Croix-de-Feu (, Crucea de Foc) a fost o ligă naționalistă franceză din perioada interbelică, condusă de colonelul François de la Rocque (1885-1946). După ce a fost dizolvată, la fel ca toate celelalte ligi, în perioada guvernării Frontului Popular (1936-1938), de la Rocque a înlocuit-o cu Parti social français (PSF).

Începuturi (1927-1930)
Croix de Feu a fost în primul rând un grup de veterani ai Primului Război Mondial — cei care au fost distinși cu Croix de guerre 1914-1918. El a fost fondat la data de 26 noiembrie 1927 de către Maurice d'Hartoy, care l-a condus până în 1929; președinte de onoare a fost scriitorul Jacques Péricard. De asemenea, în 1929, mișcarea a tipărit propriul ziar, Le Flambeau. La momentul creării sale, mișcarea a fost subvenționată de către parfumierul bogat François Coty, care îl susținea pe Mussolini, și a fost găzduită în clădirea ziarului Le Figaro.

El a beneficiat de interdicția Bisericii Romano-Catolice în 1926 la adresa Action Française, care a interzis catolicilor să susțină această formațiune. Mulți catolici conservatori au devenit în schimb membri ai Croix-de-Feu, inclusiv Jean Mermoz și tânărul François Mitterrand.

Sub conducerea lui La Rocque (1930-1936)
Sub locotenent-colonelul François de La Rocque, care a preluat conducerea în anul 1930, Croix-de-Feu s-a distanțat de François Coty, mutându-se din clădirea Figaro în rue de la Milano (strada Milano) din Paris. A organizat demonstrațiile populare ca reacție la Afacerea Stavisky, în speranța de a răsturna cel de-al doilea guvern al Coaliției de Stânga. De la Rocque a devenit rapid un erou al mișcărilor de extrema dreapta, s-a opus influențelor socialismului și "comunismului deghizat", dar și-a manifestat scepticismul față de a deveni contrarevoluționar.

Sub conducerea lui de la Rocque, mișcarea a susținut un efort militar împotriva "pericolului " german, sprijinirea corporatismului și o alianță între Capital și Muncă. Ea și-a lărgit baza, creând o serie de asociații secundare și incluzându-i pe neveterani în rândurile sale. Pentru a contracara monarhista Action française și sloganul său Politique d'abord! (Politica în primul rând!), de la Rocque a inventat motto-ul Sociale d'abord! (Socialul în primul rând!). În cartea sa, Le Service Public (Serviciul public, publicat în noiembrie 1934), el a argumentat în favoarea unei reforme a procedurilor parlamentare; cooperarea între industrii în funcție de ramurile de activitate; un salariu minim și sărbători legale plătite; dreptul femeilor de a vota (susținut, de asemenea, de monarhista Action française, care a considerat că femeile, de multe ori devotate, ar fi mai favorabile lor ideologiei sale conservatoare) etc. Croix-de-Feu și organizațiile sale satelit au luat avânt, treptat, ajungând de la 500 de membri în 1928, la 60.000 la sfârșitul anului 1933, 150.000 în lunile de după revoltele din 6 februarie 1934 și 400.000 la sfârșitul anului 1935. În noiembrie 1937 numărul de 700.000 de membri a fost menționat într-o revistă germană.

Croix-de-Feu nu a participat la demonstrațiile organizate în 1932 de Action française și de liga de extrema dreaptă Jeunesses Patriotes contra plății datoriei față de Statele Unite ale Americii. A luat parte la demonstrațiile din 6 februarie 1934, care a dus la răsturnarea celui de-al doilea Cartel des gauches (Coaliția de Stânga), dar de la Rocque a refuzat să se angajeze în revolte (deși unii membri ai Croix-de-Feu nu au fost de acord cu el). Au înconjurat sediul parlamentului (Palais Bourbon) și au rămas grupați, la mai multe sute de metri distanță de demonstrațiile celorlalte ligi. Ca una dintre cele mai importante asociații paramilitare și din cauza poziției sale naționaliste, Croix-de-Feu și de la Rocque au fost considerați de către organizațiile de stânga ca unii dintre cei mai periculoși imitatori ai lui Mussolini și Hitler. Cu toate acestea, ca urmare a acțiunilor lui de la Roque în timpul revoltelor, ea și-a pierdut ulterior prestigiul în rândul organizațiilor de extrema dreapta, înainte de a fi dizolvată de guvernul Frontului Popular pe 18 iunie 1936.

Parti Social Français (1936-1940)
François de la Rocque a format apoi Parti Social Français (PSF), ca succesor al ligii desființate. Estimările moderate ale membrilor PSF sunt de 500.000 la momentul începerii celui de-al doilea Război Mondial — făcându-l primul partid conservator francez al maselor; deși sloganul său Travail, Famille, Patrie ("Muncă, Familie, Patrie") a fost folosit mai târziu de către regimul de la Vichy pentru a înlocui sloganul republican Liberté, Egalité, Fraternité, partidul a rămas eclectic. Partidul a dispărut odată cu ocuparea Franței, fără a fi în măsură să profite de popularitatea sa imensă.

În timpul celui de-al Doilea Război Mondial
În timpul ocupației Franței, La Rocque s-a alăturat Rezistenței, dar a făcut totuși subiectul unor controverse considerabile imediat după război.

Moștenirea politică
Parti Social Français (PSF) al lui François de La Rocque a fost primul mare partid conservator din Franța (1936-1940). El a pledat pentru un regim prezidențial care să pună capăt instabilității regimului parlamentar, un sistem economic fondat pe "profesii organizate" (corporatism) și pe o legislație socială inspirată de creștinismul social.

Istoricii consideră acum că el a pavat calea pentru partidele creștin-democrate franceze de după război: Mișcarea Republicană Populară (MRP) și Uniunea pentru Franța.

Continuarea dezbaterilor cu privire la Croix-de-Feu
Unii istorici au susținut că Croix-de-Feu a fost o variantă franceză distinctă a mișcării fasciste europene: dacă "ligile" de dreapta din anii 1930 nu au dezvoltat o formă clasică de fascism a fost pentru că au reprezentat un amestec între naționalismul conservator de dreapta și fascismul extremist, în ceea ce privea membrii și ideologia, distinctiv în societatea interbelică franceză.

Majoritatea istoricilor francezi contemporani (René Rémond, Pierre Milza, François Sirinelli, în special) nu clasifică "ligile" din anii 1930 ca fiind forme ale "fascismului francez", în special Croix-de-Feu. Organizația este descrisă de Rémond ca având un scop complet secret și o ideologie "cât mai vag posibilă". Rémond, cel mai faimos și mai influent dintre acești istorici postbelici, distinge "Reacția" și mișcările de extrema-dreapta de fascismul revoluționar ca un import în Franța, care a avut puțini amatori. În ediția a treia din 1968 a lucrării La droite en France, opera sa principală, el definește fascismul din Europa ca o "revoltă a declasaților, o mișcare a celor plătiți prost, civili și militari. Peste tot el a venit la putere prin răsturnări sociale ... Deși cu o mână de fasciști [în Franța anilor 1930], a existat o minoritate de reacționari și o mare majoritate de conservatori." Printre aceștia el a identificat grupuri mult mai mici ca Faisceau, o minoritate infimă în comparație cu Croix-de-Feu, care a ajuns la peste un milion de membri.

Istoricul israelian Zeev Sternhell, pe de altă parte, a susținut nu numai existența unui fascism francez autohton, ci și reproducerea celor mai importante baze ideologice ale fascismului de către grupuri precum Cercle Proudhon al tinerilor de nouăsprezece ani. El, însă, nu include Croix-de-Feu în această categorie: "Organizația de centru dreapta a avut mereu propriile ei trupe de șoc care au servit scopurilor proprii și a avut grijă ca ei să nu fie confundați cu fasciștii." Sternhell, interesat de fascism ca o "revizuire antimaterialistă a marxismului" sau ca un naționalism extrem anticapitalist, sectar și corporatist, arată că grupuri, cum ar fi Jeunesses Patriotes, Ligue des Patriotes și Croix-de-Feu au fost ironizate de fasciștii francezi ai vremii. Conducătorii fasciști din Franța s-au văzut ca distrugători ai vechii ordini, deasupra politicii, și au respins corupția capitalismului. Pentru ei ligile erau un bastion al acestui regim corupt. Robert Brasillach le-a numit "vechi încornorați ai dreptei, acești soți veșnic înșelați de politică.." și a susținut că "dușmanii restaurării naționale nu sunt numai de stânga, ci în primul rând de dreapta". Jurnalistul american John Gunther l-a descris în 1936 pe de la Rocque ca "pretins Hitler ... fascistul francez nr. 1, șeful potențial al francezului March-on-Romer", dar a adăugat că el era "un fascist mai degrabă șters", nu a încercat să preia puterea la revoltele din 6 februarie 1934 și a respectat în mod pașnic dizolvarea organizației Croix-de-Feu de către guvern.

Alți cercetători ca Robert Soucy și William D. Irvine susțin că La Rocque și Croix-de-Feu au fost, în fapt, reprezentanți ai fascismului "francez". De la Rocque, cu toate acestea, chiar dacă a fost tentat inițial de o colaborare cu germanii în timpul celui de-al Doilea Război Mondial, a ieșit în cele din urmă din rândul susținătorilor radicali ai Germaniei Naziste.

Referințe

Partide de extremă dreaptă
Partide politice din Franța
Naționalism francez

Croix-de-Feu


Stellan Engholm ( - ) est un auteur espérantiste suédois.

Biographie
Stellan Engholm nait le  à Stockholm, en Suède. Sa mère est Matilda Norman, originaire de la région du Bergslagen. Après la mort tôtive de son père, sa mère se remarie, repart dans le Bergslagen. Son fils travaille et reste auprès de son oncle de . Entre  et , il fréquente des séminaires à Strängnäs, dans le Södermanland, puis travaille comme enseignant dans les écoles du Bergslagen, puis autour de la ville de Ludvika, dans la Dalécarlie. C'est à l'âge de 14 ans qu'il écrit son premier poème en suédois. En , il rencontre le poète prolétaire Dan Andersson, qui aura une influence importante sur lui. En , il épouse Olga Westerberg et s'installe dans le village de Nyberget, près de Falun, dans la Dalécarlie. Il meurt le , sans enfant.

Il apprend l'espéranto en  et commence à s'impliquer dans le mouvement en . En , il publie sa nouvelle originale Al Torento, dont l'intrigue prend lieu dans la ville industrielle fictionnelle de Torento. En , il remporte le concours de roman de Literatura Mondo, grâce à son roman Homoj sur la tero. Il écrit ensuite une trilogie sur Torento : deux volumes nommés Infanoj en Torento et Vivo vokas.

Œuvres

Originales

Traduction

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Naissance en mars 1899
Naissance à Stockholm
Espérantisation en 1920
Espérantiste suédois
Décès en janvier 1960
Décès à 60 ans

Stellan Engholm


Die Peking-Zwergmispel (Cotoneaster acutifolius) ist ein rötlich blühender Strauch aus der Gruppe der Kernobstgewächse (Pyrinae). Das natürliche Verbreitungsgebiet der Art liegt in Russland, in der Mongolei, Nordchina und Korea. Sie wird nur selten kultiviert.

Beschreibung
Die Peking-Zwergmispel ist ein sommergrüner, 2 bis 4 Meter hoher, breitwüchsiger Strauch mit dünnen, abstehenden, braunen, anfangs behaarten und später kahlen Zweigen. Die Laubblätter sind in Blattstiel und Blattspreite gegliedert. Der Stiel ist 2 bis 5 Millimeter, selten bis 10 Millimeter lang und zottig behaart. Die Nebenblätter fallen früh ab; sie sind 3 bis 5 Millimeter lang, linealisch-lanzettlich, braun und leicht zottig behaart. Die Blattspreite ist einfach, oval-eiförmig bis länglich-eiförmig, 2 bis 4 selten bis 5 Zentimeter lang und 1 bis 2 selten 3 Zentimeter breit, spitz oder selten zugespitzt, mit breit keilförmiger Basis. Die Blattoberseite ist kahl oder wie die Unterseite anfangs zottig behaart und langsam verkahlend; die Blattadern treten an der Blattunterseite hervor.

