Der Roderick Haig-Brown Regional Prize ist als Literaturpreis Teil der BC Book Prizes, der zu Ehren der Verdienste der Schriftsteller British Columbias und seiner Verleger verliehen wird. Er wird seit 1985 denjenigen Autoren überreicht, deren Bücher dem Verständnis und Bewunderung British Columbias dienen. Im Unterschied zu den übrigen Ehrungen der BC Book Prizes wird von den Schriftstellern und den Verlagen nicht erwartet, dass sie ihren Wohn- oder Verlagssitz auf dem Gebiet British Columbias haben.

Die entsprechenden Bücher können jeden Aspekt der Provinz behandeln,  sprich die Bevölkerung, ihre Geschichte, Geographie, Fauna und Flora, Ozeanographie, Archäologie, Anthropologie, Ethnologie, Denkmal- und Naturschutz, Fischerei etc., und sollten in der Original-Auflage vorliegen. Reprints, überarbeitete Neuauflagen, Reiseführer und Bedienungsanleitungen bzw. Ratgeber ("how-to books") kommen für die Preisvergabe nicht in Betracht. Übersetzungen sind nicht von den Nominierungen ausgenommen.

Entsprechend der obigen Erweiterungen kann das Buch überall publiziert worden sein und der Schriftsteller darf außerhalb British Columbias und des Yukon-Gebiets seinen Wohnsitz innehaben. Die jeweilige Shortlist wird im März eines Jahres vorgestellt, der Preis wird wie alle anderen sieben Literaturpreise der BC Book Prizes bei der Lieutenant Governor's BC Book Prizes Gala im April vergeben.

Der Preis wurde zu Ehren Roderick Haig-Browns (1908–1976), einem in British Columbia lebenden Schriftsteller und Naturfreund benannt, der sowohl für seine Natur- und Abenteuergeschichten für Kinder und Jugendliche bekannt war, als auch für seine Essays über das Sportfischen überregionales Lob erhielt.

Gewinner und Nominierte

1985
 Hilary Stewart, Cedar
 Barry Gough, Gunboat Frontier
 Saeko Usukawa, Sound Heritage

1986
 Donald Graham, Keepers of the Light
 Douglas Cole, Captured Heritage: The Scramble for Northwest Coast Artifacts
 Peter Murray, The Devil and Mr. Duncan

1987
 Ruth Kirk, Wisdom of the Elders
 Philip Croft, Nature Diary of a Quiet Pedestrian
 Alan Twigg, Vancouver and Its Writers

1988
 William A. Hagelund, Whalers No More
 Jo-Ann Canning-Dew, Hastings & Main
 Lynne Bowen, Three Dollar Dreams
 Roy Minte, The White Pass

1989
 Celia Haig-Brown, Resistance and Renewal
 Howard White, The Accidental Airline
 Bridget Moran, Stoney Creek Woman

1990
 Western Canada Wilderness Committee, Carmanah
 Earl K. Pollon, Shirlee Smith Matheson, This Was Our Valley
 Harry Robinson, Wendy Wickwire, Write It On Your Heart

1991
 Paul Tennant, Aboriginal People and Politics
 Cyril E. Leonoff, An Enterprising Life
 Michael Kluckner,  Vanishing Vancouver

1992
 Herb Hammond, Seeing the Forest Among the Trees
 Michael Poole, Ragged Islands
 Jean Barman, The West beyond the West: A History of British Columbia

1993
 Harry Robinson und Wendy Wickwire, Nature Power: In the Spirit of an Okanagan Storyteller
 Bruce MacDonald, Vancouver: A Visual History
 Vickie Jensen, Where the People Gather: Carving A Totem Pole

1994
 Alex Rose, (Hrsg.)  Nisga'a Tribal Council, Nisga'a: People of the Nass River
 Graham Osborne, British Columbia: A Wild and Fragile Beauty
 Alan Haig-Brown, Fishing for a Living

1995
 Howard White, Raincoast Chronicles: Eleven Up
 Tzeporah Berman u. a., Clayoquot & Dissent
 Beth Hill,  Seven-Knot Summers

1996
 Ken Drushka, HR: A Biography Of H. R. MacMillan
 Tom Henry, Dogless in Metchosin
 Patrick Reid, Wild Colonial Boy: A Memoir

1997
 Alan Haig-Brown, Rick Blacklaws, The Fraser River
 Richard Cannings, Sydney Cannings,  British Columbia: A Natural History
 Don Gayton, Landscapes of the Interior

1998
 Richard Bocking, Mighty River: A Portrait of the Fraser
 Michael Kluckner, The Pullet Surprise: A Year on an Urban Farm
 Daniel Wood, Beverley Sinclair, Western Journeys

1999
 Mark Hume, Harvey Thommassen, River of the Angry Moon: Seasons on the Bella Coola
 Helene Cy, Handmade Forests: The Treeplanter's Experience
 Sean Rossite, Hotel Georgia

2000
 Margaret Horsfield, Cougar Annie's Garden
 Faith Moosang,  First Son: Portraits by C. D. Hoy
 Dick Hammond, Haunted Waters: Tales of the Old Coast
 Derek Hayes,  Historical Atlas of British Columbia and the Pacific Northwest

2001
 Daniel Francis, The Encyclopedia of British Columbia
 Richard Somerset Mackie, Island Timber
 Terry Glavin, The Last Great Sea
 Philip Resnick, The Politics of Resentment
 Harold Rhenisch, Tom Thomson's Shack

2002
 Keith Thor Carlson, u. a., A Stó:lo-Coast Salish Historical Atlas
 Wayne Campbell u. a., Birds of British Columbia (Volume 4, Passerines)
 John Armstrong, Guilty of Everything
 Terry Reksten,  Illustrated History of BC
 Maria Coffey, Dag Goering, Visions of the Wild

2003
 Ernest Perrault, Tong: The Story of Tong Louie, Vancouver's Quiet Titan
 Ian Thom, E. J. Hughes
 Randy Bouchard, Dorothy Kennedy,  Indian Myths and Legends from the North Pacific Coast of America
 Alison Watt, The Last Island: A Naturalist's Sojourn on Triangle Island
 Francis Mansbridge, Launching History: The Saga of Burrard Dry Dock

2004
 Donald Luxton, Building the West: The Early Architects of British Columbia
  Ross Freake und Don Plant, Firestorm: The Summer BC Burned
 Rob Butler, The Jade Coast: Ecology of the North Pacific Ocean
 David Nunuk, Natural Light: Visions of British Columbia
 R. Samuel Bawlf, The Secret Voyage of Sir Francis Drake, 1577–1580

2005
 Stephen Hume, Alexandra Morton, Betty C. Keller, Rosella M. Leslie, Otto Langer und Don Staniford, A Stain Upon the Sea: West Coast Salmon Farming
 Robert Hunter und Robert Keziere,  The Greenpeace to Amchitka: An Environmental Odyssey
 Daniel Francis, L. D.: Mayor Louis Taylor and the Rise of Vancouver
 Nancy J. Turne, Plants of Haida Gwaii
 Jay Sherwood, Surveying Northern British Columbia: A Photo Journal of Frank Swannell

2006
 John Vaillant, The Golden Spruce: A True Story of Myth, Madness, and Greed
 Lance Berelowitz, Dream City: Vancouver and the Global Imagination
 Sheila Harrington, Judith Stevenson und Kathy Dunster,  Islands in the Salish Sea: A Community Atlas
 Daryl Ashby, John Muir: West Coast Pioneer
 Jean Barman, Stanley Park's Secret: The Forgotten Families of Whoi Whoi, Kanaka Ranch, and Brockton Point

2007
 Katherine Gordon, Made to Measure: A History of Land Surveying in British Columbia
 Judith Williams, Made to Measure: A History of Land Surveying in British Columbia
 Ian M. Thom, Charles C. Hill und Johanne Lamoureux, Emily Carr
 Jan Hare und Jean Barman,  Good Intentions Gone Awry:  Emma Crosby and the Methodist Mission on the Northwest Coast
 Rachel Lebowitz, Hannus

2008
 J. B. MacKinnon, Alisa Smith, The 100-Mile Diet: A Year of Local Eating
 Barry Gough, Fortune's a River: The Collision of Empires in the Pacific Northwest
 Ian McAllister, The Last Wild Wolves: Ghosts of the Great Bear Rainforest
 Tim Bowling, The Lost Coast: Salmon, Memory, and the Death of Wild Culture
 Chris Harris, Spirit In the Grass: The Cariboo Chilcotin's Forgotten Landscape

2009
 Stephen Hume, Simon Fraser: In Search of Modern British Columbia
 Brad Cran, Gillian Jerome, Hope in Shadows: Stories and Photographs of Vancouver's Downtown Eastside
 Donald A. Pettit, The Peace: A History in Photographs
 Daphne Bramham, The Secret Lives of Saints: Child Brides and Lost Boys in a Polygamous Mormon Sect
 Margaret Horsfield, Voices from the Sound: Chronicles of Clayoquot Sound and Tofino 1899-1929

2010
 Andrew Scott, Encyclopedia of Raincoast Place Names: A Complete Reference to Coastal British Columbia
 Ian Gill, All That We Say Is Ours: Guujaaw and the Reawakening of the Haida Nation
 Lorne Dufour, Jacob's Prayer
  Larry Campbell, Lori Culbert, Neil Boyd, A Thousand Dreams: Vancouver's Downtown Eastside and the Fight for Its Future
 Brian Brett, Trauma Farm: A Rebel History of Rural Life

2011
 Dan Savard, Images from the Likeness House
 Grant Lawrence, Adventures in Solitude: What Not to Wear to a Nude Potluck and Other Stories from Desolation Sound
 Aaron Glass, Aldona Jonaitis, The Totem Pole: An Intercultural History
 Bruce Grenville, Scott Steedman (Hrsg.), Visions of BC: A Landscape Manual
 Sylvia Olsen, Working with Wool: A Coast Salish Legacy and the Cowichan Sweater

2012
 Chuck Davis, The Chuck Davis History of Metropolitan Vancouver
 Andrew Nikiforuk, Empire of the Beetle: How Human Folly and a Tiny Bug Are Killing North America's Great Forests
 Fred Herzog, Fred Herzog: Photographs
 Sheryl Salloum, The Life and Art of Mildred Valley Thornton
 Scott Watson, Thrown: British Columbia's Apprentices of Bernard Leach and Their Contemporaries

2013
Derek Hayes, British Columbia: A New Historical Atlas
 Aaron Chapman, Liquor, Lust, and the Law: The Story of Vancouver's Legendary Penthouse Nightclub
 Jackson Davies und Marc Strange, Bruno and the Beach: The Beachcombers at 40
 Ali Kazimi, Undesirables: White Canada and the Komagata Maru - An Illustrated History
 Leslie A. Robertson und Kwagu'l Gixsam Clan, Standing Up with Ga'axsta'las: Jane Constance Cook and the Politics of Memory, Church, and Custom

2014
David Stouck, Arthur Erickson: An Architect's Life
 Sean Kheraj, Inventing Stanley Park: An Environmental History
 Rolf Knight, Voyage Through the Past Century
 Graeme Truelove, Svend Robinson: A Life in Politics
 Robin K. Wright, Daina Augaitis (Hg.), Charles Edenshaw

2015
Richard Beamish und Gordon McFarlane (Hg.), The Sea Among Us: The Amazing Strait of Georgia
 Christine Lowther, Born Out of This
 Ian McAllister, Great Bear Wild: Dispatches from a Northern Rainforest
 Jay Sherwood, Surveying Southern British Columbia: A Photojournal of Frank Swannell, 1901–07
 Margaret Horsfield und Ian Kennedy, Tofino and Clayoquot Sound: A History

2016
Briony Penn, The Real Thing: The Natural History of Ian McTaggart Cowan

2017
Neil J. Sterritt, Mapping My Way Home: A Gitxsan History

2018
Verschiedene Autoren: Changing Tides: Vanishing Voices of Nikkei Fishermen and Their Families

Weblinks

 Auflistung der Gewinner
 Fotoalbum zur Preisverleihung 2011, Kay Meek Centre, West Vancouver, 21. April 2011 auf Flickr

Einzelnachweise

Literaturpreis (Kanada)
Sachbuchpreis
Kanadische Literatur
Literatur (Englisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
British Columbia
Erstverleihung 1985
Haigbrown, Roderick

Roderick Haig-Brown Regional Prize


طه وادي (1937، كفر بدواي القديم - 2008)، أستاذ الأدب الحديث بكلية الآداب جامعة القاهرة.

فضلا عن كونه أستاذا بآداب القاهرة، فقد عمل أستاذا للأدب في أكاديمية الفنون كليات الآداب بجامعات المنصورة، بني سويف، الفيوم، أداب الخرطوم وهو عضو اتحاد الكتاب، عضو بالمجالس الأدبية واللغوية، كما أنه أشرف على أكثر من 100 رسالة ماجستير ودكتوراة.

مؤلفاته
له أكثر من 15 مؤلفا أكاديميا في الدراسات الأدبية منها:

 صورة المرأة في الرواية العربية.
 ديوان رفاعة الطهطاوي: جمع ودراسة، الهيئة المصرية العامة للكتاب، 1979.
 شعر شوقي الغنائي والمسرحي،
 شعر ناجي: الموقف والأداة.
 الشعر والشعراء المجهولون في القرن التاسع عشر.

كما أنه أسهم بأعمال إبداعية من قصص قصيرة «العشق والعطش» ترجمت للإنجليزية والوردة والبندقية ومن أعماله الروائية «أشجان مدريد» ترجمت للأسبانية.

أصدر طه وادي، سبع مجموعات قصصية، هي عمار يا مصر (1980م)، والدموع لا تمسح الأحزان(1982م)، وحكاية الليل والطريق (1985م)، ودائرة اللهب (1990م)، والعشق والعطش (1993م)، وصرخة في غرفة زرقاء (1996م)، ورسالة إلى معالي الوزير (2000م). كما أصدر أربع روايات هي: الأفق البعيد (1984م)، والممكن والمستحيل (1987م)، والكهف السحري (1994م)، وعصر الليمون (1998م) كما أصدر سيرة ذاتية بعنوان «الليالي» (1991م).

