يلدا بلدة تقع في ريف دمشق في غوطة دمشق. يحدها من الجنوب بلدة حجيرة ومن الشرق ببيلا ومن الشمال حي الميدان ومن الغرب مخيم اليرموك.

أصل التسمية
تأتي التسمية من الجذر الآرامي (يلدون) وتعني الخصوبة وسُمّيت بهذا الاسم لخصوبة أرضها، حيث تتميز هذه البلدة بذلك مما يطوّر العملية الزراعية فيها.

اليوم
يعمل القليل من السكان الأصليين والبالغ عددهم 17000 نسمة في الزراعة، اشتهرت قديما بزراعة الزيتون وصناعة زيت الزيتون، أما اليوم فقد تعدد عمل أهلها مثل: صناعة المكانس اليدوية وتجارة البناء والتعهدات والأعمال الحرة ويوجد الكثير من حملة الشهادات العلمية العليا والجامعية.

يوجد فيها مشفى خاص (مشفى الحريري) ومدارس للتعليم الأساسي العام وروضات خاصة ومستوصف ومركز ثقافي ونادي رياضي لتعليم الفنون القتالية والتربية البدنية.
وفيها مسجد أثري وحمام أثري ومعصرة زيتون أثرية قديمة جدا. شارك أهلها في معظم الثورات ضد العثمانيين والفرنسيين ومن أشهر المعارك التي شاركوا فيها عرفت باسم معركة يلدا حيث كان الثوار في الغوطة يتواجدون في.

وفي إحصاءات جديدة بلغ عدد سكان الأصليين 17000 ألف نسمة بينما يبلغ عدد سكان الحاليين والقاطنين في الحدود الإدارية لبلدة
أكثر من 150000 ألف نسمة فقد سكنها موظفون من مختلف المحافظات وسكان مدينة دمشق المجاورين.

أسس في البلدة العديد من المساجد الحديثة لتكون منارة للعبادة ونشر العلم منها: جامع الإمام الشافعي - جامع الكبير والذي يعمل الآن على إعادة بنائه، جامع الصالحين، الصابرين، المعروف، المتقين، الإمام الغزالي.
كما أنشأ العديد من ملاعب كرة القدم الخاصة الحديثة في حيث أصبحت مقصدا لممارسة كرة القدم من الأماكن والمناطق الدمشقية.

تاريخيا

كانت بيد الاقطاعيين أمثال: باشا العظم.
كما توجد في أقنية رومانية.
عرفت منذ القديم الغابر بأثارها الرومانية العظيمة كا الحمام الروماني والمعصرة الرومانية بقربه ومقام الغزالي الذي كان يتكأ على اعمدة رومانية سوداء وتم هدمه وبناء مسجد عليه وبالقرب من المقام المذكور توجد طاحونة قديمة مهدمة اشيد عليها بناية وعند طرف الطاحون كان هناك مقام يدعى بالعمرية مبني من اللبن هدم هذا المقام واشيد عليه بناء حديث وبقرب المقام أيضا وجدت غرفة اثرية في باطن الأرض اقيم فوقها منهل ماء للشرب وهذه الأرض تابعة للاوقاف.وليس ببعيد كان هناك مقام يدعى اعزاز هدم وبني عليه مسجد أبو بكر.الاقنية الرومانية التي ما زال جزء منها باق ومنها من اندثر.قناة حوش الريحانية كانت تنبع من الحجر الاسو د حالياوتصب عند مشارف البويضة تحولت لمجرور صحي وردم نبعها فيما بعد ولم يبقى منها إلى القليل.قناة الست تنبع من بستان أبو الليل وتتجه جنوب شرق البلدة لتصب بالست التي كانت تسمى بالراوية نسبة لهذه القناة العظيمة التي كانت تفيض وتروي بساتين الست ردم نبعها حديثا وبني على جزء منها مقبرة.قناة البوقية كانت تنبع من ببيلا وتتجه شمالا إلى البوقية.قناة السليخة حيث كانت تنبع من دف الشوك متجهة شرقا.وهناك قناة العصرونية يعتقد انها فرع من نهر بردى تاتي من جهة دمشق وتصب في المشرع حيث كانت توزع المياه للسقاية.وهناك اقنية رومانية اكتشفت في باطن الأرض ولا يعرف وجهتها حيث كان احدهم يهم في حفر قبو فانفجرت هذه المياه وبقيت لعدة شهور كانت قناة صغيرة مبنية من الحجر الأسود الذي كان يجلب من جبال العادلية وماجاورها.وهناك اقنية عدة بني عليها مخيم للاجئين.كانت تشتهر قديما بزراعة الزيتون فما تزال بقايا كروم الزيتون إلى الآن وبالإضافة إلى زراعة الزيتون وعصره كانت تشتهر بزراعة المشمش وصناعة القمر دين وتشتهر أيضا بزراعة الجوز والرمان... حسب رواية الاجداد ملكة كانت تحكم مدينة غابرة واراض شاسعة سميت باسمها حيث كانت هذه المنطقة مملكة كبيرة وارضها خيرة لاتحتاج ان تستورد شيئا من الخارج.تضم التاريخية عددا من الضواحي التي انفصلت عنها كمخيم اليرموك وفلسطين والتضامن والحجر الأسود.جرى استيطان الكثير من اراضي البلدة من جهة الست حيث فقدت البلدة الأراضي إداريا.وكذلك شمال البلدة كدف الشوك والسليخة ولكن ما زالت تابعية الأراضي هناك للبلدة عقاريا وإداريا.

الأوضاع السياسية في البلدة

شارك سكان البلدة في الثورة السورية الكبرى عام 1925 ضد الأحتلال الفرنسي، حيث قامت معركة في تلك الحقبة عرفت باسم «معركة»، وعند اندلاع الانتفاضة السورية في 15\3\2011، كان التشديد الأمني والعسكري واضح في البلدة وذلك لقربها من العاصمة ولكن هذا لم يمنع الأهالي من الخروج في المظاهرات المناوئة في الأماكن المجاورة حيث تم اعتقال الكثير منهم، ثم خرجت أولى المظاهرات في تاريخ 15\7\2011 من مسجد الصابرين وهكذا استمر سكان في المشاركة بكل ما يستطيعون من خروج في المظاهرات وإيواء النازحين وانتساب الكثير من أبناء البلدة لصفوف المنشقين عن الجيش السوري حتى اندلعت الأعمال المسلحة فكانت من أولى مناطق الغوطة الغرببة التي سقطت في أيدي قوات المعارضة.

دخلت البلده في مصالحة مع قوات الجيش العربي السوري في شهر 3 من عام 2014، بعد فرص الحكومة حصاراً دام أكثر من سنتين، وكان نتيجة لهذه المصالحة، دخول الأدوية والغذاء للبلدة مع وقف حذر لأطلاق النار بين الطرفين، وافتتاح المدارس والمستشفيات.

وقد أعلن فصيل في منطقة الحجر الأسود المجاورة مبايعته لما يسمى «تنظيم الدولة الإسلامية (داعش)» وهذا الإعلان أدى لنشوء جبهة جديدة مع البلدة ضد هذا التنظيم المتطرف، مما أدى لسقوط ضحايا من أهل البلدة.

المساجد الموجودة في البلدة
بفضل الله، ثم بجهود الشيخ يوسف خليفة رحمه الله وتبرع المحسنين أنشئت العديد من المساجد فيها وهي:
 مسجد الكبير:
 وهو مسجد أثري يعود عمره لمئات السنين من أشهر خطبائه الشيخ العارف بالله** علي الخطيب)أبو عثمان حيث خطب وأم المسلمين فيه لأكثر من خمسين عاماً وتوفي رحمه الله في عام 1964م ويقع هذا المسجد في منتصف البلدة قرب ساحة الكشك، وقد أعيد تشييده.
 مسج الأمام الشافعي:
 ويقع في الجهة الغربية من بالقرب من شارع بيروت.
 مسجد أمهات المؤمنين:
 ويقع شمال على شارع دعبول قريبا من حي التضامن وفيه ثانوية شرعية وهي «ثانوية بدر الدين الحسني للبنات»
 مسجد الصالحين:
 ويقع في الجهة الشرقية من من جهة ببيلا.
 مسجد الإمام الغزالي:
 ويقع في منتصف البلدة، وقد اقيم فوق قبر، يعتقد أنه لشخص صالح يدعى الغزالي.
 مسجد أبي بكر الصديق:
 ويقع في قلب البلدة.
 مسجد الصابرين:
 ويقع في الجهة الجنوبية من البلدة قرب مجمع أبنية الشهابي.
 مسجد القباني:
 ويقع في حي شارع بيروت.
 مسجد المتقين:
وهو قيد الإنشاء حاليا ويقع بين البساتين قرب السيدة زينب.
 مسجد المعروف:
 يقع في مزارع البلدة قرب شارع علي الوحش التابع للسيدة زينب.
 مسجد المجاهدين:
 وهو قيد الإنشاء ويقع في مزارع البلدة على امتداد شارع اليرموك الواصل لمنطقة حجيرة.
 مسجد علي بن أبي طالب:
 ويقع في حي السليخة.
 مسجد الذاكرين:
 ويقع في حي الزين الواقع بين ومدينة الحجر الأسود.

المدارس في
يوجد العديد من المدارس الأبتدائية والأعدادية، وهناك مشروع لإقامة مدرسة ثانوية وهي:
مدرستين ابتدائية للبنين، ومدرستين ابتدائيتين للبنات، ومدرسة مختلطة ابتدائية، ومدرسة أعدادية للبنين، ومدرسة إعدادية للبنات، ومدرسة شرعية.

الساحات في
 ساحة الكشك.
 ساحة الشهيد (الباسل سابقا).
 ساحة العيد الذهبي.
 ساحة الإمام الشافعي.
 ساحة الصابرين.

مراجع وهوامش

أماكن مأهولة في منطقة مركز ريف دمشق
قرى محافظة ريف دمشق

يلدا (ريف دمشق)


An Dactylis glomerata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Dactylis glomerata in nahilalakip ha genus nga Dactylis, ngan familia nga Poaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 D. g. altaica
 D. g. hispanica
 D. g. judaica
 D. g. juncinella
 D. g. lobata
 D. g. lusitanica
 D. g. mairei
 D. g. marina
 D. g. nestorii
 D. g. reichenbachii
 D. g. santai
 D. g. smithii

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dactylis

Dactylis glomerata


طهماسب الأول (فارسية:شاه تهماسب یکم) هو أحد شاهات إيران الصفويين الأقوياء كان خلفاً لأبيه إسماعيل الأول ولد في 22 فبراير/شباط عام 1514م وتوفي في 14 أيار/مايو عام 1576م كانت والدته تدعى شاه-بيكي خانم وهي تركمانية الأصل. خلال فترة طفولته كان تحت سيطرة رجال القزلباش حيث أنه خلف والده عندما كان عمره 10 سنوات إلا أنه استعاد سيطرة الشاه خلال مرحلة الشباب.
خلال فترة حكمه تعرضت الدولة الصفوية إلى العديد من الأخطار الخارجية وخصوصاً من قبل العثمانيين في الغرب والأوزبك في الشرق. هزم طهماسب الأوزبك لكنه خسر تبريز وبغداد بعد أن احتلهما العثمانيون خلال فترة حكمه لكنه استطاع ببراعة وذكاء الثبات والتوسع في حكمه لاحقا وصد العديد من الهجمات العثمانية التي أوقعت في جيوش العثمانيين خسائر فادحة خلال دخولها الأراضي الصفوية واصطدامها ببراعة خطط طهماسب في صد تلك الهجمات بالتكتيك ودون الالتقاء المباشر حيث اعتمد مبدأ الأرض المحروقة لمواجهة الجيوش العثمانية الجرارة
ففي عام 1534 قاد سليمان العثماني حملة كبيرة بجيش يقدر عدده بـ 200,000 مقاتل و300 مدفعية ضد طهماسب الذي لم يكن يملك إلا 7000 مقاتل فتجنب طهماسب الاصطدام بالجيش العثماني وخسر تبريز مؤقتا واعتمد سياسة الأرض المحروقة لمواجهة الجيش العثماني الذي اضطر لعبور جبال زاكروس وأدت سياسة الأرض المحروقة هذه إلى مقتل 30,000 مقاتل عثماني مما اضطر السلطان سليمان إلغاء حملته.
لاحقا حاول السلطان سليمان استغلال خيانة (القاص ميرزا) لأخيه الشاه طهماسب فلجأ القاص ميرزا إلى العثمانيين وأقنعهم بمهاجمة أخيه طهماسب وحصول انتفاضة ضد طهماسب بمجرد دخولهم بلاد فارس فقاد القاص ميرزا عام 1548 إلى جانب العثمانيين جيشا جرارا نحو أخيه طهماسب الصفوي الذي واجههم ببراعته وسياسة الأرض المحروقة مرة أخرى وفوجيء القاص ميرزا بأن المواطنين في أصفهان وشيراز منعوه من الدخول بدل أن يرحبوا به مما اضطر العثمانيين للتراجع نحو بغداد وترك القاص ميرزا وراءهم ليسقط بيد أخيه طهماسب ويمضي حياته الباقية في السجن.
خلال الحملة العثمانية النهائية ضد الصفويين عام 1553 أخذ طهماسب بزمام المبادرة مندفعا داخل الأراضي العثمانية مسقطا إسكندر باشا ومسيطرا على مدينة أرضروم التركية، وليس ذلك فحسب بل ألقى طهماسب القبض على (سنان بيك) أحد أبرز مساعدي السلطان العثماني.
مما اضطر العثمانيين لتوقيع معاهدة صلح مع الصفويين سميت معاهدة أماسيا نسبة إلى مدينة أماسيا عام 1555م والتي استمرت لمدة 30 عاماً حددت بموجبها حدود الإمبراطوريتين وأوقفت الصراع المسلح بينهما.
فأُتيح لطهماسب توسيع حكمه فقاد حملات ناجحة أدت إلى توسيع الأراضي الصفوية وضم العديد من الأراضي القوقازية بما فيها أرمينيا وجورجيا وقرقيزيا إلى الإمبراطورية الصفوية.