Die Blütenstände sind 2 bis 4 Zentimeter durchmessende Schirmrispen aus 2 bis 5 Blüten. Spindel und Blütenstiele sind zottig behaart. Die Tragblätter sind linealisch-lanzettlich, 3 bis 5 Millimeter lang und leicht fein behaart. Der Blütenstiel ist  3 bis 5 Millimeter lang, die Einzelblüten haben Durchmesser von 7 bis 8 Millimeter. Der Blütenbecher ist glockenförmig oder kurz zylindrisch und außen kahl oder zottig behaart. Die Kelchblätter sind dreieckig, 1 bis 2 Millimeter lang und 1,5 bis 2 Millimeter breit und spitz oder mehr oder weniger stumpf. Die Kronblätter stehen aufrecht. Sie sind weiß mit rötlicher Färbung, breit verkehrt eiförmig oder länglich, 3,5 bis 4,5 Millimeter lang und 3 bis 4 Millimeter breit, mit stumpfer Spitze und etwas längerem Nagel. Die zehn bis 15 Staubblätter sind kürzer als die Kronblätter. Der Fruchtknoten ist an der Spitze dicht zottig behaart. Die freistehenden, häufig zweifachen  Griffel ragen nicht über die Staubblätter hinaus. Die Früchte haben Durchmesser von 6 bis 8 Millimeter. Sie sind schwarz, oval, verkehrt eiförmig oder rundlich und zottig behaart. Je Frucht werden zwei bis drei Kerne gebildet. Die Peking-Zwergmispel blüht von Mai bis Juni, die Früchte reifen von August bis September.

Vorkommen und Standortansprüche
Das natürliche Verbreitungsgebiet erstreckt sich von der Oblast Irkutsk und der Republik Burjatien in Russland über die Mongolei und die chinesischen Provinzen Anhui, Gansu, Hebei, Henan, Hubei, die Innere Mongolei, Qinghai, Shaanxi, Shanxi, Sichuan, Xizang und Yunnan bis nach Taiwan und auf die Koreanische Halbinsel. Die Peking-Zwergmispel wächst in Steppen, Trockenwäldern, Hecken und Strauchflächen in 1000 bis 3700 Metern Höhe auf mäßig trockenen bis frischen, schwach sauren bis alkalischen, sandig-lehmigen bis lehmigen, nährstoffreichen Böden an sonnigen bis lichtschattigen Standorten. Die Art ist wärmeliebend und frosthart.

Systematik
Die Peking-Zwergmispel (Cotoneaster acutifolius) ist eine Art aus der Gattung der Zwergmispeln (Cotoneaster). Sie wird in der Familie der Rosengewächse (Rosaceae) der Unterfamilie Spiraeoideae, Tribus Pyreae, Untertribus Kernobstgewächse (Pyrinae) zugeordnet. Die Art wurde 1832 von Nikolai Turtschaninow erstmals wissenschaftlich beschrieben. Der Gattungsname Cotoneaster leitet sich vom lateinischen "cotoneum malum" für die Quitte (Cydonia oblonga) ab, das sowohl für die Frucht als auch für den Baum verwendet wurde. Die Endung "aster" ist eine Vergröberungsform für Pflanzengruppen, die im Vergleich zu ähnlichen als minderwertig betrachtet werden. Das Artepitheton acutifolius stammt ebenfalls aus dem Lateinischen und bedeutet "spitzblättrig".

Verwendung
Die Peking-Zwergmispel wird nur selten kultiviert.

Nachweise

Literatur

 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 227.

 Helmut Genaust: Etymologisches Wörterbuch der botanischen Pflanzennamen. 3., vollständig überarbeitete und erweiterte Auflage. Nikol, Hamburg 2005, ISBN 3-937872-16-7 (Nachdruck von 1996).

Einzelnachweise

Weblinks

 Thomas Meyer:  Datenblatt mit Bestimmungsschlüssel und Fotos bei Flora-de: Flora von Deutschland (alter Name der Webseite: Blumen in Schwaben)

Zwergmispeln

Peking-Zwergmispel


Endicott may refer to:

Places
 Endicott, Kentucky
 Endicott, Nebraska, a village in Jefferson County, Nebraska, USA
 Endicott, New York, a village in Broome County, New York, USA
 Endicott, Virginia, a small community in Franklin County, Virginia, USA
 Endicott, Washington, a town in Whitman County, Washington, USA
 Endicott (MBTA station), Dedham, Massachusetts, USA
 Endicott Island, an artificial island in Alaska, USA

People (surname)
 Endicott (surname)

People (given name)
 Endicott Peabody (1920–1997), Governor of Massachusetts

Other
 USS Endicott (DD-495), a US Navy destroyer
 Endicott College, co-educational independent college located in Beverly, Massachusetts
 Endicott Performing Arts Center, community theatre in Endicott, New York
 "Endicott", a big band jazz song by Kid Creole and the Coconuts from the album In Praise of Older Women and Other Crimes
 Endicott Pear Tree, oldest living cultivated fruit tree in North America

See also
 Endicott Board, body convened in 1886 to address coastal defense needs of the US in light of rapid advances in naval ship design and weaponry
 Endicott Johnson Corporation, formerly the largest manufacturer of shoes in the US

Endicott


Yerleşim yerleri
 Hatipler, Manavgat - Antalya ili Manavgat ilçesine bağlı mahalle
 Hatipler, Amasra - Bartın ili Amasra ilçesine bağlı köy
 Hatipler, Bartın - Bartın ili merkez ilçesine bağlı köy
 Hatipler, Gebze - Kocaeli ili Gebze ilçesine bağlı mahalle
 Hatipler, Saruhanlı - Manisa ili Saruhanlı ilçesine bağlı mahalle
 Hatipler, Banaz - Uşak ili Banaz ilçesine bağlı köy
 Hatipler, Devrek - Zonguldak ili Devrek ilçesine bağlı köy

Hatipler


Kuleli Askeri Lisesi
Kuleli, Üsküdar
Kuleli, Bahçelievler
Kuleli, Babaeski
Kuleli Olayı

Kuleli


U starom grčko-rimskom svijetu, termopolij (lat. thermopolium, množina thermopolia), od grčkog  (thermopōlion), tj. kuharica, doslovno "mjesto gdje se prodaje (nešto) vruće", bio je trgovački objekt u kojem je bilo moguće kupiti hranu gotovu za jelo. U latinskoj literaturi nazivaju se i popinae, cauponae, hospitia ili stabula, no arheolozi ih sve nazivaju termopolijama. Thermopoliji su preteča današnjih restorana i namirnice koje se u njima poslužuju ponekad se uspoređuju s modernom brzom hranom. Ta su mjesta uglavnom koristili oni koji nisu imali vlastite kuhinje, često stanovnici insula, a to je ponekad dovodilo do toga da je viša klasa prezirala termopolije.

Dizajn
Tipični termopol sastoji se od male prostorije koja je povezana s kućom, ali se iz nje ne može pristupiti, s prepoznatljivim zidanim pultom u prednjem dijelu. Primjer se može vidjeti u Kući oslikanih svodova u Ostia Antica. U ovom pultu bile su ugrađene dolije, zemljane posude koje su se koristile za čuvanje sušene hrane kao što su orasi. Dolij u termopoliju spojenom s Kućom Neptuna i Amfitrite u Herkulaneumu držao je karbonizirane ostatke orašastih plodova. Otmjeniji termopoli također bi bili ukrašeni freskama. Ove su freske prikazivale niz rimskih mitoloških i religijskih slika, kao i slike i prizore svakodnevnog života u drevnom gradu. Poput suvremene reklame, termopoljske freske nisu bile samo umjetnički usmjerene, imale su i praktičnu funkciju. Slike prikazane na freskama mogle bi označavati ono što je taj termopol prodavao, tj. ribu, perad, pečenje. Freska iz Termopolija bila bi važan aspekt u privlačenju pažnje kupaca u drevnom gradu.

Dobro očuvane ruševine Termopolije mogu se vidjeti u Pompejima, Herkulaneju i Ostiji.

Termopolij iz Aselline

Thermopolium iz Aselline jedan je od najpotpunijih primjera termopolija u Pompejima. Na pultu su pronađeni kompletni vrčevi i posude, kao i kotlić napunjen vodom. Prizemlje u Thermopoliju Asellina služilo je za jelo i piće, a neke su stepenice vodile do soba za goste na drugom katu.

Imao je tipičnu strukturu koja se sastojala od širokih vrata otvorenih prema ulici i pulta s rupama u koje su se postavljale četiri posude (dolije) za hranu ili vino. Imao je svetišta za Lare (kućne bogove), Merkura (boga trgovine) i Bakha (boga vina), budući da su to bili najvažniji bogovi za ovo zanimanje. Na katu su bile i gostinjske sobe, tako da je ovo možda služilo i kao gostionica; međutim, neki misle da je to možda bio bordel zbog imena mnogih žena ispisanih kao dio izborne obavijesti na jednom od vanjskih zidova termopolija. Druga teorija je da su to bile robinje koje su radile kao konobarice. Iza šanka su bili ostaci drvenih polica obješenih o strop za slaganje amfora.

Thermopolium iz Regio V
Još jedan pompejski termopolij, koji je sadržavao osam dolija, potpuno je iskopan 2020. Uz freske koje odražavaju dostupnu hranu, jedna freska prikazuje psa s ogrlicom na uzici, vjerojatno kao podsjetnik za kupce da vežu svoje ljubimce. Također je otkriven potpuni kostur "ekstremno malog" odraslog psa koji "svjedoči o selektivnom uzgoju u rimskoj epohi da bi se dobio ovaj rezultat." Arheolozi su također otkrili oko 2000 godina staru hranu dostupnu u nekim dubokim posudama od terakote, prodavaonici pića, ukrašenoj brončanoj zdjeli za piće poznatoj kao patera, bocama za vino, amforama, keramičkim posudama koje su se koristile za kuhanje gulaša i juha.

Drugi termopoliji
 Caupona Euxina
 Caupona od Salvija
 Gostionica Hermes
 Termapolij na Via Diana

Izvori

Literatura

Daljnje čitanje

 Katz, Brigit (2020). https://www.smithsonianmag.com/smart-news/fast-food-joint-pompeii-served-snails-fish-and-wine-new-finds-suggest-180976651/

Vanjske poveznice

 Image of a thermopolium in Pompeii with decorations at the walls
 Thermopolium
 Roman eating out

Ugostiteljstvo
Stari Rim
Latinske riječi i izrazi

Termopolij


SWAC steht als Abkürzung für:

 Second Wind AC, japanischer Laufsportverein
 Southwestern Athletic Conference, Sportliga von Universitäten im Südwesten der USA
 School with a Circus, die Florida State University
 Sonny with a Chance (deutscher Titel: Sonny Munroe), Sitcom auf dem Disney Channel mit Demi Lovato (2009–2011)
 Staunton, Waynesboro und Augusta County im US-Bundesstaat Virginia
 SWAC (Computer), ein Röhrencomputer von 1950

SWAC

SWAC


El Museo Peabody de Historia Natural de la Universidad Yale, en New Haven, Connecticut,  es uno de los más grandes, antiguos y prolíficos museos universitarios de historia natural en el mundo. Fue fundado por el filántropo George Peabody en 1866 a instancias de su sobrino, el paleontólogo Othniel Charles Marsh. Es conocido por su Gran Salón de los Dinosaurios, que incluye una muestra montada de un Apatosaurus joven, y por su enorme mural de más de 33,5 m de largo, The Age of Reptiles; también cuenta con exhibiciones permanentes dedicadas a la evolución humana y de los mamíferos; dioramas de vida silvestre, artefactos del Antiguo Egipto; y las aves, minerales y pueblos nativos de Connecticut.