مراجع

مواليد 1937
وفيات 2008
مواليد في المنصورة (مصر)
أشخاص من المنصورة (مصر)
نقاد مصريون
أكاديميون مصريون

طه وادي


أنا وهو وهي، فيلم مصري تم إنتاجه عام 1964، من إخراج فطين عبد الوهاب وبطولة فؤاد المهندس وشويكار.

قصة الفيلم
يتناول الفيلم في قالب من الكوميديا لقاءً عابراً في أحد الفنادق في الفيوم بين زوجة أحد رجال العصابات الخطرين وهو النمساوي والذي قام بدوره الفنان الراحل توفيق الدقن، وبين رجلٍ أمضت ليلتها في غرفته في الفندق الذي يقيم به في ليلة رأس السنة، وفي إطار من الكوميديا تدور عدة مواقف بين النمساوي وبين الفنان فؤاد المهندس بسبب شك النمساوي في زوجته لمبيتها في غرفته.

بطولة
 فؤاد المهندس : (حمدي عطية)
 شويكار : (نادية)
 توفيق الدقن : (النمساوي)
 أحمد خميس : (صلاح)
 عادل إمام : (دسوقي)
 نبيلة السيد : (زينب)
 الضيف أحمد : (بيومي)
 محمود فرج : (ميمو)
 سهير زكي : (الراقصة سهير - زوجة النمساوي)
 عبد الخالق صالح : (ضيف شرف)
 إسكندر منسي : (جار حمدي)
 عبد المنعم بسيوني : (ضابط الشرطة)
 حسن أتلة : (الجرسون)

روابط خارجية

مراجع

أفلام أحمد خميس
أفلام مصرية إنتاج 1964
أفلام توفيق الدقن
أفلام شويكار
أفلام عادل إمام
أفلام فؤاد المهندس
أفلام كوميدية مصرية
أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام نبيلة السيد
أفلام سهير زكي
أفلام عن راقصات
أفلام عن ضباط شرطة

أنا وهو وهي (فيلم)


Cook:

Kişiler

A

B

C

Clay Cook (d. 20 Nisan 1978)

D

Dane Cook (d. 1972), Amerikalı komedyen

E

F

G

H

J
James Cook (1728–1779), Britanyalı kâşif, denizci ve kartograf

Jesse Cook, Kanadalı gitarist

K

L

M

N

O
Omar Cook (d. 1982), Amerikalı basketbolcu

P

Q

R
Rachael Leigh Cook (d. 1979), Amerikalı aktris

S

T

Thomas Cook (1808–1892), iş insanı

V

W

Yerleşim yerleri

ABD
 Cook Inlet, off the Gulf of Alaska
 Cook, Minnesota, a city
 Cook, Nebraska, a village
 Cook, Oklahoma, an unincorporated community in Atoka County
 Cook, Ohio, an unincorporated community
 çok Cook Township
 çok Cook County

Avustralya
 Cook, South Australia
 Cook, Australian Capital Territory
 Division of Cook, an Australian House of Representatives electoral district
 Electoral district of Cook, a Queensland Legislative Assembly electoral district
 Cook County, New South Wales

Birleşik Krallık
 Cook Island, South Sandwich Islands

Güney Georgia ve Güney Sandwich Adaları
Cook Glacier (South Georgia)

Kanada
 Cook Peninsula, Nunavut

Kiribati
 Cook Island, part of the atoll of Kiritimati

Kerguelen Islands
 Cook Buzulu

Yeni Zelanda
 Aoraki/Mount Cook (Cook Dağı)
 Cook Strait (Cook Boğazı)
 Cook Adaları

Ay
Cook (crater), a lunar crater

-->

 Cook County
 James Cook

Cook


Telekomünikasyonda RS-232, DTE (veri terminal ekipmanı) ile DCE (veri taşıma ekipmanı) arasındaki seri ikili tek sonlu veri iletimi ve sinyalleme için kullanılan seri iletişim standardının genel adıdır. Daha çok bilgisayardaki seri portlarda kullanılır. Bu standart, elektriksel karakteristikleri, sinyal zamanlamalarını, sinyal anlamlarını, konnektörlerin fiziksel büyüklükleri ve bacak çıkışlarını kapsamaktadır. Şu anki standart 1997'den beri kullanılmaktadır.

Standardın kapsamı
Amerikan menşeli Elektronik Endüstrisi Birliği (Electronic Industries Alliance:EIA), RS-232-C standardını 1969 itibarıyla şöyle tanımlanmıştır:
 Gerilim seviyeleri, sinyalleme hızı, zamanlama, gerilim dayanım seviyesi, kısa devre davranışı ve maksimum yük kapasitansı gibi elektriksel sinyal karakteristikleri
 Arayüz mekaniksel karakteristikler
 Arayüz konnektöründeki her bir devrenin fonksiyonu
 Bir cihaza güç göndermek için hiçbir yöntem belirtilmemiştir. DTR ve RTS hatlarından az miktarda akım elde edilebilir. Bu, yalnızca
fare gibi az güç tüketen cihazlar için uygundur.

Standardın kısıtlamaları
Aslında bir modem ile terminal arasındaki bağlantıyı sağlamak amacıyla oluşturulan RS-232 uygulaması amacının çok ötesine geçerek adres kısıtlamalarına kadar ilerledi. RS-232 standartları şunlardır:
Arayüzün pozitif ve negatif beslemesi için gereken güç tüketimini arttırması ve güç kaynağı tasarımını zorlaştırması için yüksek gerilim dalgalanması

Standart ayrıntıları
RS-232'de kullanıcı verisi, bitlerin bir zaman serisi olarak gönderilir. Hem senkron hem de asenkron iletimler bu standart tarafından desteklenir. Ayrıca veri devrelerinde, DTE ile DCE arasındaki bağlantıyı sağlaması için bir kontrol devresi tanımlanır. Her veri veya kontrol devresi yalnızca tek yönlü çalışır. Bu da, sinyalin DTE'den DCE'ye eklenmesi veya tam tersidir. İletilen veri ile alınan veri ayrı devreler olduğunda arayüz tam çift yönlü (full duplex) gibi çalışabilir ve her iki yönde eşzamanlı olarak veri akışı olur. Bu standart karakter çerçeveleme (character framing) ile veri akımı (data stream) veya karakter kodlamasını (character encoding) tanımlamaz.

Gerilim seviyeleri
RS-232 standardı, veri iletimi (data transmission) ve sinyallemenin gerilim seviyelerini mantık 1 veya mantık 0 seviyelerine göre tanımlar. Geçerli sinyaller ya +3 ile +15 volt arasında ya da −3 ile −15 volt arasındadır. Bu yüzden −3 ile +3 volt arasındaki gerilim değerleri RS-232 için geçerli değildir. Ayrıca toprak/ortak pin bulunur. Veri iletim hatları (TxD, RxD ve bunların sekonder kanal eşdeğerleri) için mantık 1, bir negatif gerilim olarak tanımlanırken; sinyalin durumu, "işaret" (mark) olarak adlandırılır. Mantık 0 pozitiftir ve sinyal durumu "boş" (space) olarak adlandırılır. Kontrol sinyalleri zıt kutupludur. Yani biri artı (+) iken diğeri eksi (-) olur. Doğruluk veya etkin durum pozitif gerilimlidir ve yanlışlık veya pasif durum negatif gerilimlidir. RTS, CTS, DTR ve DSR kontrol hatlarına örnektir.

Standart, azami açık devre gerilimini 25 volt olarak belirtir. Hat sürücü devresine bağlı olarak genellikle ±5 V, ±10 V, ±12 V ve ±15 V kullanılır.

Konnektörler
RS-232  cihazları, Veri Terminal Ekipmanı (Data Terminal Equipment:DTE) veya Veri Taşıma Ekipmanı Data Communication Equipment:DCE)olarak sınıflandırılabilir. Her bir sinyali gönderme ve alma kablosuna sahip her cihaz için bu sınıflandırma geçerlidir. Bu standart tavsiye edilmekle birlikte 25 pinli DB-25 konnektörü için zorunlu değildir. Genellikle standarda uygun olarak terminallerde ve bilgisayarlarda, DTE pin fonksiyonlarına sahip erkek konnektör bulunurken, modemlerde DCE pin fonksiyonlarına sahip dişi konnektör bulunur. Popüler DE-9 konnektörünün de içinde bulunduğu standart olmayan varyasyonlar için seri port pin yapısına bakın.

Sinyaller
Aşağıdaki tabloda yaygın olarak kullanılan RS-232 sinyalleri ve pin yapıları listelenmiştir.

Sinyaller DTE'ye göre adandırıldı. Toprak sinyali, diğer bağlantılar için bir ortak dönüştür. DB-25'in pin 1'inde ikinci bir "protective ground" (koruma toprağı) vardır.

DTE ve DCE cihazları tarafından gerçekleştirildiğinde veri ikincil bir kanal üzerinden gönderilebilir. Bu da, birincil kanala eşdeğerdir. Pin yapısı şöyledir:

Kablolar
RS-232 standardı azami kablo uzunluğunu tanımlamaz. Fakat maksimum yük kapasitansı sürücü devresi uyumluluğunu tolere etmelidir. Uygulamalar, 15 m'den daha uzun kabloların çok büyük kapasitansa sahip olduğunu göstermiştir. Düşük kapasitanslı kablolar kullanılarak tam hız iletişimi, yaklaşık 300 m mesafeye kadar sağlanabilmektedir. Uzun mesafelerde yüksek hız elde etmek için RS-485 gibi diğer standartlar daha uygundur.

3 kablolu ve 5 kablolu RS-232
Tüm özelliklerin gerekmediği uygulamalarda, İletilen veri (Transmitted Data: TxD), Alınan veri (Received Data: RxD) ve Ortak toprak (Common Ground: GND) hatlarından oluşan en az 3 kablolu RS-232 bağlantısı kullanılabilir. Hatta, veri akışı tek yönlü ise, iki kablolu bağlantı (veri ve toprak) bile kullanılabilir. Yalnızca donanım akış kontrolü gerektiği durumlarda iki yönlü veriye ek olarak RTS ve CTS hatları da eklenerek 5 kablolu sürümü elde edilir.

İlgili standartlar
Diğer seri iletişim standartları, RS-232 portları ile birlikte çalışmaz. Örneğin sayısal elektronikteki +5 ve 0 volta yakın transistör-transistör mantık (Transistor–transistor logic:TTL) seviyeleri kullanma, işaret seviyesini standartın tanımsız alanına götürür. Çoğu seviyeler bazen NMEA 0183 uyumlu GPS alıcılar ve balık bulucular ile kullanılır.

20 mA'lik bir akım döngüsü, 20 mA'lik kayıp akımı yükseltmek ve döngüdeki mevcut akımı düşürmek için kullanır. Bu sinyalleme yöntemi uzun mesafelerde ve optik olarak yalıtılmış bağlantılarda kullanılır. Bir akım döngülü cihaz ile RS-232 portunu bağlamak için bir seviye çevirici gerekir. Akım döngülü cihazlar, uyumlu cihazların gerilim dayanım sınırını aşacak şekilde gerilim oluşturabilirler.

RS-232'ye benzer diğer seri arayüzler:
 RS-422 (RS-232'ye benzer yüksek hızlı sistem, fakat diferansiyel sinyallemelidir)
 RS-423 (RS-232'ye benzer yüksek hızlı sistem, fakat dengesiz hatlıdır)
 RS-449 (RS-422 ve RS-423 sinyallerini kullanan fonksiyonel ve mekaniksel bir arayüzdür)
 RS-485 (RS-422'den türetilmiştir)
 MIL-STD-188 (RS-232 gibi bir sistemdir, fakat daha iyi empedansa sahiptir ve zaman kontrolü yüksektir)
 EIA-530 (RS-422 veya RS-423 elektriksel özelliklerinin bir RS-232 pin yapısında kullanıldığı yüksek hızlı sistemdir)

Telekomünikasyon ekipmanları
Bilgisayar ve telekomünikasyon standartları
Ağ standartları
Veri yolları

RS-232


Under dagen er en kortfilm fra 2000 instrueret af Julie Bille efter manuskript af Julie Bille.

Handling
En dreng trækkes ned i gennem stuegulvet og forføres ind i et eventyrligt univers, hvor dyr græder, kaktusser angriber ham, slimede krybdyr kravler ud af appelsiner og små bitte pigebørn holdes fanget i en krukke...

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2000

Under dagen


An Monstera glaucescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat ngan Michael Howard Grayum. An Monstera glaucescens in nahilalakip ha genus nga Monstera, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Monstera

Monstera glaucescens


خبر عاجل مسلسل تلفزيوني سوري، من إخراج غزوان بريجان، وتأليف بسام جنيد؛ أما الممثلون فمنهم نادين، سليم كلاس، عبد الحكيم قطيفان، ميلاد يوسف، هيثم جبر، عاصم حواط، ليليا الأطرش، وغيرهم. عرض المسلسل لأول مرة في رمضان عام 2008 على سورية الفضائية يتحدث العمل عن دور الصحافة وأهميتها في كشف الفاسدين في الدولة، مع بعض المشاكل العائلية في بيت هدى (التي لعبت دورها الفنانة نادين)، التي لديها بنتان وولدان وزوجها شهيد.

مصادر

مسلسلات تلفزيونية سورية

خبر عاجل (مسلسل)


Kunstbygningen Filosoffen er et kunst- og kultursted i Odense, som udover udstillingslokaler og café, også indeholder billetsalget til Odense Aafart.
Bygningen ligger ved Munkemose lige ud til Odense Å og har efter ombygning i 2014 også en åben forplads med udeservering.

I 1982 blev bygningen overdraget til Odense Kommune.

Bygningen
Den første udstillingsbygning på stedet blev bygget i 1933 af foreningen Fynske Kunstnere. Bygningen blev finansieret via midler fra fonde, mens grunden blev stillet til rådighed af Odense Kommune.

I 1989 blev der udskrevet en arkitektkonkurrence om at bygge ny kunstbygning. Konkurrencen blev vundet at arkitekt Hanne Kjærholm og bygningen stod klar til indvielse i 1994. I 2014 blev bygningen udbygget og udvidet efter arkitektforslag af Erik Brandt Dam.
Byggerieret og udvidelse blev i 1995 og 2015 præmieret af Odense Kommune for godt og smukt nybyggeri.

