تواجه النساء الحوامل اللواتي لديهن مرض السكري، تحديات كبيرة للأم والجنين معاً. إذا كانت المرأة حاملاً وتعاني من مرض السكري أو تطور مرض السكري أثناء الحمل، يمكن أن تؤدي إلى ولادة مبكرة، أو تشوهات الخلقية عند الولادة أو أطفال بحجم كبير.

يجب التأكيد على التخطيط مسبقا إن أراد المصاب بسكري النمط الأول أو سكري النمط الثاني، ويجب مراقبة مستوى الغلوكوز في الدم وبشكل صارم حتى قبل حدوث الحمل.

عِلم وظائف الأعضاء (الفسيولوجيا)
خلال الحمل الطبيعي، تحدث العديد من التغيرات الفسيولوجية مثل: زيادة إفراز الهرمونات التي تنظم مستويات الغلوكوز في الدم، عبور الغلوكوز إلى الجنين، بطء إفراغ المعدة، زيادة إفراز الغلوكوز عن طريق الكلى، ومقاومة الخلايا للأنسولين.

الأخطار على الطفل
إن مخاطر مرض السكري على تطور الجنين تتضمن: احتمال الإجهاض وتقييد النمو، وتسارع نمو الجنين السمنة (عَمْلَقَة)، مَوَهُ السَّلَى (polyhydramnio) والعيوب الخلقيه.

وإن استمرار الحمل مع مستويات غير مضبوطة من الغلوكوز في الدم عند الأم، يجعل الأطفال أكثر عرضة في المستقبل للسمنة، مقاومة الخلايا للأنسولين، السكري النمط الثاني، ومتلازمة التمثيل الغذائي.

وقد تم ربط السكري النمط الأول عند الأم أو السكري الحملي بالمشاكل التالية عند الأطفال: العجز العصبي والإدراكي المعتدل، بما في ذلك زيادة أعراض اضطراب فرط الحركة ونقص الانتباه، وإعاقة المهارات الحركية الدقيقة، وضعف الذاكرة. وقد تم اقتراح نقص الحديد كآلية مسببة لهذه المشاكل.

وترتفع أخطار العيوب الخلقية عند الطفل إلى ضعفين وثلاثة أضعاف، ذلك عند وجود السكري النمط الأول أو الثاني عند الأم قبل الحمل.

أهمية مستويات السكر في الدم أثناء الحمل
يعتبر ارتفاع مستوى السكر في الدم ضار للأم والجنين. ينصح الخبراء مرضى السكري بالحفاظ على مستوى السكر في الدم قريبا من المعدلات الطبيعية لمدة شهرين لثلاثة أشهر قبل التخطيط للحمل. يساعد الحفاظ على السكر قريبا من المعدلات الطبيعية قبل وأثناء الحمل، على حماية صحة الأم والطفل.

قد نحتاج لإعطاء الأنسولين لمرضى السكري من النمط الثاني عوضا عن خافضات السكر الفموية. وقد نحتاج لزيادة جرعة الأنسولين عند مرضى السكري من النمط الأول خلال الحمل. وينصح الأطباء بفحص مستويات السكر في الدم بشكل متكرر أكثر للمحافظة عليه قريبا من الحدود الطبيعية.

إدارة الحمل عند الأم المصابة بالداء السكري
يمكن إدارة الداء السكري بفعالية من خلال: التخطيط المناسب للوجبات، زيادة النشاط البدني، وعلاج الأنسولين بشكل صحيح. بعض النصائح للسيطرة على مرض السكري في فترة الحمل تشمل:

مكن إدارة داء السكري بفعالية من خلال التخطيط المناسب للوجبات، وزيادة النشاط البدني وعلاج الأنسولين بشكل صحيح. بعض النصائح للسيطرة على مرض السكري في فترة الحمل تشمل:

الوجبات: التوقف نهائيا عن تناول الحلويات، تناول ثلاث وجبات صغيرة، ووجبة واحدة إلى ثلاث وجبات خفيفة يوميًا، والحفاظ على أوقات الوجبات، وتضمين كمية متوازنة من الألياف على شكل فواكه وخضروات وحبوب كاملة.

 زيادة النشاط البدني: المشي والسباحة...
 مراقبة مستوى السكر في الدم بشكل متكرر، قد يطلب الأطباء التحقق من الغلوكوز في الدم أكثر من المعتاد.
 يجب أن يكون مستوى السكر في الدم أقل من 95 ملغم / ديسيلتر (5.3 ملي مول / لتر) عند الاستيقاظ، وأقل من 140 مجم / ديسيلتر (7.8 مللي مول / لتر) بعد ساعة واحدة من وجبة الطعام، وأقل من 120 مجم / ديسيلتر (6.7 مللي مول / لتر) بعد ساعتين من وجبة الطعام.
 احتفظ بسجل دقيق في كل مرة يتم فيها فحص مستوى السكر في الدم، احتفظ بسجل مناسب للنتائج وقدمه إلى فريق الرعاية الصحية لتقييم وتعديل العلاج. إذا كانت مستويات السكر في الدم أعلى من النسب الطبيعية، فقد يقترح فريق إدارة السكري طرقًا للوصول إلى هذه النسب.
 قد نحتاج إلى زيادة الأنسولين خلال فترة الحمل لبلوغ المستويات الطبيعية للسكر في الدم. الانسولين غير ضار للطفل.

الرضاعة الطبيعية
الرضاعة الطبيعية جيدة للطفل حتى إن كانت الأم مريضة بالسكري. تتساءل بعض النساء عما إذا كانت الرضاعة الطبيعية موصى بها بعد تشخيص مرض السكري. يوصى بالرضاعة الطبيعية بالنسبة لمعظم الأطفال، بما في ذلك الأمهات المصابات بداء السكري. في الواقع، قد يكون خطر إصابة الطفل بالنوع الثاني من داء السكري في وقت لاحق من حياته أقل إذا كانت الرضاعة طبيعية. كما أنه يساعد الطفل على الحفاظ على وزن جسم صحي خلال مرحلة الرضاعة. ومع ذلك، فقد ثبت أن حليب الأمهات اللاتي لديهن مرض السكري لهن تركيبة مختلفة عن تلك التي لدى الأمهات غير المصابات بداء السكري، فهو يحتوي على مستويات مرتفعة من الغلوكوز والأنسولين وانخفاض الأحماض الدهنية المتعددة غير المشبعة.

على الرغم من أن فوائد الرضاعة الطبيعية لأطفال الأمهات المصابات بداء السكري قد تم توثيقها، إلا أن حليب الأمهات المصابات بداء السكري مرتبط أيضًا بتأخر تطور اللغة عند الطفل.

التصنيف
تصنيف وايت، والذي يحمل اسم بريسيلا وايت ، وهي رائدة في مجال البحث عن أثر أنواع مرض السكري على الجنين، يستخدم هذا التصنيف على نطاق واسع لتقييم الخطر المحيط بالأم والجنين. والتصنيف يمييز بين سكري الحمل (نوع أ) ومرض السكري الذي كان موجود قبل الحمل (pregestational مرض السكري). تم تقسيم هاتين الفئتين وفقاً للمخاطر المرتبطة بها وإدارتها.

هناك فئتان من سكري الحمل (مرض السكري الذي بدأ أثناء الحمل):
 الدرجة A1: : سكري الحمل؛ المسيطر عليه من خلال الحمية.
 الدرجة A2:: سكري الحمل؛ المسيطر عليه من خلال الأدوية.
المجموعة الثانية من مرض السكري الذي كان موجودا قبل الحمل يمكن تقسيمها إلى:
 الفئة ب: بداية الإصابة بعمر 20 سنة أو أقل، أو لم تتجاوز الإصابة مدة 10 سنوات.
 الفئة ج: بداية الإصابة بعمر 10-19 سنة، أو مدة الإصابة 10-19 سنة.
 الفئة د: بداية الإصابة قبل سن 10، أو تجاوزت الإصابة مدة 20 سنة.
 الفئة و: اعتلال الشبكية لمرض السكري
 الفئة ص: متكاثر retinopathy
 الفئة ص-و: retinopathy وnephropathy
 الفئة ح: ischemic امراض القلب
 الفئة ر: قبل زرع الكلى
يكون هناك مخاطر أكبر عند السن المبكرة أو منذ زمن طويل مع المرض، ومن ثم الأنواع الفرعية الثلاثة الأولى.

علاج النساء الحوامل المصابات بالداء السكري

ينبغي تنظيم مستويات الغلوكوز في الدم عند المرأة الحامل بأقصى قدر ممكن من الدقة. ترتبط مستويات أعلى من الغلوكوز في وقت مبكر من الحمل مع آثار تشوهات على الجنين.

عام 2016 وضعت مؤسسة كوكرين عام 2016 نشرة للوقوف على أفضل مستوى للسكر في الدم لتوجيه علاج الأم المصابة بالداء السكري الحملي، وخلصت الدراسة إلى أنه لا توجد أدلة علمية لتحديد أفضل مستويات السكر في الدم لتحسين صحة النساء الحوامل المصابات بداء السكري وأطفالهن.

الغذاء
إن الهدف الرئيس من التعديلات الغذائية هو تجنّب فترات الذروة في مستويات السكر في الدم. يتم ذلك من خلال تقسيم النشويات خلال فترة النهار بين وجبات أساسية ووجبات خفيفة ومن خلال استهلاك المأكولات التي تحتوي على مؤشر سكري منخفض. بما أن مقاومة مفعول الأنسولين هي الأعلى في الصباح يجب التقليل من تناول النشويات عند الفطور.

إن تناول عدد أكبر من الألياف في الأطعمة كالحبوب الكاملة، الفاكهة والخضار يمكن أن تقلّل أيضاً من خطر الإصابة بسكري الحمل.

فوائد الرمان لمرضى السكري والحوامل

إن الفاكهة الطازجة تضمن الصحة السليمة للكثيرين وتحمي من الأمراض العديدة. وذلك لأنها تحتوي على الفيتامينات، والمعادن اللازمة للجسم.
ومن هذه الفاكهة المفيدة للجسم هو الرمان. إذ يعد من الفاكهة الغنية بالعناصر الغذائية ومضادات الأكسدة. هذا ويؤثر على التركيبة الجزيئية للخلايا.
تحتوي فاكهة الرمان على فيتامين (أ) و (ج) و (هـ) وعلى حمض «الفوليك» أيضاً. كما وإنها تحتوي على معدن الحديد والبوتاسيوم، والكالسيوم. ويعد الرمان من الفاكهة الغنية بالمواد الكيميائية النباتية مثل «الأنثوسيانين» و«حمض الإيلاجيك» و«البلارغونيدين» و«السيانيدين». ونظراً إلى هذا المحتوى من المواد الكيميائية النباتية، ويتمتع بخصائص مضادة للأكسدة والفيروسات، والأورام.

مراجع
http://AR.wikipedia.org/wiki/

وصلات خارجية
 مركز سي دي سي الوطني لعيوب الولادة وتطوير العجز

مشاكل صحية أثناء الحمل
أمراض الحمل والولادة والنفاس
سكري

السكري والحمل


Aceasta este o listă a șefilor de guvern ai Belarusului, începând cu anul 1918 și până în prezent.

Republica Populară Belarus (1918–1920)

Republica Populară Belarus în Exil (1920–prezent)

Republica Sovietică Socialistă Belarusă (1920–1991)

Republica Belarus (1991–prezent)

Vedeți și
 Președintele Belarusului
 Belarusul de Vest
 Belarus
 Universitatea de Stat din Sankt Petersburg

Legături externe
 Site-ul oficial al Guvernului din Belarus (în belarusă, rusă și engleză)
 Lista președinților Belarusului și a prim-miniștilor(în engleză)
Belarus
Politica Belarusului
Liste de prim-miniștri

Lista prim-miniștrilor Belarusului


Gerhard "George" Lachmann Mosse (September 20, 1918 – January 22, 1999) was an American historian, who emigrated from Nazi Germany to Great Britain, and then to the United States. He was professor of history at the University of Iowa, the University of Wisconsin–Madison, and also in Israel, at the Hebrew University of Jerusalem. Best known for his studies of Nazism, he authored more than 25 books on topics as diverse as constitutional history, Protestant theology, and the history of masculinity. In 1966, he and Walter Laqueur founded The Journal of Contemporary History, which they co-edited.

Biography

Family and early years
Mosse was born in Berlin to a prominent, well-to-do German Jewish family. His mother Felicia (1888–1972) was the only daughter of the publisher and philanthropist Rudolf Mosse, the son of a doctor imprisoned for revolutionary activity in 1848, and the founder of a publishing empire that included the leading, and liberal, newspapers the Berliner Morgen-Zeitung and Berliner Tageblatt.  These were the most highly regarded and prestigious papers produced by the big three of Berlin publishing during the Weimar Republic, Ullstein, Scherl (taken over by Hugenberg), and Mosse.

A maternal uncle, Albert Mosse, a constitutional scholar, had helped frame Japan's Meiji Constitution. Mosse believed there was photograph from the year 1936 in which Hermann Göring and the Japanese Crown Prince (possibly confused by Mosse with the 1937 visit of  Prince Chichibu) stand before his uncle's grave in the Jewish cemetery in Schönhauser Allee.

Mosse's father Hans Lachmann (1885–1944) (he adopted the double-barrel Lachmann-Mosse following his marriage) was the grandson of a wealthy and religious Jewish grain merchant. He rose to manage his father-in-law's media empire. In 1923 he commissioned the architect Erich Mendelsohn to redesign the iconic Mossehaus where the Tageblatt was published (the building was restored in the 1990s).

In his autobiography, Mosse described himself as a mischievous child given to pranks. He was educated at the noted Mommsen-Gymnasium in Berlin and from 1928 onwards at Schule Schloss Salem, a famously spartan boarding school that exposed the scions of rich and powerful families to a life devoid of privilege. The headmaster at Salem, Kurt Hahn, was an advocate of experiential education and required all pupils to engage in physically challenging outdoor activities. Although Mosse disliked the school's nationalistic ethos, he conceded that its emphasis on character building and leadership gave him "some backbone." He preferred individual sports, such as skiing, to team activities.

