Ivor Bertie Guest, 1st Baron Wimborne, 2nd Baronet, DL (29 August 1835 – 22 February 1914) was a British industrialist and a member of the prominent Guest family.

Early life
Ivor Bertie Guest was born at Dowlais, near Merthyr Tydfil, the son of Lady Charlotte Guest, translator of the Mabinogion, and Sir John Josiah Guest, 1st Baronet, owner of the world's largest iron foundry, Dowlais Ironworks. His middle name (Bertie) was from his mother's family, the Earls of Abingdon, descended from a Tudor courtier who married the Dowager Duchess of Suffolk (herself suo jure Baroness Willoughby de Eresby).

His siblings included Montague Guest (1839–1909), a Liberal politician, Arthur Edward Guest (1841–1898), a Conservative politician, Charlotte Maria Guest (d. 1902), Mary Enid Evelyn Guest, who married Austen Henry Layard, and Blanche Guest, who married Edward Ponsonby, 8th Earl of Bessborough.

Guest was educated at Harrow School in Middlesex, and he went on to gain a Master of Arts degree in 1856 from Trinity College, Cambridge.

Titles
Following his father's death in 1852, Guest succeeded to his father's baronetcy. In 1880, he was elevated to the peerage as Baron Wimborne, of Canford Magna in the County of Dorset, on Disraeli's initiative.

Career
Guest was commissioned a cornet in the Dorsetshire Yeomanry on 20 April 1858 and was promoted to lieutenant on 11 March 1867.

He held the office of High Sheriff of Glamorgan in 1862 and was the mayor of Poole from 1896 to 1897. In 1879, he rebuilt the real tennis court at Canford. He was lampooned in Vanity Fair as "the paying Guest".

From 1874 on, he stood unsuccessfully for election to the House of Commons as a Conservative, contesting Glamorganshire at the 1874 general election, Poole at a by-election in May 1874, and Bristol at a by-election in 1878 and at the 1880 general election. However, following the tariff reform by Chamberlain, he seceded from the Conservative party and sat in the House of Lords as a Liberal.

He was President of the Dean Close Memorial School from 1902, and a Deputy Lieutenant of Dorset.

Marriage and issue

On 25 May 1868, Guest married Lady Cornelia Henrietta Maria Spencer-Churchill (1847–1927). She was the daughter of John Spencer-Churchill, 7th Duke of Marlborough, thus making Guest an uncle-by-marriage of Winston Churchill, later the Prime Minister of the United Kingdom.

Their children included the following:
Frances Guest (1869–1957), later known as Lady Chelmsford, who married Frederic Thesiger, 1st Viscount Chelmsford, who served as Viceroy of India.
Ivor Churchill Guest (1873–1939), who married the Hon. Alice Grosvenor (1880–1948).
Christian Henry Charles Guest (1874–1957), who married the Hon. Frances Lyttelton (1885–1918).
Frederick "Freddie" Edward Guest (1875–1937), who married Amy Phipps (1873–1959), daughter of American industrialist Henry Phipps.
Lionel George William Guest (1880–1935), who married Flora Bigelow (former wife of Charles S. Dodge), daughter of U.S. Ambassador John Bigelow.
Oscar Montague Guest (1888–1958), who married Kathleen Paterson (b. 1903).

He died on 22 February 1914 at Canford Manor in Dorset and was succeeded by his eldest son, Ivor Churchill Guest, 2nd Baron Wimborne, 1st Baron Ashby St Ledgers, who was later created Viscount Wimborne. His will was proved in April 1914, provisionally at £250,000.

Residences
In 1867, Guest bought at auction "Hamilton House", located at 22 Arlington Street in the St. James's district of the City of Westminster in central London, from the widow of William Hamilton, 11th Duke of Hamilton. As the house had traditionally been renamed with the title of each peer who owned it, upon receiving his title in 1880, Guest renamed the house as "Wimborne House".

Wimborne acquired the Highland sporting estate of Glencarron (Ross-shire) in the 1860s, building a Lodge (Alexander Ross / William Joass, c. 1868). He extended it with Glenuaig Estate, possibly 1871, together comprising 15,000 acres. On the opening of the "Dingwall and Kyle Railway" in 1870, Glencarron Lodge was provided with a private platform.

References

External links

1835 births
1914 deaths
People from Merthyr Tydfil
People educated at Harrow School
Alumni of Trinity College, Cambridge
Welsh industrialists
20th-century Welsh businesspeople
19th-century Welsh businesspeople
Barons in the Peerage of the United Kingdom
Deputy Lieutenants of Dorset
High Sheriffs of Glamorgan
Ivor Bertie
Conservative Party (UK) hereditary peers
Queen's Own Dorset Yeomanry officers
Liberal Party (UK) hereditary peers
Peers of the United Kingdom created by Queen Victoria

Ivor Guest, 1st Baron Wimborne


Vasile Smighelschi (n. 11 februarie 1864, Ludoșul Mare – d. 1944, Blaj) a fost un preot român unit delegat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918. A fost fratele canonicului Victor Smigelschi și al pictorului Octavian Smigelschi.

Date biografice
Vasile Smigelschi a fost paroh în Valea Sasului, comitatul Târnava Mică, din anul 1889 până în anul 1896, apoi paroh în Sâncel, de la 1896 până la 1940, când a fost pensionat.

A fost prigonit de autorități în anul 1894 cu prilejul procesului Memorandiștilor, apoi în 1911 - când pe urma alegerilor parlamentare din 1910 - a fost judecat de tribunalul din Dumbrăveni pentru agitație contra statului, iar la intrarea în război a României, în toamna anului 1916, a fost deportat la granița de apus a Ungariei și a fost ținut internat în comuna Nagymarton din comitatul Sopron timp de 20 de luni, până în mai 1918.

A fost delegat oficial al circumscripției Diciosânmartin din județul Târnava Mică la Marea Adunare Națională de la Alba – Iulia din 1 decembrie 1918 la care s-a decretat unirea Transilvaniei cu România.

A murit în 1944 la Blaj, unde este și înmormântat.

Note

Bibliografie
Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților. Ioachim Crăciun: Documente la un sfert de veac de la Marea Unire, VOl. I ,Editura Academiei Române, București, 2005.

Lectură suplimentară
 Ioan I. Șerban, Nicolae Josan, Dicționarul personalității unirii ( Trimiși românilor transilvăneni la
Marea Adunare Națională de la Alba Iulia), Ministerul Culturii și Cultelor Muzeul Național al unirii Alba Iulia, Alba Iulia, 2003

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1864
Decese în 1944
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Preoți români
Blăjeni
Români greco-catolici

Vasile Smigelschi


بلدية لا خينيتا (بالإسبانية: La Gineta) هي بلدية تقع في مقاطعة البسيط التابعة لمنطقة كاستيا لا مانتشا وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية لا خينيتا 2.563 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية لا خينيتا

بلديات البسيط
أماكن مأهولة في البسيط

لا خينيتا


European Youth Olympic Festival er et multisportsarrangement for ungdomsudøvere fra de 50 medlemslande i den Europæiske olympiske komité. Arrangementet afvikles hvert andet år og har en sommerudgave, der blev afholdt for første gang i Bruxelles i 1991, samt en vinterudgave, der begyndte to år senere i Aosta. Det var kendt som European Youth Olympic Days fra 1991 til 1999.

European Youth Summer Olympic Days 1999 blev afholdt i den danske by Esbjerg.

Udgaver

Der er blevet afhold sommerlege siden 1991 og vinterlege siden 1993. Deltagerne er 14-18 år.

Sommer

Vinter

Eksterne henvisninger

 European Youth Olympic Festivals websted

Sportsarrangementer
Etableret i 1991

European Youth Olympic Festival


Isla Penitencia es el nombre que recibe una isla del país centroamericano de Costa Rica, que administrativamente depende del Cantón de Pococí al norte de la Provincia de Limón, y que geográficamente se encuentra en la desembocadura del Río Tortuguero, frente al Mar Caribe. Posee una superficie estimada en 42,2 kilómetros cuadrados, sus pobladores viven de la pesca y la agricultura.

Véase también
 Anexo:Islas de Costa Rica
 Geografía de Costa Rica
 Geografía de América

Referencias

Archipiélagos e islas del mar Caribe de Costa Rica

Isla Penitencia


Bernard Gardiner (baptisé le  - ) est un universitaire à l'Université d'Oxford, directeur du All Souls College, Oxford  et également vice-chancelier de l'Université d'Oxford .

Biographie
Gardiner est le fils de Sir William Gardiner,  baronnet, avocat et homme politique, et est baptisé à Fareham, Hampshire, le 25 septembre 1668. Il fait ses études au Magdalen College d'Oxford, s'y inscrivant en novembre 1684 et détenant une bourse, mais perd son poste lors d'une bataille pour le contrôle de l'institution entre les responsables du collège et Jacques II. Gardiner obtient son baccalauréat ès arts en 1688 et devient Fellow du All Souls College l'année suivante. Thomas Tenison, l'archevêque de Cantorbéry, le nomme directeur (chef) de All Souls en 1702. Il obtient ensuite les diplômes de baccalauréat en droit civil en 1693 et de doctorat en droit civil en 1698.

Au sein de l'Université d'Oxford il est aussi gardien des archives à partir de 1703 et vice-chancelier de l'Université de 1712 à 1715 . Gardiner prend des mesures pour s'assurer que les boursiers des collèges d'Oxford respectent leurs obligations de résider à Oxford et, pour les boursiers de certains collèges, de devenir prêtres. Il a un certain succès, mais pas complet, car certains des errants ont de puissants partisans. Gardiner lui-même est ordonné et est vicaire d'Ambrosden, Oxfordshire, à partir de 1708 et recteur de Hawarden, Flintshire, à partir de 1714. Il aide à organiser la reconstruction de All Souls par Nicholas Hawksmoor et George Clarke.

Gardiner épouse Grace, fille et héritière de Sir Sebastian Smythe, de Cuddeston, Oxfordshire, médecin du roi Guillaume III, et meurt le 22 avril 1726 à Oxford. Ses domaines passent à sa fille, Grace, qui épouse Robert Whalley en 1742  dont les fils deviennent les baronnets Whalley-Smythe-Gardiner.

Références

Liens externes

Étudiant de Magdalen College (Oxford)
Décès en avril 1726
Naissance en septembre 1668
Décès à 57 ans

Bernard Gardiner


Ernst August Gustav Schulze (* 17. Februar 1891 in Burg bei Magdeburg; † 20. Januar 1932 ebenda) war ein deutscher Flugpionier.

Leben
Zusammen mit dem ebenfalls in Burg geborenen Walter Rieseler unternahm der siebzehnjährige Schulze Flugversuche mit motorlosen Gleitern auf den Gütterschen Bergen. Ein Jahr später ging Schulze nach Bork zur Flugzeugfabrik von Hans Grade. Schulze kehrte im Sommer 1910 nach Burg zurück und baute in einem Schuppen am Ihlekanal seinen ersten Eindecker. Diesen Typ I präsentierte "Flieger-Schulze" am 12. September 1910 im Burger Konzerthaus. Auf dem "Krähenberge", einem Exerzierplatz zwischen Burg und Madel fand am 16. Oktober 1910 der erste öffentliche Flug statt. Nach mehreren Verbesserungen des filigranen Aeroplans legte Schulze auf seinem Typ II am 27. Mai 1911 die Fliegerprüfung ab. Zwei Tage später wurde ihm das deutsche FAI-Patent Nummer 87 ausgestellt. Neben dem Flugzeugbau betrieb Schulze ab September 1911 auch eine Flugschule. Mit bescheidenen Erfolgen nahm Schulzes "Grashüpfer" an verschiedenen Schauflügen und Flugmeetings in Köln, Dortmund und Halberstadt teil. Bei der Herbstflugwoche in Johannisthal zerstörte er sein Flugzeug noch vor dem Start. Seinen neuen Aeroplan Typ III präsentierte Gustav Schulze im April 1912 einer größeren Öffentlichkeit auf der Allgemeinen Luftfahrzeug Ausstellung in Berlin.

Im Frühjahr 1912 gründete Schulze die Flugzeugwerke Gustav Schulze in Burg. Dort bildete Schulze Flieger aus, baute bis Ende des Jahres weitere Eindecker mit eigens patentierten Hebelsteuerungen und nahm an weiteren Flugveranstaltungen in Deutschland teil.

Während des Ersten Weltkrieges musste er sein Flugzeugwerk schließen und war beim Militär als Fluglehrer und Einflieger tätig. 1920 verkaufte Schulze das stillgelegte Flugzeugwerk an Georg und Julius Hüffer. In einer Burger Werkstatt konstruierte Schulze ab 1921 Motoren, meldete Patente an und montierte und verkaufte Leichtkrafträder.

Literatur
 Martin Wiehle: Altmark-Persönlichkeiten. Biographisches Lexikon der Altmark, des Elbe-Havel-Landes und des Jerichower Landes (= Beiträge zur Kulturgeschichte der Altmark und ihrer Randgebiete. Bd. 5). Dr. ziethen verlag, Oschersleben 1999, ISBN 3-932090-61-6
 Bruno Lange: Typenhandbuch der deutschen Luftfahrttechnik, Bernard & Graefe Verlag, Koblenz 1986, Seite 35
 Peter Supf: Das Buch der deutschen Fluggeschichte, Band 1 & 2, Verlagsanstalt Hermann Klemm, Berlin 1935
 René Scheer: Provinzadler Gustav Schulze in Klassiker der Luftfahrt, Jahrgang 2020, Heft 3, Seite 28

Einzelnachweise

Pilot (Deutschland)
Person (Burg, bei Magdeburg)
Deutscher
Geboren 1891
Gestorben 1932
Mann

Gustav Schulze (Pilot)


Smreka (smrča, lat. Picea), biljni rod iz porodice borovki (Pinaceae) u koji pripada 38 vrsta crnogoričnog i vazdazelenog drveća.

