السردين أو صَحْنَاة  هو أحد أنواع الأسماك التي تعيش في المحيط الأطلسي. كما يوجد السردين في الجزء الغربي من البحر الأبيض المتوسط ويقل وجوده في شرق البحر المتوسط. كما يوجد بقلة في البحر الأسود وبحر مرمرة. والسردين من أنواع السمك التي يكثر أكلها ويعتبر من ثروات شمال افريقيا الطبيعية.

تنتمي أسماك السَّردين إلى فصيلة الرنجة. وتشير كلمة سردين إلى عدّة مجموعات من الأسماك إلا أنها تُستخدم في الدرجة الأولى لأنواع محدّدة مثل سردين المحيط الهادئ، وسردين جنوب إفريقيا، والسردين الأوروبي الذي يُسَمَّى البلشار. وهناك أنواع أخرى من أسماك الرنجة الصَّغيرة تشمل الأسبرط، وأسماك الرِّنجة الصغيرة في المحيط الأطلسي التي تباع بوصفها نوعًا من السردين.

وقد أُطْلق اسم سردين على هذا النوع من الأسماك لأنّ اصطياده تمّ لأول مرّة بالقرب من جزيرة سردينيا غربي البحر الأبيض المتوسط.

ويعيش السردين في مياه المحيط المعتدلة والمدارية الحارة، بالقرب من سواحل كلّ القارات تقريبًا. ويُوجد بكميات كبيرة بعيدًا عن الساحل الياباني، وفي شمال غربي إفريقيا، وغربي أمريكا الجنوبية. ويبلغ متوسط طول سمكة السردين بين 23 و 30سم، وتزن 113 جرامًا تقريبًا. ولون الجزء الأعلى من جسمها رمادي ضارب إلى الزرقة، والجزء الأسفل منها فضِّي.

وتعيش أسماك السردين الكبيرة بالقرب من سطح الماء، وعادةً ما تسبح في مجموعات كبيرة، وتظهر على السطح في اللّيل لتتغذى بالأحياء المائية الطافية المسماة العوالق.

تضع أسماك السردين البيض في فصل الربيع بكميات كبيرة وتكون طافية على سطح الماء. وتأتي حيوانات المحيط المفترسة على معظم البيض ويبقى القليل منه نسبيًا. وفي الغالب تنساق صغار السردين مع التيار إلى داخل مرابي الأسماك القريبة من الساحل.

وتتم معظم رحلات صيد سمك السردين في اللّيالي المظلمة، إذ إن حركة هذه الأسماك تؤدي إلى حدوث اضطراب في الأجسام الصغيرة التي توجد بالقرب من سطح الماء، ممَّا يَتَسبَّب في حدوث تفاعل كيميائي ينتج عنه ضوء يعرف بالتفسفر الأحيائي، وهذا الضوء يُرْشِد الصيادين إلى مكان هذه الأسماك. ويتمّ صيد أسماك السردين بنوع معيَّن من الشباك يسمى الشبكة الحافظة.

يصل عدد سمك السردين في أسرابه إلى عدة ملايين أحيانًا، وعلى الرّغم من ذلك فقد أدى الصيد الزائد عن الحد لهذا النوع إلى انخفاض كمياته في بعض أجزاء العالم. ومن المناطق التي تأثّرت بشكل بالغ مياه ساحل كاليفورنيا وجنوب إفريقيا.

وقد صار من المألوف رؤية السردين المعلب على رفوف الأسواق المركزية. وانتشرت صناعة تعليب السردين المطبوخ. واستُخْدِم زيت السردين في إنتاج الشَّمعات والِّدهان والورنيش. ويُستعمل بعض أنواع السردين وجبات لتغذية الحيوانات وأسمدة. كما يستعمل سمك السردين الصغير طُعمًا لصيد أسماك التونة بكميات تجارية.

حفظ السردين

السردين من المأكولات الشائعة ويقوم الصيادون بصيدها بالشباك بزوارق مخصوصة. يُقام بتعليب السردين في زيت أو ماء غليته، ويمكن حفظه بذلك معقما لمدة سنوات. والسردين المحفوظ بتلك الطريقة يكون من الأحجام الصغيرة. ويؤكل الكبير منه (نحو 20 سنتيمتر) كثيرا مشويا في أسبانيا والبرتغال. وتوجد منه أنواع في بحر الشمال وبحر البلطيق ويفضله الألمان والدانمركيون مبخرا بأنواع مختلفة من الأخشاب .
يحتل المغرب المرتبة الأولى عالميا في تصدير سمك السردين المعلًب.

السردين ومرضى النقرس
يعتبر السردين من المواد الغنية بمادة البورين التي تساعد على زيادة نسبة حمض البول في الجسم. لهذا يجب على مرضى النقرس التقليل من أكل السردين أو الامتناع عنه.

معرض صور

اقرأ أيضا
 التغذية الصحية
 غذاء
 النقرس
 الأسماك
 التخسيس

مراجع

أسماء شائعة للأسماك
أسماك تجارية
أسماك زيتية
اقتصاد كورنوال
رنكات
سمك هاواي

سردين


The Shannon hydroelectric Scheme was a major development by the Irish Free State in the 1920s to harness the power of the River Shannon. Its product, the Ardnacrusha power plant, is a hydroelectric power station which is still producing power today and is located near Ardnacrusha within County Clare approximately  from the Limerick border. It is Ireland's largest river hydroelectric scheme and is operated on a purpose built headrace connected to the River Shannon. The plant includes fish ladders so that returning fish, such as salmon, can climb the river safely past the power station.

Completed within 7 years of Irish independence in 1922 at a cost which was equivalent to one fifth of the Irish state's annual budget, the plant enabled an enormous surge in demand for electricity across the country and demonstrated the ability of the new government to develop during a difficult financial period. The plant was constructed by the German company Siemens-Schuckert, although much of the design was done by Irish engineers and Ireland provided most of the labour force. The scheme involved changes to the flow of the whole river, multiple dams and bridges and the construction of a national power grid.

The generating plant at Ardnacrusha is composed of three vertical-shaft Francis turbine generators (commissioned in 1929) and one vertical-shaft Kaplan turbine generator (commissioned in 1934) operating under an average head of 28.5 metres. The scheme originally was designed for six turbines, with four turbines fitted. The 85 MW of generating plant in Ardnacrusha was adequate to meet the electricity demand of the entire country in the early years. The full output equates to about 332,000 MWh generated on an annual basis. Ardnacrusha generates at 10.5 kilovolts (kV) but this is transformed to 38 kV for local distribution and to 110 kV for long distance transmission.

Background
The first plan to harness the Shannon's power between Lough Derg and Limerick was published in 1844 by Sir Robert Kane. Inspired by Nikola Tesla's 1896 project at Niagara Falls, "Frazer's Scheme" proposed a head-race canal ending at Doonass, and was sanctioned by the 1901 "Shannon Water and Electric Power Act". This envisaged a seasonal scheme with a back-up steam turbine to generate electricity in the summer, but the overall cost was considered too great and the Act was shelved. In 1902 SF Dick proposed a sharper fall at Doonass. The British Board of Trade appointed a committee in 1918 which approved proposals by Theodore Stevens and published a report in 1922. This envisaged altering upper lake levels to create extra storage of 10,000 million cubic feet, at a cost of £2.6m.

At the end of 1923, the engineer Thomas McLaughlin approached the new Irish Free State's Minister for Industry and Commerce Patrick McGilligan with a proposal for a much more ambitious project. McLaughlin had started working for Siemens-Schuckert, a large German engineering firm, in late 1922, and his scheme would exploit the full height difference between Lough Allen and the sea. He drew on the analysis of 25 years of flow at the weir at Killaloe published by John Chaloner Smith, an engineer with the Commissioners of Public Works. McGilligan was enthusiastic although the President of the Executive Council, W. T. Cosgrave, was more cautious. The scheme was published by Siemens in September 1924 and the government appointed a team of experts from Norway and Switzerland to check its viability. It caused considerable political controversy as the cost of £5.2m was a large part of the new state's entire budget in 1925 of £25m and interests in Dublin preferred a more localised solution. But the experts supported the centralised solution which would require a distribution grid all over the country but recommended a two-stage implementation of the power generators. The government accepted this and by April 1925 had introduced the Shannon Electricity Act, 1925 in the Dáil.

Construction

In 1925 Siemens started the works with Dr. McLaughlin as managing director and Professor Frank Sharman Rishworth, who took a leave of absence from University College Galway, as chief civil engineer. A completion time limit of three and a half years, with penalty clauses for failure of adherence to this limit, was written into the contract. Around 150 of the skilled workers and engineers on the power station were Germans. A camp was set up for the workers that included living quarters for 750 men and a dining room that seated 600. Initially employment for 700 was provided, whilst at its peak there were 5,200 employed during the construction phase, with this dropping back to 2,500 near completion.

Siemens had to import a vast array of machinery from Bremen and Hamburg and built a 96 km narrow gauge railway from the docks in Limerick to the site to bring in supplies, which included 76 steam locomotives. The government made good the local roads which were in an appalling state. The headrace involved building embankments up to 25m high over a distance of 10 km and many unforeseen geological problems were encountered.  of soil had to be moved and  of rock. Four major bridges were built and nine rivers diverted as well as numerous streams. Three large Parsons turbines were installed at the base of the dam which could generate 35MW, more than the entire public supply of the time. In addition a supply network of 110kV power lines was installed to Dublin, Cork and other centres.

The construction project was not without controversy. Unskilled labourers were only paid agricultural wages producing strikes, national and governmental debate over wages, conditions, and spending over-runs. Despite this, there was a final cost overrun for Siemens of £150,000.

The site attracted a huge number of sightseers, transported by excursion trains from all parts of Ireland. By 1929 it reckoned that 250,000 spectators had been guided over the works.

Electrifying Ireland
In 1927, the Electricity Supply Board (ESB) was established and took control of the scheme and electricity supply and generation generally. McLaughlin became the managing director.

The Shannon Scheme was officially opened at Parteen Weir on 22 July 1929. One of the largest engineering projects of its day, it served as a model for large-scale electrification projects worldwide. Operated by the ESB, it had an immediate impact on the social, economic and industrial development of Ireland. By 1935, it was producing 80 per cent of Ireland's electricity. It continues to supply this power in the 21st century although its contribution is only 2% as of 2017. At the time, it was the largest hydroelectric station in the world, though this was soon superseded by the Hoover Dam, which commenced construction in 1930.

The London Financial Times was highly impressed with the result, commenting:
They have thrown on their shoulders the not easy task of breaking what is in reality an enormous inferiority complex and the Shannon Scheme is one - and probably the most vital - of their methods of doing it.

Within three years the demand for electricity in Ireland had expanded so much that stage 2 was initiated. Instead of the planned three extra penstocks, only one was used but it used a new 30 MW Kaplan turbine with seven blades which produces high efficiency on the relatively small head and therefore increased the capacity of the station to 75 MW by 1933. In 1937, the Poulaphouca Reservoir hydroelectric plant on the River Liffey in County Wicklow was constructed, adding another 35 MW.

In 2002, on the 75th anniversary of the plant, its historic status was recognised by the Institute of Electrical and Electronics Engineers, in partnership with the American Society of Civil Engineers, who marked the facility as an Engineering Milestone of the 20th century.

Environmental consequences
The opening of the scheme had, and continues to have, a significant environmental effect on the part of the Shannon bypassed by the head-race canal, from Parteen Villa north of O'Briens Bridge to about a mile north of Limerick city. This length of river, especially that running past Castleconnell and the Falls of Doonass was in the nineteenth and early twentieth centuries world-famous for fishing, particularly salmon fishing. The diverting of water to the power station had a disastrous effect on this, for two main reasons: Initially, there was no fish pass at Ardnacrusha to allow the salmon to migrate further up the river; this was later rectified. Secondly, the reduction in water flow down the natural channel encouraged more fish to either migrate towards the head-race canal, or to the Mulkear river instead. The problem continues to this day, and the salmon fishing is no longer comparable with the period up to the 1920s, with stocks reduced by about 90%. The conservation status of the critically other species of native fish have also been hurt by the low water levels, such as the critically endangered eel.

Effects on the bypassed river channel

Reduction in water flow
Once opened, the great majority of the Shannon's water was diverted via the head-race canal to the power station. The ESB are required by law to allow 10 cubic meters per second (10 m3/s) to flow down the natural channel. This is roughly what the natural flow would be during dry summer periods prior to the weir being built. All surplus water can be diverted for power generation. The maximum capacity of Ardnacrusha is approximately 400 m3/s, 40 times that which is required to flow down the natural channel (although the power station does not necessarily run at this capacity at all times). For the first few years after the opening of the scheme, water was diverted to the power station only as necessary for the electricity demand at the time, and thus the impact on the river was not initially severe. However, as demand increased, more and more water was diverted, until eventually a situation was reached where, at all times, all available water was diverted for power generation, and the natural channel was permanently reduced to the minimum water flow allowed (except during extreme conditions). In exceptionally wet periods, the flow of water out of Lough Derg is greater than 400 m3/s, and it is then necessary for the surplus to be released down the natural channel through Castleconnell. During these brief periods, the Falls of Doonass are temporarily restored to their former glory. How often this occurs depends on seasonal weather patterns: some years there is no increase above the minimum flow at all. This has led to a substantially dried-up riverbed. The most obvious result on the river south of Parteen Villa always being kept at summer levels is the silting of many of the old salmon pools, and the growth of trees and bushes in many parts of the former riverbed, thus significantly altering both the appearance and ecosystem of the river.

