Run-length limited or RLL coding is a line coding technique that is used to send arbitrary data over a communications channel with bandwidth limits.  RLL codes are defined by four main parameters: m, n, d, k. The first two, m/n, refer to the rate of the code, while the remaining two specify the minimal d and maximal k number of zeroes between consecutive ones. This is used in both telecommunication and storage systems that move a medium past a fixed recording head.

Specifically, RLL bounds the length of stretches (runs) of repeated bits during which the signal does not change.  If the runs are too long, clock recovery is difficult; if they are too short, the high frequencies might be attenuated by the communications channel.  By modulating the data, RLL reduces the timing uncertainty in decoding the stored data, which would lead to the possible erroneous insertion or removal of bits when reading the data back. This mechanism ensures that the boundaries between bits can always be accurately found (preventing bit slip), while efficiently using the media to reliably store the maximal amount of data in a given space.

Early disk drives used very simple encoding schemes, such as RLL (0,1) FM code, followed by RLL (1,3) MFM code, which were widely used in hard disk drives until the mid-1980s and are still used in digital optical discs such as CD, DVD, MD, Hi-MD and Blu-ray. Higher-density RLL (2,7) and RLL (1,7) codes became the de facto industry standard for hard disks by the early 1990s.

Need for RLL coding
On a hard disk drive, information is represented by changes in the direction of the magnetic field on the disk, and on magnetic media, the playback output is proportional to the density of flux transition. In a computer, information is represented by the voltage on a wire. No voltage on the wire in relation to a defined ground level would be a binary zero, and a positive voltage on the wire in relation to ground represents a binary one. Magnetic media, on the other hand, always carries a magnetic flux either a "north" pole or a "south" pole. In order to convert the magnetic fields to binary data, some encoding method must be used to translate between the two.

One of the simplest practical codes, modified non-return-to-zero-inverted (NRZI), simply encodes a 1 as a magnetic polarity transition, also known as a "flux reversal", and a zero as no transition. With the disk spinning at a constant rate, each bit is given an equal time period, a "data window", for the magnetic signal that represents that bit, and the flux reversal, if any, occurs at the start of this window. (Note: older hard disks used one fixed length of time as the data window over the whole disk, but modern disks are more complicated; for more on this, see zoned bit recording.)

This method is not quite that simple, as the playback output is proportional to the density of ones, a long run of zeros means no playback output at all.

In a simple example, consider the binary pattern 101 with a data window of 1 ns (one nanosecond, or one billionth of a second). This will be stored on the disk as a change, followed by no change, and then another change. If the preceding magnetic polarity was already positive, the resulting pattern might look like this: −−+. A value of 255, or all binary ones, would be written as −+−+−+−+ or +−+−+−+−. A zero byte would be written as ++++++++ or −−−−−−−−. A 512-byte sector of zeros would be written as 4096 sequential bits with the same polarity.

Since a disk drive is a physical piece of hardware, the rotational speed of the drive can change slightly, due to a change in the motor speed or thermal expansion of the disk platter. The physical media on a floppy disk can also become deformed, causing larger timing errors, and the timing circuit on the controller itself may have small variations in speed. The problem is that, with a long string of zeros, there's no way for the disk drive's controller to know the exact position of the read head, and thus no way to know exactly how many zeros there are. A speed variation of even 0.1%, which is more precise than any practical floppy drive, could result in 4 bits being added to or removed from the 4096-bit data stream. Without some form of synchronization and error correction, the data would become completely unusable.

The other problem is due to the limits of magnetic media itself: it is only possible to write so many polarity changes in a certain amount of space, so there's an upper limit to how many ones can also be written sequentially, this depends on the linear velocity and the head gap.

To prevent this problem, data is coded in such a way that long repetitions of a single binary value do not occur. By limiting the number of zeros written consecutively to some maximum k, this makes it possible for the drive controller to stay synchronized. By limiting the number of zeros written in a row to some minimum d between each and every one, the overall frequency of polarity changes is reduced, allowing the drive to store more data in the same amount of space, resulting in either a smaller package for the same amount of data or more storage in the same size package.

History

All codes used to record on magnetic disks have limited the length of transition-free runs and can therefore be characterized as RLL codes. The earliest and simplest variants were given specific names, such as modified frequency modulation (MFM), and the name "RLL" is commonly used only for the more complex variants not given such specific names, but the term technically applies to them all.

The first "RLL" code used in hard drives was RLL (2,7), developed by IBM engineers and first used commercially in 1979 on the IBM 3370 DASD, for use with the 4300 series mainframe. During the late 1980s, PC hard disks began using RLL proper (i.e. variants more complex than those that had received their own proper names, such as MFM). RLL codes have found almost universal application in optical-disc recording practice since 1980. In consumer electronics, RLLs like the EFM code (rate = 8/17, d = 2, k = 10) are employed in the Compact Disc (CD) and MiniDisc (MD), and the EFMPlus code (rate = 8/16, d = 2, k = 10) used in the DVD. Parameters d and k are the minimal and maximal allowed run lengths. For more coverage on the storage technologies, the references cited in this article are useful.

Technical overview
Generally run length is the number of bits for which signal remains unchanged. A run length of 3 for bit 1, represents a sequence 111. For instance, the pattern of magnetic polarizations on the disk might be +−−−−++−−−++++++, with runs of length 1, 4, 2, 3, and 6. However, run-length limited coding terminology assumes NRZI encoding, so 1 bits indicate changes and 0 bits indicate the absence of change, the above sequence would be expressed as 11000101001000001, and only runs of zero bits are counted.

Somewhat confusingly, the run length is the number of zeros (0, 3, 1, 2 and 5 in the preceding) between adjacent ones, which is one less than the number of bit times the signal actually remains unchanged. Run-length limited sequences are characterized by two parameters, d and k, which stipulate the minimal and maximal zero-bit run length that can occur in the sequence. So RLL codes are generally specified as (d,k) RLL, e.g.: (1,3) RLL.

Coding
In the encoded format a "1" bit indicates a flux transition, while a "0" indicates that the magnetic field on the disk does not change for that time interval.

FM: (0,1) RLL
Generally, the term "RLL code" is used to refer to more elaborate encodings, but the original Frequency Modulation code, also called differential Manchester encoding, can be seen as a simple rate-1/2 RLL code.
The added 1 bits are referred to as clock bits.

Example:
 Data:     0 0 1 0 1 1 0 1 0 0 0 1 1 0
 Encoded: 1010111011111011101010111110
 Clock:   1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 1

GCR: (0,2) RLL
By extending the maximal run length to 2 adjacent 0 bits, the data rate can be improved to 4/5.  This is the original IBM group coded recording variant

Where possible (11 out of 16 codes), the bit pattern abcd is encoded by prefixing it with the complement of a: abcd. In the 5 cases where this would violate one of the rules (000d or ab00), a code beginning with 11 is substituted (11be, where e = a ∨ d).

Example:
 Data:     0010 1101 0001 1000
 Encoded: 10010011011101111010

Note that to meet the definition of (0,2) RLL, it is not sufficient only that each 5-bit code contain no more than two consecutive zeros, but it is also necessary that any pair of 5-bit codes as a combined sequentially not contain more than two consecutive zeros. That is, there must not be more than two zeros between the last one bit in the first code and the first one bit in the second code, for any two arbitrarily chosen codes. This is required because for any RLL code, the run-length limits 0 and 2 in this case apply to the overall modulated bitstream, not just to the components of it that represent discrete sequences of plain data bits. (This rule must hold for any arbitrary pair of codes, without exception, because the input data may be any arbitrary sequence of bits.) The IBM GCR code above meets this condition, since the maximal run length of zeros at the beginning of any 5-bit code is one, and likewise the maximal run length at the end of any code is one, making a total run length of two at the junction between adjacent codes. (An example of the maximal run length occurring between codes can be seen in the example given above, where the code for the data "0010" ends with a zero and the code for the next data, "1101", begins with a zero, forming a run of two zeros at the junction of these two 5-bit codes.)

MFM: (1,3) RLL
Modified frequency modulation begins to get interesting, because its special properties allow its bits to be written to a magnetic medium with twice the density of an arbitrary bit stream. There is a limit to how close in time flux transitions can be for reading equipment to detect them, and that constrains how closely bits can be recorded on the medium: In the worst case, with an arbitrary bit stream, there are two consecutive ones, which produces two consecutive flux transitions in time, so bits must be spaced far enough apart that there would be sufficient time between those flux transitions for the reader to detect them.  But this code imposes a constraint of d = 1, i.e. there is a minimum of one zero between each two ones. This means that in the worst case, flux transitions are two bit times apart, so the bits can be twice as close together as with the arbitrary bit stream without exceeding the reader's capabilities.

This doubled recording density compensates for the 1/2 coding rate of this code (it takes two bits to represent one bit of real information) and makes it equivalent to a rate-1 code.

The encoding is very similar to the FM encoding.

Where "x" is the complement of the stream's previously encoded bit.

Except for the clock bits not always being one, this is the same as the FM table, and that is how this code gets its name. The inserted clock bits are 0 except between two 0 data bits.

When combined with the previous n-1 bit, the resulting encoding table for each data bit n effectively becomes.

Example:
 Data:     0 0 1 0 1 1 0 1 0 0 0 1 1 0
 Encoded: x010010001010001001010010100
 Clock:   x 1 0 0 0 0 0 0 0 1 1 0 0 0

(1,7) RLL
(1,7) RLL maps 2 bits of data onto 3 bits on the disk, and the encoding is done in 2- or 4-bit groups. The encoding rules are: (x, y) becomes (NOT x, x AND y, NOT y), except (x, 0, 0, y) becomes (NOT x, x AND y, NOT y, 0, 0, 0).
When encoding according to the table below, the longest (last in the table) match must be used; those are exceptions handling situations where applying the earlier rules would lead to a violation of the code constraints.

Example:
 Data:    0 0 1 0 1 1 0 1 0 0 0 1 1 0
 Encoded: 101 001 010 100 100 000 001

(2,7) RLL
(2,7) RLL is  rate- code, mapping n bits of data onto 2n bits on the disk, like MFM, but because the minimal run length is 50% longer (3 bit times instead of 2), the bits can be written faster, achieving 50% higher effective data density.  The encoding is done in 2-, 3- or 4-bit groups.

Western Digital WD5010A, WD5011A, WD50C12

Seagate ST11R, IBM

Perstor Systems ADRC

The encoded forms begin with at most 4, and end with at most 3 zero bits, giving the maximal run length of 7.

Example:
 Data:    1 1  0 1 1  0 0 1 1
 Encoded: 1000 001000 00001000

HHH(1,13)
The HHH(1,13) code is a rate-2/3 code developed by three IBM researchers (Hirt, Hassner, and Heise) for use in the 16 MB/s IrDA VFIR physical layer.  Unlike magnetic encoding, this is designed for an infrared transmitter, where a 0 bit represents "off" and a 1 bit represents "on".  Because 1 bits consume more power to transmit, this is designed to limit the density of 1 bits to less than 50%. In particular, it is a (1,13|5) RLL code, where the final 5 indicates the additional constraint that there are at most 5 consecutive "10" bit pairs.

The first eight rows describe a standard (1,7)-RLL code. The additional six exceptions increase the maximal run of zeros to 13 (in the legal pattern 100 000 000 000 001, which represents 10 11 10 11, followed by 01), but limit the maximal average ones density to . The longest run of 1–0 pairs is 000 101 010 101 000.

This code limits the ones density to between  and , with an average of 25.8%.

Examples
For example, let us encode the bit sequence 10110010 with different encodings

Densities

Suppose a magnetic tape can contain up to 3200 flux reversals per inch. A modified frequency modulation, or (1,3) RLL encoding, stores each data bit as two bits on tape, but since there is guaranteed to be one 0 (no flux reversal) bit between any 1 (flux reversal) bits, then it is possible to store 6400 encoded bits per inch on the tape, or 3200 data bits per inch. A (1,7) RLL encoding can also store 6400 encoded bits per inch on the tape, but since it only takes 3 encoded bits to store 2 data bits, this is 4267 data bits per inch. A (2,7) RLL encoding takes 2 encoded bits to store each data bit, but since there is guaranteed to be two 0 bits between any 1 bits, then it is possible to store 9600 encoded bits per inch on the tape, or 4800 data bits per inch.

The flux-reversal densities on hard drives are significantly greater, but the same improvements in storage density are seen by using different encoding systems.

See also
8b/10b encoding
Bit slip
Eight-to-fourteen modulation and EFMplus are DC-free (2,10) RLL codes used on CDs and DVDs, respectively.
Error correcting codes
Line code
Modulation
Physical layer
PRML
Run-length encoding
Self-synchronizing code and bit synchronization
Source coding

References

External links
Digital Magnetic Tape Recording

Audio storage
Rotating disc computer storage media
Video storage
Line codes
Physical layer protocols

Run-length limited


Gara Slatina este o gară care deservește orașul Slatina, județul Olt, România.