ابن السلطان العثماني لاجئ عند طهماسب
بعد حصول خلاف داخل الأسرة العثمانية الحاكمة عندما ارتأت خٌرًم زوجة السلطان سليمان أن يتبوأ ابنهما سليم الحكم بعد والده السلطان سليمان بينما برز أخوه بايزيد وأظهر مقدرة عسكرية أكثر مما يملكها أخوه، مع تطور الموقف حصل خلاف بين بايزيد وأبيه وتمرد بايزيد على أبيه يصاحبه 20 ألف جندى لكنه هُزم على يد جيش أبيه بقيادة سوكولو محمد باشا عندها لجأ عام 1559 إلى طهماسب متوسلا إليه أن يجيره فاستقبله طهماسب بحرارة. بعد هذا طلب السلطان العثماني من ابنه العودة مُتلهّفا لمفاوضته لكنه رفض مع طهماسب الذي امتنع عن تسليم بايزيد رغم ما عرضه السلطان العثماني سليمان على طهماسب من أراضٍ و400,000 قطعة ذهبية. حاول السلطان مراراً وتكراراً مع طهماسب مستخدماً اللين والمفاوضة مرة والتهديد والوعيد مرة أخرى دون نجاح.
لاحقا في عام 1561 اكتشف طهماسب محاولة من الأمير بايزيد لإسقاطه عن عرشه، السبب في ذلك غير معروف فربما أراد أن يعتذر لأبيه بهذا وربما خاف من حملة متوقعة من أبيه على طهماسب فأراد أن يتقرب منه بهذه الفعلة، على كلٍ سجن طهماسب الأمير وشتت جيشه ووافق على عرض السلطان سليمان فسلم بايزيد وأبنائه الأربعة إلى رسل سليمان الذين قاموا بقتلهم ودفنوا في سيواس .

اهتمام طهماسب بالفنون والاقتصاد الإيراني
اهتم طهماسب بالفنون الفارسية وطوّرها إلى جانب دعم الاقتصاد الوطني عن طريق الاهتمام بصناعة السجاد الإيراني المعروف بالجودة.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من أصفهان (مدينة)
أشخاص من الدولة الصفوية القرن 16
إيرانيون في القرن 16
حكام أطفال من العصر الحديث
شاهات إيران
شعراء باللغة الأذربيجانية
شيعة إيرانيون
صفويون
كتاب سيناريو أذربيجانيون
مدفونون في العتبة الرضوية
ملكيون في الشرق الأوسط في القرن 16
ملوك بلاد فارس
منتقدو الإسلام السني
مواليد 1514
مواليد 919 هـ
وفيات 1576
وفيات 984 هـ
وفيات بسبب السم

طهماسب الأول


Le dichlorure de décaméthylzirconocène est un composé organozirconique de formule chimique , souvent abrégée , où Cp* représente les unités pentaméthylcyclopentadiényle . Il s'agit d'un solide clair, stable au contact de l'air et soluble dans les solvants organiques apolaires. Il est abondamment étudié comme précurseur de nombreux autres complexes, comme le complexe de diazote . C'est un précatalyseur pour la polymérisation de l'éthylène et du propylène.

Notes et références

Réactif pour la chimie organique
Composé organozirconique
Halogénure de métal
Chlorure
Complexe

Dichlorure de décaméthylzirconocène


Michael Kaufmann (* 6. Juli 1954 in Bern) ist ein Schweizer Agraringenieur, Musikjournalist und Kulturpolitiker (SP) sowie Musiker (Chorleiter und Pianist). Von 2011 bis 2019 war er Rektor der Musikhochschule Luzern.

Leben
Kaufmann studierte Agraringenieurwesen an der ETH Zürich. Er war Chefredaktor der sozialdemokratischen Tageszeitung Berner Tagwacht und von 1992 bis 2004 Mitglied im Kantonsparlament Bern. Kaufmann war ab 1999 für ein Beratungs- und Kommunikationsunternehmen in Bern tätig. Er war dann von 2004 bis 2011 Vizedirektor des Bundesamtes für Energie (BFE) und verantwortlich für die Abteilung Energieeffizienz und für EnergieSchweiz, ein Programm des Bundesrates.

Nebenberuflich widmete er sich der Musik. Ab 1995 war er Vizepräsident der Swiss Jazz School in Bern. Ausserdem war er in die Umorganisation der Berner Musikhochschule involviert. Von 2001 bis 2004 studierte er zusätzlich Musik und Medienkunst an der Hochschule der Künste Bern. Bis 2014 leitete er den Chor Laltracosa in Bern. Von 2011 bis zu seiner Pensionierung Ende August 2019 war er Rektor der Musikhochschule Luzern. Sein Nachfolger wurde Valentin Gloor.

Weblinks
 Michael Kaufmann wird Rektor der Hochschule Luzern – Musik. 24. September 2010 (Archiv)
 Die SES hat zwei neue Stiftungsräte. 27. Mai 2011 (Archiv)
 Flurin Jecker: Der ruhelose Pensionär. In: Der Bund, 8. September 2020 (Archiv).

Einzelnachweise

Energiewirtschaftler
Kulturpolitiker
Chefredakteur
Musikjournalist
Hochschullehrer (Hochschule Luzern)
Grossrat (Bern)
Politiker (20. Jahrhundert)
SP-Mitglied (Schweiz)
Schweizer
Geboren 1954
Mann

Michael Kaufmann (Rektor)


Les élections législatives françaises de 2022 en Ille-et-Vilaine se déroulent les  et . Dans le département, huit députés sont à élire dans le cadre de huit circonscriptions.

Contexte

Élections législatives de 2017

Les élections législatives de 2017 voient la majorité présidentielle (République en marche et Mouvement démocrate) remporter cinq des huit sièges à pourvoir dans le département. François André, réélu dans la  circonscription sous l'étiquette socialiste, décide de siéger dans le groupe La République en marche en tant qu'apparenté et non dans celui de la Nouvelle Gauche.

Les Républicains perdent un de leurs deux sièges tandis que le Parti socialiste en perd quatre. Enfin, l'Union des démocrates et indépendants conserve son unique siège dans la circonscription de Fougères (6).

Élection présidentielle de 2022

Système électoral
Les élections législatives ont lieu au scrutin uninominal majoritaire à deux tours dans des circonscriptions uninominales.

Est élu au premier tour le candidat qui réunit la majorité absolue des suffrages exprimés et un nombre de voix au moins égal au quart (25 %) des électeurs inscrits dans la circonscription. Si aucun des candidats ne satisfait ces conditions, un second tour est organisé entre les candidats ayant réuni un nombre de voix au moins égal à un huitième des inscrits (12,5 %) ; les deux candidats arrivés en tête du premier tour se maintiennent néanmoins par défaut si un seul ou aucun d'entre eux n'a atteint ce seuil. Au second tour, le candidat arrivé en tête est déclaré élu.

Le seuil de qualification basé sur un pourcentage du total des inscrits et non des suffrages exprimés rend plus difficile l'accès au second tour lorsque l'abstention est élevé. Le système permet en revanche l'accès au second tour de plus de deux candidats si plusieurs d'entre eux franchissent le seuil de 12,5 % des inscrits. Les candidats en lice au second tour peuvent ainsi être trois, un cas de figure appelé . Les second tours où s'affrontent quatre candidats, appelés  sont également possibles, mais beaucoup plus rares.

Partis et nuances
Les résultats des élections sont publiés en France par le ministère de l'Intérieur, qui classe les partis en leur attribuant des nuances politiques. Ces dernières sont décidées par les préfets, qui les attribuent indifféremment de l'étiquette politique déclarée par les candidats, qui peut être celle d'un parti ou une candidature sans étiquette.

En 2022, seules les coalitions Ensemble (ENS) et Nouvelle Union populaire écologique et sociale (NUP), ainsi que le Parti radical de gauche (RDG), l'Union des démocrates et indépendants (UDI), Les Républicains (LR), le Rassemblement national (RN) et Reconquête (REC) se voient attribuer  une nuance propre.

Tous les autres partis se voient attribuer l'une ou l'autre des nuances suivantes : DXG (divers extrême gauche), DVG (divers gauche), ECO (écologiste), REG (régionaliste), DVC (divers centre), DVD (divers droite), DSV (droite souverainiste) et DXD (divers extrême droite). Des partis comme Debout la France ou Lutte ouvrière ne disposent ainsi pas de nuance propre, et leurs résultats nationaux ne sont pas publiés séparément par le ministère, car mélangés avec d'autres partis (respectivement dans les nuances DSV et DXG).

Campagne

La majorité présidentielle, réunie dans la coalition Ensemble, présente des candidats dans l'ensemble des circonscriptions et soutient les députés sortants Laurence Maillart-Méhaignerie, Christine Cloarec-Le Nabour, Thierry Benoît et Florian Bachelier. Dans les , devenue vacante après la démission de Mustapha Laabid, et  circonscription, où le sortant Gaël Le Bohec n'est pas candidat à sa réélection, Ensemble investit respectivement Hind Saoud et Anne Patault.

À gauche, la Nouvelle Union populaire écologique et sociale (NUPES) qui réunit La France insoumise (LFI), le Pôle écologiste, le Parti communiste français (PCF) et le Parti socialiste (PS), apporte son soutien à la députée sortante Claudia Rouaux (, Montfort-Combourg), qui avait succédé à François André décédé en fonction, et présente des candidatures uniques dans les huit circonscriptions brétiliennes.

Les Républicains sont eux aussi présents dans toutes les circonscriptions et soutiennent notamment Jean-Luc Bourgeaux, ancien suppléant et successeur de Gilles Lurton, élu maire de Saint-Malo en 2020 et touché par le cumul des mandats.

Quant à l'extrême-droite, le Rassemblement national et Reconquête ont annoncé qu'ils auront des candidats dans l'ensemble du département.

Résultats

Élus

Résultats à l'échelle du département

Résultats par coalition

Résultats par nuance

Cartes

Résultats par circonscription

Première circonscription
Député sortant : Siège vacant.

Deuxième circonscription
Députée sortante : Laurence Maillart-Méhaignerie (La République en marche).

Troisième circonscription
Députée sortante : Claudia Rouaux (Parti socialiste).

Quatrième circonscription

Député sortant : Gaël Le Bohec (La République en marche).

Cinquième circonscription

Députée sortante : Christine Cloarec-Le Nabour (La République en marche).

Sixième circonscription

Député sortant : Thierry Benoit (Horizons).

Septième circonscription

Député sortant : Jean-Luc Bourgeaux (Les Républicains).

Huitième circonscription

Député sortant : Florian Bachelier (La République en marche).

Notes et références

Notes

Références

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives d'Ille-et-Vilaine
 Liste des députés d'Ille-et-Vilaine
 Élections législatives françaises de 2022

Ille-et-Vilaine
2022

Élections législatives de 2022 en Ille-et-Vilaine


Mercurius ist ein Einschlagkrater auf der nordöstlichen Mondvorderseite.
Er liegt nördlich der Lavaebene des Lacus Spei und westlich des großen Kraters Zeno.
Der Wall ist terrassiert und mäßig erodiert, das Innere ist eben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach Mercurius, dem Götterboten in der römischen Mythologie, offiziell benannt.

Weblinks

 Mercurius auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Mercurius (Mondkrater)


La  est une ancienne gare ferroviaire française de la ligne de la Tarentaise, située sur le territoire de la commune française de La Léchère, dans l'ancienne commune de Petit-Cœur, dans le département de la Savoie, en région Auvergne-Rhône-Alpes.

Elle est fermée au trafic voyageurs le .

Situation ferroviaire

Établie à  d'altitude, la gare de Petit-Cœur-La Léchère-les-Bains est située au point kilométrique  de la ligne de la Tarentaise, entre la gare ouverte de Notre-Dame-de-Briançon (en direction de Saint-Pierre-d'Albigny) et la gare fermée d'Aigueblanche (en direction de Bourg-Saint-Maurice).

Elle est dotée d'une seule voie bordée par un quai latéral.

Histoire
La gare est ouverte le  en même temps que le tronçon d'Albertville à Moûtiers - Salins - Brides-les-Bains de la ligne de la Tarentaise. Elle est fermée au trafic voyageurs après plus d'un siècle d'activités pour la mise en place de l'horaire  le .

Service des voyageurs

Accueil

Ancienne halte ouverte aux voyageurs, la gare n'est composée que d'un simple quai accessible depuis la voirie par un escalier.

On y trouve un abri de quai pour le confort des voyageurs en attendant leur train.

Desserte
La gare était anciennement desservie par des trains TER Rhône-Alpes circulant sur la ligne de la Tarentaise.

Intermodalité

La gare de Petit-Cœur-La Léchère-les-Bains est en correspondance avec la ligne d'autocars TER Auvergne-Rhône-Alpes reliant les gares de Moûtiers - Salins - Brides-les-Bains et d'Albertville. Ce service s'arrête au niveau d'un arrêt situé au pied de la gare.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des gares de Rhône-Alpes
 Ligne de Saint-Pierre-d'Albigny à Bourg-Saint-Maurice

Liens externes

Gare fermée en Savoie
Gare mise en service en 1893
Gare de Petit-Cœur-La Léchère-les-Bains
Ligne de Saint-Pierre-d'Albigny à Bourg-Saint-Maurice

Gare de Petit-Cœur-La Léchère-les-Bains


Alonso de Villegas Selvago, también conocido por su personaje semiacrónimo Selvago, que puede ser también su segundo apellido, de origen genovés (Toledo, 1533 - ib., 23 de enero de 1603) fue un eclesiástico y escritor español.