Eksterne henvisninger
 Filosoffens website

Etableret i 1933
Fredede bygninger, konstruktioner og anlæg i Odense Kommune
Kultur i Odense
Kunsthaller i Danmark

Kunstbygningen Filosoffen


Grønlandstraktaten har flere betydninger:

 Østgrønlandsoverenskomsten (1924) – traktat imellem Danmark og Norge om adgangen til Østgrønland.
 Grønlandstraktaten (1941) - traktat indgået af diplomat Henrik Kauffmann på egen hånd mellem Danmark og USA om Grønlands forsvar, senere ratificeret af Folketinget.
 Grønlandstraktaten (1951) – traktat imellem Danmark og USA om Grønlands forsvar.
 Grønlandstraktaten (1984) – traktat imellem EF's medlemslande om Grønlands udmeldelse af EF.

Grønlandstraktaten


Marele Premiu al Juriului se poate referi la acest premiu special, care se oferă la mai multe festivale de film și festivale internaționale de film. Se poate referi laː

 Marele Premiu al Juriului (Berlinale)
 Marele Premiu al Juriului (Cannes)
 Marele Premiu al Juriului (Karlovy Vary)
 Marele Premiu al Juriului (Locarno)

Marele Premiu al Juriului


Museumsquartier, Viyana'nın Neubau ilçesinde bulunan, eski ve yeni başta olmak üzere sanat ve müzelerin oluşturduğu bir binalar topluluğudur.

Neubau'daki Museumsquartier (MQ) 60.000 m²'lik alanı ile Viyana'daki en geniş alana sahip kültür merkezidir, dünyada ise barok yanında yeni tarzdaki yapıları ile en büyük sekizinci kültür merkezidir.

Museumsquartier 1998 yılında eski Kraliyet atlarının yetiştirilip bakıldığı kompleksin tadilat yapılarak bugünkü müze halini almıştır, yapımı iki parça olmak üzere 2001 senesinin haziran ve eylül aylarında bitirilmiştir ve 150 milyon Euro'ya mal olmuştur.

Dış bağlantılar

 Museumsquartier (Almanca)

Viyana'da kültür
Viyana'daki müzeler

MuseumsQuartier


Dicranochaete, rod zelenih algi smješten u vlastitu porodicu Dicranochaetaceae, dio reda Chaetopeltidales. Sastoji se od šest vrsta, od kojih je morska samo  Dicranochaete quadriseta.

Vrste
 Dicranochaete bohemica Nováková & Popovský
 Dicranochaete britannica G.S.West
 Dicranochaete quadriseta (Korshikov) Nováková & Popovksy
 Dicranochaete reniformis Hieronymus - tipična
 Dicranochaete terrestris L.Hoffmann & I.Kostikov
 Dicranochaete variabilis Caisová & Melkonian

Izvori

Chaetopeltidales

Dicranochaetaceae


Tall Girl 2 est un film américain réalisé par Emily Ting et sorti en 2022.

Synopsis
Jodi et Dunkleman vivent leur histoire d'amour mais la nouvelle popularité de Jodi à l'école met leur idylle en péril.

Fiche technique
 Titre : Tall Girl 2
 Réalisation : Emily Ting
 Scénario : Sam Wolfson
 Musique : Mateo Messina
 Photographie : Shane Hurlbut
 Montage : Melissa Kent
 Production : Corey L. Marsh, McG et Mary Viola
 Société de production : Wonderland Sound and Vision
 Pays :
 Genre : Comédie romantique
 Durée : 97 minutes
 Dates de sortie :
 Netflix :

Distribution
 Ava Michelle : Jodi Kreyman
 Griffin Gluck : Jack Dunkleman
 Sabrina Carpenter : Harper Kreyman
 Anjelika Washington : Fareeda Marks
 Luke Eisner : Stig Mohlin
 Steve Zahn : Richie Kreyman
 Angela Kinsey : Helaine Kreyman
 Clara Wilsey : Kimmy Stitcher
 Rico Paris : Schnipper
 Jan Luis Castellanos : Tommy Torres
 Johanna Liauw : Stella Mohlin
 Chris Wylde : Corey Dunkleman
 Rachael Thompson : Mle. Lee
 Odessa Feaster : la mère de Fareeda
 Doug Spearman : le père de Fareeda
 Haley Baird Riemer : Bianca
 Simone Amos : Donna
 Hawn Tran : Mikey
 Kyra Hurlbut : Suzie
 Kevin Miles : Myles
 Kelly Hodges : Alie

Accueil
Le film a reçu un accueil défavorable de la critique. Il obtient un score moyen de 35 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2022
Comédie romantique américaine
Teen movie
Film se déroulant à La Nouvelle-Orléans
Film tourné à La Nouvelle-Orléans
Film distribué par Netflix
Suite de film américain

Tall Girl 2


Olaylar

Doğumlar

Ölümler
 Şubat - Lü Bu, Çin'de Geç Han Hanedanı döneminde yaşamış bir komutan ve savaş ağası
 tarihi bilinmeyen
 Papa Aziz I. Victor, Afrika'da doğan ilk papa

199


San Fernando de las Rocas (o San Fernando; en catalán y oficialmente Sant Ferran de ses Roques) es una localidad y pedanía española perteneciente al municipio de Formentera, en la parte central de la isla homónima, comunidad autónoma de las Islas Baleares. Cerca de esta localidad se encuentran los núcleos de Los Pujols, San Francisco Javier, Cabo de Berbería y Las Salinas.

Forma una de las tres parroquias de Formentera, e incluye el núcleo turístico de Los Pujols así como las vendas de Es Molí–s'Estany, Sa Punta, Las Rocas y Las Salinas.

Geografía
San Fernando se encuentra en medio de la isla, en el cruce entre las poblaciones de San Francisco Javier, Los Pujols y el Pilar de la Mola, atravesado por la carretera principal que cruza el municipio, la PM-820.

El pueblo está en la venda de Las Rocas. La venda de Las Salinas incluye las salinas de'n Marroig, hoy abandonadas, la península de es Trucadors y las islas de Espalmador y Espardell, todos ellos incluidos en el parque natural de las Salinas.

Demografía
Según el Instituto Nacional de Estadística de España, en el año 2019 San Fernando de las Rocas contaba con 3.040 habitantes censados, lo que representa el % de la población total del municipio.

Evolución de la población

Comunicaciones

Carreteras
Las principales vías de comunicación que transcurren por esta localidad son:

Cultura

Fiestas
San Fernando de las Rocas celebra sus fiestas en torno al 30 de mayo en honor a San Fernando, patrón del pueblo.

Referencias

Localidades de las Islas Baleares
Pedanías de las Islas Baleares
Formentera

San Fernando de las Rocas


Kabasakal, Adana ilinin Aladağ ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarih
1928'den beri aynı adı taşıyarak köy statüsünü sürdürmektedir.

Coğrafya ve ulaşım
Adana il merkezine 106 km, Aladağ ilçesine 6 km uzaklıktadır.

Nüfus

Altyapı bilgileri

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Aladağ'ın mahalleleri

Kabasakal, Aladağ


L SS Ste. Claire est un bateau à vapeur situé à Détroit dans le Michigan. Construit en 1910, il fut l'un des derniers bateaux à vapeur d'excursion à hélice à être exploité sur les Grands Lacs. Il a été déclarée monument historique national des États-Unis en 1992.

Le 6 juillet 2018, un incendie dévastateur a détruit les ponts supérieurs, ne laissant que la structure en acier, alors qu'il était amarré sur la rivière Détroit. L'incendie n'a pas pu être maîtrisé et a détruit les boiseries historiques en acajou et les ponts supérieurs. "Oui, elle a 110 ans, mais elle est bien bâtie et elle a survécu", a déclaré Ron Kattoo, copropriétaire du bateau. « Nous sommes sur le point de restaurer l'endroit où il s'agissait d'une structure en acier prête à être reconstruite. »  À partir de 2019, le navire est amarré à Riverside Marina à Détroit.

Préservation
Il a été classé au registre national des lieux historiques le 2 novembre 1979 et nommé National Historic Landmark le 6 juillet 1992.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes

 SS Badger
 SS Columbia (1902, bateau à vapeur)

Liens externes

   S.S. Ste. Claire of Bob-Lo Excursion Co. - Site Southwestern Ontario Digital Archive

Bateau à vapeur
Navire construit dans l'Ohio
Bateau lancé en 1910
Bateau des Grands Lacs (Amérique du Nord)
Registre national des lieux historiques en 1979
Bateau classé National Historic Landmark au Michigan
National Historic Landmark à Détroit (Michigan)
National Historic Landmark en 1992

SS Ste Claire


EuroFormula Open (španj. Eurofórmula Open) je automobilističko prvenstvo jednosjeda, koje se vozi po pravilima FIA-e. Prvenstvo je od 2001. do 2008. nosilo ime Španjolska Formula 3, a od 2009. do 2013. Europska Formula 3 Open.

Prvaci

Izvori

Vanjske poveznice
Euroformula Open Championship

Međunarodna automobilistička natjecanja
Međunarodna automobilistička natjecanja u Španjolskoj

EuroFormula Open


José Edilbenes Bezerra (Alto Santo, 20 de novembro de 1972), mais conhecido pelo pseudônimo Ed Benes, é um quadrinista brasileiro que atua principalmente no mercado norte-americano.

Biografia

Ed Benes começou sua carreira nos quadrinhos em 1993, quando foi convidado pelo quadrinista norte-americano Neal Adams para ilustrar a revista Samuree, da Continuity Comics. A partir daí Benes começou a trabalhar para o mercado norte-americano de quadrinhos, produzindo seu trabalho diretamente de Limoeiro do Norte, interior do Ceará. Benes fez parte da chamada "segunda geração" de artistas brasileiros que começaram a produzir para as principais editoras de quadrinhos dos Estados Unidos.

A opção pelo pseudônimo "americanizado" ocorreu em uma época em que havia uma preocupação dos editoras para que os nomes dos artistas não soassem muito latinos para os leitores norte-americanos (por exemplo, um dos primeiros artistas brasileiros a fazer sucesso nos Estados Unidos, Deodato Borges Filho, assumiu o pseudônimo de Mike Deodato Jr., pelo qual acabou se tornando mais conhecido).

Benes trabalhou em diversos títulos, tais como Gen¹³, Thundercats, X-Men, Iron Man, Glory e Codename: Knockout. Em 2003, assinou um contrato de exclusividade com a DC Comics após ter ilustrado diversas revistas dos selos WildStorm, Vertigo e Universo DC, com destaque para a série regular da Supergirl. Inicialmente com duração de dois anos, o contrato foi renovado diversas vezes.

Seu trabalho de maior destaque foi em 2006, quando assumiu os desenhos do gibi regular da Liga da Justiça que, com 135 mil exemplares vendidos, tornou-se a revista mais vendida dos Estados Unidos então. A revista, que passava por uma completa reformulação à época, tinha roteiros de Brad Meltzer.

Em 2007, Benes fundou em Limoeiro do Norte o Estúdio Ed Benes, que funciona como escola de artes e também como estúdio profissional, selecionando talentos dentre os alunos de desenho para agenciar no mercado norte-americano.

Benes participou, em 2011, do álbum MSP Novos 50: Mauricio de Sousa Por 50 Novos Artistas, terceiro volume de uma série de livros no qual artistas brasileiros foram convidados a elaborar histórias em que fizeram uma releitura dos personagens clássicos de Mauricio de Sousa.

Em 2017, Ed Benes lançou no Brasil o quadrinho autoral Nina e Ariel através de financiamento coletivo pela plataforma Catarse. O gibi veio a partir de uma ideia que Benes desenvolveu em 2004 com essas personagens, duas mulheres sensuais, uma ruiva e uma loira, que vivem em um mundo pós-apocalíptico e vivem diversas aventuras, geralmente usando pouca ou nenhuma roupa. Desde 2004, pin-ups das personagens apareciam regularmente em na internet, mas apenas em 2017 que Benes conseguiu desenvolver a primeira edição da revista com o mesmo enredo que criara inicialmente.

Prêmios e indicações

Em 2007, Ed Benes foi finalista do prêmio Eagle Awards de melhor capa por sua ilustração para a revista Justice League of America #1, lançada no ano anterior. Em 2010 e 2013, o artista foi finalista do Troféu HQ Mix de destaque internacional, que tem como objetivo premiar os artistas brasileiros que têm trabalhos publicados originalmente no exterior.

Em 2016, Benes ganhou o Prêmio Al Rio de destaque internacional.

Autores de banda desenhada do Brasil

Ed Benes


An Draconanthes aberrans in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Draconanthes aberrans in nahilalakip ha genus nga Draconanthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Draconanthes

Draconanthes aberrans


الجيل إكس  مصطلح يشير إلى الفئات التي ولدت ما بين أوائل الستينات إلى أوائل الثمانينات، ويستعمل هذا المصطلح في عدة مجالات منها الدراسات السكانية وعلم الاجتماع والتسويق، لكنه يستعمل بنسبة أكبر في الثقافة الشعبية الحديثة.

التسمية
الجيل العاشر، ويختصر عادة إلى الجيل X، هو الجيل الذي ولد مرحلة ما بعد الحرب العالمية الثانية طفل الطفرة التي لم يكن متفق عليها عالميا على الإطار الزمني، يشمل هذا المصطلح عادة الأشخاص الذين ولدوا في أوائل الستينات إلى أوائل الثمانينات، عادة في موعد لا يتجاوز 1981 أو 1982.

نطاق التاريخ
نطاق التاريخ الدقيق الذي يشكل الجيل العاشر هو موضوع تتباين به الآراء. جزء من التباين يأتي من اختلاف التعاريف قليلا في الجيل العاشر ما هو بالضبط. يمكن أن تؤثر نطاقات جغرافية على تاريخ هذا الجيل تاريخ. وثمة مشكلة أخرى نابعة من صعوبة في تحديد عام ولادة هذا الجيل، كما يفسر Fran Kick: «عليك أن تعلم أنه لا توجد خطوط الجاد والسريع الذي يحدث بين 31 ديسمبر من عام واحد و1 يناير من السنة التي تليها في كثير من الأحيان أكثر. من لا، انها التحول الذي يحدث على مدى ثلاث إلى خمس سنوات، وربما أكثر اعتمادا على من تسأل». وتشير بعض المصادر ان البداية في منتصف 1960s.بعض الاستشهاد تعتبر ان تاريخ نهاية هذا الجيل 1970s. ويستشهد آخرون غاية في أوائل 1980s، وسنة الميلاد من 1981 و1982 ونقلت كما هي تواريخ انتهاء مشتركة، مع اعتمادا إما على geographics، الباحث، أو تحديد ما السنة جيل الألفية 1 درجة تركت المدرسة رسميا.