Vrste

 Picea abies (L.) H.Karst., obična smreka ili smrča
 Picea × albertiana S.Br.
 Picea alcoquiana (H.J.Veitch ex Lindl.) Carrière,  dvobojna smreka
 Picea asperata Mast., kineska smreka
 Picea aurantiaca Mast.
 Picea austropanlanica Silba
 Picea brachytyla (Franch.) E.Pritz., Sargentova smreka
 Picea breweriana S.Watson, žalosna smreka
 Picea chihuahuana Martínez, sjevernomeksička smreka
 Picea crassifolia Kom.
 Picea engelmannii Parry ex Engelm., Engelmannova smreka
 Picea farreri C.N.Page & Rushforth
 Picea × fennica (Regel) Kom.
 Picea glehnii (F.Schmidt) Mast., sahalinska smreka
 Picea jezoensis (Siebold & Zucc.) Carrière
 Picea koraiensis Nakai, Korejska smreka
 Picea koyamae Shiras.,  japanska smreka
 Picea laxa (Münchh.) Sarg., kanadska, bijela ili sura smreka
 Picea likiangensis (Franch.) E.Pritz., likijanska ili purpurna smreka
 Picea linzhiensis (W.C.Cheng & L.K.Fu) Rushforth
 Picea × lutzii Little
 Picea mariana (Mill.) Britton, Sterns & Poggenb., smeđa, mrka ili crna smreka
 Picea martinezii T.F.Patt.
 Picea maximowiczii Regel ex Mast., Maksimovičeva smreka
 Picea meyeri Rehder & E.H.Wilson, Mejerova ili Meyerova smreka
 Picea morrisonicola Hayata, tajvanska smreka
 Picea neoveitchii Mast.
 Picea × notha Rehder
 Picea obovata Ledeb., sibirska smreka
 Picea omorika (Pancic) Purk., pančićeva omorika
 Picea orientalis (L.) Peterm., kavkaska smreka, orijentalna smreka
 Picea polita (Siebold & Zucc.) Carrière, torano smreka
 Picea pungens Engelm., srebrna, bodljikava ili plava smreka
 Picea purpurea Mast., grimizna smreka
 Picea retroflexa Mast.,  istočnosičuanska smreka
 Picea rubens Sarg., crvena smreka
 Picea schrenkiana Fisch. & C.A.Mey., Schrenkova smreka
 Picea sitchensis (Bong.) Carrière, Sitkanska smreka
 Picea smithiana (Wall.) Boiss., himalajska smreka
 Picea spinulosa (Griff.) A.Henry,  sikimska smreka
 Picea wilsonii Mast.

Vanjske poveznice

Izvori

Borovke

Smreka


Familya, birçok ortak özelliğe sahip, yakın cinslerin topluluğu. Familya isimleri kendisine dahil olan bir cins adından yola çıkarılarak sonuna  -aceae, -ae ya da -idae ilave edilerek belirlenir. Genellikle Türkçe isimlendirmede Türkçe cins adı ve "gil" eki birleştirilerek oluşturulur. Örneğin Pinus cinsine çam adı verilir, Pina-ceae ve çam+giller gibi. Bazen bu kuralın dışına çıkıldığı da görülür. Familya isimleri tek kelimedir ve hiçbir zaman italik yazılmaz.

Sınıflandırmayı kolaylaştırmak amacıyla bazen üst familya ve alt familya gibi taksonomik basamaklar  da kullanılır.

Kaynakça

Resim haritası kullanılan maddeler

Familya


Kristina Holgersen (født 19. maj 1973). Dansk sanger, komponist og sangskriver. Er opvokset i den midtvestjyske by Ansager. Forperson for Statens Kunstfonds Legatudvalg for Musik (2016-2019). Musiksagkyndig i Nordisk Ministerråds kunst- og kulturprogram (2020-2022). Adjunkt i sangskrivning på Det Jyske Musikkonservatorium.

Kristina Holgersen startede sin karriere med bandet Emotions i 1997, hvor radiohits som "Olivia" og "Hello Day" førte bandet på en omfattende turné både herhjemme og i udlandet. Bandet tog navneforandring til Girl In The Moon og fik kontrakt med East/West, Warner Brothers i Tyskland, hvor de turnerede og indspillede albummet "Purple Afternoon".

Solokarrieren begyndte i 2004 med albummet "Söydis". Hun har i alt udgivet 5 soloalbum og indgået i en lang række tværkunstneriske samarbejder. For eksempel "To Slags Mørke" 2016, der er en remediering af Helle Helles romankunst til sangtekster samt albummet Kapow Goodbye (tak & undskyld) 2021 i et større samarbejde med Leonora Christina Skov. Musikalsk fortolkning af 1700-tals-forfatteren Charlotta Dorathea Biehls liv. Soloalbummet "Tusinde Planer", som er et crossover samarbejde mellem det klassiske Ensemble Lydenskab og Kristina Holgersens eget faste hold af rytmiske musikere. Derudover har Holgersen bl.a. samarbejdet med: Niels Skousen, som hun har skrevet og spillet dobbeltkoncerter med, Ursula Andkjær Olsen, Josefine Klougart, Stine Pilgaard, Thorstein Thomsen, videokunstner Signe Klejs og dramatiker Caroline Malling. Medlem af koret Korage (et kor af kvindelige sangerinder i DK med bl.a. Sharin Foo, Pernille Rosendahl, Louise Alenius, Hannah Schneider m.fl.) I marts 2020 annoncerede Kristina Holgersen et samarbejde og tourné sammen med den danske bestseller forfatter Leonora Christina Skov. Kristina Holgersen har været nomineret til Carl Prisen som Årets Tekstforfatter 2 gange. I 2020 for teksterne til albummet Ny Start og i 2022 for teksterne til albummet Kapow Goodbye. I 2020 modtog hun DPAs påskønnelseslegat. Kristina Holgersen er modtager af den første Ethel-pris (2017) efter Pia Rasmussens minde som kvindeligt musikalsk forbillede og for italesættelse af kvinder i musikbranchen.

Diskografi
2021: Kapow Goodbye (tak & undskyld), Kristina Holgersen efter Leonora Christina Skov, albumudgivelse

Hvis vi ikke taler om det + Jeg håber at solen vil skinne, Kristina Holgersen efter Leonora Christina Skov, singleudgivelser

2019: Ny Start, Kristina Holgersen, albumudgivelse

2018: Mona Det Var Din By, singleudgivelse

2017: Vinyludgivelse, To Slags Mørke, Kristina Holgersen efter Helle Helle

2016: To slags mørke, Kristina Holgersen efter Helle Helle, bog og streaming

2010: Tusinde Planer, soloalbum, Kristina Holgersen

2009: Græsklart, U. Andkjær Olsen/M. Okbo

2008: I byen, børnebog og musikudgivelse, Thorstein Thomsen og Kristina Holgersen

2007: Mellem Myldretider, soloalbum, Kristina Holgersen

2004: Söydis, solodebut, Kristina Holgersen

2002: Purple Afternoon, Girl in the moon

2002: Olivia, Girl in the moon, Tyskland, Norge, Sverige

1997: Emotions, Emotions

Værkproduktion
2021: Ø, Musikdramatisk forestilling, tekst af Stine Pilgaard, spillet af Ensemble Lydenskab + skuespiller Siff Vintersol, Teater Gruppe 38

2020: Forårssang uden håb. Tekst af forfatter Stine Pilgaard Musik af: Kristina Holgersen og Anders Greis. Sangen er optaget i Højskolesangbogen 2020.

2019: Transitions – nykomponerede salmer med Annika Aakjær, Sara Grabow og salmeforfatterne Iben Krogsdal og Lisbeth Smedegaard. Uropført i Aarhus Domkirke.

2014: "Udsyngning", med visuel kunstner Signe Klejs. "Udsyngning" af tre udvalgte steder der lukker i Danmark: Sønderborg Kaserne, Ørting Handelsplads, Dalum Papirfabrik.

2013: Teaterkoncert: "Mellem Myldretider" med nyskrevet dansk dramatik af Caroline Cecilie Malling til Kristinas sange fra albummene: Tusinde Planer og Mellem Myldretider.

2012: Musikalsk fortolkning af Charlotta Dorothea Biehls forfatterskab i forbindelse med Århundredes Festival. BIGHAVN: Værk i forbindelse med DPAs komponiststafet, skabt i samarbejde med
Hannah Schneider, Heidi Mortenson og visuel kunstner Signe Klejs.

2011: REJSEN, i samarbejde m. klassisk komponist Morten Ladehoff, spilles af det klassiske Ensemble Lydenskab.

Bestyrelses- og rådsarbejde

2022 - : Copenhagen Jazz Festivals bestyrelse

2020-2022: Musiksagkyndig Nordisk Ministerråds kunst- og kulturprogram (Nordisk Kulturkontakt)

2016 - 2019: Forperson for Statens Kunstfonds legatudvalg for musik

2015 Kunstrådet, Aarhus Kommune

2014 - 2018. Genudpeget 2019-2022: Aftagerpanel for Syddansk Musikkonservatorium (SDMK)

2014 - Medlem af Ensemble Lydenskabs bestyrelse

2011 - 2012 Styregruppe og initiativtager til kortlægningsrapport: kønsbalancen i rytmisk musik

2013 - 2015 Aarhus Kommunes musikudvalg

2010 - 2014 SPOT Festivalens bestyrelse

2008 - 2013 Statens Kunstfonds repræsentantskab

2008 - 2011 Næstforperson i Biblioteksstyrrelsens rådighedsbeløbsudvalg

2009 - 2017 LMSs (Levende Musik i Skolen) bestyrelse, næstforperson

2008 - 2017 ROSAs (Dansk Rocksamråd) bestyrelse

2007 -2018 DPAs (Danske Populær Autorer) bestyrelse http://dpa.org

2004 - 2008 DPAs legatudvalg

Undervisning
Adjunkt ved Det Jyske Musikkonservatorium

Studielektor ved Det Rytmiske Musikkonservatorium

Uddannelse
Diplom i ledelse, kunst- og kultur, USRC-Sjælland

Lærer, Silkeborg Seminarium, med linjefagene musik og kristendom, 1998

Kilder og henvisninger

 https://gaffa.dk/anmeldelse/148869/eminent-stilsikker-og-magnetisk-storytelling
 https://www.kristeligt-dagblad.dk/kultur/helle-helle-tekster-faar-nyt-liv-i-popsange
 https://jyllands-posten.dk/protected/premium/kultur/ECE8572055/de-gyldne-laurbaerroman-genskrevet-som-popmusik/
 https://www.facebook.com/kristinaholgersenmusik/?ref=aymt_homepage_panel
 Websted

Sangere fra Danmark

Kristina Holgersen


Der Petersberg in Koblenz ist eine Erhebung im Stadtteil Lützel auf der linken Moselseite. Den Namen trägt sie seit dem frühen Mittelalter nach dem Apostel Petrus. Hier befand sich schon 1341 ein Weinberg mit dem Namen "Sente Petersdreys". Weitere Bezeichnungen waren ab 1546 "uff St. Petersberg" und ab 1814 "am Petersberg". Auf der Erhebung wurden im 19. Jahrhundert im Rahmen des Baus der preußischen Festung Koblenz die Feste Kaiser Franz und die Bubenheimer Flesche errichtet.

Nach Abriss großer Teile der Stadtbefestigung Koblenz befindet sich hier heute ein Wohngebiet und der Lützeler Volkspark. Am nordöstlichen Rand ist ein großer Friedhof angelegt worden. Am Fuße der Erhebung befindet sich der Franzosenfriedhof mit dem Marceau-Denkmal. Der Petersberg wird westlich von der B 9 und östlich von der linken Rheinstrecke eingegrenzt.

Literatur
 Wolfgang Schütz: Koblenzer Köpfe. Personen der Stadtgeschichte – Namensgeber für Straßen und Plätze. 2. überarb. u. erw. Auflage. Verlag für Anzeigenblätter, Mülheim-Kärlich 2005, S. 425.

Einzelnachweise

Geographie (Koblenz)
Berg unter 1000 Meter
Berg in Rheinland-Pfalz
Berg in Europa

Petersberg (Koblenz)


Esta é uma lista das 175 freguesias da sub-região das Terras de Trás-os-Montes, ordenadas alfabeticamente por município, referindo a população registada em 2021, pela área, pela densidade populacional e pela categoria da freguesia.

A sub-região das Terras de Trás-os-Montes pertence à região portuguesa do Norte, que registou, através dos censos de 2021, uma população de 107.272 habitantes, dividido entre 9 municípios e em 175 freguesias.

Terras de Tras os Montes

Lista de freguesias do Terras de Trás-os-Montes


Stichting Betaald Voetbal Vitesse, poznatiji i pod nazivima SBV Vitesse, Vitesse Arnhem ili jednostavno Vitesse je nizozemski nogometni klub iz Arnhema koji je osnovan 14. svibnja 1892. godine. Od 1998. godine igraju na stadionu GelreDome koji može primiti 21.248 gledatelja. U sezoni 2019./20. se natječe u Eredivisie, najvišem rangu nizozemskog nogometa.

Klub je osvojio nizozemski kup u sezoni 2016./17. te im je to jedini trofej u povijesti.

Vanjske poveznice
Službene stranice

Vitesse

SBV Vitesse


RFA Tarbatness (A345) was a fleet stores ship of the Royal Fleet Auxiliary.

In 1981, the ship was bought by the United States Military Sealift Command to serve as USNS Spica (T-AFS-9).

Ships built on the River Tyne
Ships of the Royal Fleet Auxiliary
1967 ships
Ness-class combat stores ships
Ships built by Swan Hunter

RFA Tarbatness


The Collection: Britney Spears - 7 Complete Albums es el tercer álbum recopilatorio de la cantante estadounidense Britney Spears, el cual fue lanzado por la tienda iTunes el 13 de diciembre de 2011, bajo los sellos RCA Records y Jive Records. Por su parte, fue lanzado una edición LP del álbum. El álbum contiene la discografía completa de Spears, desde ...Baby One More Time hasta Femme Fatale.

