Şükrü Saracoğlu Stadyumu ya da sponsorluk anlaşması gereği Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Spor Kompleksi Ülker Stadyumu, İstanbul, Kadıköy'de bulunan, Fenerbahçe'nin maçlarını oynadığı 50.530 seyirci kapasiteli stadyumdur. Türkiye'nin en büyük 4. futbol stadyumudur. Kurbağalı Dere'nin Kalamış Koyu'na döküldüğü yerin hemen doğu yakasındaki alanda yer alır.

İsmini, üzerinde yükseldiği araziyi Fenerbahçe'ye kazandırmış ve 1934-1950 arasında Fenerbahçe Spor Kulübü Başkanlığı yapmış olan Şükrü Saracoğlu'ndan alan stadyum, 2015 yılından beri Yıldız Holding ile yapılan anlaşmadan dolayı Ülker Stadyumu Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Spor Kompleksi adını taşımaktadır.

Birçok kez yenilenen stadyum, son olarak 1999 ile 2006 yılları arasında parça parça yıkılıp yeniden yapılarak mevcut görünümünü kazanmıştır. Şükrü Saracoğlu Stadyumu, 20 Mayıs 2009 tarihinde Shakhtar Donetsk ile SV Werder Bremen takımları arasında oynanan 2009 UEFA Kupası Finali'ne ev sahipliği yapmıştır.

Geçmişi

Eskiden Silahtar Ağa, 1900'lerin başında ise Papazın Çayırı denen bu alanda, özellikle Moda civarında oturan İngiliz ve Rum gençleri maç yaparlardı. 1908'de II. Meşrutiyet'in ilanından hemen sonra, İstanbul Şehremini Cemil Paşa'nin önerisi üzerine burada kurulan Union Club, Papazın Çayırı'nı, yıllığı 30 altına kiralayınca burası Union Club Sahası olarak anılmaya başladı. Yaklaşık 3.000 altın harcanarak saha düzeltildi ve İngiltere'den getirilen özel çimlerle kaplandı. Futbola uygun biçimde düzenlendiği için, kalelerden hiçbiri rüzgâr almaz, o sırada çok az olan izleyiciler maçı saha kenarından ya da ancak 100 kişi alabilen beyaz boyalı küçük tribünlerden izlerlerdi.

Düzenlenen maçlar beklenen geliri sağlamayınca, kulüp kirasını ödeyemez duruma düştü, hissedarları dağıldı. 1915'te Union Club adı, İttihat Spor Kulübü'ne dönüştürüldü ve saha bu adla anılmaya başladı. 1924'te Taksim Stadyumu'nun açılışına kadar, tüm önemli maçlar burada yapıldı.

Giderek önemini yitiren saha, 1929'da Maliye Bakanı Şükrü Saracoğlu'nun gayretiyle önce Millî Emlak'a devredildi, sonra da Fenerbahçe Spor Kulübü'ne kiralandı. Önce üstü ahşap, altı beton, 100 m²'lik ve 2.000 seyirci kapasiteli yeni tribünler inşa edildi, sonra karşısına 1.500 kişilik ikinci tribün yapıldı. Fakat bu onarımlar sırasında kalelerin yerleri değiştirilerek rüzgâra açık hale geldiğinden futbola elverişsiz bir durum yaratılmıştı. Fenerbahçe Stadyumu bu yeni hâliyle Mayıs 1932'de dönemin İstanbul valisi ve belediye başkanı Muhittin Üstündağ'ın katıldığı bir törenle yeniden açıldı.

5 Haziran 1932'de çıkan yangında Kuşdili'nde kulüp binası yandı. Başta Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere dönemin devlet yöneticileri bu zor döneminde Fenerbahçe'ye yardım edilmesine karar verdi. Kulüp binası yokolan Fenerbahçe'nin hiç olmazsa kendi stadyumuna sahip olması için yine Saracoğlu'nun çabalarıyla Fenerbahçe Stadyumu, 6 Temmuz 1932 tarih ve 1213 sayılı karar uyarınca, 10 taksitte ödenmek koşuluyla 9.000 liraya (1.000 Reşat Altını) Fenerbahçe Spor Kulübü'ne satıldı. Bununla birlikte Fenerbahçe, Türkiye'de stat mülkiyetine sahip ilk kulüp olma özelliğini kazandı.  36.000 m²'lik sahanın ve tesislerinin alınması için gereken paranın 500 lirasını bizzat Atatürk vermiş, geri kalan miktar ise 50 kuruştan satılan biletler ile Fenerbahçe Spor Kulübü'nün ilk eşya piyangosundan sağlanmıştır.

Bu tarihten itibaren İstanbul'daki tüm önemli maçlar ile 19 Mayıs gösterileri burada yapıldı. 1940 Balkan Oyunları'na da ev sahipliği yapan stadyum, 1947'de Mithatpaşa Stadyumu'nun (daha sonra İnönü Stadyumu) inşası üzerine önemini yitirmeye başladı. Mithatpaşa Stadyumu'nun mimarı Paolo Vietti-Violi'nin Fenerbahçe Stadı için hazırladığı projeler gerçekleşmediyse de, 1949'da tribün kapasitesi 25.000 kişiye çıkarıldı. Fakat 1955'e gelindiğinde, burada yalnızca önemsiz semt maçları yapılıyordu.

1962'de stad, yarısı 2,5 milyona, diğer yarısı ise, Fenerbahçe Spor Kulübü'ne tanınanacak 70 yıllık kullanma hakkı karşılığında Beden Terbiyesi Genel Müdürlüğü'ne devredildi. Artık ihtiyaca cevap vermeyen saha 1964'te karşılaşmalara kapatıldı ve 1965'te de yıkıldı. 18 yıl süren bir inşaat döneminden sonra, 19 Eylül 1982'de oynanan Fenerbahçe-Altay maçıyla hizmete açıldı.

Ayakta yaklaşık 32.000 seyirci kapasitesine ulaşan Fenerbahçe Stadyumu'nda, rüzgârı kesmek ve seyirci kapasitesini artırmak amacıyla tribünler yüksek tutuldu ve kaleler 1900'lerin başındaki yerlerine alınmıştı. 1993'ün sonunda stad ışıklandırılarak, gece maçlarının da yapılabilmesine elverişli hâle getirilmişti. Temmuz 1998'de Fenerbahçe Spor Kulübü ile Gençlik ve Spor Genel Müdürülüğü arasında Ankara'da imzalanan sözleşmeyle stad 49 yıllığına Fenerbahçe Spor Kulübü'ne kiralık verildi. Uzun seneler Fenerbahçe Stadı olarak anılan stadın adı, 22 Temmuz 1998'de Aziz Yıldırım başkanlığındaki yönetim tarafından, eski başkan Şükrü Saracoğlu'nun ismi verildi ve günümüzdeki hâlini aldı.

3 Ağustos 2015 tarihinde kulüpten yapılan açıklamada Yıldız Holding ile; yapılan anlaşma çerçevesinde 2015-2016 sezonundan başlayarak 2024-25 sezon sonuna kadar Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Stadyumu'nun ismi, diğer muhtelif reklam ve tanıtım haklarını kapsayan 90 milyon ABD Doları tutarında bir sözleşme imzalandığı bildirildi.

Bugünkü görünümü

Stadın kapasitesini artıracak proje, Aziz Yıldırım'ın başkanlığı süresinde yaptırıldı. Bu projeye göre numaralı, maraton ve kale arkası tribünler yıkılarak yeniden yapıldı. Böylece eskiden 25.000 kişiye maç seyretme imkânı veren stadın kapasitesi de 47.000'den biraz fazla seyirci alacak şekilde artırıldı.

1999 eylülünde başlanan açık tribün inşaatları ile stat kapasitesi artırılmaya başladı. Her iki açık tribün, 10.000 seyirci kapasitesine çıkartıldı. Eylül 1999'da inşaatına başlanan ve 20 Ağustos 2000 tarihinde, 2000-2001 sezonunun açılış maçı olan İstanbulspor maçıyla hizmete giren "Migros Tribünü"'yle kapasite 30.000 civarına çıkarıldı. Aynı sezon içinde diğer açık tribünün inşaatına da başlandı. 6 Mayıs 2001'de oynanan Fenerbahçe-Galatasaray maçıyla "Telsim Tribünü"nün (2009'dan itibaren "Türk Telekom Tribünü") de hizmete girmesiyle, seyirci kapasitesi 42.000'e çıkarıldı.

Maraton Tribün'ün yıkılmasıyla uzun süre alışılagelmiş tribün atmosferinden yoksun maçlar oynayan Fenerbahçe, bundan etkilendi. İnşaatı hızla bitirilen tribünün alt kısmı 2 Aralık 2001'deki Fenerbahçe-Beşiktaş maçında, tamamı ise 16 Şubat 2002 tarihinde oynanan Fenerbahçe-Galatasaray maçıyla açıldı.

Mermer zemini, cam duvarları ile dikkat çeken tribünün içinde de iki kata açılan, 5.000 taraftar alacak kapasitede kafe, pub ve lokantalar yer almaktadır. Soyunma, basın ve hakem odaları, yönetim ve toplantı salonları, 60 lüks loca, yeni açılan Fenerium mağazası ve yine bu tribünün altında yer alan Fenerbahçe Müzesi de, taraftara hizmet verir.

2002-2003 sezonunun ilk yarısında kale arkalarındaki tribünlerin üstü kapatıldı.

2005 yılının mart ayında numaralı tribün yıkılarak yerine 9 ayda yeni tribün yapıldı. 26 Şubat 2006 tarihinde oynanan Fenerbahçe-Beşiktaş maçıyla, yeni adı "Fenerium Tribünü" olan Numaralı Tribün'ün üst kısmı, nisan ayında da alt kısmı hizmete girdi. Böylece yaklaşık 6,5 yıl süren yenileme çalışmasıyla stadın kapasitesi 47.834'e ulaştı. Fenerium Tribünü ile birlikte hizmete giren Basın Tribünü'ne spor yazarı İslam Çupi'nin anısına "İslam Çupi Basın Tribünü" adı verildi.

İnşaat sonrası, tüm tribünlerin üzerindeki çatılar özel çelik konstrüksiyonlarla tutturularak geçmiş senelerde sıkıntı yaratan ve seyircinin görüş açısını azaltan sütunlar tamamen kaldırılmıştır.

2006-2007 sezonunda ise misafir takımın maçları izlediği tribünün yeri değiştirildi. Türkiye'de ilk kez olarak, 2006 yılı ekim ayında stadyum tribünlerine ısıtıcılar eklendi

2009 UEFA Kupası Finali  20 Mayıs 2009 tarihinde, Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Stadyumu'nda oynandı. Ukrayna'dan Shakhtar Donetsk ile Almanya'dan SV Werder Bremen takımlarının karşı karşıya geldiği maçı, 1-1 eşitlik ile biten normal süreden sonra oynanan uzatma süresinde bir gol atan Shakhtar Donetsk kupanın sahibi oldu.

2009-2010 sezonu sonrasında yapılan çalışmalarla çim sahaya alttan ısıtma sistemi getirildi ve su giderleri düzenlendi. Ardından stadın bazı bölümlerine yürüyen merdivenler eklendi. 25 Aralık 2013 tarihinde Fenerbahçe resmî sitesinden yapılan açıklamada stadın isim hakkının satışa çıkarılacağı duyuruldu.

Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Stadyumu, Bleacherreport.com sitesinin 18 Aralık 2014 tarihinde yayınladığı Dünyadaki en iyi 100 stadyum listesinde 19. sırada yer almıştır.

2015 yılında Yıldız Holding ile 90.000.000 $ karşılığında 2024-2025 sezonu sonuna kadar stat ismi, reklam ve tanıtım haklarını içeren anlaşma imzalanmıştır. Bu süre içinde  Ülker Stadyumu Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Spor Kompleksi ismi ile anılacaktır.

Genel bilgiler
Mimarisi dikdörtgen şeklinde olan bu stadın kapasitesi Türkiye Futbol Federasyonu'nun sitesine göre ise 47.834, Fenerbahçe resmi sitesine göre 50.530'dur. Çim saha boyutu 105x68 metredir ve doğal çimdir. Stadyumda toplamda 36.000 metrekare olan 5.440 kapalı oturma alanı, 100 tane VIP locası bulunmaktadır. Kuzey Tribünü 10.813, Spor Toto Tribünü 10.934, Maraton Tribünü 15.566 ve Fenerium Tribünü 15.187 kapasitelidir. 50'si erkekler, 29'u kadınlar için olmak üzere toplam 79 tane tuvalet vardır. 2006 yılı ekim ayında stadyum tribünlerine ısıtıcılar eklenmiştir.

Stadın aydınlatma gücü 1400 lükstür. Ev sahibi takıma ait 427 m², rakip takıma ait 286 m², 1. hakeme ait 100 m², 2.,3. ve 4. hakemlere ait 40 m² soyunma odası ayrıca sağlık odası, delege odası, doping test odası, konuklar için resepsiyon odası, 4 tane ilk yardım odası mevcuttur. 10 otobüs ve 1000 tane araba kapasiteli park alanı, 68 tane turnike vardır. Staddan dakikada 9.552 seyirci çıkabilir. Stada akredite olabilecek 240 tane basın (sadece B), görev alabilecek 15 tane TV ve 5 radyo organı, 155 masa kapasiteli yazılı basın odası mevcuttur.

Maraton tribününün altında Fenerbahçe Müzesi ile büyük bir Fenerium mağazası bulunmaktadır. 6 Mart 2018 tarihi itibari ile Fenerbahçe Efsanesi Stadyum ve Müze Turu adıyla stadyumda turlar düzenlenmeye başlandı.

Ulaşım
Şükrü Saracoğlu Stadyumu konumu nedeniyle kolay ulaşılabilir bir durumdadır. Bağdat Caddesi, Taşköprü Caddesi ile O-1 Otoyolu'nun kesiştiği Fenerbahçe Kavşağı stadın kuzey kesimindedir. Ayrıca Kuşdili ve Söğütlüçeşme caddeleri üzerinden Kadıköy Rıhtım Meydanı'na ulaşılabilir. Söğütlüçeşme Tren İstasyonu ve Söğütlüçeşme Metrobüs İstasyonu'na da yakın mesafededir.

Ayrıca stadyuma 4 Maltepe Sahil - Kadıköy, 16 Pendik - Kadıköy, 16D Altkaynarca - Kadıköy, ER1 Erenköy - Kadıköy, ER2 Erenköy - Kadıköy, FB1 Fenerbahçe - Kadıköy, FB2 Fenerbahçe - Kadıköy, GZ1 Göztepe - Kadıköy ve GZ2 Göztepe - Kadıköy İETT hatları ile de ulaşım sağlanabilir.