انظر أيضًا
 طفل مولود في فترة طفرة المواليد

مصادر

أجيال ثقافية
القرن 20
تركيبة سكانية
ثقافة شعبية
ما بعد الحداثة
مصطلحات علم الاجتماع

الجيل إكس


Krokodillevogter (Pluvianus aegyptius), er en vadefugl, det eneste medlem af slægten Pluvianus. Den var tidligere placeret i Glareolidae familien, men betragtes nu som det eneste medlem af sin egen familie Pluvianidae.

Arten er en af flere præstekraver som tvivlsomt forbindes med "trochilus" fuglen, der er nævnt i en formodet rense-symbiose med nilkrokodillen.

Beskrivelse
Krokodillevogteren er en imponerende og karakteristisk art. Den 19-21 cm lang voksne fugl har en sort krone, ryg, øjenmaske og brystbånd. Resten af hovedet er hvidt. De resterende fjerdragt på oversiden er blå-grå, og undersiden er orange. De langstrakte ben er blå-grå.

I flugt er den endnu mere spektakulær, med den sorte krone og ryg i kontrast til den grå farve på oversiden og vingerne. Svingfjerne er strålende hvide og krydses af en sort bjælke. Fra neden er den flyvende fugl helt hvid, bortset fra den orange mave og sorte stribe på vingerne. Efter landing, hilser et par på hinanden ved at hæve deres vinger i en omstændelig ceremoni, der viser de sorte og hvide aftegninger. Kønnene er ens, men ungerne er mattere og de sorte markeringer er blandet med brunt.

Habitat og udbredelse
Krokodillevogteren er hjemmehørende i tropisk Afrika syd for Sahara. Den yngler på sandbanker i meget store floder.

Adfærd
Det er normalt et meget tam fugl som findes i par eller små grupper, i nærheden af vand. Den lever af at hakke efter insekter. Kaldet er et højfrekvent krrr-krrr-krrr.

Formering
De to eller tre æg udruges ikke, men begraves i det varme sand. Temperaturkontrol opnås ved at en af forældrene sidder på æggene med gennemblødt mave for at afkøle dem. Hvis den voksne forlader reden, glatter den sand ud over æggene, men hvis den skræmmes, kan jobbet være forhastet. Kyllingerne er precociale, og kan løbe, så snart de er udklækket, og brødføde sig selv kort tid efter. De voksne afkøler kyllingerne på samme måde som med æg. Kyllingerne kan drikke vand fra den voksnes mavefjer. De voksne begraver kyllingerne i sandet midlertidigt, hvis faren truer.

Påstået forhold til krokodiller
Fuglens navn krokodillevogter kommer af dens påståede symbiotiske forhold med krokodiller. Ifølge Herodot ligger krokodillerne på bredden med munden åben, og en fugl, som kaldes "trochilus" flyver ind i krokodillernes gab, for at æde det rådnende kød, der er fastklemt mellem krokodillernes tænder. Identifikation af trochilus som en bestemt art af præstekrave er tvivlsomt, og ligeledes selve rense-symbiosen; både de fotografiske beviser, og de skriftlige vidnesbyrd betragtes som mistænkelige af biologen Thomas Howell.

Noter

Citater

Henvisninger

 Hayman, Marchant og Prater, Shorebirds

Mågevadefugle

Krokodillevogter


Ringvej Syd kan henvise til:

 Ringvej Syd (Horsens) – omfartsvej som går syd om Horsens, og er en del af primærrute 52
 Ringvej Syd (Randers) – 2+1 sporet motortrafikvej der går imellem Sdr. Borup og Assentoft
 Ringvej Syd (Skive) – 2 sporet omfartsvej syd om Skive
 Ringvej Syd (Aarhus) – ringvej der går igennem det sydlige Aarhus.
 Ringvej Syd (Regstrup) – ringvej syd om Regstrup

Ringvej Syd


Olivier Panis (d. 2 Eylül 1966, Lyon) Fransız eski Formula 1 pilotudur.

Kariyerine kart yarışlarıyla başladı. Kart serisinden sonra Formula 3'te yarıştı. 1991 Formula 3 şampiyonsaında birinci oldu. 1993'te Formula 3000 şampiyonu oldu. 24 yaşında Formula 1 takımlarından Ligier'de yarışmaya başladı. 1994 yılında Hockenheim'de sürpriz bir ikincilik elde etti. Sonraki yıl yine sürpriz bir şekilde bu sefer Avustralya'da ikincilik yaşadı. 1996 Monako yarışında, yarışı bitiren dört araç arasında kazanan isim oldu. Yarışa 14'üncü başlamıştı. Daha sonra Prost takımında yarıştı. 2001 yılında BAR takımında görev aldı. 2003'te Toyota F1'ya geçti. Son olarak Toyota'da test pilotluğu yapan Panis, Eylül 2006'da Formula 1'i bıraktığını açıkladı.

Fransız Formula 1 pilotları
1966 doğumlular
Yaşayan insanlar

Olivier Panis


Christoph Spies (né le 16 décembre 1985 à Grünstadt) est un homme politique allemand (SPD/ Parti social-démocrate d'Allemagne). Il est membre du Landtag de Rhénanie-Palatinat depuis le 1er juillet 2019.

 Personnalité du Parti social-démocrate d'Allemagne
Membre du Landtag de Rhénanie-Palatinat
Naissance à Grünstadt

Christoph Spies


Christian Langer (* 5. März 1977) ist ein deutscher Volleyballspieler.

Karriere
Langer spielte bis 2007 beim VC Leipzig. Da der Verein insolvent wurde, wechselte der Mittelblocker zum Bundesliga-Aufsteiger VC Bad Dürrenberg/Spergau (heute Chemie Volley Mitteldeutschland).

Einzelnachweise

Volleyballspieler (Deutschland)
Volleyballspieler (VC Leipzig)
Volleyballspieler (Chemie Volley Mitteldeutschland)
Deutscher
Geboren 1977
Mann

Christian Langer (Volleyballspieler)


Le nerf dorsal du clitoris est un nerf sensitif du pelvis de la femme.

Origine
Le nerf dorsal du clitoris est une branche terminale du nerf pudendal.

Trajet
Le nerf dorsal du clitoris longe la face médiale de la branche ischio-pubienne de l'os coxal dans le canal pudendal. Il croise la face médiale du ligament suspenseur du clitoris, puis se distribue dans les corps caverneux et spongieux du clitoris, la peau et la muqueuse du gland du clitoris, ainsi que dans la partie supérieure des petites lèvres de la vulve.

Zone d'innervation
Le nerf dorsal du clitoris innerve les corps caverneux et spongieux, la peau et la muqueuse du gland du clitoris, ainsi que la partie supérieure des petites lèvres de la vulve.

Il joue un rôle important dans le plaisir féminin et dans l'érection clitoridienne.

Aspect clinique
Certaines chirurgies, par exemple celles pour traiter l'incontinence urinaire féminine, peuvent endommager le nerf dorsal du clitoris, entraînant une perte de sensation dans le clitoris.

Remarque
Le nerf dorsal du clitoris est l'analogue du nerf dorsal du pénis chez l'homme.

Voir aussi

 Système nerveux périphérique
 Nerf périnéal
 Nerf dorsal du pénis
 Artère dorsale du clitoris

Liens externes

  - "The Female Perineum: The Deep Perineal Pouch"
 http://ect.downstate.edu/courseware/haonline/figs/l41/410407.htm
 Anatomy image:9209 at the SUNY Downstate Medical Center
 Anatomy image:9278 at the SUNY Downstate Medical Center

Notes et références

dorsal du clitoris

Nerf dorsal du clitoris


La remoción de masa, también conocido como movimiento de inclinación, desplazamiento de masa o movimiento de masa, es el proceso geomorfológico por el cual el suelo, regolito y la roca se mueven cuesta abajo por la fuerza de la gravedad.
Tipos de remoción de masa incluyen fluencia, deslizamientos, flujos y caídas, cada uno con sus propias características, y que tiene lugar en escalas de tiempo de segundos a años. La remoción de masa se produce en ambas vertientes terrestres y submarinas, y se ha observado en la Luna, Marte, Venus y en el satélite de Júpiter, Ío.
Cuando la fuerza gravitacional que actúa sobre una pendiente superior a su falta de resistencia a la fuerza, la pendiente (remoción en masa) se produce. La resistencia del material pendiente, la cohesión y la cantidad de fricción interna entre la ayuda material de mantener la estabilidad de la ladera y se conocen colectivamente como la resistencia al corte de la pendiente. El ángulo mayor no cohesivo de una pendiente que puede mantenerse sin perder su estabilidad se lo conoce como ángulo de 90°. Cuando una pendiente posee este ángulo, su resistencia al corte perfectamente equilibra la fuerza de gravedad que actúa sobre ella.
La remoción de masa puede producirse a un ritmo muy lento, particularmente en las áreas que son muy secas o las zonas que reciben precipitación suficiente para que la vegetación se estabilice en la superficie. También puede ocurrir a una velocidad muy alta, como en deslizamientos de rocas y deslizamiento de tierra, con consecuencias desastrosa tanto inmediatas como diferidas, por ejemplo como resultado de la formación de represas de deslizamientos.
Factores que modifican el potencial de la masa incluyen: cambios en el ángulo de la pendiente, el debilitamiento del material por la erosión, mayor contenido de agua, cambios en la cubierta vegetal, y la sobrecarga.

Enlaces externos

la remoción en masa tiene muchos agentes aerodinámicos con el viento,la gravedad, el agua, el sol, organismos vivos y otros.

Geomorfología
Ciencias ambientales

Remoción de masa


Kablosuz dağıtım sistemi birden fazla kablosuz erişim noktasının birbirine bağlantısını sağlayan sistemdir. Terimin İngilizce karşılığı WDS (Wireless Distribution System)dir.

IEEE 802.11 standardında belirtildiğine göre erişim noktaları üç türde olabilir.
 Ana erişim noktası: Kablo aracılığıyla ağa bağlanmış erişim noktasıdır. İnternet paylaşımı söz konusu olduğu zaman bu cihaz Ethernet, USB ya da Firewire gibi yöntemlerle İnternete bağlı olmalıdır.
 Ara erişim noktası: Uzak erişim noktaları, ana erişim noktaları veya diğer ara erişim noktaları arasında akışı sağlayan erişim noktasıdır.
 Uzak erişim noktası: Kablosuz istemciler ve ara erişim noktaları tarafından bağlantı kurmak için kullanılır. Uzak erişim noktası gerekirse ara erişim noktalarını kullanarak ana erişim noktasına, oradan da paylaşılan ağa ulaşır.

WDS kullanılacak olan sistemde erişim noktaları aynı kanal, güvenlik kontrolü metodu (WEP,WPA veya hiçbiri) ve varsa aynı anahtarları paylaşmalıdırlar.

WDS aynı zamanda bir tekrarlayıcı modu olarak da görülebilir. Ancak, bu yöntemi kullanan sistemelere kablosuz bağlanan kullanıcılar için verim yarıya iner.

Ayrıca bakınız
 Wi-fi

Bilgisayar ağları

Kablosuz dağıtım sistemi


Halldór Benjamín Þorbergsson (5. apríl 1979) er íslenskur viðskiptafræðingur og framkvæmdastjóri Samtaka atvinnulífsins.

Halldór Benjamín hefur verið framkvæmdastjóri Samtaka atvinnulífsins frá 2016 en starfaði áður sem framkvæmdastjóri viðskiptaþróunar hjá Icelandair Group.

Halldór Benjamín mun yfirgefa Samtök atvinnulífsins á vormánuðum 2023 og hefja störf sem forstjóri Regins, fasteignafélags.

Ferill
Halldór Benjamín er stúdent af eðlisfræðibraut Menntaskólans í Reykjavík, lauk hagfræðiprófi frá Háskóla Íslands og er með MBA gráðu frá Oxford háskóla.

Hann starfaði um tíma sem hagfræðingur og síðar framkvæmdastjóri Viðskiptaráðs Íslands. Hann hefur einnig starfað hjá Milestone, Norræna Fjárfestingabankanum og Hagfræðistofnun Háskóla Íslands. Halldór hefur sinnt stundakennslu í þjóðar- og rekstrarhagfræði við Háskóla Íslands og Háskólann í Reykjavík.

Samtök atvinnulífsins
Sem framkvæmdastjóri Samtaka atvinnulífsins hefur Halldór Benjamín leitt kjaraviðræður fyrir hönd atvinnurekenda. Þar á meðal eru viðræðurnar sem leiddu til Lífskjarasamningsins 2019 og kjaraviðræður á vormánuðum 2023 þar sem Efling og Samtök atvinnulífsins tókust hart á.

Einkalíf
Halldór Benjamín er giftur Guðrúnu Ásu Björnsdóttur, sérfræðilækni og aðstoðarmanni heilbrigðisráðherra. Þau eiga fjögur börn.

Tilvísanir

Fólk fætt árið 1979
Íslenskir viðskiptafræðingar

Halldór Benjamín Þorbergsson


The microcirculation is the circulation of the blood in the smallest blood vessels, the microvessels of the microvasculature present within organ tissues. The microvessels include terminal arterioles, metarterioles, capillaries, and venules.  Arterioles carry oxygenated blood to the capillaries, and blood flows out of the capillaries through venules into veins.

In addition to these blood vessels, the microcirculation also includes lymphatic capillaries and collecting ducts. The main functions of the microcirculation are the delivery of oxygen and nutrients and the removal of carbon dioxide (CO2). It also serves to regulate blood flow and tissue perfusion thereby affecting blood pressure and responses to inflammation which can include edema (swelling).