Emigration
Mosse described his parents, who practiced Reform Judaism and were anti-Zionist, as being, in their own minds, completely integrated as Germans ("gänzlich eingedeutscht"). He suggested that they did not take seriously the threat posed by Adolf Hitler and the Nazis until henchmen of the new regime forced his father, at gunpoint, to sign over control of the publishing house. Mosse may have been speaking metaphorically: his father in April 1933 had left for Paris seeking refuge, not only from the Nazis but also from business creditors. In the wake of the global financial crisis, these had foreclosed on the publisher the previous autumn.

Insolvency could not be avoided, and the regime seized the opportunity to force a transfer of ownership. In Paris, Lachmann-Mosse received an invitation from Hermann Göring to return to the Berliner Tageblatt  as its business manager with the protective status of an Honorary Aryan (Ehrenarier); Mosse suspected that the motive was to wrest control of the network of foreign press agencies and offices that had remained in the family's possession. His father spurned the offer and never returned to Germany.

With his wife and children in Switzerland, from Paris Mosse-Lachmann secured a divorce and married Karola Strauch (the mother of Harvard physicist Karl Strauch). In 1941 the couple moved to California where his father died, a celebrated patron of the arts, in 1944.

From Switzerland, Mosse moved to England, where he enrolled at the Quaker Bootham School in York. It was here, according to his autobiography, that he first became aware of his homosexuality. A struggling student, he failed several exams, but with the financial support of his parents he was admitted to study history at Downing College, Cambridge, in 1937. Here he first developed an interest in historical scholarship, attending lectures by G. M. Trevelyan and Helen Maude Cam.

The United States
In 1939, Mosse's family relocated to the United States, and he continued his undergraduate studies at the Quaker Haverford College, earning a B.A. in 1941. He went on to graduate studies at Harvard University, where he benefited from a scholarship reserved for students born in Berlin-Charlottenburg. His 1946 PhD dissertation on English constitutional history of the 16th and 17th centuries, supervised by Charles Howard McIlwain, was subsequently published as The Struggle for Sovereignty in England (1950).

With others of what he describes politically as the "Spanish Civil War generation", Mosse was a member of the Socialist Club at Harvard. They were, he concedes, naive about the nature of the Soviet Union, seen first and foremost as the opponent of fascism, and the indispensable ally against Hitler.

Mosse's first academic appointment as an historian was at the University of Iowa, where he focused on religion in early modern Europe and published a concise study of the Reformation that became a widely used textbook. Here he organized opposition to McCarthyism and, in 1948, support for the Progressive Party presidential campaign of Henry A. Wallace. Despite being in the center of a conservative farm state, he experienced no personal repercussions. Against Joseph McCarthy he found allies among conservative Republicans who regarded the red-baiting senator as a "disruptive radical".

In 1955, Mosse moved to the University of Wisconsin–Madison and began to lecture on modern history. His The Culture of Western Europe: The Nineteenth and Twentieth Centuries, an Introduction (1961), which summarizes these lectures, was also widely adopted as a textbook.

Mosse taught for more than thirty years at the University of Wisconsin, where he was named a John C. Bascom Professor of European History and a Weinstein-Bascom Professor of Jewish Studies, while concurrently holding the Koebner Professorship of History at Hebrew University of Jerusalem. Beginning in 1969, Mosse spent one semester each year teaching at the Hebrew University. He also held appointments as a visiting professor at the University of Tel Aviv and the Ludwig Maximilian University of Munich. After retiring from the University of Wisconsin in 1989, he taught at Cambridge University and Cornell University. He was named the first research historian in residence at the U.S. Holocaust Memorial Museum.

Scholarship
Mosse's first published work was a 1947 paper in the Economic History Review describing the Anti-Corn Law League. He claimed that this was the first time the landed gentry had tried to organize a mass movement in order to counter their opponents. In The Holy Pretence (1957), he suggested that a thin line divides truth and falsehood in Puritan casuistry. Mosse declared that he approached history not as narrative, but as a series of questions and possible answers. The narrative provides the framework within which the problem of interest can be addressed. A constant theme in his work is the fate of liberalism. Critics pointed out that he had made Lord Chief Justice Sir Edward Coke, the chief character of his book The Struggle for Sovereignty in England (1950), into a liberal long before liberalism had come into existence. Reviewers noted that the sub-text in his The Culture of Western Europe (1961) was the triumph of totalitarianism over liberalism.

His most well-known book, The Crisis of German Ideology: Intellectual Origins of the Third Reich (1964), analyzes the origins of the nationalist belief system. Mosse claimed, however, that it was not until his book The Nationalization of the Masses (1975), which dealt with the sacralization of politics, that he began to put his own stamp upon the analysis of cultural history. He started to write it in the Jerusalem apartment of the historian Jacob Talmon, surrounded by the works of Rousseau. Mosse sought to draw attention to the role played by myth, symbol, and political liturgy in the French Revolution. Rousseau, he noted, went from believing that "the people" could govern themselves in town meetings, to urging that the government of Poland invent public ceremonies and festivals in order to imbue the people with allegiance to the nation. Mosse argued that there was a continuity between his work on the Reformation and his work on more recent history. He claimed that it was not a big step from Christian belief systems to modern civic religions such as nationalism.

In The Crisis of German Ideology, he traced how the "German Revolution" became anti-Jewish, and in Toward the Final Solution (1979) he wrote a general history of racism in Europe. He argued that although racism was originally directed towards blacks, it was subsequently applied to Jews. In Nationalism and Sexuality: Respectable and Abnormal Sexuality in Modern Europe (1985), he claimed that there was a link between male eros, the German youth movement, and völkisch thought. Because of the dominance of the male image in so much nationalism, he decided to write the history of that stereotype in The Image of Man: The Creation of Modern Masculinity (1996).

Mosse saw nationalism, which often includes racism, as the chief menace of modern times. As a Jew, he regarded the rejection of the Age of Enlightenment in Europe as a personal threat, as it was the Enlightenment spirit which had liberated the Jews. He noted that European nationalism had initially tried to combine patriotism, human rights, cosmopolitanism, and tolerance. It was only later that France and then Germany came to believe that they had a monopoly on virtue. In developing this view Mosse was influenced by Peter Viereck, who argued that the turn towards aggressive nationalism first arose in the era of Johann Gottlieb Fichte and Ernst Moritz Arndt. Mosse traced the origins of Nazism in völkisch ideology back to a 19th-century organicist worldview that fused pseudo-scientific nature philosophy with mystical notions of a "German soul". The Nazis made völkisch thinking accessible to the broader public via potent rhetoric, powerful symbols, and mass rituals. Mosse demonstrated that antisemitism drew on stereotypes that depicted the Jew as the enemy of the German Volk, an embodiment of the urban, materialistic, scientific culture that was supposedly responsible for the corruption of the German spirit.

In Toward the Final Solution, he claimed that racial stereotypes were rooted in the European tendency to classify human beings according to their closeness or distance from Greek ideals of beauty. Nationalism and Sexuality: Middle-Class Morality and Sexual Norms in Modern Europe extended these insights to encompass other excluded or persecuted groups: Jews, homosexuals, Romani people, and the mentally ill. Many 19th-century thinkers relied upon binary stereotypes that categorized human beings either as "healthy" or "degenerate", "normal" or "abnormal", "insiders" or "outsiders". In The Image of Man: The Creation of Modern Masculinity, Mosse argued that middle-class male respectability evoked "counter-type" images of men whose weakness, nervousness, and effeminacy threatened to undermine an ideal of manhood.

Mosse's upbringing attuned him to both the advantages and the dangers of a humanistic education. His book German Jews beyond Judaism (1985) describes how the German-Jewish dedication to Bildung, or cultivation, helped Jews to transcend their group identity. But it also argues that during the Weimar Republic, Bildung contributed to a blindness toward the illiberal political realities that later engulfed Jewish families. Mosse's liberalism also informed his supportive but critical stance toward Zionism and the State of Israel. In an essay written on the occasion of the 100th anniversary of Zionism, he wrote that the early Zionists envisioned a liberal commonwealth based on individualism and solidarity, but a "more aggressive, exclusionary and normative nationalism eventually came to the fore."

Historian James Franklin argues that:
 as a teacher and scholar, George Mosse has posed challenging questions about what it means to be an intellectual engaged in the world. The central problem Mosse has examined throughout his career is: how do intellectuals relate their ideas to reality or to alternative views of that reality?.... Mosse has chosen to focus on intellectuals and the movements with which they were often connected at their most intemperate.... For Mosse, the role of the historian is one of political engagement; he or she must delineate the connections (and disconnections) between myth and reality.

Distinction as a teacher

At the University of Wisconsin, Mosse was recognized as a charismatic and inspiring teacher. Tom Bates's Rads: A True Story of the End of the Sixties (1992) describes how students flocked to Mosse's courses to "savor the crossfire" with his friend and rival, the Marxist historian Harvey Goldberg. Mosse charmed his students by mingling critical skepticism with humor, irony, and empathy; but they also admired the way he applied his historical knowledge to contemporary issues, attempting to be fair to opposing views while remaining true to his own principles. He served as director for 38 Ph.D. dissertations.

Legacy
Mosse left a substantial bequest to the University of Wisconsin–Madison to establish the George L. Mosse Program in History, a collaborative program with the Hebrew University of Jerusalem. He also left modest endowments to support LGBT studies at both the University of Wisconsin–Madison and the University of Amsterdam, where he taught as a visiting professor.  These endowments were funded by the restitution of the Mosse family's properties expropriated by the Nazi regime that were not restored until 1989–90, following the collapse of East Germany. The George Mosse Fund was created at the University of Amsterdam to further the advancement of gay and lesbian studies. The American Historical Association annually awards the George L. Mosse Prize.

Awards and honors
 Elected to the American Academy of Arts and Sciences, 1985
 Goethe Medal of the Goethe-Institut, 1988
 Elected to the American Philosophical Society, 1997
 Leo Baeck Medal of the Leo Baeck Institute, 1998
 Prezzolini Prize
 Honorary doctorates from Hebrew University of Jerusalem, Hebrew Union College, Lakeland College, and the University of Siegen

Selected works
 The Struggle for Sovereignty in England from the Reign of Queen Elizabeth to the Petition of Right, 1950.
 The Reformation, 1953.
 The Holy Pretence: A Study in Christianity and Reason of State from William Perkins to John Winthrop, 1957.
 The Culture of Western Europe: The Nineteenth and Twentieth Centuries. An Introduction, 1961.
 The Crisis of German Ideology: Intellectual Origins of the Third Reich, 1964.
 Corporate State and the Conservative Revolution in Weimar Germany, 1965.
 Nazi Culture: Intellectual, Cultural and Social Life in the Third Reich, edited by G. L. Mosse, 1966.
 1914: The Coming of the First World War, edited by G. L. Mosse and Walter Laqueur, 1966.
 Literature and Politics in the Twentieth Century, edited by G. L. Mosse and Walter Laqueur, 1967.
 Germans and Jews: The Right, the Left, and the Search for a "Third Force" in Pre-Nazi Germany, 1970.
 Historians in Politics, edited by G.L. Mosse and Walter Laqueur, 1974.
 Jews and Non-Jews in Eastern Europe, 1918-1945, edited by G. L. Mosse and Bela Vago, 1974.
 The Nationalization of the Masses: Political Symbolism and Mass Movements in Germany from the Napoleonic Wars through the Third Reich, 1975.
 Nazism: A Historical and Comparative Analysis of National Socialism, 1978.
 Toward the Final Solution: A History of European Racism, 1978.
 International Fascism: New Thoughts and New Approaches, edited by G. L. Mosse, 1979.
 Masses and Man: Nationalist and Fascist Perceptions of Reality, 1980.
 German Jews beyond Judaism, 1985.
 Nationalism and Sexuality: Respectability and Abnormal Sexuality in Modern Europe, 1985.
 Fallen Soldiers: Reshaping the Memory of the World Wars, 1990 (translated into German in 1993 and into French in 1999).
 "Ich bleibe Emigrant." [In conversation with Irene Runge and Uwe Stelbrink.] Berlin: Dietz, 1991 (in German).
 Confronting the Nation: Jewish and Western Nationalism, 1993.
 The Image of Man: The Creation of Modern Masculinity, 1996.
 The Fascist Revolution: Toward a General Theory of Fascism, 1999.
 Confronting History – A Memoir, 2000.