Kayıtlar

Kayıt Altına Alınan Seyirci Rekorları
Veriler 14/15 sezonundan itibaren sıralanmıştır. 14/15 sezonu öncesi yeterli ve sağlıklı veri olmadığı için listeye dahil edilmemiştir.

Galeri

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Fenerbahçe Stadı
 Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Spor Kompleksi Ülker Stadyumu Sahibi ve Uydudan Görünümü
 Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Uydudan Görünüm

Şükrü Saracoğlu Stadyumu
Şükrü Saracoğlu Stadyumu
Kadıköy'deki yapılar
Kadıköy'de spor
İstanbul ilindeki stadyumlar
Süper Lig stadyumları
1982'de tamamlanan yapılar
Türkiye'deki atletizm tesisleri
İstanbul ilindeki spor mekânları

Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu Stadyumu


18780 Kuncham este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
18780 Kuncham este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, New Mexico, în cadrul proiectului LINEAR. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,23 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 4,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 18001-19000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

18780 Kuncham


Domavia, rimski municipij na mjestu današnjh Sasa kod Srebrenice. Municipij je bio poveći. Datira iz antike i trajao je i u kasnoj antici. U kraju oko Domavije još su u starom vijeku eksploatirali srebro. Ostatci municipija pronađeni su na lokaciji Gradina. Domavia je bila središtem rudarske uprave za provincije Panoniju i Dalmaciju.
Domavia je bila blizu Argentarije i igrala je veliku ulogu u životu rimskih kolonista.

Rudarstvo na ovom prostoru življe se razvilo nakon što su Rimljani početkom 3. stoljeća pobijedili u ratu protiv Parta. Domavia je procvala, osobito sredinom 3. stoljeća. Pogodovala je činjenica da su u drugim provincijama Rimskog Carstva rudnici srebra bili iscrpljeni pa se Carstvo moralo usredotočiti na nove izvore i Domavia je bila u tom skupu. Vađenje i prerada srebrne rude bila je rastuća državna potreba. Rudarstvo se u Domaviji naglo razvilo već prvih desetljeća 3. stoljeća. i to je za sobom povuklo veliki gospodarski napredak. Zbog rastućeg gospodarstva bila je potreba za novom obrazovanom radnom snagom sa svih strana iz carstva su stizali radnici. Obični robovi nisu mogli nadomjestiti znanje rudarskih stručnjaka, upravnog osoblja i carskih zastupnika. Rudarstvo je utjecalo na razvitak grana koje se nastavljaju na njih, na preradu i proizvodnju, obnovu rada u metalurškim pogonima. Tolika potreba za radnom snagom i rudom za cijelo Carstvo i razvijeno gospodarstvo nužno je Domaviju pretvorilo u živo mjesto koje je bilo važno prometno čvorište. Dobila je važnost i u državnoj upravi, pa je u njoj bilo smješteno važno upravno sjedište za sve rudnike srebra u oblasti Dalmacije i Panonije odnosno u njoj je stolovao prokurator za rudnike srebra. Čini se da nigdje drugdje na području istočne Bosne nije bilo rudnika osim u okružju Domavije. Na mjestu gdje su nekad bili prerađivački pogoni pronašlo se veće količine olovnih grumena, rudarskog oruđa, odljevaka i natpisa sadržaja u kojem je spomenuta neka rudarska djelatnost. Domavia je ušla u kasnu antiku. I u ranoj fazi kasne antike rudarstvo je bila osnovna gospodarska grane, što potvrđuju brojni grobni prilozi (ostatci troske, predmeti od olova i dr.).

U Domaviji su bili javni objekti kao gradska vjećnica (curia), sudnica (tribunal), tržnica (macellum), javno kupatilo (terme), groblja (nekropola), vodovodne i kanalizacijska mreža, putne komunikacije, vjerski spomenici, novac, nakit i ostalo. Urbanistički je Domavija jedini grad na teritoriju BiH koji nije uređen po italskom tipu gradskog naselja, što je vjerojatno zbog terenske konfiguracije. Proizvodnja srebra potrajala je i u 4. stoljeću, a onda je opala zbog nerazvijene tehnologije eksploatiranja srebra zbog čega su rudnici bili nerentabilni. Ipak je sve do polovice 4. stoljeća bili u vrhu rudarskih naselja u rimskoj provinciji Dalmaciji.

Izvori

Rimski gradovi
Rimski arheološki lokaliteti u Bosni i Hercegovini
Srebrenica

Domavia


ද කිං: එටර්නල් මොනක් () යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ 2020 ප්‍රේම වෘත්තාන්ත ෆැන්ටසි දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරන්නේ ලී මින්-හෝ, කිම් ගෝ-යුන්, වූ දෝ-හ්වන්, කිම් ක්‍යුං-නම්, ජුං යුන්-චේ සහ ලී ජුං-ජින් විසිනි. කිම් උන්-සූක් විසින් රචනා කරන ලද මෙය නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ හ්වාඇන්ඩ්දම් පික්චර්ස් සහ එහි පීතෘ සමාගම වන ස්ටූඩියෝ ඩ්‍රැගන් වෙතිනි. 2020 අප්‍රේල් 17 දින මෙම කතාමාලාව ලොව පුරා ප්‍රේක්ෂකයනට, එස්බීඑස් ටීවී සහ නෙට්ෆ්ලික්ස් ඔස්සේ මුදාහැරිණි.

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

සමාන්තර විශ්වයන් පිළිබඳ රූපවාහිනී කතාමාලා
කොරියානු-භාෂා නෙට්ෆ්ලික්ස් මුල් වැඩසටහන්කරණය
දකුණු කොරියානු ෆැන්ටසි රූපවාහිනී කතාමාලා

ද කිං: එටර්නල් මොනක්


هبة بن جماز أحد أمراء إمارة آل مهنا، تولى إمارة المدينة المنورة ما بين 773 هـ إلى 782 هـ.

نسبه
هو الأمير هبة الله  بن سليمان بن جماز بن منصور بن جماز بن شيحة بن هاشم بن قاسم بن مهنا بن حسين بن مهنا بن داود بن قاسم بن عبد الله بن عبيد الله بن طاهر بن يحيى بن الحسين بن جعفر بن عبد الله ابن الحسين بن زين العابدين بن الحسين بن علي بن أبي طالب.

نبذة
حكم بالمذهب الشافعي وأقام السنة فقد ظَفِرت السُّنَّة من البدعة وحَسُنُ الزمان وعرف زمن الأمير هبة بأنه زمن المذهب الشافعي فالسُّلطانُ شافعيٌّ، والقاضي شافعيٌّ، وشيخُ خدَّام الحرم شافعيٌّ، وهذا مِمَّا لم يُعهد في عصرٍ من الأعصار.

وصلات خارجية
 بحوث ودراسات المدينة المنورة
 أمراء المدينة من آل مهنا

أمراء المدينة المنورة
هاشميون

هبة بن جماز


إيدير قواتيريز سلفييرا، من مواليد 7 أكتوبر 1977 في ساو بورجا في البرازيل، لاعب كرة قدم برازيلي.

بدأ مسيرته الكروية مع نادي غريميو في عام 1997 ولعب معهم حتى عام 1998، وفي عام 2000 انتقل إلى نادي يونياو ليريا البرتغالي، ولعب معهم حتى عام 2002، وفي عام 2002 انتقل إلى نادي بوافيستا البرتغالي ولعب معهم حتى عام 2005، وفي عام 2006 انتقل إلى نادي تيريك غروزني، وفي عام 2007 انتقل إلى نادي سيرتاوزينهو، وفي موسم 2007/2008 لعب مع نادي يونياو ليريا البرتغالي، ومنذ عام 2008 وهو يلعب مع نادي النصر السعودي.
يقول ايدير: أنه واجه كثير من اللاعبين المهاريين وكلف بمراقبتهم وتمكن منهم

الموقع الرسمي للاعب باللغة العربية (تمت إضافة اللغة العربية للموقع بعد انتقال اللاعب لنادي النصر السعودي)

انضم للمنتخب البرازيلي لدرجة الناشئين والشباب

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في روسيا
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ريو غراندي دو سول
رياضيون برازيليون مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
رياضيون برازيليون مغتربون في البرتغال
رياضيون برازيليون مغتربون في السعودية
رياضيون برازيليون مغتربون في روسيا
رياضيون برازيليون مغتربون في قطر
رياضيون من ريو غراندي دو سول
لاعبو الدوري الإماراتي
لاعبو الدوري البرازيلي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو الدوري الروسي الممتاز
لاعبو تيريك غروزني
لاعبو دوري المحترفين السعودي
لاعبو غريميو بورتو أليغرينزي
لاعبو كرة القدم البرازيليون
لاعبو كرة قدم برازيليون
لاعبو كرة قدم رجالية برازيليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قطر
لاعبو كرة قدم مغتربون برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم مغتربون في السعودية
لاعبو كرة قدم مغتربون في روسيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في قطر
لاعبو كرة قدم من ريو غراندي دو سول
لاعبو منتخب البرازيل تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب البرازيل لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي الريان
لاعبو نادي الشارقة
لاعبو نادي النصر (السعودية)
لاعبو نادي بني ياس
لاعبو نادي بوافيشتا
لاعبو يو دي ليريا
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1397 هـ
مواليد 1977

إيدر قواتيريز


Probleme personale este un film românesc din 1981 regizat de David Reu. Scenariul filmului a fost scris de Grigore Zanc, după o idee din romanul propriu Cădere liberă (1978). Rolurile principale au fost interpretate de actorii Traian Stănescu, Dorel Vișan și Liliana Tudor.

Rezumat

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

 Traian Stănescu — Cremene, lector de istoria artei la Facultatea de Filozofie, numit în funcția de activist în cadrul Comitetului Municipal de Partid
 Dorel Vișan — prim-secretarul Comitetului Județean de Partid
 Liliana Tudor — Camelia Pop, balerină și studentă, iubita prof. Cremene
 Ioana Crăciunescu — Mara Pospaiu, asistentă medicală și psiholog, fiica fostei gazde a prof. Cremene
 Grigore Constantin — Medan, secretar de partid
 Margareta Pogonat — Florescu, secretară de partid
 Mircea Anghelescu — Moina, secretar de partid
 Dumitru Chesa — Rotaru, activist de partid
 Wilhelmina Câta
 Constantin Zărnescu — directorul Uzinei de utilaje electrice
 Mihai Stan — frizerul care-l bărbierește pe Cremene
 Zaharia Volbea — Dumitru Ciolpan, angajatul Administrației Cimitirelor care trimite un memoriu la partid
 Angela Radoslăvescu — pianista care cere partidului să-i dea o pensie
 Radu Panamarenco — responsabilul carmangeriei
 Mariana Calotescu — nepoata tov. Iordan (fostul coleg de facultate al prim-secretarului)
 Barbu Ulmeanu
 Viorel Popescu
 Gheorghe Gavrilescu Bossun
 Alexandru Virgil Platon — maistrul de la Uzina de utilaje electrice (menționat Virgil Platon)
 Petre Gheorghiu Goe — bețivul din gară
 Tamara Popescu
 Virgil Constantinescu
 Lidia Rădulescu
 Constanța Perin
 Rada Antip
 Armand Craiu
 Gheorghe Dițu
 Rodica Bîrlea
 Emil Bârlădeanu
 Ion Sima
 Teodor Oprea
 Tiberiu Tomcsany
 Simona Schwatz
 Aurel David
 Dan Vasile
 Nicolae Alexe
 Constantin Radulescu
 Ion Marin
 Vasile Popovici
 Mihai Niculescu
 Aurel Popescu
 Maria Georgescu
 Mihai Dragotă
 Viorel Lupu
 Florentina Failler
 Ștefan Petru
 Marusica Moldovan
 Gabriel Alexandru — copil
 Grigore Zanc — Terente, activistul de partid critic la adresa lui Cremene (nemenționat)

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.649.463 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1981 în film

Filme din 1981
Filme regizate de David Reu
Filme românești
Filme în limba română
Filme Casa de Filme 4
Filme dramatice românești

Probleme personale (film)


Tyrants and Wraiths prvi je EP austrijskog simfonijskog death metal-sastava Hollenthon. Album je 28. listopada 2009. godine objavila diskografska kuća Napalm Records.

Popis pjesama

Osoblje

Izvori

EP
Albumi iz 2009.
Austrijski glazbeni albumi

Tyrants and Wraiths


Velika nagrada Hrvatske u speedwayu, odnosno Speedway Grand Prix of Croatia ili FIM Croatian Speedway Grand Prix je utrka iz FIM Speedway Grand Prix (SGP) serije kojom se određuje FIM Svjetski prvak u speedwayu.

Izdanja
2012.
Sedma utrka SGP sezone. Utrka je održana 28. srpnja. Od domaćih vozača nastupili su Jurica Pavlic i Dino Kovačić. Kovačić je nastupio samo u 20. heat-u.
2011.
Deseta utrka SGP sezone. Utrka je održana 24. rujna. Nije nastupio niti jedan domaći vozač. Dino Kovačić bio je nominiram od SGP komisije za rezervnog vozača utrke.
2010.
Osma utrka SGP sezone. Utrka je bila zakazana za subotu 28. kolovoza, ali je zbog nepovoljnih vremenskih uvjeta FIM porota odlučila odgoditi utrku za drugi dan. To je druga SGP utrka koja je odgođena za nedjelju, prva nakon SGP-a u Njemačkoj 1997.  Od Hrvata je nastupio Jurica Pavlic kao wild card nominiran od SGP komisije.

Izdanja i finalisti
Legenda:

Kvalifikacije za SGP
Speedway Grand Prix Qualification, odnosno kvalifikacijske utrke za narednu sezonu Speedway Grand Prixa povremeno su održavane u Hrvatskoj.

2019. i 2020. godine po prvi puta u povijesti se utrka Grand Prix Challenge-a vozila na istoj stazi dvije godine zaredom.

Vidi
Hrvatski motociklistički savez
Popis speedway stadiona u Hrvatskoj
FIM Europska prvenstva u Hrvatskoj - Speedway Euro Championship

Vanjske poveznice
SpeedwayGP

Izvori

Speedway
Velika nagrada Hrvatske u speedwayu

Velika nagrada Hrvatske u speedwayu


صينية يُؤ (بالشيوئرتشنغ، وهو الاسم الرسمي) أو الكَنْتُونية أو الكانتونية هي إحدى الفروع الرئيسية للغة الصينية. هناك خلاف كبير حول اعتبار الكانتونية لهجة من اللهجات اللغة الصينية أو اعتبارها شبه لغة مستقلة. بشكل عام تعتبر الكانتونية لهجة من لهجات اللغة الصينية العديدة لأسباب عرقية وثقافية، إلا أنها من ناحية أخرى تعتبر لغة شبه مستقلة بحد ذاتها بسبب وجود نسبة تفاهم «ضئيلة» بينها وبين اللهجات الأخرى للغة الصينية.