El Museo Peabody se ubica en 170 Whitney Avenue en New Haven, Estados Unidos, y cuenta con un personal de cerca de cien funcionarios. El edificio original donde fue asentado fue demolido en 1917, por lo que se mudó a su actual ubicación en 1925, y desde entonces se ha expandido para ocupar el Museo Peabody, los anexos de los laboratorios Bingham y Kline, parte de tres edificios adicionales, y uan estación de campo en Long Island Sound. El museo también es propietario de la isla Horse de las islas Thimble, la cual no está abierta para el público, pero es utilizada para experimentos ecológicos. Las instalaciones del museo son utilizadas para almacenamiento, trabajo y clases de estudio. El Centro de Ciencias Ambientales, completado en 2001 y conectado al museo y al adyacente Laboratorio Kline de Geología, alberga aproximadamente la mitad de los 12 millones de especímenes del museo.

El Peabody posee varias colecciones de importancia mundial, entre las que se destacan las colecciones de paleontología de vertebrados, siendo la colección de fósiles más extensa y de mayor importancia histórica en los Estados Unidos (aportadas por paleontólogos como Othniel Charles Marsh, R.S. Lull, George Gaylord Simpson, John Ostrom, Elisabeth Vrba, y Jacques Gauthier), y la colección de artefactos incas Hiram Bingham, recolectada en Machu Picchu. También destacan la colección ornitológica, una de las mayores y taxonómicamente más completas del mundo, y la Biblioteca Ornitológica William Robertson Coe; y la colección de invertebrados marinos, nutrida del trabajo de prolíficos zoólogos como Addison Emery Verrill. Los profesores curadores de las colecciones del museo provienen de los departamentos de Ecología y Biología de la Evolución, Geología y Geofísica, y Antropología de la Universidad de Yale. Debido a que estos departamentos cuentan con una fuerte tradición de contratar a profesores que realizan investigación basada en colecciones, casi todas ellas tienen un activo uso interno y disfrutan de un continuo y considerable crecimiento.

Historia

Othniel Charles Marsh fue alumno de pregrado y luego profesor de paleontología de la Universidad Yale. Sus estudios fueron pagados por su millonario tío George Peabody, quien comenzó a hacer donaciones importantes a varias instituciones educacionales en sus últimos años de vida.
Por petición de su sobrino, financió el Museo de Historia Natural de Yale en 1866 con un monto inicial de 150 mil dólares de la época.

La colección de Yale en sus primeros años era básicamente mineralógica, recolectada por el geólogo y mineralogista Benjamin Silliman. Marsh fue uno de los tres primeros curadores del museo, y cuando Peabody murió en 1869 utilizó su herencia para financiar expediciones que incrementaron considerablemente las colecciones del museo. Su primer interés fue el estudio de los dinosaurios, y durante el infame periodo de la historia de la paleontología conocido como Guerra de los Huesos, descubrió 56 nuevas especies de dinosaurios, embarcando literalmente toneladas de fósiles al suroeste de Estados Unidos. Sus hallazgos también incluyeron fósiles de vertebrados e invertebrados, pistas fósiles de animales prehistóricos y artefactos arqueológicos y etnológicos.

El museo abrió oficialmente al público en 1876. En 1917, fue demolido y reemplazado por el Harkness Quadrangle Dormitory.
A causa de la Primera Guerra Mundial, la mayoría de las colecciones fueron almacenadas en bodegas hasta diciembre de 1925, cuando se levantó el actual edificio, que incluía un enorme salón de dos pisos dedicada específicamente para albergar los dinosaurios de Marsh.

Otros hitos significativos en la historia del museo incluyen los siguientes:

 En 1931 finalizó el montaje del Apatosaurus de Marsh, tras seis años de trabajo e instalación.
 En 1947, Rudolph F. Zallinger completó la pintura de dinosaurios en sus hábitats naturales en su enorme mural The Age of Reptiles ("La Época de los Reptiles"), tras más de tres años de trabajo.
 En 1959 se completó el Laboratorio Bingham.
 En 1963 se completó el Laboratorio Kline.
 En 1972 se abrió el Salón de las Aves de Connecticut.
 En 2001 se construyó el Recinto Interdisciplinario de Ciencias Ambientales.

Referencias

Enlaces externos
 Peabody Museum of Natural History, Yale University (sitio web oficial)
 Mural The Age of Reptiles

Peabody
Peabody
Peabody
Peabody
Peabody
Peabody
Peabody
Edificios y estructuras de New Haven (Connecticut)
Estados Unidos en 1866
Arquitectura de Estados Unidos de 1925
Universidad Yale

Museo Peabody de Historia Natural


Nicholas Butt (born 21 January 1975) is an English football coach and former player who was most recently the head of first-team development at Manchester United. He is also a co-owner and chief executive officer of Salford City.

He played professional football as a midfielder from 1992 to 2011. He began his career with Manchester United and spent 12 years in their first-team, winning six Premier League titles, three FA Cups, four FA Community Shields, the UEFA Champions League and the Intercontinental Cup, before moving to Newcastle United in 2004. He spent one season on loan to Birmingham City in 2005–06. He finished his career abroad, playing for South China where he won the Hong Kong League Cup.

Butt earned 39 caps for England between 1997 and 2004. He was chosen for the 2002 FIFA World Cup and UEFA Euro 2004.

Club career

Manchester United

Born in Gorton, Manchester, Butt began his career at Manchester United as an important part of their youth team before turning professional in 1993.

He made his first-team debut in the 1992–93 season as a substitute against Oldham Athletic in a 3–0 Premier League win on 21 November 1992, but did not get his big break in the team until the 1994–95 season, often covering for Roy Keane in the event of injuries and suspension. One of his first appearances for the first team came in the FA Cup semi-final on 10 April 1994, also against Oldham as a substitute, this time in a 1–1 draw at Wembley Stadium. United won the replay 4–1 at Maine Road but he was not included in the squad. 1994–95 saw Butt play 35 games in all competitions, scoring one goal and featuring in the starting eleven for the FA Cup final, which United lost to Everton.

With the departure of Paul Ince to Internazionale in the 1995 close season, manager Alex Ferguson chose to draft in Butt as Ince's successor in midfield alongside Roy Keane. Butt was part of a notable batch of talented, young Manchester United players dubbed Fergie's Fledglings, who had mostly been involved in United's FA Youth Cup-winning triumph of 1992 and gradually been introduced into the first team over the next few seasons. Others included David Beckham, Gary Neville, Phil Neville and Paul Scholes – who all spent a decade or more in the Old Trafford team's first team and helped the club win numerous major trophies as the dominant force in English football.

Butt performed remarkably in his early seasons as a regular first team player at United, and often started in the lineup, scoring crucial goals, such as against Liverpool in Eric Cantona's comeback match in October 1995, and forcing Nigel Winterburn to concede an own goal for the winner against Arsenal in November 1996 – a game which saw the end of a three-match losing run in the league. Butt also functioned as a steady replacement for Roy Keane as the midfield ball winner, while Keane was injured for much of the 1997–98 season, earning a PFA Team of the Year award that year. However, Keane returned and after forward Paul Scholes was re-deployed as a midfielder around the end of the 1990s. Butt's first-team chances started to become increasingly limited, with many of his appearances coming from the bench from this stage onwards.

Butt still went on to collect many honours at United, as the club capped their domination of the 1990s with a remarkable and unique treble win in 1999 (with Butt playing the whole of the Champions League Final due to Roy Keane being suspended), and several more titles in the years up till 2001. By the time of his departure from Old Trafford, Butt had gained six Premier League title winner's medals, three FA Cup winner's medals and a Champions League winner's medal. He had also collected an FA Cup runners-up medal in 1995.

Newcastle United
Butt handed in a transfer request in January 2004, but turned down a proposed move to Birmingham City during the January transfer window. He was signed by Bobby Robson for Newcastle United in July 2004 for a fee of £2.5 million on a four-year deal, where he was seen as a replacement for the veteran Gary Speed, who had moved to Bolton Wanderers.

Butt had a disappointing and injury-marred 2004–05 season, prompting the then Newcastle manager Graeme Souness to sign Senegalese midfielder Amdy Faye in January 2005. Despite a promising start, the fans turned on Butt after the 4–1 defeat against Manchester United in the FA Cup semi-final. The acquisition of Scott Parker and Emre in the summer of 2005 pushed Butt further down the pecking order, and his move to Birmingham City (managed by former Manchester United teammate Steve Bruce) on a season-long loan was announced on 3 August 2005.

However, on 13 February 2006, Butt walked out on his manager and former Manchester United teammate Steve Bruce, after finding out Bruce placed his son Alex Bruce in the squad ahead of himself, and was later fined two weeks wages. After Birmingham were relegated from the Premier League, Butt returned to Newcastle who were being managed by Glenn Roeder.

Although not an instant fan favourite at St. James' Park, Butt won over some fans with two goals scored through headers in a pre-season friendly against Villarreal. There was some speculation that newly appointed Sunderland manager Roy Keane would try to sign his former Manchester United midfield partner. However, due to the lack of back-up midfielders at Newcastle and his good pre-season form, Butt remained at Newcastle.

During the 2006–07 season, Butt was much more involved in the first team at Newcastle, playing in the holding role which allowed the likes of Parker and Emre to go forward. On 14 January 2007, Butt scored his first Newcastle goal in over 2 years when he scored the winner against Tottenham Hotspur in a 3–2 victory at White Hart Lane. Butt's return to form was encapsulated when he captained Newcastle in a UEFA Cup match against Zulte Waregem on 15 February when Parker was injured. His good form that season continued, as on 9 April, Butt won the man of the match award for his performance against Arsenal. He continued to captain Newcastle whenever Parker was injured, and by the end of the season it was widely considered that he had won over the Newcastle fans.

With Parker having moved to West Ham United, Butt continued to play a big part in Newcastle's 2007–08 campaign. On 21 December, he penned a new contract keeping him at the club until the end of next season. After being an almost ever-present in that season, he expressed a desire to finish his career with Newcastle. Butt also started the season as captain, filling in for the injured Michael Owen, and proved to be a popular choice. Butt played his 100th league game for Newcastle on 21 December 2008, marking it with a 2–1 home win against Tottenham. Newcastle were eventually relegated that season, meaning that Butt's record of playing in every Premier League season has been relinquished.

Butt was made permanent club captain for the 2009–10 season, his first outside the top flight, following Michael Owen's departure to Manchester United as a free agent during the summer transfer window. However, vice-captain Alan Smith's impressive form has seen him take the armband more often than Butt. Butt started fewer games, but still effectively carried out his holding role well, leading his side to gritty shutouts in most of the games he started.

The club eventually won both promotion to the Premier League and the Championship title, and Butt announced his retirement in the build-up to Newcastle's last home game against Ipswich Town. He entered his penultimate game as a substitute and won a penalty en route to a 2–2 draw. Butt lifted the Championship trophy alongside vice-captain Alan Smith.

After leaving Newcastle he was backed by former Newcastle boss Chris Hughton to move into coaching, although a coaching position with Newcastle is not something Hughton had spoken with Butt about.

South China

On 6 November 2010, the chairman of Hong Kong club South China, Steven Lo, said that the club expected Butt to sign for them at the end of the month. Butt signed for South China on 22 November. Wearing the No. 8 shirt, his first match was against TSW Pegasus in a 2–1 win for South China. Butt scored from a freekick during this game but also missed a penalty.