Articles
″Image of the Jew in German Popular Culture: Felix Dahn and Gustav Freytag″ in Year Book II of the Leo Baeck Institute London, Leo Baeck Institute, 1957
″Culture, Civilization and German Anti-Semitism″ in Judaism Vol. 7 #2 Summer 1958
″Mystical Origins of National Socialism″ in Journal of the History of Ideas Vol. XXII #1 Jan.–May 1961

References

Further reading
 Aramini, Donatello. George L. Mosse, l'Italia e gli storici.  Milan: Franco Angeli, 2010.
 Aschheim, Steven E. "Between Rationality and Irrationalism: George L. Mosse, the Holocaust and European Cultural History." Simon Wiesenthal Center Annual, vol. 5 (1988), pp. 187–202.
 Aschheim, S. George Mosse, Nationalism, Jewishness, Zionism and Israel. Journal of Contemporary History, vol. 56 (2020), pp. 854–863.
 Breines, Paul. "Germans, Journals and Jews / Madison, Men, Marxism and Mosse." New German Critique, no. 20 (1980), pp. 81–103.
 Breines, Paul. "With George Mosse in the 1960s."  In Political Symbolism in Modern Europe: Essays in Honor of George L. Mosse, pp. 285–299. Seymour Drescher et al., eds.  New Brunswick, NJ: Transaction, 1982.
 Daum, Andreas W., "Refugees from Nazi Germany as Historians: Origins and Migrations, Interests and Identities," in The Second Generation: Émigrés from Nazi Germany as Historians. With a Biobibliographic Guide,  pp. 1‒52. A. W. Daum, Hartmut Lehmann, James J. Sheehan, eds. New York: Berghahn Books, 2016.
 Drescher, Seymour, David W. Sabean, and Allan Sharlin. "George Mosse and Political Symbolism." In Political Symbolism in Modern Europe: Essays in Honor of George L. Mosse, pp. 1–15.  Seymour Drescher et al., eds.  New Brunswick, NJ: Transaction, 1982.
 Fishman, Sterling. "GLM: An Appreciation."  In Political Symbolism in Modern Europe: Essays in Honor of George L. Mosse, pp. 275–284.  Seymour Drescher et al., eds.  New Brunswick, NJ: Transaction, 1982.
 Franklin, James E. "Mosse, George L." The Encyclopedia of Historians and Historical Writing, vol. 2, pp. 841–842.  Kelly Boyd, ed. Chicago: Fitzroy Dearborn, 1999.
Gentile, Emilio. Il fascino del persecutore. George L. Mosse e la catastrofe dell'uomo moderno. Rome: Carocci, 2007.
 Herf, Jeffrey. "The Historian as Provocateur: George Mosse's Accomplishment and Legacy." Yad Vashem Studies, vol. 29 (2001), pp. 7–26.
 Plessini, Karel. The Perils of Normalcy: George L. Mosse and the Remaking of Cultural History Madison: University of Wisconsin Press, 2014.
 Tortorice, John. "Bibliography of George L. Mosse." German Politics and Society, vol. 18 (2000), pp. 58–92.

External links

 The George L. Mosse Program in History at the University of Wisconsin–Madison, with photos, audio recordings of lectures, and other resources
 The George L. Mosse Program in History at the Hebrew University of Jerusalem
 Website of the "Mosse Lectures" series at the Humboldt University of Berlin (in German)
  Foundation George Mosse Fund (English)

1918 births
1999 deaths
20th-century American historians
20th-century American male writers
Academics and writers on far-right extremism
Alumni of Downing College, Cambridge
Alumni of Schule Schloss Salem
American male non-fiction writers
20th-century American Jews
20th-century American memoirists
American gay writers
German male writers
Haverford College alumni
Harvard University alumni
Academic staff of the Hebrew University of Jerusalem
Historians of Germany
Historians of Nazism
Jewish American academics
Jewish American historians
American philanthropists
Jewish emigrants from Nazi Germany to the United States
Jewish historians
Gay Jews
Gay memoirists
LGBT people from Wisconsin
German gay writers
George
People educated at Bootham School
Scholars of antisemitism
University of Wisconsin–Madison faculty
Wisconsin Democrats
Writers from Madison, Wisconsin
Members of the American Philosophical Society

George Mosse


This is a list of essayists—people notable for their essay-writing.

Note: Birthplaces (as listed) do not always indicate nationality.

A

B

C-D

E-G

H-J

K-L

M-N

O-R

S

T-Z

References

 List of essayists

List of essayists


Arondismentul 5 (în ) este unul dintre cele douăzeci de arondismente din Paris. Este situat în centrul orașului, pe malul stâng al fluviului Sena. Acoperă cea mai mare parte din Cartierul latin. Este delimitat la nord de Sena și de arondismentul 4, la vest de arondismentul 6 și la sud de arondismentele 13 și 14.

Demografie
{| class="wikitable"
! An
Populație
! Densitate(loc. pe km²)
|-----
| 1861 ||  ||
|-----
| 1866 ||  ||
|-----
| 1872 ||  ||
|-----
| 1911 (vârf de populare)|| ||
|-----
| 1936 ||  ||
|-----
| 1954 ||  ||
|-----
| 1962 ||  ||
|-----
| 1968 ||  ||
|-----
| 1975 ||  ||
|-----
| 1982 ||  ||
|-----
| 1990 ||  ||
|-----
| 1999 ||  ||
|-----
| 2006 ||  ||
|}

Administrație

Primăria

Locuri

Instituții publice

 Biblioteca Sainte-Geneviève
 campusul universitar Jussieu (Universitatea Paris 6 Pierre-et-Marie-Curie și Universitatea Paris 7 Diderot)
 Collège des Bernardins
 Collège de France
 École normale supérieure
 École polytechnique (clădiri istorice)
 École nationale supérieure des arts décoratifs
 École nationale supérieure de chimie de Paris (ENSCP)
 École supérieure de physique et de chimie industrielles de la ville de Paris (ESPCI ParisTech)
 unul dintre domeniile AgroParisTech, fostul Institutul național agronomic din Paris-Grignon
 Institut Curie
 Institut de géographie
 Institut national des jeunes sourds
 Lycée Henri-IV
 Lycée Louis-le-Grand
 Lycée Lavoisier
 Ministerul Cercetării
 Muzeul național de istorie naturală
 Schola Cantorum
 Universitatea Paris 1 Panthéon-Sorbonne
 Universitatea Paris 2 Panthéon-Assas
 Universitatea Paris 3 Sorbonne Nouvelle
 Universitatea Paris 4 Sorbonne
 Universitatea Paris Cité

Principalele monumente
 Monumente religioase
 Église des Saints-Archanges (biserica Sfinții Arhangheli Mihail, Gavriil și Rafail), catedrala mitropolitană din Paris;
 Église Saint-Étienne-du-Mont;
 Église Saint-Séverin;
 Église Saint-Jacques-du-Haut-Pas;
 Église Saint-Médard;
 Église Saint-Julien-le-Pauvre;
 Église Saint-Nicolas-du-Chardonnet;
 Marea Moschee din Paris;
 Église évangélique Saint-Marcel.

 Monumente civile
 Arenele din Luteția;
 Val-de-Grâce;
 Palatul al abaților de la Cluny;
 Palatul Miramion;
 Lycée Louis-le-Grand;
 Lycée Henri-IV (vestigii ale abației Sf. Genoveva);
 Panthéon;
 Sorbonne;
 Termele din Luteția;

 Parcuri și grădini
 Jardin des plantes de Paris;
 Arenele din Luteția și square Capitan;
 Jardin Tino-Rossi;
 Square Théodore-Monod;
 Jardin Carré;
 Square Paul-Langevin;
 Square René-Viviani - Montebello.

Legături externe

 Site-ul oficial

05

Arondismentul 5 din Paris


Síamsköttur er kattardýr frá Tælandi (áður þekkt sem Síam). Þeir eru þekktir fyrir að vera ástúðlegir, mannfélagslegir, greindir, og gamansamir inn á fullorðinsárin samkvæmt Alþjóðlega Kattarsambandinu.

Kettir
Húsdýr

Síamsköttur


Diyaliz, böbrek yetmezliği olan kişilerde, vücutta biriken fazla sıvı ve atık maddelerin yarı geçirgen bir membran (zar) aracılığıyla temizlenmesi işlemidir.

Diyaliz tedavisinin iki farklı türü vardır;
 Hemodiyaliz
 Periton diyalizi

Diyaliz teknolojisinde sağlanan gelişmeler diyalize girenlerde öncelikle yaşam süresini uzatmış daha sonra da yaşam kalitesinin artması sağlanmıştır. Türkiye'de de 2005 sonu istatistiklerine göre yaklaşık 35.000 kişi yaşamlarını diyaliz tedavisiyle sürdürmektedir.

Santrifüjleme ile ayrılamayan, çökmeyecek kadar çok küçük tanecikleri (kolloitler, çapları 1-100 nm arasında değişen tanecikler) içeren sıvı-katı karışımları ayırmak için "diyaliz" işlemi uygulanır.

Diyalizde kan, delik çapları 1-5 nm olan selofan, hayvan derisi, parşömen gibi süzgeç görevi gören yüzey alanı genişyarı-geçirgen bir zar kullanılır. Bu zardaki deliklerden küçük moleküller geçebilirken daha büyük ve gerekli moleküller (proteinler veya kolloidler) geçememektedir.

Tıpta, hemodiyaliz, fistül, greft ya da kateter adı verilen uygun bir vasküler giriş yolu kullanılarak hastadan alınan kanın, bir makine ve pompa yardımıyla diyalizör adı verilen bir süzgeçten (yapay böbrek) geçirilirken sıvı ve çözülebilir içeriğini düzenleyerek hastaya geri verilmesine verilen addır. Genelde haftada 3 kez 4 saat süren seanslar şeklinde uygulanır.

Periton diyalizi, hastanın karın boşluğuna küçük bir ameliyat ile yerleştirilen, ince, yumuşak, silikondan yapılmış kalıcı bir tüp (kateter) aracılığı ile verilen özel olarak hazırlanmış bir çözelti ile, hastanın kendi karın zarı (periton) kullanılarak hastanın kanının zararlı maddelerden arındırılması ve vücuttaki sıvı dengesinin sağlanması işlemidir.

Periton diyalizi esnasında hazırlanmış olan bu özel çözelti karın boşluğunda 4 ila 6 saat arası bekletildikten sonra yeni ve temiz çözeltiyle değiştirilir. Bu bekleme süresi boyunca hastanın kanında bulunan üre, kreatin gibi vücuttan atılması gereken maddeler ve vücutta biriken fazla sıvı çözeltiye geçer. Bu çözeltinin karın boşluğu içine verilmesi ve tekrar geri alınması işlemi herhangi bir makine aracılığı ile değil yer çekimi kuvveti kullanılarak yapılır. Bu tip diyaliz işlemine sürekli ayaktan periton diyalizi (SAPD) denir.[1]

Diyaliz makinesi

Böbrek yetmezliği çeken hastaların belirli zamanlarda bağlanmak zorunda kaldıkları suni böbrek makinesine verilen addır.

İki tüpten oluşan bu makinenin tüplerinden biri hastanın bileğindeki atardamarına, diğeri ise toplar damarına bağlanır. Tüpün içerisinde kanın düzenli akışını sağlayan iki pompa bulunur. Hastanın zararlı maddelerle kirlenmiş kanı birinci tüple alınır ve diyaliz çözeltinin içinden geçirilerek bu zararlı maddelerden arındırılır. Daha sonra temizlenen kan diğer tüple yeniden damara verilerek diyaliz işlemi sonuçlanmış olur. Fakat diyaliz makinesi kalıcı tedavi sağlamaz.

Membran teknolojisi

Diyaliz


Vir je vodotok na otoku Hvaru kod sela Dola kod Starog Grada. Danas je veličine većeg potoka.

Dug je 3236 metara. Cijelim je vodotokom ograđen, što je zacijelo bilo i u starom vijeku, zbog sprječavanja preplavljivanja polja. Izvor je na 80 m nadmorske visine. Danas vrije do 25 — 30 dana nakon prestanka kiša. Iz središta Dola teče ka sjeveru kroz samo središte polja, sve do antičkog carda (glavna prometnica kroz Starogradsko polje u pravcu zapad istok). Pritoci Vira redom su Lucijca (utječe nakon 100 metara Vira) i Krušvica (na Jorinama nizvodno od Ostojića mlina). U more se ulijeva na sjevernoj strani parka Vorbe u Starom Gradu, tik sjeverno od starogrčkog Pharosa.

U prošlosti je po svemu sudeći bio znatno veći, a Efor iz Kime ga smatra rijekom Farom odnosno Farionom.  Sudeći po Žorkovu mlinu sagrađenom 1810., još je tad bilo dovoljno vode za ga pokretati. Premda je još tijekom 19. stoljeća mlin napušten, za Austro-Ugarske podignute su brane, t.zv. pumpurele da bi se spriječila rušiteljska sila bujičnih vodotokova nastalih za velikih kiša otjecanjem vode s golih padina prema dolini gdje velika količina pristigle vode formira snažan rušeći vodotok. Korito Vira je po karakteristikama prave rijeke. Široko je i visokih zidova, što je napravljeno za smanjiti rušilačku snagu potoka. Sve do istraživanja 1950-ih izvorište je opksrbljivalo mještane do kasnog ljeta vodom. Nepromišljena i nekvalitetno izvedena istraživanja koncem 1950-ih dodatno su naškodila potoku. Namjeravajući doći do više vode, izbušene su bušotine i u njih je ubačen eksploziv. Ishod je bila okolišna šteta. Nije se došlo do više vode, nego naprotiv, Vir otad znatno manje i kraće vrije.

Danas je korito slabije održavano. Veliki dio toka je kroz kupinu i draču. Korito je zatrpavano otpadom te se prelijeva preko obrađenih i neobrađenih polja.

Izvori

Hvar
Rijeke u Hrvatskoj

Vir (Dol, Stari Grad)


Die Pflichtablieferungsverordnung (vollständiger Titel: Verordnung über die Pflichtablieferung von Medienwerken an die Deutsche Nationalbibliothek, PflAV) regelt das Verfahren der Ablieferung von Medienwerken, die Beschaffenheit ablieferungspflichtiger Medienwerke, die Einschränkung der Ablieferungs- oder der Sammelpflicht für bestimmte Gattungen von Medienwerken und die Gewährung von Zuschüssen in Deutschland. Die Ablieferungspflicht selbst ist in  DNBG geregelt. Die technischen Rahmenbedingungen werden durch die Deutsche Nationalbibliothek geschaffen.

Umsetzung
Eine Anmeldung bei der DNB ist zunächst erforderlich. Die Website soll als in einer ZIP-Datei hochgeladen oder zum Download bereitgestellt werden. Es müssen Metadaten erfasst werden.

Kritik
 Viele Websites existieren nicht als statischer Inhalt, der sich in ein Zip-File packen ließe, sondern werden von Content-Management-Systemen dynamisch generiert.
 Auch weit verbreitete Content-Management-Systeme wie Typo3 bieten keine Extension dafür.
 Wie Inhalte, die einen Server im Hintergrund erforderlich machen, etwa Ajax oder Flash Videos, ist ungeklärt.
 Eine komplette Kopie des Internets herstellen zu wollen läuft dem Gedanken des dezentralen Netzwerkes zuwider.
 Eine neue Abmahnwelle wurde befürchtet.