Articole relevante despre Gara Slatina (Olt):

FOTO  Gara Slatina, locul unde a avut loc primul zbor militar din istoria aeronauticii românești

(autor: Mugurel Manea)

https://adevarul.ro/stiri-locale/slatina/foto-gara-slatina-locul-unde-a-avut-loc-primul-1484210.html

FOTO  Gara Slatina, locul celei mai importante răscoale din România de la începutul sec. XX

(autor: Mugurel Manea)

https://adevarul.ro/stiri-locale/slatina/foto-gara-slatina-locul-celei-mai-1525602.html

FOTO VIDEO  Gara Slatina are un nou "look"

(autor: Mugurel Manea)

https://adevarul.ro/stiri-locale/slatina/foto-video-gara-slatina-are-un-nou-look-1549573.html

FOTOGALERIE  "Facelift" de amploare la Gara Slatina

(autor: Mugurel Manea)

https://adevarul.ro/stiri-locale/slatina/fotogalerie-facelift-de-amploare-la-gara-1449300.html

Slatina

Gara Slatina


Johannes Gerardus Adrianus "John" Lammers (født 11. december 1963) er en hollandsk fodboldtræner og tidligere spiller, der spillede som angriber.

Han har tidligere været cheftræner i den danske klub Esbjerg fB, inden han blev fyret i september 2019.

Trænerkarriere
I juni 2017 blev han udnævnt til ny træner i den danske klub Esbjerg fB. Han blev fyret den 16. september 2019.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Sporting Toulon Var
Fodboldspillere fra Willem II Tilburg
Fodboldspillere fra VVV-Venlo
Fodboldspillere fra RKC Waalwijk
Fodboldspillere fra RBC Roosendaal
Fodboldspillere fra NAC Breda
Fodboldtrænere fra Nederlandene
Fodboldtrænere fra Esbjerg fB
Fodboldspillere fra Holland
Angribere (fodbold)
Pages with unreviewed translations

John Lammers


Prvenstvo Hrvatske u nogometu za žene za sezonu 2017./18. je dvanaesti put zaredom osvojio "Osijek".

Prva liga

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Ažurirano 25. svibnja 2018.

 Strijelci
Izvori:

Strijelci 10 i više golova u sezoni: Ažurirano 25. svibnja 2018.

Druga liga

Istok

 Ljestvica

Jug

 Ljestvica

Sjeverozapad

 Ljestvica

Kvalifikacije za 1. HNLŽ

Poveznice
 HNS, 1. HNL za žene

Izvori
 hns-cff.hr, 1. HNLŽ, pristupljeno 25. svibnja 2018.
 hntv.hr, 1. HNL - Žene , pristupljeno 25. svibnja 2018.
 scoresway.com, 1. HNL - Žene 2017./18., pristupljeno 25. svibnja 2018.
 rsssf.com, Croatia (Women) 2017/18

2017-18
ž-p

Prvenstvo Hrvatske u nogometu za žene 2017./18.


مبارك عبد العزيز صالح الحساوي (1925 - 20 مارس 2005 )، نائب سابق في مجلس الامة الكويتي، واقتصادي كويتي.

مولده ونسبة وعائلته
ولد مبارك عبد العزيز صالح الدحيلان الحساوي، عام 1344هـ الموافق لعام 1925م، في فريج سعود بحي القبلة في دولة الكويت، وتعود جذوره إلى عائلة كويتية كريمة، أصلها من مدينة «عقدة» في منطقة حائل بأرض نجد، كان اسمها سابقاً عائلة الدحيلان، ولما تحولت من نجد إلى الأحساء للعمل، ثم من الأحساء إلى الكويت أطلق الكويتيون عليها اسم عائلة الحساوي، فاختفى الاسم الحقيقي، واشتهرت بهذا الاسم، واستوطنت العائلة الكويت في فترة حكم الشيخ عبد الله بن صباح الثاني الذي حكم الكويت، في الفترة من عام 1866م حتى 1892م، واشتهر من هذه العائلة عبد العزيز وهو والد مبارك الحساوي، الذي سعد في الحياة بالبنين والبنات، وكان أصغرهم مبارك الذي ولد عام 1925م.

دراسته
التحق بالمدرسة الأحمدية، ثم انتقل إلى المدرسة المباركية ليواصل دراسته حتى الفصل السادس.

مشاركته في السياسة
 اختير مبارك الحساوي عضواً في المجلس التأسيسي في عام 1962 بعد حصوله على المركز الثاني في الدائرة الثامنة حولي.
 وانتخب عضوا في مجلس الأمة الثاني عام 1967 بعد حصوله على المركز الخامس في الدائرة السادسة القادسية.
 وعضواً في مجلس الأمة الثالث عام 1971 بعد حصوله على المركز الثالث في الدائرة السادسة القادسية.

القوانين والاقتراحات
 اقترح مشروع قانون لإدارة أموال القاصرين وقدّمه في عام 1971، وصدر القانون في عام 72.
 اقترح مشروع قانون لإنشاء الصندوق الكويتي للتنمية الاقتصادية الكويتية برأس مال قدره 50 مليون دينار.
 اقترح الأخذ بنظام التسجيل العقاري.

أماكن سميت باسمه
 كأس مبارك عبد العزيز الحساوي.
 مسجد مبارك الحساوي.
 منطقة الحساوي.

المراجع

أصحاب أعمال كويتيون
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1967
خريجو المدرسة المباركية
وفيات 1426 هـ
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1971
مدفونون في مقبرة الصليبخات

مبارك الحساوي


Gheorghe Rus (n. 20 ianuarie 1872, Potău) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Activitate politică
A fost delegat al cercului electoral Medieș la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 18 noiembrie/ 1 decembrie 1918.

Note

Lectură suplimentară
Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)
Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
 http://www.dacoromania-alba.ro/nr67/gazeta.htm

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1872
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Agricultori români
Decese în secolul al XX-lea

Gheorghe Rus


Marijan Hadži Divković (Tuzla, 14. listopada 1870. — Tuzla, 24. veljače 1908.), hrvatski društveni i kulturni djelatnik iz Bosne i Hercegovine.

Životopis
Rodio se u Tuzli. Završio za kujundžiju i zlatara. Ipak, većinu vremena proveo je baveći se gospodarstvom na svom imanju. Među prvim pregaocima buditeljima hrvatske narodne svijesti u Tuzli. Skupa s njima je 1896. godine osnovao pjevačko društvo Majevica, čiji je Divković bio višegodišnji predsjednik. Divković je također bio član utemeljitelj i drugih ondašnjih hrvatskih društava u Bosni i Hercegovini.

Izvori

Životopisi, Tuzla
Hrvatski kulturni djelatnici iz Bosne i Hercegovine

Marijan Hadži Divković


Prizivanje (eng. The Conjuring) američki horor film iz 2013. godine redatelja Jamesa Wana. To je prvi film u franšizi Prizivanje univerzum. Patrick Wilson i Vera Farmiga glume Ed i Lorraine Warren, istražitelji paranormalnih istraživanja i autori povezani s istaknutim slučajevima ukletog. Njihova navodna izvješća iz stvarnog života nadahnula su horor priču Amityville i filmsku franšizu. Warrenovi su priskočili u pomoć obitelji Perron, koja je 1971. godine doživjela sve uznemirujuće događaje u svojoj seoskoj kući na Rhode Islandu.

Razvoj filma započeo je u siječnju 2012., a izvješća su potvrdila Wan-a kao redatelja filma pod naslovom The Warren Files, kasnije preimenovan u The Conjuring, usredotočujući se na navodne stvarne pothvate Eda i Lorraine Warren, bračnog para koji su istraživali paranormalne događaje. U svojoj drugoj suradnji s Wanom, Patrick Wilson glumio je zajedno s Verom Farmiga u glavnim ulogama Eda i Lorraine. Proizvodnja je započela u Wilmingtonu u Sjevernoj Karolini u veljači 2012. godine, a scene su snimane kronološkim redoslijedom.

Conjuring je objavljen u Sjedinjenim Državama i Kanadi 19. srpnja 2013. u izdanju Warner Bros. Pictures i New Line Cinema. Film je dobio pozitivne kritike kritičara koji su pohvalili izvedbe, režiju, scenarij, atmosferu i glazbenu partituru. U cijelom je svijetu zaradio preko 319 milijuna dolara u odnosu na proračun od 20 milijuna dolara. Nastavak, Prizivanje 2, objavljen je 10. lipnja 2016.

Radnja filma

Godine 1971. bračni par Roger i Carolyn Perron doselio se s djecom u novokupljenu kuću s farmom u naselju Harrisville, Rhode Island, da bi se uskoro po doseljenju počele događati neobične pojave poput udaranja ptica o stakla prozora, zaustavljanja satova u 3:07 po noći i slično. Nedugo zatim Carolyn postaje svjesna postojanja zlokobnog prisustva u kući zbog čega stupa u kontakt s istraživačima paranormalnog, bračnim parom Edom i Lorraine Warren koji preuzimaju slučaj, ali uskoro uviđaju potrebu traženja dozvole za izvršenje egzorcizma od strane Rimokatoličke crkve. Istovremeno, Ed i Lorraine smještaju svoju ekipu s kamerama u kući kako bi zabilježili paranormalne aktivnosti i uskoro otkrivaju da se nešto neobično i zastrašujuće doista događa na obiteljskom posjedu obitelji Perron.

U međuvremenu Carolyn je opsjeo duh ženske osobe koja je odgovoran za nadnaravne događaja u kući, a predstavlja duh žene koja je nekoć optužena kao vještica zbog smrti svog djeteta i pogubljena vješanjem na grani stabla nedaleko od kuće. Sada opsjednuta Carolyn pokušava ubiti svoje kćeri Christinu i April, dok Ed uzaludno nastoji izvršiti egzorcizam i osloboditi je opsjednuća.

Naposljetku, Ed i Lorraine uspjevaju otjerati duha iz Carolyn i spasiti nju i njenu djecu.

Glumci i uloge

 Patrick Wilson - Ed Warren, istraživač paranormalnih pojava i egzorcist
 Vera Farmiga - Lorraine Warren, Edova supruga, istraživačica paranormalnih pojava i medij
 Lili Taylor - Carolyn Perron, Rogerova supruga i majka njihove djece, opsjednuta od strane zlokobnog duha
 Ron Livingston - Roger Perron, Carolyn suprug koji je preselio obitelj u novokupljenu kuću
 Shanley Caswell - Andrea Perron, kćerka Rogera i Carolyn Perron
 Hayley McFarland - Nancy Perron, kćerka Rogera i Carolyn Perron
 Joey King - Christine Perron, kćerka Rogera i Carolyn Perron
 Mackenzie Foy - Cindy Perron, kćerka Rogera i Carolyn Perron
 Kyla Deaver - April Perron, kćerka Rogera i Carolyn Perron
 Shannon Kook - Drew Thomas, asistent Warrenovih i stručnjak za tehniku
 John Brotherton - Brad Hamilton, policijac
 Sterling Jerins - Judy Warren, kći Eda i Lorraine Warren
 Marion Guyot - Georgiana Moran
 Steve Coulter - svećenik Gordon
 Joseph Bishara - Bathsheba Sherman, štovateljica Sotone i vještica; kasnije zli duh koji napada Carolyn Perron i njenu obitelj
 Morganna May - Debbie
 Amy Tipton - Camilla
 Zach Pappas - Rick
 Christof Veillon - Maurice Theriault, mladić čiji je egzorcizam prikazan na projektoru tijekom predavanja Ed i Lorraine Warren

Produkcija

Zarada

Film je ostvario zaradu od 137,4 milijuna USD u Sjevernoj Americi i 182,1 milijuna USD širom svijeta, što čini ukupnu zaradu od 319,5 milijuna USD na budžet od 20 milijuna USD. Film drži visoku poziciju na Rotten Tomatoes od 86%.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Službena stranica
 Prizivanje - imdb.com
 Prizivanje - boxofficemojo.com
 Prizivanje - rottentomatoes.com

Horori
Američki filmovi 2010-ih
Prizivanje univerzum

Prizivanje


La tangara fulva (en Ecuador) (Lanio fulvus), también denominada frutero dentado (en Venezuela), lanio dentado (en Colombia o tangara leonada (en Perú) es una especie de ave paseriforme de la familia Thraupidae perteneciente al género Lanio. Es nativa de la cuenca amazónica y del escudo guayanés en América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye a lo largo de la base de los Andes orientales desde el extremo oeste de Venezuela, por Colombia hacia el sur por el este de Ecuador y el noreste de Perú y en el sur y este de Venezuela, Guyana, Surinam, Guayana Francesa y norte de la Amazonia brasileña, al norte del río Amazonas, está ausente de una gran parte del cuadrante noroccidental de la cuenca amazónica.

Esta especie es considerada bastante común en su hábitat natural: el sub-dosel y los bordes de selvas húmedas de terra firme, en tierras bajas, por debajo de los 1300 m de altitud.