When built, Ardnacrusha had the capacity to supply power for the entire country. Currently, it accounts for around 2-3% of the ESB's overall power output. Given the small overall amount of power produced per cubic meter, there is a substantial case for increasing water flow to the natural channel, now that Arnacrusha is producing so small a proportion of ESB's power. For example, increasing the flow of the river to 50 m3/s would reduce Ardnacrusha's capacity by 1/10 (flow reduced by 40 m3/s), or 8 megawatts; less than 0.3% of ESB's national capacity, whilst increasing the water flow to the natural channel 5-fold. This would have a major beneficial effect on the condition of the river south of O'Briens Bridge.

Navigation
The navigable section of water from the southern end of the Killaloe Canal to World's End, Castleconnell, was linked to Limerick via the lateral Plassey-Errina canal which had six locks. This became redundant with the construction of the new canal to Ardnacrusha, was dewatered and subsequently became derelict. Recently, several sections have been cleared, and it is now possible to walk from O'Briens Bridge to Errina lock along the old tow path.
As there is no lock at Parteen weir linking the natural channel to Lough Derg, it is no longer possible for any watercraft to enter, by water, this part of the Shannon.

Navigation of the Shannon is now by the head-race canal which is  wide. When all turbines are operating, the speed of the water is  which can be challenging in both directions. This leads to the double lock at Ardnacrusha, which will take boats  long and  wide. The two locks have a combined drop of up to .

Shannon Eel Management Programme
A trap and transport scheme is in force on the Shannon as part of an eel management programme following the discovery of a reduced eel population. This scheme ensures safe passage for young eels past Ardnacrusha.

Effects upriver from the scheme

Flooding
The maximum capacity of Ardnacrusha is approximately 400 m3/s. As this is much greater than is available during summer months, during the early years of operation water was stored in the major lakes on the Shannon, Lough Derg, Lough Ree and Lough Allen because Ardnacrusha provided a significant contribution to meeting the nation's electricity requirements during that period. By holding these lakes at a higher than natural level, by means of weirs, water accumulated during the wet winter months could be released during drier periods to maintain supply to the power station. Weirs already existed at Killaloe and Athlone to control lake levels in Lough Derg and Lough Ree respectively. Upon completion of Ardnacrusha, the weir at Athlone was modified and brought under ESB control, and a new weir built at the mouth of Lough Allen to further regulate water levels (the weir at Killaloe was removed, as Lough Derg's water level is now controlled by Parteen weir itself). In more recent decades Ardnacrusha's significance for electricity production has decreased, and water is no longer stored on the Shannon lakes for electricity generation.

Navigation
The scheme simplified navigation between Killaloe and Limerick, as watercraft need to traverse just one double lock at Ardnacrusha. The majority of the Killaloe canal was submerged under the new lake (the 'flooded section') south of Killaloe, allowing direct access to the head-race canal. The ESB is responsible for maintaining water levels for navigation throughout the Shannon to between predetermined limits, but they have the right to prioritise levels for electricity generation, should water shortages arise.

See also

River Shannon to Dublin pipeline

References

External links

 Electricity Supply Board - background on establishment
 Clare Library - Ardnacrusha

Buildings and structures in County Clare
Hydroelectric power stations in the Republic of Ireland
Historic Civil Engineering Landmarks
River Shannon

Shannon hydroelectric scheme


Kışla, askerlerin toplu olarak barındıkları büyük yapı. Şu anlamlara da gelebilir:

Coğrafya
 Kışla, Adapazarı – Sakarya ili Adapazarı ilçesine bağlı mahalle
 Kışla, Arsuz – Hatay ili Arsuz ilçesine bağlı mahalle
 Kışla, Bartın – Bartın ili merkez ilçesine bağlı köy
 Kışla, Bulancak – Giresun ili Bulancak ilçesine bağlı köy
 Kışla, Çaycuma – Zonguldak ili Çaycuma ilçesine bağlı köy
 Kışla, Elmalı – Antalya ili Elmalı ilçesine bağlı mahalle
 Kışla, Sungurlu – Çorum ili Sungurlu ilçesine bağlı köy
 Kışla, Şarkışla – Sivas ili Şarkışla ilçesine bağlı köy
 Kışla, Ulubey –  Uşak'ın Ulubey ilçesine bağlı köy

Kişiler
 İsrafil Kışla (d. 1959), Gürcü kökenli Türk siyasetçi

Kışla (anlam ayrımı)


Uluköy, Sinop ilinin Saraydüzü ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1925 yılından beri aynı adı taşımaktadır. Daha önceleri Boyabat ilçesi Saraydüzü bucağına bağlıyken, 20 Mayıs 1990'da kurulan Saraydüzü ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Sinop il merkezine 124 km, Saraydüzü ilçe merkezine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Saraydüzü belde ve köyleri

Uluköy, Saraydüzü


Anita Lobel, geborene Kempler, (* 2. Juni 1934 in Krakau, Polen) ist eine amerikanische Kinderbuchautorin, Illustratorin, Holocaustüberlebende und Textildesignerin polnischer Abstammung. Sie war mit dem weltbekannten Kinderbuchautor Arnold Lobel verheiratet.

Leben
Anita Lobel, geb. Kempler, wurde in eine großbürgerlich-jüdische Patrizierfamilie geboren und hatte noch einen jüngeren Bruder. Die Familie war sehr wohlhabend und hatte mehrere Bedienstete, darunter auch ein Kindermädchen. Nach dem Überfall der Nationalsozialisten auf Polen 1939 tauchten die Eltern unter und überließen dem katholischen Kindermädchen die beiden Kinder. Diese nahm Anita und ihren Bruder unter ihren Schutz und flüchtete fast zwei Jahre lang mit den beiden Kindern durch Polen, bis sie um 1943 die Kinder in die Obhut eines Benediktinerklosters gab. Dort wurden beide von der Gestapo entdeckt und nach Auschwitz deportiert. Sie überlebten auch Dank der Intervention des Schwedischen Roten Kreuzes und kamen nach dem Ende des Krieges nach Stockholm, wo sie auch ihre Eltern wiederfanden. Da sie Verwandte in den USA hatten, entschieden sich die Eltern in die USA auszuwandern, 1952 zogen sie nach New York. Obwohl sie bis zum 13. Lebensjahr unregelmäßig die Schule besucht hatte, konnte die hochbegabte Anita die High School beenden und schrieb sich an der Kunsthochschule Pratt Institute in New York ein, wo sie zunächst Design- und Schauspielkurse besuchte. Während einer Aufführung des Studententheaters, in dem sie als Schauspielerin eingesetzt war, lernte sie ihren späteren Ehemann Arnold Stark Lobel kennen, der dort ebenfalls studierte und in dem Stück Regie führte. Beide heirateten 1955.

Von 1957 bis 1964 war sie als Modedesignerin tätig. Erst 1965 veröffentlichte sie ihr erstes, eigenes Buch mit von ihr verfassten Texten und Illustrationenen Sven´s Bridge. Bis heute sind weitere zahlreiche Bücher der hochdotierten Autorin entstanden. Dabei muss man das Ehepaar Lobel als Team verstehen: Beide arbeiteten täglich von 9 Uhr bis etwa. 14 Uhr, mit kurzen Unterbrechungen für die Kinder. Dabei entstanden auch vier Bücher, die das Paar gemeinsam gestaltet und veröffentlicht hat. Ihre Kindheit in Polen, die Kriegs- und KZ-Erlebnisse, aber auch die Prägung durch schwedische, russische und französische Märchen waren ihre größten Inspirationsquellen für ihr Werk. Viele ihrer Bücher wurden in andere Sprachen übersetzt.

Als Illustratorin gestaltete sie u. a. Bücher von Charlotte Zolotow, ein Kinderbuch nach einer freien Übersetzung einer Geschichte von Theodor Storm (Little John, (Der kleine Johann)) sowie einen Gedichtband des berühmten Lyrikers Carl Sandburg.

Die Künstlerin lebt heute in New York und widmet sich ihren vielseitigen Interessen, so dem Theater, den Fremdsprachen und der Musik.

Werke (Auswahl)
 Sven's Bridge, New York: Harper & Row, 1965
 Potatoes, Potatoes, Harper & Row, 1967 (dt. Kartoffeln, Kartoffeln, Aarau; Frankfurt a. M.: Sauerländer, 1969; Kartoffeln hier, Kartoffeln da, Sauerländer, 1981)
 The Little Wooden Farmer, Text von Alice Dalgliesh, New York: Macmillan US, 1968 (dt. Der kleine hölzerne Bauer, Stuttgart: Urachhaus, 1987)
 Under a Mushroom, 1970 (dt. Unter einem Pilz, Sauerländer, 1973)
 A Birthday for the Princess, Harper & Row, 1973 (dt. Die Prinzessin hat Geburtstag, Sauerländer, 1975)
 King Rooster, Queen Hen, New York: Greenwillow Books, 1975 (dt. König Hahn und Königin Henne, Frankfurt a. M.: Insel-Verlag, 1977)
 How the Rooster Saved the Day, Text von Arnold Lobel, Greenwillow, 1977
 A Treeful of Pigs, Text: Arnold Lobel, Greenwillow, 1979 (dt. Ein Baum voll Schweinchen, Ravensburg: Lesen-und-Freizeit-Verlag, 1982)
 On Market Street, Text: Arnold Lobel, Greenwillow, 1981 (dt. Merkwürdige Einkäufe, Text von Franz Martin, Wien; München: Betz, 1982)
 A Rose in My Garden, Text: Arnold Lobel, Greenwillow, 1984
 The Dwarf Giant, New York: Holiday House, 1991
 No Pretty Pictures: A Child of War, New York: Greenwillow, 1998 (dt. Das Versteck auf dem Dachboden, Eine Kindheit in Polen, Zürich: Atrium-Verlag, 2000) — Memoiren ihrer Kindheit in Polen

Auszeichnungen (Auswahl)
 Caldecott Honor (nicht Hauptpreis), 1982, für On Market Street (New York: Greenwillow Books, 1981), Text von Arnold Lobel

Quellen
 http://www.anita-lobel.com/
  Anita Lobel
 Anita Kempler-Lobel
 Anita Lobel
 Anita Lobel

Weblinks
 Anita Lobel offizielle Webpräsenz (englisch)

Autor
Illustrator (Vereinigte Staaten)
Pole
US-Amerikaner
Geboren 1934
Frau
Kinder- und Jugendliteratur

Anita Lobel


Elyes Cherif Gabel (født 8. maj 1983) er en engelsk skuespiller.

Filmografi

Film
World War Z – 2013
Welcome to the Punch – 2013
A Most Violent Year – 2014
Interstellar – 2014

TV-serier
Game of Thrones – 2011 - 2012
Body of Proof – 2013
Scorpion – 2014 - 2018

Eksterne henvisninger

Personer fra London
Skuespillere fra England

Elyes Gabel


118401 LINEAR (1999 RE70), odnosno 176P/LINEAR, asteroid glavnog pojasa i komet.

Samo je osam objekata u Sunčevu sustavu koje je dvojako označeno, i kao komet i kao asteroid: 2060 Hiron (95P/Hiron), 4015 Wilson-Harrington (107P/Wilson-Harrington), 7968 Elst-Pizarro (133P/Elst-Pizarro), 60558 Eheklo (174P/Eheklo), 118401 LINEAR (176P/LINEAR), (323137) 2003 BM80 (282P/2003 BM80), (300163) 2006 VW139 (288P/2006 VW139) i (457175) 2008 GO98 (362P/2008 GO98). S obzirom na dvostruki status, astrometrijska promatranja tih objekata objekta trebalo bi izvješćivati pod označavanje malih planeta.

Izvori

Kometi
Asteroidi Glavnog pojasa

118401 LINEAR


Franjevački samostan i crkva sv. Franje Asiškog u Imotskom, zaštićeno kulturno dobro

Opis dobra
Današnja župna crkva sv. Frane sagrađena je u drugoj polovici 19. stoljeća u blizini ranije porušene crkve. Crkva je monumentalna, trobrodna građevina, podignuta u neoromaničkom slogu, orijentirana istok-zapad. Kameni zvonik, kvadratičnog tlocrta, široko rastvorene lože za zvona je iz 1848. godine s povišenjem iz 90-ih godina 20. stoljeća. Samostan je smješten južno od crkve i nastaje u nekoliko faza od prve polovice 18. stoljeća do druge polovice 19. stoljeća. Ortogonalna samostanska krila međusobno formiraju poluotvoreni klaustar, koji je otvorenom stranom orijentiran na jug, s kvalitetnom vizurom na samostanski vrt. U samostanu se čuva vrijedna kulturno-povijesna zbirka kao i bogata knjižnica.

Ostalo
Franjevački samostan i župa sv. Franje u Imotskom pokrenuli su internet stranicu na svetkovinu Krista Kralja, 20. studenoga 2011. godine.

Zaštita
Pod oznakom Z-4594 zavedeni su kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Franjevački samostani u Hrvatskoj
Franjevačke crkve u Hrvatskoj
Građevine u Imotskom


John Watson Jr.(født 3. februar 1935, død 17. maj 1996) kendt under kunstnernavnet Johnny "Guitar" Watson, var en amerikansk blues, soul,funk musiker og singer-songwriter. der inspirerede Frank Zappa og en lang række andre kunstnere. En ung Jimi Hendrix skulle for eksempel have set Watson spille guitar med tænderne. I starten af karrieren spillede Watson, under navnet Young John Watson, blues men i begyndelsen af 1970-erne ændrede han stil og begyndte at spille pimpfunk.