Siehe auch
 Pflichtexemplar
 Pflichtexemplar-Entscheidung

Weblinks

Sammelauftrag der Deutschen Nationalbibliothek

Einzelnachweise

Deutsche Nationalbibliothek
Bibliotheksrecht
Rechtsquelle (21. Jahrhundert)
Rechtsquelle (Deutschland)

Pflichtablieferungsverordnung (Deutschland)


Parkes may refer to:

 Sir Henry Parkes (1815–1896), Australian politician, one of the earliest and most prominent advocates for Australian federation

Named for Henry Parkes
 Parkes, New South Wales, a regional town
 Parkes Observatory, a radio telescope near Parkes, New South Wales
 Parkes Shire, a local government area in New South Wales
 Parkes, Australian Capital Territory, a suburb of Canberra
 Division of Parkes (1901–1969), an abolished Sydney electorate in the Australian House of Representatives
 Division of Parkes, a current regional electorate in the House of Representatives
 Tenterfield School of Arts, known as the Sir Henry Parkes School of Arts
 HMAS Parkes, a Royal Australian Navy corvette during World War II

People
 Alexander Parkes (1813–1890), English inventor
 Broc Parkes (born 1981), Australian motorcycle racer
 Colin Murray Parkes (born 1928), British psychiatrist
 Dave Parkes, Canadian sports administrator
 David Parkes (footballer, born 1950), Irish football player
 Ebenezer Parkes (1848–1919), English politician
 Edmund Alexander Parkes (1819–1876), English physician
 Edmundson Parkes (1904–1997), President and CEO of United Gas Corporation
 Sir Edward Parkes (1926–2019), vice-chancellor of City University London (1974–1978)
 Ernie Parkes (1894–?), Canadian ice hockey player
 Fanny Parkes (1794–1875), Welsh travel writer
 Gerard Parkes, Irish-born Canadian actor
 Gregory Parkes (b. 1964), American Catholic bishop
 Harry Parkes (diplomat) (1828–1885), British consul in China and Japan
 Harry Parkes (footballer, born 1888), (1888–1947), English footballer and manager
 Harry Parkes (footballer, born 1920) (1920–2009), English footballer
 Henry Bamford Parkes (1904–1972), English historian and author
 Howard Parkes (1877–1920), English cricketer
 James Parkes (priest) (1896–1981), historian and activist from the Channel Islands
 James Parkes (rugby union) (born 1980), English rugby union player
 James S. Parkes, American politician
 Jordan Parkes (born 1983), English footballer
 Joseph Parkes (1796–1865), English political reformer
 Kineton Parkes (1865–1938), English novelist, art historian and librarian
 Lauren Parkes (born 1987), American beauty pageant contestant
 Malcolm Parkes (1930 - 2013), English paleographer
 Michael Parkes (born 1944), American fantasy artist
 Mike Parkes (1931–1977), British racing driver
 Nii Parkes (born 1974), British-born Ghanaian poet
 Phil Parkes (footballer, born 1947), English football goalkeeper (for Wolverhampton Wanderers)
 Phil Parkes (footballer, born 1950), English football goalkeeper (for Queens Park Rangers and West Ham United)
 Robin Parkes, Australian businessman
 Samuel Parkes (chemist) (c. 1759–1825), British chemist
 Samuel Parkes (VC) (1815–1864), British recipient of the Victoria Cross
 Shaun Parkes (born 1973), English actor
 Taylor Parkes (born 1972), British journalist
 Terence Parkes, UK cartoonist known as Larry
 Tony Parkes (born 1949), English professional footballer
 Walter F. Parkes, American screenwriter and producer

See also
 Parkes process, a pyrometallurgical industrial process
 Parks (surname)
 Parke (disambiguation)
 Park (disambiguation)

English-language surnames

Parkes


Botanitcheskaïa (en  et en ) est une station de la ligne 1 du métro d'Iekaterinbourg.

Mise en service en 2011, elle est desservie par les rames de la ligne 1.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, la station Botanitcheskaïa, est une station de passage de la ligne 1 du métro d'Iekaterinbourg. Elle est située entre la station Tchkalovskaïa, en direction du terminus nord Prospekt Kosmonavtov.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire
La station Botanitcheskaïa est mise en service le . La station est due aux architectes S. Ziganchine.

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte
Botanitcheskaïa est desservie par les rames de la ligne 1.

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Transcription du russe en français
 Métro d'Iekaterinbourg

Liens externes

 .

Station du métro d'Iekaterinbourg
Station de métro mise en service en 2011
Terminus d'une ligne de métro en Russie

Botanitcheskaïa (métro d'Iekaterinbourg)


33480 Bartolucci este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
33480 Bartolucci este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la San Marcello Pistoiese de Luciano Tesi și Maura Tombelli. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,47 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 4,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 33001-34000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

33480 Bartolucci


Nanoparticulele sunt particulele a căror dimensiune variază între 1 și 100 de nanometri (nm), fiind deosebit de importante în domeniul nanotehnologiei.

Cercetarea științifică în domeniul nanoparticulelor a fost foarte intensă, mai ales în ultimul deceniu, întrucât acestea au potențiale aplicații în domeniul biofizicii, medicinei, farmacologiei (ca și mod de administrare al substanțelor active din medicamente), opticii și electronicii.

Nanoparticulele au un rol foarte important în multe industrii pot avea aplicații importante pentru dezvoltarea și cercetarea de tehnologii noi.

Nanoparticulele sunt folosite și în medicină și pot acoperi o gamă largă de aplicabilități precum realizarea de tratamente împotriva virusurilor, îmbunătățirea funcțiilor corpului uman și chiar și în produse cosmetice. Nanofibrele de carbon sunt folosite în industria aviației, ele întărind structura avioanelor, însă sunt folosite chiar și în realizarea anumitor cadre de bicicleta. Rolul nanoparticulelor este studiat constant și s-au adus dovezi științifice ca în viitor, prin dezvoltarea și înțelegerea mai amplă, acestea pot trata multe afecțiuni printre care și demența sau cancerul.

Vezi și
 Coloid
 Fulerene
 Lipozom
 Nanocristal
 Nanomaterial

Referințe

Legături externe
  Despre nanoparticule

Nanoparticulă


Yuva, hayvanların yaşadığı veya yavrularını yetiştirdiği yerdir. Ayrıca şu anlamlara da gelebilir:

Kültür ve sanat
 Yuva (film, 2008), Ursula Meier'in yönettiği 2008 tarihli Belçika-İsviçre-Fransa ortak yapımı dramatik film. Özgün adı Home.
 Yuva (belgesel) - 2009 tarihli bir belgesel

Yerleşim birimleri
 Yuva, Diyadin - Ağrı ili Diyadin ilçesine bağlı köy
 Yuva, Çubuk - Ankara ili Çubuk ilçesine bağlı mahalle
 Yuva, Yenimahalle - Ankara ili Yenimahalle ilçesine bağlı mahalle
 Yuva, Bolu - Bolu ili merkez ilçesine bağlı köy
 Yuva, Seben - Bolu ili Seben ilçesine bağlı köy
 Yuva, Tefenni - Burdur ili Tefenni ilçesine bağlı köy
 Yuva, Orta - Çankırı ili Orta ilçesine bağlı köy
 Yuva, Kemaliye - Erzincan ili Kemaliye ilçesine bağlı köy
 Yuva, Acıgöl - Nevşehir ili Acıgöl ilçesine bağlı köy
 Yuva, Divriği - Sivas ili Divriği ilçesine bağlı köy
 Yuva, Gürün - Sivas ili Gürün ilçesine bağlı köy
 Yuva, Tekirdağ - Tekirdağ ili mahalle
 Yuva, Gevaş - Van ili Gevaş ilçesine bağlı mahalle

Yuva (anlam ayrımı)


Ebenort ist der Name folgender Orte:

 Ebenort (Gemeinde Kaltenberg), Ortschaft von Kaltenberg, Bezirk Freistadt, Oberösterreich
 Maria Ebenort, Ortschaft von Frohnleiten, Bezirk Graz-Umgebung, Steiermark

Ebenort


Zračno pristanište Zvekovac zračno je pristanište smješteno u Zvekovcu u Zagrebačkoj županiji, mjestu administrativno u sastavu općine Dubrava. Dubrava se nalazi na granici Moslavine i Prigorja, a najbliži veći grad u blizini je Vrbovec.

Stajanka i hangari nalaze se istočno od uzletno-sletne staze.

Namjena pristaništa je sport.

Uzletno-sletna staza
Travnata uzletno-sletna staza duljine je 632 m, širine 38 m i proteže se u smjeru 225°-045°. Zaustavne oznake su crvene zastavice.

Korisnik
Korisnik zračnog pristaništa je Aeroklub Dubrava. Pristanište spada pod I. vatrogasnu kategoriju i na njega zasad mogu slijetati zrakoplovi mase do 1.111 kg (MTOM). Dozvola za slijetanje težih aviona službeno još nije dobivena odnosno potvrđena.

Vanjske poveznice

 http://www.akdubrava.net/
 http://www.akdubrava.net/AKDubrava.nsf/dx/02092011060319AMDEM7XM.htm

Zračne luke u Hrvatskoj

Zračno pristanište Zvekovac


Die katholische Kirche  Saint-Loup in Saint-Loup-de-Naud, einer Gemeinde im Département Seine-et-Marne in der französischen Region Île-de-France, wurde vermutlich in der zweiten Hälfte des 11. Jahrhunderts im Stil der Romanik begonnen. Um 1160 entstand das vom Königsportal von Chartres beeinflusste Westportal. Seit 1846 steht die Kirche als Monument historique auf der Liste der Baudenkmäler in Frankreich.

Geschichte

Bereits im 10. Jahrhundert gab es an der Stelle des heutigen Ortes einen Gutshof namens Naud mit einer dem hl. Lupus von Sens geweihten Kapelle. Der hl. Lupus war im 7. Jahrhundert Bischof der späteren Erzdiözese Sens. Um 980 schenkte der Erzbischof von Sens vier Ältäre dieser Kapelle der Benediktinerabtei Saint-Pierre-le-Vif in Sens. Mit dieser Schenkung wird die Gründung eines Priorats verbunden, das der Abtei Saint-Pierre-le-Vif unterstellt war. Chor, Querhaus, und die beiden östlichen Langhausjoche wurden in der zweiten Hälfte des 11. Jahrhunderts errichtet. Um 1160/61 schenkte der Erzbischof von Sens, Hugues de Toucy, dem Priorat eine Reliquie des hl. Lupus. Zu dieser Zeit entstanden vermutlich die vier westlichen Joche des Langhauses und das Westportal der Kirche, dessen Skulpturenschmuck bereits vom Stil der frühen Gotik geprägt ist. Als sich im 12. Jahrhundert um das Priorat ein Dorf entwickelte, diente Saint-Loup diesem auch als Pfarrkirche. Nach den Zerstörungen während des Hundertjährigen Krieges wurde das Priorat wiederhergestellt und in eine Kommende umgewandelt. 1567 kam es zu Plünderungen durch die Hugenotten. Während der Französischen Revolution wurde das Priorat aufgelöst. Zwar wurde die Kirche bereits 1846 unter Denkmalschutz gestellt, doch erst nach dem Krieg von 1870/71 wurden umfassende Restaurierungsmaßnahmen eingeleitet.

Architektur

Außenbau
Die Kirche ist aus kleinen Bruchsteinen gemauert. Über der Vierung erhebt sich der nahezu quadratische Glockenturm, der auf allen vier Seiten von je vier leicht zugespitzten Klangarkaden durchbrochen ist. Die beiden Stockwerke des Turmes sind durch Gesimse unterteilt, die auf Kragsteinen aufliegen.

Das schmucklose Chor besteht aus drei halbrunden Apsiden, die ein gemeinsames Satteldach überfängt. Die Mittelapsis überragt die beiden seitlichen Apsiden an Höhe und Breite. Sie besitzt drei Fenster, Nord- und Südapsis weisen je ein Fenster auf.

An der Westfassade befindet sich eine doppelgeschossige Vorhalle, die von einem Kreuzrippengewölbe gedeckt ist und deren Ecken im Untergeschoss von Strebepfeilern verstärkt werden. Auf drei Seiten des Untergeschosses öffnen sich hohe, gestufte Spitzbogenarkaden. Im Norden der Vorhalle schließt sich ein rechteckiger Treppenturm an. Das Obergeschoss ist von schmucklosen Rundbogenfenstern durchbrochen.

Portal
Die Gewände des Portals sind auf beiden Seiten mit drei Säulenfiguren geschmückt. Die linke innere Skulptur stellt den Apostel Paulus, die rechte innere Skulptur den Apostel Petrus dar. Die anderen Personen, eine Königin, eine männliche Figur, ein König und eine barhäuptige Gestalt, sind nicht eindeutig zu bestimmen. Der Trumeaupfeiler ist ebenfalls mit einer Skulptur, der Darstellung des hl. Lupus, versehen.

Auf dem Tympanon wird eine Majestas Domini dargestellt, Christus in der Mandorla, umgeben von den Evangelistensymbolen. Den Türsturz zieren acht Apostel, die von Arkaden gerahmt werden. In der Mitte, unter Christus, steht Maria, in einen eigenen Steinblock skulptiert, der aus der Reliefplatte des Türsturzes herausragt und auf dem Trumeaupfeiler aufliegt. Die Szenen auf den Keilsteinen der Archivolten sind Maria und der Kindheit Jesu gewidmet und erzählen Episoden aus der Legende des hl. Lupus, des Schutzpatrons der Kirche. Auf den Kapitellen sind Vögel, Greifen und andere Phantasiefiguren zum Teil mit menschlichen Köpfen und inmitten von Blattwerk dargestellt.