يقدر عدد متحدثي الكانتونية بحوالي 71 مليون نسمة تقريبا، وتحتل المرتبة 21 من حيث عدد المتحدثين للغات في العالم. ينتشر متحدثو هذه اللغة بشكل رئيسي في مقاطعات قوانغدونغ، و قوانغشي في جنوب بر الصين الرئيسي، وفي هونغ كونغ، و ماكاو بالإضافة إلى أقليات في جنوب شرق آسيا، كندا، والولايات المتحدة.

مراجع

كانتوني
لغات الصين
لغات الفلبين
لغات الولايات المتحدة
لغات سنغافورة
لغات فيتنام
لغات كندا
لغات ماكاو
لغات ماليزيا
لغات نيوزيلندا
لغات هونغ كونغ
لغة صينية
لغة كانتونية
ثقافة كانتونية

صينية يؤ


В (В, в) هو الحرف الثالث في الأبجدية السيريلية، صوته مشابه للحرف "ڤ" أو V. شكله شبيه بالحرف الروماني B لكنه لا يشبهه من حيث النطق.

الحرف В والحرف Б مأخوذان من الحرف اليوناني بيتا (Β, β)، وهو، في النهاية، ينطق الحرف ڤ عند اليونانيون في وقت تم إنشاء الأبجدية السيريلية. اسمه القديم كان «ڤيدي» وهو يحتل الرقم إثنين في من حيث القيمة العددية في الأرقام السيريلية.

الموقع الرمزي

مراجع

انظر أيضا
 Б
 بيتا (حرف)
 B
 ڤ

حروف سيريلية

В


مغامرات هكلبيري فين (وتعرف أيضاً بهكلبيري فين أو هاك فين) وهي رواية من تأليف مارك توين والتي نشرت في شهر كانون أول من العام 1884. وهي تعد أحد أعظم الروايات الأمريكية، وهي من أول الأعمال الروائية التي كتبت باللغة العامية ذات الصبغة الشعبية المحلية. وهي رواية بصيغة المتكلم يرويها هكلبيري "هاك" فين أحد أفضل أصدقاء توم سوير، وهو الراوي نفسه في روايتين أخرى ين من روايات توين.
تتميز الرواية بوصفها المفعم بالحيوية للأشخاص والأماكن على طول نهر الميسيسيبي، وهو تمثل تهكماً ونقداً للمجتمع الأمريكي في جنوب الولايات المتحدة قبل الحرب الأهلية، وتوجه الرواية نقداً لاذعاً لبعض التوجهات السائدة في ذلك الحين وخاصة التمييز العرقي. وتعد صورة هاك وصديقه جيم الذي كان عبداً هارباً من سيده في رحلتهما على نهر الميسيسيبي على الطوف أجمل رمز لمفهوم الهروب والتحرر من ربقة العبودية في جميع أعمال الأدب الأمريكي.
اشتهر العمل بين جمهور القراء منذ صدوره وهو ما زال موضوع بحث ودراسة لدى العديد من النقاد الأدبيين. وقد وجه للرواية بعد الانتقادات خاصة فيما يتعلق باللغة المستخدمة واستخدام بعض الصور النمطية العرقية والذي كان واضحاً عبر استخدام بعض الألقاب العرقية.
تعد الرواية تكملة لرواية مغامرات توم سوير لنفس المؤلف.

ملخص الرواية

تبدأ القصة في مكان من نسج خيال الكاتب يدعى سانت بيترسبيرغ، ميسوري، على ضفاف نهر الميسيسيبي. كان الصبيان توم سوير وهكلبيري فين قد جمعا مبلغاً جيداً من المال من مغامراتهما السابقة (مغامرات توم سوير). وكان هاكلبيري تحت رعاية السيدة دوجلاس والتي كانت تسعى جاهدة مع أختها الآنسة واتسون أن تغير من طباعه وتجعله أكثر تحضراً وأرقى طبيعة. وكان هاك يقدر جهودهما ولكنه كان يرى في ذلك تقييداً لحياته لا يرغب فيه. ويظهر توم سوير في بداية القصة ليساعد هاك على الهرب من المنزل. ويجتمع الصبيان مع المجموعة التي كان يلتقي معهم توم سوير والذين كانوا يخططون بعض الجرائم في مغامراتهم.
وتتغير حياة هاك رأساً على عقب عند الظهور المفاجئ لأبيه الكسول وعديم الحيلة «باب»، وكان رجلاً سيء الأخلاق دائم السكر. وبالرغم من نجاح هاك في منع أبيه من الحصول على ما كسبه من مال إلا أن باب يأخذ هاك ليكون تحت رعايته وينتقل به إلى ناحية من الغابة حيث يغلق عليه الكوخ ويسجنه فيه. إلا أنه هاك يهرب من الكوخ ويتوجه نحو نهر الميسيسيبي.

البيت العائم وهاك بشخصية بنت

يلتقي هاك بالخادم الذي كان يعمل لدى الآنسة واتسون، جيم، في جزيرة تدعى جزيرة جاكسون، ويخبره بأنه قد هرب من عندها بعد أن سمع أن الآنسة واتسون ستبيعه لعائلة قرب نهاية النهر حيث أوضاع العبيد هنالك أسوأ بكثير.
كان يحاول جيم الذهاب إلى منطقة القاهرة، إلينوي والتي لا يوجد فيها رق، وكان هاك في البداية معارضاً لأن يصبح جيم رجلاً حراً، ولكن بعد أن تنقلاً مع بعضهما وتبادلاً أطراف الحديث بعمق وعرف هاك الكثير عن حياة جيم وماضيه، وساعد ذلك في تغيير بعض الأفكار التي يعتقدها هاك حول الناس والرق والحياة بمجملها، ويستمر هذا التغيير خلال الرواية بأكملها.
ويلجأ هاك وجيم إلى مغارة على أحد التلال في جزيرة جاكسون للاختباء من عاصفة قوية، وكانا يذهبان نحو النهر كلما تمكنا لإحضار بعض الطعام والحطب وغيرها من المواد التي قد يحتاجون إليها، وفي أحد الليالي يعثرون على طوف خشبي فيأخذونه ويستخدمونه لاحقاً للسفر عبر نهر الميسيسيبي. وبعد ذلك يجدون بيتاً بأكمله عائماً على النهر، فيدخلان إلى ذلك البيت ليأخذوا ما أمكنهم منه، ولكن حين دخل جيم إحدى الغرف رأى باب (والد هاك) ميتاً وملقى على الأرض، ويظهر على ظهره أثر رصاصة أصيب بها وهو يحاول على ما يبدو أن يسرق البيت. ما يفعله جيم في هذه اللحظة هو منع هاك من النظر إلى وجه الرجل ولا يخبره بأنه أباه.

كان يريد هاك أن يعرف ما يدور في المنطقة حوله من أخبار الناس فذهب متنكراً بزي بنت (سارة ويليامز) ويتوجه إلى المدينة. يدخل هاك إلى بيت امرأة انتقلت مؤخراً إلى المدينة ظناً منه أنها لن تعرفه، وبينما بدأ الحديث بينهما أخبرته المرأة أن هنالك مكافأة قدرها 300 دولار لجيم لأنه متهم بقتل هاك. وتبدأ المرأة بالشك في جنس هاك وعندما رأت أنه لا يحسن استخدام إبرة الخياطة تجر قدمه ليكشف عن شخصيته ولكنه يلوذ بالفرار. يعود هاك إلى الجزيرة ويخبره بما سمع فيجهز الاثنان أنفسهما ويغادران الجزيرة.

عائلة جرانجرفورد وعائلة شيبردسون
يضل هاك وجيم وجهتهما نحو إلينوي ويغرق الطوف عند مرور باخرة فينفصل الاثنان عن بعضهما ويأوي هاك إلى عائلة جرانجرفورد وهي من العائلات الثرية ويكون علاقة مع باك جرانجرفورد وهو صبي في مثل عمره.
يكون هنالك عداوة وثأر بين هذه العائلة وعائلة أخرى وهي عائلة شيبردسون منذ 30 عاماً. ويبلغ الصراع الدموي ذروته الكبرى حين تهرب أخت باك مع أحد أفراد عائلة شيبردسون ويتسبب النزاع في مقتل جميع الرجال والصبيان في عائلة جرانجرفورد ومن بينهم باك. تأثر هاك بذلك تأثراً عميقاً ويصف كيف نجى هو من القتل المحتم.
يجتمع هاك بعد ذلك مع جيم ويذهبان معاً نحو الجنوب على نهر الميسيسيبي.

الدوق والملك
في طريقهما إلى جنوب يصعد إلى الطوف رجلان ماكران أنقذهما هاك وجيم، أحدهما يعرف نفسه بأنه ابن دوق إنجليزي (دوق بريدج ووتر) وولي العهد الشرعي بعد والده، أما الرجل الآخر فهو كبير في السن ويقول أنه الملك الأحق بعرش فرنسا. ويرغم الدوق والملك جيم وهاك على أن يرحلا معهما بعد أن نالا ثقتهما. وتحدث معهما بعض المغامرات التي لعب فيها الدوق والملك دوراً ماكراً للحصول على ورثة شخص كان قد توفي وادعيا أنهما إخوة للمتوفى (بيتر ويلكس)، ولكن هاك يسرق المال منهما بعد أن اكتشف حيلتهما ووضعه في نعش ويلكس، وافتضح أمرهما بعد أن جاء الأخوان الحقيقيان لويلكس فلاذا بالفرار.

هروب جيم
هرب الأربعة نحو الجنوب، وعند ذهاب هاك إلى قرية قريبة يقوم الملك بتقييد جيم وبيعه. فثارت ثائرة هاك عندما رأى الخيانة التي ارتكبها الملك ولكن ضميره كان يخبره بأنه إن ساعد جيم على الفرار مرة أخرى واستعادة حريته فإنه يكون يسرق ملكية الآنسو واتسون، ولكنه عزم وقال: «لا بأس، فلأذهب إلى الجحيم». وذهب لفك أسر جيم.
يعلم هاك عند وصوله إلى المنزل الذي يتواجد فيه جيم أن الملك قد باعه في أحد حانات الخمر مقابل 40 دولاراً. ويكتشف هاك في مصادفة عجيبة أن من اشترى جيم هما السيد والسيدة فيلبس، وهما أقارب توم سوير، وكانا يتوقعان وصول توم سوير لزيارتهما. فعندما يرى السيد والسيدة فيلبس هاك، يظنان أنه توم فيدخل إلى المنزل ويلعب ويحاول أن يجد طريقة ليفك أسر جيم. وبعد وهلة يصل توم سوير إلى المنزل، إلا أنه تظاهر بأنه «سيد» وهو الأخ الأصغر لتوم، ويكمل الخدعة مع هاك.

خاتمة القصة
تتطور أحداث القصة بعد ذلك بشكل متسارع، فتأتي العمة بولي وتكشف عن هوية هاك وتوم الحقيقية، ويخبر توم بأن جيم قد كان طليقاً لأشهر عديدة وأن السيدة واتسون قبل وفاتها أعتقته. وأخبر جيم هاك بموت والده وأنه يمكنه أن يعود للعيش إلى بيترسبيرغ بدون مشاكل. وفي النهاية يخبر هاك عن سعادته بأنه قد أكمل كتابة حكايته وبالرغم من محاولات عائلة توم أن تتبناه وتحضره إلا أنه عازم على الذهاب غرباً نحو المناطق الهندية.

المواضيع الأساسية
كتب توين رواية تجسد البحث عن الحرية. وكانت الرواية قد كتبت بعد فترة الحرب الأهلية الأمريكية عندما كانت ردة الفعل من البيض عنيفة ضد السود. وكان توين يحاول أن ينتقد بشكل واضح التمييز العرقي والفصل العنصري المتزايد والنظرة الشائعة بأن السود لا يصلحون إلا أن يكونوا عبيداً. فأوضح من خلال شخصية جيم عن صفاته الإنسانية السامية وعاطفته العميقة وكم أنه متشوق للحرية.

يظهر في الرواية حالة الصراع الأخلاقي الذي يعيشه هاك بين القيم المسلمات في المجتمع الذي يعيش به، فضميره غير قادر في البداية على دحض هذه القيم والتي تبقى حاضرة دائمة في ذهنه، إلا أنه في النهاية يقدم على خيار أخلاقي بناء على العلاقة التي تربطه مع جيم كصديق وإدراك قيمته كإنسان، مع أنه مثل هذه القرارات لا تتوافق مع الأمور التي تعلمها منذ صغره.

طالع أيضاً
 أفضل 100 كتاب في كل العصور

المصادر

روابط خارجية

الرقابة في الفنون
أفضل 100 كتاب في كل العصور
روايات أطفال أمريكية
روايات أمريكية اقتبست سينمائيا
روايات أمريكية حولت إلى عروض تلفزيونية
روايات أمريكية حولت إلى مسرحيات
روايات أمريكية في 1884
روايات تجري أحداثها في أركنساس
روايات تجري أحداثها في ميزوري
روايات تربياتية أمريكية
روايات تقع أحداثها على أنهار
روايات تقع أحداثها في القرن 19
روايات شطارية
روايات عن العنصرية
روايات مارك توين
روايات متلفزة
روايات مغامرات أمريكية
كتب أطفال تقع أحداثها في القرن 19
كتب أطفال تقع أحداثها في ميزوري
كتب أطفال عقد 1880
كتب أطفال عن عنصرية
كتب أطفال تقع أحداثها في أركنساس

مغامرات هكلبيري فين


En architecture :
 dans le gros œuvre, un hors-d'œuvre est une construction annexe ou un élément qui est en saillie de façade, et qui ne fait pas partie de l'ordonnance générale de l'œuvre ;
 la surface hors œuvre brute d'une construction est égale à la somme des surfaces de chaque niveau, des surfaces des toitures-terrasses, des balcons ou loggias et des surfaces non closes situées au rez-de-chaussée, y compris l'épaisseur des murs et des cloisons ;
 la surface hors œuvre nette, utilisée en droit de l'urbanisme français jusqu'au , se calculait en soustrayant de la surface hors œuvre brute un certain nombre de surfaces d'usage difficile (certains combles et toitures-terrasses) ou accessoire (surfaces à usage de local technique, de cave, de garage).

Notes et références

Technique de construction

Hors-d'œuvre (architecture)


Meraga Rasathanesi, 1259 yılında Hülagû Han tarafından Meraga'da kurulan gözlem evi.