Diskografi

 1957 - Gangster of Love
 1963 - I Cried for You
 1963 - Johnny Guitar Watson
 1964 - The Blues Soul of Johnny Guitar Watson
 1965 - Larry Williams Show with Johnny Guitar Watson
 1967 - Bad
 1967 - In the Fats Bag
 1967 - Two for the Price of One
 1973 - Listen
 1975 - I Don't Want to Be A Lone Ranger
 1975 - The Gangster Is Back
 1976 - Ain't That a Bitch
 1976 - Captured Live
 1977 - A Real Mother for Ya
 1977 - Funk Beyond the Call of Duty
 1978 - Giant
 1978 - Gettin' Down with Johnny "Guitar" Watson
 1979 - What the Hell Is This?
 1980 - Love Jones
 1981 - Johnny "Guitar" Watson and the Family Clone
 1982 - That's What Time It Is
 1984 - Strike on Computers
 1985 - Hit the Highway
 1986 - 3 Hours Past Midnight
 1992 - Plays Misty
 1994 - Bow Wow

Referencer

Eksterne henvisninger

 Discography at Soulful Kinda Music.
 Find a Grave - Johnny "Guitar" Watson
 Johnny Guitar Watson Audio Interview at the Internet Archive.

Musikere fra USA

Johnny "Guitar" Watson


Menin steht für:

 Menin, ein Protein
 die französische Schreibweise einer Stadt in Belgien, siehe Menen
Titel am französischen Hof. Die sechs Menins waren dem Dauphin zugeordnete Edelleute.

Menin ist der Familienname folgender Personen:
 Josse de Menin, niederländischer Staatsmann

Siehe auch:
 Měnín, Gemeinde in Tschechien

Menin (Begriffsklärung)


سنترال آيسلب  هي قرية غير مضمنة في ولاية نيويورك الأمريكية.

يبلغ عدد سكانها حسب تعداد سنة 2000: 31,950 نسمة. ويبلغ عددهم حسب تقدير 2007 حوالي:34,000 نسمة.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لسنترال آيسلب في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان سنترال آيسلب 31,950 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 8,792 أسرة وعدد العائلات 6,817 عائلة مقيمة في المنطقة السكنية. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 9,189 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمنطقة السكنية بنسبة 47.79% من البيض و27.45% من الأمريكيين الأفارقة و0.52% من الأمريكيين الأصليين و3.10% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.12% من سكان جزر المحيط الهادئ و16.01% من الأعراق الأخرى و5.01% من عرقين مختلطين أو أكثر و35.84% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 8,792 أسرة كانت نسبة 49% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 53.5% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 17.7% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 6.4% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 22.5% من غير العائلات. تألفت نسبة 16.8% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 6.5% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.56، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.87.

بلغ العمر الوسطي للسكان 31.6 عاماً. وكانت نسبة 29.1% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 9.5% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 32.1% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 19.7% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 7.4% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 96.9 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 92.4 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المنطقة السكنية 55,504 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 57,252 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 35,187 دولارًا مقابل 27,842 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمنطقة السكنية 17,910 دولارًا. وكانت نسبة 8.3% من العائلات ونسبة 11.4% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 16.7% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 8.7% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان سنترال آيسلب 34,450 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 9,365 أسرة وعدد العائلات 6,928 عائلة مقيمة في المنطقة السكنية. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 9,961 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمنطقة السكنية بنسبة 43.65% من البيض و24.96% من الأمريكيين الأفارقة و0.88% من الأمريكيين الأصليين و3.36% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.04% من سكان جزر المحيط الهادئ و21.25% من الأعراق الأخرى و5.85% من عرقين مختلطين أو أكثر و52.07% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 9,365 أسرة كانت نسبة 45.2% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 45.2% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 19.7% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 9% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 26% من غير العائلات. تألفت نسبة 19.6% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 7.2% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 3.66، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.97.

بلغ العمر الوسطي للسكان 32.6 عاماً. وكانت نسبة 26.6% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 10.7% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 30.8% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 23.4% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 8.5% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49.6% ذكور و50.4% إناث.

المراجع

قرى صغيرة في مقاطعة سوفولك (نيويورك)
قرى صغيرة في ولاية نيويورك
مدن ولاية نيويورك
مناطق إحصاء سكاني في مقاطعة سوفولك (نيويورك)
مناطق إحصاء سكاني في نيويورك (ولاية)
مناطق إحصاء سكاني في ولاية نيويورك

سنترال آيسلب (نيويورك)


Pedro Figari (Montevideo, 29. lipnja 1861. – Montevideo, 24. srpnja 1938.) bio je urugvajski slikar, pravnik, pisac i političar. Iako je slikati započeo u kasnim godinama, najpoznatiji je kao slikar ranog modernista koji je u svojim radovima naglašavao svakodnevne aspekte života. U većini svojih djela pokušava uhvatiti suštinu svog doma slikajući lokalne običaje.

Figari je slikao ponajprije prema sjećanju, tehnike koja daje njegovu djelu osobni je osjećaj. Svojim jedinstvenim stilom, koji je uključivao slikanje bez stvaranja iluzije, on je, zajedno s drugim južnoameričkim umjetnicima poput Diega Rivera i Tarsila do Amarala, pokrenuo revoluciju identiteta u svijetu umjetnosti Latinske Amerike.

Životopis
Pedro Figari rođen je 1861. godine. Iako je tijekom djetinjstva pokazivao interes za umjetnost, veći dio svog života bio je posvećen pravnoj praksi te 1886. godine diplomira pravo. Branio je siromašne koje su tištila socijalna pitanja što je kasnije utjecalo na Figarovu umjetnost. Iste godine u kojoj je stekao diplomu, Figari je studirao kod Godofreda Sommavilla, akademskog talijanskog slikara, oženio se i otišao u Francusku. Tamo je bio izložen postimpresionizmu, što je također uvelike utjecalo na njegova djela. "Po povratku u Urugvaj aktivno se uključio u novinarstvo, pravo i politiku, kao i hajući stvaranje Escuela de Bellas Artes. […] Bio je zastupnik urugvajskog parlamenta, predsjednik Atenea iz Montevidea i ravnatelj Nacionalnog parka Escuela de Artes y Oficios. "

Iako se smara da Figari zapravo nije slikarao u ranijim fazama, njegove rane slike bile su uske akvarelne i naftne skice pod utjecajem Maneta i Degasa.

Tek 1921. godine, u dobi od 60 godina, Figari se posve posvetio slikanju. Preselio se u Buenos Aires i za sobom ostavio talijanski stil koji je usvojio ranije u karijeri. Ovdje je "stvorio figurativne kompozicije kao aranžmane boja, rekonstruirajući, a ne dokumentirajući urugvajsku scenu; zemljopis, život gaucha, proslave, simbolički rituali i karnevali lokalne crne zajednice." Kada se 1925. vratio u Pariz, nastavio je slikati teme iz sjećanja te je tako postao zapažen kao slikar.

Stil
Pedro Figari imao je svoj stil. Iako je talijanska umjetnost snažno utjecala na njegovu ranu fazu, uspio se povezati s naivnijim stilom kada je počeo ozbiljno slikati.

Figari je slikao tijekom razdoblja u kojem su se članovi umjetničke zajednice u Južnoj Americi borili za svoj osobni stil. Uglavnom su se htjeli odvojiti od europskog utjecaja. Boje prošlosti češće su bile prikazane vrlo kao neosobne scene; Bili su to uglavnom povijesni događaji ili figure. Europske slike isticale su "kvalitetu tehnike, pozornost na čisto plastične vrijednosti, [i] fantaziju." Figari je zapažen kao jedan od prvih slikara koji je skrenuo s ovog tipičnog europskog stila i umjesto toga stvorio nešto originalno i novo. "Smatrao je da je europska civilizacija dovela do gubitka skladnog i jednostavnog života, dok je Amerika nudila mogućnost povratka izvorima." Njegova sklonost povratka ogleda se u stvarnom vizualnom stilu njegovih slika. Umjesto da precizno i informativno slika predmete, Figari je slikao s namjerom da uhvati suštinu i osjećaj određenog trenutka. Za sebe kaže: "Moje slikarstvo nije jednostavan način slikanja. Umjesto toga, to je način gledanja, razmišljanja, osjećaja. Iznenađen sam što sam uspio naslikati senzacije, a ne stvari, čak i prije nego što sam savladao potpuno piktoralne tehnike. "  Odbacuje ideju da jeslika mehanički određena stvar, te umjesto toga naglašava važnost energije i života. To je ono što se smatra naivnim stilom: onaj koji mu je "omogućio da karikira društvene konvencije buržoazije u rodnom Urugvaju s nekom vrstom nevinosti širom otvorenih očiju".

Odnos prema umjetničkim pokretima
Tijekom svojih putovanja Europom Pedro Figari bio je izložen postimpresionističkoj umjetnosti. Njegove vlastite slike pokazale su rane modernističke crte, jer su imale naglasak na ravnosti i površini platna. Modernistička slika odbacila je ideju stvaranja iluzije na platnu. Umjesto fokusiranja na formu i tehniku djela, modernistički slikari privukli su pozornost sadržaju. Otprilike kao Figari, čije su slike isticale upotrijebljene materijale. Nije slikao s namjerom da realno prikaže predmet; Slikao je kako bi uhvatio ideje, a to je učinio pomoću određenih poteza kistom koji su bili određeni onim što je pogodno za onaj dio komada koji je slikao. Iako se nešto u njegovom djelu može akademski smatrati loše nacrtanim, ono je češće izraženije od napreciznijih europskih slikara.

Nasljedstvo
Glavno nasljeđe Pedra Figarija je sloboda i ekspresionizam. Odstupajući od zajedničkog europskog stila koji dopušta samo akademske tradicije, pomogao je gledatelju da nauču slaviti kulturu svoje zemlje. Rekao je da je namjeravao "uzdići urugvajsku kulturu i natjerati ljude da vole američke stvari koje su toliko po njihovoj mjeri."  Stvarajući svoj vlastiti stil koji je utjelovio Urugvaj, on je ljudima zemlje pružio osjećaj ponosa i ljubavi. Više se nisu osjećali obveznima usvajati običaje europskih zemalja. Umjesto toga, uronili su se u vlastitu povijest i korijene.

1995. godine osnovana je Nagrada Figari koja dodjeljuje godišnje za prepoznavanje urugvajskih likovnih umjetnika. Od 2010. godine njime upravlja Museo Figari, muzej u Montevideu koji je imenovan u njegovu čast.

Izvori

Vanjske poveznice

 Pedro Figari na www.pedrofigari.com
 Bienal - Posebni gosti - Pedro Figari na www1.uol.com.br
 Pedro Figari na www.museum.oas.org
 MNBA - Museo Nacional de Bellas Artes - Argentina na www.mnba.org.ar
 Figari muzej, Montevideo - Urugvaj na www.museofigari.gub.uy
Urugvajski političari
Urugvajski pravnici
Životopisi, Montevideo
Urugvajski slikari

Pedro Figari


RCCM est une abréviation ou un code pouvant désigner :
 le registre du commerce et du crédit mobilier, en droit commercial, dans l'espace de l'Organisation pour l'harmonisation en Afrique du droit des affaires (OHADA) ;
 le code OACI de l'aéroport de Tchimeï.

RCCM


Pokagreifingi (fræðiheiti: Chaeropus ecaudata) er útdauð tegund pokadýra.

Heimildaskrá

Pokadýr

Pokagreifingi


An Scleria boivinii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel. An Scleria boivinii in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria boivinii


Giacomo Pacchiarotti (* 1474 in Siena; † 1539 oder 1540, wahrscheinlich in Viterbo) war ein italienischer Maler.

Leben
Pacchiarotti (auch als Pacchiarotto erwähnt) erhielt seine Ausbildung wahrscheinlich von Bernardino Fungai. Teile seines Werkes wurden früher Pietro di Francesco Orioli zugeschrieben. Zu seinen Schülern gehörte Girolamo del Pacchia. Um 1498 arbeitete er mit Francesco di Giorgio, Neroccio di Bartholomeo di Benedetto de' Landi und Luca Signorelli zusammen. In Siena wurde er 1502 als Mitglied der Compania dei Venturieri dokumentiert und im gleichen Jahr der Stadt verwiesen, da er in den Aufstand gegen Pandolfo Petrucci verwickelt war. Bereits ein Jahr später konnte er zurück nach Siena, wo er 1505 heiratete und Capitano des Viertels Stalloreggi wurde. Von 1509 bis 1514 arbeitete er an den beim Brand von 1655 verlorengegangen Fresken der Basilica di San Francesco. Zudem wurde er 1510 als Sachverständiger zu einem Bild des Perugino gerufen und begutachtete 1513 die Werke Domenico Beccafumis in Santa Maria della Scala. 1518 sind Arbeiten von Pacchiarotti am Uhrwerk des Torre del Mangia am Palazzo Pubblico dokumentiert. Ein Jahr später wurde er zum Gonfaloniere von Stalloreggi ernannt. Im Jahr 1526 nahm er an der Schlacht von Camollia teil, in der Siena die Truppen aus Florenz kurz außerhalb des Seneser Stadttors Porta Camollia schlagen konnte. Eine zweite Verbannung aus Siena ereilte den Künstler 1539, als er für sechs Monate nach Talamone ziehen musste. Er verstarb wahrscheinlich ein Jahr später in Viterbo.

Familie
Seine Eltern waren der Wollweber Jacopo di Bartolomeo di Giovanni Pacchiarotti und dessen Frau Elisabetta (geborene Niccolò). Oder Bartolommeo dei Pacchiarotti und Girolama Franci. Seit 1505 war er mit Maria Girolama verheiratet.