Lista De Canciones
 ...Baby One More Time - 12
 Oops!... I Did It Again - 12
 Britney - 12
 In the Zone - 13
 Blackout - 12
 Circus - 13
 Femme Fatale - 12

Referencias

Enlaces externos
 Britney.com - Sitio Oficial
 Britney Spears - Twitter Oficial

Véase también
 Britney Spears

Álbumes de Jive Records
Álbumes recopilatorios de 2011
Álbumes recopilatorios de Britney Spears
Álbumes en inglés


Die Verwaltung Norwegens im Mittelalter hing von den jeweiligen Herrschaftsstrukturen ab.

Vorgeschichte
Im letzten Jahrtausend v. Chr. war entlang der Küste von Nordwest-Norwegen die Gesellschaft in hohem Maße nach Süd-Skandinavien orientiert. Sie hatte in unterschiedlichem Maße den Ackerbau in ihre Wirtschaft integriert und signalisierte zusätzlich ihre "südliche" Verbindung unter anderem durch die Risvik-Keramik (Norwegen) und durch Grabhügel. Wahrscheinlich waren diese Gesellschaften auch von einer zunehmenden Hierarchisierung geprägt. In den Jahrhunderten nach der Zeitenwende verfestigte sich die Ackerbauwirtschaft. Weitere Prozesse der sozialen Stratifikation in der jüngeren Römerzeit und in der Völkerwanderungszeit (200–600 n. Chr.) führten dazu, dass hierarchisch organisierte Häuptlingstümer die dominierende Gesellschaftsform in den Küstengesellschaften bis hinauf nach Süd-Troms und Mittel-Norrland wurde. Die Herrschaft beruhte auf einer redistributiven Ökonomie, das heißt, der Häuptling legitimierte seine Herrschaft dadurch, dass er die Abgaben, die er einnahm, an seine Klientel weiterverteilte. Die Herrschaftsgebiete beschränkten sich auf die Küstenregion. Das Binnenland war das Gebiet der Samen.

Der Gegensatz "wir – die anderen" hatte eine geografische und ökonomische Komponente, die über viele Generationen zu einer relativ festgezurrten Grenze, wo man sich als Norrøn niederlassen konnte, institutionalisiert worden war. Diese geistige Disziplinierung des "geografischen Verhaltens" kann außerdem durch Vorstellungen über das Land der "anderen" als gefährlich oder von bösen Mächten bewohnt gefestigt und begründet worden sein. Sich in die "Ödnis" im Fjordinneren oder ins Binnenland zu begeben, hieß die sichere Welt zu verlassen, die durch den Hof und das kultivierte Land gekennzeichnet war.

In den samischen Gebieten Norwegens war die Herrschaft auf die Clans aufgeteilt und nach der Deutung archäologischer Funde weitestgehend egalitär. Das gilt sowohl für die Seesamen an der Küste als auch für die nomadisierenden Jägergemeinschaften des Binnenlandes.

In der ausgehenden Metallzeit begann bei den Völkern germanischer Ethnizität eine gesellschaftliche Stratifizierung, die vom Süden her nach Norden vordrang. In der frühen Wikingerzeit waren die landschaftlichen Einheiten weitestgehend selbständig und wurden von Häuptlingen Kleinkönigen beherrscht. Ihnen unterstanden Geschlechter von Großbauern mit ihrer Klientel und ihren Hintersassen. Es handelte sich um eine Kombination zwischen Territorialherrschaft und Gefolgschaftsherrschaft.

Mittelalter

Beginn
Mit Harald Hårfagre setzte allmählich eine Zentralisierungstendenz ein. Dem König zur Seite stand der "Lendr maðr". Es handelte sich dabei um einige wenige besonders mächtige Großgrundbesitzer, die vom König oder von einem Jarl Landgüter zugeteilt bekamen. Aber ihre Macht beruhte – anders als im Feudalismus – auf ihrem eigenen Grundbesitz.

12. Jahrhundert wurde die Bezeichnung "Sysle" für einen Verwaltungsdistrikt eingeführt. Die Einteilung in Sysla wurde unter König Sverre durchgeführt. Es gab 50 Sysla unterschiedlicher Größe. Dabei wurde auch eine neue Ämterorganisation geschaffen, und mit ihr entstand auch ein neuer Amtsadel der "Sysselmänner". Sie bestellten für ihren Bezirk "Lensmänner". Mit der Zeit feudalisierte dieser Adel, und bei Erlass des Landslov durch König Magnus lagabætir 1273 war dieser Prozess weitestgehend abgeschlossen und der Sysselmann ein königlicher Verwalter, der auch die königlichen Abgaben erhob. Er übte die Polizeigewalt und das Amt eines Kronvogtes aus. Er war auch Befehlshaber der Leidangsmiliz in seinem Bezirk. Diese Machtfülle rief bald Widerstände hervor. König Hwkon V. schaffte 1308 diese konzentrierte Machtstellung ab und zog die Krongüter wieder ein. An die Stelle trat eine Verwaltungsorganisation nach dem Vorbild Englands. Sie war dreistufig: Lensherr, Vogt und (Bauern)lensmann. Der Vogt unterstand dem Lehnsherr. Als der Lehnsherr später verschwand, wurde der Vogt ein wichtiges Glied in der königlichen Verwaltung. Er war im Namen des Königs für Recht und Gesetz verantwortlich. Er delegierte oft Aufgaben auf den Lehnsmann.

In Bezug auf das von Samen bewohnte Binnenland kam im 13. Jahrhundert das Institut der "Oberherrschaft" auf, die mit Tributpflicht verbunden war.

Neben der königlichen Verwaltung gab es auch eine bischöfliche Verwaltung über die kirchlichen Besitztümer, soweit sie nicht im Klosterbesitz standen. Sie wurde im Auftrag des Bischofs durch die Setesvein wahrgenommen.

Spätzeit

Im Mittelalter bis in zum Ende des 18. Jahrhunderts gab es in Norwegen eine administrative Zweiteilung in "Nordafjelske Norge" und "Sønnafjelske Norge". Diese Grenzziehung war im 15. Jahrhundert und in der Reformationszeit eine wichtige Einteilung. Der norwegische Reichsrat war in der letzten Zeit seines Bestehens in zwei Gremien aufgeteilt, nämlich in den "Reichsrat Nordanfjells" und den "Reichsrat Sunnanfjells". Jeder der beiden tagte für sich und der König und andere korrespondierten mit ihnen gesondert. Beide Landesteile hatten auch ihre eigenen Statthalter; Olav Galle wird 1525 als "staets holdher søndenfieldtz i Norge" und Henrik Krummedike wird als Statthalter "Söndanfjels" bezeichnet. In der Reformationszeit kamen die Bezeichnungen "Nordafjels" und "Sønnafjels" in den allgemeinen Gebrauch.

Um 1500 wird auch Lindesnes als südliche Grenze genannt. Aber normalerweise wurde ganz Agder (heute in Aust-Agder und Vest-Agder geteilt) zum Sønnafjelske Norge gerechnet. In der Zeit des Absolutismus und unter Struensee umfasste Nordanfjellske Norge auch Vestlandet bis hinunter nach Åna-Sira. "Sønnafjelske Norge" lag südlich von Dovre und östlich von Langfjell. Die Verwaltungshauptstadt für "Nordafjelske Norge" war Bergen, für "Sønnafjelske Norge" Oslo. In der Bevölkerung wurde später das Dovrefjell als Grenze zwischen den beiden Gebieten aufgefasst, eine recht junge Einteilung.  Die Grenze zwischen den beiden Gebieten orientierte sich im 19. Jahrhundert grob am 60. Breitengrad.

Literatur
 Lars Ivar Hansen, Bjørnar Olsen: Samenes Historie fram til 1750. Oslo 2007, ISBN 978-82-02-19672-1.
 Per Hovda: Det nordanfjellske og sunnanfjellske Noreg i millomalderen. In: Historisk Tidsskrift. Jg. 33, 1943, S. 595–599.

Einzelnachweise

Norwegische Geschichte im Mittelalter

Verwaltung Norwegens (Mittelalter)


The Spider's Lullabye šesti je studijski album danskog heavy metal sastava King Diamond. Diskografska kuća Metal Blade Records objavila ga je 6. lipnja 1995.

Popis pjesama

Osoblje

 King Diamond

 King Diamond – vokal, klavijature, čembalo, produkcija, miks
 Andy La Rocque – solo-gitara, produkcija (asistent)
 Herb Simonsen – solo-gitara
 Chris Estes – bas-gitara, klavijature (pjesme 2., 6., 10.)
 Darrin Anthony – bubnjevi

 Ostalo osoblje

 Braden McDonald – inženjer zvuka (asistent)
 Eddy Schreyer – mastering
 Brian Ames – grafički dizajn, dizajn
 Peter Bladskog – fotografije
 John Mortensson – fotografije
 James Bland – fotografije
 H. Hildebrandt – fotografije
 Alex Solca – fotografije
 Tim Kimsey – produkcija, miks, inženjer zvuka

Izvori

Albumi iz 1995.
Albumi Kinga Diamonda

The Spider's Lullabye


2012 în științifico-fantastic — 2013 în științifico-fantastic — 2014 în științifico-fantastic
2013 în științifico-fantastic implică o serie de evenimente:

Nașteri și decese

Nașteri

Decese
 18 ianuarie : Jacques Sadoul, editor și scriitor francez, decedat la 78 de ani.
 4 februarie : Richard E. Geis, scriitor american, decedat la 85 de ani.
 5 aprilie  : George Anania, scriitor român, decedat la 71 de ani (n. 1941)
 30 aprilie : Andrew J. Offutt, scriitor american, decedat la 78 de ani.
 26 mai : Jack Vance, scriitor american, decedat la 96 de ani.
 8 iunie : John Boyd, scriitor american, decedat la 93 de ani.
 9 iunie : Iain Banks, scriitor scoțian, decedat la 59 de ani.
 19 iunie : Parke Godwin, scriitor american, decedat la 84 de ani.
 23 iunie : Richard Matheson, scriitor american, decedat la 87 de ani.
 2 agust : Patricia Anthony, scriitor american, decedat la 66 de ani.
 2 septembrie : Frederik Pohl, scriitor american, decedat la 93 de ani.
 6 septembrie : Ann C. Crispin, scriitor american, decedat la 63 de ani.
 9 noiembrie : Donald Malcolm, scriitor scoțian, decedat la 83 de ani.

Cărți

Romane

Earth Afire de Orson Scott Card
Abaddon's Gate de James S.A. Corey
The Long War de Terry Pratchett și Stephen Baxter
 The Circle de Dave Eggers
 Guardian de Jack Campbell
  Shadow of Freedom de David Weber
Colecții de povestiri
 The Best Horror of the Year: Volume Five Călătorii în timp, antologie SF, Nemira
Povestiri

 Filme

 Filme TV

 Eve of Destruction miniserial TV regizat de Robert Lieberman.
 Age of Dinosaurs regizat de Joseph J. Lawson.
 Stonados regizat de Jason Bourque.

Seriale TV

Premii
 Premiul Saturn (a 39-a ediție)
 Cel mai bun film SF: Răzbunătorii, regia Joss Whedon
 Premiul Nebula pentru cel mai bun roman
 Ancillary Justice de Ann Leckie
 Premiul Hugo pentru cel mai bun roman
 Redshirts'' de John Scalzi

Jocuri video

Note

Vezi și
 2013 în literatură

Liste de cărți
Liste de filme
2013 în științifico-fantastic

2013 în științifico-fantastic


La  du Tour d'Italie 2022 se déroule le jeudi  de Borgo Valsugana (Trentin-Haut-Adige) à Trévise (Vénétie), en Italie, sur une distance de .

Parcours
La  relie Borgo Valsugana à Trévise sur 156 kilomètres. Deux ascensions répertoriées : le Scale di Primolano (2,3 km à 5,7 %, 4C) et le Muro di Ca' del Poggio (1,8 km à 6,7 %, 4C), et deux sprint intermédiaires : à Valdobbiadene (km 72,6) et à Susegana (km 116,4), jalonnent le parcours. Le final est composé d'un circuit urbain de onze kilomètres à parcourir qu'une seule fois.

La victoire d'étape est favorable aux sprinteurs.

Déroulement de la course
Dès le kilomètre zéro, l'échappée se forme, avec quatre coureurs : le Belge Dries De Bondt (Alpecin-Fenix), le Danois Magnus Cort Nielsen (EF Education-EasyPost) et les deux Italiens Edoardo Affini (Jumbo-Visma) et Davide Gabburo (Bardiani CSF Faizanè).

Au sommet du Scale di Primolano (2,3 km à 5,7 %, 4C), Dries De Bondt devance Edoardo Affini, avec deux minutes et huit secondes d'avance sur le peloton. Au sprint intermédiaire de Valdobbiadene (km 72,6), Davide Gabburo précède Edoardo Affini ; le peloton compte un débours de deux minutes et vingt-huit secondes. Au sommet du Muro di Ca' del Poggio (1,8 km à 6,7 %, 4C), Dries De Bondt passe en tête devant Davide Gabburo, l'écart avec le peloton est de deux minutes et trente secondes. Au sprint intermédiaire de Susegana (km 116,4), Dries De Bondt récidive, avec deux minutes et huit secondes d'avance sur le peloton. Dans le final, le maillot blanc portugais João Almeida (UAE Emirates) est piégé et perd près de trois minutes sur la ligne d'arrivée.

Le peloton s'attarde à rattraper l'échappée. Cette étape est un exemple du théorème de Chapatte, selon lequel un coureur disposant d'une avance d'une minute aux dix kilomètres peut espérer l'emporter ; ici, sur le premier passage de la ligne d'arrivée, l'écart entre les deux groupes est d'une minute et douze secondes ; à cinq kilomètres de l'arrivée, l'écart est de cinquante secondes. Sous la flamme rouge, il n'est plus que d'une vingtaine de secondes.

Finalement, le Belge Dries De Bondt s'impose à Trévise, concluant au sprint le quatuor de tête, il s'agit de sa première victoire en World Tour. Lancés, les sprinteurs coupent la ligne quatorze secondes après le vainqueur du jour, l'Italien Alberto Dainese (DSM) devance le Français Arnaud Démare (Groupama-FDJ) et son compatriote Davide Cimolai (Cofidis).