Descripción
Mide 17 a 19 cm de longitud. En el macho, la cabeza, alas y cola son de color negro; el dorso, los lados y la parte baja del pecho, son de color amarillo ocráceo brillante, con la grupa leonada; tiene un parche de pecho color castaño. El pico es negro con forma de gancho y un diente en la mandíbula superior. Las patas son negras. La hembra es más opaca; la corona es de color pardo oliváceo; la garganta y la cara son de color gris amarillento; el dorso castaño oliváceo; la grupa, el crísum, los flancos y las coberteras alares son de color castaño rojizo rufo; el pecho y el vientre son de color oliva ocráceo; las alas son negruzcas y la cola marrón.

Sistemática

Descripción original
La especie L. fulvus fue descrita por primera vez por el naturalista neerlandés Pieter Boddaert en 1783 bajo el nombre científico «Tangara fulva»; su localidad tipo es: «Cayena, Guayana Francesa».

Etimología
El nombre genérico masculino «Lanio» deriva del género Lanius , 1758, nombre para designar aves comúnmente llamadas de alcaudones; y el nombre de la especie «fulvus», del latín que significa de color fulvo, ante, pardo.

Taxonomía
Los amplios estudios filogenéticos recientes de Burns et al. (2014) demuestran que esta especie es hermana del par formado por Lanio aurantius y Lanio leucothorax.

Subespecies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist/eBird v.2019 se reconocen dos subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Lanio fulvus fulvus (), 1783 – sur de Venezuela hasta las Guayanas y norte de la Amazonia brasileña.
 Lanio fulvus peruvianus , 1934 – base oriental de los Andes desde el noroeste de Venezuela, por Colombia, hasta el este de Ecuador y  norte de Perú.

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Lanio fulvus en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Lanio fulvus en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  Lanio fulvus en Wikiaves.

fulvus
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Pieter Boddaert
Animales descritos en 1783

Lanio fulvus


Jakub Szynkiewicz (16. travnja 1884. – 1. studenog 1966.), poljski je teolog, doktor filozofije i orijentalistike tatarskoga podrijetla, prvi muftija Poljskoga muslimanskoga saveza.

Životopis
Jakub Szynkiewicz rođen je u tatarskoj obitelji 16. travnja 1884. u mjestu Lyakhavichy (Lachowicze) u Minskoj guberniji Ruskoga Carstva (od 1921. do 1939. dio Poljske, danas zapadna Bjelorusija). Bio je sin Sulejmana i Fatme. Imao je brata, Mustafu Szynkiewicza, predsjednika Društva litavskih Tatara (Związek Tatarów Litewskich), i sestru Aminu.

Godine 1904. maturirao je u Gimnaziji u Minsku, nakon čega je najprije studirao inženjerske znanosti, ali je kasnije 1907. godine odlučio studirati orijentalistiku u Petrogradu. Godine 1925. stekao je doktorat iz filozofije na Sveučilištu u Berlinu disertacijom na njemačkome jeziku. Dana 28. listopada 1925. izabran je za muftiju svih muslimana u Poljskoj. Sjedište mu je bilo u Vilniusu, današnjem glavnome gradu Litve.

Preveo je nekoliko kuranskih ajeta s arapskoga na poljski. Objavljeni su 1935. pod naslovom Wersety z Koranu ("Izabrani ajeti iz Kurana"). U tom vrijeme bili je to jedino štivo malobrojne zajednice poljskih muslimana. Broj muslimana u Poljskoj u razdoblju od 1918. do 1939. nije prelazio brojku od 6 000.  Tijekom svog vodstva muftija je uspostavio kontakte u inozemstvu, između ostalih, s Indijom, Palestinom i Egiptom. Godine 1930. dolazio je i u Kraljevinu Jugoslaviju na ustoličenje novog reis-ul-uleme Ibrahima ef. Maglajlića u Bajrakli džamiji u Beogradu. Muslimani Poljske imali su svoje konzulate u Palestini i Alžiru, gdje su ih zastupali Mustafa Aleksandrowicz i Leon Bohdanowicz. Szynkiewicz je također prisustvovao kongresu o pokušaju ponovnoga uspostavljanja kalifata, održanomu u Kairu 1926. godine. Tijekom Europskoga muslimanskoga kongresa održanog u Švicarskoj 1935. nazvan je jednim od najrječitijih sudionika. U dramatičnoj epizodi na kongresu, muftija Szynkiewicz zahtijevao je od ravnatelja Istituto Superiore Orientale di Napoli, grofa Bernarda Barbiellinija Amideija, da tri puta izgovori pripadnost islamu (šehadet) pred sudionicima kongresa, jer se grof pojavio pred kongresom i zatražio formalizaciju njegove privrženosti islamu. Muftija Szynkiewicz također je nadgledao zakonodavstvo nove neovisne poljske države koja se bavila pravnim statusom poljskih muslimana 1936. godine.

Bio je veliki borac za državno priznavanje muslimana Poljske. Imao je namjeru gradnje džamije u Varšavi, za što su novčanu podršku obećali egipatski i marokanski kraljevi, ali je njemačka invazija 1939. izgradnju spriječila.

Tijekom Drugoga svjetskoga rata služio je kao muftija. Krajem 1944. odlazi je i odbija se vratiti u komunističku Poljsku. Seli se u Egipat, ali nakon prosovjetskoga Naserova državnoga udara 1952. odlazi u Sjedinjene Države.

Preminuo je u Waterburyu 1. studenoga 1966.

Izvori

Vanjske poveznice
 Dr. Jakub Szynkiewicz (1884-1966), prvi muftija muslimana Poljske

Životopisi, Poljska
Muftije

Jakub Szynkiewicz


An Fimbristylis punctata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Fimbristylis punctata in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis punctata


Zarechni  es un jútor del raión de Apsheronsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en las vertientes septentrionales del Cáucaso Occidental, en la orilla derecha del Psheja, afluente del Bélaya, de la cuenca del Kubán, 15 km al norte de Apsheronsk y 75 km al sureste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 82 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Kubánskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Заречный (Краснодарский край).
 en Panoramio.
Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .

Localidades del raión de Apsheronsk del krai de Krasnodar

Zarechni (Apsheronsk, Krasnodar)


Protopidius es un  género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Comprende las siguientes especies:

 Protopidius brevis Lecordier, 1990
 Protopidius bruneaui Lecordier & Girard, 1987
 Protopidius congoanus Basilewsky, 1949
 Protopidius obesus Lecordier & Girard, 1987
 Protopidius strictus Lecordier, 1990

Referencias

Enlaces externos
 Protopidius en ION
 Nomenclator Zoologicus
 Carabidae of the World

Oodini

Protopidius


Gislebertus, 12. yüzyılda Fransa'da yaşamış heykeltıraş. Romanesk dönemde kilise ve katedrallerdeki eserler anonimdir. Fakat Gislebertus eserlerinin altına Gislebertus hocfecit (bunu Gislebertus yaptı) yazdığı için, o dönemden ismini bildiğimiz tek Avrupalı sanatçı. Autun şehrindeki Saint Lazare Katedrali'nde bulunan tympanum (kapı üstü süslemesi) ve sütun başları (1120-1145) onun eseridir. Batı girişindeki tympanum last judgement (son yargı), kuzey kapısında bulunan Eve (Havva) en büyüleyici olanlarındandır. İnce ve boyu uzatılmış figürler esere ilahi bir hava veriyor. Daha sonra birçok sanatçının da yapıtlarında kullandığını bildiğimiz bu yöntemle gökyüzüne yakın olmak Tanrı'ya yakın olmayı simgeliyor.

Dış bağlantılar
http://www.wga.hu

12. yüzyılda Fransızlar
Fransız heykeltıraşlar

Orta Çağ sanatı

Gislebertus


Forsteronia umbellata est une espèce rare de liane ligneuse néotropicale, appartenant à la famille des Apocynaceae (famille des pervenches).

En Guyane, elle est connue sous le nom de Ɨpɔlkalawata (Wayãpi).

Statut
Forsteronia umbellata a le statut d'espèce déterminante ZNIEFF en Guyane.

Description
Forsteronia umbellata est une liane ligneuse pouvant atteindre  de long. L'écorce est brune, lisse. La jeune tige finement ferrugineuse, devient glabre et nettement lenticellée en vieillissant. Le pétiole long de . Les feuilles pubescentes, subcordées, très discolores : la face inférieure est grisâtre, très tomenteuse sur les nervures, avec 2-3 colléters à la base de la nervure primaire. Le limbe coriace, mesure , avec un apex très abruptement et brièvement acuminé. L'inflorescence est terminale, pyramidale-thyrsiforme, sub-ombellée, sub-globuleuse à hémisphérique, est plus courte que les feuilles sous-jacentes. Les sépales sont ovales, longs de , aigus, densément pubérulents sauf sur la marge. Les colléters y sont très petits. La corolle violette, forme un tube long d'environ , (avec des lobes d'environ  de long), poilu à l'extérieur (sauf sur la marge) et à l'intérieur. Les étamines sont longues de . Les anthères sont barbelés aux extrémités. Le disque est vert pâle. L'ovaire ovoïde mesure environ  de long, et est hirtelleux. Les fruits sont des follicules subcylindriques, divaricatés, glabres, et lenticellés.
Elle produit un latex blanc collant comme les autres Forsteronia.

Répartition
On rencontre Forsteronia umbellata dans quelques régions du nord-est de l'Amérique du Sud : Venezuela (Amazonas), Guyane, Brésil (Amazonas, Pará).

Écologie
Il s'agit d'une espèce rare connue d'un nombre restreint de localités. On le rencontre au Venezuela dans les savanes rocheuses, jusqu'à  d'altitude, et en Guyane, dans quelques forêts ripicoles et forêts basses sur sol sableux de l'intérieur, et des forêts de la région de Cayenne. Elle fleurit d'octobre à janvier et fructifie en février.

Histoire naturelle
En 1775, le botaniste Aublet rapporte ceci, à propos de cet arbre, dans son « HISTOIRE DES PLANTES DE LA GUIANE FRANÇOISE » :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet
 Apocynaceae

Liens externes

Apocynoideae
Espèce d'Apocynaceae (nom scientifique)
Plante à fleurs en Guyane
Plante décrite par Aublet

Forsteronia umbellata


Aseik (Asē'îx), jedan od tri "grada" Bella Coola Indijanaca divizije Talio na jugozapadnom kraju South Bentinck Arma, uvale kanala Dean u Britanskoj Kolumbiji, Kanada. , . Boas ga 1891. naziva A'sēQ.

Izvori

Bella Coola

Aseik


Toplinski spremnik je termodinamički sustav s toplinskim kapacitetom koji je dovoljno velik da u termodinamičkoj interakciji s drugim sustavom ili njegovom okolinom, ostaje konstantna. On je učinkoviti beskonačni izvor termodinamičke energije na danoj, konstantnoj temperaturi.[1] Temperatura spremnika se ne mijenja pri dovedenoj ii odvedenoj toplini zbog beskonačnog toplinskog kapaciteta. Toplinski spremnik može sudjelovati kao davatelj topline ili primalac pa se sukladno tome naziva ogrijevni odnosno rashladni spremnik.
Jezera, oceani i rijeke često služe kao toplinski spremnici u prirodnim procesima, poput vremena. Kod atmosferskih pojava, velike zračne mase u atmosferi se često ponašaju kao toplinski spremnici.

Literatura

 C, Yunus A.; Boles, Michael A. (2002). Thermodynamics: An Engineering Approach. Boston: McGraw-Hill. p. 247.

Termodinamika
Spremnici

Toplinski spremnik


سونيك وناكلز (بالإنجليزية: Sonic & Knuckles ؛ باليابانية: ソニック&ナックルズ) هي لعبة فيديو من سلسلة القنفذ سونيك وأصدرت عام 1994، وهذه اللعبة عبارة عن تتمة الجزء ثالث القنفذ سونيك 3.

الشخصية
حارب سونيك الد. إغمان وهزمه وانفجرت طيارة الدكتور وسقط سونيك من الطائرة إلى الجزيرة ويغامر سونيك لاسترداد الزمردات المسروقة من النضناض ناكلز، وجد سونيك ناكلز وتشاجرا ويفوز سونيك على ناكلز. وفجاء ظهر صوت مزعج من مركبة د. إغمان: يريد سرقة الزمرد الضخم لناكلز وهو حراس له. وأخذ الزمرد د. إغمان وأرشد ناكلز سونيك على الطريق الصحيح للذهب لمحاربة الدكتور الشرير واسترداد الزمرد وهزم سونيك الدكتور. وتصالح سونيك وناكلز وأصبحا أصدقاء.

شخصيات لعبة

 القنفذ سونيك
 النضناض ناكلز

ارتباط اللعبة في جزئين السابقتين
ارتبطت هذه اللعبة في جزئين وهما القنفذ سونيك 2 و3 ليصبح العنوان الجزء الثاني وهو النضناض ناكلز في القنفذ سونيك 2 والجزء الثالث ليصبح عنوانه هو القنفذ سونيك 3 وناكلز

روابط خارجية

مراجع

ألعاب القنفذ سونيك
ألعاب إكس بوكس لايف آركيد
ألعاب سونيك تيم
ألعاب سيجا ميجا درايف
ألعاب فرتشول كونسول
ألعاب فيديو 1994
ألعاب فيديو تقع أحداثها على جزر خيالية
ألعاب فيديو تقع أحداثها في الفضاء الخارجي
ألعاب فيديو فردية
ألعاب فيديو مطورة في الولايات المتحدة
ألعاب فيديو مطورة في اليابان
ألعاب ويندوز
ألعاب يوجي ناكا
ثنائي خيالي
حزم تطوير ألعاب فيديو

سونيك وناكلز


L'avenue Léon-Blum est une voie de communication d'Antony dans les Hauts-de-Seine.

