තතාව ඇති කර ගනු ලබන අතර,  මෙම පද්ධති දෙක එකිනෙකහි අඩු පාඩු මග හරින අතර සී.මී.වී. 4, සී.මී.වී. 3 ප්‍රතිස්ථාපනය සඳහා ඉදි වූවක් නොවේ. මෙම ජාලයන් දෙකම සී.මී.වී (SEA-ME-WE), ව්‍යාපෘතියෙන් නිරුක්ත වූවත් වෙනස් භාවිත දැක ගත හැකියි. සී.මී.වී. 3 කිලෝ මීටර 39,000 ක  දුරින් යුක්ත වන අතර (සී.මී.වී. 4 ට සංසන්දනාත්මකව (18,800 කි.මි)) මෙය ජපානයේ සහ ඕස්ට්‍රේලියාව සිට යුරසියන් ඵලකයහි Eurasian Plate|Eurasian landmass පහල කෙළවර ඔස්සේ අයර්ලන්තය හා ජර්මනිය දක්වා දීර්ඝ කෙරිනි. සී.මී.වී 4, තතපරයට ටෙරා බයිට් 1.28 ක  දත්ත සම්ප්‍රේශණ වෙගයකින් යුක්ත වන අතර සී.මී.වී. 3 සතුව ඇත්තේ තතපරයට ටෙරා බයිට් 0.96 වේගයකි. සී.මී.වී. 3 රටවල් විශාල ප්‍රමාණයකට විශාල ප්‍රදේශයක් පුරා සම්බන්ධතාව සපයනු ලබයි. එසේ වුවත්  සී.මී.වී. 4 හි අරමුණ නම් අධිවේගී අන්තර්ජාල ප්‍රවේශය බලාපොරොත්තු වන සංවර්ධනය වෙමින් පවතින රටවල් සඳහා අධික දත්ත සම්ප්‍රේෂණ වේගයක් සපයනු ලැබීමයි.

තාක්ෂණවේදයන්

මෙම කේබල සඳහා භාවිත කරන wavelength-division multiplexing#Dense WDM|dense wavelength-division multiplexing (DWDM), මගින් බහුවිධ සංඥා නොමැති ෆයිබර් තන්තු වලට සාපේක්ෂව, ෆයිබර් තන්තුවක සන්නිවේදන ධාරිතාව වැඩි කරන අතර  එසේම දෑතට ක්‍රියා කරන සන්නිවේදනය සඳහා පහසුකම් සලසනු ලබයි. මෙම කාර්යය DWDM, වෙනස් තරංග ආයාමයන්ගෙන් (wavelength) යුත් ලේසර් ආලෝකය (laser light) බහුවිධ multiplexing කිරීමෙන් සිදු කනනූ ලබන අතර තනි ප්‍රකාශ ෆ්යිබර්, බහු ආංගිකප්‍රකාශ වාහක (Optical Carrier|optical carrier) සංඥා සමගාමීව සම්ප්‍රේණය කිරීමේ හැකියාව දරයි. ෆ්යිබර් යුගල් දෙකක් භාවිත කරනු ලබන අතර සෑම යුගලක්ම  වාහක 64 ක් තත්පරයට ගිගා බයිට් 10ක වේගයකින් සම්ප්‍රේශණය කරනු ලබයි.මෙය තත්පරයට ටෙරා බිට් 1.28ක . සම්පූර්ණ ධාරිතාවයකින් යුතුව සී.වී.මී-4 කේබලය  හරහා ටෙරා බිට් (terabit per second) වේගයකින් දත්ත සම්ප්‍රේශණයට දායක වේ.2011 පෙබරවාරි මාසයේ මෙම සුසංධානය කොන්ත්‍රාත්තුවක් දිනා ගත් අතර මෙය සබ්මැරීන් කේබලයක් තත්පරයට ගිගාබිට් 40  බැගින් උසස් කිරීමටත් ගොඩබිම් අතර අනාගත අවශ්‍යතා සඳහා තත්පරයට ගිගාබිට් 100ක වේගයකින් සම්ප්ප්‍රේශණය සඳහා අවශ්‍ය උපාංග ලබා දීමටත්  අනුග්‍රහ දක්වනු ලබයි..