Au niveau des différents classements : le champion olympique équatorien et maillot rose Richard Carapaz (INEOS Grenadiers) conserve le maillot rose, le Néerlandais Koen Bouwman (Jumbo-Visma) le maillot bleu et Arnaud Démare le maillot violet. Après le débours concédé à l'arrivée, João Almeida perd le maillot blanc, au profit de son ancien détenteur, l'Espagnol Juan Pedro López (Trek-Segafredo). L'équipe Bahrain Victorious mène au classement par équipes.

Résultats

Classement de l'étape

Points attribués pour le classement par points

Points attribués pour le classement du meilleur grimpeur

Classements aux points intermédiaires

Bonifications

Classements à l'issue de l'étape

Classement général

Classement par points

Classement de la montagne

Classement du meilleur jeune

Classement par équipes

Abandons
  João Almeida (UAE Emirates) : non-partant

Notes et références

Liens externes

    Site officiel
 Parcours

 18

18e étape du Tour d'Italie 2022


Liga nogometnog saveza područja Slavonska Požega za sezonu 1972./73. predstavljala je pretposljednji rang natjecanja, odnosno ligu četvrtog stupnja prvenstva SFRJ, a prvenstvo se igralo dvokružno. NK Slavija Pleternica je kroz kvalifikacije izborila ulazak u Slavonsku nogometnu zonu. Iz lige nije nitko ispao u niži rang jer se sljedeće sezone liga proširila na 12 momčadi.

Tablica

Unutrašnje poveznice
 Slavonska zona – Posavska skupina 1972./73.
 Liga NSP Nova Gradiška 1972./73.

Vanjske poveznice

Izvori

 Nikola Brekalo, Ivica Šulc, Stjepan Marković: 80 godina nogometa u Jakšiću (1932. – 2012.), Jakšić, 2012.
 Jelenko Topić; Pola stoljeća nogometa: Nšk velika 1929. - NK Papuk 1979.

1972-73
1972-73 Slavonska Požega
Slavonska Požega

Liga nogometnog saveza područja Slavonska Požega 1972./73.


Christian Friedrich Sattler (* 17. November 1705 in Stuttgart; † 18. Mai 1785 ebenda) war ein deutscher Archivar und Geschichtsschreiber.

Nach dem Jurastudium wurde er zum Hofgerichtsadvocaten ernannt. 1735 trat er in den Archivdienst ein und wurde 1741 zum wirklichen Geheimen Archivar befördert, seit 1776 mit dem Titel eines Regierungsrats. Als Historiker bearbeitete Sattler die Geschichte Württembergs, zunächst in der Fortsetzung des Geschichtswerks von Oswald Gabelkover. Später bearbeitete er die gesamte Landesgeschichte selbständig.

Werke
Topographie Württembergs (1752)
Geschichte des Herzogthums und der angrenzenden Gebiete bis 1260 (1767)
Geschichte Württemberg's unter der Regierung der Graven (4 Teile, 1767–1768)
Geschichte Württemberg's unter der Regierung der Herzogen (13 Teile, 1769–1783)

Literatur

Weblinks

 Veröffentlichungen von Christian Friedrich Sattler im Opac der Regesta Imperii

Landeshistoriker
Archivar (Deutschland)
Person (Stuttgart)
Person (Württemberg bis 1803)
Deutscher
Geboren 1705
Gestorben 1785
Mann

Christian Friedrich Sattler


2හි බලයනගේ පරස්පර අභිසාරී ශ්‍රේණියක් ලබා දේ. (ඒ අනුව 2හි බලයන්ගේ කුලකය "කුඩා" වේ)

ධන නිඛිලයන්ගේ පරස්පර මඟින් අපසාරී ශ්‍රේණියක් ලැබේ.

ඉහත අකාරයේ ධන නිඛිලවල පරස්පරයන් මාරුවෙන් මාරුවට අඩු කිරීම් හා එකතු කිරීම් ලකුණු යොදා ලිවීමෙන් අභිසාරී ශ්‍රේණියක් ලැබේ.

ප්‍රථමක සංඛ්‍යාවන්හි පරස්පර අපසාරී ශ්‍රේණයක් ලබා දේ. (ඒ අනුව ප්‍රථමක සංඛ්‍යා කුලකය විශාල වේ)

සමචතුරස්‍ර සංඛ්‍යාවල පරස්පරයක් අභිසාරී ශ්‍රේණියක් ලබාදේ. (බැසල් ගැටළු)

ධන ඔත්තේ සංඛ්‍යාවල පරස්පරයන් මාරුවෙන් මාරුවට සෘණ හා ධන ලකුණු යොදා ලියූ විට අභිසාරී ශ්‍රේණියක් ලැබේ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Convergent_series#Examples_of_convergent_and_divergent_series

 ගණිතය

අභිසාරී සහ අපසාරී ශ්‍රේණි සඳහා උදාහරණ


Augustin Eduard Chiriță () este un fost fotbalist român, care a evoluat pe postul de mijlocaș ofensiv. În prezent este preparator fizic la clubul din Prima Ligă Uzbecă, FC Turon Yaypan. În trecut a fost antrenor secund la echipa din orașul său natal, FC Olt Slatina.

Note

Legături externe
 Profil pe Romaniansoccer.ro
 Profil pe FFU

Fotbaliști români
Sportivi români în viață
Fotbaliști ai FC Argeș Pitești
Fotbaliști ai Universității Craiova
Antrenori români de fotbal

Augustin Chiriță


Frithjof Rüde, Pseudonym: Ferdinand Terpe, (* 19. Juli 1905 in Penig; † 28. Februar 1970 in Leipzig) war ein deutscher Schauspieler und Regisseur.

Leben
Der Sohn eines Justizrates besuchte von 1919 bis 1923 das Königin-Carola-Gymnasium in Leipzig. Anschließend wandte er sich der Schauspielerei zu. Mitte der zwanziger Jahre trat er auf den Bühnen von Gotha und Berlin auf. Eine seiner ersten größeren Rollen war die Titelfigur in Friedrich Forsters Stück Der Graue, das die Versuchsbühne Berlin in einer Nachtvorstellung zur Aufführung brachte.

Frithjof Rüde war von 1929 bis zur Scheidung 1937 verheiratet mit Charlotte, geborene Kummer. Sie hatten einen Sohn. Im Jahr 1932 veröffentlichte Rüde als Mitarbeiter der Weltbühne seine Rede an den brotlos werdenden Menschen.

Während der Zeit des Nationalsozialismus spielte er in den 1940er Jahren unter dem Pseudonym Ferdinand Terpe kleinere Rollen in deutschen Filmen mit teils propagandistischen Inhalten. Das Pseudonym Terpe leitet sich her von Terpsichore, Muse der Chorlyrik und des Tanzes; Ferdinand ist ursprünglich aus den gotischen Elementen *frith "Friede, Schutz vor Waffengewalt" und *nanth "Kühnheit" zusammengesetzt.

Nach dem Zweiten Weltkrieg führen ihn Engagements als Schauspieler und Regisseur an die Bühnen in Halle, Gera und Meiningen. Von 1955 bis 1969 war er Mitglied des Ensembles der Städtischen Bühnen in Leipzig. Hier führt er 1964 Regie bei der deutschen Erstaufführung von Johannes R. Bechers Drama Winterschlacht. Daneben wirkte er auch in Produktionen der DEFA mit.

Filmographie (Auswahl)
 1940: Der Fuchs von Glenarvon
 1940: Friedrich Schiller – Der Triumph eines Genies
 1941: Ohm Krüger
 1941: Mein Leben für Irland
 1954: Stärker als die Nacht
 1954: Ernst Thälmann – Sohn seiner Klasse
 1955: Ernst Thälmann – Führer seiner Klasse
 1959: Erich Kubak
 1961: Der Fremde
 1962: Lyudi i zveri (Menschen und Tiere)
 1965: Solange Leben in mir ist

Literatur
 Frank-Burkhard Habel, Volker Wachter: Das große Lexikon der DDR-Stars. Die Schauspieler aus Film und Fernsehen. Erweiterte Neuausgabe. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2002, ISBN 3-89602-391-8.

Weblinks

 Porträtfoto Frithjof Rüde in der Objektdatenbank des Stadtgeschichtlichen Museums Leipzig
 Frithjof Rüde – Autor der Weltbühne

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Theaterregisseur
Darstellender Künstler (Leipzig)
Deutscher
DDR-Bürger
Geboren 1905
Gestorben 1970
Mann

Frithjof Rüde


Cristina Marcela Soto Esquivel (Managua, 11 de julio de 1990) es una modelo nicaragüense y reina de belleza coronada como Reina del Carnaval de Nicaragua 2012 "Alegría por la Vida" el 2 de marzo de 2012.

Biografía
Nació en Managua, el 11 de julio de 1990. Soto Esquivel es licenciada en Economía Aplicada con mención en Administración de PYMES y Finanzas en la Universidad Centroamericana. Destacándose como Cum laude de la graduación 2012.

Reina del Carnaval 2012
Cristina, representante de Managua, compitió frente a otras 11 candidatas en el certamen nacional de su país, Reina del Carnaval de Nicaragua «Alegría por la Vida», celebrado en Managua en el Hotel Holiday Inn Select el 2 de marzo de 2012, donde obtuvo el premio de Señorita Fotogénica convirtiéndose eventualmente en la ganadora, coronada por la Reina del Carnaval de Nicaragua saliente Norma Fuentes Guerrero.

Señorita Dulzura 2010
Cristina Soto obtuvo la Corona de Señorita Dulzura 2010, título otorgado por el Comité Nacional de Productores de Azúcar que se celebró en un hotel de Managua.

Referencias

Reina del Carnaval
Alumnado de la Universidad Centroamericana
Modelos femeninas de Nicaragua
Miss Nicaragua
Nacidos en Managua
Mujeres de Nicaragua

Cristina Soto Esquivel


La classe Draken (1960) (en suédois : Dragon) était une classe de six sous-marins fabriqués pour la marine royale suédoise de 1960 à 1962. Au total, six sous-marins ont été livrés. Quatre des bateaux ont été modernisés en 1981-1982. La conception était une version modifiée de la classe Hajen (1954) avec un seul arbre d'hélice et une hélice plus grande à cinq pales pour améliorer les performances sous-marines et réduire le bruit. Les HMS Draken, Vargen, Nordkaparen et Springaren ont été commandés à Kockums. Les HMS Gripen et Delfinen ont été construits à Karlskrona. Ces bateaux ont été désarmés en 1988-1990 et ont été remplacés par les sous-marins de classe Sjöormen et de classe Näcken.

Un sous-marin (le ) a été préservé et peut aujourd'hui être vu au Maritiman à Göteborg.

Navires

Notes et références

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .
 .

Voir aussi

Liens externes
 .
 .

Articles connexes
 Liste des sous-marins de la Suède

Classe de sous-marin de la Marine royale suédoise

Classe Draken (1960)


Irpin (grad), grad u Ukrajini
 Irpin (rijeka), rijeka u Ukrajini

Irpen


الرجمة في ليبيا منطقة تقع شرق مدينة بنغازي وتبعد عنها حوالي 25 كم، وتوجد أعالي مرتفعات الرجمة, التي سمُيت على اسم المنطقة ويبلغ عدد سكان هذه المنطقة حوالي 3000 نسمة.

يوجد بها عدد 2 من المساجد وعدد 3 مدارس (ابتدائي / وإعدادي / وثانوية عامة). ويعتمد سكان هذه المنطقة على تربية المواشي كنشاط اقتصادي أول.

. كذلك لهذه المنطقة طبيعة ممتازة لوقوعها على أعالي مرتفعات فهي ترتفع عن سطح البحر قرابة 300 متر. وسميت بهذا الاسم نظرا ً لبئر كان يسمى بئر الرجيمة وهو يقع بالقرب منها.

شهدت الرجمة أحداث سياسية هامة في تاريخ ليبيا وأهمها توقيع اتفاقية سميت باتفاقية الرجمة يوم 20 أكتوبر 1920 أبان الاستعمار الإيطالي لليبيا وتنص هذه الاتفاقية على الآتي :
"منح محمد إدريس السنوسي لقب أمير، وإقرار أن يكون الحكم وراثيًّا، كذلك الاعتراف به رئيسا ًلحكومة ذات استقلال ذاتي، وتشمل إدارة الأجزاء التالية :-
واحات الجغبوب وأوجلة وجالو، ومنح محمد إدريس السنوسي حق الإقامة في إجدابيا مقرا ًلحكومته."

ويوجد في منطقة الرجمة مقر قيادة القوات المسلحة العربية الليبية وهي مقر إقامة خليفة حفتر القائد العام للقوات المسلحة الليبية المعين من مجلس النواب الليبي.

ملاحظات

أماكن مأهولة في شعبية المرج
أماكن مأهولة في شعبية المرج
قرى ومدن الجبل الأخضر

الرجمة


هِنْشِير المِسْتِيرِي قرية تقع بمعتمدية الشراردة بولاية القيروان من الوسط التونسي.

المراجع

قرى ولاية القيروان

هنشير المستيري


Microbiota, numită și microbiom, reprezintă ansamblul microorganismelor comensale, simbiotice, sau patogene care populează un ecosistem sau habitat (de ex. solul, apele, laptele, plantele, animalele, omul).  Microorganismele care constituie o microbiotă sunt reprezentate de bacterii, arhee, alge unicelulare, protozoare, fungi și virusuri. Termenul "microfloră" (= ansamblul microorganismelor de natură vegetală, de exemplu, algele) este incorect utilizat în locul celui de microbiotă cu referire la ansamblul microorganismelor dintr-un mediu dat. Termenul microbiom care este sinonim cu microbiota, are și alt sens: genomul colectiv al microorganismelor care care populează un ecosistem.