Situation et accès
Cette avenue commence son parcours au nord-est, dans l'axe de l'avenue Le Brun. Elle rencontre notamment l'allée des Peupliers, traverse le carrefour de l'avenue Gallieni et du boulevard Pierre-Brossolette. Elle forme ensuite une grande courbe vers l'ouest, longeant l'arboretum du parc Raymond-Sibille. Elle passe alors la rue des Marguerites et se termine au carrefour de la Résistance-et-de-la-Déportation, point de rencontre de la rue de Châtenay et de la rue Maurice-Labrousse, et où elle est prolongée par l'avenue du Bois-de-Verrières.

Origine du nom
Elle porte le nom de Léon Blum (1872-1950), homme d'État français, figure du socialisme.

Historique
Elle portait autrefois le nom davenue de la Croix-de-Berny, qui se rapporte au carrefour de la Croix de Berny.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
 Nouveau quartier Jean-Zay, construit sur l'emplacement de l'ancienne résidence universitaire Jean-Zay, qui est reconstruite dans les années 2020.
 Chapelle de la Sainte-Croix, ancienne chapelle de la résidence universitaire, œuvre de l'architecte Eugène Beaudouin.
 Parc Raymond-Sibille.
 Accueil du Secours Catholique d'Antony.
 Collège François-Furet. À cet emplacement, l'hôpital des enfants-assistés de l'assistance publique décida en 1911 de construite une annexe, la pouponnière d'Antony, destinée à accueillir des enfants de deux à quinze ans. Elle devint par la suite la pouponnière Paul-Manchon, puis le collège Ferdinand-Buisson, et aujourd'hui le collège François-Furet.

Articles connexes
 Dictionnaire des rues d'Antony

Notes et références

Voie à Antony

Avenue Léon-Blum (Antony)


Runaljod – gap var ginnunga (staronordijski: "Zvuk runa – Procjep bijaše velik") debitantski je studijski album norveškog sastava nordijske narodne glazbe Wardruna. Diskografske kuće Indie Recordings i Fimbulljóð Productions objavile su ga 19. siječnja 2009. godine.

O albumu
Uradak je prvi dio trilogije Runaljod (koja se nastavila na idućim dvama Wardruninim albumima), koju su nadahule dvadeset i četiri drevne rune starijeg futharka.

Tekstove pjesama Kvitrafn je napisao na norveškom, staronordijskom i pranordijskom jeziku. Sastav se tijekom snimanja albuma služio nordijskim tradicionalnim udaraljkama i gudačkim glazbalima.

Popis pjesama

Osoblje

Wardruna
Lindy Fay Hella – vokali
Gaahl – vokali
Hallvard Kleiveland – violina (na pjesmama 7 i 10)
Kvitrafn – vokali, sva glazbala, snimanje, tonska obrada, miksanje, masteriranje

Ostalo osoblje
Herbrand Larsen – miksanje
Morten Lund – masteriranje
Christian Selchow – fotografija
Lothar Knopp – fotografija
Paco Espinoza – fotografija
sbv033 – fotografija
Øivind – fotografija, ilustracije

Izvori

Albumi iz 2009.
Norveški glazbeni albumi

Runaljod – gap var Ginnunga


بلدية سانت بيسينس دي كاستيليت (بالكاتالانية: Sant Vicenç de Castellet) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 8.096 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

أعلام
 مارينا توريس

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة
بلديات في باجس

سان فايسينت دي كاستيليت


An Odontorrhynchus variabilis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leslie Andrew Garay. An Odontorrhynchus variabilis in nahilalakip ha genus nga Odontorrhynchus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Odontorrhynchus

Odontorrhynchus variabilis


João Donato de Oliveira Neto (* 17. August 1934 in Rio Branco, Acre; † 17. Juli 2023 in Rio de Janeiro) war ein brasilianischer Pianist, Sänger und Komponist im Jazzgenre und der Bossa Nova.

Leben
Donato, Sohn eines Piloten, wuchs in einer musikalischen Familie auf und zeigte schon früh Begabung für die Musik. Sein Vater spielte Mandoline, seine Mutter sang und Eneyda, seine ältere Schwester, spielte Klavier. Die jüngere Schwester, welche mehr der Literatur zugetan war, spielte später eine große Rolle bei den Kompositionen ihres Bruders. Sein erstes Instrument war ein Akkordeon, mit dem er im Alter von acht Jahren sein erstes Stück, den Walzer Nini komponierte. Vor seinem zwölften Geburtstag schenkte ihm der Vater Akkordeons mit 24 und 120 Bässen.

1945 wurde der Vater nach Rio de Janeiro versetzt. Dort wirkte João Donato musikalisch an Feiern der Schulen des Stadtteils Tijuca und Umgebung mit. Eine Teilnahme bei Ary Barrosos Talentsuche im Fernsehen wurde abgelehnt, weil man keine "Wunderkinder" zeigen mochte. Bevor er 1949 professioneller Musiker im Alter von 15 Jahren wurde, beteiligte er sich bei Jamsessions im Hause des Sängers Dick Farney und beim Sinatra-Farney Fan Club, wo er auch Mitglied war. Johnny Alf, Nora Ney, Dóris Monteiro, Paulo Moura und sogar Jô Soares, an den Bongos, waren an diesen Sessions beteiligt.

Bei seiner ersten Aufnahme mit der Band des Flötisten Altamiro Carrilho spielte er zwei Stücke: Brejeiro von Ernesto Nazareth und Feliz aniversário von Altamiro. Kurz danach wechselte er zu der Gruppe des Violinisten Fafá Lemos als Ersatz für Chiquinho do Acordeom. 1953 spielte er mit Os Namorados.

Donato arbeitete mit allen wichtigen Vertretern der Bossa Nova-Bewegung, wie mit João Gilberto, Tom Jobim, Vinícius de Moraes und Johnny Alf. 1958 schrieb er mit Gilberto seinen ersten Hit, Minha Saudade. Er ist dafür bekannt, als Musiker verschiedene Stilrichtungen wie Jazz und Lateinamerikanische Musik zu verbinden. Donato trat mit seiner Band João Donato e seu Trio auf und veröffentlichte nach Angaben von Allmusic 29 Alben unter eigenem Namen. Des Weiteren arbeitete er zusammen mit Altamiro Carrilho, später mit Tom Jobim, Astrud Gilberto und vielen anderen. Einen Großteil der 1960er Jahre lebte er ebenso wie in den frühen 1970er Jahren in den USA und nahm mit Bud Shank, Ron Carter, Airto Moreira, Randy Brecker, Ray Barretto, Mongo Santamaría, Tito Puente, Cal Tjader und dann mit Eumir Deodato auf. Ab 1974 arbeitete er mit Gal Costa; mit Gilberto Gil komponierte er Lugar Comum (1974), Bananeira, Emoriô und Tudo Tem (alle 1975). 2008 nahm er mit Luiz Alves, Raul de Souza und Robertinho Silva die CD Bossa eterna auf, die bei Mistura Fina (RJ) erschien. Im selben Jahr trat er mit Luiz Alves, Raul de Souza und Robertinho Silva im Projekt Sarau da Pedra auf.

2010 gewann er bei den 11. Latin Grammy Awards einen Grammy für Sambolero in der Kategorie "Best Latin Jazz Album", einen weiteren Grammy erhielt er in der Sparte "Lifetime Achievement Award".

Er starb am 17. Juli 2023 im Alter von 88 Jahren in Rio de Janeiro.

Weblinks

 Entrevista com o músico João Donato, von Luiz Filipe Tavares. Trip 26. Mai 2011.
 "Discovering João Donato"

Musikbeispiele
 João Donato:
 João Donato:
 João Donato Trio:

Einzelnachweise

Jazz-Pianist
Akkordeonist
Sänger
Musiker (Brasilien)
Brasilianer
Geboren 1934
Gestorben 2023
Mann

João Donato


طائرة يونايتد رحلة 2501 وهي من نوع دوغلاس دي سي-6، ورقم التسجيل هو N37543، كانت تحت الخدمة ما بين سان فرانسيسكو - أوكلاند - وسولت ليك - ودنفر - وشيكاغو، عندما اصطدمت بالقرب من دنفر بتاريخ 30 يونيو من عام 1951. وكان بالطائرة 50 شخصا (5 طاقم + 45 راكب) وقد مات جميع من كان بالطائرة.

الأحداث التي أدت للكارثة
بعد استكمال مرحلتين من مراحل الرحلة أقلعت طائرة الرحلة 610 من مدينة سالت ليك الساعة 12:11 صباحا في طريقها إلى المحطة التالية وهي دنفر. حوالي الساعة 1:47 صباحا أبلغت الطائرة البرج أنها عبرت بالتو محطة شايان الإذاعية وتطلب تخفيض الارتفاع حيث كان مقررا لها 8,500 قدم. عند تلك النقطة كان من المقرر على الطائرة أن تنحرف يمينا ليصل 168° حيث خط الوجهة لمجال التردد المنخفض ل DEN. ثم تنتقل إلى تقاطع WONT، حيث أنها الحد التالي لها. للوصول إلى تلك الوجهة، فإن الطائرة انحرفت لوجهة 210° تقريبا، وهي زاوية انحراف تقدر ب 45°. فإن كان الطيار قد هيأ جهاز المفاتيح الصوتي (audio selector switches) بشكل صحيح، فإنه سيتمكن من سماع تعريف شفرة مورس الصوتية لحرف "A" للجانب الشمالي لمدى التردد المنخفض، وبالتالي سيقلل من زاوية الانحراف القوية لخط الوجهة، ثم سيبدأ بسماع تعريف "N". ومن الممكن أن تكون هذه إشارة إلى أن الوقت قد حان لتحويل اليسار مرة أخرى، ثم يتعقب خط الوجهة 168° حتى يصل تقاطع WONT. ولكن الطائرة لم تنحرف لليسار، وظلت على وجهتها 210° حتى ارتطامها بالجبال. وبما أنها نزلت إلى المستوى المسموح من الارتفاع، فقد استمرت بوجهتها الخطرة إلى الجبال. وبالساعة 2:00 صباحا. ارتطمت الطائرة بجبل الكريستال على بعد 50 ميلا شمال غربي دنفر، وانزلقت لمسافة 690 قدم حتى استقرت على الأرض وقد تحولت إلى كتلة من اللهب.

طبيعة الخطأ
تم تخمين الحادث بأن الطيار ربما اختار المفتاح الخطأ في جهاز المفاتيح الصوتي -بسبب قلة الإنارة داخل غرفة القيادة- فأعطاه إشارة وجهة مدى الطيران المرئي الذي يستخدم خلال النهار، بدلا من اعطائه إشارة وجهة مدى طيران موجة دنفر المنخفظة المطلوبة خلال تلك الرحلة. كلا إشارتي المدى يستخدمان نفس إشارة المورس الكودية لدنفر، ولكي يتم استقال كلا الإشارتين يجب تعيين تقاطع (WONT)، ولكن بما أن الطيار قد اختار مفاتيح الوجهة الخاطئة، فقداستمع إلى الرمز "A" فقط ولم يستمع إلى الرمز "N" الذي يخبره بأن يجب عليه الانحراف يسارا في تلك الساعة.

بعد تلك التحقيقات، طلب إضافة الحرف "V" إلى رمز دنفر الكودي لوجهة الطيران المرئي، لذا فلا تتشوش المعلومات لمدى موجة "DEN" المنخفضة على الطيارين.

رقم الرحلة
يستخدم رمز الرحلة 610 إلى خط الطيران ما بين مطار أوهير الدولي ومطار رونالد ريغان واشنطن الوطني

انظر أيضا
 قائمة حوادث الطائرات المدنية
 سلامة جوية

مراجع

كولورادو في 1951
أحداث يونيو 1951
حوادث طائرات بسبب خطأ الطيار
حوادث طائرات في كولورادو
حوادث طيران في 1951
حوادث طيران في الولايات المتحدة
حوادث طيران في الولايات المتحدة في 1951
حوادث يونايتد إيرلاينز
كوارث في كولورادو
مقاطعة لاريمير (كولورادو)
أحداث يونيو 1951 في الولايات المتحدة

الخطوط الجوية المتحدة الرحلة 610


John Kiprono (* 1968) ist ein kenianischer Marathonläufer.

1993 gewann er die Nacht von Borgholzhausen, 1994 sowie 1997 den Egmond-Halbmarathon und 1997 den Eindhoven-Marathon. 1998 wurde er Zweiter und 1999 Fünfter beim Hamburg-Marathon. Ebenfalls 1999 siegte er beim Schortenser Jever-Fun-Lauf und wurde Sechster beim Dam tot Damloop. 2000 wurde er Zehnter beim Country Music Marathon und Fünfter beim München-Marathon.