Werke (Auswahl)
 Asciano, Pieve di San Polito in Sessiano: Madonna col Bambino in trono e i Santi Ippolito e Cassiano (Fresko)
 Buonconvento, Museo di arte sacra della Val d'Arbia: Madonna col Bambino in trono e i Santi Giovanni Battista, Pietro, Paolo e Sebastiano (Tafelgemälde, 154 × 175 cm, entstammt der Chiesa dei Santi Pietro e Paolo)
 Casole d'Elsa, Palazzo Pretorio: Madonna col Bambino tra i Santi Donato, Michele Arcangelo, Sebastiano e Nicola (Fresko, 232 × 240 cm, 1520 entstanden, befindet sich heute im Museo Civico)
 Ortignano Raggiolo, Chiesa dei Santi Matteo e Margherita: Madonna ed il Bambino con i Santi
 Murlo, Chiesa di San Fortunato: Madonna col Bambino (Tafelbild, entstammt der Chiesa di San Giusto)
 Siena, Basilica di San Francesco: Fresken der Cappella Piccolomini, die dem Brand von 1655 zum Opfer fielen
 Siena, Dom von Siena: Imperatori (Gemälde, 1503 bis 1506 entstanden)
 Siena, Chiesa di Santo Spirito: Assunta fra i Santi Francesco e Caterina (1509 entstanden)
 Siena, Pinacoteca Nazionale:
 Adorazione dei pastori (ca. 1480 entstanden)
 Carità, Fortezza, Giustizia (Saal 23)
 Madonna col Bambino e i SS. Bernardino e Caterina da Siena (Saal 22)

Literatur

 Serena Padovani, Bruno Santi: Buonconvento: Museo di arte sacra della Val d'Arbia. Sagep Editrice, Genua 1981, ISBN 88-7058-021-0.
 Pietro Torriti: Tutta Siena. Contrada per Contrada. Edizioni Bonechi, Florenz 2004, ISBN 88-7204-456-1.

Weblinks
 Pacchiaròtti (o Pacchiaròtto), Giacomo. In: Enciclopedia on line

Einzelnachweise

Maler (Siena)
Geboren 1474
Gestorben im 16. Jahrhundert
Mann
Historische Person (Italien)

Giacomo Pacchiarotti


Janíky este o comună slovacă, aflată în districtul Dunajská Streda din regiunea Trnava, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 913 locuitori.

Istoric
Localitatea Janíky este atestată documentar din 1287.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Janíky


Acidobacteria este o încrengătură de bacterii acidofile. Speciile sunt extrem de diverse din punct de vedere fiziologic și sunt răspândite în toate mediile, în special în sol, însă sunt puțin reprezentate în culturi.

Caracteristici
Speciile din această încrengătură sunt diverse din punct de vedere fiziologic, și sunt răspândite în multe medii, inclusiv în sol, izvoare termale, oceane, peșteri și soluri contaminate cu metale. Multe acidobacterii sunt specii acidofile, inclusiv prima specie descrisă din acest filum, Acidobacterium capsulatum.

Note

Legături externe
 Acidobacterium Genome Projects (de la Genomes OnLine Database)

Încrengături de bacterii

Acidobacteria


Aşiret ya da oymak (), dil ve kültür yönünden büyük bir türdeşlik gösteren, birçok sülaleden oluşan, yapısındaki aileler arasında köken, ekonomi, din, kan veya evlilik bağları bulunan göçebe veya yerleşik nitelikteki topluluk, oymaktır. Türkiye'nin özellikle Doğu Anadolu ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinde gün geçtikçe azalan bir eğilim gösterse de hâlen aşiret sistemi bazı ailelerde varlığını sürdürmektedir. Başlıca bir reisten ve reisin yardımcılarından oluşan aile topluluğu genellikle diğer aşiretlere karşı kendi bölgelerini koruma adına oluşmuştur. Günümüz Türkiye'sinde aşiretler genellikle ülkenin Doğu ve Güneydoğu Anadolu Bölgelerinde varlıklarını sürdürmektedir. Fakat göçler nedeniyle bu aşiret bireyleri başta büyük şehirler olmak üzere ülkenin genelinde ikamet etmektedirler.

Sosyoloji kavramları
Arapçadan Türkçeye geçen sözcükler

Aşiret


Radyo 24 Spor, merkezi İstanbul'da bulunan ve 87.7 frekansından İstanbul ve çevresinde yayın yapmış radyo kanalıdır. Sahibi Gazeteci Yavuz Semerci'dir. 1 Eylül 2014'te  Radyo 24 Spor olarak yayın yapan radyoda Zadik Gökoğlu, Bülent Tuncay, Murat Ağca, Mete Aktaş, Yusuf Kenan Çalık, Cüneyt Özdemir, Ahu Gümüşkemer gibi tecrübeli spor radyocularının yanı sıra Ömer Saraç, Fırat Irmak gibi genç kuşağın başarılı isimleri de program yapmıştır. 16 Şubat 2016 yılında yayın hayatına son verilmiştir.

Dış bağlantılar
 Radyo 24 Spor Ana Sayfa

24 Spor
İstanbul medyası
24 Spor
24 Spor
Ciner Yayın Holding kuruluşları
Spor yayını yapan radyolar

Radyo 24 Spor


Çoğunlukla Federasyon olarak anılan Birleşmiş Gezegenler Federasyonu (:en:United Federation of Planets (UFP)) Uzay Yolu hayalî evreninin bir parçasıdır. Yüz elliden fazla gezegen ve binlerce koloniyi kaplayan yıldızlar arası federal bir devlet olarak tasvir edilmiştir. Aynı zamanda Federasyon Yıldız Filosu'nun da temel devletidir.

Kaynakça

Uzay Yolu halkları
Uzay Yolu kuruluşları
Kurgusal hükûmetler

Birleşik Gezegenler Federasyonu


Prebendalizam, odnos u političkim sustavima u kojima izabrani predstavnici imaju pravo na udjel u državnim prihodima. Obilježja prebendalizma i meritokracije ima npr. timarsko-spahijski (spahijsko-nadarbinski) feudalni sustav.

Izvori

Politički sustavi

Prebendalizam


Morina is a genus of the angiosperm family Caprifoliaceae. It is unofficially the provincial flower of the Khyber Pakhtunkhwa province of Pakistan. Morina is named in honor of Louis Morin de Saint-Victor (1635–1715), a French physician, botanist and meteorologist.

Species
 Morina coulteriana
 Morina longifolia
 Morina persica

References

Caprifoliaceae
Caprifoliaceae genera
Flora of Pakistan

Morina


Speicherresidenz bezeichnet allgemein jene Daten einer Software, die im primären Arbeitsspeicher – physisch RAM – eines Computers verbleiben.

Bei Betriebssystemen mit virtueller Speicherverwaltung wird der gesamte verfügbare Arbeitsspeicher in Speicherseiten unterteilt. Der Arbeitsspeicher wiederum besteht aus dem realen, physisch verfügbaren RAM, sowie aus Sekundärspeicher. Während Paging den Transfer zwischen primärem und sekundärem Arbeitsspeicher beschreibt, wird das Auslagern von Speicherseiten in den Sekundärspeicher als Swapping bezeichnet.

Daten, die sich im residenten Speicher befinden, bezeichnen jenen Teil einer Software, der sich im primären Arbeitsspeicher, also im RAM, befindet, und somit nicht ausgelagert sind. Das können Teile eines Computerprogramms genauso sein wie Teile eines Betriebssystems, z. B. Datenstrukturen des Kernels oder Gerätetreiber.

Unterschieden wird auch zwischen den residenten Teilen einer Software, die sich prinzipiell gerade (zufällig) im RAM befinden, und Software, die sich immer dort befinden muss, denn Daten im RAM können für das Auslagern gesperrt werden. Jene  (nicht auslagerbare) Teile des primären Arbeitsspeichers werden z. B. von  Linux als  bezeichnet, die jeweiligen Speicherseiten als .

Entwicklung
Betriebssysteme ohne virtuellen Speicher haben prinzipiell nur residenten Speicher. Virtueller Speicher selbst bedingt, um effizient zu sein, eine Memory Management Unit (MMU). Betriebssysteme, die auf Hardware ohne MMU laufen, sind daher meist auf den tatsächlich physisch vorhandenen Arbeitsspeicher beschränkt und können keinen zusätzlichen Speicher, in Form von virtuellem Speicher und , zur Verfügung stellen. Ist der Speicher aufgebraucht, gibt das System eine -Fehlermeldung aus, die aussagt, dass dem Computersystem der Arbeitsspeicher ausgegangen ist. Ein Beispiel für ein solches System sind die Betriebssysteme DOS und CP/M, oder das klassische Mac OS bis Version 6 auf der Macintosh-Plattform von Apple.

Aber auch Kernelemente von Betriebssystemen mit virtueller Speicherverwaltung sind stets resident im RAM. Beispielsweise war der Kernel von Unix noch Mitte der 1980er Jahre (4.3BSD) stets zur Gänze im primären Arbeitsspeicher. Erst mit der Weiterentwicklung eines modernen Unix-Kernels Ende der 1980er, Anfang der 1990er Jahre, genannt Mach, waren auch Teile des Kernels auslagerbar.

In einem Betriebssystem müssen die Entwickler sehr genau abwägen, welche Software resident im RAM vorgehalten werden soll und welche ausgelagert werden kann. Da es mehr Zeit kostet, ausgelagerte Software bei Bedarf wieder in den RAM zu laden, würde ein Anwender eine Verzögerung wahrnehmen, was bei bestimmten Betriebssystemfunktionen nicht erwünscht ist. Besonders bei einer Grafischen Benutzeroberfläche soll sich die Bedienung unmittelbar und verzögerungsfrei anfühlen, sodass deren Grundfunktionen stets resident im RAM vorgehalten werden sollten. Die Speicherverwaltung muss diesbezüglich jedoch eine Abwägung () ermöglichen wenn der RAM knapp wird, damit auch Anwendungsprogramme noch geladen und benutzt werden können.

Beispiele

Hintergrunddienste
Prozesse, die aktiv bleiben, sind Hintergrundprozesse. Bei Programmen, die als Hintergrundprozesse konzipiert sind, spricht man auch von Diensten oder, hauptsächlich bei Unix-artigen Systemen, von Daemons. Unter dem am weitesten verbreiteten PC-Betriebssystem Windows ist der grundlegende Hintergrunddienst der Windows-Systemdienst.

Teile von Hintergunddiensten müssen meist ebenfalls resident im RAM verbleiben, da sie immer wieder aufgerufen werden.

Multitasking

Bei vielen Multitasking-Betriebssystemen werden bereits nach dem Systemstart einige Programme automatisch und gleichzeitig ausgeführt, die sich z. B. über einen Taskmanager anzeigen lassen. Hierzu zählen etwa Drucker- oder Scannertreiber, aber auch Software für die Benutzung der Braillzeile oder diverse kleine Hilfsprogramme. Derlei Programme halten in den meisten Fällen Funktionen bereit, die zu einem unbestimmten Zeitpunkt auf Wunsch benötigt werden. Speicherresident sind diese jedoch meist nur in dem Sinn, als dass sie im virtuellen Speicher geladen sind. Ob Teile dabei auch resident im RAM gehalten werden, hängt einerseits vom Programm selbst ab, andererseits von der virtuellen Speicherverwaltung.

Ein Benutzer kümmert sich in den meisten Fällen jedoch nicht um solche Programme, da sie entweder Teil des Betriebssystems, von Treibersoftware oder anderen Dienstprogrammen sind und vom Installationsprogramm dieser Software automatisch eingerichtet werden. Manche solcher Programme sind z. B. über das Benachrichtigungsfeld der Taskleiste abrufbar.

TSR-Programme

Im Kontext eines Betriebssystems ohne virtuellen Speicher und prinzipiell ohne Multitasking sind alle Programme resident im Speicher, solange sie laufen. Bei DOS auf IBM-PC-kompatiblen Computern kommt zusätzlich erschwerend hinzu, dass im 16-Bit-Betriebsmodus  auf der x86-Architektur systembedingt zwischen unterschiedlichen Speicherarten unterschieden werden muss. Aufgrund der Kompatibilität zum originalen IBM PC und dessen 86-DOS (woraus PC DOS und MS-DOS hervorgingen) war nur der konventionelle Speicher von Programmen direkt nutzbar – war er verbraucht, kam es zu einem -Fehler ("kein freier Arbeitsspeicher mehr"), und zwar auch dann, wenn noch genügend erweiterter Speicher (UMB, HMA, EMS) zur Verfügung stand. Erst mit XMS war es unter DOS möglich, mehr als die ersten 640 kB RAM auch für Programme zu nutzen.

Da ohnehin nur ein einziges (größeres) Programm zu einem bestimmten Zeitpunkt in den konventionellen Speicher passte, war das Fehlen von Multitasking kein wirklicher Nachteil. Der Speicher wurde nach dessen Beendigung wieder freigegeben, um wieder Platz für das nächste Programm zu haben.

In diesem Zusammenhang bedeutet Speicherresidenz, dass ein Programm im Speicher verbleibt, obwohl es beendet wurde. Daher auch die Abkürzung "TSR", von , was diesen Umstand genau so beschreibt.

Die meisten TSR-Programme haben aber auch einen nicht-residenten Teil. Dieser wird, wie jedes andere exklusive DOS-Programm auch, nur beim direkten Aufruf des Programms ausgeführt und der Arbeitsspeicher nach dessen Beendigung wieder freigegeben. Um den in den Speicher geladenen TSR-Teil des Programms wieder zu aktivieren ohne das Programm exklusiv aufrufen zu müssen, nutzt DOS Interrupts. Das TSR-Programm muss sich dazu mit einem bestimmten Interrupt verbinden, sodass ein Anwendungsprogramm, das die über den Interrupt bereitgestellte Funktion benötigt, diesen auslösen kann. Zusätzlich können sich TSR-Programme aber auch über bereits vorhandene Interrupts legen, sodass sie bei der jeweiligen Funktion immer mit ausgeführt werden. Dies erzeugt einen Eindruck von Gleichzeitigkeit, obwohl stets nur ein Programm aktiv ist.

Auch Teile von DOS selbst arbeiten nach demselben Prinzip, etwa die Systemuhr, der Bildschirm- und der Tastaturtreiber.

Viren

Vorgehensweise von Viren
In den meisten Fällen geschieht die Infektion unbemerkt. Ist der Virus einmal im Speicher, benötigt er das Infektionsprogramm nicht mehr, es genügt ihm ein einziger Aufruf. Die weitere Verbreitung geschieht durch den Virus selbst.