මේවාත් බලන්න

මෙවැනිම තවත් සබ්මැරීන් කේබල පද්ධතින් කිහිපයක්,

යුරෝප් ඉන්දියන් ගේට්වේ EIG (cable system)|Europe-India Gateway (EIG)
ෆ්ලැග් යුරෝප් ඒශියා Fiber-Optic Link Around the Globe#Segment FLAG Europe Asia (FEA)|FLAG Europe Asia
අයි.මී.වී  I-ME-WE
සී.මී.වී 3 SEA-ME-WE 3

මූලාශ්‍ර

බාහිර යොමු
ගිනිකොන දිග ආසියා-මැදපෙරදිග-බටහිර යුරෝප-4 ව්‍යාපෘති වෙබ් අඩවිය
සී.මී.වී. 4 ජාලය පාලක මණ්ඩල පද්ධතිය
Work begins to repair severed net (5 February 2008)

Submarine communications cables in the Arabian Sea
Submarine communications cables in the Indian Ocean
Submarine communications cables in the Mediterranean Sea
Submarine communications cables in the Pacific Ocean
Submarine communications cables in the Red Sea

සී-මී-වී-4


An Epidryos allenii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Julian Alfred Steyermark, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Bassett Maguire. An Epidryos allenii in nahilalakip ha genus nga Epidryos, ngan familia nga Rapateaceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Epidryos

Epidryos allenii


PlayerUnknown's Battlegrounds (PUBG) este un joc online multiplayer de battle royale dezvoltat și publicat de PUBG Studios, o filială a companiei sud-coreeane de jocuri video Krafton. Jocul se bazează pe modurile anterioare create de Brendan "PlayerUnknown" Greene pentru alte jocuri, inspirat de filmul japonez Battle Royale din 2000, și s-a extins într-un joc independent sub direcția creatoare a lui Greene. În joc, până la o sută de jucători se parașutează, pe o insulă și scormonesc după arme și echipament pentru a ucide pe alții, evitând însă să moară chiar ei. Zona de siguranță disponibilă pe harta jocului scade în timp, direcționând jucătorii supraviețuitori în zone mai stricte pentru a forța întâlnirile. Ultimul jucător sau echipă câștigă runda.

Referințe

Legături externe

Jocuri video din 2017
Jocuri battle royale
Jocuri Android (sistem de operare)
Jocuri iOS
Jocuri multiplayer

PlayerUnknown's Battlegrounds


El glaciar de Siachen (en hindi: सियाचिन ग्लेशियर) (en urdu: سیاچین) está en la parte oriental de la cordillera del Karakórum en el Himalaya, al este de la Línea de Control entre India y Pakistán. India controla todo el glaciar, incluyendo todos los glaciares tributarios. Con 70 km de largo, es el más largo del Karakórum y el segundo en zonas no polares. Desciende desde 5.753 en Collado Indira (en la frontera con China), hasta 3.620

La región se encuentra muy cerca de la Línea de Control establecida tras el Acuerdo de Simla del 3 de julio de 1972. Es el campo de batalla a mayor altitud de la tierra, donde la India y Pakistán están en guerra desde 1984. Ambos países mantienen presencia militar permanente en la región a una altura de más de 6.000  Es un ejemplo destacado de guerra de alta montaña.

Véase también
Conflicto entre India y Pakistán
Frontera entre Pakistán e India

Referencias

Enlaces externos
Información sobre el lugar

Glaciares de India
Glaciares de Pakistán
Cachemira
Frontera China-India
Frontera India-Pakistán

Glaciar de Siachen


Patronyme

 Émile Thérond (1821-1883), dessinateur, graveur, lithographe et illustrateur français ;
 Gustave Thérond (1866-1941), écrivain, conteur et félibrige français ;
 Roger Thérond (1924-2001), journaliste français.

Voir aussi
 Porte du Thérond, porte de ville de Marvejols (Lozère)

Thérond


Le cabinet militaire est un organe direct de l'autorité de commandement du roi de Prusse et de l'empereur allemand pour le traitement des questions de personnel du corps des officiers et un point de médiation avec les autorités militaires.

Histoire
Le cabinet militaire est issu du département du personnel du ministère de la Guerre créé en 1809 dans le cadre de la réforme de l'armée prussienne. En plus de son objectif de service du personnel, il devient également le cabinet militaire du monarque, puisqu'il est désormais également responsable du traitement de toutes les autres questions militaires qui sont uniquement soumises au commandement du roi.