Most vessels of the microcirculation are lined by flattened cells of the endothelium and many of them are surrounded by contractile cells called pericytes. The endothelium provides a smooth surface for the flow of blood and regulates the movement of water and dissolved materials in the interstitial plasma between the blood and the tissues.

The microcirculation contrasts with macrocirculation, which is the circulation of blood to and from the organs.

Structure

Microvessels

The vessels on the arterial side of the microcirculation are called the arterioles, which are well innervated, are surrounded by smooth muscle cells, and are 10-50 μm in diameter. Arterioles carry the blood to the capillaries, which are not innervated, have no smooth muscle, and are about 5-8 μm in diameter.  Blood flows out of the capillaries into the venules, which have little smooth muscle and are 10-200 μm.  The blood flows from the venules into the veins. Metarterioles connect arterioles and capillaries. A tributary to the venules is known as a thoroughfare channel.

The microcirculation has three major components: pre-capillary, capillary, and post-capillary. In the pre-capillary sector, arterioles, and precapillary sphincters participate. Their function is to regulate blood flow before it enters the capillaries and venules by the contraction and relaxation of the smooth muscle found on their walls. The second sector is the capillary sector, which is represented by the capillaries, where substance and gas exchange between blood and interstitial fluid takes place. Finally, the post-capillary sector is represented by the post-capillary venules, which are formed by a layer of endothelial cells that allow free movement of some substances.

Microanatomy
Most vessels of the microcirculation are lined by flattened cells of the endothelium and many of them are surrounded by contractile cells called pericytes. The endothelium provides a smooth surface for the flow of blood and regulates the movement of water and dissolved materials in the interstitial plasma between the blood and the tissues.  The endothelium also produces molecules that discourage the blood from clotting unless there is a leak.  Pericyte cells can contract and decrease the size of the arterioles and thereby regulate blood flow and blood pressure.

Function
In addition to these blood vessels, the microcirculation also includes lymphatic capillaries and collecting ducts. The main functions of the microcirculation are the delivery of oxygen and nutrients and the removal of carbon dioxide (CO2). It also serves to regulate blood flow and tissue perfusion thereby affecting blood pressure and responses to inflammation which can include edema (swelling).

Regulation
The regulation of tissue perfusion occurs in microcirculation. There, arterioles control the flow of blood to the capillaries. Arterioles contract and relax, varying their diameter and vascular tone, as the vascular smooth muscle responds to diverse stimuli. Distension of the vessels due to increased blood pressure is a fundamental stimulus for muscle contraction in arteriolar walls. As a consequence, microcirculation blood flow remains constant despite changes in systemic blood pressure. This mechanism is present in all tissues and organs of the human body. In addition, the nervous system participates in the regulation of microcirculation. The sympathetic nervous system activates the smaller arterioles, including terminals. Noradrenaline and adrenaline have effects on alpha and beta adrenergic receptors. Other hormones (catecholamine, renin-angiotensin, vasopressin, and atrial natriuretic peptide) circulate in the bloodstream and can have an effect on the microcirculation causing vasodilation or vasoconstriction. Many hormones and neuropeptides are released together with classical neurotransmitters.

Arterioles respond to metabolic stimuli that are generated in the tissues. When tissue metabolism increases, catabolic products accumulate leading to vasodilation. The endothelium begins to control muscle tone and arteriolar blood flow tissue. Endothelial function in the circulation includes the activation and inactivation of circulating hormones and other plasma constituents. There are also synthesis and secretion of vasodilator and vasoconstrictor substances for modifying the width as necessary. Variations in the flow of blood that circulates by arterioles are capable of responses in endothelium.

Capillary exchange
The term capillary exchange refers to all exchanges at microcirculatory level, most of which occurs in the capillaries. Sites where material exchange occurs between the blood and tissues are the capillaries, which branch out to increase the swap area, minimize the diffusion distance as well as maximize the surface area and the exchange time.

Approximately, seven percent of the body's blood is in the capillaries which continuously exchange substances with the liquid outside these blood vessels, called interstitial fluid. This dynamic displacement of materials between the interstitial fluid and the blood is named capillary exchange. These substances pass through capillaries through three different systems or mechanisms: diffusion, bulk flow, and transcytosis or vesicular transport. The liquid and solid exchanges that take place in the microvasculature particularly involve capillaries and post-capillary venules and collecting venules.

Capillary walls allow the free flow of almost every substance in plasma. The plasma proteins are the only exception, as they are too big to pass through. The minimum number of un-absorbable plasma proteins that exit capillaries enter lymphatic circulation for returning later on to those blood vessels. Those proteins which leave capillaries use the first capillary exchange mechanism and the process of diffusion, which is caused by kinetic motion of molecules.

Regulation
These exchanges of substances are regulated by different mechanisms. These mechanisms work together and promote capillary exchange in the following way. First, molecules that diffuse are going to travel a short distance thanks to the capillary wall, the small diameter and the close proximity to each cell having a capillary. The short distance is important because the capillary diffusion rate decreases when the diffusion distance increases. Then, because of its large number (10-14 million capillaries), there is an incredible amount of surface area for exchange. However, this only has 5% of the total blood volume (250 ml 5000 ml). Finally, blood flows more slowly in the capillaries, given the extensive branching.

Diffusion
Diffusion is the first and most important mechanism that allows the flow of small molecules across capillaries. The process depends on the difference of gradients between the interstitium and blood, with molecules moving to low concentrated spaces from high concentrated ones. Glucose, amino acids, oxygen () and other molecules exit capillaries by diffusion to reach the organism's tissues. Contrarily, carbon dioxide () and other wastes leave tissues and enter capillaries by the same process but in reverse. Diffusion through the capillary walls depends on the permeability of the endothelial cells forming the capillary walls, which may be continuous, discontinuous, and fenestrated. The Starling equation describes the roles of hydrostatic and osmotic pressures  (the so-called Starling forces) in the movement of fluid across capillary endothelium. Lipids, which are transported by proteins, are too large to cross the capillary walls by diffusion, and have to rely on the other two methods.

Bulk flow
The second mechanism of capillary exchange is bulk flow. It is used by small, lipid-insoluble substances in order to cross. This movement depends on the physical characteristics of the capillaries. For example, continuous capillaries (tight structure) reduce bulk flow, fenestrated capillaries (perforated structure) increases bulk flow, and discontinuous capillaries (great intercellular gaps) enable bulk flow. In this case, the exchange of materials is determined by changes in pressure. When the flow of substances goes from the bloodstream or the capillary to the interstitial space or interstitium, the process is called filtration. This kind of movement is favored by blood hydrostatic pressure (BHP) and interstitial fluid osmotic pressure (IFOP). When substances move from the interstitial fluid to the blood in capillaries, the process is called reabsorption. The pressures that favor this movement are blood colloid osmotic pressure (BCOP) and interstitial fluid hydrostatic pressure (IFHP). Whether a substance is filtrated or reabsorbed depends on the net filtration pressure (NFP), which is the difference between hydrostatic (BHP and IFHP) and osmotic pressures (IFOP and BCOP). These pressures are known as the Starling forces. If the NFP is positive then there will be filtration, but if it is negative then reabsorption will occur.

Transcytosis
The third capillary exchange mechanism is transcytosis, also called vesicular transport. By this process, blood substances move across the endothelial cells that compose the capillary structure. Finally, these materials exit by exocytosis, the process by which vesicles go out from a cell to the interstitial space. Few substances cross by transcytosis: it is mainly used by large, lipid-insoluble molecules such as the insulin hormone. Once vesicles exit the capillaries, they go to the interstitium. Vesicles can go directly to a specific tissue or they can merge with other vesicles, so their contents are mixed. This intermixed material increases the functional capability of the vesicle.

See also
 Fahraeus–Lindquist effect
 Glycocalyx
 Microcirculatory Society

References

Circulatory system

Microcirculation


III. Selim (Osmanlı Türkçesi: سليم ثالث Selīm-i sālis), divan edebiyatındaki mahlasıyla İlhami (24 Aralık 1761 - 28 Temmuz 1808), 28. Osmanlı padişahı ve 107. İslam halifesidir.

III. Selim, 24 Aralık 1761 tarihinde babası III. Mustafa'nın saltanatı döneminde dünyaya geldi. Babası, 21 Ocak 1774 günü öldüğünde yalnızca 13 yaşında olduğu için, amcası I. Abdülhamid tahta çıktı. I. Abdülhamid, şehzade Selim'e kendisinden önceki padişahların tersine, oldukça iyi davrandı. Kafes (oda hapsi) hayatı yaşamasına rağmen Selim'in iyi bir eğitim almasını sağladı. Şehzade Selim, müzik ve edebiyatla ilgilendi. Fransa'nın Fransız İhtilali öncesindeki son kralı olan XVI. Louis'le mektuplaştı. Daha tahta çıkmadan Osmanlı Devleti'nde köklü bir yapısal değişikliğe gerek olduğu inancına vardı. I. Abdülhamid, 7 Nisan 1789 yılında ölünce, III. Selim; Avrupa'yı temelinden sarsacak olan Fransız İhtilali'nin eşiğinde tahta çıktı.

III. Selim, tahta çıktığında Osmanlı İmparatorluğu hem Avusturya hem de Rusya'yla savaş halindeydi. Başarısızlıkla sonuçlanan bu savaşlar 1792 yılında Avusturya'yla yapılan Ziştovi Antlaşması ve 1792 yılında Rusya'yla yapılan Yaş Antlaşması ile son buldu. Böylece III. Selim, Osmanlı Ordusu'nda çoktandır yapmak istediği yenilikleri yapma fırsatı buldu. 1793 yılında Nizam-ı Cedid ordusunu kurdu. Bu sırada Napolyon Bonapart'ın komutası altındaki Fransız orduları Osmanlı Devleti'ne ait olan Mısır'a saldırmıştı (1798). Osmanlı ordusu İngilizlerin yardımıyla Mısır'ı başarıyla savundu. 1801 yılında yapılan El-Ariş Antlaşması ile Fransa Mısır'daki emellerinden vazgeçti.

1807 yılında Nizam-ı Cedid ordusunun kaldırılmasını isteyen yeniçeriler Kabakçı Mustafa'nın önderliği altında ayaklandılar. III. Selim Nizam-ı Cedid ordusunu dağıtmak ve 29 Mayıs 1807 tarihinde de tahttan çekilmek zorunda kaldı. III. Selim'in yerine geçen amca oğlu IV. Mustafa III. Selim'i tekrar kafese gönderdi. 28 Temmuz 1808 tarihinde III. Selim'i tekrar tahta çıkarmak amacıyla Rusçuk ayanı Alemdar Mustafa Paşa saraya yaklaşırken III. Selim, kuzeni padişah IV. Mustafa'nın emriyle boğduruldu. III. Selim ile onu idam etmeye gelen yeniçeriler arasında büyük bir arbede geçtiği bilinmektedir. III. Selim'in cenazesi Laleli Camii'nin avlusunda babası III. Mustafa Türbesi'ne defnedildi.

III. Selim döneminde Avrupa ülkeleriyle ilişkiler

Osmanlı-Rusya ilişkileri

III. Selim'in saltanatı Osmanlı-Rus Savaşları (1787-1792 Savaşları) devam ederken başladı. Osmanlı Devleti'nin Fransa'ya karşı Rusya'yla ittifak yapmasıyla devam etti. Ancak daha sonra bu ittifak bozuldu ve III. Selim'in saltanatının sonunda Osmanlı Devleti tekrar Rusya ile savaş halindeydi.

1774 yılında Çariçe II. Katerina ile imzalanan Küçük Kaynarca Antlaşması ile Osmanlı Devleti Kırım'ı Rusya'ya vermek zorunda kalmıştı. III. Selim tahta çıktığında Osmanlı Devleti başında hala II. Katerina'nın bulunduğu Rusya'dan Kırım gibi önemli toprakları geri almak amacıyla 1787-1792 Osmanlı-Rus Savaşı'nı savaşmaktaydı. İngiliz ve Fransızlar da savaşa katılmamakla birlikte bu savaşta Osmanlı Devleti'ni destekliyorlardı ancak Osmanlı Devleti hesaplamadığı bir şekilde kendisini Avusturya'nın da karşısında buldu. Osmanlı ordusu disiplinden uzaktı ve Rusya ile yaptığı Fokşan (1 Ağustos 1789) ve Boze (22 Eylül 1789) Savaşlarında büyük kayıplara uğradı. Akkerman Kalesi Rusların eline geçti ve Besarabya Rusya tarafından işgal edildi. Osmanlı Devleti kendine müttefik bulmak amacıyla 11 Temmuz 1789 tarihinde İsveç ve 31 Ocak 1790 tarihinde de Prusya'yla barış antlaşmaları imzaladı. Ancak bu iki devletten de elle tutulur bir yardım alamadı. Sonunda Osmanlı Devleti'ne karşı Rusya kadar başarılı olamayan Avusturya, Osmanlı Devleti'yle barış antlaşması imzaladı. (Ziştovi Antlaşması 4 Ağustos 1791) Avusturya'nın savaştan çekilmesinden birkaç ay sonra Rusya da barış antlaşması yapmaya razı oldu (Yaş Antlaşması 9 Ocak 1792). Osmanlı Devleti bu antlaşmayla Kırım'ın Rusya'nın egemenliği altına geçtiğini tekrar kabul etmek zorunda kaldı. Dinyester nehri Rusya ile Osmanlı Devleti arasında sınır olarak kabul edildi.

1792 yılından 1805 yılına kadar Osmanlı Devleti ve Rusya barış içinde yaşadılar. Hatta Osmanlı Devleti Mısır'ı işgal eden Fransa'ya karşı Birleşik Krallık ve Rusya ile işbirliği bile yaptı. 24 Eylül 1805 tarihinde Osmanlılar Ruslarla yeni bir dostluk antlaşması imzaladılar. Ancak bu antlaşmanın imzasından kısa bir süre sonra tekrar Osmanlı Devleti ve Rusya arasında anlaşmazlık çıktı. Rusya, Osmanlıların Rus yanlısı Eflak ve Boğdan beylerini görevden almasından hoşnut kalmadı. 40.000 civarında Rus askeri Eflak ve Boğdan'a girdi. III. Selim 22 Aralık 1805 tarihinde boğazları kapattı ve Rusya'ya savaş ilan etti. Rus donanması Osmanlı donanmasını 11 Mayıs 1807 tarihinde Çanakkale Boğazı civarında ve 19-29 Haziran 1807 tarihleri arasında Limni adası yakınında yendi. III. Selim tahttan indirildiğinde 1806-1812 Osmanlı-Rus Savaşı hâlen devam etmekteydi.