Biografía
Estudiante y posteriormente profesor de teología en la universidad de Toledo, fue capellán mozárabe en su Catedral y beneficiado en la iglesia de San Sebastián y en la de San Marcos de la misma ciudad, en la que residió casi toda su vida.

Sus únicas obras conocidas fueron la Comedia llamada Selvagia: en que se introduzen los amores de un cavallero llamado Selvago con una ilustre dama dicha Ysabela, efetuados por Dolosina, alcahueta famosa (Toledo: Joan Ferrer, 1554), una Vida de San Isidro Labrador (Madrid, 1592), una Vida de San Tirso (Toledo, 1592) y un Flos sanctorum en seis volúmenes; se ha perdido una colección de cuentos varios manuscritos que alcanzó a leer Tomás Tamayo de Vargas.

La Comedia selvagia fue compuesta durante sus tiempos de estudiante, con veinte años, aunque ya era clérigo sacristán, con órdenes menores, de la capilla mozárabe, y fue publicada en 1554. La crítica la considera, junto con La Dorotea de Lope de Vega, la mejor imitación de La Celestina. Como su modelo, lleva unos versos acrósticos iniciales, donde se declara el autor y su edad:

Alonso de Villegas Selvago compvso la Comedia Selvagya en servycyo de su sennora Ysabel de uarryonvevo siendo de edad de veynte annos en Toledo sv patria.

Narra los amores de un caballero llamado Selvagio con una ilustre dama llamada Isabela, amores en los que media la alcahueta Dolosina, nieta de la Claudina amiga y compañera de Celestina e hija de Parmenia. Según Marcelino Menéndez Pelayo, el autor de la Selvagia «manifiesta las excelentes dotes que habían de darle muy señalado lugar entre los prosistas del mejor tiempo de nuestra lengua... imaginó una fábula propia del teatro, le dio ingenioso principio e inopinado desenlace, la exornó con agradables peripecias y en desarrollar su plan se mostró... hábil» En el mismo estudio tras referirse a los severos juicios de Bartolomé José Gallardo y de George Ticknor sobre el estilo de la obra, opina de la prosa de ella «que si es enfática y amanerada en los trozos de aparato, como razonamientos y cartas, es viva, natural y sabrosa en la mayor parte del diálogo, sobre todo en boca de los personajes secundarios» Adolfo Bonilla y San Martín considera la Selvagia «obra de ingenioso artificio y de lenguaje y estilo muy apreciables». Por otra parte María Rosa Lida, en su libro La originalidad artística de la Celestina, Buenos Aires, Eudeba, 1962, p. 574) cuenta a la Selvagia entre las más felices imitaciones de la obra de Rojas.

Esos amores juveniles con Isabel de Barrionuevo, de que es quizá reflejo la obra, no fueron a más y Villegas se refugió en la vida religiosa y devota, ordenándose sacerdote. Por eso su segunda obra fue un popular Flos sanctorum, seis volúmenes impresos entre 1578 y 1589 con las vidas de Jesucristo, María santísima, los doce Apóstoles, todos los santos a que reza la Iglesia católica, los patriarcas y profetas del Antiguo Testamento, los llamados Santos extravagantes (los que no figuran en el Breviario romano todavía) y muchos otros varones eminentes en virtud. En 1602, un año antes de su muerte, aprobó amistosamente otra biografía devota, la Vida, excelencias y muerte del gloriosísimo patriarca San José (1604), de su coterráneo José de Valdivielso, que alcanzaría un éxito formidable.

En el Museo del Prado puede contemplarse un retrato de Alonso de Villegas en un cuadro del toledano Blas de Prado; se encuentra entre dos santos de su particular devoción, San Juan Evangelista y el toledano San Ildefonso, frente y debajo de la Sagrada Familia, como comitente.

Obras
Comedia llamada Selvagia: en que se introduzen los amores de un cavallero llamado Selvago con una ilustre dama dicha Ysabela, efetuados por Dolosina, alcahueta famosa (Toledo: Joan Ferrer, 1554).
Vida de San Isidro Labrador (Madrid, 1592)
Vida de San Tirso (Toledo, 1592).
Flos sanctorum. Primera parte. Toledo: Diego de Ayala, 1578.
Flos sanctorum nuevo y historia general de la vida y hechos de Jesu Christo y de todos los santos de que reza y haze fiesta la Iglesia Catholica, Zaragoza: Domingo de Protonariis, 1580. Reimpreso en Toledo en 1582 añade al título "conforme al breviario romano" y "quitadas algunas cosas apochrifas y inciertas". Otras partes y muchísimas reimpresiones hacen inútil incluir más información aquí.

Referencias

Enlaces externos

Escritores de España del siglo XVI
Alumnado de la Real Universidad de Toledo
Profesores de la Real Universidad de Toledo
Escritores de Castilla-La Mancha
Escritores de la provincia de Toledo
Hagiógrafos de España
Nacidos en Toledo
Fallecidos en Toledo

Alonso de Villegas


Izvangalaktička baza podataka Lyon-Meudon (eng. Lyon-Meudon Extragalactic Database, LEDA), izvangalaktička baza podataka i skup oruđa. Pokrenuta je 1983. godine. Namijenjena je proučavanju galaktika i kozmologije. LEDA je rezultat suradnje između Lyonske promatračnice i Posebne astrofizičke promatračnice (rus. Специальная астрофизическая обсерватория РАН). 2017. godine baza podataka sadrži više od pet milijuna objekata.

Astronomski katalog Katalog glavnih galaksija zasnovan je na ovoj bazi podataka. LEDA je vremenom proširena u podatkovnu bazu HyperLEDA-u koja obuhvaća nekoliko milijuna galaktika. Nova baza nastala je spajanjem LEDA-e i HyperCAT-a tijekom 2000-ih.

Izvori

Vanjske poveznice
Službena stranica

Astronomski katalozi


Sergio Galdós León (Arequipa, Perú; 2 de enero de 1990) es un extenista  peruano. Tiene .  Durante casi 10 años fue la raqueta N° 1 de Perú en dobles en el ranking ATP.

Carrera
Su mejor ranking individual es el N.º 590 alcanzado el 11 de junio de 2012, mientras que en dobles logró la posición 89 el 31 de octubre de 2016.

Ha logrado hasta el momento 7 títulos de la categoría ATP Challenger Tour, así como también ha obtenido varios títulos Futures tanto en individuales como en dobles.

Copa Davis
Desde el año 2009 es participante del Equipo de Copa Davis de Perú. Tiene en esta competición un récord total de partidos ganados/perdidos de 12/6 (5/1 en individuales y 7/5 en dobles).

2013
En el mes de marzo ganó su primer título de la categoría ATP Challenger Series. Junto al argentino Marco Trungelliti como pareja ganaron el Challenger de Salinas, derrotando en la final a la pareja sudafricana Jean Anderson y Izak van der Merwe por 6-4, 6-4. Dos meses más tarde en tierras centroamericanas ganó su segundo título en el Challenger de Panamá junto al chileno Jorge Aguilar como compañero. Derrotaron en la final al ecuatoriano Júlio César Campozano y al colombiano Alejandro González por 6-4, 6-4. Y para culminar un buen año en cuanto a títulos se refiere consiguió su tercer título en el mes de julio ganando el Challenger de Manta. Junto al salvadoreño Marcelo Arévalo derrotaron en la final a la pareja colombiana Alejandro González y Carlos Salamanca por 6-3, 6-4.

2014
Comenzó su temporada junto a Martin Alund en el Challenger de Bucaramanga perdiendo en primera ronda de dobles. Después jugó la serie de copa Davis ante Bolivia de visita y logró darle un punto a Perú en el cuarto punto derrotando a Federico Zeballos en cinco sets. Al mes siguiente hizo dupla con Ariel Behar en el Challenger de Salinas y volvió a perder en primera ronda. En el mes de marzo disputó dos Futures en Perú perdiendo en singles las dos veces en primera ronda y en dobles junto a Duilio Beretta en el primer future llegaron a semifinales. A finales de abril logró por última vez en el Challenger de Cali pasar la clasificación de un challenger y lograr puntos ATPs, mientras que en dobles junto a Roberto Maytin llegaron a cuartos de final. Entre mayo y julio disputó ocho challengers en Italia logrando como mejor resultado en dobles, final en el Challenger San Benedetto junto al Boliviano Hugo Dellien.

Títulos ATP (0; 0+0)

Dobles (0)

Finalista (1)

Títulos ATP Challenger Tour (14; 0+14)

Dobles (14)

Títulos ITF

Dobles (18)

Referencias

Enlaces externos
 Perfil ATP (en inglés)

Tenistas masculinos de Perú
Deportistas de Perú en los Juegos Bolivarianos de 2022
Deportistas de Perú en los Juegos Panamericanos de 2019
Deportistas de Perú en los Juegos Suramericanos de 2010
Deportistas de Perú en los Juegos Suramericanos de 2014
Deportistas de Perú en los Juegos Bolivarianos de 2013

Sergio Galdós


දේව මාළිගයෙහි සිමියොන් (ග්‍රීක Συμεών, දෙවියන් දරා සිටින සිමියොන්) යනු, ජෙරුසලෙමෙහි ජීවත්වූ "දැහැමි සහ බැතිමතෙක්" වූ අතර, ශුද්ධවූ බයිබලය පරිදී,  , මොසෙස්ගේ ව්‍යවස්ථාවෙහි සඳහන් වත් පිළිවෙත් ඉටු කරනු වස් ජේසුස්වහන්සේගේ උපතෙන් සතළිස් දිනක් ගතවෙත්ම ජේසුස්වහන්සේ දේව මාළිගයෙහිදී කැප කිරීම සඳහා, ඔවුන් දේව මාළිගයට ඇතුළුවත්ම, ඔහු හට  මරියතුමිය, ජුසේතුමා, සහ ජේසුස්වහන්සේ හමු විය.

බයිබලීය විස්තර පරිදී, ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ විසින්  සිමියොන් වෙත දර්ශනය වී පවසා ඇත්තේ දෙවියන්වහන්සේ විසින් එවනු ලබන ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ දකින තුරු ඔහු මරණයට පත් නොවන බවයි. ජේසුස්වහන්සේ ඔහුගේ හස්තයට ගත්ම ඔහු විසින් යාච්ඤාවක් කියූ අතර, බොහෝ ක්‍රිස්තියානි සභාවන්හී මෙම යාච්ඤාව ලතින්  ලෙසින් තවමත්  ජනවන්දනාවෙහි භාවිතා වෙයි. මෙයට අමතරව සිමියොන් තුමා විසින් කුරුසියෙහි ඇණ ගැසීම ව්‍යංගයෙන් කියා පාමින් දිවස් වැකියක්ද එහිදී ප්‍රකාශ කෙරිණි.

සමහරක් ක්‍රිස්තියානි සම්ප්‍රදායයන්හී, මෙම හමුවීම සිහිකෙරෙනුයේ පෙබරවාරි 2 දිනදී පැවැත්වෙන කැන්ඩ්ල්මාස් මෙහෙයය වෙතින් වන අතර, තවදුරටත් චාරිත්‍රානුකූල ලෙසින්, ස්වාමීන්වහන්සේ කැප කිරීම, ස්වාමීන්වහන්සේ හමුවීම, හෝ කන්‍යාතුමිය පවිත්‍රකිරීම ලෙසින් සැමරෙයි. . ඔහුගේ දිවැස්වැකිය වික්ෂෝප අප ස්වාමිදුව හා සහසම්බන්ධව භාවිතා වෙයි. රෝමානු කතෝලික, නැගෙනහිර ඕර්තඩොක්ස් සහ පෙරදිග ඕර්තඩොක්ස් සම්ප්‍රදායයන්හී, සිමියොන් තුමා, සාන්තුවරයෙක්  ලෙසින් පිදීමට පාත්‍රවෙයි. රෝමානු කතෝලික සභාවෙහි සංශෝධිත   ප්‍රාණපරිත්‍යාගලේඛය අනුව එතුමාගේ මංගල්‍යය දිනය පෙබරවාරි 3 දිනට යෙදී ඇත.

සිමියොන් (ශුද්ධවූ ලූක් තුමන්ගේ ශුභාරංචිය)


Roberto Anzolin (født 18. april 1938, død 6. oktober 2017) var en italiensk fodboldspiller (målmand).

Efter at have startet sin karriere hos Palermo tilbragte Anzolin ni år af sin karriere hos Juventus i Torino. Her spillede han fra 1961 til 1970, og var med til at vinde både et italiensk mesterskab og en Coppa Italia-titel.

Anzolin spillede desuden én kamp for italienske landshold, en venskabskamp mod Mexico i juni 1966. Han var efterfølgende med i truppen til VM 1966 i England uden dog at komme på banen.

Titler
Serie A
 1967 med Juventus

Coppa Italia
 1965 med Juventus

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1966

Roberto Anzolin


Na literatura e em outras mídias artísticas, um modo é um termo crítico inespecífico que geralmente designa um tipo amplo, mas identificável, de método, humor ou maneira literária que não está vinculado exclusivamente a uma forma ou gênero específicos. Exemplos são o modo satírico, o irônico, o cômico, o pastoral e o didático.