Dönemin ünlü astronomlarından Nasîrüddin Tûsî, Bağdat'ın ele geçirilmesinin (1258) ardından Hülâgû Han'ı ikna etmiş  1259 yılı Nisan ayında Rasathanesi'nin yapımı başlamıştır. Rasathane tam olarak faaliyete 1271 yılında başlar, Hülâgû açılışına ömrü yetmeyince Abaka Han tarafından açılan rasathanenin başında Nasiruddin Tusi getirilir. 15 arkadaşıyla beraber yapılan çalışmalar sonucunda Zij-i İlhani hazırlanır. Bağdat, Suriye, Mezopotamya özellikle de Alamut Kalesi'nden toplanan 400.000 eser ile dönemin en nadide kütüphanelerinden biri de yine bu rasathanede oluşturulur. Rasathane ihtisaslaşma metodu ile çalışmaktaydı.

2009 yılı Unesco tarafından Merağa rasathane yılı ilan etmiştir. Bu yapı 1985 yılında İran'ın ulusal anıtlar listesine kaydedilmiş olup, son yıllarda bu tarihi yapının yeniden canlandırılarak dünya mirasına kaydedilmesi düşünülmüştür.

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

İran'daki gözlemevleri
Doğu Azerbaycan Eyaleti'ndeki yapılar
İranlı icatları
13. yüzyılda İran
13. yüzyılda mimarlık
1250'lerde Asya
Bilgi kutusu bulunmayan yapılar

Meraga Gözlemevi


L'église de l'Assomption est une église située à Romazières, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine.

Historique

L'église est inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du .

Architecture

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Églises de la Charente-Maritime

Liens externes

Romazières
Monument historique inscrit en 1935
Romazières
Romazières
Romazières

Église de l'Assomption de Romazières


Giulietta e Romeo (título original en italiano; en español, Julieta y Romeo) es un dramma per musica en tres actos con música de Nicola Antonio Zingarelli y libreto en italiano de Giuseppe Maria Foppa basado en la novela homónima del año 1530 de Luigi da Porto. Se estrenó en el Teatro alla Scala en Milán el 30 de enero de 1796.

Giulietta e Romeo fue compuesta por Zingarelli en sólo ocho días y se considera por muchos estudiosos como su mejor obra. La ópera permaneció en el repertorio italiano hasta bien entrado el siglo XIX y el papel de Romeo fue uno de los favoritos para lucimiento de Maria Malibran hasta alrededor del año 1830.

Personajes

Referencias
Fuentes
Amadeus Almanac, acceso 11 de septiembre de 2008
Página ItalianOpera.org
Licencia

Enlaces externos

Óperas de Nicola Antonio Zingarelli
Óperas en italiano
Óperas de 1796
Óperas estrenadas en Milán

Giulietta e Romeo (Zingarelli)


Sennariolo (sardisk: Sinnarìolo) er en by og en kommune (comune) i provinsen Oristano i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 274 meters højde og har 186 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 15,61 km² og grænser til kommunerne Cuglieri, Flussio, Scano di Montiferro og Tresnuraghes.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Oristano

Sennariolo


El AN/SPY-3 es un radar diseñado para operaciones en aguas azules y litorales. Puede combinar las funciones de hasta cinco radares y diez antenas:

Origen

El sistema de gestión de combate AEGIS comenzó con el radar AN/SPY-1, destinado a hacer frente a las amenazas aéreas. El AN/SPY-2 es un sistema AEGIS adicional, que se extiende a los sensores del sistema AEGIS capaces de la defensa contra misiles balísticos.

Tecnología

El AN/SPY-3 es el primer sistema de matriz activa de búsqueda electrónica (AESA) a bordo de los buques de los Estados Unidos. Opera en las frecuencias de radar de la Banda-X y Banda-S.

Mientras que la mayoría de las funciones pueden realizarse en cualquier banda de frecuencia, para funciones tales como búsqueda del horizonte (anti-sea skimmer) y realizar un seguimiento de precisión (para control de disparo) se puede seleccionar la banda para las condiciones atmosféricas actuales, características del objetivo y otros factores tales como la propagación anómala y múltiple. Consta de una sola antena de seis caras que pueden compartir las bandas cuando, por ejemplo, la electrónica de una de las bandas controla un número máximo de misiles.

La funcionalidad de la Banda X, en el rango de frecuencias de 7 a 12,5 GHz es óptima para efectos de propagación de baja altitud, haz de ángulo estrecho para mejorar la precisión de seguimiento, ancho de banda de frecuencia de amplia discriminación efectiva de objetivos y la iluminación de objetivos para el SM-2 y misiles Evolved Sea Sparrow (RIM-162 ESSM). Utilizar la Banda S es ventajoso para búsqueda, operaciones en cualquier tipo de clima y haz de ángulo estrecho para el seguimiento y resolución del objetivo.

El sistema utiliza equipos (ordenadores) de plataforma comerciales (COTS) y ha reducido los requisitos de dotación para operación y mantenimiento. Una serie de funciones de operación y mantenimiento pueden ser completamente automatizadas.

Despliegue

El sistema se introducirá en los nuevos destructores de clase Zumwalt (DDG-1000) y el portaaviones Gerald R. Ford (CVN-78). También se considera su readaptación a los buques existentes (LHD 8, CVN 70−77 y los buques nuevos de la clase San Antonio). Otros candidatos para su instalación son los futuros buques de la clase LH(X).

Véase también
Radar AESA
Sistema de combate Aegis
AN/SPY-1

Referencias

Radares marinos
Radares militares de Estados Unidos

AN/SPY-3


John Elphinstone Erskine, né le  à Cardross et mort le  à Londres, est un navigateur et homme politique britannique.

Biographie

Entré dans la Navy en 1819, il devient commandant en 1829 et voyage en Jamaïque et en Méditerranée. Promu capitaine en 1839, il sert dans les mers des Indes et d'Australie. En 1849, il effectue le tour des Samoa et des Tonga et en 1853, explore les Fidji, les Nouvelles-Hébrides et les Salomons.

Rear-admiral (1857), il sert dans la Manche. Vice-amiral (1864), il s'investit en politique et, antiesclavagiste, il rejoint la  (Société de protection des Aborigènes). Il est élu en 1865 à la Chambre des communes du Royaume-Uni (1865-1874). En 1872, il devient le leader parlementaire des Aborigènes. Il travaille aussi cette année-là sur la loi de protection des îles du Pacifique.

Publications

 A Short Account of the Late Discoveries of Gold in Australia, 1851
 Journal of a Cruisse Among the Islands of the Western Pacific..., 1853

Hommage

 Jules Verne le mentionne dans son roman L'Île à hélice (partie 2, chapitre VIII).

Notes et références

Liens externes

Navigateur britannique du XIXe siècle
Personnalité politique britannique du XIXe siècle
Antiesclavagisme au Royaume-Uni
Député du Parti libéral (Royaume-Uni)
Naissance en juillet 1806
Décès en juin 1887
Décès à Londres
Décès à 80 ans

John Elphinstone Erskine


Hollandaca "Yeni Amsterdam" anlamına gelen Nieuw Amsterdam, koloni dönemi Hollanda'sının Kuzey Amerika'daki Nieuw Nederland (Türkçe: Yeni Hollanda) sömürgesinde yer alan ve 1624 yılında kurulmuş yerleşim birimidir.  Resmen kuruluşu Peter Minuit tarafından 1626 yılında Manhattan Adası'nın Kızılderililerden satın alınmasıyla olmuştur. II. İngiliz-Hollanda Savaşı(en)'nda bölgeyi İngilizler işgal etmiş ve daha sonra Hollanda Surinam karşılığında bölgeyi İngilizlere satmıştır.

Bugün ABD'nin en kalabalık şehrinin kurulduğu bu bölgeye İngilizler New York adını vermişlerdir.

Kaynakça

Yeni Hollanda
Hollanda Batı Hindistan Şirketi
New York tarihi
Eyaletlikten önce New York eyaleti tarihi
Hollanda Altın Çağı
1620'lerde Hollanda İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar
1625'te kurulan yerleşim birimleri
1664'te feshedilmiş oluşumlar

Yeni Amsterdam


Stefan Nikolov Stambolov (bugarski: Стефан Николов Стамболов, Veliko Tarnovo,
12. veljače 1854. – Sofija, 18. srpnja 1895.) bio je bugarski političar, novinar, revolucionar i pjesnik koji je služio kao premijer i regent. Smatra se jednim od najvažnijih i najpopularnijih "utemeljitelja moderne Bugarske", te se ponekad naziva "bugarskim Bismarckom". Godine 1875. i 1876. godine sudjelovao je u pripremi ustanka u Staroj Zagori kao i Travnjskog ustanka.

Politička karijera

Stambolov je sudjelovao u političkim raspravama već u vrijeme prvog bugarskog parlamenta na "osnivačkoj skupštini" 1879. godine. Nakon 1880. je postao potpredsjednik, a kasnije predsjednik Narodnog sobranja Republike Bugarske. Godine 1885. pomogao je dovesti do ujedinjenja Bugarske i Istočne Rumelije. Dana 20. kolovoza (ili 9. kolovoza prijelaz na gregorijanski kalendar) 1886., proruski časnici zbacili su princa Aleksandra s vlasti i izveli državni udar. Stambolov je vodio protuudar 28. kolovoza, te je preuzeo dužnost regenta.

Poslije služenja kao regent postao je predsjednik Vlade Bugarske, na toj poziciji ostao je sedam godina (1887. – 1894). Stambolov je bio nacionalist, kao političar ojačao je diplomaciju zemlje, gospodarstvo i opću političku moć države.

Atentat

Dana 15. srpnja 1895. godine, Stambolov je s kočijom krenuo prema svojoj kući, zajedno s tjelohraniteljem i prijateljem. Na pola puta kočija je zaustavljen od strane atentatora koji su pucali iz revolvera, što je uplašilo konje. Stambolov je brzo izašao, ali se susreo s tri napadača, naoružanih noževima. Stambolov je nosio oklopni prsluk što su napadači znali, dok su se borili jedan napadač ga je ubo u glavu, koju je pokušao zaštititi rukama. Njegov tjelohranitelj je konačno otjerao napadače.

Na samrti je navodno rekao da će mu Bugari oprostiti sve ali neće što je doveo Ferdinanda I na vlast. Ferdinand je vjerovato bio umješan u atentat. Umro je na oko 2 ujutro 18. srpnja.

Biografija

 Duncan M. Perry, Stefan Stambolov and the Emergence of Modern Bulgaria, 1870-1895, Duke University Press (1. lipnja 1993).

Bugarski revolucionari
Predsjednici bugarske vlade
Novinari
Bugarski pjesnici
Bugarski književnici
Političari do 1914.

Stefan Stambolov


Palauan () is a Malayo-Polynesian language native to the Republic of Palau, where it is one of the two official languages, alongside English. It is widely used in day-to-day life in the country. Palauan is not closely related to other Malayo-Polynesian languages and its exact classification within the branch is unclear.

Classification
It is a member of the Malayo-Polynesian branch of the Austronesian family of languages, and is one of only two indigenous languages in Micronesia that are not part of the Oceanic sub-branch of that family, the other being Chamorro (see , , , and ).

Roger Blench (2015) argues that based on evidence from fish names, Palauan had early contact with Oceanic languages either directly or indirectly via the Yapese language. These include fish names for the sea eel, yellowfin tuna (Thunnus albacares), left-eye flounder (Bothus mancus), triggerfish, sailfish, barracuda (Sphyraena barracuda), damsel fish (Abudefduf sp.), squirrelfish (Holocentrus spp.), unicorn fish (Naso spp.), trevally, land crab (Cardisoma rotundus), and wrasse. This suggests that Oceanic speakers had influenced the fishing culture of Palau, and had been fishing and trading in the vicinity of Palau for quite some time. Blench (2015) also suggests that the Palauan language displays influence from Central Philippine languages and Samalic languages.

Phonology
The phonemic inventory of Palauan consists of 10 consonants and 6 vowels.  Phonetic charts of the vowel and consonant phonemes are provided below, utilizing the International Phonetic Alphabet (IPA).

While the phonemic inventory of Palauan is relatively small, comparatively, many phonemes contain at least two allophones that surface as the result of various phonological processes within the language.  The full phonetic inventory of consonants is given below in IPA (the phonemic inventory of vowels, above, is complete).

Diphthongs
Palauan contains several diphthongs (sequences of vowels within a single syllable).  A list of diphthongs and corresponding Palauan words containing them are given below, adapted from .

The extent to which it is accurate to characterize each of these vowel sequences as diphthongs has been a matter of debate, as in , , , and .  Nevertheless, a number of the sequences above, such as , clearly behave as diphthongs given their interaction with other aspects of Palauan phonology like stress shift and vowel reduction.  Others do not behave as clearly like monosyllabic diphthongs.

Writing system
In the early 1970s, the Palau Orthography Committee worked with linguists from the University of Hawaii to devise an alphabet based on the Latin script.  The resulting orthography was largely based on the "one phoneme/one symbol" notion, producing an alphabet of twelve native consonants, six consonants for use in loan words, and ten vowels.  The 20 vowel sequences listed under Diphthongs are also all officially recognized in the orthography.

Most of the letters/graphemes in written Palauan correspond to phonemes that can be represented by the corresponding segments in the International Phonetic Alphabet , e.g., Palauan b is the phoneme .  Three notable exceptions are worth mentioning.  The first is ch, which is invariably pronounced as a glottal stop .  The ch digraph is a remnant of an earlier writing system developed during German occupation when the glottal stop was pronounced as a fricative . Some older Palauans still remember their grandparents pronouncing ch this way.  In modern Palauan usage the sound  has been completely replaced by , but the ch spelling persists.  The second is e, which represents either the full vowel  in primary and secondary stressed syllables, or a schwa  in unstressed syllables; the conditions are similar to those of English vowel reduction (stress in Palauan is largely penultimate, with many semi-regular exceptions). The third is the digraph ng, which is a (phonemic) velar nasal  but can assimilate to be pronounced as  or . There is no phonemic  in Palauan. This gap is due to a historical sound shift from Proto-Malayo-Polynesian *n to .

On May 10, 2007, the Palauan Senate passed Bill No. 7-79, which mandates that educational institutions recognize the Palauan orthography laid out in  and .  The bill also establishes an Orthography Commission to maintain the language as it develops as well as to oversee and regulate any additions or modifications to the current official orthography.

Grammar

Pronouns
The following set of pronouns are the pronouns found in the Palauan language:

Noun inflection
Palauan nouns inflect based on humanness and number via the plural prefix , which attaches to plural human nouns (see ).  For example, the word  'person' is a human noun that is unambiguously singular, whereas the noun  people is a human noun that is unambiguously plural.  Non-human nouns do not display this distinction, e.g., the word for 'stone', , can denote either a singular 'stone' or multiple 'stones.'