After leaving South China, he featured in Gary Neville's testimonial against Juventus on 24 May 2011 in central midfield alongside Paul Scholes, rekindling the old times in a midfield that also contained David Beckham. However, they lost the game to the Old Lady. Butt also featured in midfield for Eric Cantona's New York Cosmos in Scholes' testimonial match against Manchester United at Old Trafford on 5 August 2011.

International career
Having been capped five times at under-21 level, he won his first England cap during the 1996–97 season against Mexico and became a squad regular, providing reliable backup for the central midfield positions. An injury to first choice midfielder Steven Gerrard before the 2002 FIFA World Cup gave Butt his chance in the starting line-up alongside Manchester United teammates David Beckham and Paul Scholes. Ahead of England's quarter-final game against Brazil, he was named "the best player of the England squad" by Brazilian legend Pelé, a compliment to his performance in the unattractive holding role. England eventually exited the World Cup after a 2–1 defeat to Brazil.

After the World Cup he returned to his role as a squad player, providing experienced cover for the first-choice midfield pairing of Steven Gerrard and Frank Lampard. He was selected for UEFA Euro 2004, but missed the tournament through injury. His last international appearance was in a friendly against Spain on 17 November 2004. In total he appeared 39 times for England.

Post-playing career

Coaching
In October 2012, Butt returned to Manchester United as a coach for the club's reserve team. He was appointed head of the academy in February 2016, a few months after the departure of Brian McClair. Since November 2016, he has filled in as interim coach of the reserve (under-23) team after Warren Joyce left for the managerial position at Wigan Athletic. He briefly served as assistant to Ryan Giggs, after Giggs was made the interim manager of the Manchester United first team, following the departure of David Moyes.

In July 2019, Manchester United restructured their backroom staff, making Butt the head of first-team development, reporting directly to manager Ole Gunnar Solskjær to help improve the transition for young players from the youth team to the first team. Nick Cox replaced Butt as head of the academy. In March 2021, it was announced that Butt was to leave Manchester United after 9 years there in various coaching roles within their academy.

Business interests
In 2014, it was announced that Butt, along with fellow ex-Manchester United players Ryan Giggs, Paul Scholes, and Gary and Phil Neville had agreed a deal to purchase Salford City ahead of the 2014–15 season. with plans to get the club to the Football League. The group announced they would take part in a special friendly, with Salford facing a Class of '92 team. On 22 September, the group agreed to sell a 50% stake in the club to billionaire Peter Lim.

On 31 October 2022, Salford City announced the appointment of Butt as the club's chief executive officer, taking over from Gary Neville who had served in that role in a part-time capacity for eight years.

Personal life
Butt was arrested and bailed for assaulting a woman in 2004. Butt married his long-time girlfriend Shelley Barlow in 2008. They have two children. Butt was arrested for alleged domestic assault in April 2019  but the case was discontinued after the Crown Prosecution Service offered no evidence. Butt accepted a caution for criminal damage.

Career statistics

Club

Statistics accurate as of 20 May 2011

Honours
Manchester United
Premier League: 1995–96, 1996–97, 1998–99, 1999–2000, 2000–01, 2002–03
FA Cup: 1995–96, 1998–99, 2003–04
FA Community Shield: 1994, 1996, 1997, 2003
UEFA Champions League: 1998–99
Intercontinental Cup: 1999

Newcastle United
Football League Championship: 2009–10
UEFA Intertoto Cup: 2006

South China
Hong Kong League Cup: 2010–11

England U18
UEFA European Under-18 Championship: 1993

Individual
Denzil Haroun Reserve Team Player of the Year: 1993–94
PFA Team of the Year: 1997–98 Premier League
Newcastle United Player of the Year: 2006–07
The Telegraph: The Premier League's 100 Best Players (No. 69)

References

External links

Profile at the FA website
Nicholas Butt FA profile

1975 births
Living people
People from Gorton
English men's footballers
England men's youth international footballers
England men's under-21 international footballers
England men's international footballers
English expatriate men's footballers
Expatriate men's footballers in Hong Kong
Men's association football midfielders
Manchester United F.C. players
Newcastle United F.C. players
Birmingham City F.C. players
South China AA players
Premier League players
English Football League players
Hong Kong First Division League players
2002 FIFA World Cup players
UEFA Euro 2004 players
UEFA Champions League winning players
Manchester United F.C. non-playing staff
Salford City F.C. chairmen and investors
Footballers from Manchester
People associated with University Academy 92
English expatriate sportspeople in Hong Kong

Nicky Butt


Gullo ist der Familienname folgender Personen:
 Fausto Gullo (1887–1974), italienischer Rechtsanwalt und Politiker
 Giovanni Gullo (* 1983), italienischer Skilangläufer

Gullo


Hamitköy, Samsun ilinin Ladik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 9o km, Ladik ilçesine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Ladik'in mahalleleri

Hamitköy, Ladik


The year 1911 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events
 March 25 – The Triangle Shirtwaist Factory fire shows up the need for improved safety standards in New York City buildings.
 April 4 – Foundation stone of Castle Drogo, a country house in Devon, England designed by Edwin Lutyens, laid; it will not be completed until 1930.
 May 23 – The competition to design Canberra, Australia's new capital, is won by American architect Walter Burley Griffin. In the same year, Griffin marries fellow architect Marion Lucy Mahony.

Buildings and structures

Buildings opened

 May 23 – New York Public Library Main Branch, designed by Carrère and Hastings.
 September 12 – Theatro Municipal (São Paulo), designed by Ramos de Azevedo.
 c. September – Altare della Patria (Monumento Nazionale a Vittorio Emanuele II) in Rome, designed by Giuseppe Sacconi (died 1905) in 1884 inaugurated; it will not be completed until 1925.

Buildings completed
 Brasserie Excelsior and Angleterre Hotel in Nancy, France, designed by Lucien Weissenburger and Alexander Mienville, with ironwork and interiors by Louis Majorelle and stained glass by Jacques Grüber.
 Fagus Factory at Alfeld, an der Leine, designed by Walter Gropius and Adolf Meyer.
 Frank Lloyd Wright builds his Taliesin house and studio in Spring Green, Wisconsin.
 Horwood House in Buckinghamshire, England, designed by Detmar Blow, is completed.
 King Edward Building for the General Post Office in the City of London, designed by Henry Tanner, an early use of Hennebique reinforced concrete.
 Royal Liver Building, Liverpool, England, designed by Walter Aubrey Thomas.
 Eagle Insurance Building, Manchester, England, designed by Charles Heathcote.
 New City Hall (Prague), designed by Osvald Polívka.
 Church of St Cuthbert Mayne, Launceston, Cornwall, designed by Arthur Langdon.
 Berlin-Pankow station, designed by Karl Cornelius and Ernst Schwartz.
 Monroe Street Bridge in Spokane, Washington.

Awards
 AIA Gold Medal – George Browne Post.
 RIBA Royal Gold Medal – Wilhelm Dorpfeld.
 Grand Prix de Rome, architecture: René Mirland.

Births
 March 24 – Jane Drew, English modernist architect and town planner (died 1996)
 July 16 – John Lautner, American architect (died 1994)
 December – Tom Ellis, English architect (died 1988)
 David Roberts, British architect (died 1982)

Deaths
 November 15 – Philip Gengembre Hubert, French-born New York architect (born 1830)
 Adolf Eichler, German architect working in Baku (suicide; born 1869)

References

1911 in architecture


Gauthier Minguillón, né le  à Bordeaux, est un joueur français, international espagnol de rugby à XV qui évolue aux postes d'ailier, d'arrière et de centre.

Biographie
Gauthier Minguillón naît dans une famille d'origine espagnole. Son grand-père paternel est originaire de Castejón de Sos, à proximité de Benasque; tandis que sa grand-mère paternelle est catalane. Enfant, il passe beaucoup de temps à Castejón de Sos, et se voit inculquer par son père la culture espagnole et l'amour du rugby.

Il débute le rugby à l'US Salles, où il joue jusqu'en 2010. Il intègre ensuite le centre de formation du CA Bordeaux Bègles. Il est alors repéré en 2012 par la fédération espagnole, qui le convoque pour jouer avec son équipe des moins de 18 ans. Toujours espoir, il intègre ensuite l'équipe espagnole de rugby à sept, avec laquelle il dispute plusieurs étapes des World Rugby Sevens Series. En 2015, il décroche une première sélection avec l'équipe séniore de rugby à XV, lors d'un déplacement au Portugal.

En 2016, non conservé à Bordeaux, il rejoint le Stade langonnais en Fédérale 1. Ce choix lui permet de poursuivre ses études sur Bordeaux pendant un an, tout en gagnant de l'expérience. Il dispute 11 rencontres sous le maillot de Langon, avant de rejoindre l'Avenir valencien, toujours en Fédérale 1. Pendant deux saisons, il va disposer d'un fort de temps au poste d'arrière. Il progresse beaucoup pendant ces saisons en Fédérale 1, qui lui apportent . Ses belles prestations lui permettre de rejoindre le monde professionnel, en signant en 2019 au Stade aurillacois, pensionnaire de Pro D2.

S'il est arrière de formation, sa polyvalence est un atout fortement apprécié. Ainsi à Aurillac, il évolue aussi bien à l'arrière, qu'au centre ou à l'aile. En sélection, il est apprécié par le sélectionneur espagnol Santiago Santos pour ses qualités, notamment à l'aile où il peut faire parler sa vitesse. Il participe activement à la campagne qualificative pour la Coupe du monde 2023, où il évolue à l'aile, concurrencé à l'arrière par Charly Malié et John Wessel Bell.

En , il est annoncé qu'il va rejoindre le club de Valence Romans Drôme Rugby à partir de la saison 2023-2024.

Statistiques

En sélection

Notes et références

Liens externes

Joueur international espagnol de rugby à XV
Joueur français de rugby à XV
Joueur du Stade langonnais
Joueur de l'Avenir valencien
Joueur du Stade aurillacois
Joueur du Valence Romans DR
Arrière (rugby à XV)
Ailier (rugby à XV)
Centre (rugby à XV)
Naissance en mars 1994
Naissance à Bordeaux

Gauthier Minguillón


América, América puede referirse a:

América, América (1963) película dirigida, producida y escrita por Elia Kazan.
América, América (1973) quinto álbum del cantante Nino Bravo, originalmente: «...y volumen 5».
«América, América» (1973) es la canción del cantante Nino Bravo.

América, América


An Quekettia vermeuleniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ronald Oskar Determann. An Quekettia vermeuleniana in nahilalakip ha genus nga Quekettia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Quekettia

Quekettia vermeuleniana


was a town located in Ogi District, Saga Prefecture, Japan. The status of Mikatsuki was changed from a village to a town on January 1, 1969.

As of 2003, the town had an estimated population of 11,675 and a density of 568.68 persons per km2. Its total area was 20.53 km2.

On March 1, 2005, Mikatsuki, along with the towns of Ogi (former), Ashikari and Ushizu (all from Ogi District), was merged to create the city of Ogi.

Dissolved municipalities of Saga Prefecture

Mikatsuki, Saga


Zašto su došli vlakom je hrvatski animirani film redatelja Joška Marušića iz 2015. godine. Glavna tema ovoga animiranoga filma je pobačaj.

Napravljen je u suvremenoj kompjuterskoj 3D tehnologiji, rađen godinu i pol dana. U filmu se pojavljuje pjesma "Đenka" Viktorije Kulišić.

Filmska ekipa

 Režija: Joško Marušić
 Glazba: Karlo Oršolić
 Zvuk: Vjeran Šalamon
 Kompoziting: Zvonimir Ćuk
 Producent: Vinko Brešan
 Produkcija: Zagreb film

 Glasovi: Jan Begović, Luka Cvetanović, Božo Đerek, Vito Kukić

Radnja

Jednog nedjeljnog popodneva, iz vlaka koji svakoga dana u isto vrijeme stiže na željeznički kolodvor (koji je i glavni trg maloga gradića), izašlo je na stotine neobičnih bića. Oni će stanovnike grada suočiti s njihovom prošlošću, strahovima i žalostima, kada im kažu da su oni nerođena djeca, koje su oni pobacili, ali će im podariti, i barem nakratko, osjećaje mira i radosti. Svako dijete došlo je svojim roditeljima, u njihov dom, kako bi se igrali sa svojom živom braćom i sestrama. Prije odlaska, mala neobična bića, okupljaju se na glavnome trgu i naprave proslavu.