Microbiota omului și animalelor
La om și animale microbiota este formată de microorganisme care populează tegumentul, cavitățile, tractul digestiv și respirator, vaginul, realizând populații cu o densitate foarte mare de Lactobacillus, Bacteriodes, Streptoccocus, Candida, Escherichia etc. Numărul microorganismelor la omul adult este apreciat la circa 1014 celule, cu un grad de mărime peste numărul total al celulelor organismului uman (1013). Și totuși fătul este steril în uter.
Fără microbiotă din rumen existența erbivorelor ar fi practic imposibilă. Populațiile de microorganisme din tubul digestiv și gazda lor funcționează ca un sistem ecologic al cărui echilibru este indispensabil pentru sănătatea individului.

După sediul microbiotei se disting: microbiota tegumentului (pielii), microbiota căilor respiratorii superioare (nările, nasofaringele; traheea, bronhiile, bronhiolele sunt normal sterile), microbiota tractului gastrointestinal (cavitatea bucală, placa dentară, esofagul, stomacul, duodenul, intestinul subțire, colonul, microbiota fecalelor), microbiota tractului genito-urinar (vaginul, uretra distală; căile urinare superioare - vezica urinară, ureterele, bazinetul - sunt normal sterile), microbiota ochiului (pe membrana conjunctivală și suprafața ochiului), microbiota urechii (include microorganismele prezente normal în canalul auditiv extern).

După originea microbiotei se disting 2 tipuri: alohtonă și autohtonă.

Microbiota alohtonă
Microbiota alohtonă este reprezentată de microorganisme (bacterii, microfungi, protozoare) care provin din mediul extern (aer, sol, apă, sau de la alte organisme). De regulă, sunt numai tranziente, fără să contribuie semnificativ la activitatea microbiotei autohtone, la ale cărei condiții nu se pot adapta.

Microbiota autohtonă
Microbiota autohtonă (numită și microbiotă indigenă, microbiotă normală, floră normală, indigenă sau naturală) este reprezentată de microorganismele indigene sau autohtone, care realizează o gamă foarte diversificată de activități cu efect benefic asupra organismului purtător (gazdă). Microbiota indigenă are rol bine definit în menținerea funcțiilor normale și a sănătății gazdei: roluri nutritive, stimulent pentru dezvoltarea competenței imune, barieră ecologică antimicrobiană. Microbiota intestinală autohtonă produce diferiți fermenți care hidrolizează macromolecule nedigerate ajunse în intestinul gros; tot aici are loc fermentația hexozelor de către comunitatea complexă de bacterii, rezultând acizi organici volatili, metan, CO2 (la rumegătoare microbiota rumenului este esențială pentru digestie),  tot ea asigură transformarea polizaharidelor complexe (celuloză, hemiceluloze, pectină, amidon, lignină) la forme asimilabile; de asemenea grăbește tranzitul intestinal și produce cantități importante de vitamine (e.g., biotină, acid pantotenic, piridoxină, riboflavină, vitamină K) utile pentru gazdă, dar și pentru creșterea altor bacterii. Microbiota are rol de barieră antiinfecțioasă antimicrobiană, microbiota normală antagonizează microbii patogeni prin: competiția vitală pentru receptori și locuri libere pe suprafața celulelor, pentru nutrienți; inhibiția realizată de metaboliți toxici (H2O2, pH acid etc.); antibioticele afectează microbiota normală intestinală și permit colonizarea și multiplicarea unor microbi patogeni anaerobi (Clostridium difficile etc.); pentru restabilirea microbiotei normale se folosesc probioticele sau transplantul fecal (transplantul de microbiotă fecală). Microbiota poate avea și un rol negativ, de ex. Helicobacter pylori, care este potențial patogen și duce la apariția gastritei, ulcerului gastroduodenal. Un efect mai subtil, cu caracter insidios, este cel de implicare microbiotei colonului, posibil indirectă, în cancerul de colon, mai frecvent la persoanele cu regim bogat în grăsimi și proteine decât la cele ce consumă fibre vegetale.

Note

Microbiologie

Microbiotă


Edward Cuthbert Platt (February 14, 1916 – March 19, 1974) was an American actor best known for his portrayal of the Chief in the 1965–1970 NBC/CBS television series: Get Smart. With his deep voice and mature appearance, he played an eclectic mix of characters over the span of his career.

Early life and military service
Platt was born in Staten Island, New York. He spent a part of his childhood in Kentucky and upstate New York, where he attended the Northwood School, a private school in Lake Placid, and was a member of the ski jump team. He also studied at the Juilliard School. He attended Princeton University, but left after his freshman year. He served in the United States Army during World War II.

Acting career
An operatically trained bass-baritone with a powerful voice, he debuted on Broadway in the Rodgers and Hammerstein musical Allegro. José Ferrer, who performed with Platt in the Broadway play The Shrike, helped him land his first film role in the 1955 film version. Also in 1955, Platt appeared in Rebel Without a Cause starring James Dean, Natalie Wood and Sal Mineo. He returned to Broadway in 1958 with the musical Oh, Captain!, in a romantic role. In 1959, he played Cary Grant's attorney in North by Northwest, and he starred in the movie The Rebel Set.

Platt also appeared in episodes of the original Perry Mason ("The Case of the Slandered Submarine" and "The Case of the Larcenous Lady"); 77 Sunset Strip, Trackdown, State Trooper (in the episode "Who Killed Doc Robbins"), Men into Space ("From Another World"), Ripcord ("Million Dollar Drop"), Gunsmoke, Bonanza, One Step Beyond, The Rifleman (S5 E7 "The Assailants" as Sen. Bordon 1962), Rawhide, Whispering Smith, The Outer Limits ("The Man with the Power" and "Keeper of the Purple Twilight"), The Dick Van Dyke Show ("A Nice Friendly Game Of Cards"), Voyage to the Bottom of the Sea, Bat Masterson (in the 1959  episode "Incident in Leadville"), Tales of Wells Fargo, The Twilight Zone, and Wagon Train

His most famous role was the regular role of The Chief in the espionage parody television series Get Smart (1965–1970). After it ended, he had a recurring role in the situation comedy series The Governor & J.J. in 1970. He had guest roles in several other television series of the era, mostly comedies, including Temperatures Rising, Bewitched, Owen Marshall: Counselor at Law, Love, American Style, and The Odd Couple as Oscar Madison's boss in the episode "Oscar's New Life".

Platt appeared as Sotto Voce in the 1969 KCET television reading of Norman Corwin's 1938 radio play The Plot to Overthrow Christmas.

Work as producer
In 1973, Platt raised the money to produce one of the first independent feature films shot entirely on videotape: Santee, starring Glenn Ford. His crew shot the production with electronic TV cameras and portable video tape recorders, then had the images transferred to film for theatrical release. The movie was not commercially successful.

Death
On March 19, 1974, Platt was found dead in his Santa Monica apartment, at the age of 58. Initial reports indicated the cause of death was a heart attack, but Platt's son later said that his father died from suicide, after a long struggle with untreated depression.

Filmography

Television credits

Notes

References

External links

 "Chief" places 6th on Great Secondary TV Characters list

1916 births
1974 suicides
American male film actors
American male television actors
Military personnel from New York City
Male actors from Staten Island
United States Army soldiers
Princeton University alumni
Juilliard School alumni
American bass-baritones
Singers from New York City
20th-century American male actors
20th-century American singers
20th-century American male singers
United States Army personnel of World War II
1974 deaths

Edward Platt


L'expression « glande urétrale » peut faire référence à :
 les glandes bulbo-urétrales ;
 les glandes para-urétrales ;
 les glandes de Littré ;

Voir aussi

Glande urétrale


طواحين بيروت هي رواية للكاتب اللبناني توفيق يوسف عواد، تدور حول لبنان والوطن العربي تجاه قضاياه المصيرية في العقيدة والسياسة والجنس. كتبها مؤلفها قبل اندلاع الحرب الأهلية اللبنانية.

تحتل الترتيب 29 في قائمة أفضل مئة رواية عربية في تاريخ الأدب العربي حسب تصنيف اتحاد الكتاب العرب، اختارت منظمة اليونيسكو هذه الرواية في سلسلة «مؤلفات الأدباء الأكثر تمثيلاً لعصرهم». وترجمت الرواية إلى اللغات الإنكليزية والألمانية والفرنسية والروسية.

محتوى
تحكي رواية «طواحين بيروت»، وعلى مستواها الفني المتخيل، حكاية الصراع في لبنان بكل تعقداته وتشابك قضاياه وعلاقة ذلك بالنسيج الاجتماعي لهذا البلد، وبما هو نهج ثقافي ـ طائفي.

أحداث الرواية
تجري أحداث الحكاية التي ترويها الرواية في فترة مفصلية من تاريخ لبنان الحديث، هي فترة الستينيات التي عرفت صعودا للفئات البرجوازية اللبنانية، خاصة الفئة الوسطى، وتلازم ذلك وانتظام المنتجين، على مختلف الصعد الإنتاجية، في هيئات نقابية تناهض سلطة الفساد وتسعى لتحسين الأوضاع المعيشية للمنتجين والعمال على مختلف مستوياتهم، وذلك على قاعدة مفهوم للوطن مدني يجمع بين المسلمين والمسيحيين.

تنبني الرواية مسعى إصلاحي ـ تغييري يلتزم به الجيل الناشئ في لبنان من طلاب الجامعات، وعلى رأسهم هاني الراعي المسيحي وتميمة نصور المسلمة الشيعية. كلاهما قادم من الأطراف: هاني من قرية المطلة في المتن الشمالي ـ أي من الجبل المسيحي ـ وتميمة من قرية المهدية في الجنوب اللبناني ـ الشيعي في غالبيته ـ وكلاهما يعاني من هذا التغيير في أجواء حياته بسبب الانتقال من بساطة القرية إلى صخب المدينة، في ما هما يعملان من أجل التغيير، الإصلاحي، داخل المدينة. ينطلق هذا المشروع من هدف محدد عند الطلاب، هو تطوير الجامعة اللبنانية التي كانت تقتصر على تعليم العلوم الإنسانية، بإنشاء كليات للعلوم والهندسة.

لكن ثمة أموراً تحول دون نجاح مشروع الطلاب التغييري. تتناول الرواية هذه الأمور، فتشير إلى بعضها وتحكي عن بعضها الآخر بإسهاب: تشير إلى تعرض السلطة الحاكمة آنذاك لمظاهرة الطلاب، وإلى مجهولين يطلقون الرصاص عليها. وتحكي عن «معامل التعصب وغبار الشوارع الغوغائي. والزعماء التقليديين وتجار النفوذ» الذين اندسوا في صفوف الطلاب، تحركهم مآربهم الحزبية وشهواتهم الخاصة وأصبغتهم العقائدية.

مراجع

أفضل مائة رواية عربية
روايات 1972
روايات لبنانية

طواحين بيروت


En la mitología griega, Eurianasa (Εὐρυάνασσα) puede ser:

 Eurianasa, hija del oceánida Pactolo. Fue esposa de Tántalo, y una de las posibles madres de Pélope, Broteas y Níobe.
 Eurianasa, hija de Hiperfante y madre de Clímene por Minias.

Personajes de la mitología griega

Eurianasa


Voivod Fransız-Kanadalı thrash metal grubudur.

Tarihçe
Vokalde Denis "Snake" Belanger, gitarda Denis "Piggy" d'Amour, davulda Michel "Away" Langevin ve bass da Jean-Yves "Blacky" Theriault tarafından 80'lerde kuruldu. 1984 yılında çıkan ilk albüm War and Pain, Heavy Metal klasikleri arasında yer almaktadır. Voivod heavy metal müziğe bakış açısı ile diğer Kanadalı grupları oldukça etkilemiştir. 1986 yılında ikinci albümleri Rrröööaaarrr yayınlanmıştır.

1987 de Killing Tecnology, 1988 de önemli albümleri Dimension Hatröss'ü yayınlamışlardır. Büyük plak şirketlerinden MCA nın dikkatini çekerek 1989 yılında kariyerlerinin en iyi albümü Nothingface i yayınlarlar. Bu albümde Pink Floyd'un Astronomy Domine parçasını cover yapmışlardır. 90'ların başında Jean-Yves "Blacky" Theriault gruptan ayrılır. Grup 1991 yılında çıkardığı Angel Rat ile bekleneni verememiştir. İki yıl aradan sonra MCA'dan son albümleri The Outer Limits'i yayınlarlar. Bu abümden sonra vokalist Denis "Snake" Belanger gruptan ayrılır.

Eric Forrest'ın bas ve vokali devralması ile 1995 yılın da Voivod eski özlenen günlerine geri döner ve Negatron'u yayınlar. Grup 90'lı yılların sakinliginden kurtulmuş Eric Forest in sert vokali ile silkelenmiştir. Negatrondan sonra daha da uçlarda gezeninen grup 1997 de Phobos'u yayınlar. Albüm karmaşık, kaotik ve yenilikci tarafıyla oldukça dikkat çeker. Eric Forest'in tur sırasında trafik kazası geçirip bastonla konserlere çıkması grubun konser performanslarını etkiler. Eric Forest Voivod'dan ayrılır. Grup 2001 yılına gelindiginde eski ve live kayıtlarını Kronik albümün de toplar. Birkaç ay sonra vokalist Denis "Snake" Belanger gruba geri döner. Bu süreçte bas gitara Metallica'dan Voivod fanı Jason Newsted geçer. Son kadro ile Voivod ve Katorz albümleri yayınlanır. Gitarist Denis D'Amour, Agustos 26, 2005'te bağırsak kanserinden hayatını kaybeder. Grup 12. stüdyo albümünün kayıtlarını sürdürmektedir.

Albümleri

 War and Pain, 1984
 Rrröööaaarrr, 1986
 Killing Technology, 1987
 Dimension Hatröss, 1988
 Nothingface, 1989
 Angel Rat, 1991
 The Best of Voivod, 1992
 The Outer Limits, 1993
 Negatron, 1995
 Phobos, 1997
 Kronik (EP), 1988
 Voivod Lives, 2000
 Voivod, 2003
 Katorz, 2006
 Infini, 2009
 Target Earth, 2013
 The Wake, 2018
 Synchro Anarchy, 2022
 Morgöth Tales, 2023

Dış bağlantılar
 Voivod resmi Web Sitesi
 Plak Şirketi ve Jason Newsted'in Web sitesi

Kanadalı thrash metal grupları
Noise Records sanatçıları

Voivod


පෝය දිනයකි.