Osmanlı-Avusturya İlişkileri

Osmanlılar 1529 yılında Kanuni Sultan Süleyman'ın Viyana'yı kuşatmasından beri defalarca Avusturya ile savaşa girmişlerdi. III. Selim tahta geçtiğinde de Avusturya Rusya'yla birlikte Osmanlı Devleti ile tekrar savaş halindeydi. Osmanlılar Avusturya'ya karşı İsmail zaferini kazandılar. Ancak Avusturyalılar Sebeş, Muhadiye, Lazarethane ve Pançova'yı işgal etmeyi başardılar. Belgrad'ı 8 Ekim 1789 tarihinde ve Semendire'yi daha sonra ele geçirdiler. Ancak Avusturya gene de Osmanlılara karşı kesin bir üstünlük sağlayamadı. Hem savaş yorgunluğu hem de içişlerindeki sorunlardan dolayı Avusturya Osmanlı Devleti ile antlaşma istedi. 4 Ağustos 1791'de imzalanan Ziştovi Antlaşması ile Avusturya ele geçirdiği toprakları Osmanlılara geri verdi ve ayrıca Rusya'ya yardımda bulunmayacağına söz verdi. Bu savaş Osmanlıların Avusturyalılarla yaptığı son savaş oldu. Bu tarihten sonra Rusya Osmanlıların en önemli düşmanı ve rakibi oldu.

Osmanlı-Fransa İlişkileri

Osmanlıların, Fransızlarla Kanuni Sultan Süleyman zamanına kadar uzanan bir dostluk ilişkileri vardı. Fransızlar ilk defa kendilerine tanınan kapitülasyonlardan büyük yarar görmüşler, ilişkiler kesintisiz olarak bir dostluk temelinde süregelmişti. III. Selim daha tahta geçmeden Fransa kralı XVI. Louis'yle mektuplaşmaktaydı ve Ruslarla yapılmakta olan savaşta Fransızlar Osmanlı Devletinin tarafını tutuyorlardı. Ancak Fransa hükûmetinin Büyük Britanya'nın Mısır ve Uzakdoğu ticaret yolları üzerindeki etkisini kırma amacını gütmesi nedeniyle bu ilişkilerde ilk olarak bir kırışma meydana geldi. Dışişleri Bakanı Charles-Maurice de Talleyrand-Périgord ve General Napolyon Bonapart, Osmanlıların elinde olan Mısır'ı ele geçirip Fransa lehine Büyük Britanya karşısında önemli bir avantaj sağlamak istiyordu. 2 Temmuz 1798 tarihinde Napolyon İskenderiye'yi işgal etti. Mısır her ne kadar Osmanlı Devleti'nin bir parçası olsa da iç işlerinde oldukça bağımsız olarak yönetilmekteydi.

Kahire'nin de 22 Temmuz 1798 tarihinde Napolyon Bonapart'ın eline geçmesi üzerine Osmanlılar bu durumu kabul edemeyerek Mısır'ı savunmaya karar verdiler. 2 Eylül 1798 tarihinde Osmanlı Devleti Fransa'ya savaş ilan etti. Osmanlı ve Mısır orduları Fransa karşısında önce bazı yenilgiler aldılar ama Cezzar Ahmed Paşa komutasındaki ordu 18 Mart 1799 tarihinde Akka önlerinde karşılaştığı Fransız ordusunu başarıyla geriye püskürttü. Bonapart komutasındaki Fransız ordusu 1 Ağustos 1799'da Osmanlı kuvvetleri karşısında bir muharebe kazandı, ancak Fransa ordusunun yetersiz olduğu ortaya çıkmaktaydı. Bu durumu göz önünde bulunduran ve Fransa'daki siyasi bunalıma müdahale etmek isteyen Napolyon Bonapart Fransa'ya geri döndü (22 Ağustos 1799). Mısır'da gücünü pekiştiremeyen Fransa sonunda 27 Haziran 1801 tarihinde imzalanan sözleşmenin hükümleri uyarınca Mısır'dan geri çekildi. 9 Ekim 1801'de imzalanan Paris Antlaşması Fransa'nın Mısır seferini sona erdirdi; bu şekilde Mısır yeniden Osmanlı yönetimine geçti.

Mısır konusundaki anlaşmazlık olumlu bir sonuca bağlandıktan sonra Fransa'yla olan ilişkiler kısa zamanda düzeldi. 25 Haziran 1802'de Paris'te imzalanan bir diğer barış antlaşması da Fransa ve Osmanlı Devleti arasındaki dostluğu pekiştirdi. Napolyon Bonapart 1804 yılında kendini "I. Napolyon" adıyla imparator ilan ettikten sonra İstanbul'a bir elçi gönderdi. Horace Sébastiani adındaki bu elçi III. Selim'in çok yakın güvenini kazandı. Sébastiani III. Selim'i Rusya ve Birleşik Krallık'a karşı savaş açmaya ikna etmeye çalışıyordu. Ruslar da tam tersine Osmanlıların Fransa'ya savaş ilan etmesini istiyorlardı. Ancak Rusya'nın, Osmanlı Devleti'nden kendisini Balkanlar'daki Hristiyanların koruyucusu olarak kabul etmesini istemesi ve Sırp isyanlarını desteklemesi Rusya'yla olan ilişkileri gerginleştirdi. Sonunda Rusya'nın Eflak ve Boğdan'a girmesiyle Osmanlılar, Rusya'ya savaş açtılar. Birleşik Krallık, Osmanlı Devleti'nden Sébastiani'yi sınır dışı etmesi, Fransa'ya savaş açması, Eflak ve Boğdan'ın Rusya'ya verilmesi gibi kabul edilemeyecek taleplerde bulundu. Bu talepler kabul edilmeyince de Admiral Sir John Thomas Duckworth (1748-1817) komutasındaki Birleşik Krallık donanması 19 Şubat 1807'de Çanakkale Boğazı'ndan Marmara Denizi'ne girerek Osmanlı donanmasını yok etti. Donanmasını İstanbul limanında demirleyen Duckworth, Osmanlı Devleti ile anlaşmaya çalıştı. Bir anlaşmaya varılamadı ama geçen süre boyunca Sébastiani'nin de yardımıyla İstanbul'un savunması güçlendirildi. Siperler kazıldı ve şehri savunmak için toplar yerleştirildi. O günlerde III. Selim'in şehri korumak için Sébastiani ile birlikte bizzat siper kazdığı söylenir. Şehrin savunmasını kıramayacağını anlayan Duckworth donanması geri çekerek İstanbul limanından ayrılmak zorunda kaldı. Böylece İstanbul önemli bir bombardıman tehlikesini atlatmış oldu.

III. Selim Dönemi'nde yapılan ıslahat hareketleri

Askeri alanda yenilikler
Askeri alanda özellikle subay yetiştirilmesine önem verilmiştir. III. Selim; Yeniçerilerin ve Tımarlı Sipahilerinin ıslahatıyla ilgili 72 maddelik bir ferman yayınlanmıştır. Bu maddelerin ana başlıkları;
 Yeniçeriler'in Esame (künye) alımı yasaklandı.
 Nizam-ı Cedit adlı ilk kez batılı tarzda ordu kurulmuştur.
 Bu ordunun masraflarını karşılamak için İrâd- ı Cedit adlı bir hazine kurulmuştur.
 Askeri okullarda ilk kez yabancı dil (Fransızca) eğitimi başlamıştır.
 Hıdırelles'ten kasım ayına kadar olan talimler üçe çıkarıldı.
 1790 yılında Tophane'de bir okul yaptırmıştır.
 1792 yılında ise Halıcıoğlu'da bir Humbaracı ocağı kurmuştur. Bu kışlanın bir bölümünde istihkamcı, diğer bir kısmında ise humbaracı yetiştiriliyordu.
 Daha önce Eyüpsultan'da bulunan Mühendishane-i Sultan-i Halıcıoğlu'na taşındı.
 1800 yılında Humbaracı Ocağı'na bağlı olarak Mühendishane-i Fünun-i Berr-i Hümayun kuruldu.
 Camialtında bulunan Tersane Mühendishanesi'ne gemi inşaat bölümü de eklenmiştir.
 1805 yılında yine bu okul, inşaat ve seyrü sevafin adlı iki ana bölüme ayrılmıştır.
 Osmanlı'nın ilk resmi yabancı dili belirlendi (Fransızca).
 İlk resmi devlet matbaası kuruldu.
 Yerli ticareti korumak için Avrupalıların, ülke içinde ticaret yapmaları yasaklandı.

III. Selim dönemindeki isyanlar
1789-1807 arası hüküm süren III. Selim, döneminde birçok yeniliğe imza atmıştır. Öte yandan bu yenilikleri salt III. Selim'in kişiliğine atfetmek ve ondan önceki dönemlerinin sadece bir karanlık çağ olarak tanımlanması da çok yerinde değildir. III. Ahmed döneminde başlayan yenilikler 1730 Patrona Halil isyanı ile sekteye uğrasa da, ondan sonra yönetimde olan I. Mahmud 1730-1754, III. Osman 1754-1757, III. Mustafa 1757-1774 ve I. Abdülhamid 1774-1789 zamanına da azımsanmayacak yenilikler yapılmıştır. Bu 59 yıllık süreci hiçbir şeyin yapılmadığı karanlık bir dönem olarak anmak yerine, III. Selim tarafından köklü değişikliklerin yapıldığı dönemin hazırlandığı, bazen yüksek bazen düşük ama sürekli bir değişimin olduğu dönem olarak tanımlamak daha doğru olacaktır. İşte bu değişim döneminde de muhalefet hiçbir zaman kaybolmamış ve her zaman isyan boyutunda olmasa da birçok kez kendini göstermiştir. III. Selim döneminde ise bu muhalefet üç kez belirgin ve çatışma düzeyinde ortaya çıkmıştır.

Selimiye Camii Vakası (1805)
Nihai olarak yeniçerilerin yerine geçmek üzere kurulan birliklere Levent çiftliğinde eğitim çalışmaları yapılırken, yeniçerileri gücendirmemek ve kendilerinin bir parçası sanısı vermek amacıyla da onlara Bostani Tüfekçisi ismi verilmişti. Ancak bu birliğe ayda 50 akçe gibi yüksek bir ücret ödenirken Yeniçeri Tüfekçisi'ne bunun yarısı kadar ücret ödenmekteydi, Bostani Tüfekçisi'ne ücretsiz olarak ve daha iyi et ve ekmek de veriliyordu. Bu durum yeniçeriler arasında huzursuzluk yaratırken, Nizam-ı Cedid askerinden dışlanan ulema, esamelerden mahrum kalanlar ve Nizam-ı Cedid'i finanse etmek için ihdas edilen İrad-ı Cedid hazinesine ek katkıda bulumak zorunda kalan ayanlar, mültezimler vb. de bu değişimden hoşnut değildi. 1805 Nisan'da yapımı tamamlanan Selimiye Kışlası'nın yanındaki Selimiye Camii'nde yapılacak ilk selâmlık töreninde yeniçerilerin yerini Bostani Tüfekçi askerlerinin alacağı söylentisi, yeniçeriler tarafından uzun zamandır şüphelendikleri ocaklarının kaldırılması yolunda atılmış açık bir adım olarak yorumlanmış, Üsküdar'a geçen bazı yeniçeriler sağa sola ateş açmaya başlamış ve Üsküdar Kışlası'ndaki Bostani Tüfekçi Ocağı askerlerini ortadan kaldıracakları tehdidinde bulunmuşlardı. Bunun üzerine III. Selim yönetimi geri adım atarak Selimiye Camii'ndeki selâmlığın başka bir tarihe ertelendiğini ilân etmiş, yeniçerilere de selamlık törenindeki geleneksel yerlerinin korunacağı teminatını vermişti.

II. Edirne Vakası 1806

III. Selim döneminde başlatılan yenilikler aslında sadece İstanbul ile sınırlı kalmamış, tüm imparatorluk topraklarına yayılması planlanmıştı. Fakat merkez yönetiminin otoritesinin zayıflığı, sancaklarda ayanların gücü gibi nedenlerle bu hedefe ulaşılamamıştı. Başlarda sancaklarda bazı kışlalar kurulması ya da en azından yeni Bostani tüfekçiler sancaklara gönderilmesi istenmiş ancak tepkilerden çekinilerek ertelenmişti. Ancak 1806 da tekrar ve özellikle de İstanbul'dan sonra yeniçerilerin en güçlü olduğu ve Balkanlar'daki âyanları doğrudan kontrol altına alabilmek için önemli bir üs olan Edirne den başlayarak bu plan tekrar yürürlüğe koyuldu. Önce eşkıya takibini mazeret göstererek Kadı Abdurrahman Paşa idaresindeki Bostâni Tüfekçisi askerlerini Rumeli'ye gönderilmiş, Dağlı eşkıyası karşısında bazı başarılar kazanan yeni ocağın askerlerinden bir kısmı İstanbul'a geri çağrılmamış, Çorlu'ya ve Lüleburgaz'a yerleştirilmişti. Bu duruma açık bir tepkinin gelmemesi üzerine de 1806 ilkbaharında Tekirdağ'da asker yazmak ve kışla kurmak için harekete geçildi. Tekirdağ'daki yeniçerilerin Edirne'deki yeniçerilerden de aldıkları destekle asker yazılmasına karşı çıkması ve bu konudaki fermanı uygulamaya çalışan nâibi öldürmeleri karşısında şaşıran III. Selim yönetimi ilk başta Selimiye Camii vakasında olduğu gibi geri adım attı, ancak ardından Kadı Abdurrahman Paşa idaresindeki yeni orduyu donanmanın da desteği ile Tekirdağ ve Edirne'deki âsilerin üzerine yolladı.