Auslöser einer Infektion ist das Starten einer infizierten Datei, die mittels Datenträger oder Netz auf den Rechner gelangt ist. Der Virus kopiert sich selbst meist zuerst an möglichst viele Stellen auf allen Laufwerken des Rechners oder Netzwerkes. Dabei wird kein Schadcode ausgeführt, dieses Vermehren soll möglichst unbemerkt geschehen. Die infizierten Wirtsprogramme laufen weitgehend unverändert weiter, wenn der Virus korrekt programmiert ist. Durch diese Verbreitung versucht der Virus, die Wahrscheinlichkeit möglichst groß zu halten, dass er beim nächsten Start des Rechners wieder aktiv ist.

Stealthviren sind eine Weiterentwicklung der speicherresidenten Viren, sie versuchen, ihre Identität aktiv zu verstecken.

Orte der Infektionen
CPUs segmentieren den Hauptspeicher hierarchisch in Ringen. Die Stärke der Residenz eines Virus hängt davon ab, in welchem Ring er sich befindet. Je höher die Hierarchiestufe seines Speicherbereiches, umso schwieriger wird es, den Virus zu entfernen.

Auch wurden bereits Viren-Angriffe auf die Cache-Speicher von Chipsätzen getätigt. Dort ist es extrem schwierig, den Virus zu entfernen, da Betriebssysteme dem Anwender i.a. keinerlei Verfügungsgewalt über den Cache eines Chipsatzes bieten.

Schutz vor speicherresidenten Viren
Speicherresidente Viren können sich nur verbreiten, wenn man infizierte Dateien benutzt. Hat bereits eine Infektion stattgefunden, kann mit der Entfernung ein beträchtlicher Datenverlust einhergehen. Moderne und aktuelle Antivirensoftware schützt weitgehend automatisch vor bösartigen speicherresidenten Programmen.

Einzelnachweise

Softwarearchitektur

Speicherresidenz


Nikaya er et begreb på sanskrit og pali som betyder "gruppe" eller "samling". Begrebet anvendes primært på to måder: for at referere til nogen af de mange sutrasamlinger (tekstsamlinger) indenfor buddhismen, især de tekstsamlinger som findes i palikanonen. Udtrykket bruges også som en erstatning for hinayana, for at referere til de 18 specialiseringer af buddhismen som fandes i Indien.

Se også
Palikanonen
Hinayana

Referencer

Noter

Trykte kilder

Buddhisme

Nikaya


بابا كولي ديوب  (مواليد 19 مارس 1986 في كاولاك - السنغال) لاعب كرة قدم سنغالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى إسبانيول الإسباني منذ 2015 في مركز الوسط المدافع .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سنغاليون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كاولاك
رياضيون سنغاليون مغتربون في إسبانيا
رياضيون سنغاليون مغتربون في فرنسا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو إسبانيول
لاعبو تورز
لاعبو خيمناستيك طركونة
لاعبو راسينغ سانتاندير
لاعبو رين
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2015
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2017
لاعبو كرة قدم سنغاليون
لاعبو كرة قدم سنغاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو منتخب السنغال لكرة القدم
لاعبو نادي إيبار
لاعبو نادي إيبيزا
لاعبو نادي ليفانتي
مواليد 1406 هـ
مواليد 1986

باباكولي ديوب


Enriqueta Carrasco Navarrete (Ciudad de México, 4 de julio de 1913 - ibídem, 8 de agosto de 1996), conocida como Queta Carrasco, fue una primera actriz mexicana de cine y televisión. Hermana menor de la actriz Ada Carrasco y tía de otra actriz, Malena Doria, hija de Ada.

A la muerte de Doña Sara García en 1980, pasó a ser considerada por el público mexicano como la nueva abuelita de México.

Biografía
Nació en Ciudad de México, siendo hija de Honorato Carrasco y la actriz Ada Navarrete. Ella y su hermana Ada comenzaron simultáneamente su carrera como actrices, ya que como su hermana ella debutó como actriz en 1962, en un papel menor en la película Ruletero a toda marcha, dirigida por Rafael Baledón.
Continuó con una extensa carrera que abarcó más de 40 películas, entre las que se encuentran títulos como: Esta noche no, Las amiguitas de los ricos, No hay cruces en el mar, Un Quijote sin mancha, Los novios, Secreto de confesión, Tonta, tonta pero no tanto, Fe, esperanza y caridad, La casa del sur y El rey de la vecindad entre muchas otras. También participó en diversas telenovelas como Los miserables, Los bandidos del río frío, Gabriel y Gabriela, Lo que el cielo no perdona, La indomable, Morir para vivir, Ángeles blancos y Corazón salvaje, entre otras.

En 1989, con 76 años Queta declaró ser una abuelita muy activa: "Soy una mujer actual, porque he tenido que adaptarme a la vida moderna, sé patinar, sé bailar y también me divierto como gente joven, aun cuando la juventud de ahora sea tan diferente a la de mi tiempo". Además dejó en claro que no abandonaría la profesión que tanto amaba, hasta que sus fuerzas se lo impidieran: «Sin trabajo sería como estar muriendo en vida. No quiero que llegue el momento de quedarme sin trabajo, yo prefiero que Dios me diga ¡Hasta aquí!, pero que me dé la oportunidad de morirme trabajando».

En la década de los 90 siguió trabajando con frecuencia en telenovelas, así como también en las películas: A gozar, a gozar que el mundo se va a acabar, ¡Mátenme porque me muero! y Al caer la noche. Sú último trabajo como actriz fue en la telenovela de época de 1995 Alondra, producida por Carla Estrada y donde interpretada el papel de Rosario.

Queta falleció el 8 de agosto de 1996 en Ciudad de México, dos años después que su hermana Ada.

Filmografía

Películas
 Culpable o inocente (1993)
 Al caer la noche (1992)
 ¡Mátenme porque me muero! (1991) .... Nana
 A gozar, a gozar, que el mundo se va acabar (1990)
 El aduanal (1990)
 El francotirador fenómeno (1989)
 El gran relajo mexicano (1988)
 Reto a la vida (1988)
 Bancazo en Los Mochis (1988)
 El vergonzoso (1988)
 El cabaretero y sus golfas (1988)
 Vuelven los pistoleros famosos III (1987)
 Noche de Calífas (1987)
 Salvador (1986) .... Bruja
 Cuando los hijos no vienen (1986)
 Agente 0013: Hermelinda linda II (1986)
 ¡Yerba sangrienta! (1986)
 Chiquidracula (1985)... Abuela
 El ratero de la vecindad II (1985)
 Mi querida vecindad (1985)
 El rey de la vecindad (1985) .... Doña Tacha
 Hermelinda linda (1984)
 Cruz de olvido (1984)
 Los humillados (1984)
 Territorio sin ley (1984)
 Lazos de sangre (1983)
 Allá en el rancho de las flores (1983)
 El vecindario II (1983)
 La banda de la sotana negra (1983)
 Burdel (1982)
 La guerra es un buen negocio (1982)
 Oficio de tinieblas (1981)
 La leyenda de Rodrigo (1981)
 El hombre sin miedo (1980) .... Profesora
 El Coyote y la Bronca (1980)
 Nuestro juramento (1980)
 Discotec fin de semana (1979)
 Xoxontla (1978)
 Una noche embarazosa (1977)
 Prisión de mujeres (1977) .... Dichosa
 Celestina (1976) .... Anciana
 El rey (1976)
 Coronación (1976) .... Invitada a fiesta
 El trinquetero (1976)
 La presidenta municipal (1975) .... Queta - esposa de Don Casimiro
 Los tres compadres (1975)
 El caballo del diablo (1975)
 La casa del Sur (1975) .... Abuela
 Los caciques (1975) .... La vieja
 El sonámbulo (1974)
 Los perros de Dios (1974)
 Descenso del país de la noche (1974)
 Adorables mujercitas (1974)
 Llanto, risas y nocaut (1974)
 Me caí de la nube (1974)
 Fe, esperanza y caridad (1974) .... Madre de Filigonio
 Huracán Ramírez y la monjita negra (1973)
 La inocente (1972)
 El metiche (1972)
 Tonta tonta pero no tanto (1972) .... Mamá Cruz
 Los perturbados (1972)
 Tacos al carbón (1972) .... Suegra de Constancio
 El águila descalza (1971) .... La Llorona, paciente Manicomio
 Secreto de confesión (1971) .... Madre adoptiva de Miguel
 Bang bang al hoyo (1971)
 Elena y Raquel (1971)
 El ídolo (1971)
 La casa del farol rojo (1971)
 Los novios (1971) .... Tía Chona
 Jesús, nuestro Señor (1971)
 Pubertinaje (1971)
 Flor de durazno (1970)
 El club de los suicidas (1970) .... Madre de Jaime
 Patsy, mi amor (1969)
 Un Quijote sin mancha (1969) .... Angustias
 Primera comunión (1969)
 Santa (1969)
 Pacto diabólico (1969)
 Los asesinos (1968) .... Mujer asesinada
 El caudillo (1968)
 No hay cruces en el mar (1968)
 María Isabel (1968)
 La carcachita (1967)
 La muerte en bikini (1967)
 Crisol (1967)
 Los perversos (1967)
 Las amiguitas de los ricos (1967)
 La venganza de Huracán Ramírez (1967)
 Doctor Satán (1966)
 La tierna infancia (1966) .... Hermana Camila
 Esta noche no (1966) .... Enriqueta
 Fuera de la ley (1966)
 El asesino invisible (1965)
 El bracero del año (1964)
 El padrecito (1964) .... Vecina
 La mente y el crimen (1964)
 Los forajidos (1962)
 Atrás de las nubes (1962) .... Beata chismosa
 Ruletero a toda marcha (1962) .... Vecina

Telenovelas
 Alondra (1995) .... Rosario
 Bajo un mismo rostro (1995)
 Dos mujeres un camino (1993-1994)  .... Abuela narcotraficante
 Hasta que la muerte los separe (1993-1995) (Serie de TV)
 Corazón salvaje (1993-1994) .... Doña Prudencia Santa María
 Vida robada (1991-1992) .... Juventina
 Ángeles blancos (1990-1991) .... Josefita
 Carrusel (1989-1990) .... Tía Rosa
 Morir para vivir (1989) .... Doña Aurora
 La indomable (1987) .... Pancha
 Cuna de lobos (1986) .... Abuela de Bertha †
 Tú eres mi destino (1984) .... Jacinta
 Lo que el cielo no perdona (1982) .... Milagros
 Gabriel y Gabriela (1982-1983) .... Brígida
 La noche del sábado (1978) .... Bruja
 Los bandidos del río frío (1976) .... Matiana
 Los miserables (1974)

Series
 La hora marcada (1989) .... Maestra (Episodio "David")

Referencias

Enlaces externos

Actrices de televisión de México
Actrices de cine de México
Actrices de Ciudad de México

Queta Carrasco


Sum යන ශ්‍රිතය මඟින් යම්කිසි කොටු ගණනාවක ඇති අගයයන්ගේ එකතුව ලබා ගත හැකිය. මෙය උදාහරණ කිහිපයක් මඟින් තේරුම් ගනිමු. මෙම උදාහරණ සඳහා A1 සිට A10 දක්වා වු කොටුවල 12, 25, 8, 14, 33, 78, 11, 9, 41, 19 යන අගයයන් ඇතැයි ද සිතමු. අපගේ අවශ්‍යතාවය වනුයේ මෙම අගයයන් වල එකතුව A11 නම් කොටුවේ දැක්වීමයි.

මෙම ශ්‍රිතය පැතුරුම්පත්වල බහුලවම භාවිතා වන එකක් වන අතර බොහෝ ගැටළු විසඳීමේදී අවශ්‍යම වන එකකි

පළමු ක්‍රමය

මෙම එකතුව ලබා ගැනීම සඳහා A11 නම් කොටුවේ = A1 + A2 + A3 + A4 + A5 + A6 + A7 + A8 + A9 + A10 යන සමීකරණය ඇතුළු කළ හැකිය. එහෙත් මෙහිදී කිසිදු ශ්‍රිතයක් භාවිතා කර නොමැති බව වටහා ගත යුතුය.

දෙවන ක්‍රමය

+ ලකුණ භාවිතා කරමින් සංඛ්‍යාවල එකතුව සෙවීම වෙනුවට Sum නම් ශ්‍රිතය තුළ කොමාව මඟින් සම්බන්ධ කරමින් A11 කොටුවේ =Sum(A1 ,+ A2 ,+ A3 , A4 , A5 , A6 , A7 , A8 , A9 , A10) ආකාරයෙන් ලිවීමෙන් ද මෙය කළ හැකිය.

තුන්වන ක්‍රමය

කොමාව භාවිතා කරමින් ශ්‍රිතය තුළ සංඛ්‍යා සම්බන්ධ කිරීම වෙනුවට එය පරාසයක් ලෙස =Sum(A1:A10) ආකාරයෙන් A11 කොටුවේ ලිවීමෙන් ද ද මෙය කළ හැකිය

සිව්වන ක්‍රමය
එම සම්පූර්ණ පරාසය පරාස කොටස් කිහිපයක එකතුවක් ලෙසින්, එම පරාස කොටස් කොමා මඟින් සම්බන්ධ කර =Sum(A1:A4, A5:A7,A8:A10) ආකාරයෙන් ලිවීමෙන් ද ද මෙය කළ හැකිය. අවශ්‍ය පරාසය දෙතුන්පළක තිබෙන විට, මෙම ක්‍රමය  භාවිතා කිරීම ඉතා පහසු ක්‍රමයක් වනු ඇත.