වැදගත්කම

• සිදුහත් බෝසතාණන් වහන්සේ පස්මහ බැළුම් බැලීමෙන් අනතුරුව මිනිස් ලොව උපදින්නට මහ මායා දේවියගේ කුස පිළිසිඳගත්තේ ඇසල පෝය දිනකයි.

•සිදුහත් බෝසතාණන් වහන්සේ ගිහිගෙය කලකිරී මහාභිනිෂ්ක්රඅමණය කරන්නේත්, රාහුල කුමරුගේ උපත සිදු වන්නේත් ඇසළ පුන් පෝ දිනකයි. එමෙන්ම මාරයා විසින් සිදුහත් බෝසතුන්ගේ ගිහිගෙය හැරයාම වළකා දින හතකින් සක්විති රජකම ලැබෙන බව පවසන්නේද මෙදිනයි.

•ගිහිගෙය හැරගොස් වසර හයකට පසුව ලොව්තුරා බුද්ධත්වයට පත්ව බරණැස ඉසිපතන මිගදායේදී ප්‍රතම වරට පස්වග තවුසන් උදෙසා ධම්ම චක්ක පවත්තන සූත්‍රය දේශනා කොට වදාළේද ඇසල පොහොය දිනයකයි.

•තීර්ථකයන්ගේ මානය බිඳ, දමනය කරනු වස් ගෞතම බුදුරජාණන් වහන්සේ ගන්ධබ්බ රුක් මූලයේදී මහා පෙළහර පෑම ඇසල පෝ දිනයක සිදුවිය.

•විහාරස්ථාන වල වැඩ වසන භික්ෂූන් වහන්සේලා වස් විසීම ආරම්භ කරන්නේද (පෙර වස් විසීම) ඇසල පොහෝ දිනටයි.

ආශ්‍රිත
 ඇසළ මංගල්ලය

ඇසල පසළොස්වක පෝය


Navjot Kaur (en ) née le 7 mars 1995, est un joueuse de hockey sur gazon indienne. Elle fait partie de l'équipe indienne de hockey féminin aux Jeux olympiques d'été de 2016.

Vie première
Elle est née à Kurukshetra, Haryana. Son père est mécanicien et sa mère est femme au foyer. "Ils sont pleinement conscients de ce que signifient les Jeux olympiques et attendent avec impatience le jour où je prendrai le terrain à Rio", a déclaré Navjot Kaur.

Carrière
Elle a été formée pour le hockey à l'académie de Baldev Singh à Shahbad. Dans l'un de ses premiers tournois au niveau U-19, elle a été la meilleure buteuse. Elle a participé à plus de 100 matchs internationaux, représentant l'Inde. En 2012, Kaur est entrée dans le monde international du hockey, jouant contre la Nouvelle-Zélande après avoir prouvé son talent dans diverses ligues juniors telles que la Coupe d'Asie junior, le tournoi international U-21 aux Pays-Bas, etc.

Lorsque Kaur a terminé son 100e match, Md. Mushtaque Ahmad, le secrétaire général de Hockey India, a déclaré : «Navjot est une jeune joueuse talentueuse. Elle a prouvé sa place dans l'équipe avec plusieurs performances importantes et je la félicite d'avoir complété sa 100e sélection internationale aujourd'hui. Elle a été une source d'inspiration pour les jeunes joueuses en herbe qui aspirent à devenir professionnelles au hockey.»

Kaur faisait partie de l'équipe qui a bien performé lors des demi-finales de la Ligue mondiale de hockey en 2015, ce qui a permis à l'Inde d'entrer aux Jeux olympiques. Elle a également participé aux 17e Jeux asiatiques, aux Jeux olympiques de Rio 2016 et au 4e Trophée des champions asiatiques féminins. Elle a également joué un rôle dans la campagne de l'Inde lors de la deuxième ronde de la Ligue mondiale de hockey féminin au Canada.

Lors de la Coupe du monde d'Asie, Navjot Kaur a marqué avec succès cinq buts, sans compter les tirs au but. Elle a marqué deux buts contre Singapour, mais aucun contre le Kazakhstan. Elle a joué vigoureusement et a marqué contre le Japon. Elle a également marqué un but crucial contre la Chine à nouveau en finale, ce qui a changé la donne car c'était le seul but qui a été tiré dans le match et a conduit l'équipe à gagner 1-0. Elle a déclaré: "Tous les joueurs étaient très excités car c'était une grande finale contre la Chine. J'ai marqué le premier but, ce qui était important car cela nous a aidés à prendre les devants, mais le but était un effort d'équipe."

Elle avait l'habitude de jouer en tant que milieu de terrain, mais plus tard, elle est passée à la ligne avant. Selon Navjot, "Mon rôle n'a pas beaucoup changé parce que j'étais un milieu de terrain offensif. Mais maintenant, j'ai plus d'opportunités de marquer."

Non seulement elle a été la meilleure marqueuse parmi les attaquants, mais elle a également été sélectionnée comme joueuse du match lors de la finale.

Vie personnelle
Ses passe-temps incluent la musique et la peinture.

Ses inspirations incluent Jasjeet Kaur et Rani Rampal. Son joueur préféré est Jamie Dwyer, un joueur de hockey australien, qu'elle a rencontré lors des Jeux olympiques. Elle considère son père comme la plus grande influence de sa vie. Selon elle, "Il me soutient toujours et est là pour moi."

Kaur estime que la corruption, le casteisme et le manque d'éducation pour tous sont les principaux défis auxquels l'Inde est confrontée aujourd'hui.

Références

Liens externes

Joueuse indienne de hockey sur gazon
Naissance en mars 1995
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2016
Joueuse de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020
Naissance en Haryana

Navjot Kaur


Aceite de huevo (N º CAS 8001-17-0) (INCI: aceite de huevo, OLEOVA, EYOVA), también conocido como aceite de yema de huevo, se deriva de la yema de huevo de pollo procedentes principalmente de los triglicéridos con restos de la lecitina y está generalmente libre de proteínas de huevo. Por lo tanto, a menudo puede ser utilizado fácilmente por las personas que son alérgicas a los huevos, especialmente para aplicaciones tópicas, como el cuidado del cabello o la piel.

Producción
El aceite se extrae tradicionalmente a partir de la yema, por un proceso bastante sencillo, en la que cincuenta huevos producen aproximadamente cinco onzas de aceite.

Los métodos modernos de producción incluyen extracción líquido-líquido de los componentes lípidos de yema de huevo sólidos y la extracción de fluidos supercríticos. Es ofrecido por compañías como VAV Life Sciences.

Composición
Los ácidos grasos en la composición del aceite de huevo es rica en omega-3 (Docosahexanoico ácido) y omega-6 (ácido araquidónico).

Perfil completo de ácidos grasos

Análisis típico

Uso en la medicina
Aceite de huevo se ha utilizado en el tratamiento de heridas y lesiones. Ambroise Paré utiliza una solución de yema de huevo, el aceite de rosas, y trementina para las heridas de guerra, un viejo método que los romanos habían descubierto 1000 años antes que él. Publicó su primer libro "El método de curación de las heridas causadas por armas de fuego de los arcabuces", en 1545.

En la medicina tradicional india, japonesa, china y unani, el aceite de huevo se ha utilizado tradicionalmente como un tratamiento para el cuidado del cabello para reducir la caída, favorecer el crecimiento de nuevo pelo, retardar el envejecimiento y reducir la caspa.

El uso tópico

Cosméticos
Aceite de huevo puede ser utilizado como un excipiente/portador en una variedad de preparaciones cosméticas tales como cremas, ungüentos, productos de protección solar o lociones donde actúa como un emoliente, humectante, antioxidantes, potenciador de la penetración, acondicionador de la piel oclusiva y antibacteriano.

Aceite de huevo también ayuda a las propiedades de textura, lubricantes y antifricción de cremas y
lociones para la piel. Como un agente oclusivo, protege contra la deshidratación sin molestar a los poros y se incorpora fácilmente en preparaciones tópicas ya que forma estable de aceite en emulsiones de agua.

Quemaduras
El huevo es un aceite natural emoliente, y puede ser utilizado externamente en quemaduras, donde se reduce el dolor y promueve la reepitelización, reduciendo al mínimo las cicatrices.
Se ha utilizado con eficacia contra las quemaduras en las zonas rurales de Etiopía.

Sarna
El aceite de yema de huevo se utiliza en el tratamiento de enfermedades infecciosas como la sarna. Abulcasis, en un tratado sobre los aceites, recomienda para su tratamiento por vía tópica el aceite de huevo, el aceite de laurel, el de beleño, el de ricino, el de rosas (mezclado con vinagre después de una limpieza a fondo de la piel) y un aceite que componía para la sarna, del que dice: «El que arranca toda clase de sarna adonde no actúan otros medicamentos».

Nutrición infantil
Aceite de huevo puede ser una valiosa fuente de ácidos grasos poliinsaturados como ácido docosahexaenoico y ácido araquidónico en la nutrición infantil o combinado con aceite de pescado para la producción de los preparados para lactantes.
Es también una fuente conocida de vitamina D.

Referencias

Ingredientes cosméticos
Huevos (alimento)
Aceites

Aceite de huevo


El IBM ROM BIOS, IBM BIOS o ROM BIOS era el BIOS del computador IBM PC. El BIOS residía en una memoria ROM de la tarjeta madre del IBM PC y ocupaba 8 KiB. El BIOS realizaba un Power On Self Test (POST)), donde se revisaban e inicializaban algunos componentes del computador, se inicializaba y ponía operativo al BIOS y al final se ejecutaba el Boot Strap Loader, el cual, cargaba en memoria RAM y ejecutaba el programa que residía en el primer sector del disquete, o en caso de no poder hacerlo, cargaba al IBM Cassette BASIC, la versión de BASIC que residía en la ROM de la tarjeta madre.

En el IBM PC Technical Reference Manual (Manual de Referencia Técnica del IBM PC), había un listado completo del código fuente en assembler del BIOS. Este listado del código fuente fue usado con ingeniería inversa y técnicas de cuarto (también conocidas como Diseño en sala limpia) para realizar clones legales del BIOS. Con estos BIOS se hizo posible el surgimiento de la industria de los clones compatibles con el IBM PC que llega hasta nuestros días.

Power On Self Test (POST)

Cuando se enciende el computador prácticamente nada está funcionando. No funcionan, la tarjeta de video, ni el teclado, ni la memoria RAM, ni el controlador de interrupciones, ni el controlador de DMA, ni el temporizador programable de intervalos, etc. Ni siquiera las funciones del propio BIOS están operativas ya que este todavía no se ha inicializado. Solo está funcionando el CPU y también se puede leer el contenido de la memoria ROM.

En el IBM PC, lo primero que ejecuta el CPU es el Power On Self Test (POST), y es aquí donde se iban revisando, iniciando, y poniendo operativos, uno a uno, cada uno de los componentes del PC.

El IBM PC tenía un procesador Intel 8088. Por diseño, la primera instrucción que realizaba el procesador 8088 era la que estaba localizada en la dirección de memoria FFFF:0 (en hexadecimal), la cual se encontraba en el ROM del BIOS del IBM PC. En la dirección FFFF:0 estaba una instrucción JMP que saltaba al inicio del código del Power On Self Test. El código del Power On Self Test revisaba el CPU, la integridad del ROM donde estaba contenido el propio BIOS y la de los 4 ROM del IBM BASIC, la memoria RAM; se revisaban e inicializaban los principales circuitos integrados del IBM PC, como el controlador de DMA 8237, el controlador de interrupciones 8259, el timer 8253, el controlador de video 6845, la tarjeta de video, el teclado, la interfaz para casete, la unidad de disquete, los puertos seriales y paralelos, en caso de que los hubieran.

También se inicializaban áreas bajas de la memoria RAM con tablas, datos y áreas de trabajo destinadas a ser usadas por el BIOS, así como también las direcciones a que apuntaban los vectores de interrupción del 8088, para que apuntaran a rutinas que implementaban el BIOS, a tablas de parámetros, y al código de inicialización del ROM BASIC (IBM Cassette BASIC)). Al direccionar los vectores de interrupción para que apuntaran a las varias rutinas correspondientes del BIOS y sus tablas de datos, y luego activar las interrupciones del procesador, era cuando el BIOS era activado y podía ofrecer su funcionalidad.

Una vez finalizado el Power On Self Test, se ejecutaba el Boot Strap Loader (BSL) para comenzar la secuencia de bootstrap.

Boot Strap Loader

El Boot Strap Loader es el encargado del bootstraping en el IBM PC y los posteriores computadores personales de IBM. En el IBM PC, primero determinaba si había una unidad de disquete con un disquete insertado. En caso de haberlos, trataba de leer el primer sector del disquete (el sector de arranque) y copiaba su contenido en la posición de memoria BOOT_LOCN (dirección 0000:7C00 en hexadecimal) para ejecutar el programa que se localizaba allí. En caso de no haber unidad de disquete, o no haber un disquete insertado en ella, o haber fallado la lectura del disquete, o cualquier error en el proceso, se ejecutaba el IBM Cassette BASIC que residía en la ROM del sistema, y entonces aparecía la pantalla inicial del BASIC. Esto último diferenciaba los computadores personales de IBM de los clones que aparecieron después. Los clones no tenían (ni tienen) una ROM de BASIC y en caso de no poder cargar en memoria el primer sector del disco muestran un mensaje de error.