Par arrêté ministériel du 3 juin 1814, le terme de cabinet militaire est officiellement utilisé pour la première fois. Le chef du cabinet militaire est souvent aussi adjudant général et donc seulement formellement subordonné au ministre de la Guerre. Après 1841, cependant, son influence est temporairement restreinte en faveur du ministre de la Guerre, mais le roi Frédéric-Guillaume IV refuse d'abolir le cabinet militaire lors de la révolution de 1848/49.

Sous l'autorité du futur maréchal Edwin von Manteuffel, de 1856/1857 à 1865, chef de l'union personnelle du département des affaires personnelles et du cabinet militaire et depuis 1861 adjudant général, le cabinet militaire acquit une large indépendance. Pendant les guerres de 1866 (guerre austro-prussienne) et 1870/1871 (guerre prusso-prussienne), le chef du cabinet militaire appartient au quartier général.

Avec la formation de l'armée impériale allemande et les renforts de l'armée après 1871, les pouvoirs du cabinet militaire se sont considérablement élargis. Il reste une autorité prussienne et fonctionne en même temps comme cabinet du commandement impérial. Jusqu'en 1918, il s'appelle officiellement "Cabinet militaire de Sa Majesté l'Empereur et Roi". Le chef du cabinet est le seul militaire à donner des conférences à l'empereur plusieurs fois par semaine, à assister à presque toutes les conférences militaires et à assurer la communication entre la couronne et les autorités militaires en matière de commandement. Cela donne lieu à la position de pouvoir du cabinet militaire et à sa grande influence sur l'empereur Guillaume Ier et plus encore sur Guillaume II, qui favorise particulièrement le système du cabinet secret et qui créé également un  en 1889.

Pendant la Première Guerre mondiale, le cabinet militaire perd de son influence au profit du commandement suprême de l'armée et est subordonné au ministère de la Guerre le 28 octobre 1918 dans le cadre de la soi-disant "parlementarisation de l'Empire". Avec la chute de la monarchie et le déclenchement de la révolution de novembre 1918/19, le cabinet militaire dans son ancienne forme cesse d'exister. Le 7 décembre 1918, il reçoit le nouveau nom de "Bureau du personnel du ministère de la Guerre".

Siège

De 1872 à 1918, le cabinet militaire est basé au 66 . Le bâtiment érigé par  en 1792-1793 sous le nom de Palais Massow, qui sert de bâtiment d'état-major général de 1830 à 1872, est reconstruit à cet effet en 1872.

Chefs du cabinet militaire
 1808: Karl von Grolman
 1810: Hermann von Boyen
 1816: Ludwig Gustav von Thile
 1818: Job von Witzleben
 1834: Karl Friedrich David von Lindheim
 1841: August Wilhelm von Neumann-Cosel
 1848:
 1857: Edwin von Manteuffel
 1864: Hermann von Tresckow
 1871: Emil von Albedyll
 1888: Wilhelm von Hahnke
 1901: Dietrich von Hülsen-Haeseler
 1908: Moriz von Lyncker
 1918:

Bibliographie
 Rudolf Schmidt-Bückeburg: Das Militärkabinett der preußischen Könige und deutschen Kaiser. Seine geschichtliche Entwicklung und staatsrechtliche Stellung 1787-1918. Berlin, Mittler 1933, Reprint 2010.

Liens externes

 Le cabinet militaire sur grosser-generalstab.de

Histoire militaire de l'Empire allemand
Armée prussienne

Cabinet militaire


Yıldırımören, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Ankara iline 100 km, Kızılcahamam ilçesine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Yıldırımören, Kızılcahamam


ABD, Amerika Birleşik Devletleri'nin kısaltmasıdır.

ABD ya da Abd şu anlamlara da gelebilir:

 Abd, İran
 Abd (sözcük)

ABD (anlam ayrımı)


Karl-Rudi Griesbach (født 14. juni 1916 i Breckerfeld, død 8 maj 2000 i Dresden, Tyskland) var en tysk komponist, lærer og professor. Griesbach studerede komposition på Musikkonservatoriet i Köln.