Some possessed nouns in Palauan also inflect to agree with the person, number, and humanness of their possessors.  For example, the unpossessed noun  means simply 'table,' whereas one of its possessed forms  means 'my table.'  Possessor agreement is always registered via the addition of a suffix to the noun (also triggering a shift in stress to the suffix).  The possessor agreement suffixes have many different irregular forms that only attach to particular nouns, and they must be memorized on a noun-by-noun basis .  However, there is a "default" e-set suffixes (see  and ), shown below:

There are some morphophonological changes, often unpredictable, including:
 Single vowels are reduced to , written as  ( →  'my stone'), or being syncopated entirely ( →  'my fish'), with few nouns do not reduce their vowel ( →  'my hand')
 Double vowels are reduced to single vowels ( →  'my nail'), sometimes reduced further to  ( → ) or even syncopated
 Due to syncopation, numerous complicated consonant clusters are produced, and some of them are simplified in Palauan ( →  'my water',  →  'my breast')

Verb inflection
Palauan verb morphology is highly complex.  'eat', for example, may be analyzed as verb prefix  + imperfective  + , in which  is an archimorpheme that is only apparent from comparing various forms, e.g.  'food' and taking into consideration morphophonemic patterns:  'the dog was eating fish' (lit. it VERB PREFIX-m eat-PAST INFIX-il- ARTICLE fish ARTICLE dog);  'The dog eats up fish' (lit. it-eat-PERFECTIVE-INFIX-m- fish ARTICLE dog). The verb system points to fossilized forms related to the Philippine languages.

Word order
The word order of Palauan is usually thought to be verb–object–subject (VOS), but this has been a matter of some debate in the linguistic literature.  Those who accept the VOS analysis of Palauan word order generally treat Palauan as a pro-drop language with preverbal subject agreement morphemes, final pronominal subjects are deleted (or null).

Example 1:  .  (means: 'I was eating the apple.')

In the preceding example, the abstract null pronoun  is the subject 'I,' while the clause-initial  is the first person singular subject agreement morpheme.

On the other hand, those who have analyzed Palauan as SVO necessarily reject the pro-drop analysis, instead analyzing the subject agreement morphemes as subject pronouns.  In the preceding example, SVO-advocates assume that there is no pro and that the morpheme  is simply an overt subject pronoun meaning 'I'. One potential problem with this analysis is that it fails to explain why overt (3rd person) subjects occur clause-finally in the presence of a co-referring 3rd person "subject pronoun" --- treating the subject pronouns as agreement morphemes circumvents this weakness.  Consider the following example.

Example 2: .  (means: 'Satsuko was eating the apple.')

Proponents of the SVO analysis must assume a shifting of the subject  'Satsuko' from clause-initial to clause-final position, a movement operation that has not received acceptance cross-linguistically, but see  for discussion.

Palauan phrases
Some common and useful words and phrases in Palauan are listed below, with their English translations.

Palauan numerals
1 to 10:

Palauans have different numbers for different objects. For example, to count people it is: , , , , , , , , , and .  Traditionally, there were separate counting sets for people, things, counting, ordinals, bunches of bananas, units of time, long objects, and rafts; however, several of these are no longer used.

Notes

References

 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .
 .

External links

 Robert Blust's fieldnotes for Palauan are archived at Kaipuleohone

Malayo-Polynesian languages
Languages of Palau

Palauan language


ස්වුයිඩ්ඩොයිෂෙ සයිටුං  (ජර්මානු බසින් දකුණු ජර්මානු පුවත්පත යන අරුතැති) යනු, බැවේරියාවෙහි, මියුනික්හී ප්‍රකාශයට පත්කෙරෙන,  ජර්මනියෙහි විශාලතම දිනපතා පුවත්පත වෙයි.

ඉතිහාසය
1945 ඔක්තොම්බර් 6 දිනදී, එනම් ජර්මනිය තුල දෙවන ලෝක යුද්ධය අවසන් වී මාස පහකට පසුව, බැවේරියාවෙහි එ.ජ. හමුදා පරිපාලනයෙහි වරපතක් ලැබූ පළමුවන පුවත්පත SZ විය. පළමුවන නිකුතුව එදිනම සවස ප්‍රකාශයට පත් කෙරුණු අතර, මයින් කම්ප්ෆ් මුද්‍රණය කිරීමට භාවිතා කෙරුණු මුද්‍රණ යන්ත්‍රයන්ම යළි-සකස්කිරීමෙන් එය මුද්‍රණය කෙරුණු බව සිතනු ලැබෙයි.

ආශ්‍රිත

ස්වුයිඩ්ඩොයිෂෙ සයිටුං


Oclemena nemoralis est une espèce de plantes à fleurs de la famille des Asteraceae.

Notes et références

Liens externes

Astereae
Espèce d'Asteraceae (nom scientifique)

Oclemena nemoralis


"It Must Have Been Love", originally "It Must Have Been Love (Christmas for the Broken Hearted)", is a song written by Per Gessle and performed by the Swedish pop duo Roxette. The power ballad became the duo's third number one hit in the United States, and is one of their best selling releases, being certified gold or platinum in a number of countries.

Four different versions of the song have been officially released. The original song was released in 1987, which was followed by the most successful incarnation, a slightly edited and overdubbed version, omitting the Christmas references, created for the soundtrack to the 1990 film Pretty Woman. During the "Join the Joyride! World Tour" in 1991, the band recorded a country music version in Los Angeles, included on their 1992 album Tourism. A Spanish-language version of the Pretty Woman recording was released on their 1996 compilation Baladas en Español. Finally, an orchestral live performance from the band's 2009 concert at Night of the Proms was included on their 2012 studio album, Travelling.

Original release (1987)
The song was first released as "It Must Have Been Love (Christmas for the Broken Hearted)" in December 1987. It was composed after EMI Germany asked the duo to "come up with an intelligent Christmas single". It became a top five hit in Sweden, but was not released internationally. This version of the song was never included on any Roxette studio album until the 1997 re-release of their debut Pearls of Passion (1986).

Music video
A performance from a Swedish TV chart show in 1987 acted as the song's first music video. It features Fredriksson and Gessle sitting on a couch on a stage, lip-syncing to the song.

Formats and track listings
All songs written and composed by Per Gessle, except where noted.

 7-inch single (Sweden 1362887)
 "It Must Have Been Love (Christmas for the Broken Hearted)" – 4:48
 "Turn to Me" – 2:58 (Music by Marie Fredriksson)

Charts

Re-release (1990)

During a run of increasingly successful singles from the duo's 1988 album Look Sharp!, Touchstone Pictures approached Roxette and their label about contributing a song to the soundtrack of the upcoming romantic comedy release Pretty Woman, starring Richard Gere and Julia Roberts. The film was released in March 1990 and went on to make more than US$460 million at the worldwide box office. The corresponding soundtrack album was also a commercial success, which was certified triple-platinum in the US. The soundtrack went on to sell more than nine million copies worldwide.

Critical reception
Bill Coleman from Billboard described the song as a "rhythmic ballad". Dave Sholin from the Gavin Report wrote: "Per and Marie are on target again. Per Gessle continues to demonstrate his uncanny ability to compose exceptional pop melodies and Marie Fredriksson makes the words and music jump through the speakers. Though timed to coincide with the release of the Julia Roberts/Richard Gere film Pretty Woman, this tune from the soundtrack could easily stand on its own. Interest in the movie only gives it that much more of a boost". Dave Simpson from The Guardian said the song is a "masterpiece of pain". He added that "Fredriksson's genius is in delivering the title line clean and stoic, rather than with tortured vibrato, to show that she's resigned to her fate. But with the jarringly urgent upward key change in the middle eight, the pain floods in again, and she's back to square one". A reviewer from Liverpool Echo wrote: "It's a ballad, it's big in America, but it's not as heavy-handed as the usual US success. Funnily enough, there even seems to be a bit of an ABBA influence in there". Refinery29 included it at number 39 on their list of The Saddest Breakup Songs of All Time, saying the track "represents the perfect ratio of schlock to sentiment. In someone like Celine Dion's hands, this would have been a complete disaster, but the Swedish duo gaze off to 'where the water flows' and 'where the wind blows' without sounding like '90s Disney characters". Brendon Veevers from Renowned for Sound noted the song as a "timeless power ballad that has aged like a fine wine".

Commercial performance
A re-written and edited version of the track – the lyric "It's a hard Christmas day" was changed to "It's a hard winter's day" and 24 seconds were removed from the outro – became an international hit during the summer of 1990. It was not the first single released from the Pretty Woman soundtrack, but it became the most successful, spending two weeks at the top spot of the Billboard Hot 100 in June. The song was certified Gold by the RIAA for sales in excess of 500,000 copies in the US. At the end of the year, Billboard listed it as the second most successful single of 1990, behind Wilson Phillips' "Hold On".

The single peaked at number three in the UK—their highest-peaking single there. It stayed on the UK Singles Chart for 14 weeks, and was certified gold by the BPI for sales and streams in excess of 400,000. The song was re-released in the UK and Ireland in September 1993 to tie in with the TV premiere of Pretty Woman, peaking at number ten in both countries. It became Roxette's second of three number one singles in Australia, spending two weeks at the top spot in July 1990. The song was a massive hit in Norway, where it spent twelve weeks at number one. In Switzerland, the song spent three non-consecutive weeks at number one, and a further five weeks at number two—being held off the top spot in those weeks by Matthias Reim's "Verdammt, ich lieb' dich". It also reached number one in Canada, Poland and Spain, and the top five in Austria, Belgium, Ireland, Japan, the Netherlands, New Zealand and West Germany, where it spent nine months in the top 75.

In 2005, Gessle received an award from BMI after the song's four millionth radio play in the US. He received updated awards from the same organization after its five millionth radio play in 2014, and its six millionth play in 2021.

Music video
The second video was directed by Doug Freel and was shot in a warehouse. It included clips from Pretty Woman, with Fredriksson singing and playing piano and Gessle playing guitar between various prop changes. There is also an alternate version of the video, without the movie scenes, which was available solely on the VHS The Videos. According to Fredriksson, shooting this video was a surreal experience, as Freel "wanted all movements in slow motion, so I had to lip-sync the vocals at double speed. My first lesson in how to sing an emotional ballad Mickey Mouse style".

As of June 2022, this video has more than 619 million views on YouTube.

Formats and track listings
All songs were written and composed by Gessle, except "Cry", music by Fredriksson and Gessle.

 Australian cassette and 7-inch single (US2399)
 EU cassette and 7-inch single (Germany 006-1363807 · UK EM141)
 "It Must Have Been Love" – 4:20
 "Paint" – 3:29

 US and Canada cassette (4JM-50283)
 "It Must Have Been Love" – 4:20
 "Chances" – 4:07

 EU 12-inch single (Germany 060-1363806 · UK EM141)
 Japanese 3" CD single (TODP-2194)
 "It Must Have Been Love" – 4:20
 "Paint" – 3:29
 "Cry" (Live from Himmelstalundshallen, Norrköping on 16 December 1988) – 5:42

 UK CD single (CDEM141)
 "It Must Have Been Love" – 4:20
 "Paint" – 3:29
 "Cry" (Live from Norrköping) – 5:42
 "Surrender" (Live from Norrköping on 16 December 1988) – 3:07

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

"No Sé Si Es Amor" (1997)

Roxette released a Spanish-language compilation album, Baladas en Español, in 1996. It consisted of twelve of their down-tempo singles and album tracks, which were translated by Spanish songwriter Luis Gomez-Escolar, who would later co-write the Ricky Martin hit "Livin' la Vida Loca". The album was only released in Spanish and Portuguese-speaking territories. An adapted version of "It Must Have Been Love", titled "No Sé Si Es Amor", was released in early 1997 as the album's second and final single. The song wasn't translated, its lyrics are new, with a slight different meaning from the original lyrics.

Formats and track listings
Music and original lyrics by Per Gessle. Spanish lyrics by Luis G. Escolar.

 CD single (EU 8652802)
 "No Sé Si Es Amor" ("It Must Have Been Love") – 4:41
 "Directamente a Ti" ("Run to You") – 3:30

Charts

25th anniversary reissue (2015)
On the twenty-fifth anniversary of the song's release on the Pretty Woman soundtrack, Parlophone released a limited edition red-coloured vinyl on 19 May 2015. This single included the Pretty Woman version of the song, backed with the original 1987 release and the Los Angeles-studio performance (minus the live intro recorded in Santiago, Chile) from their 1992 album Tourism. The latter features pedal steel guitar performed by Greg Leisz, who is best known for his work with k.d. lang. The single was released on digital download stores from 23 March.

Formats and track listings
All songs written and composed by Per Gessle.

 10-inch single (Sweden 0724386504715)
 "It Must Have Been Love" – 4:18
 "It Must Have Been Love (Christmas for the Broken Hearted)" – 4:47
 "It Must Have Been Love" (L.A. Version) – 4:45

Credits and personnel
Credits adapted from the liner notes of the 25th anniversary vinyl re-release.Original studio versionEngineered by Per Gessle, Clarence Öfwerman, Anders Herrlin and Alar Suurna
Mixed by Alar Suurna (1987) and Humberto Gatica (1990)
 Marie Fredriksson – vocals and piano
 Per Gessle – backing vocals
 Per "Pelle" Alsing – drums
 Jonas Isacsson – guitars
 Clarence Öfwerman – keyboards, Synclavier, programming and productionL.A. version Recorded at Ocean Way Recording, Los Angeles in March 1992 and EMI Studios, Stockholm in May 1992
 Engineered by Mike Ross and Rail Rogut
 Marie Fredriksson – vocals
 Per Gessle – harmonica
 Per "Pelle" Alsing – drums
 Anders Herrlin – bass guitar
 Jonas Isacsson – electric guitar
 Greg Leisz – pedal steel guitar
 Clarence Öfwerman – keyboards
 Mats "MP" Persson – acoustic guitar
 Alar Suurna – tambourine

Other versions
Philly Lutaaya version
In 1989, the late Ugandan musician Philly Lutaaya, who was then based in Sweden used the song to record his hit "Alone and Frightened" on his album "Alone", in which he came out as an HIV/AIDS patient, becoming the first public figure to be identified with the virus/disease during an HIV/AIDS epidemic in Uganda.

Brazilian version
The song was recorded twice in Portuguese, by the duo Gilberto e Gilmar as Outro dia nasceu in 1992, and by the forró band Moleca 100 Vergonha ''não sou feliz mais'' in 2012.

Shirley Bassey version
Shirley Bassey covered the song in 1995 for the album Shirley Bassey Sings the Movies.

Shirley Clamp version
In 2006, Swedish pop singer Shirley Clamp recorded a cover version of the song called "När kärleken föds" ("When Love is Born"), it peaked at number 6 at the Swedish singles chart.