2002 gewann er den Linz-Marathon, 2003 wurde er Dritter beim Marseille-Marathon, und 2004 siegte er zum zweiten Mal in Linz sowie beim Graz-Marathon. 2008 entschied er den Salzburg-Marathon für sich.

Persönliche Bestzeiten

 10.000 m  28:25,0 min, 19. Juni 2004, Nairobi
 Halbmarathon: 1:02:23 h, 19. September 1999, Zaandam
 Marathon: 2:11:31 h, 19. April 1998, Hamburg

Weblinks

Marathonläufer (Kenia)
Leichtathlet (Kenia)
Kenianer
Mann
Geboren 1968

John Kiprono


He-Man i She-Ra: Božićno izdanje (eng. He-Man & She-Ra: A Christmas Special) je američko televizijsko posebno izdanje, nastalo na temelju animiranih serijala He-Man i Gospodari svemira i She-Ra: Princeza moći premijerno emitirano na Božić 1985. godine.

Posebno izdanje bavi se božićnom tematikom uokvirenom u poznatu priču o sukobu između He-Man i njegove sestre She-Re sa dvojicom glavnih zlikovaca Skeletorom i Hordakom.

Iste je godine u kinima premijerno prikazan i dugometražni animirani film He-Man i She-Ra: Tajna mača, koji je poslužio kao uvod u spin-off He-Mana i Gospodara svemira, animiranu seriju She-Ra: Princeza moći (1985. - 1987.).

Radnja

Radnja posebne božićne epizode započinje kada Orko slučajno završi na planeti Zemlji i otamo dovede dvojicu djece Alishu i Manuela na Eterniju. Kako je na Zemlji bilo vrijeme Božića, djeca se osjećaju nesretno te im kraljica Marlena, porijeklom sa Zemlje, odluči prirediti božićnu zabavu. Međutim, duh Božića privuče Horde Primea i Skeletora, nakon čega Horde Prime naredi Hordaku i Skeletoru da otmu djecu i dovedu ih k njemu.

Hordak uspjeva zarobiti djecu, ali Monstroidi ruše njegovu letjelicu i otimaju djecu i Orka u želji da se sami nagode s Horde Primeoma. Srećom, pojavljuju se Strojevi koji oslobađaju djecu i Orka. U isto vrijeme pojavljuje se He-Man i She-Ra te stupaju u sukob s Monstroidima, dok Skeletor koristi priliku te otima djecu i robotskog psića. Putem njihovu letjelicu ruši Hordak u snježnom predjelu, zbog čega su Skeleter, djeca i psić prisiljeni nastaviti putovanje pješice. Tijekom pješaćenja kroz snježnu pustinju, Skeletora uhvati duh Božića te počinje iskazivati pozitivne emocije i pomagati djeci i psiću. Na mjesto predaje djece dolaze ujedno Skeletor s djecom, ali i He-Man, She-Ra i Orko te Hordak. Istodobno se spustila letjelica Horde Primea. Hordak je onesposobio Skeletora, ali taman kada su djeca trebala biti prebačena u letjelicu, Skeletor je došao k svijesti i srušio letjelicu, što je razljutilo Horde Primea, koji se naposljetku morao povući. Na kraju sukoba djeca su zahvalila Skeletoru, što je iznenadilo He-Mana i She-Ru.

Poslije nekoliko dana i proslavljenog Božića na Eterniji, Man-At-Arms je uspio vratiti djecu kući na Zemlju.

Uloge

 John Erwin - Adam/He-Man, Webstor
 Melendy Britt - Adora/She-Ra, Mermista, Catra
 Alan Oppenheimer - Skeletor, Man-At-Arms, Zipper
 George DiCenzo - Hordak, Bow, Cutter
 Linda Gary - Teela, kraljica Marlena
 Erika Scheimer - Peekablue, Perfuma, Majka
 Lana Beeson - Alisha
 R. D. Robb - Miguel
 Lou Scheimer - Orko, King Randor, Swift Wind, Spikor, Two-Bad, Modulok, Kowl, Rattlor, Horde Prime, Otac, Multi-Bot

Izvori

Vanjske poveznice

 He-Man i She-Ra: Božićno izdanje - imdb.com

Znanstvenofantastični filmovi
Gospodari svemira

He-Man i She-Ra: Božićno izdanje


Traunried ist ein Ortsteil der oberschwäbischen Gemeinde Ettringen.

Lage
Der Ortsteil liegt etwa fünfeinhalb Kilometer nördlich von Siebnach und ist über eine Gemeindestraße mit dem Hauptort verbunden. Nördlich verläuft die Staatsstraße 2027 am Ort vorbei. Durch den Ort verlaufen mehrere kleinere Bäche.

Geschichte

Die Gegend von Traunried war bereits zur Römerzeit besiedelt. Der alte Flurname Hochstraße auf der Gemarkung Traunried könnte auf eine Abzweigung der Römerstraße von Augsburg nach Kellmünz zwischen Forsthofen und Treunried hindeuten. Traunried war vermutlich eine Rodungssiedlung, darauf weist die Nachsilbe Ried hin. Erstmals wurde der Ort 1282 urkundlich erwähnt, als der welfische Dienstmann Heinrich von Mindelberg dem Kloster Steingaden einen Hof in Traunricht überließ. Das Kloster hatte 1425 zwei Höfe im Ort und dehnte sich in der Folgezeit auf acht Anwesen aus. Weitere Begüterte im Ort waren 1336 die Familie Schnizer, 1372 Ehrard der Ostheimer und um 1405 die Schnellmann; 1498 wurde ein Bürglisloh, also ein Wald des Bürglein erwähnt. Der Augsburger Spitalbesitz kam 1718 an die Imhof zu Untermeitingen. Der Ort gehörte zur Markgrafschaft Burgau, die niedere Gerichtsbarkeit übte das Kloster Steingaden, die hohe Gerichtsbarkeit die bayerische Herrschaft Schwabeck aus. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts besaß auch der Freiherr von Imhof an sechs Sölden die niedere Gerichtsbarkeit. Das Landgericht Schwabmünchen übte diese ab 1813 aus, bevor sie 1817 dem Landgericht Türkheim übertragen wurde. Von 1819 bis 1978 bildete Traunried zusammen mit Aletshofen, Forsthofen und Höfen (Unterhöfen, Mittelhöfen und Oberhöfen) eine selbständige politische  Gemeinde. Am 1. Mai 1978 wurde Traunried in die Gemeinde Ettringen eingegliedert.

Kultur und Sehenswürdigkeiten

Die sehenswerte, um 1700 erbaute Kapelle St. Wendelin befindet sich neben einer Schmiede.

Literatur

Einzelnachweise

Ettringen (Wertach)
Ort in Oberschwaben
Ort im Landkreis Unterallgäu
Ersterwähnung 1282
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Unterallgäu)
Gemeindeauflösung 1978

Traunried


Katarina Madirazza (rođ. Strahinić) (Zagreb, 24. listopada 1992.) je hrvatska kazališna, filmska i televizijska glumica.

Životopis
Rođena je u Zagrebu gdje je diplomirala na Akademiji dramskih umjetnosti. Jedan semestar provela je na Praškoj filmskoj akademiji. Sudjelovala je na raznim glumačkim festivalima u Hrvatskoj i inozemstvu, te raznim projektima Akademije dramskih umjetnosti u Zagrebu. Članica je Gradskog kazališta Zorin dom u Karlovcu.

Do sada je imala najznačanije uloge u tinejdžerskoj seriji "Nemoj nikome reći" i u njemačkom filmu "Winnetou i stari Shatterhand", a glumila je i u velikom broju kratkih filmova.

Filmografija

Televizijske uloge
 "Dar mar" kao Daliborka 'Dada' Jakelić (djev. Grob) (2020. – 2021.)
 "Ko te šiša" kao Sanja Rezek (2017. – 2020.)
 "Zvijezde pjevaju" kao natjecateljica (s Perom Galićem) (2019.)
 "Nemoj nikome reći" kao Adela (2015. – 2017.)
 "Prelaženje granica" kao Early Riser (2015.)
 "Na terapiji" kao Sara (2013.)

Filmske uloge
 "Teret" (kratki film) kao službenica u banci (2017.)
 "Ko te šiša" kao Sanja (2016.) - pilot film
 "Winnetou: Novi svijet" kao Ochina (2016.)
 "Großstadtfieber" (kratki film) kao Valisia (2016.)
 "Arene" (kratki film) kao Arene (2016.)
 "Nakaza" (kratki film) kao prijateljica (2015.)
 "Povjetarac" (kratki film) kao Katie (2015.)
 "Bilješke o želji" (kratki film) kao žena (2015.)

Sinkronizacija
 "Cvrčak i Mravica" kao Antena (2023.)
 "DC Liga Super-ljubimaca" kao PB (2022.)
 "Tom i Jerry" kao Joy i žena (2021.)
 "Playmobil Film" kao Glinara (2020.)

Izvori

Vanjske poveznice

Profil Katarine Madirazza na Duart-European Actors Platform

Hrvatski filmski glumci
Hrvatski televizijski glumci
Hrvatski kazališni glumci

Katarina Madirazza


Kalyon, İngilizler tarafından 16. yüzyıl'da geliştirilen rüzgarla giden, üç direkli, yelkenli, büyük savaş gemisi.

Sözcük Kökeni
Kalyon kelimesi, "büyük gemi", İspanyolca galeón, "kalyon", "silahlı ticaret gemisi"[4] veya Eski Fransızca galion, "silahlı yük gemisi" Ortaçağ Yunancası galea, "kadırga", Fransızca veya İspanyolca -on ekinden gelmektedir. [5] Bir başka olası köken de Eski Fransızca galie, "kadırga" kelimesidir;[6] yine Orta çağ Yunancası galea'dan.[7] Galea Bizans donanmasının bir savaş gemisiydi ve adı Yunanca galeos, "Squalidae" kelimesiyle ilişkili olabilir.[8] Terim ilk olarak Orta çağ'da belirli savaş kadırgalarına verilmiştir.

Tarihçe
Kalyonlar İspanya'da geliştirilen ve ilk olarak yelken çağında 16. yüzyıldan 18. yüzyıla kadar Avrupalılar tarafından silahlı yük taşıyıcıları olarak kullanılan büyük, çok güverteli yelkenli gemilerdi ve 1600'lerin ortalarındaki İngiliz-Hollanda Savaşları'na kadar savaş gemisi olarak kullanılmak üzere tasarlanan başlıca gemilerdi. Kalyonlar genellikle arka direklerinde lateen baş ve kıç arma ile üç veya daha fazla direk taşır, belirgin bir kare şeklinde yükseltilmiş kıç ile karel inşa edilir ve baş ve ana direklerinde kare armalı yelken planları kullanırdı.

Bu tür gemiler 19. yüzyılın başlarına kadar deniz ticaretinin ana dayanağı olmuş ve sık sık yardımcı deniz savaş gemileri olarak kullanılmışlardır - hatta Keşif Çağı'nın 150 yılının büyük bir bölümünde savaşan filoların ana dayanağı olmuşlardır - İngiliz-Hollanda savaşları amaca yönelik inşa edilmiş savaş gemilerini, hat gemilerini getirmeden önce, yelken çağının geri kalanı boyunca denizde savaşa hakim olmuşlardır.

Osmanlı'da ilk kez II. Bayezid döneminde yapılmış olan kalyona "Göke" deniliyordu -Bizans Yunanca'sında "Galea"- ve 2.000 mevcudu vardı. 16. yüzyıldan itibaren dünya denizlerinde kullanılmıştı. Kalyon, Osmanlı'da bu gemilerin devamı olarak buharlı gemiler çağına kadar kullanılmıştır. Kalyonun mutlaka 3 direği ve mükemmel bir yelken donanımı olurdu. Güvertesi kat kat olup sırasıyla açık güverte, palavra, orta kat, top ambarı, tavlon ve kontra tavlon güverte adlarıyla anılır. En altta sintine bulunur ve bir kalyon en az 60-100 topa sahip olurdu. Kalyonlar bu katlara göre isim alırlardı (Üç ambarlı 120 toplu gibi). Ateş kudretleri bir bordadan yapabildikleri atışla ölçülen kalyonlarda, topların namluları atış esnasında lumbarlardan dışarı uzanır ve lumbarlar su girmemesi için kapaklı olurdu.

Osmanlı donanması

Kalyon


Norveška ima šesnaest lučkih ispostava koje obuhvaćaju obalne gradove koji se nalaze na obalama Norveškog mora. Svaka oznaka odgovara jednom norveškom okrugu po stanju prije 1. siječnja 2020., kada je broj okruga smanjen s 19 na 11.