Hans komponistvirksomhed blev afbrudt, da han i 1941 blev rekrutteret som soldat. Griesbach blev i slutningen af Anden Verdenskrig (1944) taget som russisk krigsfange, men blev løsladt i (1949). Han slog sig herefter ned i Dresden, hvor han underviste og senere blev professor på Dresden Musikhochscule (1952-1981).

Griesbach har skrevet 3 symfonier, operaer, scenemusik, vokalmusik, kammermusik, klaverstykker etc. Han komponerede i alle genre indenfor klassisk musik, og var i sit tonesprog melodisk og traditionel, men også moderne med inspiration fra komponister såsom Bela Bartok og Arnold Schönberg.

Udvalgte værker

 Lille Symfoni (nr. 1) (1950) - for orkester
 Symfoni nr. 2 "Afrikansk" (1963) - for orkester
 Symfoni nr. 3 "(67) "Til minde om den store socialistiske oktober revolution" (1967) - for orkester
 "Columbus" (1958) - opera
 "Ostinat" (1976) - for orkester
 "Partita" (1986) - for klaver

Kilde
 Om Karl-Rudi Griesbach på musicweb-international.com

Komponister fra Tyskland
Professorer fra Tyskland

Tyskere i 1900-tallet

Karl-Rudi Griesbach


السادسة أو قناة محمد السادس للقرآن الكريم، هي قناة مغربية تابعة للشركة الوطنية للإذاعة والتلفزة، متخصصة في الشؤون الإسلامية من تلاوة القرآن والبرامج الدينية والوثائقيات والمسلسلات الدينية وغيرها.

تبث القناة يوميا برامج دينية تهدف إلى التعريف بالقيم الإسلامية وفقا للمذهب المالكي. ويبدأ بث القناة يوميا من الساعة 12:00 حتى منتصف الليل حسب التوقيت المحلي. وخارج أوقات البث تقوم القناة بإذاعة برامج إذاعة محمد السادس للقرآن الكريم.

وتقوم القناة بنقل مباشر لوقائع صلاة الجمعة بإحدى مساجد المملكة المغربية وصلاة التراويح من مسجد الحسن الثاني بالدار البيضاء خلال شهر رمضان وتنقل أيضا صلاة العيد في عيد الأضحى وعيد الفطر.