Megan McKenna version

In 2019, English singer Megan McKenna covered "It Must Have Been Love" as the first winner of The X Factor: Celebrity. Following the announcement that she had won, her version of the song was released on 30 November.

Track listing

Charts

Release history

 Karen Harding version

In 2020, English singer Karen Harding covered "It Must Have Been Love'''" on 5 February.

Track listing

Release history

See also
List of European number-one airplay songs of the 1990s

References

External links

1987 songs
1987 singles
1990 singles
1993 singles
2006 singles
Billboard Hot 100 number-one singles
Roxette songs
Shirley Clamp songs
Number-one singles in Australia
Number-one singles in Norway
Number-one singles in Switzerland
Number-one singles in Zimbabwe
RPM Top Singles number-one singles
Songs written by Per Gessle
Pop ballads
Rock ballads
Swedish Christmas songs
1980s ballads
Songs about heartache
EMI Records singles
Syco Music singles
Capitol Records singles

It Must Have Been Love


İki Genç Kız, Perihan Mağden'in 2002 yılında yayınlanan İki Genç Kızın Romanı adlı romanından uyarlanmış, Kutluğ Ataman'ın yönetmenliğini yaptığı, 2005 yapımı uzun metrajlı ve lezbiyenlik teması içeren Türk sinema filmidir. Film farklı sosyal sınıflardan gelen iki genç kızın yakınlaşmasını anlatmaktadır. Filmdeki anlatım romandaki gerçekcilikten kopmamıştır. İki Genç Kız ulusal ve uluslararası birçok festivalde ödüller almıştır. Filmin Türkiye dışında dağıtımı yapılmamıştır.

Film hakkında
Prodüksiyonu Yalan Dünya film yapım olan ve senaryo danışmanlığını Yıldırım Türker tarafından yapılmış, özgün müzikleri Replikas'a ait İki Genç Kızın başrollerinde Hülya Avşar, Vildan Atasever ile Feride Çetin'in yer aldığı film, Kutluğ Ataman'ın edebiyat uyarlaması olan ilk filmidir. Handan ile Behiye adlı "İki Genç Kız"ın yaşadıklarından yola çıkarak gençlik ve gençliğin içinde sıkışıp kaldığı durum anlatılmıştır. İki Genç Kız, bulundukları durumdan bıkan ve hayatlarını değiştirmek için kendilerine kaçış yolu arayan 18 yaşlarında olup oldukça farklı sosyal sınıflardan gelmelerine karşın dostluklarının anlatıldığı filmdir.

Gösterim
UIP tarafından dağıtımı yapılan film, Türkiye'de 29 Nisan 2005 tarihinde gösterime girmiştir. Yaklaşık 2 yıl süren ön hazırlık sürecinin ardından 2004 yılında çekimleri gerçekleştirilen İki Genç Kız, oldukça genç bir kadro tarafından hazırlanmış. Film ekibininin yaş ortalaması 18 olmuş olup Boğaziçi Üniversitesi filmin kampüs içerisinde gerçekleştirilmesi düşünülen çekimlerine izin vermemiştir.

Arka plan
Film için çekimlerinin yapıldığı İstanbul'da İstanbul Bilgi Üniversitesi dahil olmak üzere çeşitli iç ve dış mekanlar kullanılmış, yine çekimleri 25 gün kadar süren film SD mini DV. Progressive ile çekilerek daha sonra 35 mm filme aktarılmıştır. Yurtdışında yapılan dağıtım çalışmalarında, görüntü kalitesiyle de dikkati çeken İki Genç Kız, video teknolojisiyle çekilen filmlerin oldukça yüksek görüntü kalitesi verebileceğinin de önemli bir göstergesi olmuştur. Gerçeklik duygusunun izleyiciye daha iyi geçmesini sağlamak amacıyla da Kutluğ Ataman, filmde oldukça hareketli çekimlere yer vermiştir.

Müzikleri

Filmin orijinal müzikleri yönetmen Kutluğ Ataman'ın özel isteği ve filmin ruhuna uygun olması nedeniyle Replikas tarafından hazırlanmıştır. Filmin giriş fonu Replikas'ın Film Müzikleri albümünden İsimsiz Nokta adlı fon şarkı seçilmiştir. Bunun yanı sıra filmde Otomobil, Hayat Güzelmiş söz ve müzikleri Nazan Öncel'e ait iki şarkı, Gidecek Yerim mi Var? adlı Kibariye tarafından seslendirilen şarkı ve Aylin Aslım'ın şarkılarına yer verilmiştir. Nazan Öncel, filme 2004 yılında yayınladığı albümü Yan Yana Fotoğraf Çektirelim'den 4 şarkısını hediye etmiştir. Ayrıca Öncel, İki Genç Kız filminden bölümlerin yer aldığı "Hayat Güzelmiş"  şarkısını kliplendirmiştir.

Konu

Genç ve güzel bir kız olan Handan (Vildan Atasever) İstanbul'da annesi Leman (Hülya Avşar) ile birlikte yaşamaktadır. Leman kızına bakabilmek ve geçinebilmek için  bir adamla metres hayatı yaşamaktadır. Handan, Leman'ın evlilik dışı bir adamla yaşadığı ilişki sonucu dünyaya gelmiştir.  Adam yıllar önce Leman'ı ve kızını terk etmiştir ve yurt dışında yaşamaktadır. Behiye (Feride Çetin) isimli bir kızla tanışan Handan, onunla çok kısa bir zamanda kaynaşarak arkadaş olur. Handan ne kadar güzel, sıcak ve canayakın biriyse, Behiye de onun tam tersi hırçın ve asidir. Ama buluştukları ortak nokta, her ikisinin de yaşadıkları hayattan memnun olmayışları ve bunu değiştirmek istemeleridir. Handan'a göre bunun tek bir yolu vardır. Avustralya'da yaşayan babasının yanına gitmek. Behiye için de tek çıkış noktası arkadaşının bu hayaline yardım ederek kendini de kurtarmaktır. Daha sonra planlarını yapmaya başlarlar. Ama kızının bu yeni arkadaşlığını kıskanan Leman'ın da farklı planları vardır.

Oyuncular

Seçmeler
Filmin başrol oyuncularını bulmak için Türkiye çapında seçmeler yapılmış, Handan ve Behiye karakterlerini aramak için gerçekleştirilen deneme çekimleri 1 ay sürmüştür. İki Genç Kız, Behiye karakterini oynayan Feride Çetinin ilk oyunculuk denemesi olmuştur. Ancak uzun süren aramalara rağmen Handan karakterine uygun bir genç oyuncu bulunamayınca daha önce oyunculuk deneyimi olan Vildan Ataseverle Kutluğ Ataman'ın yolları kesişmiştir. Bunun yanı sıra, Kutluğ Ataman kitabından okuduğu senaryoda Leman karakteri için Hülya Avşarı düşünmüştür.

Oyuncu kadrosu

Ödüller
2005, 42. Altın Portakal Film Festivali, "En İyi Yönetmen Ödülü"
2005, 42. Altın Portakal Film Festivali, "Jüri Özel Ödülü; En İyi 2. Film"
2005: 42. Altın Portakal Film Festivali, "En İyi Kadın Oyuncu Ödülü; Vildan Atasever"
2005: 42. Altın Portakal Film Festivali, "En İyi Görüntü Yönetmeni Ödülü"
2005: 42. Altın Portakal Film Festivali, "En İyi Ses Tasarımı Ve Miksaj Ödülü; Erol Adilce"
2006, 17. Ankara Uluslararası Film Festivali, 17. Ankara Uluslararası Film Festivali "En İyi Film Ödülü"
2006, 17. Ankara Uluslararası Film Festivali, 17. Ankara Uluslararası Film Festivali "En İyi Senaryo Ödülü"
2006, 17. Ankara Uluslararası Film Festivali, 17. Ankara Uluslararası Film Festivali "En İyi Yönetmen Ödülü"
2006, 17. Ankara Uluslararası Film Festivali, 17. Ankara Uluslararası Film Festivali "Umut Veren Genç Kadın Oyuncu Ödülü; Feride Çetin"
2006, 13. Altın Koza Film Festivali,En İyi Kadın Oyuncu - Feride Çetin
2006, Asya Sineması Film Festivali , "Jüri Özel Ödülü"
2006, 38. Sinema Yazarları Derneği Ödülleri, "En İyi Film Müziği Ödülü; Replikas"
2006, 25. Uluslararası İstanbul Film Festivali, "En İyi Yönetmen Ödülü"
2006,  11. Sadri Alışık Ödülleri'',"Umut Veren Sinema Oyuncusu "- Feride Çetin

Ayrıca bakınız
 Türk sinemasında LGBT temaları
 Lezbiyenlik

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

|}

2005 çıkışlı Türk filmleri
LGBT temalı Türk filmleri
Türk gençlik filmleri
Türk ikili dram filmleri
Kutluğ Ataman'ın yönettiği filmler
Kutluğ Ataman'ın senaryosunu yazdığı filmler
Türkiye'de sansürlenmiş filmler
Lezbiyen temalı filmler
Ankara Uluslararası Film Festivali Ödülü kazanan filmler
2000'lerde LGBT temalı filmler
2000'lerde Türkçe filmler
Emre Erkmen'in görüntülediği filmler
2005 çıkışlı dramatik filmler

İki Genç Kız


Yli-Kitka ist ein See in Finnland, in den Gemeinden Kuusamo (Nordösterbotten) und Posio (Lappland) gelegen.
Der See ist mit dem nördlich gelegenen See Ala-Kitka über den Sund Kilkilösalmi verbunden.
Zusammen bilden die beiden Seen das Kitkajärvi-Seensystem.
Mit 237 km² ist der Yli-Kitka der größte unregulierte See Finnlands.
Er liegt auf einer Höhe von 240,4 m.

Der Riisitunturi-Nationalpark liegt nördlich des Sees.
Das Seensystem wird am Ostufer des Ala-Kitka über den Kitkajoki zum Oulankajoki entwässert und ist Teil des Einzugsgebiets des russischen Flusses Kowda, der ins Weiße Meer mündet.

Siehe auch
Liste der größten Seen in Finnland

Einzelnachweise

See in Finnland
See in Europa
SYli-Kitka
Kuusamo
Posio

Yli-Kitka


Happy ending er en dansk spillefilm fra 2018 instrueret af Hella Joof.

Handling
Helle glæder sig vanvittigt meget til, at hendes arbejdsnarkoman af en mand, Peter, endelig går på pension, så de kan tage hul på livets efterår sammen. Hun har planlagt, hvordan de skal nyde livet og hinanden – og tage på nogle af de mange rejser, som Peter aldrig havde tid til. Men da han kommer hjem fra sin sidste arbejdsdag med den store overraskelse, at han nu skal til at være vinimportør og at han har investeret hele deres fælles opsparing i et østrigsk vinhus, tager livet en overraskende ny drejning. Helle og Peter går fra hinanden, og de begiver sig hver især ud på en hæsblæsende opdagelsesrejse med nye muligheder, problemer og drømme… Men kan man starte forfra efter 50 års ægteskab? Og kan man i det hele taget undvære hinanden?

Medvirkende
 Birthe Neumann som Helle
 Kurt Ravn som Peter
 Marianne Høgsbro som Linda
 Charlotte Sieling som Trine
 Rikke Bilde som Nanna
 Benjamin Kitter som Carsten
 Claus Flygare som Claus
 Mette Munk Plum som Birgitte
 Kurt Dreyer som Jess
 Tammi Øst som Alice
 Emilie Koppel som Ida
 Emily Budde Madsen  som Sille

Referencer

Eksterne henvisninger

Spillefilm fra Danmark
Danske film fra 2018
Komediefilm fra Danmark
Dansksprogede film

Happy ending


بلدية ليس مازيِيس دي بولتريغا (بالكاتالانية: les Masies de Voltregà) هي إحدى بلديات مقاطعة برشلونة، والتي تقع في منطقة كاتالونيا، شرق إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 3.152 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات في مقاطعة برشلونة

لاس ماسيس دي فولتريغا (برشلونة)


ماريو بالوتيلي بارواه ، (مواليد 12 أغسطس 1990)، هو لاعب كرة قدم إيطالي من أصل غاني يلعب في مركز الهجوم مع نادي سيون السويسري ومنتخب إيطاليا.

نشأته
ولد بالوتيلي في باليرمو في جزيرة صقلية الإيطالية عام 1990، واسمه الحقيقي هو ماريو بارواه من أبوين مهاجرين غانيين. ومنذ ولادته تبين إصابته بمرض في الأمعاء كاد أن يودي بحياته مما اضطر والده الذهاب بالعائلة إلى مدينة بريشيا الصناعية ليجد له عملا أفضل لتوفير حياة كريمة لعائلته وأولاده الأربعة. لكن وبعد إجراء عدد من العمليات الجراحية لماريو أصبحت ظروف الحياة أصعب مما جعل العائلة تلجأ لمراكز الخدمات الاجتماعية.

قبل أن يتم السنة الثالثة من عمره أُرسل إلى عائلة إيطالية لرعايته لمدة سنة. لكنه بقي معها حتى اليوم ويعتبر ماريو أن فرانشسكو وسيلفيا بالوتيللي هما والداه الحقيقيان وغير اسم عائلته تيمناً بعائلته الجديدة على الرغم من عدم تبنيه رسمياً حتى اللحظة.

يعتبر ماريو أن والديه الأصليين تخليا عنه والآن يريدانه فقط لأنه أصبح مشهوراً. لكن يقول والداه إنهما لطالما أرادا استعادته. ويقول والده توماس بارواه «إدعى ماريو أننا تخلينا عنه عند ولادته في المستشفى وإننا كنا نضربه في صغره كلاهما أمران غير صحيحين! فماريو هو أول ولد ذكر في العائلة ونحن كنا نحاول دائماً أن نوفر له حياة أفضل ولطالما وددنا استرجاعه لكنه لم يكن يقبل وأعتقد أن والديه بالتبني زرعا بعض الأفكار في رأسه».

مسيرته الكروية

بدايته المبكرة
في يونيو 2006، قضى ماريو اسبوعا اختباريا مع طلاب نادي برشلونة. هناك تعرف على لاعبين مثل تياغو ألكانتارا ومارك بارترا.حيث لعب ثلاث مباريات مع طلاب وكان قد سجل ثمانية اهداف. وكانت إدارة برشلونة على استعداد لضمه لصفوفها ويصبح طالب في أكاديمية لا ماسيا، ولكن مبالغة وكيل أعماله آنذاك في تحديد سعر الانضمام خاصة في ذلك السن أدت إلى فشل صفقة انضمامه إلى الأكاديمية. بدأ مشواره الكروي مع فريق ليميزاني. ولعب لأول مرة في سن 15 ضد فريق بادوفا في الدوري الإيطالي الدرجة الأولى.