Festivali
 Animafest festival animiranoga filma, Zagreb 2015.
 festival animiranoga filma "Encounters Short Film and Animation Festival", Bristol 2015.
 ANIMAX festival animiranoga filma, Skopje 2015.
 Ljubljana međunarodni festival kratkoga filma 2015. – program Zoom Croatia
 "Neum Animation Film Festival" (NAFF) 2015
 Balkanima festival animiranoga filma, Beograd 2015. – program Balkan Panorama
 Međunarodni dječji filmski festival, Indija 2015. – animacijska sekcija
 Festival hrvatskoga katoličkoga filma 2017. – Grand Prix za najbolji film; nagrada za najboljega režisera

Izvori

Hrvatski animirani filmovi
Animirani filmovi 2010-ih
Hrvatski filmovi 2010-ih
Pro-life pokret u Hrvatskoj

Zašto su došli vlakom (2015.)


James Ernest Newland (22 de agosto de 1881 – 19 de março de 1949) foi um soldado australiano, policial e ganhador da Victoria Cross, a mais alta condecoração por bravura "em face do inimigo" que pode ser concedida a membros do exército britânico. e as forças armadas da Commonwealth. Newland foi premiado com a Victoria Cross após três ações separadas em abril de 1917, durante ataques contra as forças alemãs em retirada para a Linha Hindenburg. Enquanto estava no comando de uma empresa, Newland liderou com sucesso seus homens em vários ataques a posições alemãs e repeliu os contra-ataques subsequentes.

Em 17 de agosto de 1914, Newland foi transferido para a recém-criada Força Imperial Australiana após a declaração de guerra do Império Britânico contra a Alemanha e seus aliados. Designado para o 12º Batalhão, ele foi nomeado sargento oficial do regimento e embarcou em Hobart a bordo do HMAT Geelong em 20 de outubro, com destino ao Egito. Após uma breve parada na Austrália Ocidental, o navio chegou ao seu destino sete semanas depois. O 12º Batalhão passou os quatro meses seguintes treinando no deserto egípcio.

Ver também

Militares da Austrália

James Newland


Die Swiss Open 2004 im Badminton fanden vom 2. bis zum 7. März 2004 in der St. Jakobshalle in Münchenstein bei Basel statt. Das Preisgeld betrug 80.000 US-Dollar.

Sieger und Platzierte

Weblinks
 Ergebnisse

2004
Badmintonwettbewerb in Münchenstein
World Badminton Grand Prix 2004

Swiss Open 2004


Juniperus occidentalis er tegund af barrtré í einisætt. Uppruninn frá vesturhluta Bandaríkjanna. Juniperus grandis var áður talin undirtegund hans; Juniperus occidentalis subsp. australis.

Tilvísanir

Einisætt

Juniperus occidentalis


Comps ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) in der Region Auvergne-Rhône-Alpes im Département Drôme; sie gehört zum Kanton Dieulefit im Arrondissement Nyons.

Geografie
Comps liegt auf einer mittleren Höhe von 680 Metern über dem Meeresspiegel, sieben Kilometer nordöstlich von Dieulefit und 34 Kilometer östlich von Montélimar. Durch den Ort fließt der Jabron, dazu zwei seiner Nebenläufe, die Rimandoule und der Ruisseau de Luzerne.

Geschichte
Die ältesten urkundlichen Erwähnungen von Comps als Castrum de Cums stammen von 1210 bzw. 1293 (Castrum de Combis). Im Mittelalter war Comps eine Festung der Grafen von Valentinois, später wurde es Vesc, dann dem Haus De Moreton de Chabrillan unterstellt. Ihre Bewohner werden Compsois bzw. Compsoises genannt.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten

 Kirche Saint-Pierre et Saint-Paul, geweiht den Heiligen Peter und Paul, aus dem 11. Jahrhundert; kreuzförmiger Bau mit Mittelturm, innen oktogonale Kuppel. (Monument historique) Philippe Jaccottet streift die Kirche in seinen Aufzeichnungen La Semaison.
 Rechteckige Burganlage mit vier Ecktürmen aus dem 16. Jahrhundert.
 Ruine einer mittelalterlichen Kastralburg auf der höchsten Erhebung der Gemeinde.

Literatur
 Michèle Bois und Chrystèle Burgard: Fortifications et châteaux dans la Drôme. Paris: Éditions Créaphis 2004, ISBN 2-913610-43-9.

Einzelnachweise

Weblinks

 Comps auf annuaire-mairie.fr

Ort in Auvergne-Rhône-Alpes
Ersterwähnung 1210

Comps (Drôme)


O sistema de horas de trabalho 966 é um horário de trabalho praticado por algumas empresas na República Popular da China. Seu nome deriva da exigência de que os funcionários trabalhem das 9h às 21h, 6 dias por semana, ou seja, 72 horas por semana. Várias empresas de internet da China continental adotaram esse sistema como seu horário oficial de trabalho. Os críticos argumentam que o sistema de horas de trabalho 996  é uma violação da lei chinesa e o chamam de "escravidão moderna".

Em março de 2019, um protesto "anti-996" foi lançado via GitHub. Em 2021, um estudo acadêmico de instituições chinesas reconheceu pela primeira vez a existência de "culturas de trabalho excessivo como '996'".

996 foi considerado ilegal pelo Supremo Tribunal Popular da China em 27 de agosto de 2021.

História
A cultura de horas extras tem uma longa história nas empresas de TI chinesas, onde o foco é tipicamente na velocidade e na redução de custos. As empresas empregam uma série de medidas, como o reembolso das tarifas de táxi para os funcionários que permanecem trabalhando no escritório até tarde da noite, para incentivar o trabalho extra.

Em 2020, um estudo descobriu que "as empresas chinesas são mais propensas a seguir longas horas de trabalho do que as americanas".

Em 2021, pela primeira vez, um estudo chinês reconheceu a existência de "culturas de trabalho excessivo como 996" a tal ponto que, se não corrigidas, podem diluir os ganhos da política de dupla circulação da China.

Legislação pertinente
Capítulo 4 Artigo 36. O Estado praticará um regime de horário de trabalho em que os trabalhadores não trabalhem mais de oito horas por dia e não mais de 44 horas por semana em média.

 Artigo 41. O empregador pode prolongar o horário de trabalho por necessidade da produção ou das empresas, após consulta ao seu sindicato e trabalhadores. A jornada de trabalho a ser prolongada, em geral, não poderá ser superior a uma hora por dia, ou não superior a três horas por dia, se tal prolongamento for requerido por motivos especiais e sob a condição de que a saúde física dos trabalhadores seja garantida. O tempo de trabalho a ser prolongado não deve exceder, no entanto, 36 horas por mês.

 Artigo 44. O empregador pagará aos trabalhadores remunerações superiores às do trabalho normal, de acordo com as seguintes normas, em qualquer um dos seguintes casos:

 (1) Pagamentos de salários aos trabalhadores não inferiores a 150 por cento de seus salários se os trabalhadores forem solicitados a trabalhar mais horas; (2) Pagamentos de salários aos trabalhadores não inferiores a 200 por cento de seus salários se nenhum descanso puder ser providenciado posteriormente para os trabalhadores solicitados a trabalhar nos dias de descanso; (3) Pagamentos de salários aos trabalhadores não inferiores a 300 por cento de seus salários se os trabalhadores forem solicitados a trabalhar em feriados legais.

 Capítulo 12 Art. 90 Se o empregador prolongar a jornada de trabalho em desacordo com o disposto nesta Lei, os departamentos administrativos do trabalho podem adverti-lo, ordenar a correção e aplicar multa.

 Artigo 91. O empregador envolvido em qualquer dos seguintes casos que atentem contra os direitos e interesses legítimos dos trabalhadores é intimado pelos serviços administrativos do trabalho a pagar aos trabalhadores remunerações salariais ou a compensar perdas económicas, podendo ainda ordenar o pagamento de indemnizações:

 (2) Recusa em pagar aos trabalhadores remunerações salariais por trabalharem mais horas;

Protestos online

Campanha do GitHub

Em 26 de março de 2019, o repositório e o site da 996.UTI foram criados. O repositório no GitHub afirma que o nome "996.icu" refere-se a como os desenvolvedores que trabalham no sistema 996 (9h-21h, 6 dias por semana) arriscariam problemas de saúde e uma possível permanência em uma unidade de terapia intensiva. O slogan do movimento é "a vida dos desenvolvedores importa".

Dois dias depois, em 28 de março de 2019, o repositório já havia recebido 50 mil estrelas e 100 mil estrelas em 30 de março de 2019, o que o tornou o principal repositório de tendências no GitHub. A enxurrada de atividades fez com que a página de "problemas" do repositório fosse inundada com spam e encerrada, o que foi muito discutido no Zhihu, Sina Weibo e WeChat.

Ver também

 Karōshi
 Dia de oito horas
 Expediente
 Vida simples
 Tang ping

Referências

Economia da China
!Artigos com texto em chinês

Sistema de horas de trabalho 996


Kévin Besson, né le  à Saint-Céré (Lot), est un coureur cycliste français.

Biographie

Débuts et carrière amateur
Kévin Besson naît à Saint-Céré mais grandit à Carennac, petite commune rurale du Lot. Dans son enfance, il joue au football pendant six ans avant de commencer le cyclisme en 2005, à l'âge de 14 ans. Il prend sa première licence chez les minimes à l'EV Bretenoux-Biars, avec lequel il obtient ses premières victoires en seconde année cadets. Il quitte ensuite l'Occitanie pour courir au CRC Limousin puis au club Creuse Oxygène, tout en menant une licence STAPS à l'université de Limoges. Après avoir obtenu son master, il tente le CAPEPS, puis met sa carrière entre parenthèses vers 2014 pour devenir conseiller départemental. Il occupe ce poste pendant deux années.

Il reprend sérieusement le cyclisme en 2017, tout en travaillant comme vendeur dans un magasin de sports. Il gagne plusieurs courses, dont les championnats du Limousin et de Midi-Pyrénées en deuxième catégorie. L'année suivante, il est recruté par le CC Périgueux Dordogne, qui évolue en division nationale 2. Bon puncheur, il se distingue en remportant cinq courses en première catégorie, dont une épreuve élite nationale.

En 2019, il décide de rejoindre l'Occitane CF. Régulier, il confirme en étant l'un des meilleurs coureurs amateurs du Sud-Ouest, avec huit victoires individuelles et de nombreuses places d'honneur. Il remporte notamment le championnat d'Occitanie à Trèbes, le Tour des Landes, ou encore le Prix de Saint-Projet et le Mémorial d'Automne, deux courses de niveau élite nationale. Son début de saison 2020 est également prometteur, avec deux succès aux Boucles du Haut-Var et des places d'honneur sur l'Essor basque, derrière les coureurs du Team Pro Immo Nicolas Roux. Il est cependant coupé dans son élan par la pandémie de Covid-19, qui interrompt la saison cycliste.

En 2021, il effectue son retour au premier plan avec sept victoires et dix-neuf tops dix, dont dix podiums. Il s'impose notamment au milieu des cols du Pays basque dans le Tour de Basse-Navarre, après une démonstration en solitaire, ou encore sur Annemasse-Bellegarde et retour, classique réputée du calendrier amateur français. Il brille également sur le Tour du Beaujolais, où il triomphe sur l'étape inaugurale et termine deuxième du classement général. La même année, il devient champion de France en ligne en catégorie masters 1 (30-39 ans).