Innenraum
Das dreischiffige Langhaus gliedert sich in sechs Joche. Auf beiden Seiten des Hauptschiffs öffnen sich sechs Rundbogenarkaden zu den Seitenschiffen. Die ersten vier Joche ruhen auf Pfeilern mit Pilastervorlagen, die letzten beiden Joche auf Säulen bzw. Pfeilern mit eingebundenen Säulen. Das fensterlose Mittelschiff wird durch die schlichten Rundbogenfenster der Seitenschiffe beleuchtet. Diese sind mit Kreuzgratgewölben gedeckt, die von rundbögigen Gurten mit viereckigem Profil unterfangen werden. Die ersten vier Joche des Mittelschiffs besitzen ein Kreuzrippengewölbe, die beiden letzten Joche tragen ein Kreuzgratgewölbe, das 1874 an der Stelle des ursprünglichen Tonnengewölbes eingezogen wurde.

Über der Vierung spannt sich eine Kuppel über zweifach gestuften Trompen. Die Querschiffarme, die kaum über das Langhaus hinausragen, sind wie das Chorquadrat tonnengewölbt. Die Seitenschiffe des Chores, die breiter als die des Langhauses sind, tragen ein Kreuzgratgewölbe.

Wandmalereien
Von den ursprünglichen Wandmalereien aus dem 12. Jahrhundert sind nur noch einzelne Fragmente wie das Bildnis eines Heiligen an der Südwand des Chores erhalten. Die vorhandenen Malereien wurden nach Kopien angefertigt, die 1874 vor der Zerstörung der Originale erstellt wurden.

Literatur
 Jean-Marie Pérouse de Montclos (Hrsg.): Le Guide du Patrimoine. Ile-de-France. Hachette, 2. Auflage, Paris 1994, ISBN 2-01-016811-9, S. 606–606.
 Anne Prache: Romanik der Île-de-France (Paris und Umgebung). Echter Verlag, Würzburg 1987, ISBN 3-429-01029-2, S. 393–403.
 Le Patrimoine des Communes de la Seine-et-Marne. Flohic Editions, Band 2, Paris 2001, ISBN 2-84234-100-7, S. 1271–1273.

Weblinks

Kirchengebäude im Département Seine-et-Marne
Bauwerk der Romanik in der Île-de-France
Erbaut im 11. Jahrhundert
Lupus-von-Sens-Kirche
Romanische Kirche
Saint-Loup
Monument historique seit 1846
Monument historique (Kirche)

St-Loup (Saint-Loup-de-Naud)


An Phragmites mauritianus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth. An Phragmites mauritianus in nahilalakip ha genus nga Phragmites, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phragmites

Phragmites mauritianus


النزلة بلدية من بلديات دائرة تقرت ولاية ورقلة في الجزائر.

جغرافية بلدية النزلة
تقع بلدية النزلة في دائرة تقرت بولاية تقرت في الجنوب الشرقي من العاصمة الجزائرية الجزائر
تبلغ مساحة بلدية النزلة: 132.7 كلم مربع، ويتراوح عدد سكانها حسب آخر إحصاء إلى: 55 الف نسمـة، وهي من أكبر البلديات في ولاية تقرت .

المرافق والمؤسسات
المؤسسات القاعدية لقطاع الشباب والرياضة ببلدية النزلة:بها ثلاث مؤسسات دارين للشباب ومركب رياضي جواري بحي الحرية (عسو) يحتوي هذا الأخير على حوضي للسباحة وقاعة مغطاة متعددة الرياضية وهو نقطة إشعاع ثقافي وترفيهي ورياضي ترتكز عليه هذه البلدية حيث وصل عدد المنخرطين به إلة 1400 منخرط بشهر ماي 2013

المؤسسات التعليمية
الثانويـات: 03
المتـوسطات: 07
الابتـدائيـات: 26
رياض الأطفال: 01 تابعة للبلدية لم تستغل بعد + والعديد من روضات الأطفال الخاصة وهي متنشرة بكثرة
المعهد الوطني المتخصص في الفلاحة الصحراوية بسيدي مهديإدارة جامعة التكوين المتواصل ملحقة تقرت بتراب البلدية يرأسه السيد مجدوب، وتتم الدراسة في إكمالية الإمام على ومتقن بلقايد في حي النصر أو ما يعرف ب 18 ينطق باللغة الفرنسية. مرافق الشباب والرياضة والثقافة: الملاعب: 04المراكز التعليمية والترفيهية ودور الشباب: 02مركب سباحة: 01قاعة سينما +(متحف): 01مكتبات: 02 في طور الإنجاز'''.

وصلات أخرى

وصلات داخلية

وصلات خارجية

المصادر

بلديات ولاية تقرت
بلديات ولاية ورقلة

النزلة (ولاية تقرت)


Les Chlamydomyxaceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta  de la classe des Synchromophyceae et de l'ordre des Chlamydomyxales.

Étymologie
Le nom vient du genre type Chlamydomyxa, composé du préfixe chlamy- « cape, manteau » (du grec χλαμυ / chlamy, « qui porte une chlamyde », un manteau porté en Grèce antique), et du suffixe myxa, du grec μυξα / myxa « mucosité », littéralement « manteau muqueux », en référence à l'enveloppe de cellulose composée de plusieurs lames, qui entoure le corps de l'organisme, comme un manteau, et des fibres hyalines qui en émergent.

Description
La substance corporelle de l'espèce type (holotype) Chlamydomyxa labyrinthuloides est enfermée dans une enveloppe de cellulose multi-laminée. Le contenu protoplasmique porteur de granules non nucléés émerge parfois, dégageant des ramifications effilées qui émettent de nombreuses fibres ramifiées hyalines, parfois coalescentes, formant une sorte de  « labyrinthe » plus ou moins complexe, le long duquel partent, depuis la masse centrale, de nombreux petits corpuscules globuleux flexibles et fusiformes.

Liste des genres et espèces
Selon  et  :
 Chlamydomyxa W.Archer, 1875
 Chlamydomyxa congolensis Kufferath
 Chlamydomyxa labyrinthuloides W.Archer, 1875 holotype
 Chlamydomyxa laeteviridis Skvortsov
 Chlamydomyxa montana Lancaster

Taxonomie

Notes et références

Notes

Références

Références biologiques

Famille d'algues (nom scientifique)
Ochrophyta
Chlamydomyxales

Chlamydomyxaceae


Viborgvej  er en tosporet omfartsvej, der der går øst om Nørre Snede. Omfartsvejen er en del af Primærrute 13, der går fra Motorvejskryds Vejle og Østjyske Motorvej E45 til Nordjyske Motorvej E45 ved Rold Skov.

Forløb
Omfartsvejens ca. 4,4 km lange nye tracé begynder lige syd for ejendommen ved Viborgvej 95. Herfra fortsætter mod syd i en bue øst om Nørre Snede med tilslutningsanlæg ved Silkeborgvej og lyskryds ved Horsensvej. Omfartsvejen fortsætter mod syd i nyt tracé gennem Nedergårds Skov indtil Statsfængslet Nørre Snede, hvor omfartsvejen ender.

Historie

Allerede i 1960'erne planlagde vejmyndigheders omfartsveje omkring Nørre Snede. Siden da havde der været debat om mange forslag til linieføringer, og først ved midten af 1980'erne blev der endelig fuld enighed om en linje øst om Nørre Snede. Storebæltforliget fik dog den konsekvens, at anlægget blev standset i 1989 efter at ekspropriationerne var foretaget. En kurveregulering (svingene i Nedergårds Skov) gennemførtes i 1992-1993. I 1994 blev det besluttet at genoptage projektet som en del af den beskæftigelsespakke med vejprojekter, der indgik i finansloven for 1994. Anlægsprojektet omfattede ca. 4,4 km omfartsvej samt 0,6 km tilslutningsanlæg i nyt tracé. Hertil kom en omlægning af Silkeborg fra omfartsvejen ind mod Nørre Snede.

Den 9. juni 1997 blev omfartsvejen øst om Nørre Snede indviet.

En omfartvej nord om Nørre Snede via Sekundærrute 185 åbnede i 2007.

Kilder

Nørre Snede
Omfartsveje i Danmark

Viborgvej (Nørre Snede)


Roma Lejyonu (Latince Legio, legionis "askere alma", "seçmek" anlamına gelen "legere" fiilinden) Roma Cumhuriyeti ve Roma İmparatorluğu boyunca tüm Roma ordusunu ya da daha dar anlamda ağır piyadeleri kasteden temel askeri birlik. İkinci anlamı birkaç Kohorttan oluşan ve legionaries olarak bilinen ağır piyadelere vurgu yapar. Roma lejyonunun ana unsurunu ağır piyadeler oluştururken, piyadelere neredeyse her zaman bir ya da daha fazla sayıda, Roma yurttaşı olmayan kişilerden oluşturulan süvariler, düzenli birlikler ve avcılardan kurulu destek birlikleri olan Auxilialar eşlik ederdi.

Tipik bir lejyonun mevcudu Roma tarihi boyunca farklılıklar gösterse de cumhuriyet döneminde ortalama 4,200 lejyoner ve 300 süvari iken, (Lejyonlar her birinde 120 lejyoner bulunan 30 Maniple'ye bölünmüştü), erken ve orta imparatorluk döneminde yaklaşık 5200 lejyonerden ve ilave olarak bir Auxilia birliğinden müteşekkildi (9 tanesinde 480, 1. kohortta 800 lejyoner bulunan toplam 10 kohorta bölünmüştü). İmparatorluğun son döneminde ise 1000-2000 asker civarında bir güç olarak görevlerini ifa ediyorlardı.

Roma lejyonları MÖ 107 yılındaki Marius Reformları'na kadar sabit kuvvetler olarak değil ihtiyaç duyulduğunda oluşturulup daha sonra dağıtılan birlikler şeklinde görev yapmaktaydılar. Bu sebeple Roma tarihi boyunca birkaç yüz lejyon oluşturulduğu tahmin edilmektedir, ancak bunlardan sadece 50'si tanımlanabilmiştir. İmparatorluğun erken dönemlerinde ise, 25-35 sabit lejyon ve bunların Auxilia birlikleri bulunmakta ve ihtiyaç duyulduğunda yeni lejyonlar oluşturulmaktaydı.

Lejyonlar, Roma Cumhuriyeti ve Roma İmparatorluğu boyunca göstermiş oldukları olağanüstü başarıdan ötürü, antik dönem boyunca uzun süre askeri kabiliyet ve etkinliğin modeli olarak addedilmişlerdir.

Tarihi

Roma Krallığı (MÖ 500 yılı civarına kadar)
Roma Krallığında ve Roma Cumhuriyetinin erken dönemlerinde lejyonlar yerine yüz silahlı adamdan müteşekkil ve Centuria olarak adlandırılan, sadece birileri tarafından ücretleri ödendiğinde oluşturulan gelişigüzel tertiplenmiş birlikler kullanılmıştır. Roma İmparatorluğunda ise lejyonlar, en büyük olmakla birlikte, (çoğunlukla ağır piyade olarak) ordunun parçalarından birisi haline gelmiştir. Ancak Roma Krallığında ve Roma Cumhuriyetinin MÖ 2. yüzyıla kadar olan döneminde centurialar daha çok hafif birlikler ve süvarilerden teşkil edilmişlerdir. MÖ 4. yüzyıl'a kadar geçen sürede savaş meydanlarının en gözde düzeni kütlesel bir vuruş gücüne sahip Yunan Falanks düzeniydi. Bu sebeple Roma Askerleri daha çok Yunan Hoplitlerine benziyordu.

Roma tarihinin bu dönemine ait bilgilerin çoğu kaynağını efsanelerden alsa da, Servius Tullius'un krallığı döneminde bir nüfus sayımı yapıldığına inanılır. Bu sayımın ardından arazi sahibi tüm erkek Roma yurttaşları zenginliklerini esas alan ve askerlerin silahlarını ve ekipmanlarını kendilerinin tedarik etmek durumunda oldukları beş askeri hizmet sınıfına bölünmüşlerdir. Bu sınıflar daha sonra yüzlük askeri birimler olan Centurialar şeklinde yeniden düzenlenmişledir.

Orduya katılmak hem bir görev hem de Roma yurttaşı olunduğunun işaretiydi; Tüm Marius öncesi dönem boyunca en varlıklı arazi sahipleri uzun yıllar boyunca askerlik hizmetinde bulunmuş ve bu durumun bir sonucu olarak ortaya çıkan kayıplar devleti zayıflatmıştır.

Birinci sınıf hoplitlere benzer biçimde kargı, kılıç, miğfer, göğüslük ve yuvarlak kalkanlar (bu kalkanlar Yunanca aspis olarak bilinen ve aynı zamanda hoplon olarak da adlandırılan kalkanlara benzer ve Latince clipeus olarak bilinir) taşırdı; 2 tanesi borazancı olan toplam 82 Centuria'dan oluşurdu. İkinci ve üçüncü sınıflar da kargıcı olarak hareket ederlerdi ancak daha basit silahlara ve oval ya da dik açılı kalkanlara sahiptiler. Dördüncü sınıfa silah verilmezdi ve bu sınıf muhtemelen küçük bir kalkan ve kargı ya da mızrak taşırdı. Bahsedilen bu son üç sınıf toplam 26 centuria'dan oluşurdu. Beşinci ve son sınıf sadece sapancılardan oluşurdu ve 2 tanesi mühendislerden oluşturulan toplam 32 centuria'ya bölünmüşlerdi. Ordu subayları tıpkı süvarilerde olduğu gibi equites olarak bilinen sınıftan seçilirdi. Equites'ler sonradan 30'arlı gruplara bölünmüş ve decurion'lar (kabaca on kişinin komutanı anlamında)) tarafından komuta edilmişlerdir. Toplam 18 equites centuria'sı vardı.