إنتر ميلان
وبعد عامين فقط من ظهوره على الساحة الكروية مع ليميزاني في عام 2006، انتقل في إعارة إلى نادي إنتر ميلان. وبدأ حياته المهنية في استاد جوزيبي مياتزا في تشكيلة الفريق تحت سن 17 عاما قبل أن ينضم إلى نادي بريمافيرا تحت سن 20 عاما.

مع الفريق الأول
شارك لأول مرة في الفريق الأساسي في ديسمبر 2007 كاحتياطي، وبعد ثلاثة أيام سجل هدفين في مباراة إنتر ميلان الإيطالي أمام فريق ريجينا والتي انتهت بنتيجة 4–1.

وقد وقع بالوتيلي اتفاقاً مدته ثلاث سنوات مع انتر ميلان قبل موسم 08–2009. وفي نوفمبر 2008 أصبح أصغر لاعب في انتر ميلان يسجل في دوري أبطال أوروبا عندما سجل هدف ضد أنورثوسيس فاماغوستا. واستمر منذ ذلك الحين في مساعدة انتر ميلان في الفوز في عام 2010 بالثلاثية التاريخية دوري أبطال أوروبا وكأس إيطاليا والدوري الإيطالي فضلاً عن إحرازه 20 هدفاً في 59 مباراة.

مانشستر سيتي
بعد أسابيع من التكهنات والإشاعات، توصل إنتر ميلان إلى اتفاق بشأن انتقال بالوتيلي إلى مانشستر سيتي في 12 أغسطس 2010 مقابل 21.8 مليون يورو. في مانشستر سيتي اجتمع بالوتيلي مع مدربه السابق روبرتو مانشيني، الذي قال: «أسلوبه في اللعب يتناسب مع الدوري الإنجليزي الممتاز، ولأنه لا يزال صغيرًا جدًا، هناك فرصة كبيرة لتطوره. إنه لاعب قوي ومثير، وسيستمتع عشاق السيتي بمشاهدته». تبادل بالوتيلي رقم الفريق مع زميله غريغ كونينغهام حتى يتمكن من الاستمرار في ارتداء القميص رقم 45.

ميلان
في 29 يناير 2013، أعلن المدير المنظم لنادي ميلان أمبرتو غانديني، أن النادي على التوقيع مع بالوتيلي من مانشستر سيتي في صفقة مدتها أربعة أعوام ونصف العام يشاع بأنها قيمتها 20 مليون يورو بالإضافة إلى مكافآت وإضافات. واقترح روبرتو مانشيني مدرب مانشستر سيتي في ذلك الوقت بيع بالوتيلي لميلان من أجل مصلحة اللاعب، واصفا المهاجم بأنه «مثل أحد أولادي» ، وقال إن بالوتيلي قد يصبح أحد أفضل اللاعبين في العالم عندما تم ضبطة في الدوري الإيطالي.

ليفربول
في أغسطس 2014، انضم بالوتيلي إلى ليفربول مقابل 16 مليون جنيه إسترليني، ليحل محل لويس سواريز.

العودة إلى ميلان (إعارة)
في 27 أغسطس 2015، عاد بالوتيلي إلى ميلان على سبيل الإعارة لمدة موسم.

نيس
في 31 أغسطس 2016، وفي أخر يوم من نهاية فترة الانتقالات الصيفية، تم الإعلان أن بالوتيلي قد انضم إلى نادي نيس الفرنسي في صفقة انتقال حر، بعد التوقيع على عقد لمدة عام واحد.

مسيرته الدولية
في 7 أغسطس 2007 وقبل خمسة أيام من عيد ميلاده السابع عشر، تلقى اللاعب الشاب ولأول مرة دعوة للعب مع منتخبات لفئة الكبار من مدرب منتخب غانا كلود لو روا للعب مباراة ودية ضد منتخب السنغال في ملعب نيو دن في لندن لكنه لم يقبل العرض مؤكداً أنه يحترم غانا لكنه إيطالي ولن يلعب غير منتخب إيطاليا، وقد ذكر أنه يود اللعب مع منتخبه عندما يتم استدعاؤه وهو أول لاعب أسمر يلعب للمنتخب الإيطالي في بطولة أمم أوروبا 2012.

بطولة أمم أوروبا 2012

الإحصائيات

النادي

المنتخب

الأهداف الدولية
 قائمة الأهداف والنتائج مع منتخب إيطاليا الأول.

الإنجازات

النادي
 إنتر ميلان
 الدوري الإيطالي الدرجة الأولى (3): 2007–08، 2008–09، 2009–10
 كأس إيطاليا (1): كأس إيطاليا 2009–10
 كأس السوبر الإيطالي (1): 2008
 دوري أبطال أوروبا (1): 2009–10
 مانشستر سيتي
 الدوري الإنجليزي الممتاز (1): 2011–12
 كأس الاتحاد الإنجليزي (1): 2010–11

المنتخب
 بطولة أمم أوروبا الوصيف: 2012
 كأس القارات المركز الثالث: 2013

الفردية
 هدّاف كأس إيطاليا (1): كأس إيطاليا 2007–08
 جائزة الفتى الذهبي (1): 2010
 نهائي كأس الاتحاد الانجليزي لاعب في المباراة (1): 2011
 بطولة أمم أوروبا فريق البطولة (1): 2012
 بطولة أمم أوروبا هداف البطولة «بالتشارك» (1): 2012
 الدوري الإيطالي فريق السنة (1): 2012–13
 فيفبرو الفريق الرابع (1):  2013

المراجع

وصلات خارجية

 الملف الشخصي مع ليفربول
 الملف الشخصي على جميع اللاعبين
 الملف الشخصي على AIC
 الملف الشخصي على Lega Serie A
 الملف الشخصي المهني صحيفة لا جازيتا ديلو سبورت
 الملف الشخصي مع الفريق الوطني
 الملف الشخصي على إيطاليا 1910

أشخاص دخلوا في البوذية
أشخاص على قيد الحياة
إيطاليون متجنسون
إيطاليون من أصل غاني
بوذيون إيطاليون
رياضيون إيطاليون مغتربون في المملكة المتحدة
رياضيون إيطاليون مغتربون في إنجلترا
رياضيون إيطاليون مغتربون في تركيا
رياضيون إيطاليون مغتربون في سويسرا
رياضيون إيطاليون مغتربون في فرنسا
رياضيون إيطاليون من أصل إفريقي
رياضيون من باليرمو
رياضيون من لومبارديا
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو أضنة دمير سبور
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو إيه سي ميلان
لاعبو بريشيا
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2012
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو دوري السوبر السويسري
لاعبو كأس العالم 2014
لاعبو كأس القارات 2013
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم من باليرمو
لاعبو كرة قدم من صقلية
لاعبو كرة قدم من لومبارديا
لاعبو ليفربول
لاعبو مانشستر سيتي
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
لاعبو مونزا
لاعبو نادي سيون
لاعبو نادي لوميتساني
لاعبو نهائي كأس الاتحاد الإنجليزي
لاعبو نيس
لاعبون فازوا بدوري أبطال أوروبا
مهاجمو كرة قدم رجالية
بالوتيلي
مواليد في ليغانيس

ماريو بالوتيلي


The Dils were an American punk rock band formed 1976 and active until 1980, originally from Carlsbad, California, and fronted by the brothers Chip Kinman and Tony Kinman. They appeared as the second act in the "battle of the bands" sequence in Cheech and Chong's film, Up In Smoke, where they can be heard before being seen performing "You're Not Blank".

History
Soon after forming in late 1976, The Dils relocated to San Francisco, where they would have a significant influence on that city's embryonic punk scene (bassist Tony Kinman played briefly with The Avengers during 1977), and then Los Angeles, becoming one of the major bands in the early Los Angeles punk scene too. They were known for their conspicuous radical left politics, and for a strong melodic sense that earned them the nickname "punk rock Everly Brothers".

Their debut single was "I Hate The Rich" / "You're Not Blank" (the latter covered by the Minneapolis punk band Dillinger Four), on Los Angeles-based label What? Records, released in 1977.

Their next record was their critical high-point, 1977's "Class War" / "Mr. Big" (the former covered by Canadian punks D.O.A.), issued on the Dangerhouse label, in a pressing of 1500 copies entitled "198 Seconds Of The Dils". The last contemporary release was a three-sided double-7" in 1980, "Made In Canada", produced by Bob Rock, which showed a gathering roots rock orientation. The Dils opened for The Clash in Santa Monica in 1980 and later that year the band dissolved after playing a final show with Black Flag.

Music from The Dils (including material unreleased during the band's lifetime) remains available.

Possible Visual Influence
A 2021 article in Guitar World magazine discussed the possible linkage between Dils guitarist Chip Kinman's decoration of his instrument and the famous Frankenstrat of Eddie Van Halen.

Post-breakup
The Kinmans continued to follow the roots rock direction, giving birth to the new "cowpunk" genre with their band Rank and File in the 1980s, along with Alejandro Escovedo,. After a move in a different direction with a rock guitar and drum-machine noise project, Blackbird, they then cast a spotlight on "cowboy music" with Cowboy Nation in the 1990s and early 2000s. In 2016, the Kinman brothers reunited for Chip's new band, Ford Madox Ford. Released by Porterhouse records, Ford Madox Ford's debut album, This American Blues, featured Chip on vocals and guitar, Dewey Peek (Giuliano Scarfo) on lead guitar, Matt Littell on bass and S. Scott Aguero on drums, and Tony Kinman as producer.

Tony Kinman died on May 4, 2018.

Revival
Chip Kinman revived The Dils in 2019, with the first show at The Grand Star Jazz Club in Los Angeles' Chinatown on January 27. The following night, The Dils played at San Diego's Casbah Club. Joining Kinman was his stepson Giuliano Scarfo on drums, plus Brian Melendez on bass and backing vocals.

Discography
"I Hate The Rich" / "You're Not Blank" 7" (What? Records 1977)
Reissued in 1990 on Gift Of Life Records
Both songs + "What Goes On" (live, prev unreleased) included on V/A LP/CD What? Stuff (Iloki Records 1990)
"I Hate The Rich"
"You're Not Blank"
"198 Seconds Of The Dils" 7" (Dangerhouse Records 1977)
Side A is available on the V/A LP/CD Dangerhouse Volume 1 and Side B can be found on Dangerhouse Volume 2, both albums on Frontier Records
"Class War"
"Mr.Big"
"Made In Canada" 2x7" (Rogelletti Records 1980)
A re-recording of "Sound of the Rain" appeared on the Rank and File album Long Gone Dead (Slash Records)
Three slower songs
"Sound Of The Rain"
"Red Rockers"
"It's Not Worth It."
Live:Dils LP (Triple X/Iloki Records 1987)
The Dils Live 1977–1980 LP (Lost Records, 1990)
Dils Dils Dils LP (Bacchus Archives 1991) (reissued on CD (1992) Damaged Goods)
Side A has the eight studio songs mentioned above on it.
Side B contains live tracks from 1978 and 1979.
The Last Goodbye (The Dils album)|The Last Goodbye LP (bootleg 199?)
A live recording from 1980.
Class War LP (Dionysus/Bacchus archives 2000)
Includes the first 7 and 10 live songs recorded in 1980 previously released on The Dils Live 1977–1980 LP.

Compilation appearancesWe're Desperate: The L.A. Scene (1976-79)'' (Rhino 1993) - "I Hate The Rich", "Mr. Big"

References

External links
Interview with drummer John Silvers on Acc.umu.se

Punk rock groups from California
Musical groups from San Francisco
People from Carlsbad, California
Political music groups
Dangerhouse Records artists

The Dils


Joseph Panimayadas Rodríguez Chandrababu (Thoothukudi, 5 de agosto de 1927 - Chennai, 8 de marzo de 1974; tamil: ஜோசப் பனிமயதாஸ் சந்திரபாபு) fue un actor, cantante, comediante y bailarín indio de ascendencia hispana, cuyo estilo se hizo famoso tras presentarse en las pantallas como sus movimientos y su forma de cantar, se hizo popular a partir de la década de los años 1940 y principios de los años 1970. Su estilo ha sido comparado con la de Jerry Lewis. Tenía dominio en el Madras Bashai, un dialecto único de la región de Madras, donde también incursionó en la comedia denominado slapstick y en la que fue emulado por actores posteriores, tales como Prabhu Deva en la película de Kaadhalan. Muchas de sus canciones siguen siendo populares.

Existe una gran confusión con respecto a su nombre completo. Su apellido ha sido diversamente dado como Chandrababu, Rodríguez y Fernando, mientras que su segundo nombre se ha demostrado como Panimayadas o Pichai, y su primero como Joseph o Jacob. Su padre era Joseph Pichai Rodríguez y su madre Roselin Fernando.

Canciones populares en Tamil
La mayor partes de sus canciones populares, fueron interpretadas en lengua Tamil:

 Yeh Vilayaadu Raaja Vilayaadu
 Oho meri bul bul bul (con Jamuna Rani)

Enlaces externos

Personas de Tamil Nadu
Actores de cine de India
Cantantes masculinos de India
Católicos de India

Joseph Panimayadas Chandrababu


Ölüm-ötesi deneyimi, (near-death experience) bedensel işlevleri bakımından tıbben ölü sayılmış, fakat bir süre sonra reanimasyon (yeniden canlandırma) yöntemleriyle veya kendiliğinden yeniden yaşama kavuşmuş kimselerin bu ölüm ve yeniden yaşama dönüş arasındaki sürede geçirdikleri deneyime verilen addır.

Bilimsel çevreler bu tip deneyimlerin bir çeşit halüsinasyon olduğunu belirtmekteyken, paranormal uzmanları ve bazı ana-akım bilimadamları bu deneyimlerin ölümden sonra hayata kanıt olduklarını söylemektedirler.

Terim ABD'den araştırmacı hekim Dr.Raymond Moody tarafından ortaya atılmıştır.
Ölüm-ötesi deneyimi spiritüalistler ve bazı parapsikologlarca ölümden sonra yaşamın varlığına ilişkin kanıtlardan biri sayılmaktadır.