OpenOffice.org Calc

මෙහිදී මතක තබා ගත යුතු වැදගත් කරුණක් නාම් MicroSoft Excel වලදී ශ්‍රිතයක් තුළ පරාමිතික වෙනස් කිරීම කරනු ලබන්නේ කොමාවලින් නමුදු OpenOffice.org Calc වලදී එය තිත් කොමාවලින් සිදු කරනු ලබන බවයි. OpenOffice.org Calc වලදී පළමු දෙවන තුන්වන හා සිව්වන සමීකරණ පහත දැක්වේ

පළමු ක්‍රමය - = A1 + A2 + A3 + A4 + A5 + A6 + A7 + A8 + A9 + A10

දෙවන ක්‍රමය -  = Sum (A1 ; A2 ; A3 ; A4 ; A5 ; A6 ; A7 ; A8 ; A9 ; A10)

තුන්වන ක්‍රමය - = Sum (A1:A10)

සිව්වන ක්‍රමය - = Sum (A1:A4 ; A5:A7 ; A8:A10)

Sum


Dumitru Mihalache (n. 1948) este un fizician român, membru corespondent al Academiei Române din 2014.

Legături externe

 Membrii Academiei Române din 1866 până în prezent – M

Nașteri în 1948
Fizicieni români
Membri corespondenți ai Academiei Române

Dumitru Mihalache


Eheklo je u grčkoj mitologiji bio mladi Dardanac, Agenorov sin (Agenor, Antenorov sin). Za vrijeme Trojanskog rata, ubio ga je Ahil koji mu je u aristeji svojim mačem raspolutio lubanju.

Izvori

Grčka mitologija

Eheklo


Houstonia longifolia est une espèce de plantes vivaces de la famille des Rubiaceae.

Systématique
L'espèce Houstonia longifolia a été décrite en 1788 par le botaniste allemand Joseph Gärtner (1732-1791).

Liste des variétés
Selon  (liste brute contenant possiblement des synonymes) :
 variété Houstonia longifolia var. ciliolata (Torr.) Alph. Wood
 variété Houstonia longifolia var. compacta Terrell
 variété Houstonia longifolia var. glabra Terrell
 variété Houstonia longifolia var. longifolia
 variété Houstonia longifolia var. musci B. Boivin
 variété Houstonia longifolia var. soperi B. Boivin
 variété Houstonia longifolia var. tenuifolia (Nutt.) Alph. Wood

Publication originale
  Joseph Gärtner, 1788 : De Fructibus et Seminibus Plantarum, ,  (lire en ligne).

Notes et références

Liens externes

Rubiaceae

Houstonia longifolia


Manuel Möglich (* 26. Januar 1979 in Weilburg) ist ein deutscher Journalist, Autor und Filmproduzent. Bekannt wurde er vor allem durch die Wild-Germany-Dokumentationen, die auf ZDFneo und Netflix ausgestrahlt wurden, und als Mitglied des Y-Kollektivs.

Leben
Manuel Möglich absolvierte in Köln ein Volontariat in der Musikbranche und studierte danach Medien- und Kulturwissenschaften an der Heinrich-Heine-Universität Düsseldorf. Parallel dazu arbeitete er als freier Journalist und schrieb über Musik und Popkultur wie etwa das Phänomen Body Integrity Identity Disorder (BIID). Er führte mehrere hundert Interviews mit den unterschiedlichsten Personen und Künstlern (z. B. Lou Reed, Metallica, Oasis, Henry Rollins) und etablierte sich als Autor und Reporter beim Radiosender 1LIVE. Neben dem Hörfunk (u. a. Moderator bei Radio Eins) arbeitet Möglich fürs Fernsehen und schreibt Bücher.

Nach seinem Studium war er in Köln, Madrid und New York tätig. Heute lebt er in Berlin. Möglich ist einer der drei geschäftsführenden Gesellschafter der in Bremen und Berlin ansässigen Produktionsfirma Sendefähig GmbH.

Dokumentationen

In der Dokumentationsreihe Wild Germany widmet sich Manuel Möglich gesellschaftlichen Randgruppen und Extremen. So recherchiert er etwa, warum einige HIV-negative homosexuelle Männer sich absichtlich mit dem Aidsvirus infizieren wollen, wie man in Oberfranken die Droge Crystal Meth bekommt oder wie in Deutschland Menschen Opfer von angeblichen Satanskulten werden. "Möglichs Sendung ist ein Unikat – wegen ihrer Umsetzung" (Süddeutsche Zeitung vom 9. Februar 2013). Das Format wurde von der Produktionsfirma der deutschsprachigen Ausgabe der Zeitschrift Vice realisiert. Einige Wild-Germany-Reportagen wurden von Netflix lizenziert und ausgestrahlt. Im Juni 2021 ist Wild Germany als Spotify Original Podcast erschienen.

Ab Herbst 2013 führte Möglich durch die Sendung Heimwärts mit …, in der er Prominente wie Heinz Strunk, Dolly Buster, Wolfgang Niedecken oder Jürgen Drews an den Ort ihrer Kindheit begleitet. Ausgestrahlt wurde die Sendung auch auf ZDFneo, produziert von der bildundtonfabrik.

Im Oktober 2014 zeigte ZDFneo zum ersten Mal die vier Reportagen der Reihe Deutschland von außen. Manuel Möglich reist für das Format in Länder, die einen historischen Bezug zu Deutschland haben. In Namibia, Brasilien, Rumänien und Lettland trifft er Menschen mit deutschen Wurzeln oder solche, die sich mit Deutschland eng verbunden fühlen. Von ihnen erfährt er, wie Deutschland und seine Bürger in der Ferne wahrgenommen werden.

Seit 2016 gehört Manuel Möglich zum Y-Kollektiv, funk (Medienangebot). Ab Frühjahr 2018 ist er mit Rabiat im ARD-Hauptprogramm Das Erste zu sehen. Er ist Autor und Produzent der Reihe. Als Reporter steht er unter anderem in den beiden Rabiat-Reportagen Netzwerk Pervers (FetLife) und Unter Pädophilen auch vor der Kamera.

Am 27. Februar 2015 erschien Deutschland überall – Eine Suche auf fünf Kontinenten bei Rowohlt Berlin. Für sein erstes Buch besuchte Möglich innerhalb eines Jahres ehemalige deutsche Kolonien und Länder, die mit der deutschen Geschichte eng verflochten sind. Seine Reisen führten ihn u. a. nach Swakopmund, Pomerode, Liberec, auf den Inselstaat Samoa, nach Qingdao, Siebenbürgen und New York City. Lüderitz, im Südwesten Namibias, dient Möglich als Aufhänger für seine erste Reise, denn dort sollen Bewohner noch immer den Geburtstag von Adolf Hitler feiern. "Klug, kritisch, aber auch voller Witz – ein Reisebericht der besonderen Art." (HR Fernsehen vom 7. Mai 2015). Mit dem Buch ging Manuel Möglich 2015 auf eine ausgedehnte Lesereise.

Am 27. März 2018 erschien Alles auf Anfang – Auf den Spuren gelebter Träume bei Rowohlt Berlin. In dem zweiten Buch von Manuel Möglich dreht sich alles um Visionen und Utopien. Für die elf Kapitel lebte Möglich mit so unterschiedlichen Gruppen und Menschen wie Tamera in Portugal, Nomadelfia in Italien oder die Polyamorie-Kirschblütengemeinschaft in der Schweiz zusammen. Er recherchierte in Kalifornien nach dem ewigen Leben und sprach darüber u. a. mit Raymond Kurzweil und Aubrey de Grey.

Auszeichnungen
 2011: Nominierung Deutscher Fernsehpreis in der Kategorie Beste Reportage mit Wild Germany (ZDFneo)
 2017: Gewinner Webvideopreis Deutschland mit dem Reportageformat Y-Kollektiv (funk/RadioBremen) in der Kategorie Newcomer
 2018: Nominierung Grimme Online Award mit dem Reportageformat Y-Kollektiv (funk/RadioBremen) in der Kategorie Information
 2018: Nominierung Goldene Kamera Digital Award mit dem Reportageformat Y-Kollektiv (funk/RadioBremen) in der Kategorie Best of Review & Information
 2018: Gewinner (als Produzent) Premios Ondas mit der Rabiat-Reportage Türken, entscheidet Euch! (Das Erste) in der Kategorie Beste Dokumentation
 2020: Nominierung (als Produzent) Grimme-Preis mit der Rabiat-Reportage Deutschland den Deutschen? (Das Erste) in der Kategorie Information & Kultur
 2020: Nominierung Alternativer Medienpreis mit der Rabiat-Reportage Scheissjob Bulle? (Das Erste) in der Kategorie Macht
 2020: Gewinner (als Produzent) Peter Scholl-Latour Preis mit der Reportage Kongo: Ebola ist zurück (Arte)

Werke
 Deutschland überall – Eine Suche auf fünf Kontinenten. Rowohlt, Berlin 2015. ISBN 978-3-87134-200-4
 Alles auf Anfang – Auf den Spuren gelebter Träume. Rowohlt, Berlin 2018. ISBN 978-3-87134-174-8

Weblinks

 Eigene Website von Manuel Möglich
 Wie man noch besser draufkommt Süddeutsche Zeitung vom 9. Februar 2013
 Einer, der (sich) auszog, um die Wahrheit zu finden HR Fernsehen vom 7. Mai 2015
 Deutschland überall - Eine Suche auf fünf Kontinenten auf der Rowohlt-Seite
 WDR 5 (Westdeutscher Rundfunk) Tischgespräch. Gesprächskultur mit prominenten Zeitgenossen vom 25. April 2018

Einzelnachweise

Journalist (Deutschland)
Fernsehjournalist
Autor
Literatur (Deutsch)
Sachliteratur
Dokumentarfilmer
Fernsehproduzent
Hörfunkmoderator
Person (Medien, Berlin)
Person (ZDF)
Deutscher
Geboren 1979
Mann

Manuel Möglich


Vicksburg es un área no incorporada ubicada en el condado de Greene en el estado estadounidense de Indiana.

Geografía
Vicksburg se encuentra ubicada en las coordenadas .

Referencias

Enlaces externos

Áreas no incorporadas de Indiana
Localidades del condado de Greene (Indiana)

Vicksburg (Indiana)


Louisburg College este un colegiu privat de doi ani afiliat metodismului în Louisburg, Carolina de Nord.

Istoric
Louisburg College își are originea în două școli: Franklin Male Academy (Academia pentru Bărbați Franklin), care a fost înființată în anul 1787, reînființată în 1802, dar care a ținut primele cursuri pe 1 ianuarie 1805, și Louisburg Female College (Colegiul pentru Femei Louisburg), care a fost fondată în 1857, ca succesoare al Louisburg Female Academy (Academia pentru Femei Louisburg), fondată în 1814.

Campus
Louisburg College este format din 20 de clădiri importante. Se află în partea de nord a orașului, pe un teren de 75 de hectare, cu Main Street pe mijloc, împărțind campusul în Campusul de Vest și Campusul de Est.

Studii
Studenții pot obține diplome de asociat (în arte sau științe) în cinci domenii diferite. Sunt disponibile și cursuri suplimentare în discipline precum arte expresive și educație. În plus, studenții pot obține certificări federale în tehnologii STEM, precum energia eoliană și solară.

Atletism
Louisburg College Hurricanes are 13 echipe sportive: baschet pentru bărbați și femei, fotbal pentru bărbați și femei, cross country/track pentru bărbați și femei, baseball, softball, volei feminin, fotbal american și majorete. Louisburg concurează în NJCAA în diferite divizii, în funcție de echipă. În 2015, echipa de fotbal bărbați a câștigat Campionatul Național NJCAA. Echipa de cross country de bărbați s-a clasat pe locul opt la nivel național, iar cea de femei pe locul 18. Echipa de fotbal american s-a clasat pe locul 15 la finalul sezonului NJCAA.

Absolvenți celebri
 Archibald Hunter Arrington '18 – politician, comisar regional în 1868
 Ellis Credle '22 – autor al Down Down the Mountain
 Joseph J. Davis '48 – politician și avocat – Camera Reprezentanților a SUA, 1875

Note

Carolina de Nord
Pages with unreviewed translations

Louisburg College


ميشيل دي وولف ، من مواليد 19 يناير 1958 ، لاعب كرة قدم بلجيكي سابق.

لعب مع منتخب بلجيكا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب ميشيل دي وولف خلال مسيرته الاحترافية مع 5 أندية في ثمانية عشر موسمًا وسجل خلالها 9 أهداف ضمن 540 مباراة. حيث فاز في موسمين بالكأس وفي ثلاثة مواسم بالدوري.

خاض ميشيل دي وولف مسيرته مع نادي ريسنغ وايت ديرنغ مولنبيك في موسم 1977–78 ليلعب معه ستة مواسم، مشاركًا في 175 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. ثم انتقل إلى نادي غينت في موسم 1983–84 ليلعب معه خمسة مواسم، حيث شارك في 150 مباراة سجل خلالها 3 أهداف. لينتقل بعدها إلى نادي كورتريك في موسم 1988–89 ولمدة موسمين، مشاركًا في 67 مباراة سجل خلالها هدفين. ثم انتقل إلى نادي رويال أندرلخت في موسم 1990–91 ليلعب معه أربعة مواسم، مشاركًا في 109 مباراة سجل خلالها 3 أهداف. هذا وانتقل لاحقًا إلى نادي أولمبيك مارسيليا في موسم 1994–95 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 39 مباراة ولم يسجل أي هدف.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية بلجيكيون
لاعبو كرة قدم رجالية بلجيكيون مغتربون
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون بلجيكيون مغتربون في فرنسا
رياضيون من برابانت والون
لاعبو نادي أندرلخت
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو ريسنغ وايت ديرنغ مولنبيك
لاعبو غينت
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كأس العالم 1990
لاعبو كأس العالم 1994
لاعبو كرة قدم بلجيكيون
لاعبو كرة قدم بلجيكيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كورتريك
لاعبو منتخب بلجيكا لكرة القدم
مدربو كرة قدم بلجيكيون
مدربو منتخب الغابون لكرة القدم
مدربو نادي بروكسل
مدربو نادي كورتريك
مواليد 1958
لاعبو كرة قدم من برابانت والون

ميشيل دي وولف


The official flag of Nunavut was proclaimed on 1 April 1999, along with the territory of Nunavut in Canada. It features a red inuksuk—a traditional Inuit land marker—and a blue star, which represents the Niqirtsuituq, the North Star, and the leadership of elders in the community.  The colours blue and gold represent the riches of the land, sea and sky. It was adopted following a process where input was sought from local communities and submissions were solicited from the Canadian public.