Carrière professionnelle
Remarqué par ses performances chez les amateurs, il passe finalement professionnel en 2022, à plus de 30 ans, au sein du Team Nice Métropole Côte d'Azur, qui crée son équipe continentale. Il commence sa saison au Tour de La Provence.

Palmarès

 2018
 Grand Prix National de Cintegabelle
 Prix de Saint-Projet
 Prix de Beauchabrol
 Grand Prix Gilbert-Renaud
 Grand Prix d'Oradour-sur-Vayres
  du Trophée des Châteaux aux Milandes
  de l'Estivale bretonne
  du Grand Prix des Fêtes de Coux-et-Bigaroque
 2019
 Champion d'Occitanie sur route
 Prix de Saint-Projet
 Prix de Beauchabrol
  des Boucles de Haute-Vienne
  du Tour de la CABA
 Tour des Landes :
 Classement général
  et  (contre-la-montre par équipes) étapes
 Mémorial d'Automne
  du Circuit des monts du Livradois
  du Grand Prix Christian Fenioux

 2020
  et  des Boucles du Haut-Var
 Chrono 47 (contre-la-montre par équipes)
 Trophée des Châteaux aux Milandes
  du Tour du Périgord
  du Grand Prix de Monpazier
 2021
  Champion de France masters 1 (30-39 ans)
 Tour de Basse-Navarre
 Grand Prix d'Ouverture de Carlus
 Annemasse-Bellegarde et retour
 Grand Prix National de Cintegabelle
  du Tour du Beaujolais
 Tour de la Vallée de l'Homme
  du Tour du Beaujolais
  du Trophée des Châteaux aux Milandes

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste français
Naissance en septembre 1991
Naissance à Saint-Céré
Étudiant de l'université de Limoges

Kévin Besson


True Laurita O'Brien (Los Angeles, 28 de fevereiro de 1994) é uma modelo e atriz estadunidense. Ela é mais conhecida por seu papel de Paige Larson na novela Days of Our Lives da NBC.

Vida pessoal
O'Brien nasceu em Los Angeles, filha de Elizabeth Marie e John Richard O'Brien. Sua prima materna é a atriz Hailee Steinfeld. Ela namora com o ator Casey Moss desde 2015.

Filmografia

Ligações externas

Nascidos em 1994
Atores dos Estados Unidos
Atrizes de televisão dos Estados Unidos
Naturais de Los Angeles
Emmy do Daytime de melhor atriz jovem em série dramática
Modelos dos Estados Unidos

True O'Brien


جيمس ماكديفيت   أحد رواد الفضاء الأمريكيين الذين ساهموا في برامج ناسا لغزو الفضاء والقيام برحلات تتبع برنامجي جيميني و أبولو. ولد ماكديفيت بمدينة شيكاغو في 10 يونيو 1929 . ومن أهم انجازاته هو القيام مع زميليه شويكارت وديفيد سكوت في شهر مارس 1969 بإجراء مناورة تقابل المركبة القمرية Lunar Module والتحامها بكبسولة القيادة Command Capsel بعد أن كانتا تبعدان عن بعضهما مسافة 170 كيلومتر في مدار حول الأرض خلال بعثة أبولو 9. كان ذلك تمهيدا مهما لرحلة أبولو 11 التي قادها نيل أرمسترونج للسفر إلى القمر والهبوط على سطحه خلال يوليو 1969.

دراسته
بعد حصوله على البكالوريا من المدرسة الثانوية بمدينة ميتشجان التحق بجامعة ميتشيجان وحصل على الدبلوم هندسة الطيران عام 1959 ، كما منحته جامعته الدكتوراه الفخرية في علوم الفضاء عام 1965.

عمله في القوات الجوية
كان ماكديفيت طيارا في القوات الجوية الأمريكية واشترك في حرب فيتنام . طار الطائراتين F-80 و F-86 ، كما عمل كطيار اختبار في قاعدة أدواردز الجوية بكاليفورنيا ويبلغ مجموع طلعاته الجوية نحو 5000 طلعة قبل أن يلتحق بناسا .

برنامج جيميني
التحق جيمس ماكديفيت بناسا في 17 سبتمبر 1962 . وقاد في 27 يوليو 1964 بعد اجرائه التدريبات الخاصة بعثة جيميني 4 ، وهو أول رائد فضاء عهدت إليه ناسا قيادة بعثات إلى الفضاء يشترك فيها أكثر من رائد واحد. وقام باختبار زي الفضاء لمشروع جيميني في أكتوبر 1964 .

وقام بقيادة بعثة جيميني 4 خلال الأيام من 3 حتى 7 يونيو 1965 وكانت تلك الرحلة هي الأولى التي تستغرق عدة أيام، وكان زميله إدوارد وايت أول من يقوم بالسباحة في الفضاء خارج مركبة الفضاء.

وعمل ماكديفيت كضابط اتصال من مركز القيادة للفضاء Capcom في هيوستن خلال بعثة جيميني 5 لمداومة الاتصال بأعضاء البعثة .

نشاطه في برنامج أبولو
اختير ماكديفيت  قائدا احطياطيا لأول طلعة في برنامج أبولو في ديسمبر 1965 . وفي 20 نوفمبر 1967 اشترك ماكديفيت في بعثة أبولو 9. كما قام ماكديفيت وزميله شويكارت بقيادة المركبة القمرية خلال الأيام من 3 - 13 مارس 1969واجراء لقاء والتحام بمركبة الفضاء الرئيسية التي كان يقودها ديفيد سكوت في مدار حول الأرض. وكان ذلك تمهيدا هاما لرحلة أبولو 11 للهبوط على القمر في يوليو من نفس السنة.

انتقل ماكديفيت بعد ذلك إلى السلك الإداري بناسا . وعهد إليه رئاسة مجموعة بحوث القمر، كما عمل رئيسا لتنسيق البعثات إلى القمر ومن ضمنها بعثات أبولو 12 حتى أبولو 16.

أقرأ أيضا
 نيل أرمسترونج
 مايكل كولينز
 جوردن كوبر
 شالز كونراد
 جون يونغ
 كين ماتينجلي
 شالز ديوك
 ديفيد سكوت
 ألان بين
 أبولو 8
 أبولو 10

مراجع

وصلات خارجية

جيمس ماكديفيت
أبولو 9
أشخاص من شيكاغو (إلينوي)
أشخاص من كالامازو
أصحاب أعمال أمريكيون في القرن 20
أعضاء قاعة مشاهير الطيران الوطني
أعضاء قاعة مشاهير رواد الفضاء بالولايات المتحدة
أفراد عسكريون من شيكاغو
أفراد عسكريون من ميشيغان
أمريكيون من أصل أيرلندي
حائزون على صليب الطيران المتميز (الولايات المتحدة)
حاصلون على ميدالية الخدمة المتميزة للقوات الجوية
حاصلون على ميدالية الخدمة المتميزة لناسا
حاصلون على وسام ناسا للخدمة الاستثنائية
خريجو كلية تدريب الطيارين الاختباريين الأمريكية
رحلات الفضاء في 1965
رحلات الفضاء في 1969
رواد فضاء أمريكيون
رومان كاثوليك أمريكيون
ضباط بالقوات الجوية الأمريكية
طيارو اختبار أمريكيون
طيارون من إلينوي
كاثوليك من إلينوي
كاثوليك من ميشيغان
مسيرو أعمال أمريكيون
مهندسو فضاء أمريكيون
مهندسون من إلينوي
مواليد 1929
مواليد في شيكاغو

جيمس ماكديفيت


بلدة دير مقرن بلدة سورية تابعة لمدينة الزبداني التابعة بدورها لمحافظة ريف دمشق، ترتفع 870 م عن سطح البحر تقع جنوب غرب ناحية عين الفيجة، على الجهة الشمالية للطريق الرئيسي الواصل بين عين الفيجة و إفره.

تحدها القرى والبلدات التالية:قرية إفرة - دير قانون - كفير الزيت، ومن الشمال الشرقي ناحية عين الفيجة.

انظر أيضا
قائمة بلدات سوريا

مصادر

مراجع وهوامش

أماكن مأهولة في منطقة قدسيا
بلدات سوريا
تجمعات سنية في سوريا
قرى محافظة ريف دمشق

دير مقرن


Velska karlalandsliðið í knattspyrnu er fulltrúi Wales í alþjóðlegum knattspyrnukeppnum. Knattspyrnusamband Wales ( Football Association of Wales (FAW) ) var stofnað 1876 og er þriðja elsta knattspyrnusamband heims.

Besti árangur Wales í alþjóðakeppnum eru undanúrslit á EM 2016 þegar það komst fyrst á evrópukeppnina. Þar tapaði liðið fyrir verðandi meisturum Portúgal.
Wales hefur komist tvisvar á HM, fyrst 1958 þar sem liðið tapaði gegn verðandi meisturum Brasilíu í fjórðungsúrslitum, og núna síðast árið 2022.

Sagan
Fyrsti opinberi landsleikurinn í knattspyrnu var milli Englands og Skotlands árið 1872. Fjórum árum síðar birti G. A. Clay-Thomas, Walesverji sem búsettur var í Lundúnum auglýsingu í tveimur íþróttablöðum þar sem hann hvatti til þess að myndað yrði velskt landslið til að keppa í rúbbí við Skota eða Íra. Lögmaðurinn Llewelyn Kenrick, sem komið hafði að stofnun Druids F.C. í Wales svaraði kallinu en lagði þess í stað til að keppt yrði við Skota í knattspyrnu. Í febrúar 1876 skipulagði hann stofnun Knattspyrnusambands Wales til að greiða fyrir komandi viðureign.

Fyrstu kappleikir (1876-1884)
Kröfurnar sem gerðar voru til leikmanna í þessu fyrsta landsliði var annað hvort að koma frá Wales eða að hafa búið þar í þrjú ár hið minnsta. Auglýst var eftir mögulegum þátttakendum í Lundúnarblöðunum. Frumraun landsliðsins fór fram þann 2. mars 1876 í Partick í Skotlandi. Lið Wales lék í hvítum treyjum og svörtum buxum, en hafði lítið að gera í klærnar á reynslumeiri andstæðingum sínum og tapaði 4:0.

Næstu tvö árin mættust þjóðirnar á nýjan leik og í bæði skiptin fóru Skotar með sigur af hólmi. Viðureignin 1878 fór sérdeilis illa þar sem hún rakst á við bikarleik Druids og Wrexham, sem gerði það að verkum að margir bestu leikmenn landsliðsins komu sér undan því að keppa og Skotar unnu 9:0, sem enn í dag er versti skellur Walesverja í landsleik.

Fyrsti kappleikur Wales og Englands fór fram á Kennington Oval árið 1879. Völlurinn var snævi þakinn og því ákveðið að stytta leiktímann niður í 60 mínútur. Sárafáir áhorfendur urðu vitni að fyrsta landsliðsmarki Wales þar sem William Davies skoraði í 2:1 tapi. Árið eftir leit fyrsti sigurinn dagsins ljós, 1:0 gegn Englendingum í leik sem fram fór í Blackburn.

Bretlandsmeistarakeppnin hefst (1884-1900)
Eftir nokkur ár af tilviljanakenndum vináttuleikjum milli Englands, Skotlands, Wales og Írlands var ákveðið árið 1884 að koma á skipulagðri keppni bresku landanna fjögurra. Keppnin var haldin árlega, en fyrstu ellefu skiptin höfnuðu Skotar og Englendingar í tveimur efstu sætunum, en Wales og Írland bitust um þriðja sætið og náðu sjaldnast að hirða stig af sterkari þjóðunum tveimur.