Savaş taktikleri o dönemin Yunan savaş taktiklerinden farklı değildi ve çarpışmalar genellikle düzlüklerde yapılırdı. Kargıcılar sıkıca bir araya gelmiş saflar oluşturacak biçimde tertiplenirlerdi. Her safın askerleri kalkanlarını birbirlerine kilitlerler, bu sırada en öndeki askerler mızraklarının öne doğru tutarlar ve mızrak atıcılar ve sapancıların desteği ile düşmana saldırırlardı: süvariler düşmanı kovalarlar ve bazı gerekli durumlarda piyadelerin desteğini kırmaya çalışırlardı. Savaş alanında manevra yapabilmek için oldukça hantal bir yapıya sahip bu birlikler
engebeli arazilerde dağlı kabileler tarafından kolaylıkla yenilgiye uğratılabiliyorlardı.

Praetor olarak bilinen erken dönem Roma sivil yöneticilerinden ikisi savaş sezonu olarak adlandırılan ilkbahar ve sonbahar arası dönemde askeri lider olarak görev yaparlardı. Resmi bir savaş ilanı, savaşın başladığına işaret eden bir mızrağın düşman topraklarına fırlatılmasıyla sonlanan bir dinsel töreni içerirdi.

Roma Cumhuriyeti (MÖ 509-107)
Muhtemelen, son Roma Kralı Lucius Tarquinius Superbus'un devrilmesinin hemen ardından, Roma Cumhuriyetinin başlangıç döneminde, legio her biri bir konsül tarafından yönetilen iki lejyona bölündü. Savaş gücünün çoğunlukla baskın amaçlı kullanıldığı Cumhuriyetin ilk yıllarında lejyonların asker mevcudunun tam kapasiteye ulaşıp ulaşmadığı belirsizdir. Lejyonlar, Roma savaş gücünün evrim geçirerek daha sık ve planlı harekâtlara giriştiği MÖ 4. yüzyılda daha muntazam bir güç olarak düzenlenmişti.

Cumhuriyet döneminde lejyonlar geçici bir yapıya sahipti. Konsülar ordular olan ve her bir konsül için iki adet olacak şekilde düzenlenen Lejyon I - IV arası lejyonlar hariç diğer birlikler savaşlar sırasında toplanırdı. Roma'nın İtalyan müttefiklerinin her bir Roma lejyonu için bir lejyon oluşturmaları gerekirdi.

Cumhuriyetin ortalarına doğru lejyonlar şu birliklerden oluşurlardı:
 Equites (süvariler): Süvari en prestijli birlikti ve özellikle politik kariyer yapmak isteyen zengin genç Romalıların yetenek ve cesaretlerini göstermek için tercih ettikleri sınıftı. Süvariler savaş donanımlarını kendileri sağlamakla yükümlüydüler. Bu donanım kalkan, miğfer, vücut zırhı, kılıç ve bir veya daha fazla mızraktan oluşurdu. Süvarilerin lejyondaki mevcudu diğer birliklere oranla daha azdı. Ortalama 3000 askere karşı (veliteslerle birlikte sayı yaklaşık 4200), normal bir lejyonda her biri 30 askere sahip 10 birlikten oluşan toplam 300 süvari bulunurdu ve Decurionlar tarafından komuta edilirlerdi. Ağır süvarilere ilave olarak, fakir yurttaşlardan ya da yaşları hastati ya da equites olmak için küçük olan zengin genç Romalılardan oluşturulan hafif piyadeler de bulunabilirdi. Savaşta, düşmanın piyade tertiplenmesini yarma ya da kanatlardan kuşatma manevrası ve düşman süvarileriyle savaşmak için kullanılırlardı.
 Velites (hafif piyadeler): Velites genellikle kendi savaş gereçlerini sağlayamayacak kadar fakir olan Roma yurttaşlarından oluşturulurdu. Temel işlevleri avcı ya da mızrak fırlatıcısı olarak savaşın başında düşmanı oyalamak ya da hareket halindeki birliklerin arkasını kollamaktı. Mızraklarını fırlatmalarının ardından maniple hatlarının arasındaki boşluklardan geri çekilirler ve ağır piyade hatları tarafından düşman saldırılarından korunurlardı. Cumhuriyetin ortalarında Roma orsusundaki mevcut olan süvari açığı nedeniyle velitesler aynı zamanda keşif kolu olarak da kullanılırlardı. Kesin bir kuruluş ya da oluşumları yoktu.

 Ağır Piyadeler: Bunlar lejyonların temel birlikleriydi. Ağır piyadeler, Roma yurttaşı lejyonerlerden oluşur ve demir miğfer, kalkan, silahlar ve pilum adı verilen ve menzili yaklaşık 30 metre olan ağır bir mızrak ile teçhiz edilirlerdi. MÖ 387 yılından sonra hastati ve principeslerin en gözde silahları bir tür kısa kılıç olan gladius idi. İri başlı çivilerle desteklenmiş sandaletleri olan Caligae yere düşmüş düşmana karşı kullanılan bir diğer etkili silahlarıydı. Marius reformlarından önce ağır piyade birlikleri deneyim seviyelerine göre üç farklı hat olarak düzenlenmişlerdi;
Hastati (tekil hastatus) acemi ya da çok az tecrübeye sahip, birkaç yıldır görevde olan lejyonerlerden oluşturulurdu.
 Principes (tekil princeps) En etkili çağlarında bulunan lejyonerler (yirmili yıllarının sonunda otuzlu yıllarının başında bulunan).
 Triarii (tekil triarius) Sadece son çare olarak kullanılan ve usta askerlerden oluşan hat; eğer savaşa dahil değillerse bir dizleri yere değecek şekilde beklerlerdi. Triarii hatları daha çok ihtiyat birliği ya da hastati ve principes hatlarının arkasını kollama amaçlı için görev yaparlardı ve pilum ya da gladius yerine hastati ve principes hatlarının MÖ 387 yılından itibaren kullanmaktan vazgeçtikleri hastae adı verilen uzun mızraklar taşırlardı. Bu silahları nedeniyle Falanks düzeninde savaşırlardı. Triarii lejyonerlerinin avantajlı silahlı düzenleri, hastati ve principes birliklerini takip etmeye niyetli gözü kara düşmanlar için bile yeterince caydırıcı bir durumdu. Triarilere sığınmak sözü, son çare anlamında kullanılan bir Roma deyimi idi.

Bu üç hattan her biri, toplam 60 asker mevcutlu ve iki centurion'un kıdemlisi tarafından komuta edilen, iki Centuriadan oluşan Maniplelere bölünmüştü. Centurialarda mormalde 60 asker bulunur, bu durumda hastati ve principes toplam 120 güçlü maniple'ye sahip olurdu. Lejyonda her biri 30 askerlik iki yarım centuria'dan oluşan genellikle 10 maniple hastati, 10 maniple principes ve 10 maniple triarii bulunur, bunlara ilave olarak yaklaşık 1200 velites ve her biri 30 askere sahip 10 birlikten oluşan toplam 300 süvari görev yapardı. Bu mevcut, orta Cumhuriyet dönemi lejyonlarının optimal sayısı olan 4500 askere karşılık gelirdi. Marius Reformları ile birlikte lejyonların yapısında değişikliğe gidildi ve her biri kendi sembolüne sahip contubernia olarak adlandırılan 80 güçlü yeni centuria oluşturuldu. Her bir contuberniumda aynı çadırı paylaşan sekiz asker, bir değirmen taşı, bir katır ve bir yemek kabı (tur süresine bağlı olarak) bulunurdu. Manipleler ana taktik ögeleri olduğu için erken Cumhuriyet dönemi lejyonları zaman zaman Manipular lejyonlar olarak da adlandırılırlardı.

Geç Cumhuriyet (MÖ 107-30)

Gaius Marius MÖ 2. yüzyıl sonlarına doğru geçici olarak oluşturulan lejyonları reforme etti ve en alt sınıflardan topladığı askerlerle oluşturduğu profesyonel lejyonlar ile Roma'nın, hem güçlü bir orduya hem de işsiz yurttaşları için iş olanağına kavuşmasını sağladı.

Ancak bu reformlar askerlerin sadakatini Roma'nın kendisinden ziyade bağlı oldukları generallere göstermelerine yol açtı. Bu dönemde tüm İtalyan bölgelerine tam Roma yurttaşlığına geçme hakkı verildi ve böylece orduya asker temini için fakir kentli Romalı kaynağı kullanılmasının yolu açıldı.

Geç Cumhuriyet ve Erken İmparatorluk döneminde lejyonlar sık sık Marius lejyonları olarak adlandırılırdı. MÖ 101 yılındaki Vercellae savaşının ardından Marius tüm İtalyan askerlere Roma yurttaşlığı verdi. Bu eylemi gerçekleştirirken Senato'yu savaş sırasında Romalıları müttefik askerlerinden ayırt edemediğini söyleyerek ikna etti. Bu durum, teknik olarak müttefik lejyonları kavramını ortadan kaldırıyor, böylece tüm İtalyan lejyonları Roma lejyonu olarak kabul edileceğinden tam Roma yurttaşlığı hakkı İtalyanın tüm bölgelerine sağlanmış oluyordu. Bunun sonucu olarak pila (tekil pilum) adı verilen iki ağır mızrak, gladius adı verilen kısa bir kılıç, zincirden örülmüş bir zırh (lorica hamata) ya da birbirine bağlı bir zırh (lorica segmentata), miğfer ve dikdörtgen bir kalkan (scutum) ile teçhiz edilmiş Principes'e dayalı tek bir standart hat, yerini üç farklı tipe sahip ağır piyade sistemine bıraktı.

Müttefik lejyonları, zaman içerisinde sahip oldukları rolü kaybederek müttefik destek birlikleri olan ve Auxilia olarak adlandırılan birliklere dönüştürüldü. Her lejyon, auxilia adı verilen ve özel birlikler, mühendisler ve istihkamcılar, zanaatkarlar, hizmet ve destek personeli, yurttaş olmayan paralı askerler ve yerel milislerden oluşan yaklaşık aynı boyutlara sahip bir birlik tarafından desteklenirdi. Bunlar genellikle Hafif süvari, Hafif piyade ya da velitesler ve işçiler olmak üzere tam birlikler halinde düzenlenirdi. Ayrıca ilave olarak 10 ya da daha fazla sayıya sahip hafif süvariden oluşan ve mesajlaşma ya da askeri istihbarat olarak kullanılan keşif mangaları da görev yapardı.

Marius Reformlarının bir parçası olarak lejyonların iç teşkilatlanması standardize edildi. Her lejyon daha küçük birlikler olan Kohortlara bölündü. Bundan önce, kohortlar geçici idari birlikler ya da birkaç manipleden oluşan geçici taktik görev kuvveti olarak kullanılırdı. Şimdi artık Lejyonlar birinci kohortta her biri bir centurion ve bunların yardımcısı olan ve okuma-yazma bilen bir optio tarafında idare edilen 8 centuria, diğer kohortlarda ise 6 centuria'ya sahip on kalıcı birliğe bölünmüştü. Bu durum kohortların lejyonların temel tektik birlikleri haline gelmesine yol açtı. Lejyonun kıdemli centurion'u olan ve primus pilus olarak adlandırılan subay, Legate'ye olan hizmetlerinden sonra zaman zaman daha yüksek mevkilere atanmaya başladı.

Her lejyonda 640 katırdan oluşan bir yük katarı bulunurdu ve bu da yaklaşık olarak her 8 lejyoner için bir katır demekti. Bu yük katarı, elde tutulmak için gittikçe daha büyük ve yavaş hale gelince Marius piyadeleri zırhları, silahları ve 15 günlük istihkaklarıyla birlikte yaklaşık 25–30 kg'lık bir yükü taşıyacak şekilde yeniden teçhiz etti. Bu durumu kolaylaştırmak için her lejyonere kendi eşyalarını omuzlarında taşımalarına yardımcı olmak için birer çatal sopa temin etti. Bu askerlere omuzlarında taşımak zorunda kaldıkları yükten dolayı Marius'un Katırları lakabı takılmıştı. Bu düzenleme sayesinde lejyonun ana gövdesi yük katarından bağımsız hareket edebilir hale gelmiş, bunun sonucu olarak da ordunun hızı yürüyüş kolunda inanılmaz ölçüde artmıştı.

Bu dönemin tipik bir lejyonu 5,120 lejyoner ve bunları takip eden hizmetçi ve kölelerden oluşurdu. Lejyonlar zaman zaman auxilia'daki birliklerin de dahil olmasıyla 6,000 muharip askere sahip olabilirlerdi. Lejyon mevcudu sefer sırasındaki şartlara göre değişkenlik gösterebilirdi; Jül Sezar'ın lejyonları Galya Seferi sırasında ortalama 3,500 kişilik bir güçle savaşmıştı.
Taktikler geçmişten kısmen de olsa farklıydı ancak bunu sağlayan askerlerin çok daha profesyonel eğitiliyor olmasıydı. Standart bir Roma lejyonunun teşkilat şeması yaklaşık olarak şöyleydi;

1 Lejyon, 10 Kohorttan oluşur = 3600–6000 mevcut;
1 Kohort, 3 Manipleden oluşur = 360–600 mevcut;
1 Maniple, 2 Centuriadan oluşur = 120–200 mevcut;
1 Centuria = 10 Contuberniumdan oluşur = 80 mevcut
1 Contubernium = 8 mevcut

Marius Reformlarının ardından, Cumhuriyetin sonlarına doğru lejyonlar oldukça önemli politik roller üstlendiler. MÖ 1. yüzyılla birlikte bir demagogun komutası altındaki lejyon tehdidi ortaya çıktı. Roma Valileri, eyaletlerini lejyonları ile birlikte terk edemezlerdi. Jül Sezar'ın eyaleti Galya'yı lejyonu ile terk etmesi ve ardından Rubicon nehrini geçerek İtalya'ya girmesiyle bu kuralı çiğnemesi bir anayasal krize neden oldu. Bu kriz ve ardından gelen iç savaş Cumhuriyetin sonunu getirdi ve MÖ 27 yılında Augustus tarafından İmparatorluğun kurulmasına yol açtı.