Yeni orduya Anadolu'da asker yazılması sürecince gereksiz yere şiddet uyguladığı için eleştirilere uğramış olan Kadı Abdurrahman Paşa'nın aynı tavrına Rumeli'de de devam etmesi, Tekirdağ'ı ablukaya alan Donanma-yı Hümâyun gemilerinin şehri bombardıman etmesi, olayları bir iç savaş şekline sokmuş, geçtiği yerlerde ahalinin pasif ve açıktan direnişi ile karşılaşan Abdurrahman Paşa giderek daha da sert yöntemlere başvurup girdiği yerleşim merkezlerinde ahalinin malına zorla el koyması gibi gelişmeler II. Edirne Vakası olarak adlandırılan bu olayı III. Selim için iyice içinden çıkılmaz hale getirmişti. Ahaliden destek göremeyen Abdurrahman Paşa kuvvetlerinin iâşe sorunuyla karşılaşmasının yanı sıra İstanbul'da da yeniçerilerin bir isyana kalkışabilecekleri korkusu III. Selim'i en sonun da geri adım atmaya zorlamış, padişah Abdurrahman Paşa kuvvetlerini geri çekerek yeni düzenin Rumeli'de uygulanması politikasından vazgeçtiği sözünü vermişti.

Nizam-ı Cedit ve Kabakçı Mustafa isyanı (Vaka-yı Selimiye) 1807

III. Selim, Avusturya ve Rusya'yla Ziştovi ve Yaş Antlaşmaları ile barışı sağladıktan sonra, çok uzun zamandır tasarladığı ordusal yenilik hareketlerini 1793 yılında, Büyük Düzen anlamına gelen Nizam-ı Cedit adında ordu kurarak başlattı. Yeni ordu Levent çiftliğinde talimlere başladı. 1.600 asker İstanbul'a, diğer 12.000 kişi ise Osmanlı'nın diğer  eyaletlerine gönderildi. Nizam-ı Cedit ordusunda uygulanan eğitimler, zamanla imparatorluğun çoğu yerinde uygulanmaya başlandı. Rus gemilerinin İstanbul Boğazı'na hareketlerini durdurmak amaçlı, İstanbul ve Karadeniz'in olası noktalarına da Nizam-ı Cedit programı uygulanmıştır. Fransa ve Prusya'dan getirilen uzman ve danışmanlar bu yeni ordunun kurulmasında yardımcı oldular. Nizam-ı Cedit ordusu Mısır'ın savunmasında başarılı oldu ancak 1806-1812 Osmanlı-Rus Savaşı'nda Ruslara karşı fazla bir başarı gösteremedi.

Bu arada Yeniçeriler arasında Nizam-ı Cedit'e karşı olan rahatsızlık git gide büyümekteydi. 1807 yılında yeniçeriler Nizam-ı Cedit ordusunun kaldırılması talebiyle Kabakçı Mustafa'nın liderliği altında ayaklandılar. III. Selim Nizam-ı Cedit ordusunu dağıtmak ve 29 Mayıs 1807 tarihinde de kendisi tahttan çekilmek zorunda kaldı. III. Selim'in yerine tahta geçen IV. Mustafa'nın döneminde Osmanlı başkentinde büyük bir kargaşa yaşandı. Yeniçeriler şehirde bir terör ortamı yarattılar. Eski Nizam-ı Cedid askerlerini kapı kapı dolaşarak bulup öldürdüler. Padişahın hiçbir otoritesi kalmadı. Eski Nizam-ı Cedid taraftarlarından Rusçuk ayanı Alemdar Mustafa Paşa bu kargaşaya son vermek ve III. Selim'i tekrar tahta geçirmek amacıyla bir ordu oluşturarak Edirne'den 16.000 sadık askeri ile İstanbul'a yürüdü. Alemdar Mustafa Paşa saray kapısında ordularıyla bekleyerek IV. Mustafa'yı tahttan inmeye zorlamaktayken IV. Mustafa kendisi yerine tahta çıkarılabilecek iki Osmanlı hanedanı üyesini boğdurtmaya karar verdi. Böylece hanedanın tek üyesi olarak kaldığı için kendisinin tahtta bırakılacağını hesaplamıştı. İsyancılar harem dairesinde ibadet etmekte olan sultana saldırdılar. III. Selim kendisini boğmak için saraydaki odasına gelen cellatlarla büyük bir mücadele verdi ama sonunda can verdi. IV. Mustafa'nın adamları padişahın kardeşi şehzade Mahmut'u da öldürmek istediler ancak Mahmud ona sadık kalmış olan cariyeler ve hizmetkarların yardımıyla sarayın damına çıkartıldı ve böylece ölümden kurtuldu. Saray kapısını kırarak saraya giren Alemdar Mustafa Paşa askerleriyle saraya girdiğinde III. Selim'in naaşıyla karşılaştı. Bu esnada şehzade Mahmut can güvenliğinin sağlandığını görünce ortaya çıktı ve IV. Mustafa'nın yerine tahta çıkarıldı. Böylece III. Selim yapmak istediği yeniliklerin uğruna yaşamını kaybetmiş oldu. Ancak yerine geçen II. Mahmut III. Selim kadar yenilik yanlısı olmakla beraber siyasi bakımdan çok daha kurnaz davrandı. III. Selim'in yapmak istediği yenilikleri yapmakla kalmadı, III. Selim'in canına mal olan yeniçerileri de ortadan kaldırmayı başardı (bakınız: Vak'a-i Hayriyye).

Özel hayatı
III. Selim babası ve amcasının eğitimine verdiği önemden dolayı bilgili ve kültürlü bir şehzade olarak yetişti. Bir yandan doğu kültürüne ilgisini devam ettirirken batı kültürüne de ilgi duyuyordu. İlk defa 1797 yılında III. Selim zamanında İstanbul'a Avrupa'dan gelen bir grup opera gösterisi sergiledi. Fransız mimar ve ressam Antoine Ignace Melling İstanbul'da birçok yapılar inşa etti.

İstanbul'un çeşitli manzaralarını gösteren gravürler çizdi. III. Selim'in kız kardeşi Hatice Sultan'ın Melling tarafından Ortaköy semtinde inşa edilen sarayı İstanbul halkı ve Avrupalılar arasında çok ün kazandı. Bir yandan da eleştirilere neden oldu. III. Selim sık sık kız kardeşinin sarayına uğramaktan büyük zevk alırdı.

III. Selim şiir ve müziğe çok meraklıydı. İlhami mahlasıyla birçok şiirler yazdı ve çok sayıda şarkı besteledi. Klasik Türk müziğindeki suzidilara, şevkefza, şevk-u tarab, Arazbarbûselik ve nevakürdi makamları III. Selim'in buluşlarıdır. Dini müzik olarak ayin, durak, nat, ilahi formunda, din dışı müzik olarak Kâr, beste, semai, şarkı, köçekçe, peşrev, saz semaisi formunda 64 civarında eser bestelemiştir.

Ailesi

Eşleri
 Nef-i Zar Sultan
 Husn-i Mah Sultan
 Zib-i Fer Sultan
 Afitab Sultan
 Re'fet Sultan
 Nur-i Şems Sultan
 Gonca-nigar Sultan
 Dem-hoş Sultan
 Tab-i Safa Sultan

Kaynakça

Dış bağlantılar

  say.385-402

1761 doğumlular
İstanbul doğumlu devlet görevlileri
1808 yılında ölenler
18. yüzyılda Osmanlı padişahları
19. yüzyılda Osmanlı padişahları
18. yüzyıl hükümdarları
19. yüzyıl hükümdarları
18. yüzyıl halifeleri
19. yüzyıl halifeleri
Osmanlı İmparatorluğu gerileme dönemi
Osmanlı İmparatorluğu dağılma dönemi
Klasik Türk müziği bestecileri
Türk tamburiler
Suikast sonucu ölen hükümdarlar
Suikast sonucu ölen Osmanlılar
İstanbul'da ölenler
İstanbul'da defnedilenler
Tahttan indirilen Osmanlı padişahları

III. Selim


Vidais is one of twelve civil parishes (freguesias) in the municipality of Caldas da Rainha, Portugal. The population in 2011 was 1,155, in an area of 21.49 km².

References

Freguesias of Caldas da Rainha

Vidais


Anthony Wilford Brimley (Salt Lake City, 27. rujna 1934. – 1. kolovoza 2020.) bio je američki glumac i pjevač.

Rani život
Anthony Brimley rođen je  gradu Salt Lake Cityju, Utah, SAD. Pridružio se američkoj vojsci (marinci) za vrijeme Korejskog rata. Nakon toga, bio je zaštitar Howarda Hughesa  i radio neobične poslove vezane uz brigu životinja (npr. bio je kauboj).

Glumačka karijera
Na početku, najviše je glumio sporedne uloge i radio kao kaskader u vesternima. Zbog toga, za nešto više od desetljeća, etablirao se kao karakterni glumac (glumac koji glumi ekscentrične i neobične ljude, a ne glavne uloge) u filmovima poput The China Syndrome (1979.), The Thing (1982.), Tender Mercies (1983.) i The Natural (1984).

Dugo je bio lice televizijskih reklama tvrtke Quaker Oats. Također je promovirao obrazovanje o dijabetesu (jer je i sam bio dijabetičar) i pojavio se u reklamama o dijabetesu kompanije Liberty Medical.

Izvori
Američki pjevači
Američki filmski glumci

Wilford Brimley


Norse je drugi EP norveškog black metal-sastava Kampfar. EP je u srpnju 1998. godine objavila diskografska kuća Hammerheart Records.

Popis pjesama

Zasluge
Kampfar
 Dolk – vokali, bubnjevi, mastering
 Thomas – gitara, bas-gitara
Ostalo osoblje
 Per Arne Hovland – fotografija
 Dagoh – ilustracije, naslovnica, dizajn
 Fridtjof – inženjer zvuka, mastering
 Fredrik Kjølner – inženjer zvuka
 Mikkel Schille – mastering

Izvori

EP
Albumi iz 1998.
Albumi sastava Kampfar

Norse


Der Transvestitenbuntbarsch (Nanochromis transvestitus), auch als Kongo-Zwergbuntbarsch bekannt, ist ein Buntbarsch aus dem westlichen Zentralafrika. Der lateinische Artname transvestitus bezieht sich darauf, dass bei dieser Fischart die Geschlechterrolle auf den ersten Blick vertauscht zu sein scheint, da die weiblichen Tiere bedeutend kräftiger gefärbt sind als die männlichen.

Verbreitung und Lebensraum
Der Transvestitenbuntbarsch ist im Kongobecken beheimatet und kommt dort endemisch im Mai-Ndombe-See und dem angeschlossenen Gewässersystem vor. Als sein Lebensraum werden dabei flache, ruhige Uferzonen beschrieben, das Wasser ist mineralarm und sauer mit einem pH-Wert von 4,5 bis 6,0. Der Fisch wird auf der "Roten Liste gefährdeter Arten" der IUCN als "stark gefährdet" (EN) eingestuft.
Die Tiere ernähren sich vor allem von Insekten und anderen Kleinstlebewesen, die sie sowohl an der Oberfläche und im Freiwasser fangen als auch im sandigen Bodengrund aufspüren.

Merkmale
Die Fische sind wie alle Arten der Gattung Nanochromis relativ klein bleibend, wobei die Angaben aber je nach Quelle Unterschiede aufweisen. Die männlichen Tiere erreichen eine Körperlänge von sechs bis sieben Zentimetern, die Weibchen bleiben etwas kleiner. Die Grundform ist schlank mit langgezogener Rückenflosse. Der Körper ist bläulich grau gefärbt und besitzt meist schwach ausgeprägte dunkle Querbinden, die sich auf den Flossen deutlicher fortsetzen. Die Oberseite des Kopfes ist dunkel, während der Kehlbereich und die Kiemendeckel metallisch golden schimmern. Die Weibchen weisen zusätzlich in Rücken-, Schwanz- und Afterflosse senkrechte weiße Streifen sowie einen purpurrot gefärbten Bauch auf. Allgemein ist die Färbung während Balz und Brutpflege bedeutend kontrastreicher ausgeprägt.

Fortpflanzung
Wie für die Gattung typisch, handelt es sich beim Transvestitenbuntbarsch um monogame Höhlenbrüter mit ausgeprägter Brutpflege in Form einer "Vater-Mutter-Familie". Hat sich ein Paar gefunden, werden geeignete Höhlen als Teil des Balzrituales durch beide Partner gemeinsam von Sand und Fremdkörpern befreit. Danach werden 40 bis 60 Eier an die Wände der Höhle abgelegt. Anschließend bewachen die Weibchen das Gelege, entfernen abgestorbene Eier und sorgen durch Fächeln mit ihren Flossen für die Zufuhr von Frischwasser. Das Männchen verteidigt währenddessen den die Bruthöhle umgebenden Bereich, wobei durchaus auch größere Fische angegriffen werden. Die Jungfische schlüpfen nach 8 bis 10 Tagen und werden dann durch beide Elterntiere geführt.

Aquarienhaltung
Dieser Zwergbuntbarsch wurde erstmals Ende der 1980er Jahre nach Deutschland importiert, ist jedoch bis heute nicht zuletzt auf Grund seiner Ansprüche an die Haltungsbedingungen selten im Aquarium anzutreffen. Der Transvestitenbuntbarsch benötigt im Aquarium unter anderem saures, weiches Wasser mit einem pH-Wert zwischen 4,5 und 6,0 und einer Gesamthärte bis 5°dH sowie Sandboden und vielfältige Deckungsmöglichkeiten. Eine Vergesellschaftung mit anderen Fischarten wird auch dadurch erschwert, dass die normalerweise friedlichen Fische wie fast alle Buntbarsche während der Brutpflege ein ausgeprägtes Territorialverhalten nicht nur gegenüber Artgenossen, sondern auch allen anderen Beckeninsassen zeigen.

Inzwischen wird der Transvestitenbuntbarsch unter anderem auch in Europa erfolgreich in Gefangenschaft nachgezüchtet, was in Hinblick auf die Bestandsgefährdung im Ursprungsbiotop als positiv zu werten ist.