História
Em sua obra Poética, o antigo filósofo grego Aristóteles usa "modo" em um sentido mais específico. Os tipos de poesia, ele escreve, podem ser diferenciados de três maneiras: de acordo com seu meio de imitação, de acordo com seus objetos de imitação e de acordo com seu modo ou "maneira" de imitação (seção I). "Como o meio é o mesmo e os objetos são os mesmos, o poeta pode imitar por meio da narração - caso em que ele pode assumir outra personalidade como Homero, ou falar em sua própria pessoa, inalterada - ou pode apresentar todos os seus personagens como vivendo e se movendo diante de nós" (seção III). De acordo com esta definição, "narrativa" e "dramática" são modos de ficção:

"Esta não é apenas uma distinção técnica, mas constitui, antes, um dos princípios cardeais de uma poética do drama em oposição a uma poética da ficção narrativa. A distinção está, de fato, implícita na diferenciação aristotélica dos modos de representação, ou seja, diegese (descrição narrativa) versus mimesis (imitação direta). Tem, como veremos, consequências importantes tanto para a lógica quanto para a linguagem do drama."

Escrita de ficção
A ficção é uma forma de narrativa, um dos quatro modos retóricos de discurso. A escrita de ficção também tem formas distintas de expressão, ou modos, cada um com seus próprios propósitos e convenções. O agente e autor Evan Marshall identifica cinco modos de escrita de ficção : ação, resumo, diálogo, sentimentos/pensamentos e pano de fundo. A autora e instrutora de redação Jessica Page Morrell lista seis modos de entrega para a escrita de ficção: ação, exposição, descrição, diálogo, resumo e transição. O autor Peter Selgin refere-se a métodos, incluindo ação, diálogo, pensamentos, resumo, cena e descrição.

Sumarização
Sumarização (também conhecido como resumo, narração ou sumarização narrativa) é o modo de escrita de ficção pelo qual os eventos da história são condensados. O leitor é informado do que acontece, em vez de mostrado. No axioma da escrita de ficção "Mostre, não conte" o "contar" é muitas vezes na forma de sumarização.

A sumarização tem usos importantes:

 Para conectar uma parte de uma história a outra
 Para relatar eventos cujos detalhes não são importantes
 Para encurtar o tempo
 Para transmitir um estado emocional durante um longo período de tempo
 Variar o ritmo e a textura da escrita

A principal vantagem do resumo é que ele ocupa menos espaço. De acordo com o autor Orson Scott Card, tanto a ação quanto a sumarização podem estar certas, ou podem estar erradas. Fatores como ritmo, passo e tom entram em jogo. O objetivo é obter o equilíbrio certo entre contar versus mostrar, ação versus sumarização.

Introspecção
A introspecção (também conhecida como diálogo interno, monólogo interior, conversa interna) é o modo de escrita de ficção usado para transmitir os pensamentos de um personagem. Conforme explicado por Renni Browne e Dave King, "Um dos grandes dons da literatura é que ela permite a expressão de pensamentos não expressos..." De acordo com Nancy Kress, os pensamentos de um personagem podem melhorar muito uma história: aprofundar a caracterização, aumentar a tensão e ampliar o escopo de uma história. Conforme descrito por Jack M. Bickham, o pensamento desempenha um papel crítico tanto na cena quanto na sequência.

Redação de ensaios
De acordo com Frederick Crews, é tradicional e útil pensar que os ensaios se enquadram em quatro tipos, correspondendo a quatro funções básicas da prosa: descrição ou representação; narração, ou contar; exposição ou explicação; e argumento, ou convencimento. Susan Anker distingue entre nove modos diferentes de redação: narração, ou escrita que conta histórias; ilustração, ou escrita que dê exemplos; descrição ou escrita que cria imagens em palavras; análise de processo, ou escrita que explica como as coisas acontecem; classificação ou escrita que classifica as coisas em grupos; definição ou escrita que diz o que algo significa; comparação e contraste, ou escrita que mostra semelhanças e diferenças; causa e efeito, ou escrita que explica razões ou resultados; e argumento, ou escrita que convence.

Ver também

 Modos literários, teoria de tipos ficcionais e temáticos de Northrop Frye por modo

Referências

Bibliografia

 Aristotle. 1974. "Poetics". Trans. S.H. Butcher. In Dramatic Theory and Criticism: Greeks to Grotowski. Ed. Bernard F. Dukore. Florence, KY: Heinle & Heinle. ISBN 0-03-091152-4. p. 31-55.

Ficção
Narratologia
Conceitos literários

Modo (literatura)


You Are the Quarry is the seventh studio album by English alternative rock singer Morrissey. It was released on 17 May 2004 by record label Attack, and was his first album in seven years following 1997's Maladjusted. The album was a huge comeback for Morrissey; all four of its singles reached the top 10 on the UK Singles Chart, and the album itself reached number 2. The album also reached number 11 on the Billboard 200, making it Morrissey's highest-charting album in the United States.

Reception

According to critic review aggregator Metacritic, the album received an average review score of 72/100, based on 31 critical reviews, indicating "Generally favorable reviews".

Release

The first single released to promote the album was "Irish Blood, English Heart", released on 10 May 2004. You Are the Quarry was released on 17 May 2004 by record label Attack. The album charted at number 2 in the UK.

Some versions of the packaging do not show the full frame on the cover, but only a crop of Morrissey's face, cropping out the machine gun.

Nancy Sinatra recorded a version of "Let Me Kiss You", which was released as a single which performed well on the UK Singles Chart, prior to Morrissey's own single release of the song.

In October 2004, Attack repackaged and reissued You Are the Quarry as a two-disc deluxe edition. The second disc collected the nine B-sides from the album's first three singles, as well as music videos and live TV performances from the record, including Morrissey's live performances on American TV show The Late Late Show with Craig Kilborn. The original album is available with the bonus DVD, featuring the "Irish Blood, English Heart" video, song lyrics and a photo gallery.

Track listing

 Deluxe Edition bonus disc: video / live TV

 "Irish Blood, English Heart" (promotional video)
 "First of the Gang to Die" (from The Late Late Show, 22 July 2004)
 "I Have Forgiven Jesus" (from The Late Late Show, 23 July 2004)
 "Let Me Kiss You" (from The Late Late Show, 24 August 2004)

Personnel

 Morrissey – vocals
 Alain Whyte – guitar, backing vocals
 Boz Boorer – guitar
 Gary Day – bass guitar
 Dean Butterworth – drums
 Roger Manning – keyboards
 Jerry Finn – production

Charts

Certifications and sales

! scope="row" |Worldwide
|
|1,000,000
|-

Notes

References

External links

Morrissey albums
2004 albums
Albums produced by Jerry Finn
Sanctuary Records albums
B-side compilation albums
2004 compilation albums
2004 video albums
Music video compilation albums
Live video albums
2004 live albums

You Are the Quarry


Studenec (deutsch Studenetz) ist eine Gemeinde in Tschechien. Sie liegt neun Kilometer südwestlich von Vrchlabí und gehört zum Okres Semily.

Geographie
Studenec befindet sich im Riesengebirgsvorland auf einem Pass über den Tälern der Bäche Bukovinský potok und Oleška. Im Norden erheben sich der Strážník (630 m) und die Horka (589 m), südwestlich der Hradisko (540 m) und im Westen die Roubenka (560 m). Nördlich des Dorfes befindet sich an der Horka ein Melaphyrbruch.

Nachbarorte sind Na Horce und Zálesní Lhota im Norden, Nový Svět im Nordosten, Horní Kalná, Dolní Kalná und Bukovina u Čisté im Osten, Čistá u Horek und Horka u Staré Paky im Südosten, Studenecký Mlýn, Nedaříž und Levínská Olešnice im Süden, Smítecko im Südwesten, Na Táboře im Westen sowie Rovnáčov im Nordwesten.

Geschichte
Der Strážník war im Frühmittelalter ein Wachberg zum Schutz der Handelswege am Fuße des Riesengebirges. Unter dem lateinischen Namen Custodius ist er in Chroniken aus dem 11. Jahrhundert nachweisbar.

Die erste schriftliche Erwähnung des Dorfes Studenec erfolgte in der zweiten Hälfte des 14. Jahrhunderts unter den Gütern der Burg Lewin. Nach deren Untergang wurde Studenec zu einem selbständigen Gut. Eine Inschrift in der 1590 gegossenen Kirchenglocke weist Johann Stranik von Kopidlno als damaligen Grundherren aus. Die Konsolidation des Allodialgutes Studenetz mit dem Lehngut Forst erfolgte wahrscheinlich zu Beginn des 17. Jahrhunderts unter Hans Christian von Waldstein auf Arnau und Rochow. Nachfolgende Grundherren waren u. a. ab 1679 Wilhelm Maximilian von Waldstein sowie ab 1699 Friedrich Leopold Kottulinsky von Kotulin und Křistkowitz und dessen Frau Elisabeth Ludmilla von Waldstein. Ignaz Dominik Chorinsky von Ledska, der beide Güter in der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts besaß, ließ ab 1770 das Schloss Forst als neuen Herrschaftssitz erbauen. Die Feste Studenetz diente als Verwaltungssitz und Wohnhaus der herrschaftlichen Beamten. Studenetz und Lischnay wurden bereits bei der Einführung der Hausnummern als ein Ort betrachtet. 1781 ließ Graf Chorinsky die neue Kirche Johannes des Täufers und eine Schule errichten. Die Lokalie Studenetz betreute neben Studenetz noch die zum Gut untertänigen Dörfer Huttendorf, Lischnay und Klein Borowitz. 1794 verkaufte Chorinsky den Besitz an Wenzel Berger von Bergenthal, den später sein Sohn Ignaz beerbte. Haupterwerbsquelle der Bevölkerung bildeten seit dem Beginn des 19. Jahrhunderts die Hausweberei und -spinnerei. Im Jahre 1834 lebten in den 249 Häusern von Studenetz 1608 überwiegend tschechischsprachige Bewohner. Durch Studenetz führt die Hauptstraße von Prag nach Hohenelbe, von der im Ort eine Nebenstraße nach Starkenbach abzweigte. Im Dorf bestanden neben dem Amtshaus ein Forsthaus, ein verpachteter Meierhof, eine Brennerei, eine Mühle und die Schule. Das Gut Studenetz umfasste die Ortschaften Studenetz, Lischnay, Klein Borowitz, Huttendorf sowie neun Häuser von Mastig und drei Häuser von Rownacow. Die vereinigte Herrschaft umfasste noch die das Gut Forst bildenden Dörfer Forst (einschließlich des Forstbades) und Lauterwasser mit insgesamt 4840 Einwohnern und 635 Häusern. Die Dörfer des Gutes Studenetz waren mit Ausnahme von Huttendorf rein oder überwiegend tschechischsprachig, die des räumlich abgetrennten Gutes Forst rein deutschsprachig. Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb Studenetz immer dem vereinigten Lehngut Forst und Allodialgut Studenetz untertänig.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Studenec / Studenetz ab 1850 zusammen mit Lišný / Lischnay eine Gemeinde in der Bezirkshauptmannschaft Starkenbach / Jilemnice. 1886 verkaufte Karl Berger von Bergenthal die Güter an den Textilunternehmer Franz Kluge. Zu Beginn des 20. Jahrhunderts hatte die Gemeinde etwa 2500 Einwohner und in den hölzernen Chaluppen wurden etwa 2000 Webstühle betrieben. Im Jahre 1910 wurde die Textilfabrik Fejfar & Mládek gegründet. Infolge des Münchner Abkommens wurde Studenec zwischen 1938 und 1945 ein Grenzort zum Deutschen Reich. Im Zuge der Aufhebung des Okres Jilemnice wurde die Gemeinde 1960 dem Okres Semily zugeordnet und zugleich Martinice und Rovnáčov eingemeindet. Mit Beginn des Jahres 1981 erfolgte die Eingemeindung von Zálesní Lhota. Martinice löste sich 1990 wieder los und bildet seither eine eigene Gemeinde.

Der Ortsteil Studenec hatte im Jahre 1991 1089 Einwohner. Beim Zensus von 2001 lebten in den 363 Häusern von Studenec 1124 Personen. Größtes Unternehmen ist die aus der Weberei Fejfar & Mládek hervorgegangene Krkonošská tkalcovna. Bei Studenec befinden sich Fundstätten von Halbedelsteinen und Araukarit.

Gemeindegliederung
Die Gemeinde Studenec besteht aus den Ortsteilen Rovnáčov (Rownatzschow), Studenec (Studenetz) und Zálesní Lhota (Huttendorf), die zugleich auch Katastralbezirke bilden. Zu Studenec gehören außerdem die Ortslage Na Táboře (Lischnay) und die Ansiedlungen Na Horce, Nový Svět (Neuwelt), Smítecko und Studenecký Mlýn.

Sehenswürdigkeiten
 Schloss Studenec, es entstand 1883 aus einer im 16. Jahrhundert errichteten Feste und wurde dabei um einen Neorenaissanceflügel erweitert
 Kirche Johannes des Täufers, der neuromanische Bau entstand 1866–1888 anstelle der alten Kirche
 wüste Feste Lišný auf dem Hradisko
 Kirche des hl. Johannes von Nepomuk in Zálesní Lhota, erbaut 1884
 mehrere barocke Heiligenstatuen
 gezimmerte Riesengebirgschaluppen

Einzelnachweise

Weblinks
 Beschreibung der wüsten Feste Lišný (tschechisch)

Ort im Okres Semily

Ersterwähnung im 14. Jahrhundert

Studenec u Horek


Médéric Henry (Laon, 20 de junho de 1995) é um jogador de vôlei francês, membro da seleção francesa masculina de vôlei e medalhista de ouro na Liga das Nações de 2022 na Itália.