Erken İmparatorluk (MÖ 30- M.S. 284)
Bkz. Erken İmparatorluk Roma Lejyonları Dizini

Augustus, politik ve ekonomik nedenlerden dolayı, Marcus Antonius ile savaşının sonunda neredeyse 50'ye ulaşan lejyonların sayısını 28'e düşürdü. Teutoburg Ormanı savaşında kaybedilen 3 lejyonun ardından da toplam lejyon sayısı 25'e düştü. İç savaş sırasında Generaller kendi lejyonlarını oluşturmuş ve istedikleri gibi numaralandırmışlardı. Savaş sona erdiğinde, Augustus bazıları aynı mumaralara sahip 50 lejyona sahipti. Augustus orduyu daha etkili hale getirdiği gibi askerlerin ödemelerini de düzene soktu. Aynı zamanda, auxilia mevcutlarını lejyon mevcutlarına eşit olacak kadar arttırdı.

Augustus'un başarılı ve etkin askeri politikaları ardılları tarafından kullanılmaya devam edildi. Bu imparatolar, dikkatlice, şartların gerektirdiği ve izin verdiği ölçüde ordunun gücü 30 lejyon civarında olacak şekilde yeni lejyonlar oluşturdular. Her lejyonun mevcudun 5,120 lejyoner olduğu ve her lejyona aynı mevcuda sahip bir auxilia birliğinin eşlik ettiği de göz önüne alındığında Pax Romana boyunca komuta altındaki Lejyonların mevcudu sınırlarda görev yapan Lejyonların da dahil edilmesi durumunda aşağı yukarı 153,600 kişilik bir askerî güce karşılık gelir. Takviye edilmiş bazı Lejyonların sayıları zaman zaman 15,000–16,000 kişilik bir güce ya da modern zamanların bir Tümenine eş değer olabiliyordu.

İmparatorluk çağı boyunca lejyonlar önemli politik roller oynadılar. Eylemleri İmparatorluğu bir isyancı generalden koruyabilir ya da onu başa geçirebilirdi. Örneğin, Dört İmparator Yılı sırasında Vitelliusun yenilmesinin nedeni Tuna lejyonlarının Vespasian'ı desteklemeye karar vermesidir.

İmparatorlukta, lejyonlar özel semboller ve özel hikâyelerler yardımıyla askerlerin hizmet etmekten gurur duyacağı şekilde standardize edilmişti. Lejyon bir legatus ya da legate tarafından komuta edilirdi. Yaklaşık otuzlu yaşlarda olan legateler üç yıllık bir hizmetin ardından senatör olarak atanırlardı. Legatus'un hemen altında altı adet seçilmiş askeri tribün bulunur, beş tanesi kurmay subay, altıncısı ise Senatoya seçilecek bir soylu olurdu. Lejyonda ayrıca tıbbi personel için bir grup subay, mühendisler, kayıt tutucular, üs komutanı olan praefectus castrorum ve rahip ve müzisyenler bulunurdu.

Geç İmparatorluk (284 yılından itibaren)

Bkz. Geç İmparatorluk Roma Lejyonları Dizini

Geç Roma İmparatorluğu döneminde lejyonların sayısı arttırıldı ve Roma ordusu genişledi. Lejyonların yapısının Tetrarşi'den önce değiştirildiğine dair kanıt olmasa da, bilinenden daha az mevcuda sahip oldukları hakkında deliller vardır. Legiones palatinae olarak bilinen lejyonlar üzerinde yapılan son düzenlemenin kaynağı İmparator Diocletianus ve Tetrarklardır. Bu lejyonlar, süvari desteğine sahip 5,000 askerlik eski lejyonlardan 1,000 asker daha az mevcuda sahip yeni tip lejyonlardı. En erken oluşturulan legiones palatinae, Lanciarii, Joviani, Herculiani ve Divitenses lejyonlarıdır.

4. yüzyıl, II. Konstantin tarafından başlatılan bir süreç sonunda çok sayıda yeni az mevcutlu lejyon oluşturulmasına şahit oldu. Seçkin palatinae lejyonlarına ilave olarak, geç Roma ordularından oluşturulmuş auxilia palatina destek birikleri ile birlikte comitatenses ve pseudocomitatenses olarak adlandırılan lejyonlar da mevcuttu. Notitia Dignitatum sahra ordusunda görev yapan 25 legiones palatinae, 70 legiones comitatenses, 47 legiones pseudocomitatenses 111 auxilia palatina ve ilave olarak sınır muhafızlarına mensup 47 legiones adı sayar. Honoriani ve Gratianenses gibi Notitia'da adı geçen lejyon isimlerinin de gösterdiği gibi yeni lejyonların oluşturulmasının 4. yüzyılda tekil olaylar olmaktan ziyade sık rastlanılan bir durumdur. İsimler aynı zamanda pek çok lejyonun vexillationesler ve eski lejyonlardan oluşturulduğunu gösterir.

Romalı yazar Vegetius'un De Re Militari adlı eserine göre, her centuria bir Balista'ya, her kohort bir Onager'e sahipti ve bu da lejyona 59 Balista ve her biri 10 adet libritordan oluşan mürettebata sahip, bir arabaya monte edilen ve öküzler ya da katırlar tarafından çekilen 10 Onager'den oluşan muazzam bir kuşatma gücü sağlıyordu. Şehir ve tahkimatlara saldırmaya ilave olarak bu savaş araçları Roma kalelerini ve castra olarak bilinen tahkim edilmiş askeri üsleri savunma amacına da hizmet ederlerdi.

Lejyon Rütbeleri
Aşağıdaki liste Marius Reformlarından (M.Ö. 104) Diocletianus'un askeri reformlarına (290 civarı) kadar olan süre içerisinde geliştirilmiş olan Lejyon subay sistemini tanımlar:

Kıdemli Subaylar
 Dux, tam olarak Lider: Geç İmparatorluk ya da dominatus dönemi unvanı olup bir eyalete ait iki ya da daha fazla sayıda askeri birliğe komuta eden bir generali tanımlar. Dux unvanı genellikle eyalet içerisinde konuşlandırılmış bir garnizonun baş komutanına atıfta bulunmakla birlikte, bir Konsül ya da İmparator'u da işaret edebilir.
 Legatus legionis, Legatus: Tam bir lejyon komutanı. Legatuslar genellikle 3 ya da 4 yıllık bir süre için (bazı durumlarda daha uzun bir süre için) senatörler arasından imparator tarafından bu göreve atanırlar. Sadece bir lejyona sahip Roma Eyaletlerinde legatus aynı zamanda eyalet valisi olarak görev yaparken, birden fazla lejyona sahip eyaletlerde her lejyona kendi legatus'u tarafından komuta edilir ve eyalet valisi tüm legatuslara emretme yetkisine sahiptir.
 Tribunus laticlavius, Geniş Kuşaklı Tribün: Adını senatoryal sınıftan erkeklerin giydiği geniş çizgili tunikten alan bu tribün, imparator ya da Senato tarafından atanırdı. Genellikle "Tribuni angusticlavi"lere oranla daha genç ve tecrübesiz olmaları nedeniyle legatus'un arkasında, lejyonun ikinci komutanı olarak görev yaparlardı. Yaşı ve deneyimsizliği nedeniyle savaş sırasında tam olarak ikinci komutan olarak hareket etmese de, legatus'un ölmesi durumunda lejyonun komutasını ele alabilirdi. Bu Tribünlük, isteğe bağlı olmakla birlikte, sık sık genç erkeklerin cursus honorum'a başlamak için ilk adım olarak kullandıkları bir görevdi.
 Praefectus castrorum, Ordugâh Prefect'i: Ordugâh Prefect'i, lejyon komuta hiyerarşisinde üçüncü sırada bulunurdu. Genellikle Tribünlerden daha düşük bir toplumsal sınıfa ait primus pilus olarak görev yapmış ve lejyonda 25 yılı tamamlamış askerler arasından seçilirdi.
 Tribuni angusticlavii, Dar Kuşaklı Tribün: Her lejyonda beş adet daha kıdemsiz tribün bulunurdu. Bunlar genellikle üst sınıftan gelen genç erkeklerdi ve tecrübeli olmaları gerekmezdi.

Centuriolar

En kıdemli centuriolar birinci kohortta bulunan beş centuria'nın askerleriydi. Geri kalan kohortlarda ise, savaş hattında bulunan centurialarda bulunanlar en kıdemlileri olmak üzere altı centurianın emrinde altı kıdemli centurio bulunurdu. İkinciden onuncuya kadar olan kohortlarda kıdem centuria'ya göre değişiklik gösterirdi ancak bir kohort içerisinde aynı centuria'ya komuta eden iki adet centurio var ise asıl komuta kohortta bulunan daha kıdemli bir centurio tarafından üstlenilirdi.

Normal bir kohortun altı centuria'sı kıdem sırasına göre şöyle sıralanırdı:
 İleri hastati (İleri mızrakçılar)
 Geri hastati (Geri mızrakçılar)
 İleri principes (İleri ana hat)
 Geri principes (Geri ana hat)
 İleri triarii (İleri üçüncü hat)
 Geri triarii (Geri üçüncü hat)

Centurialar, unvanlarını lejyonların yanaşık olarak üç farklı sınıftan oluşan üç hat olarak kullanıldıkları eski dönemlerden alırlar. Bu hatlardan her biri en ileride ve en geride bulunan centurialar olmak üzere tekrar bölünürlerdi.

 Primus pilus, tam olarak İlk sıra: Primus Pilus birinci kohortun birinci centuria'sına komuta ederdi ve tüm lejyonun en kıdemli centurio'su kabul edilirdi. İlk sıra olarak çağrılırdı çünkü birinci kohortun en ön sırasında bulunan centuria'ya komuta ederdi. (Diğer kohortlardan farklı olarak, birinci kohortun "ön mızrak" ve "arka mızrak" centuria'sı yerine sadece bir tane kargı centuria'sı vardı). Primus Pilus'un sonradan Praefectus Castrorum olma şansı vardı. Primus pilus emekli olunca alabileceği en büyük ödül equestrian sınıfa girebilmekti.
Temel ücretin 60 katı maaş alırdı.

 Primi ordines: "birinci [kohort] rütbelileri" birinci kohort'un beş centurio'su ve primus pilus'tan oluşurdu. Primus pilus hariç, her biri temel ücretin 30 katı maaş alırdı. Bu rütbedekiler primus pilus ve pilus prior hariç tüm diğer centuriolardan daha kıdemli olurlardı.
 Pilus prior: "İleri mızrak" centurioları kohortların kıdemli centuriolarıydı. Lejyon savaş düzeni aldığında Pilus Prior'a tüm kohortun komutası verilirdi. Primus Pilus da aynı zamanda bir Pilus Prior'du ve lejyon içerisinde bulunan tüm centurioların en kıdemlisiydi. Bu pozisyonlara daha çok zaman içerisinde yükselmiş olan kıdemli askerler seçilirdi. Bu rütbe Primus Pilus'un bir alt rütbesiydi.
 Diğer Centuriolar: Her bir lejyonda 59 ya da 60 centurio bulunurdu. Bu askerler profesyonel ordunun belkemiğiydi ve neredeyse tüm hayatları askerlikten ibaret olan kariyer askerleriydi. Genellikle zaman içerisinde bu rütbeye yükselirlerdi ancak bazı istisnai durumlarda İmparator ya da diğer üst düzey görevliler tarafından doğrudan da bu göreve atanabilirlerdi. Kohortlar birden ona, her bir kohortta yer alan centurialar ise birden altıya kadar sıralanmıştı ve sadece birinci kohortta beş centurio bulunurdu (lejyonda toplam 59 centurio ve bir primus pilus). Centurioların kıdemleri bulundukları centuria ile doğrudan ilişkiliydi çünkü birinci kohort'un birinci centuria'sı kıdemde en yüksek 10. kohort'un 6. centuria'sı ise en düşüktü. Ortalama bir centurio'nun günümüz ordularındaki karşılığı aşağı yukarı Yüzbaşı'ya eşdeğerdi. Temel ücretin 10 katı maaş alırlardı.

Alt Rütbeler
 Optio: Her bir centurio için bir adet (59-60), centurio tarafından komutada ikinci olarak atanırlardı. Temel ücretin 2 katı maaş alırlardı.
 Duplicarius: Temel ücretin 2 katı maaş alan bir subay.
 Tesserarius: (Muhafız komutanı) Yine toplam 59 tane ya da her bir centuria için bir adet. Optio'ların astı gibi hareket ederlerdi. Temel ücretin bir buçuk katı maaş alırlardı.
 Decurion:10 ile 30 Eques legionis'ten oluşan bir süvari birliğine komuta eden subay.
 Decanus: Bir contubernium ya da sekiz askerden oluşan bir manganın komutanı.

Özel görev birlikleri
 Aquilifer: Lejyon içerisinde var olan tek kişilik bir görev. Aquilifer lejyonun bayrak ya da [[Roma Lejyon standartları|Aquila]] (kartal) taşıyıcısı olup çok önemli ve prestijli bir konuma sahipti. Aquila'nın kaybedilmesi büyük bir onursuzluk olarak kabul edilirdi. Bu nedenle Aquila'yı taşıyan lejyoner, lejyonun taktiklerinden çok iyi anlayan kıdemli askerlerden seçilirdi. Temel ücretin 2 katı maaş alırdı.
 Signifer: Her centuria'da bir Signifer bulunurdu (59). Askerlerin ödeme ve tasarruflarından sorumluydu ve centurial signum olarak adlandırılan ve madalyonlarla süslenmiş tepesinde askerlerin ettiği sadakat yeminini sembolize eden el bulunan bir mızrak taşırdı. Bu her bir centurianın askerlerinin etrafından toplanacağı sancaktı. Temel ücretin 2 katı maaş alırdı.
 Cornicen (borazancı): Signifer ile beraber çalışır ve centuriaya bağlı askerlerin dikkatinin centurial signum'a çekilmesini sağlar ve subayların emirlerinin iletilmesine yardımcı olurdu.
 Imaginifer: İmparatorun bir portresini taşır ve böylece birliklere kime sadakât göstermeleri gerektiğini hatırlatırdı.