Popis registracijskih oznaka lučkih ispostava:

Izvori

Norveška
Vodeni promet u Norveškoj

Popis registracijskih oznaka plovila u Norveškoj


Airmont may refer to:

 Airmont, New York, a village in Rockland County, New York, US
 Airmont, Virginia, an unincorporated village in Loudoun County, Virginia, US
 Airmont (microarchitecture), used in Intel Atom processors

Airmont


Einar Jónsson (f. 19. apríl 1863, d. 5. nóvember 1922) var málari og nam við sama skóla (Teknisk Selskabsskole) og alnafni hans, Einar Jónsson myndhöggvari.

Hann fæddist á Fossi í Mýrdal, næstyngstur fjögurra bræðra: Jónatan vitavörður í Vestmanneyjum var elstur, svo Jóhann og yngstur Eldeyjar-Hjalti. Bjó hann lengst af á Akureyri og Sauðárkróki.

Heimild

Tenglar
 Einar Jónsson frá Fossi - list-mála-meistari; grein í Morgunblaðinu 12 febrúar 1978

Íslenskir málarar
Íslenskir myndlistarmenn

Einar Jónsson frá Fossi


Giancarlo De Sisti (født 13. marts 1943 i Rom, Italien) er en italiensk tidligere fodboldspiller (midtbane) og -træner.

De Sisti blev europamester med Italiens landshold ved EM 1968 på hjemmebane, og spillede én af italiernes tre kampe i turneringen. I alt nåede han at spille 29 kampe for landsholdet, og han deltog også ved VM 1970 i Mexico.

På klubplan repræsenterede De Sisti i 10 år AS Roma i sin hjemby, og havde desuden et ni år langt ophold hos Fiorentina. Han vandt pokalturneringen Coppa Italia med begge klubber, mens det med Fiorentina også blev til et italiensk mesterskab, i 1969.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 1968
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1970
Fodboldtrænere fra Italien
Fodboldspillere fra ACF Fiorentina
Fodboldspillere fra AS Roma
Personer fra Rom

Giancarlo De Sisti


El barranco de Castilló es un barranco del término municipal de Conca de Dalt, en el Pallars Jussá, en el antiguo término de Claverol, dentro del enclave de els Masos de Baiarri. Limita con el antiguo término de Baén, en la comarca del Pallars Sobirá.

Tiene origen bajo el Forcat de les Llaus, tras recibir el barranco de la Torre de Senyús. Desde aquí discurre al norte del serrado de Castilló hasta llegar a Castilló y se transforma en el barranco Fonda.

Enlaces externos
 Instituto Cartográfico de Cataluña

Castilló

Barranco de Castilló


William the Great (; 969 – 31 January 1030) was duke of Aquitaine (as ) and count of Poitou (as  or III) from 990 until his death. Upon the death of the emperor Henry II, he was offered the kingdom of Italy but declined to contest the title against Conrad II.

Life
He was the son and successor of William IV by his wife Emma of Blois, daughter of Theobald I of Blois. He seems to have taken after his formidable mother, who ruled Aquitaine as regent until 1004. He was a friend to Bishop Fulbert of Chartres, who found in him another Maecenas, and founded a cathedral school at Poitiers. He himself was very well educated, a collector of books, and turned the prosperous court of Aquitaine into the learning centre of Southern France.

Though a cultivated prince, he was a failure in the field. He called upon his suzerain Robert II of France to aid in subduing his vassal, Boso of La Marche. Initially unsuccessful, Boso was eventually chased from the duchy. He had to contain Vikings who continually threatened his coast. In 1006, he was defeated by Viking invaders. He lost the Loudunais and Mirebalais to Fulk Nerra, count of Anjou. He had to give up Confolens, Ruffec, and Chabanais to compensate William II of Angoulême, but Fulbert negotiated a treaty (1020) outlining the reciprocal obligations of vassal and suzerain.

However, his court was a centre of artistic endeavour and he its surest patron. His piety and culture brought peace to his vast territories, and he tried to stem the tide of feudal warfare then destroying the unity of many European nations by supporting the current Peace and Truce of God movements initiated by Pope and Church. He founded Maillezais Abbey (1010) and Bourgueil Abbey. After a fire in Poitier, he rebuilt the cathedral and many other religious structures. He travelled widely in Europe, annually visiting Rome or Spain as a pilgrim. Everywhere he was greeted with royal pomp. His court was of an international flavour, receiving ambassadors from the Emperor Henry II, Alfonso V of León, Canute the Great, and even his suzerain, Robert of France.

Upon the death of Henry II without an obvious heir, some of the nobles of the kingdom of Italy looked for a separate candidate to elect rather than maintain their union with Germany by accepting its election of Conrad II. An embassy led by Ulric Manfred, the marquis of Susa, came to France in 1024 and remained for a year, attempting to interest Robert's son Hugh Magnus and then (after Robert's refusal to permit this) William, whose character and court impressed many. William considered the proposal seriously but, upon visiting Italy himself, he found the political situation so unfavorable that he renounced the crown for himself and his heirs. Most of his surviving six letters deal with the Italian proposal.

His reign ended in peace and he died on the last (or second to last) day of January 1030 at Maillezais, which he founded and where he is buried.

The principal source of his reign is the panegyric of Adhemar of Chabannes. His relations with his vassal, Hugh IV of Lusignan, are the subject of the Conventum.

Family
He was married at least 3 times.  His first wife was Adalemode of Limoges, widow of Adalbert I of La Marche. They had one son:

 William VI, his successor

His second wife was Brisque of Gascony, daughter of Duke William Sánchez of Gascony and sister of Duke Sancho VI William. She was dead by 1018. They had two sons and a daughter:

 Odo, later duke of Gascony

His third wife was Agnes of Burgundy, daughter of Otto-William, Duke of Burgundy. Her second husband was Geoffrey II of Anjou. They had two sons and a daughter also:

 Peter William, later duke as William VII
 Guy Geoffrey, later duke as William VIII
 Agnes (or Ala), married Henry III, Holy Roman Emperor (1043)

See also
 Dukes of Aquitaine family tree

References

Sources

Nouvelle Biographie Générale. Paris, 1859.
Owen, D. D. R. Eleanor of Aquitaine: Queen and Legend.

External links

House of Poitiers
William 05 of Aquitaine
Counts of Poitiers
Burials at Maillezais Abbey
969 births
1030 deaths

William V, Duke of Aquitaine


توأم الروح هو البوم للفنانة السورية أصالة نصري، تم إصداره عام 1994.

عن الألبوم

بعد نجاح أول ألبومين مصريين لأصالة وتداول اسمها في المنطقة العربية والخليجية تحديداً.عرض عليها عقد إنتاج لألبوم خليجي من إنتاج روتانا بعنوان توأم الروح، أشرف على تنفيذه وتوزيعه فنيآالموسيقار محمد علي سليمان، أغانيه الأربعة كانت من صياغته الشاعر بن عبود وألحان الملحن السعودي الكبير سامي إحسان، الذي كان له يد في اكتشاف العديد من المواهب الخليجية.
الألبوم مر مرور الكرام ولم يحقق أي صدى لا فني ولا جماهري يذكر، حيث أنه دائما ما يسقط من ذاكره فن أصاله وقت تعداد أرشيفها الخليجي.

قائمة الأغاني

قائمة الأغاني المصورة

ألبومات أصالة نصري
ألبومات سورية

توأم الروح (ألبوم)


Sekban (Farsça seg-ban: "köpek bakıcısı"), Yeniçeri ocağının altmış beşinci ortası mensubuna verilen ad.

Sekban teşkilâtı, Murâd Hüdavendigâr zamanında padişahın av maiyeti olarak mevcuttu. Fatih Sultan Mehmed zamanına kadar bağımsız bir teşkilat olan sekban ocağı, 1451'de, yeniçerilerin taşkınlık etmeleri üzerine itaatsizlik eğilimini kırmak için Fatih'in emriyle yeniçeri ocağına dağıtıldı. O zaman sayıları, altı-yedi bin civarındaydı. Beş yüz sekban da av hizmeti için alıkonuldu.

Yavuz Sultan Selim devrinde bütün sekbanlar, bir orta hâline getirilerek, yeniçeri ocağının altmış beşinci ortasını oluşturdular. Piyade ve süvari sekbanlar, pâdişahla berâber ava giderler, av köpekleri yetiştirirler, sekban fırınında çalışırlardı. Savaş zamanında, diğer yeniçerilerle birlikte çarpışmaya giderlerdi.

Yerlikulu piyadelerinden olan sekbanlar, askere ihtiyaç hasıl olduğu zaman, gönüllü olarak toplanan köy halkından oldukları için, diğer birlikler gibi sağlam bir askeri eğitime sahip değillerdi. "Salyâne"den kurtulmak için zaman zaman Hıristiyanlar bile bu birliğe iştirak edebiliyorlardı. Bunlar, bulundukları bölgenin paşasından başkasını tanımazlardı. Hizmet gördükleri müddetçe ulûfe alırlardı. Sekbanlar, "Bayrak" ismi ile sınıflara ayrılırlardı. Sekban bölükbaşı ve Bayraktar adında subayları vardı. Bunlar, silah olarak kılıç kullanırlardı. Zamanla sekbanların önemleri azalınca bunların yerini "Tüfekçi" adı ile yeni bir piyade sınıfı aldı.

Sekbanların başında sekbanbaşı bulunurdu. Sekbanbaşı, yeniçeri ağası İstanbul'da bulunmadığı zaman ona vekalet eder, şehrin güvenliğinden o sorumlu olurdu. 1590 yılından sonra, vezir ve beylerbeyilere sekbanlardan bir miktar muhafız verildi. Bunlar, eyaletlerde paşaların kapı halkının çekirdeğini meydana getirdiler. Sekbanlık da, 1826'da Yeniçeri Ocağı ile beraber kaldırıldı.

Ayrıca bakınız
 Seymen

Kaynakça

Yerli kulu

Sekban


Alvin i vjeverice 2 (eng. Alvin and the Chipmunks: The Squeakquel) obiteljski je film iz 2009. o životu i povratku benda Alvin and the Chipmunks (u animiranom filmu istog naziva). Režirao ga je Betty Thomas a producirala Bagdasarian Productions, Regency Enterprises, i 20th Century Fox.

Radnja
"Alvin and the Chipmunks: The Squeakquel" vraća na velike ekrane našu omiljenu krznatu braću, Alvina, Simona i Theodorea.

Glavne uloge
 Zachary Levi - Toby Seville
 David Cross - Ian Hawke
 Jason Lee - Dave Seville
 Justin Long - Alvin Seville
 Christina Applegate - Brittany
 Matthew Gray Gubler - Simon Seville
 Anna Faris - Jeanette
 Jesse McCartney - Theodore Seville
 Amy Poehler - Eleanor
 Wendie Malick - Dr. Rubin
 Anjelah Johnson - Julie Ortega
 Kevin G. Schmidt - Ryan Edwards
 Chris Warren, Jr. - Xander
 Bridgit Mendler - Becca Kingston
 Alexandra Shipp - Valentina
 Aimee Carrero - Emily
 Brando Eaton - Jeremy Smith
 Kathryn Joosten - Aunt Jackie Seville

Unutarnje poveznice
 Bagdasarian Productions
 Regency Enterprises
 20th Century Fox

Vanjske poveznice

Američki filmovi 2000-ih

Alvin i vjeverice 2


Johann Leopold Peperkorn (* 13. Februar 1890 in Kiel; † 1. April 1967) war ein deutscher Theologe und Politiker (NSDAP).

Leben
1910 legte Peperkorn am Königlichen Gymnasium in Kiel sein Abitur ab, nach 11 Jahren an dieser Schule. Anschließend studierte er Theologie in Kiel, Berlin und Tübingen, bevor er 1916 das Vikariat abschloss. Er war Mitglied der Studentenverbindungen Landsmannschaft Ghibellinia Tübingen und Landsmannschaft Troglodytia Kiel.  Peperkorn arbeitete seit 1917 als Pfarrer in Barmstedt und bekam 1920 eine Stelle als Pastor in Viöl. Peperkorn stand der Weimarer Republik ablehnend gegenüber. So trat er schon am 1. September 1928 in Heide in die NSDAP ein und betätigte sich als Redner für die Nationalsozialisten. Auch sein Bruder und sein Vater traten schon 1928 in die NSDAP ein. Er wurde 1933 Oberkonsistorialrat beim Landeskirchenamt in Kiel und war von 1934 bis zu seinem Eintritt in den Ruhestand 1936 als Oberkonsistorialrat bei der Kirchenkanzlei der Deutschen Evangelischen Kirche tätig. Außerdem war er Mitglied der Deutschen Christen.

1932 wurde er für die NSDAP in den Preußischen Landtag gewählt, dem er bis zu dessen Auflösung im Oktober 1933 angehörte. Von 1935 bis 1944 war er NSDAP-Kreisleiter von Südtondern.

Nach dem Zweiten Weltkrieg wurde Peperkorn von 1945 bis 1948 inhaftiert.

Literatur
 Ernst Kienast (Hrsg.): Handbuch für den Preußischen Landtag, Ausgabe für die 5. Wahlperiode, Berlin 1933, S. 370.
Christian M. Sörensen: Johann Leopold Peperkorn und Goslar Carstens. In: Matthias Bauer (Hrsg.): Schauplatz Husum: ein Geschichtsalbum in Lebensbildern 1450–1950. Husum Druck, Husum 2019, ISBN 9783898769723, S. 108–112.