Árið 1888 unnu Walesverjar sinn stærsta sigur fyrr og síðar þegar þeir unnu írska liðið 11:0 í Wrexham. Yfirburðirnir í leiknum voru slíkir að hermt er að þrjír úr liði heimamanna hafi yfirgefið völlinn skömmu fyrir leikslok til þess að vera vissir um að ná lestinni sinni heim. Næsta keppnisár náði liðið sínu fyrsta jafntefli leik gegn Skotum, þrátt fyrir að hafa byrjað leikinn fyrsta hálftímann með útileikmann í marki á meðan beðið var eftir varamarkverði.

Árið 1895 náði Wales öðru sæti í Bretlandsmeistarakeppninni, í fyrsta sinn, eftir að hafa gert jafntefli í öllum þremur leikjum sínum. Þar kom m.a. við sögu nýliðinn Billy Meredith sem var ein af fyrstu stórstjörnum knattspyrnunnar og gerði garðinn frægan hjá bæði Manchester City og Manchester United. Ekki tókst að endurtaka þetta afrek næstu árin og kenndu Walesverjar því um að erfitt væri fyrir leikmenn að fá sig lausa frá enskum félagsliðum sínum fyrir landsliðsverkefni. Tillögur Knattspyrnusambands Wales um að skylda félög til að hleypa leikmönnum í landsleiki hlutu hins vegar lítinn hljómgrunn.

Tvennir titlar (1900-1920)
Leiktíðina 1902-03 mátti Wales sætta sig við þá furðulegu stöðu að enda neðst í Bretlandsmeistarakeppninni á meðan hin þrjú liðin deildu sigrinum, öll með tvo sigurleiki þar sem markatala var ekki látin ráða úrslitum. Þetta taldist jafnframt fyrsti sigur Írlands í keppninni og þar með var Wales eina þátttökuþjóðin sem aldrei hafði orðið meistari. Úr þessu var bætt veturinn 1906-07 þegar Wales vann tvo leiki og gerði eitt jafntefli sem dugði til sigurs í Bretlandsmeistarakeppninni í fyrsta sinn. Englendingar hefðu getað jafnað Wales að stigum í lokaleik mótsins en náðu aðeins jafntefli gegn Skotum.

Ekki tókst að fylgja eftir þessum fyrsta sigri og næstu árin tapaði landsliðið oft illa og stundum með skrautlegum hætti, þannig þótti lítil reisn yfir því þegar Wales tapaði 1:0 fyrir Skotum árið 1910 þegar markvörðurinn fékk á sig mark úr langskoti á meðan hann átti í samræðum við áhorfanda og sneri baki við leiknum. Sami markvörður lék í jafnteflisleik gegn Skotum árið eftir þrátt fyrir að hafa handleggsbrotnað í leik með félagsliði sínu nokkru fyrr.

Bretlandsmeistarakeppnin var felld niður á árum fyrri heimsstyrjaldarinnar. Keppni hófst að nýju veturinn 1919-20. Wales fór rólega af stað og náði með herjum 2:2 jafntefli í Írlandi. Í kjölfarið fylgdu hins vegar sigurleikir gegn Skotum og Englendingum og var það fyrsti sigurinn á enskum frá 1882. Wales varð meistari í annað sinn, en mesta athygli vakti þó frammistaða Meredith sem var orðinn 45 ára gamall.

Þriggja hesta hlaup (1920-1945)
Bretlandsmeistarakeppnin 1919-20 var sú fyrsta af tuttugu sem fram fóru á árunum milli heimsstyrjalda. Á þessu tímabili urðu Walesverjar sjö sinnum meistarar, Englendingar jafnoft, Skotar ellefu sinnum en Írar aldrei (en í nokkur skipti voru tvö eða þrú lið krýnd meistarar). Þrátt fyrir gott gengi landsliðsins, stóð það að mörgu leyti í skugga velsku félagsliðanna sem fengu mun fleiri áhorfendur á leiki sína. Eins voru mikil brögð að því að leikmenn gæfu ekki kost á sér í landsliðið.

Árið 1929 hélt landslið Wales í mikla keppnisferð til Kanada þar sem leiknir voru fimmtán leikir gegn héraðsliðum, sem allir unnust. Viðureignirnar í Kanada töldust ekki formlegir landsleikir og lék Wales sinn fyrsta landsleik gegn liði utan Bretlandseyja ekki fyrr en vorið 1933, þar sem liðið gerði 1:1 jafntefli gegn Frökkum í París.

Árin 1934 og 1935 unnu Walesverjar í fyrsta og eina sinn Bretlandsmeistarakeppnina tvö ár í röð. Seinni titillinn vannst með dramatískum sigri á Englendingum á St James' Park. Áttundi og síðasti meistaratitill Walesverja fyrir stríð vannst svo leiktíðina 1938-39 þegar Wales, England og Skotland deildu gullverðlaununum. Á árum seinni heimsstyrjaldarinnar féll allt kerfisbundið keppnishald niður en nokkrir vináttuleikir fóru fram, einkum í fjáröflunarskyni.

Á alþjóðasviðinu (1945-1957)
Í kjölfar seinni heimsstyrjaldarinnar gengu knattspyrnusamböndin á Bretlandseyjum til liðs við FIFA á nýjan leik, en deilur um þátttöku atvinnumanna á Ólympíuleikum höfðu leitt til úrsagnar þeirra á árunum milli stríða. Árið 1949 hélt landsliðið í keppnisferð til meginlandsins þar sem leikið var við Sviss, Belgíu og Portúgal. Allar viðureignirnar töpuðust, sem gaf vísbendingar um að staða velska liðsins í alþjóðlegum samanburði væri mun veikari en vonast hafði verið til.

Bresku liðin skráðu sig til leiks í forkeppni HM 1950 og var ákveðið að láta Bretlandsmeistarakeppnina þjóna hlutverki forkeppni. Wales hafnaði í þriðja sæti og komst því ekki í til Brasilíu. Sama keppnisfyrirkomulag var viðhaft fyrir HM fjórum árum síðar og þá endaði Wales í botnsætinu. Úrslit í keppnisferð til Evrópu þar sem liðið takaði 6:1 fyrir Frökkum og 5:2 gegn Júgóslövum gáfu heldur ekki til kynna að Walesverjar hefðu mikið erindi á stórmót.

HM-ævintýrið í Svíþjóð (1958)
Óhætt er að segja að Wales hafi farið fjallabaksleiðina á HM 1958. Horfið var frá svæðaskiptri forkeppni og dróst Wales í riðil með Tékkóslóvakíu og Austur-Þýskalandi. Tékkar fóru með sigur af hólmi en Wales hafnaði í öðru sæti og HM-draumurinn virtist úti. Atburðir í öðrum heimshluta áttu þó eftir að breyta því.

Í forkeppni Asíu- og Afríkulanda höfðu allir mótherjar Ísraels gefið viðureignir sínar, yfirleitt af pólitískum ástæðum. FIFA úrskurðaði að ekki gengi að þjóð kæmist með þessum hætti í úrslitakeppnina án þess að sparka í bolta. Því var ákveðið að efna til umspils þar sem Ísrael mætti einhverju þeirra liða sem næst hefðu komist því að fara áfram. Ákvörðunin var tekin með miklum hraði og voru sumir evrópsku forriðlarnir ekki búnir og komu þau lið því ekki til álita. Úrúgvæ lýsti því yfir að lið þeirra hefði ekki áhuga á að komast á HM með þessum hætti og sama gerðu Belgar eftir að þeir voru dregnir í umspilið. Þá þurfti að draga á ný og kom nafn Wales upp úr pottinum. Wales hafði betur gegn Ísrael í báðum leikjum, 2:0 og tryggði sér þannig farmiðann til Svíþjóðar.

Wales dróst í riðil með heimamönnum Svía, Mexíkó og vængbrotnu ungversku liði eftir byltinguna þar í landi tveimur árum fyrr. Liðið gerði fyrst 1:1 jafntefli við Ungverja, sömu úrslit urðu gegn Mexíkó þar sem norður-ameríska liðið jafnaði í blálokin. Í lokaleiknum gerðu Wales og Svíþjóð markalaus jafntefli, sem leiddi til þess að Wales og Ungverjaland voru jöfn að stigum og þurftu að mætast í úrslitaleik tveimur dögum síðar, þar sem Wales hafði betur, 2:1. Vegna aukaleiksins þurfti Wales að leika þrjá leiki á fimm dögum, sem kann að hafa haft áhrif á frammistöðuna í fjórðungsúrslitaleiknum gegn Brasilíu. Eitt mark frá Pelé skildi liðin af, en Walesverjar gátu borið höfuðið hátt eftir sína fyrstu úrslitakeppni - og þá síðustu um langt árabil.

Fallandi gengi og hneykslið á Ninian Park (1959-1980)
Wales tókst ekki að byggja á velgengninni á HM í Svíþjóð og næstu árin var liðið hvorki nærri því að komast í úrslit HM né EM. Í forkeppni HM 1974 varð liðið þó örlagavaldur þegar mark frá John Toshack gaf liðinu stig gegn erkifjendunum Englendingum, sem misstu sætið í úrslitakeppninni til Pólverja.

Það vantaði ekki dramatíkina hjá liði Wales í EM 1976. Wales tapaði fyrsta leiknum í riðlakeppninni gegn Austurríkismönnum en vann svo þá fimm leiki sem eftir voru. Þar með voru Valesverjar komnir í fjórðungsúrslit keppninnar, en einungis fjögur lið léku í úrslitakeppninni.

Mótherjarnir í fjórðungsúrslitum voru Júgóslavar og vakti einvígið mikla eftirvæntingu í Wales, ekki hvað síst eftir að liðið vann Englendinga í vináttuleik nokkrum vikum fyrir fyrri leikinn. Júgóslavar náðu yfirhöndinni í einvíginu með 2:0 sigri ytra. Engu að síður voru Valesverjar fullir bjartsýni og íhugaði knattspyrnusambandið alvarlega að flytja leikinn á Wembley til að fullnægja eftirspurn eftir miðum, að lokum var þó ákveðið að keppa á Ninian Park.

Taugarnar voru þandar fyrir viðureignina og bætti ekki úr skák að Rudi Glöckner, austur-þýskur dómari leiksins snöggreiddist þegar hann uppgötvaði að fáni Austur-Þýskalands var ekki við hún á vellinum og neitaði að byrja fyrr en úr því var bætt. Þetta skapaði gremju í garð dómarans sem jókst enn þegar hann gaf júgóslavneska liðinu umdeilda vítaspyrnu en dæmdi tvö mörk af heimamönnum. Áhorfendur tóku að grýta smámynt og bjórdósum í átt að dómaranum sem hótaði að flauta leikinn af. Að lokum tókst að ljúka leiknum, sem endaði 1:1, en þá fyrst varð fjandinn laus. Áhorfandi reyndi að ráðast á dómarann með hornfána, en barði í misgripum lögreglumann. Fyrstu viðbrögð UEFA voru að dæma Velsverja í tveggja ára bann frá alþjóðaknattspyrnu, en því var síðar breytt í sekt og heimaleikjabann.

England við stjórnvölinn (1980-1988)
Mike England, fyrrum landsliðsfyrirliða, var falin stjórn velska landsliðsins árið 1980 þrátt fyrir að hafa enga þjálfarareynslu. Hann hitti leikmannahópinn í fyrsta sinn aðeins þremur dögum fyrir fyrsta leik og það gegn sjálfum Englendingum. Útkoman kom gleðilega á óvart - 4:1 sigur. Þetta gaf góðar vonir fyrir forkeppni HM 1982, sem byrjaði með ágætum á tveimur 4:0 sigrum, gegn Tyrkjum og Íslendingum í Reykjavík. Í kjölfarið fylgdu tveir sigrar, gegn Tékkóslóvakíu og Tyrklandi, auk jafnteflis við Sovétríkin. Annað sætið virtist innan seilingar og þar með sæti í úrslitakeppninni á Spáni. Wales náði hins vegar ekki nema einu stigi úr lokaleikjunum þremur, með óvæntu 2:2 jafntefli gegn Íslandi og enduðu jafnir Tékkum en með lakara markahlutfall. Íslenska liðið hafði mætt sérstaklega einbeitt til leiks, þar sem það áleit að leikmenn Wales hefðu gert lítið úr þeim með því að láta mynda sig með apagrímur.