En el primer sector del disquete (formateado con el PC DOS), se encontraba un pequeño programa que era cargado por el Boot Strap Loader a la dirección de memoria 0000:7C00 y luego le pasaba el control. Este programa podía desplegar un mensaje de error en la pantalla, (en caso de ser un disco de datos), o era la primera secuencia de código que se ejecutaba para cargar al sistema operativo PC DOS a memoria y ponerlo en funcionamiento, (en caso de ser un disco del sistema), iniciando así el bootstraping del sistema operativo. Ciertos programas comerciales venían con el primer sector diferente, y este contenía código propio para propósitos especiales, como por ejemplo, un mecanismo de protección anticopia. También, cuando aparecieron los virus de computadora, este primer sector era una de las áreas comunes de ataque. Al residir el virus en el sector de arranque, era lo primero que se cargaba en la memoria del computador cuando este se encendía, y quedaba residente allí para, tal vez, contaminar todo disquete que se insertara en la unidad, replicándose en sus sectores de arranque,

Funciones del BIOS

El BIOS tenía funciones básicas de entrada/salida para el teclado, la pantalla, la impresora, el puerto de comunicaciones RS-232, el manejo de las unidades de disquete y la interfaz para casetes, entre otras. Adicionalmente había rutinas que respondían a interrupciones de dispositivos del hardware. Había también una función para llamar al BASIC en ROM.

Funciones

Las funciones del BIOS se accedían invocando interrupciones por software para el CPU del IBM PC, el Intel 8088. Esto hacía que el CPU generara una interrupción y fuera llamada la función del BIOS a la que apuntaba el vector de interrupción correspondiente. Los parámetros a la función se pasan por medio los registros internos del CPU (AX, BX, CX, DX, etc), y en caso de que una función tuviera que retornar algún valor, también lo hacía mediante los registros del procesador.

La siguiente es una lista de las funciones del BIOS. (Los números de las funciones están en hexadecimal, y representan el número de interrupción que se necesita llamar por software desde un programa):

 05 - Imprime el contenido de la pantalla (Print Screen)
 10 - I/O para el video
 11 - Determinación del hardware opcional instalado
 12 - Determinación de la cantidad de memoria RAM
 13 - I/O para la unidad de disquete
 14 - I/O para el puerto serial RS-232
 15 - I/O para la unidad de casete
 16 - I/O para el teclado
 17 - I/O para la impresora
 18 - Ejecuta al IBM PC ROM BASIC
 19 - Boot Strap Loader
 1A - Retorna o ajusta la hora

Interrupciones generadas por el hardware

El BIOS también respondía a algunas interrupciones de hardware, generadas por dispositivos como el teclado, el temporizador, y el controlador de la unidad de disquete. Las señales de los dispositivos llegaban el controlador de interrupciones Intel 8259.

 08 - Time of day (18,2 veces por segundo), generado por el canal 0 del timer 8253. Usado para poder mantener la hora del día.
 09 - Interrupción del teclado. Generado por el teclado al presionar o soltar cada tecla
 0A - No usado
 0B - No usado
 0C - No usado. Reservada para comunicaciones (RS-232)
 0D - No usado
 0E - Generado por el controlador de unidades de disquetes
 0F - No usado. Reservada para la impresora

En computadores posteriores al IBM PC se fueron agregando más dispositivos de hardware que generaban interrupciones.

Interrupciones generadas por el BIOS

El BIOS generaba las siguientes interrupciones:

 1B - CTRL-BREAK. Generado cada vez que se ejecutaba la secuencia CTRL + BREAK en el teclado
 1C - Timer Tick (18,2 veces por segundo). Generada cada vez que el BIOS recibía la interrupción 08 (ver arriba)

Estas interrupciones inicialmente son respondidas por el propio BIOS con una instrucción IRET (Interrupt Return), (Retorno de Interrupción), y se retornaba inmediatamente sin hacer nada. Un programa podía hacer que estas interrupciones apuntaran a rutinas internas y así poder procesarlas para determinados propósitos.

Tablas

El BIOS tiene diferentes tablas y áreas de datos, necesarias para poder realizar sus funciones. Algunos vectores de interrupción son usados para apuntar a estas tablas:

 1D - Tabla con parámetros de inicialización para el controlador de video
 1E - Tabla con parámetros para la unidad de disquete
 1F - Tabla con los patrones de bits de los primeros 128 caracteres ASCII Extendido para usarse para desplegar texto y caracteres en los modos gráficos de la tarjeta CGA

Nótese que este no es el uso habitual de los vectores de interrupción. Un vector de interrupción normalmente apunta a una sección de código, no a tablas con datos. Una llamada errónea a estas interrupciones generaría que el computador se estrellara, pues se tratarían de ejecutar los datos de las tablas como si fueran código.

Tabla de gráficos para la generación de caracteres

El vector de interrupción 1F, apunta a una dirección dentro del BIOS donde se encuentra una tabla usada para la generación de caracteres en los modos gráficos.

Cerca del final del ROM del BIOS, había una tabla que se usaba, por las funciones de video del BIOS, para la generación de caracteres en los modos gráficos. Esta tabla contenía los patrones de bits de los primeros 128 caracteres del código ASCII extendido del IBM PC, y era usada para generar el texto, dígitos, símbolos, y caracteres especiales, en los modos gráficos de la tarjeta de video CGA (para las sus modos gráficos de 320x200 y 640x200). Estos 128 caracteres correspondían a los del código ASCII estándar, pero mientras que los caracteres del 0 al 31 del ASCII son caracteres de control no imprimibles, en esta tabla, IBM había aprovechado esos códigos del 0 al 31 para usarlos para generar caracteres y símbolos gráficos especiales, que a diferencia del ASCII normal, sí generaban una imagen.

En la tabla del BIOS no estaban representados los patrones de bits para los caracteres del 128 al 255 del ASCII extendido de IBM, así que en los modos gráficos no podían desplegarse esos caracteres mediante el BIOS. En los modos de texto sí se generaban porque ellos estaban definidos en una ROM interna en cada una de las tarjetas de video, CGA y MDA, que contenía los patrones de bits de todos los 256 caracteres del ASCII extendido.

Área de datos del BIOS

El IBM ROM BIOS tenía un área de datos en RAM que iba desde 0040:0000 hasta 0040:00FF. Donde se encontraban el estado y otros datos sobre dispositivos del sistema y era usada por las funciones del BIOS para poder realizar sus tareas. En esa área de datos se encontraba lo siguiente:

 Datos de configuración del hardware. Contenía las direcciones de hasta 4 puertos seriales y 4 puertos paralelos, información del hardware y cantidad de memoria RAM instalados, y cierta información del estado de inicialización
 Datos del Teclado. Contenía el buffer del teclado (16 caracteres), el estado de varias teclas como ambas teclas de CTRL y ALT, las teclas INS, NumLook, CapsLook, etc, y un byte para almacenar el carácter generado con un código de 3 dígitos usando ALT + teclado numérico
 Datos del Disquete. Contenía el estado de la disquetera y de su controlador
 Datos del Video. Contenía información de estado de la tarjeta de video activa
 Datos del Casete. Contenía información de estado de la unidad de casete
 Datos del Timer. Contenía un contador de Ticks, (que ocurría 18,2 veces por segundo), desde que el computador se encendía. Servía para determinar cual era la hora del día.
 Datos del Sistema. Contenía información que indicaba si se había hecho un CTRL+BREAK y si se estaba reseteando la máquina (con CTRL+ALT+DEL).

En la dirección 0050:0000 había un área de datos extra.

Adicionalmente había un área localizada entre 0030:0000 hasta 0030:00FF donde se encontraba un stack para uso durante el POST y que estaba activo cuando se realizaba el Boot Strap Loader y este le pasaba el control al programa localizado en el primer sector del disquete. Este programa podía seguir usándola o crear su propia área de stack.

Versiones

La primera versión del IBM PC ROM BIOS está fechada el 24/04/1981, la cual salió con el IBM PC original del 12/08/1981. Luego hay una versión del 19/10/1981 y otra del 27/10/1982. Las primeras dos versiones no escaneaban las áreas de ROM BIOS en busca de ROMs de extensión así que no podían cargar desde un disco duro, o usar dispositivos que dependieran de las ROM BIOS de extensión.

Versiones posteriores

En versiones posteriores, para los computadores personales de IBM que siguieron al IBM PC, como el IBM XT, IBM AT, la línea PS/2, etc, y de los computadores clones, se agregó más funcionalidad al BIOS.

En el IBM XT (y computadores posteriores) apareció funcionalidad para trabajar con unidades de disco duro, que comenzaron a venir de una manera estándar en el IBM XT y que el IBM PC no tenía, y se agregó la capacidad de cargar el sector de arranque desde el disco duro además de la que ya existía para cargarlo desde el floppy.

Referencias

 IBM PC Technical Reference Manual

Véase también

 BIOS
 Llamadas de interrupción del BIOS
 Direcciones base de entrada/salida
 IBM PC
 IBM PC BASIC
 PC DOS

 Bootstrap
 Sector de arranque
 Master boot record

Enlaces externos

Computadoras personales de IBM
BIOS
Interrupciones
Arquitectura x86

IBM PC ROM BIOS


بلدية مونيوغراندي (بالإسبانية: Muñogrande) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية مونيوغراندي 78 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية مونيوغراندي

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

مونيوغراندي


الشلن الصوماليلاندي هو العملة الرئيسية في صوماليلاند وقيمة صرفه بالدولار هي 1$ 58000 شلن صوماليلاندي.

المراجع

اقتصاد صوماليلاند
أرض الصومال
أيزو 4217
تسميات عملات
عملات استحدثت في 1994
عملات الصومال
عملات إفريقية
عملات في صوماليلاند
عملات متداولة

شلن صوماليلاندي


Kültür dersleri mesleki eğitim dışında bireyin sosyal ve toplumsal gelişimi için önemli kişisel gelişim dersleridir. Türkçe, matematik, Fen bilgisi, Din kültür, gibi.

Dersler
Eğitim terimleri

Kültür dersleri


شركة لوتس للسيارات هي شركة تقنيات بريطانية متخصصة في تطوير المحركات وصناعة سيارات السباق. يقع مقر الشركة في هيذيل، نورفولك بإنجلترا. تأسست سنة 1952. وهي الآن مملوكة بالكامل لشركة بروتون الماليزية وذلك بدءًا من عام 1996 عندما اشترت الشركة الحصة الغالبة من الأسهم.

إسبريت إكس 180 آر 1991

في عام 1990 كانت (لوتس) بحاجة إلى برنامج سباقات يروّج لـ(إسبريت) في السوق الأمريكيّة، وللقيام بهذا قامت الشركة بتطوير (إسبريت إس إي) لتشارك في بطولة سباقات (إس سي سي إيه). السيّارة الجديدة الخاصة بالسباقات أطلق عليها اسم (تايب 105) وشجّعت هذه السيارة (لوتس) على صنع سيّارة قويّة جديدة مخصّصة للسير على الطرق وهكذا وُلد طراز (إكس 180 آر) . وكان يعتمد في تصميمه على طراز (تايب 105) الخاص بالسباقات . كانت السيّارة تحتوي على محرّك مستقيم رباعي الاسطوانات مزوّد بـشواحن توربينية من نوع (غاريت تي بي 03) ويولّد قوّة تبلغ 300 حصان

مراجع

وصلات خارجية

تأسيسات سنة 1952 في إنجلترا
تصنيع السيارات في إنجلترا
سيارات لوتس
شركات تصنيع مركبات أسست في 1952
شركات محاصة
شركات مصنعة لسيارات كهربائية
شركات مقرها في نورفولك
علامات تجارية إنجليزية
علامات تجارية بريطانية
ماركات سيارات
مصنعو سيارات رياضية
مصنعو سيارات في المملكة المتحدة
شركات بريطانية أسست في 1952

لوتس (سيارات)


Frank Zacharias Robin "Zac" Goldsmith (født 20. januar  1975 i London), er en konservativ britisk politiker. Han arbejdede som redaktør-journalist for The Ecologist.

I parlamentsvalget i 2010 blev Goldsmith indvalgt i underhuset for valgkredsen Richmond Park.

Se også
 Borgmesteren-kandidat i London

Referencer

Eksterne henvisninger
 www.burkespeerage.com

Britiske konservative politikere
Briter i 2000-tallet

Zac Goldsmith


Perkūnas, Litvan Mitolojisi'nde Aušrinė'in babası, ayrıca gök gürültüsü, şimşek, fırtına, yağmur, dağlar ve meşe ağaçlarının da tanrısıdır.

Adının kaynağının Litvanyaca perkūnas ("şimşek"), perkūnija ("gök gürültüsü-fırtına"), ve Letonyaca pērkonstan ("gök gürültüsü" ve "şimşek fırtınası") gelmektedir.

Hint-Avrupalı mitolojileri

Perkūnas


Marni Kotak (née en 1974) est une artiste américaine principalement connue pour sa performance de longue durée intitulée The Birth of Baby X, dans laquelle elle a donné naissance à son fils Baby X (alias Baby Ajax) le 25 octobre 2011 en direct à la Microscope Gallery de Brooklyn (États-Unis).

Formation
Marni Kotak a obtenu son Bachelor of Arts (BA) au Bard College et son Master of Fine Arts (MFA) au Brooklyn College en 2006.

L'exposition de fin de maîtrise construite avec les 18 autres élèves de sa promotion a été fermée et censurée par les autorités new-yorkaises

Les artistes nouvellement diplômés ont poursuivi le Brooklyn College puis, en échange d'une récompense monétaire et d'excuses formelles de Julis Spiegel, commissaire des parcs de l'arrondissement de Brooklyn, ils ont finalement réglé leur différend avec la ville.

Performances
Le travail de Marni Kotak, dans lequel elle présente sa vie quotidienne comme une performance, comprend des reconstitutions en direct de sa propre naissance, de la perte de sa virginité dans une Plymouth bleue et de sa participation aux funérailles de son grand-père. Elle travaille actuellement sur une performance en cours recontextualisant l'acte quotidien d'élever un enfant en tant qu'art de la performance, appelée Raising Baby X, avec son fils au centre de la performance.

En 2014, Marni Kotak a annoncé qu'elle prenait des médicaments pour se remettre d'une dépression post-partum et que sa prochaine œuvre d'art de la performance impliquerait d'arrêter progressivement ce traitement en public.