Einzelnachweise

Mitglied des Preußischen Landtags (Freistaat Preußen)
NSDAP-Mitglied
Lutherischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Person der Deutschen Christen
Landsmannschafter
Deutscher
Geboren 1890
Gestorben 1967
Mann
Kreisleiter (NSDAP)

Johann Peperkorn


Most na Žepi je most u mjestu Žepa pokraj Rogatice, u Bosni i Hercegovini. Ivo Andrić napisao je
istoimenu priču o stvaralačkim strijepnjama graditelja.

Povijest

Pretpostavlja se da je Most na Žepi nastao neposredno nakon gradnje Mosta Mehmed-paše Sokolovića u Višegradu. Sagradio ga je učenik Mimara Sinana, graditelja mosta u Višegradu. Prema Komisiji za očuvanje nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine u starijim zapisima i putopisima nema nikakvih podataka o graditelju i vremenu izgradnje  Mosta na rijeci Žepi, niti je na mostu ostao sačuvan tekst sa tarihom koji bi mogao dati precizne informacije o vremenu i graditelju ovog objekta. "Kao i za većinu građevina sa ovih prostora, u narodu su ostale sačuvane mnoge legende i predanja. Jedna od legendi navodi da je graditelj mosta bio jedan od učenika Mimara Sinana, graditelja mosta u Višegradu, koji je htio da svojim djelom nadmaši rad svog učitelja... Bilo bi dakle sasvim moguće i vjerojatno da je utemeljitelj i ovog mosta bio Mehmed-paša Sokolović i sasvim je realno njegovo datiranje u zadnju četvrtinu 16. stoljeća", stoji u mišljenju Komisije o ovom mostu.

Most je jednolučni, raspon luka 10,20 m, visine 6,50 m. Debljina svoda mosta iznosi 75 cm. Po ovome je skoro istovjetan prvom svodu Višegradskog mosta, smještenim uz lijevu obalu. Dužina mosta iznosi 21,60 m, ukupna širina 3,95 m, od čega na samu stazu otpada 3,40 m i na ogradu 2 puta po 20 cm. Svod i čeoni lukovi mosta konstruirani su od klesanaca sedre različitih dimenzija. Čeoni zidovi mosta rađeni su od pravilnih kvadera vapnenca dimenzija od 15 x 20 pa do 50 x 140 cm.

Most na ušću rijeke Žepe stajao je desetljećima izvan upotrebe. Daleko od naseljenih mjesta i prometnih tokova, on je zahvaljujući načinu gradnje, odolijevao zubu vremena. Sve do 1966. godine, nalazio se na ušću rijeke Žepe, lijevoj pritoci rijeke Drine, gdje je dno korita rijeke Žepe bilo na koti 268,60 m. Izgradnja hidroelektrane Bajina Bašta dovela je do izmještanja mosta na teren koji neće biti poplavljen. U ljeto 1966. godine počela je demontaža mosta i izvlačenja materijala na novu lokaciju, zatim potpuna rekonstrukcija. Tada je demontiran i rekonstruiran na drugoj lokaciji. Njegova nova lokacija se nalazi cca 500 m od naselja Žepa, nedaleko od objekta Redžep-pašine kule, na mjestu koje se zove Spahin hrid. Godine 1968. godine most je ponovo pušten u promet. Most nije doživio oštećenja tijekom rata u Bosni i Hercegovini.

Zbog svih karakteristika ovog dobra, Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine je 2005. godine, donijela odluku o proglašenju Mosta na Žepi nacionalnim spomenikom Bosne i Hercegovine.

Izvori

Vanjske povezice
 Most na Žepi, analiza djela

Pješački mostovi u Bosni i Hercegovini
Nacionalni spomenici Bosne i Hercegovine

Most na Žepi


Takuya Jinno (født 1. juni 1970) er en japansk fodboldspiller. Han var en del af den japanske trup ved AFC Asian Cup 1992.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takuya Jinno


Serguéi Ivánovich Shchukin  (27 de mayo de 1854, Moscú-10 de enero de 1936, París) fue un empresario ruso que ha pasado a la Historia del Arte por su labor como mecenas y coleccionista de grandes maestros del arte moderno. Muchos de sus principales tesoros se conservan actualmente en dos museos públicos rusos: el Museo del Hermitage de San Petersburgo y el Pushkin de Moscú.

Gran coleccionista
Shchukin se convirtió en coleccionista de arte, principalmente de impresionistas y postimpresionistas tras un viaje a París en 1897, cuando compró su primer Monet.
Posteriormente compró numerosas obras de Paul Cézanne, Vincent van Gogh, y Paul Gauguin, entre otros. Las obras de estos pintores decoraban las paredes de su casa-palacio en Moscú.

Fue especialmente relevante la duradera relación de Shchukin con Henri Matisse, a quien encargó las pinturas icónicas La Danza y La Música. La Danza se reconoce como «un momento clave de la carrera de Matisse y en el desarrollo de la pintura moderna».
La colección contaba también con 50 obras escogidas de Pablo Picasso, incluyendo la mayoría de sus obras cubistas tempranas, como Tres Mujeres y grandes paisajes, así como obras importantes de los periodos rosa y azul. En 1909, Shchukin abrió su hogar los domingos para visitas públicas presentando a los moscovitas la pintura francesa de vanguardia.

Tras la  Revolución Rusa de 1917, el gobierno se apropió de su colección mediante un decreto del Consejo de Comisarios del Pueblo (Sovnarkom), firmado por Lenin el 8 de noviembre de 1918. Mientras, Shchukin escapó a París.

Su mansión en Moscú se convirtió en el Museo Estatal de Nuevo Arte Occidental (Государственный Музей нового западного искусствa, sección I), junto con la sección II constituida por la mansión y colección de otro famoso mecenas ruso: Iván Morózov. En 1928 las dos secciones fueron unificadas y se exhibieron en la antigua mansión Morózov en Prechístenka, 21.

En 1948 el Museo Estatal de Nuevo Arte Occidental se clausuró por decreto de Stalin con el argumento de que las obras tenían un carácter burgués, obviamente opuesto a la mentalidad comunista del régimen vigente. Las dos colecciones se distribuyeron sin criterio entre el Museo Pushkin de Moscú y el Hermitage en San Petersburgo.

Irina Antónova, siendo Directora del Museo Pushkin, dijo una vez sobre Shchukin: «Empezó a coleccionar arte impopular, que era rechazado por el Louvre y otros museos. Fue su gusto personal. Quizá anticipó elementos que cambiarían el mundo. Un coleccionista así solo podría aparecer en un país que esperaba la revolución. Coleccionó arte que prefiguró el cataclismo global».

Galería
Algunas de las obras de la colección de Serguéi Schukin expuestas ahora en el Museo Pushkin de Moscú:

Véase también
 Henri Matisse

Referencias

Enlaces externos
 Shchukin's portrait by Matisse, from the Metropolitan Museum
 The Morozov-Shchukin collections

Coleccionistas de arte de Rusia
Empresarios de Rusia
Expatriados en Francia
Nacidos en Moscú
Fallecidos en París

Serguéi Shchukin


الزوجة 13 هو فيلم مصري انتج في عام 1962، من تأليف أبو السعود الإبياري، ومن إخراج فطين عبد الوهاب وبطولة شادية ورشدي اباظة وحسن فايق وشويكار وعبد المنعم إبراهيم.

قصة الفيلم
تدور أحداث الفيلم في إطار كوميدي حول مراد (رشدي أباظة) مدير شركة غزل يحب الشهوات وله 12 زيجة سابقة حتى يتعرف على عايدة (شادية) فيتزوج منها ويخفى عليها نزواته السابقة ولكن إحداهن (شويكار) تبلغها بذلك فتبدر عايدة خطة للانتقام من مراد.

فريق العمل

المؤلف والمخرج
إخراج: فطين عبد الوهاب
تأليف:
 أبو السعود الإبياري (سيناريو)
 علي الزرقاني (قصة وسيناريو وحوار)

بطولة
 شادية
 رشدي أباظة
 حسن فايق
 شويكار
 عبد المنعم إبراهيم
 زينب صدقي
 زينات علوي
 وداد حمدي
 نوال أبو الفتوح

أغاني الفيلم
 على عش الحب
غناء شادية
كلمات مرسي جميل عزيز، الحان منير مراد
 وحياة عنيك
غناء شادية
كلمات مرسي جميل عزيز، الحان كمال الطويل
 زينة
الحان محمد عبد الوهاب، صوت حورية حسن

روابط خارجية

المصادر

أفلام أبو السعود الإبياري
أفلام باللغة العربية
أفلام رشدي أباظة
أفلام رومانسية مصرية
أفلام زينات صدقي
أفلام شادية
أفلام شويكار
أفلام فطين عبد الوهاب
أفلام كوميدية 1962
أفلام كوميدية مصرية
أفلام مصرية إنتاج 1962
أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام وداد حمدي

الزوجة 13 (فيلم)


Dansk Historisk Bibliografi er den største danske fagbibliografi og har i mere end 100 år været den vigtigste humanistiske fagbibliografi i Danmark.

Baggrund
De første historiske bibliografier kan spores tilbage til begyndelsen af 1800-tallet. Den danske historiske Forening tog i 1875 initiativ til den første løbende historiske bibliografi vedrørende Danmarks historie, der publiceredes som tillæg til Historisk Tidsskrift. Dette førte til, at faghistorikere omkring Den Danske Historiske Forening og med støtte fra Carlsbergfondet i 1929 udsendte en retrospektiv, trykt bibliografi i tre bind, som dækker perioden 1831-1912, redigeret af Balder Erichsen og Alfred Krarup. Undertitlen Systematisk Fortegnelse over Bidrag til Danmarks Historie til Udgangen af 1912, (i Tilslutning til Bibliotheca Danica) viser, at den fra begyndelsen var tænkt som et nationalt værk. Siden da er den blevet suppleret med flere fortsættelser. De dækker årene 1913-1942 (udgivet af Henry Bruun og Georg Simon), 1943-47 (udgivet af Henry Bruun), 1967-69 (udgivet af Bente Pedersen), 1970-1973 og 1974-76 (begge udgivet af Ann R. Welling og Erland Kolding Nielsen). Alle trykte bind er nu retrodigitaliseret og gjort tilgængelige online sammen med den nuværende online-version, der dækker perioden fra 1990 og fremefter.

Indhold
Dansk Historisk Bibliografi omfatter såvel danske som fremmedsprogede publikationer om dansk historie fra vikingetiden til nutiden. Monografier, samlinger, periodiske artikler, udgaver af kilder, opslagsværker og bibliografier er registreret, og bibliografien indeholder desuden en stor mængde vedr. lokalhistorie og personalhistorie. Dansk Historisk Bibliografi gør brug af et differentieret klassificeringssystem skabt af bibliografiens grundlæggere for knap 100 år siden. Det er gradvist blevet tilpasset til at kunne omfatte nye emner, fænomener og begivenheder, der ikke kunne tages i betragtning på det tidspunkt. Danske Historisk Bibliografi i digital form udgives Det Kongelige Bibliotek, som også har ansvar for dele af Nationalbibliografien.  Dansk Historisk Bibliografi er en database som indeholder:

 Dansk Historisk Bibliografi Online 1990-. Dette er en løbende, ajourført bibliografi.
 En elektronisk, retroscannet version af de gamle trykte publikationer med samme navn.

Bibliografien er offentligt tilgængelig. Yderligere vejledning om, hvorledes man søger i Dansk Historisk Bibliografi findes på denne  Velkomstside. Bibliografien omfatter (herunder med databasen siden 1990) ca. 150.000 bibliografiske poster (i 2009). Den udvides med 2.500-3.000 bibliografiske poster årligt.

Litteratur
 Erland Kolding Nielsen:Dansk Historisk Bibliografi. I: Danske Opslagsværker 10-18. Red. af Axel Andersen. G.E.C. Gads Forlag, 1977, ss. 553-610.
 Dansk Historisk Bibliografi 1990-. En vejledning. Udarb. af Henrik Horstbøl, Bent Jørgensen, John T. Lauridsen og Ann R. Welling. Udg. af Det Kongelige Bibliotek. 1998. 41 s. (Specialhjælpemidler 36).

Henvisninger

Dansk Historisk Bibliografi online

Bibliografier

Dansk Historisk Bibliografi


Tomoyuki Hirase (født 23. maj 1977) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2000||2||0
|-
!Total||2||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Tomoyuki Hirase


The DFS 40 (originally developed as the Delta V) was a tail-less research aircraft designed by Alexander Lippisch in 1937 as a follow-on to his Delta IV aircraft. In construction, the DFS was closer to a flying wing than its predecessor, and was built as an alternative to that aircraft.

The DFS 40 was flown for the first time by Heini Dittmar in 1939, shortly before Lippisch departed the DFS (Deutsche Forschungsanstalt für Segelflug - German Research Institute for Sailplane Flight) to begin work at Messerschmitt. Soon afterwards, without Lippisch there to supervise the project, the aircraft was crashed due to an error in center of gravity calculations that resulted in it entering a flat spin during flight.