Carreira

Ele foi formado nas categorias de base do Laon Volley Club, ingressou no mesmo em 2002, em 2008 competiu pela Seleção de Picardia, no mesmo ano atuou pelo Volley-Ball Club Wattignies, em 2009-10 retorna ao Laon Volley Club, sendo campeão na categoria de base, foi eleito a revelação e segundo melhor bloqueador; defendeu a o clube na categoria sênior na terceira divisão na temporada 2010-11e foi convocado para seleção Sub-18 em  2010 e representou seu país na edição do Campeonato Europeu Sub-18 de 2011 em Ancara e obteve a medalha de prata, com apenas 16 anos já media dois metros e seis centímetros.

Em 2011 atuou pelo CNVB permanecendo até a temporada 2013, na jornada 2013-14 transferiu-se para o Arago de Sète

Em 2015 esteve no grupo que se preparava para disputar os Jogos Europeus em Baku, disputou a Liga Mundial de 2016, em 2017, pela Universidade de Montpellier representou o país na edição da Universíada de Verão de 2017 e terminou na nona posição.Na temporada 2017 até 2021 atuou pelo Nantes Rezé Métropole Volley e na jornada de 2021-22 transferiu-se para o Plessis Robinson VB.

Em 2022 conquistou pela seleção principal o título da Liga das Nações em Bolonha.

Ligações externas

Naturais de Laon
Voleibolistas da França
Centrais de voleibol

Médéric Henry


Yazarlar, David L. Goodstein ve Judith R. Goodstein Feynman'ın Kayıp Dersi : Gezegenlerin Güneş Çevresindeki Hareketi ya da özgün adıyla Feynman's Lost Lecture: The Motion of Planets Around the Sun (1996) kitabında, kayıp bir belge için heyecanlı bir kovalamaca sunarlar ve büyük fizikçi Richard Feynman'ın ve onun düşünme yönteminin çok sıcak ve ilginç bir resmini verirler.

Kitap, temel matematiğe ilgi duyan tüm okurlara ödüllendirici bir deneyim sağlayacaktır.
Bu kitapta anlatılan sadece  ve sadece güneş ve evrenin emci etrafındaki görünürlüğüdür.

Matematik kitapları
Fizik kitapları
2003 kitapları
İngilizce kitaplar
1996 kitapları
Amerikan kitapları

Feynman'ın Kayıp Dersi: Gezegenlerin Güneş Çevresindeki Hareketi


Kokoti (štitoglavke, lat. Triglidae) porodica su riba iz reda Škarpinki. Obuhvaća devet rodova sa 125 vrsta. Može ih se naći u umjerenim i tropskim morima. Narastu do 1 metra duljine.

U Jadranu živi više vrsta kokota, ali narodni nazivi za njih ne prave razliku, pa ih sve nazivaju, kokotima, kokotićima ili hrokavcima. Naziv hropavac dolazi po hroptanju te ribe pomoć mjehura kada se nađe u opasnosti. To su ribe pjerskovitog i muljevitog morskoga dna, koje živve na dubinama od plićaka (Trigloporus lastoviza) pa do nekoliko stotina metara dubine.

Odlikuju se velikim glavama oblika kacige i velikim prsnim perajama, često s plavim pjegama.

Rod Trigloporus s vrstom T. lastoviza često se klasifiocira i rodu Chelidonichthys pod imenom C. lastoviza.

Rodovi

 Rod Bellator Jordan & Evermann, 1896
 Rod Bovitrigla Fowler, 1938
 Rod Chelidonichthys Kaup, 1873
 Rod Eutrigla  Fraser-Brunner, 1938
 Rod Lepidotrigla Günther, 1860
 Rod Prionotus Lacepède, 1801
 Rod Pterygotrigla Waite, 1899
 Rod Trigla Linnaeus, 1758
vrste: kokot ili hrokavica Trigla lyra
 Rod Trigloporus Smith, 1934

Izvori

Prave koštunjače
Škarpinke

Kokoti


Love & Hate - European Stories er en dansk kortfilm fra 1995 instrueret af Amir Rezazadeh, Marcelo Racana, Maria Sødahl, Olaf Olszewski og Dragan Nikolic.

Handling
Episodefilm, med bidrag fra fem europæiske lande. Genremæssigt spænder de enkelte dele fra komedien over dramaet til thriller'en. Den danske del, "The Letter" er 15 min. og instrueret af Amir Rezazadeh. Den svenske, "Open Doors", er 20 min. lang og instrueret af Marcelo Racana. Dragan Nikolic fra det tidligere Jugoslavien har skabt den 18 min. lange "Pigs and Pearls". Nordmanden Maria Sødahl har stået for "Sara" på 20 min., og det polske indslag i rækken, "Steps", er 15 min. og instrueretaf Olaf Olszewski. (Citat: Scope.dk)

Medvirkende

 Benedikte Hansen
 Jesper Langberg
 Qoumarce Hossini
 Harriet Andersson
 Sven Lindberg
 Ulf Isenborg
 Nina Nelson
 Beata Augustyniak
 Jerzy Leszczynski
 Tadeusz Lempkowski
 Dragan Bjelogrlic
 Anne Krigsvoll
 Anneke von der Lippe
 Vladica Milosavljevic

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1995

Love & Hate - European Stories


Paul Jennings Hill (* 6. Februar 1954; † 3. September 2003 in Miami, Florida, Vereinigte Staaten) war ein US-amerikanischer christlicher Extremist, der den Arzt John Britton und dessen Leibwächter James Barrett 1994 ermordete, weil Britton Schwangerschaftsabbrüche durchführte. Er wurde zum Tode verurteilt und hingerichtet.

Frühes Leben
Paul Hill wurde in Miami (Florida) als Sohn von Oscar Jennings Hill, einem Piloten, und dessen Frau Louise geboren.  Hill wuchs in Coral Gables auf. In der Highschool war er still, zurückhaltend und beliebt, hatte jedoch im Alter von 17 Jahren Drogenprobleme.

Hill wurde im Jahre 1973 streng religiös, nachdem er auf eine Militärschule geschickt worden war. Er schrieb sich im Belhaven College ein, wo er seine spätere Frau Karen Demuth kennenlernte, mit der er drei Kinder hatte.

Frühe Karriere
Hill machte seinen Abschluss am Belhaven College und dem Reformed Theological Seminary. Nach seiner Ordination im Jahr 1984 wurde Hill ein Priester der Presbyterian Church in America und der Orthodox Presbyterian Church.

Nachdem er 1993 mehrmals im Fernsehen aufgetreten war und sich als nationalen Sprecher für Verteidigungshandlungen gegen Abtreibungsärzte bezeichnet hatte und seine Nähe zur illegalen Army of God erkennen ließ, wurde er exkommuniziert.

Verbrechen und Strafe

Am 29. Juli 1994 näherte sich Hill einer Klinik für Schwangerschaftsabbrüche in Pensacola (Florida) namens American Family Planning. Als er den Arzt John Britton und dessen Leibwächter James Barrett erblickte, schoss er mit einer Flinte aus nächster Nähe auf die beiden. Beide starben, Barretts Frau June wurde verwundet. Danach legte Hill seine Waffe nieder und wartete auf die Festnahme.

Während der Verhandlung erklärte Hill, er habe nicht aus Vergeltung, sondern aus Verteidigung gehandelt. Am 6. Dezember 1994 wurde Hill zum Tode durch Letale Injektion verurteilt. Floridas Gouverneur Jeb Bush unterzeichnete neun Jahre später sein Todesurteil.

In einer Stellungnahme vor seiner Hinrichtung erklärte Hill, dass er kein Bedauern für seine Tat empfinde und er eine große Belohnung im Himmel erwarte.  Er hinterließ ein handgeschriebenes Manifest, in welchem er Worte John Browns zitierte.

Hills Todesurteil wurde am 3. September 2003 im Florida State Prison vollstreckt.

Nachwirkungen
2000 wurde der amerikanische Dokumentarfilm Soldiers in the Army of God gedreht, der die Ideologie und die Taten der Organisation Hills, der Terrorgruppe Army of God, thematisiert.
In dem Dokumentarfilm "The Root of All Evil?" (2006) interviewte der britische Religionskritiker und Evolutionsbiologe Richard Dawkins den ehemaligen Rechtsanwalt von Paul Jennings Hill, um mehr über die Hintergründe der Tat zu erfahren. Dieser sagte Dawkins, er glaube, dass Hill im Paradies sei.

Einzelnachweise

Weblinks
 The Authorized Paul Hill website
 Inmate Release Information Detail - Inmate 459364. Florida Department of Corrections. (Abgerufen am 29. Mai 2008.)

Presbyterianischer Geistlicher
Person (Mordfall)
Hingerichtete Person (Vereinigte Staaten)
Hingerichtete Person (21. Jahrhundert)
US-Amerikaner
Geboren 1954
Gestorben 2003
Mann

Paul Jennings Hill


Cassimir og Isabella er en dansk kortfilm fra 1967 med instruktion og manuskript af Thomas Kragh.

Handling
En lille burlesk filmballade om to unge forelskede mennesker, Cassimir og Isabella, hvis store kærlighed til cykling blev deres ulykke - eller i hvert fald hans.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1967

Cassimir og Isabella


Courcy () is a commune in the Calvados department in the Normandy region in northwestern France.

Population

Sights
 Château de Courcy, 12th/13th-century castle.
 Church of  Saint Gervais and Saint Protais. The church was built, added to and altered between the 12th and 18th centuries. It is constructed of limestone with a tiled roof.

The choir dates from the 12th century. There is a 16th-century tomb. The nave and tower date from the 18th century. A 17th-century sacristry was replaced in 1830 by the present sacristy.

The church has been a listed monument historique since 1927.

See also
Communes of the Calvados department

References

External links

Communes of Calvados (department)
Calvados communes articles needing translation from French Wikipedia

Courcy, Calvados


İhtiyar Delikanlı, ABD ve Birleşik Krallık'ta Oldboy adıyla gösterime giren, 2003 yılı Güney Kore yapımı gizem, gerilim ve neo-noir filmi. Yönetmenliğini Park Chan-wook'un yaptığı film, aynı adlı Japon manga serisinden uyarlanmıştır. Ayrıca bu film Park Chan-wook'un İntikam Üçlemesi serisinin ikinci filmidir.

Film, 2004 yılında Cannes Film Festivali'nde Büyük Ödül'e layık görüldü.

2013 yılında filmin Spike Lee tarafından yönetilen Amerika yapımı yeniden çevrim versiyonu vizyona girdi.

Konu

Giriş
Film Oh Dae-su'nun yağmurlu bir gecede kaçırılmasını ve 15 yıl boyunca bir odada esir kalmasını anlatarak başlar. Odada bir televizyon ve ihtiyaçlarını karşılayacak banyo, yatak vb. eşyalar bulunmaktadır. Esir kaldığı sürede Oh Dae-su'ya ne kadar esir edileceği söylenmez.

15 yıl süreceğini söyleselerdi, dayanmak daha kolay olabilir miydi? Yoksa dayanamaz mıydım?

Oh Dae-su'nun aklını kaçırmaması için yemeğine şizofren hastalarında kullanılan ilaçlar karıştırılmaktadır. İlerleyen zamanlarda odasındaki televizyondan karısının öldürüldüğü haberini duyar. Kendisini esir alanlar suçu Oh Dae-su'nun üstüne atmışlardır. Oh Dae-su bunu kendine yapanı bulmak için, yaptığı tüm kötü şeylerin listesini çıkarır. Asla pes etmez ve duvarı kazmaya başlar. 15 yıl sonunda duvarda, gerçek dünyaya ulaşabilen bir delik açmayı başarır. Ertesi sabah hipnotize edilerek 15 sene önce kaçırıldığı yerin yakınındaki bir binanın çatısına bırakılır.

Daha büyük bir odaya hapsedilmek
Oh Dae-su bırakıldıktan sonra 15 yıl boyunca kendisini kimin esir tuttuğunu araştırmaya başlar. Bir suşi restoranına girmesi ile telefonu çalar. Telefondaki ses "seni özledim...çabuk ol ve bana gel" der.

Diğer bilgiler
 Oh Dae-su'nun canlı ahtapot yediği sahnede özel efekt kullanılmamıştır.
 Final sahnesi Yeni Zelanda'da çekilmiştir.
 IMDb'nin Top 250 listesinde 66. sıradadır.
 Filmin 24 parçadan oluşan Film müzikleri albümü yayınlanmıştır.
 Empire dergisi tarafından hazırlanan "Tüm Zamanların En İyi 500 Filmi" listesinde 64. sırada yer almıştır.
 BBC tarafından hazırlanan ve dünya üzerinde 117 sinema eleştirmeninin ortaklaşa çalışmasıyla oluşturulan ''21. Yüzyılın En İyi 100 Filmi'' listesinde 30. sırada yer almıştır.

Oyuncular

Ödülleri

Ayrıca bakınız
 Kore sineması

Kaynakça

Dış bağlantılar
 IMDb sayfası

 Türkçe bir inceleme

2003 çıkışlı filmler
Kore filmleri
Cannes Film Festivali Büyük Ödülü alan filmler
Kurguda hayvanlara uygulanan şiddet
İntikam teması içeren filmler
Park Chan-wook'un yönettiği filmler
Yalnızlık ile igili filmler
2000'lerde aksiyon gerilim filmleri

İhtiyar Delikanlı (film)


Den østlige gorilla (Gorilla beringei) er en art i slægten Gorilla og den største nulevende primat. I øjeblikket bliver arten opdelt i to underarter, hvor den østlige lavlandsgorilla (G. b. graueri) er den mest talrige med omkring 5.000 individer, mens bjerggorillaen (G. b. beringei) kun har omkring 880 individer.