برامج القناة
تبث قناة السادسة، برامج دينية مختلفة أهمها :
 الكراسي العلمية «بصائر وبشائر» : وهو برنامج أسبوعي حيث يبث كل يوم درسا من دروس الكراسي المختلفة والمتنوعة :
 كرسي الإمام ابن عطية : كرسي التفسير، يشرف عليه الشيخ العالم مصطفى البيحياوي، بشرح كتاب المحرر الوجيز في تفسير الكتاب العزيز لابن عطية.
 كرسي الإمام الشاطبي : مادة القراءات، يشرف عليه الشيخ القاري : عبد الرحيم نبولسي، شرحا للشاطبية.
 كرسي الإمام الجنيد : التصوف السني، ومن خلاله يتناول الشيخ عبد الله بلمدني، شرح رسائل الجنيد ثم الحكم العطائية شرح الشيخ زروق
 كرسي الإمام ابن آجروم : ويشرف عليه الأستاذ عبد الله اكديرة، شرحا لمقدمة النحو الآجرومية لإبن آجروم.
 كرسي الإمام نافع : مادة القراءات والتجويد، من خلال شرح الدرر اللوامع في أصل مقرئ الإمام نافع يشرف عليه العالم العلامة العلم، الشيخ المقرئ الفقيه محمد بن الشريف السحابي.
 كرسي الإمام ورش : تشرف عليه الأشتاذة نعيمة غنام.
 كرسي الإمام مالك : مادة الفقه، ومن خلال هذه المادة يقوم الشيخ سعيد الكملي بتدريس ديوان من دواوين الفقه : كتاب الموطا للإمام النجم الإمام مالك.
 كرسي مادة أصول الفقه : يشرف على مادة أصول الفقه الشيخ الدكتور مصطفى بنحمزة.
 كرسي الإمام القاضي عياض : تقديم الشيخ الحسن إذ سعيد، شرحا لكتاب الشفا بتعريف حقوق المصطفى للقاضي عياض رحمه اله تعالى.
 مع الحافظات : برنامج يهتم بشق المجتمع والعنصر النسوي من اللواتي دخلن غمار التبحر في عالم كلام الله تعالى وضبطه حفظا ونقلا وتلاوة..
 أهل القرآن : وهو برنامج يستضيف مجموعة من الحفظة والأستاذة وأهل الصلاح والفضل في خدمة كتاب الله في المملكة والنواحي من الفقهاء والأئمة.. وغيرهم، للحديث عن جهود العلماء في خدمة الكتاب وحفظ العلم، وتكوين الطلبة وآمالهم، وكذلك البرامج المستقبلية..
 شرح المرشد المعين على الضروري من علوم الدين : حلقات أسبوعية، يشرح من خلالها الشيخ محمد العوني الزاوية، متن ابن عاشر المسمى بالمرشد المعين على الضروري من علوم الدين.
 من وحي القلم : برنامج أدبي، يتناول المؤلفات الأدبية من روايات وقصص، ، تحليلا وقراءة واستقراء، ،
 في رحاب الإيمان : برنامج ديني تربوي يعالج موضوعا ت الأخلاق والسلوك التي يجب أن يتصف بها المسلم في حياته، يقدمه الأستاذ لحسن السكنفل.
 جذور وأغضان : يقدمه الباحث الدكتور خالد الصمدي، ويهتم البرنامج بمعالجة القضايا التربوية من وجهة نظر إسلامية في ضوء المتغيرات المعاصرة، بحثا عن إجابات للإشكالات التربوية المعاصرة.
 النور الخالد : تقدمه جميلة لرماش ؛ ويسعى البرنامج لتعريف الناس بالرسول الكريم صلى الله عليه وسلم، من خلال عرض أحداث ووقائع سيرته العطرة بأسلوب مبسط. كما يبرز الجوانب الإنسانية للرسول الكريم ر الذي أعطى القدوة لباقي المسلمين، إضافة إلى إبراز المعرفة التي تورث القرب منه صلى الله عليه وسلم وتورث محبته التي ينبغي أن تملأ قلب كل مؤمن بعد الله عز وجل.
 في مكتبة عالم : يقوم فريق البرنامج بالتنقل بين مختلف أرجاء المملكة المغربية، للوقوف على ما تزخر به خزانات العلماء من كتب قيمة في شتى مناحي الفكر والمعرفة. تتنوع الكتب بين ما هو مخطوط وما هو مطبوع، بما في ذلك كتب الطباعة الحجرية الشبيهة بالمخطوط، فضلا على المطبوعات الحديثة والإصدارات المتنوعة من مجلات وجرائد ومنشورات وسائط الاتصال الإلكترونية والرقمية.
 مع الأسرة : تقدمه الاعلامية وفاء جبران وهو برنامج حواري يتناول قضايا الاسرة والمجتمع بمقاربات متنوعة ؛ اجتماعية وفقهية وقانونية ونفسية، ويستضيف لهذا الغرض متخصصين في كل مجال.

استقبال القناة
تبث القناة على المستقبلات الأرضية TNT كما تبث عبر الأفمار الاصطناعية كما يلي :
 على قمر النايل سات : 11474 عمودي 27500
 على هوتبيرد : 12673 عمودي 27500

أبرز شخصيات القناة
 الشيخ العالم مصطفى البيحياوي.
 الشيخ القارئ : عبد الرحيم نبولسي.
 الشيخ عبد الله بلمدني.
 الشيخ سعيد الكملي.
 الشيخ الدكتور مصطفى بنحمزة.
 الشيخ الحسن إذ سعيد.
 الأستاذ خالد الصمدي.
 الأستاذة جميلة الرماش.
 الأستاذة وفاء جبران.
 القارئ عبد المجيب بن كيران.

وصلات خارجية
 snrt
 السادسة
 البث المباشر لقنوات وإذاعات الشركة الوطنية للإذاعة والتلفزة

مراجع

الإعلام في المغرب
إعلام مغاربي
تأسيسات سنة 2005 في المغرب
فضائيات المغرب
قنوات فضائية إسلامية
قنوات وشبكات تلفزيونية أسست في 2005
قنوات ومحطات تلفازية أسست في 2006

قناة السادسة (المغرب)