Moody ve Kubler-Ross'un vardığı sonuçlar

Dr. Raymond Moody ve Dr. Elisabeth Kubler-Ross bu deneyimi geçiren kimselerin anlattıklarının hastanelerde kaydedilen raporları üzerinde çalışmış ve binlerce vakanın titizlikle incelenmesinden sonra şu sonuçlara varmışlardır:
 Reanimasyonla yaşama döndürülenlerin anlattıklarında büyük ölçüde ortak noktalar bulunmaktadır.
 Öldü teşhisi konulan kimseler, bedenlerinin ölü sayıldıkları sürede, bilinçlerini yitirmemişler, gözleri kapalı oldukları ve yerlerinden kalkmadıkları halde, çevrede olup bitenleri görebilmişler, bilebilmişlerdirler. (Doktorun hemşireyle neler konuştuğu, hemşirenin neyi almak üzere, ne zaman, nereye gittiği vs. Burada, beş-duyunun dışındaki bir algılamanın söz konusu olduğu ileri sürülür.)
 Ölü sayıldıkları sürede yalnızca ameliyat odasında olup bitenleri değil, oda dışındaki, oda duvarlarının ardında cereyan eden olayları bile görmüşler, yaşama döndüklerinde gördüklerini ayrıntılarıyla anlatmışlar, anlattıkları doktorları tarafından tümüyle doğrulanmıştır.

İzlenimlerdeki ortak noktalar

Moody, Kubler-Ross ve onlar kadar bu konu üzerinde çalışmış olan Dr. Karlis Osis'in ve bundan başka batı kökenli olmayan benzeri genel inceleme sonuçlarına göre yeniden yaşama dönenlerin anlattıklarında en çok ortak görünen hususlar şunlardır:

1. Bedenin terk edildiği birinci aşamada:
 Huzur ve sükûnet duygusu hissetme.
 Çekilme veya fırlama tarzında yükselme izlenimi.
 Kendini hafif ve mutlu hissetme
 Ölüm döşeği görüntüleri denen algılamalarda bulunma (eskiden kaybetmiş olduğu yakınlarına kavuşma, melodi,ışık, renkler, dinsel-mitolojik varlıklar algılama vs.)
 Korku, soğuk ve bilinmeyen toprak altı korkusu hissetme.
 Sevdiklerini görme, yaşamının bir film şeridi gibi gözünün önünden hızla geçmesi, yabancılaşma.
 Affetme, affedilme isteği, şok.
 Karanlık bir tünele doğru çekilme izlenimi.

2. Bedenin terk edilmesinden sonraki aşamada:
 Duvar gibi katı nesnelerin içinden geçebilme. (bazen, daha çok rüyalar safhasında.)
 Karanlık tünelden geçtikten sonra her şeyin yeniden aydınlanması.
 Fiziksel bedenini (ölüm durumundaki vücudunu) ve diğer insanları görme.
 Fiziksel bedene geri dönmeyi istememe.
 Kendini diğer insanlara duyuramama, yardımsızlık (sesini insanların işitmemesi ve kendisini onların görmemesi; bu duruma karabasan ve rüyalarda da rastlanır.)
 Yetisizlik, yangı, yoğun basınç, nefessizlik.
 Agresif, eleştirel, kafiyeli uğultular.
 Fiziksel aleme ilişkin görüntülerin belli bir süre sonra silikleşip kaybolması.

3. Fiziksel bedene dönüldüğü aşamada:
 Işık görünümünde algılanan bir varlığın tekrar dünyaya (fiziksel aleme) dönmesi konusunda kendisini ikna etmeye çalışması.
 İradi (isteyerek) veya irade-dışı olarak fiziksel bedene dönme izlenimi.
 Fiziksel bedene dönülürken soğukluk duygusu hissetme.
 Psikolojik travma, temkinlilik, içe kapanma.

Ayrıca  bakınız
 Ölüm döşeği vizyonları
 Ölüme yakın deneyimler

Dış bağlantılar
  Kubler-Ross Sitesi
 Karlis Osis
 Moody
 Moodyl
  reanimasyon aygıtları

Kaynakça
 Life After Life: The Investigation of a Phenomenon—Survival of Bodily Death, Elisabeth Kubler-Ross ve Raymond A., Jr. Moody
 At the Hour of Death, Karlis Osis, Erlendur Haraldsson

Ölüm
New Age
Ölümden sonra yaşam
Nörobilim
Parapsikoloji

Ölüm ötesi deneyimi


Galvin railway station is a closed railway station which was located on the Werribee line of the Melbourne suburban rail system in Australia. It was located adjacent to Maidstone Street, Altona, and was situated between Paisley and Laverton stations.

Galvin was opened on 27 August 1927 and was named after Michael Galvin, the Werribee shire president at the time. It was a public platform, but it played a particular role in providing passenger services for workers at industries being established in the area. When the line between Altona Junction and Laverton was duplicated in 1967,
Galvin was provided with an island platform. After the system of public transport fare zones was instituted in the early 1980s, Galvin became the border between Zones 1 and 2 on the Werribee Line.

In 1985, a new extension joining Westona and Laverton stations was opened. The Werribee line had been electrified two years earlier, but after the construction of the Westona - Laverton link, trains on the Werribee line were diverted via Altona and Westona to try to make a more viable route, because both Galvin and the nearby Paisley station were little used. As a result, both Galvin and Paisley were bypassed and closed. The last trains stopped at the station on 14 April 1985.

After closure, the station building and platforms were demolished, but the track slew to allow for Galvin's island platform remains.

References

Rail Geelong - Galvin Station

Disused railway stations in Melbourne
Railway stations in Australia opened in 1927
Railway stations closed in 1985

Galvin railway station


Die Belgian International 2001 im Badminton fanden Anfang Mai 2001 statt.

Sieger und Platzierte

Finalergebnisse

Weblinks
http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=0574DE8F-3D07-44A1-B316-33F1F99DA0D4

2001
Badminton 2001

Belgian International 2001


Aung San Suu Kyi - Lady of No Fear er en dokumentarfilm fra 2010  instrueret af Anne Gyrithe Bonne.

Handling
Aung San Suu Kyi er først og fremmest kendt som den kvindelige, politiske oppositionsleder i centrum for de mange, voldsomme strabadser i Burma de seneste 20 år. Hvad mange ikke ved er, at hun startede ud som britisk husmor i de højere lag i Oxford-miljøet, inden hun tog tilbage til sit undertrykte hjemland for at kæmpe for friheden. Ud af de sidste 20 år har hun brugt de femten på at sidde i husarrest med kun ringe kontakt til mand og børn. Filmen giver en personlig vinkling på den kvindelige frihedskæmper Suu Kyi - og på hendes selvopofrende mand, Dr. Michael Aris. Sammen har de ofret det traditionelle liv og ægteskab for friheden i Burma. I fokus er de personlige konsekvenser af en så stærk idealisme og troen på at kunne vælte styret.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2010

Burma
Dokumentarfilm fra Danmark

Aung San Suu Kyi - Lady of No Fear


A prova de 500 m feminino da patinação de velocidade nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 foi disputada no Oval Nacional de Patinação de Velocidade, localizado em Pequim, no dia 13 de fevereiro.

Medalhistas

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e olímpicos da prova eram os seguintes:

Resultados

500 m feminino

Patinação de velocidade nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 - 500 m feminino


Fanny Cadeo (født Stefania Cadeo 11. september 1970 i Lavagna) er en italiensk skuespiller, sanger og model.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Italien

Fanny Cadeo


Lidianópolis es un municipio brasileño del estado de Paraná. Posee un área de 169 km² representando 0,0849 % del estado, 0,03 % de la región y 0,002 % de todo el territorio brasileño. Se localiza a una latitud 24°06'32" sur y a una longitud 51°39'10" oeste, estando a una altitud de 570 m. Su población estimada en 2005 era de 3.506 habitantes.

Demografía
Datos del Censo - 2000

Población Total: 4.783
 Urbana: 1.841
 Rural: 2.942
 Hombres: 2.428
 Mujeres: 2.355

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,734
 IDH-M Salario: 0,615
 IDH-M Longevidad: 0,768
 IDH-M Educación: 0,818

Clima
Subtropical húmedo mesotérmico, con veranos calientes y heladas poco frecuentes, con tendencia de concentración de las lluvias en los meses de verano, sin estación de sequía definida. La media de las temperaturas de los meses más calientes es superior a los 22 °C, y la de los meses más fríos es inferior a 18 °C.

Administración
 Prefecto: Marcos Eusébio Días Sobreira (2005/2008)
 Viceprefecto: Celso Antonio Barbosa
 Presidente de la cámara:Alcidemar Semeghini

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Lidianópolis


L'hexafluorure d'iridium est un composé chimique de formule . Il s'agit d'un solide jaune cristallisé qui fond à  et bout à . Il se présente sous la forme d'écailles et d'aiguilles brillantes jaune clair, qui prennent un aspect doré et vitreux au-dessus de . Sa structure cristalline à  appartient au système orthorhombique et au groupe d'espace Pnma () avec comme paramètres cristallins , ,  et , correspondant à une masse volumique calculée de .

La molécule  a une géométrie octaédrique de symétrie O, avec des liaisons Ir–F longues de .

L'hexafluorure d'iridium est très hygroscopique et attaque le verre en présence d'humidité. Il corrode le platine à partir de . Il peut être réduit en   à température ambiante par des halogènes. On peut l'obtenir par réaction directe d'iridium métallique dans un excès de fluor  à  :
Ir + 3  ⟶ .

Notes et références

Composé de l'iridium
iridium

Hexafluorure d'iridium


León Esguro (), latinizado como Leo Sgurus, fue un señor independiente bizantino en la región noreste del Peloponeso a inicios del . Descendiente de la familia magnate Esguro, sucedió a su padre como señor hereditario de la región de Nauplia. Aprovechándose del caos provocado por el saqueo de Constantinopla en la cuarta cruzada, se declaró independiente como uno de los varios gobernantes locales que aparecieron en todo el Imperio bizantino durante los últimos años de la dinastía Ángelo. Expandió sus dominios hasta Corintia y la Grecia Central, y llegó a casarse con la hija del antiguo emperador bizantino Alejo III Ángelo. Sus conquistas, sin embargo, fueron fugaces, pues los cruzados le hicieron retroceder nuevamente al Peloponeso. Sitiado en su fortaleza del Acrocorinto, se suicidó en 1208.

Biografía

Ascenso al poder

León sucedió a su padre Teodoro Esguro en torno al año 1198 como gobernador de la zona de Nauplia y la Argólida, uno de los distritos conocidos como oria, donde cobraba los impuestos y proveía de barcos a la armada bizantina. Alrededor de 1201 o 1202, cuando una rebelión en Tesalia y Macedonia encabezada por Manuel Camitzes y Dobromir Crysós aisló el sur de Grecia de Constantinopla, se produjeron varios disturbios en el Peloponeso: León Camareto tomó posesión de Esparta y Monemvasía sufriendo violentas disputas entre sus principales familias. El propio León Esguro aprovechó la oportunidad y se estableció como un gobernante independiente, capturando las ciudades de Argos y Corinto. Su hostilidad hacia la Iglesia, que en ese momento era vista como la «defensora del orden tradicional», en palabras de Miguel Angold, era profunda: el obispo de Nauplia fue encarcelado, mientras que el obispo de Corinto que había sido invitado a cenar, fue cegado y arrojado a la muerte desde lo más alto del Acrocorinto. De hecho, Esguro generalmente es presentado como un hombre violento: en una carta, Miguel Coniata, el obispo de Atenas, relata cómo Esguro golpeó hasta la muerte a un joven pariente suyo que había sido entregado como rehén únicamente porque este había dejado caer un vaso mientras estaba en su mesa.

El gobierno imperial envió al megaduque Miguel Estrifno para combatirlo. Estrifno pasó el invierno de 1201-02 en Atenas, pero aparentemente no pudo contener el poder de Esguro. Poco después, mientras el gobierno bizantino estaba preocupado por la cuarta cruzada, Esguro lanzó varios ataques navales contra Atenas, teniendo como aliados a los piratas de Salamina y Egina. Coniates apelo a los ministros del emperador, Teodoro Irénico y Constantino Tornicio, pero fue en vano. Al final, se vio obligado a viajar a Constantinopla personalmente a buscar ayuda. Coniata regresó y encontró Atenas aislada de la capital provincial, Tebas, por las tropas de Esguro.

En 1203, mientras Constantinopla estaba siendo amenazada por la cuarta cruzada, y a pesar de los intentos de Coniata, Esguro marchó contra Atenas, afirmando que los habitantes de la ciudad estaban albergando a fugitivos de la justicia. Sus hombres lograron tomar la ciudad, pero los habitantes, liderados por Coniata, continuaron resistiendo en la Acrópolis, a pesar del duro bombardeo de las armas de asedio de León. León dejó de sitiar la Acrópolis y, después de incendiar la ciudad, partió hacia Beocia. Tebas fue invadida y Esguro continuó hacia Tesalia. Cerca de Larisa, se encontró con Alejo III Ángelo, que había huido del ataque de los cruzados en Constantinopla. A cambio de ofrecer protección al emperador fugitivo, recibió la mano en matrimonio de la tercera hija de Alejo, Eudoxia Ángelo (el tercer matrimonio de Eudoxia) y el título de déspota. Esguro estaba progresando bien en su proyecto de formar un Estado independiente en el sur de Grecia, que tenía, con gran probabilidad de convertirse, en palabras del medievalista John Van Antwerp Fine, en un caso duradero, hasta la llegada de los cruzados.

Derrota y muerte

En el otoño de 1204 los cruzados bajo el mando de Bonifacio de Montferrato marcharon hacia Tesalia y se dirigieron al sur, y Esguro se retiró ante el superior ejército cruzado. En un principio tenía previsto tomar una posición en el paso de las Termópilas, pero finalmente se retiró al Peloponeso, estableciendo una defensa en el istmo de Corinto. El ejército de Bonifacio tomó Beocia y el Ática sin resistencia, y ayudó al bloqueo de Atenas, donde Coniates le entregó la ciudad. El primer asalto de Bonifacio sobre las defensas de Esguro en el istmo fue rechazado, pero el segundo se abrió paso. Para la primavera de 1205 Bonifacio controlaba el noreste del Peloponeso, pero las ciudades fortificadas todavía no habían sido tomadas.

Esguro se retiró y fue sitiado en su fortaleza, la bien fortificada ciudadela del Acrocorinto, en un asedio que duró cinco años. La resistencia de Esguro fue enérgica, con incursiones que hostigaron a los sitiadores. Para forzar el asedio, los francos construyeron dos fuertes, uno en la colina de Pendeskouphi y otro al este, cercano a la ciudadela. Según la leyenda, Esguro finalmente se desesperó y saltó del acantilado en su caballo. La resistencia continuó bajo el mando de un tal Teodoro, pero finalmente la ciudadela cayó en 1210, eliminando uno de los últimos y principales centros de resistencia contra el establecimiento del Principado franco de Acaya.

Referencias

Bibliografía

Déspotas
Nobles del Imperio bizantino del siglo XII
Nobles del Imperio bizantino del siglo XIII
Suicidas en la Antigüedad
Rebeldes del Imperio bizantino
Griegos del siglo XIII

León Esguro