Symbolism
The flag of the Canadian territory of Nunavut consists of gold and white fields divided vertically by a red inuksuk with a blue star in the upper fly. The colours blue and gold were selected to represent the "riches of land, sea, and sky", while red is used to represent Canada as a whole. The inuksuk, which divides the flag, is a traditional stone monument used to guide travellers and to mark sacred sites. In the upper fly, the blue star represents the North Star (Niqirtsituk), an important object due to its key role as a navigational beacon, and as symbolically representing the wisdom and leadership of community elders.

Colour scheme

History
The process of creating a flag for Nunavut began prior to its creation as a territory in 1999. This created significant excitement in the vexillographic community, as it was the first change in the map of Canada since Newfoundland became a province in 1949 and was being created in a region with little flag history. In deference to the elders of the Inuit communities of Nunavut, the development of both the Nunavut flag and coat of arms was guided by their input. The process sought to give the public an opportunity to offer input into the colours and symbolism of the flag as well as to give local artists an opportunity to participate. Led by the Chief Herald of Canada, a group developing the flag visited a number of communities to seek input and learn about local culture, including Rankin Inlet, Baker Lake, Kinngait, Iqaluit, and Pangnirtung.

The group then put out a call for submissions across all of Canada, and received over 800. These submissions were reviewed and winnowed by a committee made up of artists and local elders who chose ten finalists. From the symbols and colours of these ten finalists, five draft designs of the flag were developed. They were assisted in drafting these by local Inuit artist Andrew Qappik. The final version of the flag was reviewed and accepted by the commission responsible for its adoption as well as the Governor General of Canada and Queen Elizabeth II. It was officially unveiled on 1 April 1999, the day when both the territory and government of Nunavut became official.

The layout and colouring of the flag have aroused some marginal criticism, which nonetheless recognized the valuable cultural symbolism included in the design.

See also
Symbols of Nunavut
Coat of arms of Nunavut
List of Canadian provincial and territorial symbols

References

External links
Arms and flag of Nunavut in the online Public Register of Arms, Flags and Badges

Territorial symbols of Nunavut
Nunavut
Nunavut

Flag of Nunavut


Ewe (Eʋe or Eʋegbe ) is a language spoken by approximately 20 million people in West Africa, mainly in Ghana, Togo. Ewe is part of a cluster of related languages commonly called the Gbe languages. The other major Gbe language is Fon, which is mainly spoken in Benin. Like many African languages, Ewe is tonal as well as a possible member of the Niger-Congo family.

The German Africanist Diedrich Hermann Westermann published many dictionaries and grammars of Ewe and several other Gbe languages. Other linguists who have worked on Ewe and closely related languages include Gilbert Ansre (tone, syntax), Herbert Stahlke (morphology, tone), Nick Clements (tone, syntax), Roberto Pazzi (anthropology, lexicography), Felix K. Ameka (semantics, cognitive linguistics), Alan Stewart Duthie (semantics, phonetics), Hounkpati B. Capo (phonology, phonetics), Enoch Aboh (syntax), and Chris Collins (syntax).

Dialects
Some of the commonly named Ewe ('Vhe') dialects are Aŋlɔ, Tɔŋu (Tɔŋgu), Avenor, Agave people, Evedome, Awlan, Gbín, Pekí, Kpándo, Vhlin, Hó, Avɛ́no, Vo, Kpelen, Vɛ́, Danyi, Agu, Fodome, Wancé, Wací, Adángbe (Capo).

Ethnologue 16 considers Waci and Kpesi (Kpessi) to be distinct enough to be considered separate languages. They form a dialect continuum with Ewe and Gen (Mina), which share a mutual intelligibility level of 85%; the Ewe varieties Gbin, Ho, Kpelen, Kpesi, and Vhlin might be considered a third cluster of Western Gbe dialects between Ewe and Gen, but Kpesi is as close or closer to the Waci and Vo dialects, which remain in Ewe in that scenario. Waci intervenes geographically between Ewe proper and Gen; Kpesi forms a Gbe island in the Kabye area.

Ewe is itself a dialect cluster of the Gbe languages, which include Gen, Aja, and Xwla and are spoken from the southern part of Ghana to Togo, Benin and Western Nigeria. All Gbe languages share at least some intelligibility with one another. Some coastal and southern dialects of Ewe include Aŋlɔ, Tongu (Tɔŋu), Avenor, Dzodze, and Watsyi. Some inland dialects indigenously characterized as Ewedomegbe include: Ho, Kpedze, Hohoe, Peki, Kpando, Aveme, Liati,  Fódome, Danyi, and Kpele. Though there are many classifications, distinct variations exist between towns that are just miles away from one another.

Phonology

Consonants

H is a voiced fricative, which has also been described as uvular, , pharyngeal, , or glottal .

 is typically alveolar as , but can also be dental as .

The nasal consonants  are not distinctive since they appear before only nasal vowels; therefore, Ewe is sometimes said to have no nasal consonants. However, it is more economical to argue that nasal  are the underlying form and so are denasalized before oral vowels.

 occurs before unrounded (non-back) vowels and  before rounded (back) vowels.

Palatalization of alveolar consonants  before a high-front vowel  occur in the Southern dialect, and are heard as .

Ewe is one of the few languages known to contrast  vs.  and  vs. . The f and v are stronger than in most languages,  and , with the upper lip noticeably raised, and thus more distinctive from the rather weak  and .

 may occur in consonant clusters. It becomes  (or ) after coronals.

Vowels

The tilde (˜) marks nasal vowels, though the Peki dialect lacks . Many varieties of Ewe lack one or another of the front mid vowels, and some varieties in Ghana have the additional vowels  and .

Ewe does not have a nasal–oral contrast in consonants. It does, however, have a syllabic nasal, which varies as , depending on the following consonant, and carries tone. Some authors treat it as a vowel, with the odd result that Ewe would have more nasal than oral vowels, and one of these vowels has no set place of articulation. If it is taken to be a consonant, there is the odd result of a single nasal consonant that cannot appear before vowels. If nasal consonants are taken to underlie , however, there is no such odd restriction, and the only difference from other consonants is that only nasal stops may be syllabic, a common pattern cross-linguistically.

Tones
Ewe is a tonal language.  In a tonal language, pitch differences are used to distinguish one word from another.  For example, in Ewe the following three words differ only by tone:

 tó  'mountain' (High tone)
 tǒ  'mortar'   (Rising tone)
 tò  'buffalo'  (Low tone)

Phonetically, there are three tone registers, High, Mid, and Low, and three rising and falling contour tones. However, most Ewe dialects have only two distinctive registers, High and Mid. These are depressed in nouns after voiced obstruents: High becomes Mid (or Rising), and Mid becomes Low. Mid is also realized as Low at the end of a phrase or utterance, as in the example 'buffalo' above.

In writing, tones are marked by acute accent, grave accent, caron, and circumflex. They may be used along with the tilde that marks nasal vowels.

Pragmatics
Ewe has phrases of overt politeness, such as meɖekuku (meaning "please") and akpe (meaning "thank you").

Orthography
The African Reference Alphabet is used when Ewe is represented orthographically, so the written version is somewhat like a combination of the Latin alphabet and the International Phonetic Alphabet.

An "n" is placed after vowels to mark nasalization. Tone is generally unmarked, except in some common cases, which require disambiguation: the first person plural pronoun mí 'we' is marked high to distinguish it from the second person plural mi 'you', and the second person singular pronoun wò 'you' is marked low to distinguish it from the third person plural pronoun wó 'they/them'
 ekpɔ wò  — 'he saw you'
 ekpɔ wo  — 'he saw them'

Naming system
The Ewe use a system of giving the first name to a child, based on the day of the week that the child was born. That arises from a belief that the real name of a child can be determined only after the child has shown its character. However, as a child is a person, not an object, the child must be referred to by some name in the interim and so a name is provided based on the day of birth. A final name is given at a naming ceremony, seven days after the date of birth.

As a matter of pride in their heritage, especially since the 1970s, many educated Ewe, who were given Western names, have dropped those names formally/legally or informally and use their birthday name as their official name.

The Ewe birthday-naming system is as follows:

Often, people are called by their birthday name most of the time; the given name being used only on formal documents. In such cases, children with the same birth name are delineated by suffixes: -gã meaning big, -vi meaning little. So for example, after the birth of another Kofi, the first child called Kofi becomes Kofigã, and the new child Kofi. A subsequent Kofi, would be Kofivi, or Kofitse, mostly among Wedome and Tɔngu Ewes. Sometimes, the renaming happens twice, as the second Kofi might have originally been called Kofivi, while the eldest retained Kofi, thereby necessitating that they both be renamed on the birth of a third Kofi.

Grammar

Ewe is a subject–verb–object language. The possessive precedes the head noun. Adjectives, numerals, demonstratives and relative clauses follow the head noun. Ewe also has postpositions rather than prepositions.

Ewe is well known as a language having logophoric pronouns.  Such pronouns are used to refer to the source of a reported statement or thought in indirect discourse, and can disambiguate sentences that are ambiguous in most other languages. The following examples illustrate:

 Kofi be e-dzo  'Kofi said he left' (he ≠ Kofi)
 Kofi be yè-dzo 'Kofi said he left' (he = Kofi)

In the second sentence, yè is the logophoric pronoun.

Ewe also has a rich system of serial verb constructions.

There are also said to be tenses by Warburton (et al. 1968), though most linguists stated that Ewe is an "aspect-prominent language".

Status

Ewe is a national language in Togo and Ghana.

Citations

General sources
 Ansre, Gilbert (1961) The Tonal Structure of Ewe. MA thesis, Kennedy School of Missions of Hartford Seminary Foundation.
 Ameka, Felix Kofi (2001). "Ewe". In Garry and Rubino (eds.), Fact About the World's Languages: An Encyclopedia of the World's Major Languages, Past and Present. New York/Dublin: The H. W. Wilson Company. pp. 207–213.
 Clements, George N. (1975). "The logophoric pronoun in Ewe: Its role in discourse". Journal of West African Languages. 10(2): 141–177.
 Collins, Chris. (1993) Topics in Ewe Syntax. Doctoral Dissertation, MIT.
 Capo, Hounkpati B. C. (1991). A Comparative Phonology of Gbe, Publications in African Languages and Linguistics, 14. Berlin/New York: Foris Publications & Garome, Bénin: Labo Gbe (Int).
 Pasch, Helma (1995). Kurzgrammatik des Ewe. Köln: Köppe.
 Westermann, Diedrich Hermann (1930). A Study of the Ewe Language. London: Oxford University Press.

External links

  Institut für Afrikanistik der Universität zu Köln
 https://web.archive.org/web/20111118234109/http://www.uni-koeln.de/phil-fak/afrikanistik/sprachen/ewe/ Ewe being taught at University of Cologne (Institute for African Studies Cologne)
 Ewe Basic Course by Irene Warburton, Prosper Kpotufe, Roland Glover, and Catherine Felten (textbook in Portable Digital Format and audio files in MP3 format) at Indiana University Bloomington's Center for Language Technology and Instructional Enrichment (CELTIE).
 Articles on Ewe (Journal of West African Languages)
 The Ewe language at Verba Africana
 Ewe alphabet and pronunciation page at Omniglot
 Free virtual keyboard for Ewe language at GhanaKeyboards.Com
  Recordings of Ewe being spoken.
 My First Gbe Dictionary Online Gbe(Ewe)-English Glossary
 PanAfriL10n page
 Ewe IPA
 Ewe online grammar; in French. Apparently the text of Grammaire ev̳e: aide-mémoire des règles d'orthographe de l'ev̳e by Kofi J. Adzomada, 1980.
 Biblia Le Internet Dzi; online bible in Ewe language by Jehovah's Witnesses
 Ewe Bible (Èʋegbe Biblia) Nublabla Xoxo and Yeye

Ewe people
Gbe languages
Languages of Ghana
Languages of Togo
Subject–verb–object languages

Ewe language


«شوكد»  أو «مصدومة» هي أغنية للفنانة الأسترالية كايلي مينوغ، وأخذت من ألبومها الثالث ريذم أوف لوف (1991). وهي من كتابة وإنتاج فريق ستوك أيتكين واترمان، الأغنية هي رابع وآخر أغنية تصدر بشكل منفرد من الألبوم. ظهرت الأغنية لاحقا في معظم ألبومات مينوغ التجميعية مثل غريتيست هيتس (1992) ألتيميت كايلي (2004). يتضمن كما يتضمن الفاصل الموسيقي أيضا مقطع راب من تأدية جازي بي.

تتحدث الأغنية عن الارتباك وفهم الحب والعلاقات. موسيقى الأغنية تتبع أسلوب بوب الرقص، والذي اعتمد على عناصر الهاوس والفانك، وتم مقارنتها من قبل النقاد بأغنيتها السابقة «وات دو آي هاف تو دو». تلقت الأغنية مراجعات إيجابية من النقاد. وكانت أغنية ناجحة تجاريا، وبلغت المراكز العشرة الأولى في أستراليا والمملكة المتحدة، وعدد من الدول الأخرى.