Literatur
 Anton Lamboj: Westafrikanische Zwergcichliden, Bede Verlag, Ruhmannsfelden 1999, ISBN 3-931-792-06-4

Einzelnachweise

Weblinks

Chromidotilapine Buntbarsche

Transvestitenbuntbarsch


Ad líbitum este o expresie de origine latină care înseamnă literalmente "după plac", "după voie". Ea este de multe ori abreviată ad lib..
Expresia a bene placito ("după bunul plac [a cuiva]") este aproximativ sinonimă și mai puțin obișnuită, dar expresia italiană a piacere a intrat în limbajul muzical popular. Acest termen, așa cum se va vedea mai jos, este folosit în diferite discipline precum muzica, biologia sau științele politice.

În muzică

În acest domeniu ad libitum este o notație muzicală, care înseamnă "după voie" și poate apărea în partituri. Poate avea diferite sensuri semnalând faptul că interpretul sau șeful orchestrei au la dispoziție o varietate de moduri în care pot aborda un anumit pasaj:

 pentru a interpreta pasajul într-un ritm liber în loc de un tempo strict sau "metronomic". Este o practică cunoscută ca rubato atunci când nu este indicată în mod expres de către compozitor. Modificarea afectează numai tempo-urile, dar niciodată notele;
 pentru a improviza o linie melodica care se încadrează în structura generală stabilită prin notele sau acordurile adnotate în pasaj;
 pentru a omite o parte instrumentală, cum ar fi un acompaniament care nu este esențial. În acest caz este o indicație opusă față de obbligato;
 când apare expresia "repetă ad libitum" pentru a interpreta pasajul de un număr arbitrar de ori (vezi ostinato).

În alte ocazii, ea poate apărea, de asemenea, pentru a semnala că o piesă muzicală poate fi interpretată cu sau fără instrumentul indicat. De exemplu, contrafagot "ad libitum" sau "ad lib."  (în formă prescurtată).

Indicația a piacere are un sens mai restrâns, referindu-se, de obicei, doar la primele două tipuri de criterii. Muzica barocă, în special, conține o indicație ad libitum scrisă sau implicită, prin care majoritatea compozitorilor se referă la libertatea pe care o au interpreții și dirijorul. Pentru muzica clasică posterioară stilului baroc și jazz, vezi cadenza.

În alte domenii

În biologie
Ad libitum este utilizat, de asemenea, în psihologie și în biologie pentru a se referi la greutatea unui animal atunci când nu a fost impus nici un control asupra alimentației lui. Un exemplu de utilizare ar putea fi: "greutatea ad libitum a unui șobolan a fost de 320 de grame". În studiile nutriționale, fraza denotă accesul liber al unui animal la apă sau la hrană atunci când cerințele biologice ale acestuia sunt cele care-i reglementează consumul. De exemplu: "le-a fost acordat șobolanilor accesul ad libitum la hrană și apă".

În studiile biologice de teren poate însemna, de asemenea, că informațiile au fost obținute în mod spontan, fără o metodă specifică.

În medicină
În prospecte medicale și în investigația clinică, abrevierea ad lib.  indică faptul că administrarea medicamentului depinde de voința pacientului.

În liturghia catolică
Termenul Ad libitum este folosit în liturghia catolică atunci când se referă la celebrarea opțională a unei sărbători religioase sau a unui sfânt din calendarul catolic, aflată la discreția preotului celebrant sau a consiliului parohial.

În politică
Este folosit, de asemenea, pentru a se referi la deciziile politice care sunt luate "a piacere", adică sunt axate mai mult pe propriile interese ale politicienilor decât pe interesele alegătorilor.

În cinematografie
Expresia "ad lib" care apare într-un scenariu de film sau de televiziune are scopul de a indica actorilor că trebuie să improvizeze, de exemplu, câteva dialoguri.

Note

Bibliografie
 De Candé, Roland: Nuevo diccionario de la música vol. I y II. Grasindo, 2002.
 De Pedro, Dionisio: Teoría completa de la música. Real musical, 1990.
 Grabner, Hermann: Teoría general de la música. Akal, 2001.
 Michels, Ulrich: Atlas de música. Alianza, 2009 [1985].
 Pérez Gutiérrez, Mariano: Diccionario de la música y los músicos vol. 1 2 y 3. Akal, 1985.
 Randel, Don Michael: The Harvard Dictionary of Music. Harvard University Press, 2003.
 Zamacois, Joaquín: Teoría de la música. Idea, 2002 [1949].

Legături externe
 «Ad libitum.  La improvisación como procedimiento compositivo» , ciclo de la Fundación Juan March, 2008.

Cuvinte și expresii în limba latină

Ad líbitum


47045 Seandaniel este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
47045 Seandaniel este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Bâton-Rouge de Walter R. Cooney, Jr.. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,80 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 4,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 47001-48000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

47045 Seandaniel


IITRAN is a discontinued programming language created in the mid-1960s and designed as a first language for students. The primary designer of the language, William S. Worley, also contributed to the design of PL/I, and the two languages have similar syntax.  The name derives from Illinois Institute of Technology, where it was developed.

The IITRAN language was initially implemented for IBM 7040, with a compiler made available to students in 1964. This was followed shortly by an IBM System/360 implementation in 1966, for which the language was partially redesigned by a committee lead by Dr. Peter G. Lykos. In the early 1970s, a compiler was developed for the Univac 1108 platform.

IITRAN was designed and developed in response to the increasing demand for a computer language which would meet the following specifications:

It should be clear, concise, and easily learned, even for those who have had no previous experience with computers or mathematics;
It should bear as close a resemblance as possible to the English language;
It should be free of awkward restrictions and limitations;
It should be consistent with mathematical and logical foundations;
It should allow processing of a great number of individual programs in a very short time;
It should serve as a computational tool for students of science and engineering;
It should process a clear, easily understood, set of diagnostic error messages.
(Bauer, p. V)

There was a Spanish language version of IITRAN at IIT as well. It utilized Spanish keywords rather than English ones. For example, the keyword read was replaced by leer.

Bibliography
IITRAN / 360: Self-Instructional Manual and Text,  Bauer, Charles R. et al.,  Addison Wesley Publishing, 1967.
The IITRAN Programming Language, R. Dewar et al., CACM 12(10):569-575 (Oct 1969).

Educational programming languages
PL/I programming language family

IITRAN


Ivo Horvat (Goričan, 26. lipnja 1920. - 2015.) hrvatski publicist i novinar, pravnik.

Životopis

Ivo Horvat je rođen u Goričanu, kotar Prelog, gdje je pohađao Pučku školu. Za mađarske okupacije Međimurja uhićen je 1943. i odveden u logor Šarvar na Karpatima, na Badnjak godinu poslije (1944.) opet je uhićen i ovaj put odveden u vojni zatvor u Veliku Kanižu. Nakon rata, kratko je radio u Prelogu i Varaždinu. Potom se preselio u Zagreb, zapošljava se na Radio Zagrebu, u početku kao novinar, kasnije je urednik, te je do mirovine radio na radiju.

Pad u nemilost 1971.

Kao urednik Dnevno-informativnog programa Radio Zagreba promicao je reformske ideje hrvatskog proljeća, zbog čega je krajem 1971. smijenjen s dužnosti urednika, izbačen iz Društva novinara Hrvatske, te prijevremeno umirovljen. Zabranjen mu je rad u novinarstvu, što je potrajalo punih 18 godina.

Mogao je postati "živi mrtvac", smjerno podnijeti kaznu i teror komunističkog režima, što Ivo Horvat nije prihvatio. Pod brojnim pseudonimima: Mihovil Šoštarić, Ivo Mihalj, Miho Hrvatin, prof. J. Krizmanić, prof. F. Mažuran, Ivo MIhelčić,... piše članke za rubrike Pisma čitatelja u raznim novinama, objavljene su mu stotine članaka u Vjesniku, NIN-u, Mladini, u kojima reagira kao čitatelj na zbivanja u hrvatskom i jugoslavenskom društvu.

Izvori

Hrvatski novinari

Ivo Horvat (novinar)


Saarbriukenis Moedani (deutsch Saarbrücker Platz) steht für:

 Saarbriueknis Moedani (Platz), einen Platz in Tbilissi
 Saarbriukenis Moedani (Metro Tbilissi), eine im Bau befindliche Station der Metro Tbilissi

Saarbriukenis Moedani


Le  est un château de sommet de la période Sengoku situé entre Daitō et Shijōnawate, dans la préfecture d'Osaka, au Japon, sur une montagne de 315.9 mètres de haut. C'est le centre ancien du pouvoir du clan Miyoshi.

Histoire
Le château d'Iimoriyama a été construit par Kizawa Nagamasa et a ensuite été contrôlé par le clan Miyoshi.

Miyoshi Nagayoshi quitte son château natal d' Akutagawayama pour s'installer au château d'Iimoriyama en 1560. En 1564, il y meurt

Le château est classé parmi les 100 meilleurs châteaux japonais en 2017.

Conservation
Le château n'est plus que ruines, avec quelques murs de pierre, des douves et des ponts "Dobashi".

Notes et références

Liens externes

 Iimori Castle -Prototype of pre-modern regime (3) short peak and sudden fall-, Ken's Storage: Pictures of Japanese Castles (30 mai 2017)

Château en ruines au Japon
Daitō
Shijōnawate

Château d'Iimoriyama


Solomon Leopold Millard Rosenberg (* 6. März 1869 in Neudenau; † 10. Juli 1934) war ein US-amerikanischer Romanist und Hispanist deutscher Herkunft.

Leben und Werk

Rosenberg ging 1885 in die Vereinigten Staaten und übte einen Kaufmannsberuf aus. Nachdem er die nötigen finanziellen Mittel beisammenhatte, studierte er ab 1903 an der University of Pennsylvania und in Grenoble. Er promovierte 1910 mit der Arbeit (Hrsg.) La Española de Florencio [ó Burlas veras y Amor invencionero]. Comedia famosa de Don Pedro Calderon de la Barca (Philadelphia 1911). Dann lehrte er am Swarthmore College (bis 1912), an der University of Pennsylvania (1911–1915), am Girard College in Philadelphia (bis 1922) und schließlich Spanische Literatur und Sprache an der University of California at Los Angeles (Assistant Professor 1922–1930, Associate Professor 1930–1934). Er starb 1934 durch einen Autounfall.

Weitere Werke

(Hrsg.) Lope de Vega, Las Burlas veras, comedia famosa, Philadelphia 1912
(Hrsg.) Julian de Armendariz, Comedia famosa  de Las Burlas veras, Philadelphia 1917
(mit Manuel Romero de Terreros) México virreinal. Acuarelas de Nueva España, New York 1925
(Hrsg.) Libro de lectura. Selecciones de D. Manuel Romero de Terreros, New York/Chicago 1927
(Hrsg. mit Manuel Romero de Terreros) Vicente Riva Palacio und Juan de Dios Peza, Tradiciones y leyendas mexicanas, New York 1927
(Hrsg. mit Marion A. Zeitlin) Concha Espina, Talín y otros cuentos, New York 1927
(Hrsg. mit Ernest Hall Templin) A brief anthology of Mexican prose, Palo Alto 1928
(Hrsg. mit Ernest Hall Templin) A brief anthology of Mexican verse, Palo Alto 1928
(Hrsg. mit Laurence Deane Bailiff) Pio Baroja, Zalacaín el aventurero. Historia de las buenas andanzas y fortunas de Martín Zalacaín de Urbía, New York 1928
(Hrsg. mit  Frederick T. McKeon) Páginas místicas. Selections from the writing of D. Manuel Romero de Terreros (Marqués de San Francisco), New York 1929
(Hrsg.) Ricardo León, Tipos y paisajes, Boston 1930
(Hrsg. mit Homer Price Earle) Horas vividas. Selections from the verse and prose of Antonio Heras, Chicago 1931
(Hrsg. mit María López de Lowther) Rubén Darío, Poetic and prose selections. wWth a critical introduction by Federico de Onís, Boston/New York 1931
Huellas de España en el estado de California. Discurso leído en la Academia Española, Madrid 1933

Literatur

Ralph J. Michels, [Nachruf] in: Bulletin Hispanique 36, 1934, S. 507–509
[Nachruf] in: Romanic Review 25, 1934, S. 266

Weblinks

 https://calisphere.org/item/ark:/13030/hb9779p275/

Romanist
Hochschullehrer (University of California, Los Angeles)
US-Amerikaner
Geboren 1869
Gestorben 1934
Mann

Solomon Leopold Millard Rosenberg


11583 Breuer este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11583 Breuer este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Eric Walter Elst. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,98 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 4,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1994
Centura de asteroizi

11583 Breuer


غوردييفكا  هي مدينة في مقاطعة بريانسك أوبلاست في روسيا.

مدن مقاطعة بريانسك

غوردييفكا (برجانسك)


HMS Antigua (K-501), II. Dünya Savaşı'nda Kraliyet Donanması tarafından kullanılan Amerikan yapımı fırkateyn.

Başlangıçta Tacoma sınıfı bir devriye gambotu (PG-181) olarak, Rhode Island eyaleti Providence kentinde kurulu Walsh-Kaiser şirketi tersanesinde 1655 inşa numarası ile kızağa konuldu. 15 Nisan 1943'te bir devriye fırkateyni (PF-73) olarak tanımlaması değiştirildi ve gemiye USS Hammond adı verildi. 10 Haziran 1943 tarihinde ödünç verme (Lend-Lease) programı dahilinde İngiliz Kraliyet Donanması'na transfer edildi. 21 adet Colony sınıfı gemiden biri olan tekneye HMS Antigua (Antigua-İngiliz kolonisi Antigua ve Barbuda takım adalarının bir üyesi) ismi ve K-501 borda numarası tahsis edildi.

PF-73 USS Hammond 26 Temmuz 1943 tarihinde denize indirildi ve resmi olarak 4 Kasım 1943'te İngiliz Kraliyet Donanması'na teslim edildi. HMS Antigua gemisi 2 Mayıs 1946'da Amerika'ya geri dönene kadar devriye ve refakat görevlerine devam etti. Amerikan Donanması kayıtlarından çıkarılan fırkateyn sökülmek amacı ile Pensilvanya'daki Sun Shipbuilding & Drydock firmasına satıldı.

Ayrıca bakınız
 İngiliz Kraliyet Donanması fırkateynleri

1943 gemileri
Providence, Rhode Island'da inşa edilen gemiler
Colony sınıfı fırkateyn
Kraliyet Donanması fırkateynleri

HMS Antigua (K-501)