Udbredelse
Underarten bjergorilla er begrænset til bjergregnskove og subalpine skove i det østlige DR Congo, sydvestlige Uganda og Rwanda. Den østlige lavlandsgorilla er udbredt i skove i det østlige DR Congo.

Beskrivelse

Hanner er meget større end hunner. En fuldvoksen han vejer typisk 140-205 kg og er 170 cm høj, mens en hun vejer 90-100 kg og er 150 cm høj. Den højest kendte sølvryg var 194 cm høj. Den blev skudt i Alimbongo (DR Congo) nær Kivusøen i 1938.

Status for arten

Selvom østlig gorilla er mindre talrig end vestlig gorilla, så er det den mindst truede af de to gorilla-arter.

Der findes kun få østlige gorillaer i zoologiske haver modsat hvad der er tilfældet for den vestlige gorilla. Bjerggorilla findes slet ikke i fangenskab udenfor dens oprindelige udbredelsesområde i Afrika. Tidligere var truet, men artens overlevelse er nu så truet, at den er kritisk truet.

Noter

Eksterne henvisninger

Gorillaer

Østlig gorilla


Rudolf Krička, hrvatski bosanskohercegovački bivši nogometaš. Igrao za Željezničar iz Sarajeva. Počevši od sezone 1931./32. igrao je za Željezničar tri sezone. Željezničar je tad igrao u rangu sarajevskog nogometnog podsaveza i podsaveznoj ligi.

Izvori

Životopisi, Sarajevo
Hrvatski nogometaši iz Bosne i Hercegovine
Nogometaši FK Željezničara

Rudolf Krička


"You Learn" er en sang af det svensk rockband Takida. Den blev udgivet som den tredje single fra deres fjerde studiealbum The Burning Heart i november 2011.

Hitlister
Sangen kom ind på den svenske Top 60 som nummer 52 den 4. november, og toppede som nummer 5 den 7. januar 2012. Den tilbragte 29 uger på hitlisten which makes it the second Takida's longest running single in the chart.

Referencer

Sange fra Sverige
Sange fra 2011
Singler fra 2011
Takida

You Learn (Takida sang)


Vlastito gibanje je pojam iz astronomije. Predstavlja pomak zvijezde na nebeskoj sferi. S obzirom na to da ovaj viđeni pomak predstavlja kutni pomak, iskazuje se kao kutna brzina. Mjerimo ju u lučnim sekundama na godinu.

Vlastito gibanje razlikuje se od vlastite brzine u teoriji relativnosti.

Izvori

Astrometrija
Zvjezdana astronomija

Vlastito gibanje (astronomija)


Ernest Mérimée (* 27. März 1846 in Lyon; † 14. Januar 1924 in Madrid) war ein französischer Romanist, Hispanist und Literaturwissenschaftler.

Leben und Werk

Mérimée, dessen Vater Militärarzt war, besuchte Schulen in Paris, Metz, Toulouse, La Rochelle, Ile d'Oléron, Dunkerque und Sidi-Bel-Abbès und machte in Algier Abitur. Ab 1865 war er Schüler des Lycée Louis-le-Grand, 1871 bestand er die Agrégation und wurde Gymnasiallehrer in Pau. Von dort aus bereiste er intensiv Spanien. Er wurde Gymnasiallehrer in Toulouse, habilitierte sich in Paris mit den beiden Thèses Essai sur la vie et les oeuvres de Francisco de Quevedo 1580-1645 (Paris 1886), sowie De Antiquis aquarum religionibus in Gallia meridionali ac praesertim in Pyrenaeis montibus (Paris 1886) und wurde 1886 auf den ersten Spanischlehrstuhl der Universität Toulouse berufen. Von 1910 bis zu seinem Tod war er Direktor des neu gegründeten "Institut français en Espagne" in Madrid, ab 1920 sekundiert von seinem Sohn Henri Mérimée, der ihm 1924 nachfolgte.
In Toulouse ist eine Straße nach ihm benannt.

Weitere Werke

 (Hrsg.) Première partie des Mocedades del Cid de Don Guillén de Castro, Toulouse 1890, New York/London 1971
 Précis d'histoire de la littérature espagnole, Paris 1908 (525 Seiten), 1922 (670 Seiten); englisch: A history of Spanish literature, New York 1930
 (Hrsg.) Le poème du Cid. Extraits, Paris 1915
 (Hrsg.) Le romancero espagnol, Paris 1918

Literatur

 Nachrufe in: Bulletin Hispanique 26, 1924, S. 95, 265–272

Weblinks

 Tamango

Romanist
Hochschullehrer (Universität Toulouse)
Franzose
Geboren 1846
Gestorben 1924
Mann

Ernest Mérimée


Kateryna Mykhaylivna Antonovytch (née Serebryakova, en ukrainien : Катерина Михайлівна Антонович Серебрякова ; née le  à Kharkiv dans l'Empire russe et morte le  à Winnipeg au Canada) était une artiste ukrainienne, professeure d'histoire de l'art. Elle était active dans les organisations féminines et communautaires ukrainiennes. Elle était la femme de Dmytro Antonovich, président du parti révolutionnaire ukrainien.

Biographie
Kateryna Antonovytch est née en 1884 à Kharkiv. Elle a étudié à la Académie d'État de design et d'art de Kharkiv mais n'a pas obtenu son diplôme. Plus tard, elle est entrée dans le cours de sciences naturelles de la  (alors l'Institut médical pour les femmes) et a étudié pendant quatre ans. Intéressée par la politique ukrainienne dès son plus jeune âge, elle est devenue membre du Parti révolutionnaire ukrainien (RUP). Après son mariage avec Dmytro Antonovytch, Kateryna a déménagé à Kiev où elle a suivi les cours des peintres  et Mykhaïlo Boïtchouk à l'Académie nationale des Beaux-arts et d'Architecture. Plus tard, elle a enseigné le dessin à l'Institut pédagogique de Rjychtchev et a illustré plusieurs livres pour enfants.

En 1923, avec sa famille (le mari et les enfants Marko, Mykhailo et Maryna Rudnytska) ont émigré à Prague, où elle a poursuivi sa formation artistique au Studio ukrainien des arts plastiques (connu sous le nom de Académie). En 1927, elle commence à travailler au Musée de la lutte pour l'indépendance de l'Ukraine à Prague. Elle y travailla jusqu'en 1944 et en février suivant, le musée fut bombardé par l'US Air Force qui pensait bombarder la ville allemande de Dresde. Elle a aidé à éditer le magazine pour enfants Nashym ditiam (Pour nos enfants) et a présidé le comité de l'orphelinat ukrainien pour enfants de Poděbrady de 1929 à 1939. Antonovytch a exposé ses œuvres d'art à Prague, Berlin et Rome.

Antonovytch a émigré au Canada pour rejoindre sa fille entre 1945 et 1949. En 1954, elle a ouvert sa propre école de dessin et de peinture à Winnipeg, au Manitoba et y a travaillé jusqu'à sa mort en 1975.

Travail
Kateryna Antonovytch a travaillé dans divers médias, produisant des paysages à l'huile, des pastels, des aquarelles et des dessins. Elle a illustré des livres pour enfants, des manuels scolaires et des magazines. En tant que membre actif de plusieurs organisations universitaires, communautaires et féminines ukrainiennes, elle a contribué régulièrement à la presse ukrainienne.

En 1917, avec son mari Dmitro Antonovytch, elle a édité le magazine pour enfants Voloshky (Bleuet).

Elle a peint une série de portraits de personnalités culturelles, dont Bernard Berenson, Mykhaïlo Hrouchevsky, Mykola Sadovskyi et Taras Chevtchenko.

En 1954, elle crée un album de costumes folkloriques ukrainiens intitulé Ukrayinskyj narodnij odyah (Costume folklorique ukrainien) publié par l'Organisation des femmes ukrainiennes du Canada. L'album décrit le costume folklorique porté par les femmes ukrainiennes en Ukraine et à l'étranger. Antonovytch a illustré chaque partie du costume, inclus des échantillons de vêtements de l'ère cosaque et offert un bref résumé historique de la culture ukrainienne.

Elle a arrangé des illustrations pour le magazine Veselka (Arc-en-ciel) et édité des traductions de divers contes de fées. Le numéro de septembre 1955 de Veselka comprend ses illustrations pour le poème « Deux Soleils ». Dans l'article, Antonovytch est qualifiée de grand-mère et est remerciée pour son travail :

Ses portraits et paysages ont été exposés au Canada et aux États-Unis.

Références

Annexes

Bibliographie

Articles connexes
 Dmytro Antonovych

 Mykhaïlo Boïtchouk

Liens externes

Peintre ukrainienne
Aquarelliste ukrainien
Professeur ukrainien
Féministe ukrainienne
Naissance à Kharkiv
Naissance dans le gouvernement de Kharkov
Naissance en octobre 1884
Décès en février 1975
Décès à Winnipeg
Décès à 90 ans

Kateryna Antonovytch


Hjörvar Hafliðason (fæddur 6. október 1980) er íslenskur fjölmiðlamaður og fyrrum knattspyrnumaður. Hann hefur viðurnefnið Dr. Football. Hjörvar spilaði sem markmaður 1998 til 2017 með hléum. Hann var í Breiðablik, Val, Augnablik og HK. Tímabilið 2000–01 var Hjörvar til reynslu hjá Stoke City.

Hjörvar hefur starfað á Stöð 2 Sport og hefur verið fenginn sem álitsgjafi þar. Hann fer nú fyrir hljóðveitunni Dr. Football sem kemur út nokkrum sinnum í viku. Þar er fjallað um knattspyrnu á Íslandi, Evrópu og um heiminn. Hjörvar er nú íþróttastjóri Viaplay á Íslandi en þar er m.a. sýnd knattspyrna frá Þýskalandi og Norðurlöndum.

Kona hans er Heiðrún Lind Marteinsdóttir, framkvæmdastjóri Samtaka í sjávarútvegi.

Tenglar
Dr. Football hljóðveitan
KSÍ - Tölfræði H.F.

Íslenskir knattspyrnumenn
Íslenskt fjölmiðlafólk

Hjörvar Hafliðason


Manden i Spejlet er en kortfilm instrueret af Peter Avondoglio efter manuskript af Jesper Bæk-Sørensen, Peter Avondoglio.

Handling
Et eventyr om dværgen Nellos mindreværdskomplekser. I spejlsalen på Dyrehavsbakken kan han drømme, han er stor og f.eks. få et normalt forhold til en pige. Men når han kommer udenfor, støder han igen på omverdenens ondskab, bevidst som ubevidst, og filmen ender med, at han står til havs i den båd, han har bygget, og som er hans eneste holdepunkt i tilværelsen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1972

Kortfilm fra Danmark

Manden i Spejlet


A 78.ª edição da Volta a Espanha foi uma corrida de ciclismo em estrada por etapas que  se desenvolveu entre 26 de agosto e 17 de setembro de 2023 com início na cidade de Barcelona e final na cidade de Madrid. O percurso constava de um total de 21 etapas sobre uma distância total de 3169,9 km.

A corrida faz parte do circuito UCI WorldTour de 2023 dentro da categoria 2.uwT.

Equipas participantes
Participam na partida um total de 22 equipas, dos quais assistirão por direito próprio os 18 equipas de categoria UCI WorldTeam. As equipas participantes são:

Etapas

Classificações finais
As classificações finalizaram da seguinte forma:

Classificação geral (Camisola Vermelha)

Classificação por pontos

Classificação da montanha

Classificação dos jovens

Classificação por equipas

Evolução das classificações

Ciclistas participantes e posições finais

Convenções:
 AB-N: Abandono na etapa "N"
 FLT-N: Retiro por chegada fora do limite de tempo na etapa "N"
 NTS-N: Não tomou a saída para a etapa "N"
 DES-N: Desclassificado ou expulsado na etapa "N"

Ver também

 Giro d'Italia de 2023
 Tour de France de 2023

Referências

Ligações externas
 Página oficial

2023
UCI WorldTour de 2023
Desporto na Espanha em 2023
Eventos desportivos de agosto de 2023
Eventos desportivos de setembro de 2023

Volta a Espanha de 2023


Ecaterina Fotino-Negru (n. 17 aprilie 1902, București – d. 15 noiembrie 1991?) a fost o pianistă și o profesoară de muzică de origine română.

Copilărie și studii
S-a născut într-o familie în care muzica era importantă (sora sa Maria Fotino a fost tot pianistă), talentul său fiind evident încă din primii ani de studiu ai pianului.

În perioada 1911-1919 a studiat la Conservatorul din București sub îndrumarea profesorilor Emilia Saegiu, Dumitru Georgescu–Chiriac, Gheorghe Cucu, Ion Nonna Otescu, Dimitrie Dinicu și Dimitrie Cuclin.

A predat doi ani la Conservatorul din Iași (1922-1923) după care a plecat la specializare la École Normale de Paris (1923-1925) unde i-a avut drept mentori pe Alfred Cortot, Lazare Lévi, Ricardo Vines și Diran Alexanian.

Activitate profesională
A revenit în țară în 1925, a fost angajată ca profesoară la Conservatorul din Cluj-Napoca. În 1961, a plecat la București unde a predat la Institutul Pedagogic iar apoi la Conservator. S-a retras în 1964, continuând să îndrume tinerii în privat.

A susținut concerte alături de Orchestra Filarmonică din Cluj-Napoca și București și alături de Orchestra Națională Radio din capitală. A fost remarcată de publicul larg datorită concertelor de cameră susținute la Iași, Craiova, Timișoara, București și Cluj-Napoca.