تم تصوير فيديو كليب الأغنية في لندن. ويظهر الفيديو مينوغ وهي تدخل منزلا يشبه القصر، حيث يتم استدراجها من قبل رجل غامض. وقد لوحظ تشابه وثيق بين هذا الفيديو وبين فيديو كليب أغنيتها السابقة «وات دو آي هاف تو دو»، والتي أظهرت رجلا مماثلا في جو مماثل. تعتبر الأغنية من أفضل أغاني مينوغ الفردية حتى الآن، على الرغم من نجاحها المحدود خارج موطنها أستراليا والمملكة المتحدة.

مراجع

أغان كتبها مات إيتكن
أغان منفردة في 1991
أغاني 1990
أغاني كايلي مينوغ

شوكد


Per Bäckström (12. april 1959) er en svensk professor i litteraturvetenskap ved Linnéuniversitetet i Växjö, Sverige siden 2019. Han har arbejdet som professor i litteraturvetenskap ved Karlstads universitet, Sverige 2010–2019, og som førsteamanuensis (svarer til dansk lektor) ved Institutt for Kultur og Litteratur ved Universitetet i Tromsø, Norge 1996–2010.

Han har lidt medlemskommissonen for European Network for Avant-Garde and Modernism Studies (EAM) 2007–2011, og er koordinator for Norge i Nordisk Netværk for Avantgardestudier. Han har arbejdet som litteraturanmeldere ved Göteborgs-Tidningen (GT) og Nordvästra Skånes Tidningar (NST), og har udgivet undersøgelser af Søren Ulrik Thomsen, Pia Tafdrup, Per Højholt, Dan Turèll, Bruno K. Öijer, Henri Michaux, Gunnar Ekelöf, Mikhail Bakhtin, intermedialitet, avantgarde og neoavantgarde. Han jobber for øjeblikket med to projekter om Öyvind Fahlströms tværæstetiske kunst og "The Anti-Aesthetics of Rock".

Bibliografi
 2003 Aska, Tomhet & Eld. Outsiderproblematiken hos Bruno K. Öijer, (doktorsavhandling) Lund: Ellerströms förlag.
 2003 Sense and Senses in Aesthetics, Per Bäckström & Troels Degn Johansson (red.), Göteborg: NSU Press.
 2005 Enhet i mångfalden. Henri Michaux och det groteska, Lund: Ellerströms förlag.
 2007 Centre-Periphery. The Avant-Garde and the Other, Per Bäckström (red.), Nordlit. Arbeidstidsskrift for litteratur, Faculty of Humanities, University of Tromsø, no. 21.
 2007 Le grotesque dans l'œuvre d'Henri Michaux. Qui cache son fou, meurt sans voix, Paris: L'Harmattan.
 2010 Vårt brokigas ochellericke! Om experimentell poesi, Lund: Ellerströms förlag.
 2010 Samspill mellom kunstartene. Modernisme i nordisk lyrikk 4, Hadle Oftedal Andersen, Per Bäckström & Unni Langås (red.), Helsingfors: Institutionen för nordiska språk och nordisk litteratur vid Helsingfors universitet.
 2011 Norsk avantgarde, Per Bäckström & Bodil Børset (red.), Oslo: Novus forlag, 2011.
 2014 Decentering the Avant-Garde, Per Bäckström & Benedikt Hjartarson (red.), Amsterdam & New York: Rodopi, Avantgarde Critical Studies.
 2023 Allt kan bli aktiverat och skapande liv. Öyvind Fahlströms processuella estetik, Malmö: Ellerströms förlag.

Eksterne henvisninger

 Publikationer af Per Bäckström i LIBRIS
 Per Bäckström

Forfattere fra Sverige

Per Bäckström


Lynn Williams (Fresno, California, Estados Unidos; 21 de mayo de 1993) es una futbolista estadounidense. Juega como delantera y su equipo actual es el NJ/NY Gotham FC de la National Women's Soccer League de Estados Unidos.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Campeonatos internacionales

(*) Incluyendo la Selección

Distinciones individuales

Referencias

Enlaces externos
Ficha de la jugadora en Ussoccer.com (en inglés)
Ficha de la jugadora en Women.soccerway.com

Futbolistas femeninas de Estados Unidos
Futbolistas de California
Futbolistas de la selección femenina de fútbol de Estados Unidos
Futbolistas del Western New York Flash
Futbolistas del North Carolina Courage
Futbolistas del Western Sydney Wanderers Football Club (femenino)
Futbolistas de Estados Unidos en los Juegos Olímpicos de Tokio 2020
Medallistas olímpicos de bronce de Tokio 2020
Futbolistas del Melbourne Victory Football Club (femenino)
Futbolistas del Kansas City Current
Futbolistas del NJ/NY Gotham FC
Futbolistas de Estados Unidos en la Copa Mundial Femenina de Fútbol de 2023

Lynn Williams


The year 1998 in architecture involved some significant architectural events and new buildings.

Events
22 May–30 September – Expo '98 held in Lisbon, Portugal. It includes the Pavilion of Portugal designed by Álvaro Siza Vieira.
22 December – Park Hill, Sheffield, 1961 flatted public housing in South Yorkshire, England, is Grade II* listed, making it the largest listed building in Europe.

Buildings and structures

Buildings completed

5 April – Akashi Kaikyō Bridge, Japan, the longest suspension bridge in the world by the length of central span (1998–present), designed by Satoshi Kashima, opened.
16 April – City of Arts and Sciences, Valencia, Spain, designed by Santiago Calatrava and Félix Candela, inaugurated.
31 May – Saint Paul's Cathedral, Wellington, New Zealand, opened.
June – Jean-Marie Tjibaou Cultural Centre, New Caledonia, designed by Renzo Piano, opened.
6 July – Chek Lap Kok Airport in Hong Kong, designed by Norman Foster, opened.
15 October – Bellagio Hotel and Casino in Las Vegas, designed by Marnell Corrao Associates, opened.
 November – River and Rowing Museum, Henley-on-Thames, England, designed by David Chipperfield.
 Kiasma Museum of Contemporary Art, Helsinki, Finland, by Steven Holl Architects, opened.
 Gemäldegalerie, Berlin, Germany (in the Kulturforum), designed by Heinz Hilmer and Christoph Sattler, opened.
 Stadttor in Düsseldorf, Germany, designed by Karl-Heinz Petzinka, completed.
 Waterside (building) at Harmondsworth, England, international headquarters of the airline British Airways, designed by Niels Torp, opened.
 Lucerne Culture and Congress Centre in Switzerland, designed by Jean Nouvel, opened.
Jin Mao Building in Shanghai, designed by Skidmore, Owings & Merrill, completed.
Petronas Towers in Kuala Lumpur, designed by César Pelli, completed; it becomes the  tallest buildings in Malaysia (1998–present), tallest building in the British Commonwealth  (1998–2018) and tallest building in the world (1998–2004).
B 018 nightclub in Beirut, designed by Bernard Khoury.
 Polaria and the Polar Environment Centre in Tromsø, Norway
 North Woolwich pumping station in London Docklands, designed by Nicholas Grimshaw & Partners.
 Malator (earth house) in Wales, designed by Future Systems.

Awards
Alvar Aalto Medal – Steven Holl
Architecture Firm Award – Centerbrook Architects & Planners
Carlsberg Architectural Prize – Peter Zumthor
European Union Prize for Contemporary Architecture (Mies van der Rohe Prize) – Peter Zumthor for Kunsthaus Bregenz
Grand Prix de l'urbanisme – Christian Devillers
Grand prix national de l'architecture – Jacques Hondelatte
Praemium Imperiale Architecture Laureate – Álvaro Siza
Pritzker Prize – Renzo Piano
Prix de l'Équerre d'Argent – Rem Koolhaas
RAIA Gold Medal – Gabriel Poole
RIBA Royal Gold Medal – Oscar Niemeyer
Stirling Prize – Norman Foster and Partners, American Air Museum, Imperial War Museum, Duxford
Thomas Jefferson Medal in Architecture – Jaquelin T. Robertson.
Twenty-five Year Award – Kimbell Art Museum

Deaths
6 January – Francis Skinner, British architect (born 1908)
12 January – Marya Lilien, Polish-American architect (born 1900 or 1901)
13 June – Lúcio Costa, Brazilian architect and urban planner (born 1902)
29 August – Erik Asmussen, Danish-born architect (born 1913)
31 October – Rosemary Stjernstedt, British architect (born 1912)
14 November – Albert Frey, Californian "desert modernist" architect (born 1903)
24 November – Minnette de Silva, Sri Lankan modernist architect (born 1918)

References

20th-century architecture

1998 in architecture


منتخب كرواتيا لكرة اليد هو الممثل الرسمي لدولة كرواتيا في لعبة كرة اليد.

النتائج في البطولة الأوروبية

 1994 - الثالث
 1996 - الخامس
 1998 - الثامن
 2000 - السادس
 2002 - السادس عشر
 2004 - الرابع
 2006 - الرابع
 2008 - الوصيف

النتائج في بطولة العالم

 1938 - كان جزءا من مملكة يوغوسلافيا
 1942 - لم تقم وكانت تمثل دولة كرواتيا المستقلة
 1946, 1950 - لم تقم وكانت جزء من يوغوسلافيا الشيوعية
 1954 و1990 - كانت جزء من يوغوسلافيا الشيوعية
 1993 - لم يتأهل
 1995 - الثاني
 1997 - الثالث عشر
 1999 - العاشر
 2001 - التاسع
 2003 - البطل
 2005 - الثاني
 2007 - الخامس

النتائج في الألعاب أولمبية

 1936:
 1972: بمسمى منتخب يوغوسلافيا (البطل)
 1976: بمسمى منتخب يوغوسلافيا (الخامس)
 1980:
 1984:
 1988:
 1992:
 1996: الميدالية الذهبية
 2000:
 2004: الميدالية الذهبية
 2008:
 2012:

النتائج في دورة ألعاب البحر المتوسط

 1993: البطل
 1997: البطل
 2001: البطل

روابط إضافية

 Croatian Handball Federation
 Spanish Handball
 European Beach Handball community
 Handball files download
 Rukomet

مراجع

فرق رياضية وطنية كرواتية
كرة اليد في كرواتيا
كرة يد في كرواتيا
سويسرا
منتخبات كرة اليد
منتخبات كرة يد وطنية رجالية

منتخب كرواتيا لكرة اليد


بلوندي (1934 - 29 أبريل 1945) كانت كلبة هتلر التي أُعطيت له كهدية من مارتن بورمان عام 1941. وبقيت بلوندي مع هتلر حتى بعد انتقاله لقبوه تحت الأرض في يناير 1945 خلال معركة برلين. وفي أبريل 1945، ولدت خمسة كلاب صغيرة من كلب غيردي تروست الذكر هاراس. وسمي هتلر أحدهم «وولف» كنية هتلر المفضلة ومعنى اسمه الأول أدولف أي الذئب.

وكان هتلر يحب كلبته بلوندي كثيراً، وكان يبقيها بجانبه ويسمح لها بالنوم في غرفته في القبو. وعلى عكس هتلر، فقد كانت رفيقته إيفا براون تكره بلوندي وكانت تركلها كثيراً على حسب كلام سكيرتيرة هتلر تراودل يونغه.

وكان هتلر قد أُعطى كلب من نفس فصيلة بلوندي من قبل - الراعي الألماني - عام 1921 - خلال أيام فقره ولكنه أضطر إلى ترك الكلب في مكان مخصص لتربية الكلاب، ولكن الكلب تمكن من الهرب والرجوع إليه. مما أثار إعجاب هتلر بهذه الفصيلة التي تتسم بالإخلاص والطاعة.

دورها في الدعاية النازية

دعم الحزب الاشتراكي الألماني تربية الحيوانات واعتبرها سمة أساسية من سمات الدولة. وكانت الدعاية النازية تحرص على تقديم هتلر للجمهور كمحب للحيوانات خصوصاً كلبته بلوندي. وكانت صورهما تنشر في الكتب وتُطبع على البطاقات البريدية. وكانت منظمات رعاية الحيوانات تلقى دعماً إعلامياً كبيراً في القرن التاسع عشر فعلى سبيل المثال عُرف عن ريتشارد فاغنر - المؤلف الموسيقي والكاتب المسرحي - قوله أنا لا يريد أن يعيش في عالم «يكره أن يعيش فيه أي كلب».

موت بلوندي

أمر هتلر قبل انتحاره يوم 29 أبريل 1945 طبيبه فارنر هاسه باختبار فاعلية كبسولات السيانيد على بلوندي، فقتلت الكبسولات بلوندي. وطبقاً لتقرير سوفيتي استند إلى أقوال شهود عيان، فأن راعي كلبة هتلر، العريف فريتز تورنوف، أخذ كلاب بلوندي الصغار من بين أيدي أولاد غوبلز الذين كانوا يلهون معهم ثم أطلق عليهم النار في حديقة القبو. ثم قتل كلبي إيفا براون ومعهما كلبه الخاص بحقن سامة. وقالت إيرنا فليغيل ممرضة هتلر أن نفوق بلوندي أحزن قاطني القبو أكثر مما أحزنهم انتحار إيفا براون.

وعلق أحد الجنود الصغار من منظمة شباب هتلر الذي كان شاهداً عيان على أيام هتلر الأخيرة واسمه أرمين ليمان:

مراجع

أدولف هتلر
تاريخ التجارب على الحيوانات
حيوانات نفقت سنة 1945
حيوانات ولدت سنة 1941
كلاب مشهورة

بلوندي (كلبة هتلر)


Georgeantha, monotipski biljni rod iz porodice Ecdeiocoleaceae. Endem je Zapadne Australije koji raste na pješčanim tlima između Geraldtona i Pertha, u biografskim regijama Geraldton Sandplains i Swan Coastal Plain. Rod i vrsta su opisani 1998.

Naraste od 50 do 80 cm visine. Rod je dobio ime po australskom botaničaru Alexu Georgeu.

Izvori

Travolike

Georgeantha