Ücret
Gaius Marius'un MÖ 107 yılındaki ordu reformundan Domitian'ın tahta çıktığı M.S. 81 yılına kadar süre içerisinde sıradan bir lejyoner bir yıl için 225 Denarius alıyordu. Domitian bu miktarı 300 denarius'a çıkarmıştır. Bu artıştan, 2. yüzyıl boyunca süren görece istikrarlı enflasyon oranları nedeniyle, Septimius Severus tarafından üceretlerin 500 denarius'a çıkarılmasına kadar geçen sürede yeni bir maaş artışı yapılmadı. Ancak yine de askerler bu ödemenin tamamını nakit olarak almazlardı. Ücretlerinden beslenme ve donatımları için devlet tarafından belirli bir miktar kesinti yapılırdı ve bu yüzden net maaşları çok fazla değildi.

Ayrıca ilave olarak tüm lejyonerlere 25 yıllık görev sürelerinin sonunda toplu bir ödeme yapılırdı. Bu ödeme Augustus döneminde 3000 denarius ve/ya da verimli bir tarım arazisi şeklinde olurdu (tarım arazisi daha sık tercih edilirdi.). Caracalla zamanında praemia olarak adlandırılan bu emekli ikramiyesi 5000 denarius'a çıkarıldı.

Semboller
MÖ 104'ten sonra tüm lejyonlar standart sembol olarak aquila (kartal) kullanmaya başladılar. Semboller aquilifer olarak bilinen bir subay tarafından taşınırdı ve kaybedilmesi çok büyük bir utanç olarak kabul edildiği için çoğunlukla lejyonun dağıtılmasıyla sonuçlanırdı.

Jül Sezar, Commentarii de Bello Gallico (Kitap IV, Bölüm 25) adlı kitabında, Britanya'nın MÖ 55 yılındaki ilk işgali sırasında meydana gelen bir olay sırasında lejyon sembolü kartalın güvenliğini sağlamanın Romalı askerleri nasıl korkuya sevk ettiğini anlatır. Sezar'ın askerleri Britonların korkusuyla gemileri terk etmeye çekindikleri sırada Onuncu lejyonun aquilifer'i kendisini geminin güvertesinden aşağıya bırakmış ve kartalı taşıyarak tek başına düşmana doğru ilerlemeye başlamıştır. Ayıplanmaktan korkan silah arkadaşları gemilerden atlayarak onu takip etmeye başlayınca diğer gemilerde bulunan askerler de onlara katılmışlardır.

Roma İmparatorluğu'nun doğuşu sırasında lejyonlar, liderleri olan İmparatorlar ile özel bağlar kurmuşlardır. Her lejyonda Imaginifer olarak bilinen ve görevi, pontifex maximus olan İmparatorun imago olarak adlandırılan heykel ya da tasvirini taşımak olan subaylar görev yapmışlardır.

Bunlara ilave olarak her lejyon, adının ve ambleminin betimlendiği vexillum ya da signum taşıyan bir vexillifer subayına da sahipti. Diğer birlikleri desteklemek için lejyonlardan alt birlikler oluşturulması sık rastlanan bir durumdu. Böyle durumlarda bu alt birlikler kartal taşımazlar, sadece vexillum taşırlardı ve bu sebeple vexillatio olarak adlandırılırlardı.

Aynı zamanda siviller de bazı durumlarda Roma Lejyonarına olan yardımlarından dolayı ödüllendirilirlerdi. Gösterdikleri üstün hizmet karşılığında yurttaşlara onursal bir hediye olarak başı olmayan bir ok verilirdi.

Disiplin

Roma lejyonları oldukça sert bir askeri disipline sahipti. Talimatlara mutlak suretle uyulurdu ve bu talimatları yerine getirmeyen bir lejyoner çok çeşitli cezalandırma yöntemlerinden biriyle karşı karşıya kalbilirdi. Pek çok lejyoner kendisini kanaatkarlığın erdeminin zatında vücut bulduğu tanrıça Disciplina'nın kültüne adamıştı ve sertlik ve sadakat onların davranış kodu ve yaşam tarzı olmuştu.

Küçük cezalar
 Castigatio - Centurio'nun sopası ile vurması ya da animadversio fustium (Tac. Yıllıklar I, 23)
 - Erzağın azaltılması ya da genellikle dağıtılan tahıl yerine arpa yemeye zorlama.
 Pecuniaria multa - Maaşın düşürülmesi, para cezası ya da ödemelerde kesinti.
 - Kırbaçlama, Centuria, Kohort ya da Lejyonun önünde kırbaçlanma cezası.
 - Kamçılama flagrum (flagellum, flagella) ya da "kısa kamçı" ile kamçılama— basit bir kırbaçlama cezasından çok daha kanlı bir cezalandırma. "Kısa kamçı" genellikle köle gönüllüler olan voloneslerin cezalandırılması için kullanılırıd.
 Gradus deiectio - Rütbe düşürme
 Missio ignominiosa - Onursuzluktan atılma
 - Hizmet süresi avantajı kaybı.
 Militiae mutatio - Daha alt hizmet ya da görevlere sürgün.
 Munerum indictio - İlave görev.

Büyük cezalar
 Fustuarium — firar ya da görevi terk suçları hakkındaki hüküm. Lejyoner, hayatlarını tehlikeye attığı silah arkadaşlarının huzurunda taşlanarak ya da sopa ile dövülerek öldürülürdü. Fustuarium kararı verilmiş olan lejyoner kaçmayı başarırsa kovalanmaz ancak Roma'dan sürgün cezasına çarptırılırdı.
 Desimasyon — Savaş esnasında isyan eden, görev yerini terk eden ya da görevini ihmal eden bir askeri birliğin tamamına verilen bir ceza hükmüdür. Ceza, birlik içerisinden kurayla seçilen her on askerden birinin, geride kalan diğer dokuz asker tarafından öldürülmesi şeklinde infaz edilirdi.

Lejyonların başarısının altında yatan nedenler
 Montesquieu; "Romalıların tüm düşmanlarına karşı başarıyla mücadele ederek dünyanın efendisi olmalarının asıl nedeni olarak, mevcut uygulamarından vazgeçmelerinin hemen ardından daha iyisini bulabilmeleri olduğu gerçeği dikkate alınmalıdır" diye yazar. Bu örnekler arasında, Gladius (Hispanik İberyalılar) ve Savaş gemileri (Kartacalılar) gibi başka kültürlerden kopyalanmış ve uyarlanmış silahlar, Perslerden örnek alınmış ağır süvariler ve atlı okçular sayılabilir.
 Roma teşkilatlanması pek çok hasmına göre daha esnek bir yapıya sahipti. Lejyonlar zamanına göre
süvarilerle, gerillalarla ve kuşatma savaşlarının karmaşık sorunlarıyla mücadele etme konusunda oldukça etkili bir yeteneğe sahipti.

 Roma'nın disiplini, teşkilatlanması ve sistematizasyonu uzun bir süre boyunca mücadele etkinliğini korumayı başarmıştır. Bu öğeler, Lejyonların eğitimi, lojistik desteği, arazi tahkimatları vb. alanlarda görülür.
 Romalılar hasımlarına oranla kayıplarını telafi etme konusunda çok daha etkiliydiler. Kartacalılar, Partlar ve barbar kabilelerle yaptıkları savaşlar bu duruma örnektir.
 Roma liderliği kârışıktı ancak Roma Ordusunun başarısını muhafaza etme konusunda zamanın ötesinde bir etkinliğe sahipti.
 Roma Askeri ve Sivil kültürünün etkisi, özellikle ağır piyade Lejyonlarında vücut bulmuş haliyle, Roma ordusuna sürekli bir motivasyon ve bağlılık sağlamıştır.
 Sıkı ve daha önemlisi üniforma disipliniyle yapılan komuta, koruma ve Roma lejyonerlerinin yer değiştirmeleri çok daha uyumlu bir eğitim sağlıyordu. Romalıların hasımları daha çok askeri bilimden habersiz kabile mensuplarıydı.
 Romalıların askeri teçhizatları, özellikle de silahları geç Cumhuriyet, erken İmparatorluk döneminde rakiplerine oranla çok daha etkili ve kullanışlıydı. Askerler kalkanlar, miğferler ve pek çok durumda kendilerine koruma avantajı sağlayan vücut zırhlarıyla teçhiz edilmişti.
 Roma'nın sahip olduğu askeri yeteneklerin antik dünyada bir benzeri daha yoktu ve gerek savunma gerekse saldırı amaçlı kuşatma savaşları sırasında, özellikle tahkimatların inşası ve idamesi konusundaki mühendislik yetenekleri Roma Lejyonlarının bir diğer önemli avantajıydı.

Ayrıca bakınız
 Roma Lejyonları Listesi

Kaynakça
 History of the Art of War. Vol 1. Ancient Warfare,(Savaş Sanatı Tarihi, Cilt 1, Antik Savaş), Hans Delbrück
 Roman Warfare (Roma Savaşı), Adrian Goldsworthy
 History of Warfare (Savaş Sanatı Tarihi), John Keegan
 The Roman Army and Greece and Rome at War, (Roma Ordusu ve Savaşta Yunan ve Roma), Peter Connolly
 The Encyclopedia Of Military History: From 3500 B.C. To The Present. (2nd Revised Edition 1986), (Askerlik Tarihi Ansiklopedisi:M.Ö. 3500'den günümüze (2. gözden geçirilmiş baskı 1986)), R. Ernest Dupuy, ve Trevor N. Dupuy.
 War(Savaş), Gwynne Dyer.
 The Evolution of Weapons and Warfare (Silah ve Savaşın evrimi), Trevor N. Dupuy.
 Publius Flavius Vegetius Renatus, De Re Militari (Latince eserin ingilizce çevirisi)
 Jül Sezar, Galya Savaşı William Smith, D.C.L., LL.D.: A Dictionary of Greek and Roman Antiquities, John Murray, London, 1875. (Roma ve Yunan eski eserleri ansiklopedisi)
 The Punic Wars (Pön Savaşları), Adrian Goldsworthy.
 Carnage and Culture (Kırım ve Kültür), Victor Davis Hanson
 The Fall of the Roman Empire: The Military Explanation (Roma İmparatorluğunun çöküşü: Askeri izahı), Arther Ferrill, 1988
 The Complete Roman Army (Roma Ordusu), Adrian Goldsworthy
 The Military System Of The Romans, (Romalıların askeri sistemi), Albert Harkness
 From the Rise of the Republic and the Might of the Empire to the Fall of the West, (Cumhuriyetin yükselişinden Batı Roma'nın düşüşüne kadar İmparatorluğun gücü ), Nigel Rodgers
 The Roman Army at War 100 BC - AD 200 (M.Ö. 100 - M.S. 200 arası savaşlarda Roma Ordusu''), (Oxford, Eylül 1998), Adrian Goldsworthy

Notlar

Dış bağlantılar
 Antik askeri ekipmanlarla Roma Askeri Müzesi, , 17-03-2009 tarihinde ziyaret edildi.
 Roma Ordusu sayfası, Gary Brueggeman (pop-up ads), , 17-03-2009 tarihinde ziyaret edildi.
 UNRV History sitesinde Roma Ordusu sayfası, , 17-03-2009 tarihinde ziyaret edildi.
 Geç Roma Ordusunda yaşam üzerine bir çalışma, , 17-03-2009 tarihinde ziyaret edildi.
 Roman-Empire.net sitesinde Roma Ordusu hakkında bilgi., , 17-03-2009 tarihinde ziyaret edildi.

Roma lejyonu


3ivx "3ivx Technologies" tarafından geliştirilmiş görüntü çözücüdür.

3ivx ("Tıriv-eks" olarak okunur) MPEG-4 uyumlu veri taşıma dosyaları üretmebilmeye izin veren çözücü takımıdır. Daha az işlemci gücü kullanımı ihtiyacını gidermek için genellikle gömülü sistemlerde kullanılacak biçimde geliştirmiştir. 3ivx Microsoft *.asf, *.avi ve Apple'ın Quicktime taşıma biçimlerini kullanabilmek için farklı eklenti ve süzgeçler sunar. Ayrıca basit *.mp4 veri taşımasına izin verir ve ses oluşturması için AAC biçimini sunar.

Resmî çözücüler ve kodlayıcılar Microsoft Windows, Mac OS ve BeOS, geliştirilmesi durmuş Amiga ve Linux platformlarına sağlanır. Ek olarak, ffmpeg 3ivx'i çözebilir.

Şirketin Haiku işletim sistemi desteği dikkate değer. 2005 yılından itibaren sadece Haiku şirketine destek vermektedirler.

3ivx'in bir diğer önemli özelliği ise Internet üzerinden taşıma destek vermesidir, bu .avi biçimi ile dolaysız olarak mümkün değildir.

Ayrıca bakınız
 Çözücülerin listesi

Dış bağlantılar
 3ivx Resmi sitesi

Görüntü çözücüler

3ivx


Erva (lat. Aerva), biljni rod iz porodice štirovki. Postoji šest priznatih vrsta (trajnice) u Africi i Aziji, od kojih je jedna, A. sericea) s Havaja u divljini izumrla.

Listovi su nasuprotni ili naizmjenični

Vrste
 Aerva javanica (Burm.f.) Juss. ex Schult.
 Aerva madagassica Suess.
 Aerva radicans Mart.
 †Aerva sericea Moq.; u divljini nestala
 Aerva villosa Moq.
 Aerva wightii Hook.f.

Izvori

Amaranthoideae

Erva