Repertoriu pianistic
 Concertul nr. 4 în Sol Major pentru pian și orchestră, op. 58 (Beethoven);
 Concertul nr. 2 în Fa Minor pentru pian și orchestră (Chopin);
 Concertul pentru două piane și orchestră în Mi bemol major, KV 365 (Mozart);
 Concertul pentru trei piane și orchestră în Do minor (Bach).

Note

Bibliografie
 Clujeni ai secolului 20. Dicționar esențial, editura Casa Cărții de Știință, Cluj-Napoca, 2000
 Marcu, George - Femei de seamă din România. De ieri și de azi, editura Meronia, București, 2017

Nașteri în 1902
Decese în 1991
Pianiste din România
Bucureșteni

Ecaterina Fotino-Negru


Stilhedens Hav (latin: Mare Tranquillitatis) er et månehav på Månens forside, beliggende vest for Mare Fecunditatis med en diameter på 873 km. Månehavets overflade består af basalt dannet i Øvre Imbrian-epoken. De omkringliggende bjerge menes at være fra Nedre Imbrian. Månehavet har uregelmæssige kanter uden en egentlig struktur.

Den første månelanding fandt sted i Stilhedens Hav, da Apollo 11's landingsfartøj, Eagle, landede i månehavet den 20. juli 1969.

Stilhedens Hav er lidt mere blåt end resten af Månens overflade og er således let at genkende. Den blålige farve skyldes mest sandsynligt en højere koncentration af metaller i basalten eller klipperne.

Navngivning
Stilhedens Hav (Mare Tranquillitatis) blev navngivet i 1651 af astronomerne Francesco Grimaldi og Giovanni Battista Riccioli i disses månekort Almagestum novum.

Landinger

I forbindelse med planlægningen af de første bemandede missioner blev Stilhedens Hav identificeret som et potentielt landingssted grundet den forholdsvis jævne overflade i området. USA opsendte derfor rumfartøjet Ranger 8, der optog og transmitterede 7.137 nærbilleder af månehavet, inden fartøjet med overlæg blev styrtet ned i Stilhedens Hav.

Den 11. september 1967 landede månefartøjet Surveyor 5 i Stilhedens Hav som det femte landingsfartøj i det ubemandede Surveyor-program.

Stilhedens Hav blev valgt som landingsstedet for den første bemandede månelandingsmission. Den 20. juli 1969, kl. 20:18 UTC foretog astronauterne Neil Armstrong og Buzz Aldrin en landing som planlagt med Apollo 11's månelandingsmodul, kaldet Eagle. Koordinaterne for landingen er 0,8° N, 23,5° Ø og blev af Armstrong navngivet Tranquility Base (Stilhedsbasen). Tre mindre månekratere nord for basen er har fået navnene Aldrin, Collins og Armstrong efter de tre besætningsmedlemmer på Apollo 11.

Galleri

Noter

Eksterne henvisninger

Månens have

Stilhedens Hav


Sko er en dansk eksperimentalfilm fra 1979 instrueret af Poul Gernes.

Handling
Filmen består af en serie tableauer med sko fra forskellige historiske perioder. Hvert par fremtræder på samme blå baggrund indrammet af en lyseblå kniplingskant, som Gernes har lavet af plasticdug. Det er også Gernes, der har arrangeret hvert par sko, så deres form og historiske præg træder frem.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1979

Sko (eksperimentalfilm)


Esta é uma lista de filmes produzidos e lançados pelo estúdio de cinema americano Searchlight Pictures desde 2020.

Todos os filmes listados são lançamentos teatrais, a menos que especificado.
 Filmes marcados com um símbolo ‡ significam um lançamento via streaming exclusivamente por meio do Hulu, Disney ou do hub de conteúdo Star/Star+.

Anos 2020

Futuros filmes

Filmes sem data

Ligações externas
 Searchlight Pictures (em inglês)

Listas relacionadas à Disney

Lista de filmes da Searchlight Pictures


Dezső Jakab () a fost un arhitect maghiar care a lucrat împreună cu Marcell Komor. Cei doi sunt promotorii curentului inițiat de Ödön Lechner, secessionul maghiar.

Cariera
în 1893 și-a obținut diploma la Universitatea Tehnică din Budapesta. A făcut studii în Italia, Germania, Franța, Anglia, Olanda, Belgia. La începutul carierei lucrează la mai multe birouri și dobândește experiență în practică. La început lucrează la Imre Francsek împreună cu Marcell Komor (cu care termină facultatea concomitent), mai apoi lucrează în biroul lui Korb și în biroul lui Pecz. Lucrează pentru o perioadă scurtă de timp și la Ödön Lechner. În 1896 a ajuns la Ministerul Agriculturii la secția de proiectare a expozițiilor. El a proiectat mai multe lucrări pentru expoziția Millenium.

În 1897 începe să lucreze cu Marcell Komor și în 1899 deschid o firmă împreună. Această colaborare durează până în 1918. În prima parte a carierei se specializează pe case individuale (Budapesta, strazile Szondy- și Csengery- colț de stradă în 1899 ; Piața Döbrentei, 1902) și vila comună cu Komor Marcell cu atelier care a fost proiectată și realizată în 1909 la Budapesta, strada Keleti Károly, număr 29-31.

Proiectul de la Târgu Mureș (Palatul Culturii și Palatul Administrativ) creează și sarcini urbanistice. La Palatul Cultirii - una dintre cele mai impozante construcții ale vremii - decorațiile sunt realizate de artiștii din colonia din Gödöllő. A proiectat multe clădiri publice ( la Subotica, cladirea Bancii în 1907, Ștrand în 1909, Teatrul Erkel Budapesta 1912-1913,Vigadó orășean și palat de muzică la Bratislava în 1906.

La începutul anilor 1920, începe să colaboreze cu ginerele lui, Sós Aladár. În 1913 împreună cu Komor Marcell lucrează la proiectul pentru sediul firmei OTI pe strada Fiume, care va fi transformată în clădire modernistă în 1930 unde lucrează alături de Sós Aladár. Tot cu el realizează și Sanatoriul de la Svábhegy.

Printre realizările sale se numără și participarea la concursurile de sculptură (monumente memoriale, Mausoleul Kossuth la Budapesta, 1902 proiect realizat împreună cu Komor Marcell și Vedres Márk ; proiectul sculpturii Kossuth în 1908 împreună cu Komor Marcell și Kallós Ede).

A publicat articole cu titlul "Orașe Grădină din Anglia" , "Despre arhitectura contemporană modernă"," "Spațiu și formă", "Lechner Ödön". El primește pentru munca lui medalia de aur și argint de la Institutul Maghiar de Ingineri și Arhitecți unde A ținut numeroase discursuri despre munca sa.

" Jakab Dezső - în colaborare cu Komor Marcell - a adus-o pe Subotica în Europa. Sau Europa a intrat întâmplător la Subotica. În final este indiferent. Drumeț, dacă vii aici, gândește-te la Jakab Dezső (și Komor Marcell), și oprește-te în fața clădirii Fehér Hajó (Vapor Alb - nota traducătorului), una dintre cele mai frumoase clădiri din oraș, în stilul eclectic . Doamne, nu lăsa ca orașul, care trebuie să fie atât de recunoscător pentru cei doi, să fie iarăși invadat de barbari."

Clădiri importante
În colaborare cu Komor Marcell:

 1890-1900. Szentes. Hotel și sală de teatru Petőfi Concurs: Premiul I. și  realizare.
 1898. Expo Paris în 1900. Pavilionul Ungariei. Concurs: Premiul II.
 1899. Szeged. Sinagogă.
 1899. Budapesta. Bursă de valori și marfă, proiect.
 1900. Budapesta, VI. str. Csengery nr. 76. Casă de locuit.
 1901. Subotica, Sinagogă. Concurs: premiul I. și realizare în 1902.
 1901. Pécs. Administrație poștală. Concurs: premiul III.
 1902. Bratislava. Camera de Comerț și Industrie. Concurs: premiul I.
 1902. Budapesta. Mauzoleul Kossuth,Concurs. (împreună cu sculptorul Vedres Márk)
 1903. Budapesta, XIII. str. Radnóti Miklós nr. 4-6. Casă de locuit.
 1903. Bratislava. Hală pentru piață, concurs.
 1904. Kiskunfélegyháza. Școala centrală. Concurs: premiul II. (cu Gesztesi Mihály)
 1905. Budapesta. Băile publice Sáros-fürdő. (cu Márkus Géza)
 1904-1907. Kecskemét. (piața Széchenyi nr. 7.), piața Kossuth nr. 4. Casa industriei. Concurs: premiul I. și realizare. (Astăzi: Casa tineretului).
 1905. Budapesta. Statuia Libertății. Concurs. (cu Márkus Géza și sculptorul Kallós Ede)
 1905. Kiskunhalas. Hotel. Concurs: premiul I.  (cu Márkus Géza)
 1905-1906 Nagyvárad. str. Patriotilor nr 4-6, casele Adorján
 1905. Salonta. Primărie. Concurs: premiul II.
 1905. Sinagoga Marcali. (modificată)
 1905. Târgu Mureș. Primărie. Concurs: premiul I.
 1906-1907.Palatul administrativ, Târgu Mureș (1910, construit între 1911 -1913)
 1906-1907. Kecskemét.Casa industriei
 1906. Oradea. Camera de comerț și industrie. Concurs: premiul I.
 1906. Oradea. Hotelul Vulturul Negru. Concurs: premiul I.  Realizat: 1907-1908
 1906. Oradea. Casă de economii. Concurs: premiul II.
 1906. Bratislava. Vigadó și palatul muzicii
 1907. Subotica, Primărie. (realizat 1908-1910)
 1907. Subotica. Banca comercială
 1907. Budapesta. Sediul fundației pentru muncitorii bolnavi.
 1908. Budapesta, I. piața Döbrentei, casă de locuit. (demolată)
 1908. Viena. Ministerul apărării. Concurs: premiul III.
 1908. Timișoara. Bancă Comercială
 1908-1909. Szolnok. Bancă Comercială și casă de economii. (nu s-a păstrat)
 1908-1909. Oradea. palatul Stern
 1908-1909. Budapesta, VI. str. Benczúr nr. 47. Sanatoriul Liget.
 1909. Palics. Vigadó.
 1909-1910. Budapesta, VI. str. Színyei Merse nr. 21. casa Lefèvre
 1909-1910. Budapesta, II. str. Keleti Károly nr. 29-31. biroul și locuința lui Komor și Jakab.
 1909-1910. Budapesta, VIII. str. Hegedüs Gyula nr. 94. Locuință colectivă.
 1910. Târgu Mureș. casa administrativă a județului (vármegye) Mureș-Turda. Concurs: premiul I.
 1910. Déva, Teatrul de Artă.
 1910. Budapesta, VIII. str. Rákóczi nr. 43. Hotelul Palace.
 1911. Palatul bancii Budapesta. palotája. Tervpályázat: megvétel.
 1911. Budapesta, VII. str. Dózsa György nr 84. Sanatoriul Park (demolată)
 1911. fosta Opera Poporului, (astăzi: teatrul Erkel (realizat cu ajutorul planurilor lui Márkus Géza)
 1911-1913. Târgu Mureș, Palatul Culturii.
 1912. Buda, Sinagogă. Concurs.
 1912-1914. palatul regelui bulgar Murány Ferdinánd. Concurs: premiul I. și realizare.
 1913. Teatrul Național din Budapesta

În colaborare cu Sós Aladár:
 1923-1927. Budapesta, XII. str. Eötvös nr. 11-14 Sanatoriul Svábhegyi
 1929. Budapesta, II. str. Borbolya nr. 4. locuințe colective.
 1929-1931. Budapesta, VIII. str. Fiumei nr. 19. Clădire administrativă
 1932. Budapest, II. str. Bimbó nr. 12. (str. Mész nr. 4/a) clădire de locuit.

Sursă

</div></div>
 Magyar Építőművészet 1911/XI./4. szám. A budapesti kerületi biztosító pénztár tervpályázata
 Lyka Károly: Jakab Dezső (Magyar Építőművészet 1932).
 Magyar Vilmos: Jakab Dezső (Építőipar- Magyar Építőművészet 1932).
 [ Magyar életrajzi lexikon]
 Magyar színházművészeti lexikon. Főszerk. Székely György. Budapest: Akadémiai. 1994. ISBN 963-05-6635-4 Online elérés
 Papp Gábor György: Jakab Dezső ARTPORTAL
 Modern építészeti lexikon. Szerk. Kubinszky Mihály. Budapest: Műszaki. 1978. ISBN 963-10-1780-X
 Pamer Nóra: Magyar építészet a két világháború között. (Műszaki Könyvkiadó. 1986. 198. old. 279. kép).
 Gerle-Kovács-Makovecz:A századforduló Magyar Építészete. Szépirodalmi Könyvkiadó - BONEX 1990. 84-90. oldal)
 Ferkai A.: Buda építészete a két világháború között. (MTA Művészettörténeti Kutató Intézet 1995. 81, 90., és 425. cikk).
 Ferkai A. (Branczik M., Hajdu V., Molnos A., Oláh É.): Pest építészete a két világháború között. (Modern Építészetért Építészettörténeti és Műemlékvédelmi KHT. 2001. 232. old 183. cikk)
 Várallyay Réka: Komor Marcell és Jakab Dezső. (Holnap Kiadó. Építészet mesterei sorozat 2006)
 Magyar zsidó lexikon. Szerk. Ujvári Péter. Budapest: Magyar Zsidó Lexikon. 1929. 413. o.  Online elérés

Nașteri în 1864
Decese în 1932
Oameni din județul Bihor
Arhitecți maghiari
Evrei maghiari

Dezső Jakab


قائمة مسلسلات رمضان 2008 هذه قائمة بالمسلسلات التلفزيونية التي عُرضت في شهر رمضان 2008:

مسلسلات مصرية

الإجتماعية

المسلسلات السورية

التراثية

التاريخية

الكوميدية

الإجتماعية

مراجع

قوائم مسلسلات رمضان

قائمة مسلسلات رمضان 2008


Dichapetalaceae nom. cons, biljna porodica u redu malpigijolike. Postoji oko 200 vrsta, pretežno grmovi i lijane, rjeđe drveće, većina u rodu Dichapetalum. Porodica je raširena po tropskim i suptropskim krajevima. U Europi nema predstavnik.