Prix et reconnaissance
Marni Kotak a été lauréate du prix 2012-2013 du Franklin Furnace Fund  et d'une subvention du Brooklyn Arts Council. En 2011, elle a été nommée l'une des « Femmes qui ont secoué le monde de l'art » par ARTINFO.

Références

Liens externes

Artiste contemporain américain
Plasticienne américaine
Performeuse
Étudiant du Bard College
Étudiant du Brooklyn College
Naissance en 1974

Marni Kotak


Uplengen
Uplengen er en kommune i Landkreis Leer i den sydlige del af det historiske landskab Østfrisland i den tyske delstat Niedersachsen. Kommunen har ca 11.500 indbyggere.

Historie

Uplengen ligger i det gamle frisiske landskab Lengenerland. Lengenerland grænsede til de fleste andre frisiske landskaber: Rüstringen, Östringen, Auricherland og Moormerland. Under tiden for den Frisisk Frihed|frisiske frihed mødtes repræsentanter for de frisiske landskaber årligt i forbindelse med pinsen ved Upstalsboom uden for Aurich for at diskutere frisiske rets- og lovspørgsmål.

Lengenerland, som omtales første gang i 1398, havde sin oprindelse i frankernes Emsgau, og hovedby i landskabet var Remels. Lengenerland ligger i udkanten af det, som senere skulle blive Østfrisland, på grænsen til Ammerland og Oldenborg, med hvilke et flertal konflikter har ejet rum.

I 1300-tallet byggedes en forsvarsanlægning, Lengen, ved Grossander. Området regeredes længe af lokale høvdinge og først gennem Focko Ukena, som var søn af Amke von Lengen, kom Lengenerland i 1400-tallet under østfrisiskt styre og forenedes med andre dele af Østfrisland. Lengenerland blev et eget distrikt, Lengen. Efter Ukenas død i 1436 kom området under Hamborgs indflydelse og senere under den østfrisiske adelsfamilie Cirksenas styre.

I forbindelse med, at Edzard 1. af Østfrisland blev greve af Østfrisland, udbyggedes borgen i Grossander som en grænsepost mod Ammerland og Oldenburger Land. Borgen blev indtaget i 1514 af greven af Oldenburg i den så kaldte sachsiske fejde. Et år senere erobredes den tilbage af østfriserne under ledelse af Edzard 1. (Edzard den store). Først i og med ægteskabet mellem grev Enno 2. af Østfrisland og Anna af Oldenburg kom der en ende på kampene mellem Oldenburg og Østfrisland. Borgen i Grossander blev forladt i 1535. Samme år blev Lengen en del af Stickhausen. Resterne af borgen er senere fredede og ses fortsat i byen Grossander.

Det nuværende område Uplengen har gennem århundredernes løb været præget af landbruget. Et stort antal byer udviklede sig, men Remels forblev den største by i området. Under 1700- og 1800-tallet blev moseområderne i området genstand for kultivering og nye så kaldte fehn-områder voksede frem, blandt andet i Nordgeorgsfehn, Südgeorgsfehn og Neufirrel. Kanaler og sluser blev anlagte, kanalbroer blev opførte, og tørven sendt afsted.

I forbindelse med kommunalreformen i 1973 blev 19 hidtil selvstændige kommuner slået sammen til den nuværende kommune Uplengen. Den nye kommune fik sit navn fra det gamle historiske frisiske landskab Lengenerland.

St. Martins kirke i Remels

Den ældste bygning i Uplengen er den gamle forsvarskirke i Remels. Den opførtes i flere omgange, og de ældste dele stammer fra 1000- og 1100-tallet. Kirken består af fire stenhvælvinger, som bæres af søjler. Blandt kirkens ældste genstande er den i sandsten huggede døbefont. Alteret er fra 1600-tallet og orgelet fra 1700-tallet.

Uden for findes blandt andet i kyrkans nordside en jernhalsring, som anvendtes som fængsel. I den vestlige kirkevæg findes en kvadratisk granitsten "Lengener Boom-maat", som anvendes som målestok. Ved kirken findes kirkegårdsporten Ostertor, hvilken nu ses i kommunens våben. Den opførtes antagelig på samme tid som kirken.

Kirker findes tillige i andre dele af kommunen, blandt andre Kristuskirken i Hollen og Fredskirken i Ockenhausen.

Natur og kultur

Uplengen ligger i den Nordtyske Slette mellem de store åbne marker i det østlige Østfrisland og det varierende parklandskab i Ammerland. I Uplengens landbrugsbygder findes et stort antal så kaldte voldhække, som oprindelig blev anlagt for at afgrænse agre ogh enge. Voldene er til dels over 300 år gamle og bevoksede med buskæ og træer. De består af jord, sten og tørv og er nu kulturmindefredede.

En stor del af Uplengen præges tillige af moseområder, som ikke er blevet opdyrkede og som i dag er naturfredningsområder (Stapeler Moor, Neudorfer Moor, Lengener Meer og Hollesand). Ved Hollesand findes kommunens eneste skov og Østfrislands højeste "bjerg", Kugelberg.

I kommunen findes flere kanaler og vindmøller. Gennem kommunen går blandt andet Nordgeorgsfehn-kanalen (fra floden Jümme til Ems-Jade-kanalen). Den anlagdes i begyndelsen af 1800-tallet for at tørlægge moseområder og for at fragte tørv. Den kommercielle trafik på kanalen ophørte i 1962, og i dag anvendes den hovedsagelig af turistbåde. I dag er der tre vindmøller tilbage: i Remels, Südgeorgsfehn og Grossoldendorf. Møllen i Remels er af hollandsk type og opførtes i 1803 som sognemølle.

Steder i Uplengen
 Bühren
 Großoldendorf
 Großsander
 Hollen
 Jübberde
 Klein Remels
 Kleinoldendorf
 Kleinsander
 Meinersfehn
 Neudorf
 Neufirrel
 Nordgeorgsfehn
 Oltmannsfehn
 Poghausen
 Remels (hovedby og blandt andet sæde for kommunalforvaltningen i Uplengen)
 Selverde
 Spols
 Stapel
 Südgeorgsfehn

Næringsliv
Uplengens næringsliv præges for en stor del af landbruget. I de seneste år er også turisme vokset i betydning, ikke mindst cykel- og kanoturisme. I hovedbyen Remels spiller handel en vigtig rolle. Gennem kommunen går motorvejen A28 fra Leer til Oldenburg. Et større antal cykelstier går gennem kommunen.

Eksterne henvisninger
 Uplengens websted

Østfrisland

Uplengen


Als Kumme (auch Kumm), f. pl: Kummen wird in Norddeutschland ein henkelloses Gefäß mittlerer Größe aus Holz oder Keramik bezeichnet. Das Wort ist im Mittelniederdeutschen belegt und bedeutet ein "rundes, tiefes Gefäß" oder eine "tiefe, runde Schüssel, Holzschüssel" bzw. "tiefe Schale, Schüssel", mnd. auch "Schale, Bottich".

Im 18. Jahrhundert gehörte die Kumme zum klassischen Tee- und Frühstücksservice an europäischen Höfen. Der damals kostbare Tee wurde aus kleinen henkellosen Koppchen getrunken und anschließend die Teeblätter in der Kumme ausgespült. Die Kummen wurden besonders in der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts bevorzugt mit Chinoiserien verziert.

Literatur
 Friedrich Kluge: Etymologisches Wörterbuch der deutschen Sprache. 24. Auflage. de Gruyter, Berlin 2002
 Digitales Wörterbuch der deutschen Sprache, Hrsg. Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften
 Gloria Ehret: Porzellan. Augsburg 1992, S. 139
 Anna Christa Funk: Porzellan. Sammlung v. Laufenberg-Wittmann. Hagen 1967, S. 15

Weblinks
 Objektdatenbank Kumme van-ham.com
 Kumme mit dem Wappen des Antonio Farnese, Herzog von Parma. Museum für KUnst und Gewerbe Hamburg
 Spülkumme, Meißen um 1740. museum-digital.de

Einzelnachweise

Trinkgefäß
Kultur (Norddeutschland)

Kumme (Gefäß)


Kartaši su serija ulja na platnu koja je naslikao francuski slikar Paul Cézanne. Ove slike su nastale 1890-ih, tijekom Cézannove posljednje slikarske faze i pripadaju postimpresionističkom slikarstvu.

Postoji 5 poznatih verzija slike, koje variraju u veličini i broju naslikanih igrača. Čuvaju su u Muzeju d'Orsay, Institutu umjetnosti Courtland u Londonu, Muzeju Metropolitan u New Yorku, i u Barnsovoj fundaciji u Philadelphiji. Najnovija verzija se nalazila u privatnoj kolekciji Grka Georgea Embiricosa sve do 2011. godine, kada je prodana kraljevskoj obitelji države Katar za rekordnih 259 milijuna američkih dolara, postavši tada najskuplje prodana slika ikad.

Iako je poznato 5 verzija iz serije slika Kartaši, posljednje tri su vrlo slične u kompoziciji, kao i broju igrača (dvojica). Točni datumi i redoslijed nastanka ovih slika su nepoznati, iako se dugo pretpostavljalo da je Cézanne počeo od većih platana, prema manjima, no istraživanja posljednjih godina osporavaju ovu pretpostavku.

Svaka slika sadrži provansalske seljake u potpunosti zaokupljene pušenjem svojih lula i karatanjem. Sudionici, sve muškarci, prikazuju se udubljeni u svoje karte, s pogledom prema dolje, prateći igru. Motiv za ove slike Cézanne je pronašao kod nizozemskih i francuskih slikara iz 17. stoljeća. Međutim, dok su oni prikazivali grubijaške igre pijanih kockara u kafanama, on ih je zamijenio trgovcima staloženog izgleda, kamenih lica i u pojednostavljenom okružju. Kod žanrovskih slikara iz 17. st. prikazuje se trenutak drame, dok su ovi portreti prepoznatljivi upravo po nedostatku iste, odsustvu pića (osim nekorištene boce vina između kartaša), novca za kockanje, kao i konvencionalne konverzacije. Jedan kritičar je opisao sliku kao "ljudska mrtva priroda", dok su drugi pretpostavili kako njihova fokusiranost na igru odražava umjetnikovo udubljenje u svoju umjetnost.

Izvori

Slike Paula Cézannea
Slike iz 1890-ih

Kartaši (Cézanne)


La Ruta de Illinois 21, y abreviada IL 21 (en inglés: Illinois Route 21) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Illinois. La carretera inicia en el sur desde la  hacia el norte en la . La carretera tiene una longitud de 45,3 km (28.13 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta de Illinois 21 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Illinois por sus siglas en inglés IDOT.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial  de IDOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Illinois

Ruta de Illinois 21


Psikolojide duygudurum veya mod, duygulara kıyasla yoğunluğu daha az, ancak sürekliliği daha fazla bir duygusal durumdur. Birden çok duygu barındırabilen duygudurum aynı zamanda yoğunluk da ifade edebilir.

Duygudurum kişinin bulunduğu çevre, algıda seçiciliğine göre değişiklik gösterir. Bazı zamanlarda anormal davranışlarla bozukluk gösterebilir. Örneğin kalabalık bir otobüste birden bağırarak şarkı söylemeye başlayan bir insan anormal bir davranış ile duygudurum bozukluğu gösterir.

Ayrıca bakınız
 Duygudurum bozukluğu

Duygular

Duygudurum


I matematik er kvadratiske matricer helt enkelt matricer, der har det samme antal rækker og søjler, dvs. de er af typen . Hvis to matricer er i det samme vektorrum, , vil de altid kunne adderes og multipliceres.

Hoveddiagonal
Hovedartikel: Hoveddiagonal
Indgangene aii (i = 1, ...., n) danner hoveddiagonalen i en kvadratisk matrix. De ligger på en imaginær linje fra øverste venstre hjørne til nederste højre hjørne. For eksempel er hoveddiagonalen i 4×4-matricen i Fig 1 bestående af a11 = 9, a22 = 11, a33 = 4, a44 = 10.

Diagonalen i en kvadratisk matrix fra øverste højre hjørne til nederste venstre hjørne kaldes antidiagonalen.

Specielle typer

Diagonal eller triangulærmatrix
Hvis alle indgange udover dem, som udgør hoveddiagonalen, er nul, kaldes A en diagonalmatrix. Hvis det kun er indgangene over (eller under) hoveddiagonalen er nul, kaldes A en nedre (eller øvre) triangulærmatrix.

Identitetsmatrix
En kvadratisk matrice kaldes en identitetsmatrix, hvis alle indgange i hoveddiagonalen er lig 1, mens resten af indgangene er lig 0, f.eks.:

Det er en kvadratisk matrix i vektorrummet , men det er også en speciel type diagonalmatrice. Den kaldes en identitetsmatrix, fordi multiplikation efterlader matricen uændret.

Symmetriske og skæv-symmetriske matricer
En kvadratisk matrix A, der er lig dens transponerede matrice, dvs. A = AT, er en symmetrisk matrix. Hvis A i stedet er lig den negative version af dens transponerede, dvs. A = -AT, så er A skæv-symmetrisk.

Invertible matricer og dens inverse
En kvadratisk matrix A kaldes invertibel eller ikke-singulær, hvis der eksisterer en matrix B, sådan at:AB = BA = InHvis B eksisterer, er den unik og den kaldes for den inverse matrix af A, med notation A−1.

Ortogonal matrix

En reel ortogonal matrix (eller en reel ortogonalmatrix) en kvadratisk matrix Q hvis transponerede er dens inverse:

Operationer

Spor

Ved sporet af en kvadratisk  matrix  forstås summen af dens diagonale elementer,

Notationen er afledt af det engelske ord «trace», som betyder «spor».

Determinant

Determinanten det(A) eller |A| af en kvadratisk matrix er et tal, der viser visse egenskaber for matricen. En matrix er invertibel, hvis og kun hvis, determinenten er forskellig fra nul. Dens numeriske værdi er lig med arealet (i R2) og volumen (i R3).

Determinanten af en 2×2-matrice er givet ved:

Referencer

Matricer

Kvadratisk matrix