Forkeppni Evrópumótsins 1984 þróaðist með svipuðum hætti. Wales náði prýðilegum úrslitum í fyrstu leikjum, þar á meðal 4:4 jafntefli í mögnuðum leik á útivelli gegn Júgóslövum, aðalkeppinautum sínum um toppsætið sem var það eina sem gaf keppnisrétt í úrslitum. Wales virtist ætla að ná takmarki sínu með sigri í lokaleik sínum, heima gegn Júgóslövum, en gestirnir jöfnuðu þegar skammt var til leiksloka. Enn var þó ekki öll von úti fyrir Walesverja sem hefðu komist áfram ef Júgóslavar og Búlgarir hefðu gert jafntefli í síðasta leik riðilsins. Allt stefndi í þau úrslit en á þriðju mínútu uppbótartíma tókst Júgóslövum að kreista út marki og enn sátu Walesverjar eftir með sárt ennið. Sama ár varð knattspyrnusambandið fyrir áfalli þegar ákveðið var að leggja niður Bresku meistarakeppnina, sem verið hafði ein helsta tekjulind sambandsins.

Íslendingar urðu aftur örlagavaldar Walesverja í forkeppni HM 1986 með því að vinna þá óvænt í Reykjavík í fyrsta leik. Þetta reyndust einu stig Íslendinga í riðlinum og gerðu það að verkum að Skotar náðu að tryggja sér annað sætið með jafntefli í Wales í lokaumferðinni. Stjörnum prýtt lið Wales sat eftir þrátt fyrir að hafa náð að vinna frægan 3:0 sigur á Spánverjum fyrr í keppninni.

Mike England fékk sitt fjórða og síðasta tækifæri til að koma landsliðinu á stórmót fyrir EM 1988. Þar mátti liðið sætta sig við þriðja sætið í jöfnum riðli þar sem Danir fóru með sigur af hólmi. Í kjölfarið ákvað knattspyrnusambandið að tími væri kominn á nýjan karl í brúnna. Mike England stýrði aldrei öðru knattspyrnuliði.

Terry Yorath (1988-1993)
Velska knattspyrnusambandið hafði hug á að fá Brian Clough til að taka við af England, en að lokum neitaði Nottingham Forest honum um að sinna landsliðsþjálfarstarfinu í hjáverkum. Gamla kempan Terry Yorath hafði tekið tímabundið við starfinu og ílengdist hann í embætti næstu fimm árin. Á þeim tíma þótti Wales ná bærilegum árangri miðað við þann mannskap sem þjálfarinn hafði úr að spila. Fyrir EM 1992 var liðið t.d. í baráttu um að komast áfram allt fram í síðasta leik eftir að hafa skellt Þjóðverjum á heimavelli með marki frá Mark Hughes, en Þjóðverjarnir reyndust of stór biti í seinni leiknum. Í aðdraganda þeirrar viðureignar höfðu Walesverjar m.a. leikið æfingaleik gegn Brasilíu og unnið.

Yorath fór nærri því að koma Wales á HM 1994. Sigur á heimavelli gegn Rúmenum hefði tryggt Wales farseðilinn til Bandaríkjanna ásamt Belgum. Gheorghe Hagi kom gestunum yfir en Dean Sounders jafnaði eftir klukkutíma leik, skömmu síðar misnotuðu heimamenn vítaspyrnu. Sigurmarkið kom hins vegar í hlut Rúmena sem nældu sér þar með í toppsætið í hnífjöfnum riðli. Úrslitin voru reiðarslag fyrir alla sem tengdust landsliðinu og lítil huggun fólgin í því að Wales kæmist í 27. sæti heimslistans, þeirra hæsta staða fram að því.

Nokkur mögur ár og rússneskt hneykslismál (1994-2004)
Óljóst er hvort það var óánægja með úrslitin eða ósætti vegna launamála sem varð til þess að Terry Yorath hvar frá landsliðsþjálfarastarfinu en næstu ár einkenndust af örum mannabreytingum í þjálfarastólnum og hnignandi gegni. í forkeppni EM 1996 voru það einungis innbyrðisviðureignirnar gegn Albönum sem héldu Wales frá botninum. Það þótti sérlega vandræðalegt um þetta leyti þegar Wales mátti sætta sig við 2:1 tap í æfingarleik gegn enska félagsliðinu Leyton Orient, sem lék í fjórðu efstu deild á Englandi.

Sagan endurtók sig í forkeppnunum fyrir HM 1998 og 2002, sem og EM 2000. Í öll þessari skipta endaði Wales í næstneðsta sæti síns riðils, langt frá toppliðunum.

Mark Hughes tók við velska landsliðinu árið 1999, þótt hann væri enn spilandi leikmaður á Englandi og ætti eftir að vera næstu þrjú árin. Árangurinn var rýr framan af, sem fyrr sagði, en í forkeppni EM 2004 sprakk liðið óvænt út. Wales náði öðru sæti í forriðlinum á eftir Ítölum, sem Walesverjar skelltu þó á heimavelli 2:1 með sigurmarki frá Craig Bellamy. Árangurinn þýddi að Wales og Rússland mættust í umspilsleikjum um sæti í úrslitunum í Portúgal. Wales náði markalausu jafntefli í Moskvu, þar sem leikmaður rússneska liðsins féll á lyfjaprófi. Háværar kröfur komu fram um að UEFA myndi refsa rússneska liðinu, en þess í stað var látið gott heita að leikmaðurinn tæki ekki þátt í seinni leiknum í Wales. Þar unnu Rússar 0:1 og enn og aftur máttu Walesverjar sjá á eftir sæti á stórmóti og raunar þjálfaranum líka, því Hughes var ráðinn til Blackburn Rovers í kjölfarið.

Upp og niður (2005-2016)
Eftir 2004-forkeppnina tóku við nokkur tíðindalítil ár þar sem Wales var fjarri því að blanda sér í slaginn fyrir alvöru. Síðla árs 2010 var Gary Speed ráðinn landsliðsþjálfari. Hans fyrsta verk var að velja hinn tvítuga Aaron Ramsey sem yngsta fyrirliða Wales í sögunni. Í stjórnartíð Speed upplifði landsliðið sína lægstu stöðu á heimslista FIFA, númer 117 en tókst á skömmum tíma að verða hástökkvari ársins og fara upp í 45. sæti.

Chris Coleman  tók við af Speed á árinu 2012. Árangurinn í forkeppni HM 2014 varð rýr en tveimur árum síðar gekk allt upp í forkeppni EM 2016. Belgar og Walesverjar höfðu nokkra yfirburði í sínum riðli og báðar þjóðir komust í úrslitakeppnina í Frakklandi. Wales var komið í sína aðra úrslitakeppni.

Afrekið í Frakklandi (2016)
EM í Frakklandi var það stærsta í sögunni með 24 keppnisliðum. Lið Wales var raðað í neðsta styrkleikaflokk og mátti því búast við þungum riðli. Mótherjarnir voru Englendingar, Rússar og Slóvakar. Wales fór vel af stað og sigraði Slóvaka 2:1 í fyrsta leik. Þá tók við hörkuviðureign gegn Englendingum þar sem allt stefndi í jafntefli þar til Daniel Sturridge stal sigrinum fyrir enska liðið með sigurmarki í uppbótartíma. Leikmenn velska liðsins létu þetta þó ekki slá sig út af laginu og unnu 3:0 sigur á Rússum í lokaumferðinni og reyndust þau úrslit fleyta þeir í toppsæti riðilsins.

Það var Bretlandseyjaslagur í 16-liða úrslitum þar sem Wales og Norður-Írland mættust í París. Sjálfsmark þegar stundarfjórðungur var eftir skildi liðin tvö að og Wales var komið í fjórðungsúrslit. Þar mættu Walesverjar sterku belgísku liði sem talið hafði verið líklegt til afreka á mótinu. Belgarnir náðu forystunni en Wales svaraði með þremur mörkum og öllum að óvörum var liðið komið í undanúrslitin.

Mörk frá Ronaldo og Nani með nokkurra mínútna millibili í upphafi seinni hálfleiks skildu á milli Wales og Portúgal í fyrri undanúrslitaleiknum. Þar sem ekki var keppt sérstaklega um þriðja sætið var þátttöku Wales í keppninni lokið en langbesti árangurinn í sögu landsliðsins var staðreynd.

Aftur og nýbúnir (2016-2022)
Fimm jafntefli í sex fyrstu leikjunum í forkeppni HM 2018 kom í veg fyrir að Wales kæmist á annað stórmótið í röð. Betur gekk í forkeppni EM 2020, sem þó var ekki haldið fyrr en á árinu 2021 vegna Covid-faraldursins. Líkt og fjórum árum fyrr var Wales skipað í lægsta styrkleikaflokk og dróst liðið með Ítölum, Svisslendingum og Tyrkjum.

Wales og Sviss gerðu jafntefli í fyrsta leik sínum í riðlinum. Sigur á Tyrkjum í næsta leik þýddi að Wales mátti heita öruggt um sæti í næstu umferð og kom þá ekki að sök þótt liðið tapaði fyrir Ítölum í lokaleiknum. Mótherjarnir í 16-liða úrslitum í Amsterdam voru Danir. Danska liðið reyndist ofjarl þess velska og sigraði 4:0.

Í forkeppni HM 2022 hafnaði Wales í öðru sæti á eftir Belgum. Fyrir vikið lenti liðið í umspilsleikjum gegn Austurríki og Úkraínu. Báðir leikir unnust með eins marks mun og Wales var því komið í úrslitakeppni HM í fyrsta sinn frá 1958.

HM í Katar (2022)
Wales hóf keppni á HM 2022 í Katar með 1:1 jafntefli gegn Bandaríkjunum í fyrstu umferð B-riðils. Gareth Bale jafnaði úr vítaspyrnu og varð þar með fyrsti markaskorari Wales í úrslitakeppni í meira en sextíu ár.

Þekktir leikmenn
Gareth Bale
Ian Rush
Ryan Giggs
Gary Speed
Mark Hughes
Neville Southall

Íþróttir í Wales
Evrópsk knattspyrnulandslið
Karlalandslið í knattspyrnu

Velska karlalandsliðið í knattspyrnu


Međunarodni rukometni turnir Struga održava se od 1973. na obali Ohridskog jezera u Makedoniji na tzv. "ženskoj plaži". Najdugovječniji je rukometni turnir na Balkanu. Jedan je od najdugovječnijih pripremnih turnira na svijetu. Također, jedan je od najstarijih rukometnih turnira na otvorenom u svijetu. Nastupali su klubovi iz Francuske, Švedske, Rumunjske, Portugala, Slovenije, Srbije, BIH, Bugarske, Grčke... Tijekom turnira ponekad se igra i makedonski Superkup.

Izdanja

Izvori

Struga

Međunarodni rukometni turnir Struga


Karanlıklar Kraliçesi Takhisis'in büyük oğludur. Kara büyücülerin lideri olarak bilinir. Dünyadan yok olduğunda sonsuza kadar anılmak için diğer tanrıların aksine Lunitari ve Solinari ile birlikte izinden gidenleri kutsamak için kara ayı gökyüzüne yükseltmiştir. Kara ay yalnızca kara büyücüler tarafından görülür.  Ondan sonra gelen kara büyücüler onun adına kara büyücü tarikatını kurup ona tapmışlardır. Her ne kadar karanlık bir tanrı da olsa diğer kuzenleri Lunitari ve Solinari gibi varoluşundaki öncelik büyüdür. Bu yüzden annesi Tahkisis ile ters düştükleri olmuştur.

Krynn Tanrıları

Nuitari