Poznatija vrsta je Dichapetalum cymosum, otrovna biljka iz juže Afrike.

Rodovi
 Dichapetalum Thouars
 Stephanopodium Poepp.
 Tapura Aubl.

Izvori

Malpigijolike

Dichapetalaceae


Beyatt Lekweiry (ou Beyatt Lekoueiry, en ), né le , est un footballeur international mauritanien. Il joue au poste de milieu de terrain à l'AS Douanes.

Biographie

En club

Formé au FC Nouadhibou, il est prêté en 2021 à l'AS Douanes.

En sélection

Beyatt Lekweiry participe à la Coupe arabe de football des moins de 20 ans 2021.

Il fait ses débuts en sélection nationale senior le 20 janvier 2022 contre le Mali lors de la phase de poules de la coupe d'Afrique des nations. Âgé de 16 ans, il est le plus jeune joueur sélectionné dans cette compétition. Lors de cette rencontre, il entre au jeu à la  à la place de Mouhamed Soueid. La Mauritanie s'incline sur le score de 2-0.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international mauritanien
Joueur du FC Nouadhibou
Naissance en avril 2005
Naissance à Nouadhibou

Beyatt Lekweiry


Sváb ist der Familienname folgender Personen:
 Dániel Sváb (* 1990), ungarischer Fußballspieler

Sváb bezeichnet zudem:
 den ehemaligen und ungarischen Namen der slowakischen Gemeinde Dolná Ves.

Siehe auch:
 Švab

Sváb


أنطونيو خوسيه دي سوكري  قائد عسكري بوليفي (3 فبراير 1795 ـ 4 يونيو 1830م). حرر الإكوادور وبوليفيا من حكم إسبانيا ، وتولى منصب ثاني رئيس لدولة بوليفيا (خلفاً لسيمون بوليفار)، ويعتبر واحداً من أقوى الجنرالات في عصره، ولقد وضع بانتصاره في معركة أياكوتشو عام 1824م نهاية للحكم الأسباني لأمريكا اللاتينية آنذاك. وعندما استقلت بوليفيا أصبح سوكري ثاني رئيس لها عام 1826م، كان حاكمًا ذو كفاءة، ومقدرة، لكنه استقال من منصبه عام 1828م، لكي يحول دون نشوب حرب مع البيروفيين الذين عارضوا صداقته مع سيمون دي بوليفار.

ولادته
وُلد سوكري في كامانا بفنزويلا، وانضم إلى الجيش الثوري، وهو في الخامسة عشرة من عمره. وكان صديقًا وقائدًا وفياً لسيمون بوليفار. وعندما سعى بوليفار إلى تحرير الإكوادور، كان سوكري يحرز النصر في بيشينشا في عام 1822م، أصبح شمال أمريكا الجنوبية محررًا. وأسهمت السياسة التي اتبعها سوكري في انتصار أياكوتشو بالجزء العلوي من بيرو الذي يطلق عليه الآن من دولة بوليفيا. وتم إنهاء الحكم الإسباني في أمريكا الجنوبية. وبعدها، تم تكريم الجنرال خوسيه دي سوكري بلقب مشير أياكوتشو، وأصبح في الصفوف الأولى لأعلام بيرو.

وفاته
اغتيل سوكري عام 1830م، وأطلقت بوليفيا اسمه على واحدة من أهم مدنها تمجيداً لذكراه.

روابط خارجية

مصادر

سياسيون مغتالون عقد 1830
أشخاص في الحرب البيروفية في إنديبيندينس
أشخاص في الحرب الفنزويلية في إنديبيندينس
أشخاص في حروب استقلال أمريكا الإسبانية
أشخاص في حروب استقلال أمريكا اللاتينية
أشخاص قتلوا في كولومبيا
أشخاص من كومانا
تاريخ أمريكا اللاتينية
تاريخ سوكري
ثوريون فنزويليون
جنرالات فنزويليون
حكام القرن 19
رؤساء البيرو
رؤساء بوليفيا
سوكري
سياسيون بيروفيون
سياسيون فنزويليون مغتالون
فنزويليون من أصل ألماني
فنزويليون من أصل إسباني
فنزويليون من أصل فرنسي
فنزويليون قتلوا في الخارج
مجندون فنزويليون
مستقيلون من مناصبهم
مواليد 1795
ناشطو استقلال
وفيات 1830
وفيات بإطلاق النار في كولومبيا
وفيات في كولومبيا الكبرى
مدفونون في الإكوادور

أنطونيو خوسيه دي سوكري


In biochemistry, an oxidase is an enzyme that catalyzes oxidation-reduction reactions, especially one involving dioxygen (O2) as the electron acceptor. In reactions involving donation of a hydrogen atom, oxygen is reduced to water (H2O) or hydrogen peroxide (H2O2). Some oxidation reactions, such as those involving monoamine oxidase or xanthine oxidase, typically do not involve free molecular oxygen.

The oxidases are a subclass of the oxidoreductases.

Examples
An important example is cytochrome c oxidase, the key enzyme that allows the body to employ oxygen in the generation of energy and the final component of the electron transfer chain. Other examples are:
 Glucose oxidase
 Monoamine oxidase
 Cytochrome P450 oxidase
 NADPH oxidase
 Xanthine oxidase
 L-gulonolactone oxidase
 Laccase
 Lysyl oxidase
 Polyphenol oxidase
 Sulfhydryl oxidase. This enzyme oxidises thiol groups.

Oxidase test

In microbiology, the oxidase test is used as a phenotypic characteristic for the identification of bacterial strains; it determines whether a given bacterium produces cytochrome oxidases (and therefore utilizes oxygen with an electron transfer chain).

The test is used to determine whether a bacterium is an aerobe or anaerobe. However a bacterium that is Oxidase negative is not necessarily anaerobic, instead showing the bacterium does not possess cytochrome c oxidase.

References

External links
 Catalase & Oxidase tests video

Oxidoreductases

Oxidase


Luís de Almada foi um nobre médico (então chamado "físico"), no século XVI, da família real portuguesa.

Biografia
Era filho de Lourenço Soares de Almada (6.º Conde de Avranches) (9.º senhor dos Lagares d´El-Rei) (4.º senhor de Pombalinho) e de D. Francisca de Távora, filha de Lourenço Pires de Távora (3.º senhor do morgado de Caparica), embaixador de Roma e mordomo-mor do Príncipe D. João, e de Catarina de Távora.

Por mandato do rei Filipe III de Portugal, estudou na Universidade de Coimbra, onde seu tio André de Almada era professor, vice-reitor e depois reitor.

Enquanto "físico da capela" da Casa Real, serviu em vários exércitos, com 18.000 réis de ordenado, assim como o Dr. Tomás de Orta, seu antecessor (que o apresentou ao cargo), a partir de 4 de abril de 1596.

Médicos de Portugal
Nobres de Portugal do século XVI
Alumni da Universidade de Coimbra
Casa de Almada
Naturais de Portugal

Luís de Almada (físico)


Heartbreak Hotel ist ein Lied der amerikanischen Pop/R&B-Sängerin Whitney Houston. Das Lied wurde als zweite Single aus ihrem 1998 erschienenen Album My Love Is Your Love veröffentlicht. Das Lied ist eine Zusammenarbeit mit den Sängerinnen Faith Evans und Kelly Price, welche Houston beim Gesang unterstützen. Heartbreak Hotel erreichte am 9. März 1999 Platz 2 in den amerikanischen Billboard Hot 100 und wurde in den Vereinigten Staaten auch mit einer Platin-Schallplatte ausgezeichnet. Bei den Grammy Awards 2000 war das Lied in zwei Kategorien nominiert.

Erfolg

Kritik
Das Billboard lobte das Lied und schrieb: "[It's] a highly effective setting for Houston, who wears her emotions on her sleeve and serves up one of the most effective performances on the album. Price and Evans sell themselves grandly as empathetic sisters alongside their pained friend, soaring with emotion and helping keep the timeless artist identifiable to a new generation of R&B fans. Of course, R&B radio will give this a hug in an instant. It's nice to see Houston on track, leaning away from the syrup and juicing up for the real deal here."

Auszeichnungen und Nominierungen
Heartbreak Hotel war bei den MTV Video Music Awards 1999 in der Kategorie Best R&B Video nominiert. Bei den 10. Billboard Music Awards am 8. Dezember 1999 wurde das Lied als "R&B Single of the Year" ausgezeichnet und war für zwei Grammys in den Kategorien Best R&B Performance by a Duo or Group with Vocal und Best R&B Song bei den Grammy Awards 2000 am 23. Februar 2000 nominiert. Für das Lied wurde Houston auch mit einem NAACP Image Award for Outstanding Female Artist am 6. April 2000 ausgezeichnet. Bei den 6. Blockbuster Entertainment Awards am 9. Mai 2000 war das Lied als Favorite Single nominiert. Am 16. Mai 2000 gewann das Lied einen Broadcast Music Incorporated (BMI) Pop Award.

Charts
Heartbreak Hotel wurde als zweite Single aus dem Album My Love Is Your Love veröffentlicht. Es stieg am 26. Dezember 1998 in den amerikanischen Billboard Hot 100 auf Platz 84 ein, ohne jedoch als Single veröffentlicht zu sein. In der ersten Woche nach der Veröffentlichung des Liedes als Single sprang das Lied von Platz 55 auf die 29. Nach sechs Wochen erreichte das Lied in den Hot 100 Platz 2, damit ist es Houstons erste Single, die sich auf Platz 2 in den USA platzieren konnte, und ihre letzte Single, die in den Vereinigten Staaten den Einzug in die Top-3 schaffte. In den Jahrescharts 1999 erreichte das Lied in den USA Platz 4. In den Vereinigten Staaten wurde das Lied am 2. März 1999 für über 1 Million Verkäufe mit einer Platin-Schallplatte geehrt. Laut Nielson SoundScan verkaufte sich die Single im Jahr 1999 allein in den USA über 1.300.000 Mal. Damit ist das Lied die drittmeistverkaufte Single des Jahres 1999.

Platzierungen

Jahrescharts

Auszeichnungen

Auftritte
Erstmals sang Whitney Houston Heartbreak Hotel in der Rosie O'Donnell Show am 23. November 1998. Houston sang das Lied zusammen mit Faith Evans und Kelly Price, um ihr neues Album My Love Is Your Love zu promoten. Houston, Evans und Price sangen das Lied auch bei den 9. Billboard Music Awards am 7. Dezember 1998 zusammen. Im Februar 1999 sang Whitney das Lied alleine in der französischen TV-Sendung Les Années Tube, die am 5. März 1999 ausgestrahlt wurde. Einen Überraschungsauftritt machte Houston am 27. Juni 1999, als sie in New York City bei der 13. Annual New York City Lesbian & Gay Pride Dance eine Remixversion von Heartbreak Hotel zusammen mit It's Not Right But It's Okay sang. Ein kurzer Clip von Houstons Auftritt auf dem Event wurde am 21. Juli 1999 im amerikanischen Musiksender MTV ausgestrahlt.

Außerdem sang Houston das Lied im Jahr 1999 bei jedem Konzert während ihrer My Love Is Your Love World Tour. Ein Konzert der Tournee wurde am 22. August 1999 live im polnischen TV-Sender TVP1 ausgestrahlt. Heartbreak Hotel sang Houston auch 2004 auf ihrer Soul Divas Tour und sie sang es beim Live & Loud Music Festival in Kuala Lumpur, Malaysia am 1. Dezember 2007.

Einzelnachweise

Popsong
Dancesong
Contemporary-R&B-Lied
Lied 1999
Whitney-Houston-Lied
Platin-Lied (Vereinigte Staaten)

Heartbreak Hotel (Whitney-Houston-Lied)


237277 Nevaruth este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
237277 Nevaruth este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tooele de Patrick Wiggins (astronom). Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,04 ua, o excentricitate de 0,17 și o înclinație de 1,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 237001-238000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2008
Centura de asteroizi

237277 Nevaruth


Danmark deltog ved de olympiske sommerlege i Montreal, Canada. 66 deltagere, 56 mænd og 10 kvinder, deltog i 40 konkurrencer i 15 sportsgrene og vandt tilsammen tre medaljer

Referencer

Lande ved sommer-OL 1976
1976
Sommer-OL 1976

Danmark ved sommer-OL 1976


Heidi Ryom (født 26. august 1955, død 5. oktober 2013 ) var en dansk solodanserinde, balletinstruktør og balletpædagog.

Heidi Ryom blev uddannet på balletskolen ved Det Kongelige Teater, og var tilknyttet Den Kongelige Ballet fra 1972, i 1974 blev Heidi Ryom ansat som korpsdanser, og i 1982 blev hun udnævnt til solodanser. I 1988 blev hun ridder af Dannebrogordenen og i 1996 ridder af 1. grad.

Filmografi
 Giselle (1991)
 De vilde svaner (2009)

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)
Ballerinaer fra Danmark
Riddere af 1. grad af Dannebrog

Heidi Ryom