Specifications (DFS 40)

1930s German experimental aircraft
World War II experimental aircraft of Germany
Lippisch aircraft
DFS 040
Single-engined pusher aircraft
Aircraft first flown in 1939
Tailless aircraft

DFS 40


Valentin Petroviç Gluşko (Валентин Петрович Глушко) (2 Eylül 1908 - 10 Ocak 1989), Ukrayna kökenli Sovyet mühendis. Sovyetler Birliği'nin uzay programı için tasarım yapan önemli üç başmühendisten (diğerleri Vladimir Çelomey ve Sergey Korolyov) biridir.

Sovyetler Birliği'nin insanlı Ay programı sırasında başmühendis Sergey Korolyov ile rekabete girişti ve kendi tasarımlarını öne sürdü. Sovyetler'in Uzay Yarışı'nı kaybetmelerinin bir nedeni, iki mühendis arasındaki rekabettir.

Siyasi entrikalara girmesine karşın, Gluşko yetenekli bir mühendisti ve güçlü Energia roketinin geliştirilmesine imkân sağlayan teknolojik atılımı gerçekleştirdi.

1908 doğumlular
1989 yılında ölenler
Novodeviçi Mezarlığı'na defnedilenler
Sovyet bilim insanları
Sovyet mühendisler
Ukraynalı bilim insanları
Ekim Devrimi Nişanı sahipleri
Gulag
Buran programı
20. yüzyıl mühendisleri
SSCB Bilimler Akademisi'nin asil üyeleri
Sosyalist İşçi kahramanları
Lenin Barış Ödülü
Lenin Nişanı sahipleri
Sovyetler Birliği Devlet Ödülü sahipleri
Ukraynalı havacılık ve uzay mühendisleri
Uzay çalışmaları tarihi
RSC Energia çalışanları
Sovyetler Birliği'nin uzay programları

Valentin Gluşko


Harriet Craig  é um filme noir estadunidense de 1950, do gênero drama, dirigido por Vincent Sherman, e estrelado por Joan Crawford e Wendell Corey. O roteiro de Anne Froelick e James Gunn foi baseado na peça teatral "Craig's Wife" (1925), de George Kelly.

"Harriet Craig" é a segunda das três colaborações cinematográficas entre Sherman e Crawford, sendo as outras "The Damned Don't Cry!" (1950) e "Goodbye, My Fancy" (1951).

Sinopse
Harriet Craig (Joan Crawford) é uma perfeccionista neurótica, manipuladora e controladora. Ela não confia em seu marido Walter (Wendell Corey), e está sempre checando seus passos minuciosamente. Quando é oferecida ao seu marido uma promoção no trabalho que exigirá viagens regulares, Harriet diz ao chefe de Walter que ele possui problemas com jogos de azar. Ela também arruma um jeito de conseguir sabotar o relacionamento entre sua prima Clare (K. T. Stevens) e Wes Miller (William Bishop), assistente de Walter. No entanto, quando Walter descobre as interferências de Harriet, ele começa a confrontá-la.

Elenco
 Joan Crawford como Harriet Craig
 Wendell Corey como Walter Craig
 Lucile Watson como Celia Fenwick
 Allyn Joslyn como Billy Birkmire
 William Bishop como Wes Miller
 K.T. Stevens como Clare Raymond
 Viola Roache como Sra. Harold
 Raymond Greenleaf como Henry Fenwick
 Ellen Corby como Lottie

Produção
O filme foi baseado na peça teatral "Craig's Wife" (1925), de George Kelly. Duas versões anteriores do filme foram lançadas com o mesmo nome da peça: a primeira foi um filme mudo de 1928, estrelado por Irene Rich e dirigido por William C. DeMille; e a segunda foi um filme de 1936, estrelado por Rosalind Russell e dirigido por Dorothy Arzner.

Recepção
A revista Variety comentou: "Joan Crawford faz um excelente trabalho ao passar pela egoísta personagem-título". Otis Guernsey, em sua crítica para o New York Herald Tribune, escreveu: "[Crawford] continua, como sempre, uma artista estilosa em sua caracterização clara e contundente".

Mídia doméstica
O filme foi lançado em VHS. Em novembro de 2012, o filme estava disponível em DVD para a Região 1 pela TCM Vault Collection, e em DVD para a Região 2 (Japão, Europa, África do Sul e Oriente Médio, incluindo Egito).

Ligações externas
 Crítica de Harriet Craig (1950)  no TVGuide.com

Filmes dos Estados Unidos de 1950
Filmes de drama da década de 1950
Filmes de drama dos Estados Unidos
Filmes noir
Filmes dirigidos por Vincent Sherman
Filmes com trilha sonora de George Duning
Filmes com trilha sonora de Morris Stoloff
Filmes baseados em peças de teatro
Filmes baseados em obras de autores dos Estados Unidos
Filmes em língua inglesa
Filmes da Columbia Pictures

Harriet Craig


تي-34 هي دبابة متوسطة سوفيتية أنتجت بدءا من 1940 إلى 1958. توصف هذه الدبابة بأنها الأفضل حينما دخل الاتحاد السوفيتي الحرب العالمية الثانية، وبالرغم من أن دبابات أخرى تفوقت عليها لاحقا من حيث التدريع والأسلحة، إلا أنها تعتبر الأكفأ والأكثر تأثيرا من حيث التأثير وتم تصدير الدبابة لعدة دول حليفة.

مراجع

طالع أيضًا
إنتاج الاتحاد السوفيتي من المركبات القتالية المدرعة خلال الحرب العالمية الثانية

وصلات خارجية
 دببابات متوسطة على موقع battlefield.ru
 التي-34

اختراعات سوفيتية
تاريخ الدبابات
دبابات الاتحاد السوفيتي في الحرب العالمية الثانية
دبابات متوسطة
مركبات عسكرية 1940–1944

تي-34


Giornale d'Italia spettante alla scienza naturale, (abreviado Giorn. Italia Sci. Nat.), fue una revista ilustrada con descripciones botánica que se editó en Venecia en los años 1765-1775 con el nombre de Giornale d'Italia spettante alla scienza naturale, e principalmente all'agricoltura, alle arti, ed al commercio. Se publicaron 11 números. Fue reemplazada por Nuovo giornale d'Italia spettante alle scienze naturali.

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Revistas de botánica


A arquitetura complementar é um movimento da arquitetura contemporânea que promove a prática arquitetônica enraizada na compreensão abrangente do contexto, com o objetivo de contribuir com o meio ambiente de forma a continuar e melhorar ou enfatizar suas qualidades preexistentes. As características indispensáveis da arquitetura complementar incluem sustentabilidade, altruísmo, contextualismo, endemismo e continuidade da linguagem de design regional específica.

A palavra complemento tem raízes no latim complementum, de complēre para preencher, completar e permanece fiel a essa origem em sua grafia e em seus significados que têm a ver com completar ou cumprir.

A arquitetura complementar ocorre na interseção de padrões locais e linguagens de design. Uma linguagem padrão representa um conjunto de regras mais ou menos formalizadas de interação humana com formas construídas, resultantes de soluções práticas desenvolvidas ao longo do tempo de acordo com a cultura local e as condições naturais. Uma linguagem de projeto em arquitetura é um conjunto de padrões geométricos (formais) e materiais usados em edifícios e outras estruturas feitas pelo homem, tradicionalmente decorrentes de materiais locais e suas propriedades físicas.

A arquitetura complementar interpreta a tríade vitruviana para uso contemporâneo, mapeando durabilidade (firmitas) contra aspectos de sustentabilidade mais ampla, utilidade (utilitas) contra altruísmo e serviço à sociedade e beleza individual (venustas) contra harmonia com contexto mais amplo, identidade regional e espírito do lugar.

Ver também
 Arquitetura contextual
 Arquitetura sustentável
 Regionalismo crítico

Arquitetura

Arquitetura complementar


Aprelewka () ist ein russischer Ortsname:
 Aprelewka, Stadt im Rajon Naro-Forminsk, Oblast Moskau
 Aprelewka (Kaliningrad), Siedlung im Rajon Gurjewsk, Oblast Kaliningrad (Wargienen, Kreis Königsberg/Samland, Ostpreußen)

Aprelewka (Begriffsklärung)


Jacek Marcin Kaczmarski  (22 March 1957 – 10 April 2004) was a Polish singer, songwriter, poet and author.

Life
He was the son of painter Anna Trojanowska-Kaczmarska, a Pole of Jewish background, and the artist Janusz Kaczmarski.

Kaczmarski was a voice of the Solidarity trade union movement in 1980s Poland. His songs criticized the ruling communist regime and appealed to the tradition of patriotic resistance within Poles. He remains best known for his protest songs on social and political subjects ("Mury" (Walls) based on "L'Estaca" by Lluís Llach, "Obława" (Wolf hunt (lit. Raid))). However, his commentary was not restricted to contemporary politics, and his texts' themes have retained their relevance in Polish culture beyond the collapse of the Soviet Union and its communist bloc.

He made his debut in 1977 at the Student Song Festival, where he was awarded first
prize for his work "Obława" based on the song "Охота на волков" by Vladimir Vysotsky. In 1980 he won second prize at the Opole Song Festival for "Epitafium dla Włodzimierza Wysockiego" (Epitaph for Vladimir Vysotsky).

Kaczmarski was on tour in France when the martial law was declared in Poland in December 1981. He lived in exile until 1990. During these years he gave concerts in Western Europe, the United States, Canada, Australia, South Africa, and Israel. From 1982 on, he worked as an editor and journalist with Radio Free Europe and hosted his own radio program, "Kwadrans Jacka Kaczmarskiego" (Fifteen Minutes with Jacek Kaczmarski).

After his return to Poland (following the Round Table negotiations that brought an end to communist rule) he toured the country with his friend, artist Zbigniew Łapiński. The tour was recorded and released as Live, and it achieved Gold album status in 2001. His other albums included "Mury" (Walls), "Nasza klasa" (Our Class), "Raj" (Paradise), "Muzeum" (Museum), "Pochwała łotrostwa" (In Praise of Villainy), "Wojna postu z karnawałem" (The War between Carnival and Lent). However, Kaczmarski was soon disillusioned by the developments in Poland after 1989 and eventually emigrated to Australia.

Kaczmarski was known not only for his politically motivated lyrics but also for his characteristically dynamic – even aggressive – classical guitar playing, and expressive performance style. His deep knowledge of not only his nation's history but also of classical literature gave his songs a particularly deep and multi-layered resonance (e.g. "Powtórka z Odysei," recalled Homer's Odyssey, while the ballad "Lalka" masterfully retells Boleslaw Prus's second novel of the same name, The Doll.). He often performed before contrastingly different audiences: groups of friends in their homes, campus venues, and large concert halls in Poland, the rest of Europe, and America.

Kaczmarski was diagnosed with laryngeal cancer in 2002. He died in a hospital in Gdańsk in 2004.

Jacek Kaczmarski suffered from severe alcoholism, which often lead to domestic violence. His wife, as well as his daughter, have confessed that Kaczmarski often vented his frustration by beating them.

Discography

 Mury, 1979
 Raj, 1980
 Muzeum, 1981
 Krzyk, 1981
 Strącanie aniołów, 1982
 Carmagnole, 1982
 Chicago – Live, 1983
 Litania, 1987
 Kosmopolak, 1987
 Dzieci Hioba, 1989
 Głupi Jasio, 1990
 Live, 1990
 Mury w Muzeum Raju, 1991
 Bankiet, 1992
 Wojna postu z karnawałem, 1992
 Sarmatia, 1993
 Szukamy stajenki, 1993
 Pochwała łotrostwa, 1995
 Między nami, 1997
 Koncert '97, 1997
 Dwie Skały, 1999 POL No. 37
 Dwadzieścia (5) lat później, 2000 POL #26
 Mimochodem, 2001 POL #18
Złota kolekcja: Jacek Kaczmarski – Źródło, 2003 POL #8
 Syn marnotrawny, 2004 (Box set) POL #15
 Świadectwo, 2005 POL #25
 , 2006 (Box set) POL #47
 Mała Arka Noego, 2007 (Box set)
 Arka Noego, 2007 (Box set)
 Scena to dziwna, 2008 (Box set)
 In Memoriam, 2014 POL #9

References

External links

 Kaczmarski.art.pl – Fanpage
 A Musical Journey through Polish History
 Lyrics translations
 Find A Grave
 Discography at Discogs

1957 births
2004 deaths
Sung poetry of Poland
Musicians from Warsaw
Radio Free Europe/Radio Liberty people
Burials at Powązki Military Cemetery
Deaths from cancer in Poland
Deaths from laryngeal cancer
Polish people of Jewish descent
Polish atheists
20th-century Polish poets
20th-century Polish male singers

Jacek Kaczmarski


An Triglochin palustris in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Triglochin palustris in nahilalakip ha genus nga Triglochin, ngan familia nga Juncaginaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Triglochin

Triglochin palustris