Cheiloplecton, monotipski rod papratnjača iz potporodice Cheilanthoideae, dio porodice bujadovki (Pteridaceae). Jedina vrsta je C. rigidum iz Meksika, Gvatemale, Salvadora i Hondurasa

Postoji jedan varijetet.

Podvrste
 Cheiloplecton rigidum var. lanceolatum C.C.Hall ex Mickel & Beitel; Guerrero, Jalisco, Oaxaca, Puebla, San Luis Potosí, Sinaloa.

Izvori

Cheilanthoideae
Flora Meksika
Flora Salvadora
Flora Gvatemale
Flora Hondurasa

Cheiloplecton


Les Pleurochloridellales sont un ordre d'algues de la classe des Phaeothamniophyceae.

Liste des familles
Selon
 Pleurochloridellaceae (H.Ettl) Bailey , 1998

Systématique
 ne référence ni l'ordre des Pleurochloridellales, ni la famille des Pleurochloridellaceae, mais classe dans l'ordre des Mischococcales notamment la famille des Pleurochloridaceae laquelle renferme les genres Pleurochloris et Pleurochloridella, genre type des Pleurochloridellaceae.

Notes et références

Liens externes

Ordre d'algues (nom scientifique)
Phaeothamniophyceae

Pleurochloridellales


The companions of Saint Nicholas are a group of closely related figures who accompany Saint Nicholas throughout the territories formerly in the Holy Roman Empire or the countries that it influenced culturally. These characters act as a foil to the benevolent Christmas gift-bringer, threatening to thrash or abduct disobedient children. Jacob Grimm (Deutsche Mythologie) associated this character with the pre-Christian house spirit (kobold, elf) which could be benevolent or malicious, but whose mischievous side was emphasized after Christianization. The association of the Christmas gift-bringer with elves has parallels in English and Scandinavian folklore, and is ultimately and remotely connected to the Christmas elf in modern American folklore.

Names for the "dark" or threatening companion figure include: Knecht Ruprecht in Germany, Krampus in Austria, Bavaria, Parkelj in Slovenia, Friuli, Croatia, Hungary (spelled Krampusz);
Klaubauf in Bavaria, Austria;
Bartel in Styria;
Pelzebock;
Befana;
Pelznickel;
Belzeniggl;
Belsnickel in the Palatinate (and also Pennsylvania, due to Pennsylvania Dutch influence);
Schmutzli in Switzerland;
Rumpelklas;
Bellzebub;
Hans Muff;
Drapp; and
Buzebergt in Augsburg.

The corresponding figure in the Netherlands and Flanders is called Zwarte Piet or Black Pete, and in Swiss folklore Schmutzli, (schmutz meaning dirt). In the Czech Republic, Saint Nicholas or svatý Mikuláš is accompanied by the čert (Devil) and anděl (Angel). In France, Saint Nicholas' companion is called Rubbels in German-speaking Lorraine and Hanstrapp in Alsace, East of France and the Père Fouettard (Wallonia, Northern and Eastern France).

Appearance
Often the subject of winter poems and tales, the Companions travel with Saint Nicholas carrying with them a rod (sometimes a stick and in modern times often a broom) and a sack. They are sometimes dressed in black rags, bearing a black face and unruly black hair. In many contemporary portrayals the companions look like dark, sinister, or rustic versions of Nicholas himself, with a similar costume but with a darker color scheme.

Knecht Ruprecht

In the folklore of Germany, Knecht Ruprecht, which translates as Farmhand Rupert or Servant Rupert, is a companion of Saint Nicholas, and possibly the most familiar. Tradition holds that he was a man with a long beard, wearing fur or covered in pea-straw. Knecht Ruprecht sometimes carried a long staff and a bag of ashes, and wore little bells on his clothes.

According to tradition, Knecht Ruprecht asks children whether they know their prayers. If they do, they receive apples, nuts, and gingerbread. If they do not, he beats the children with his bag of ashes. In other (presumably more modern) versions of the story, Knecht Ruprecht gives naughty children gifts such as lumps of coal, sticks, and stones, while well-behaving children receive sweets from Saint Nicholas. He also can be known to give naughty children a switch (stick) in their shoes instead of candy, fruit and nuts, in the German tradition.

Ruprecht was a common name for the devil in Germany and Grimm states that "Robin fellow is the same home-sprite whom we in Germany call Knecht Ruprecht and exhibit to children at Christmas..." Knecht Ruprecht first appears in written sources in the 17th century, as a figure in a Nuremberg Christmas procession.

According to Alexander Tille, Knecht Ruprecht represented an archetypal manservant, "and has exactly as much individuality of social rank and as little personal individuality as the Junker Hanns and the Bauer Michel, the characters representative of country nobility and peasantry respectively." Tille also states that Knecht Ruprecht originally had no connection with Christmastime.

Ruprecht sometimes walks with a limp, because of a childhood injury. Often, his black clothes and dirty face are attributed to the soot he collects as he goes down chimneys. In some of the Ruprecht traditions, the children would be summoned to the door to perform tricks, such as a dance or singing a song to impress upon Santa and Ruprecht that they were indeed good children. Those who performed badly would be beaten soundly by Servant Ruprecht, and those who performed well were given a gift or some treats. Those who performed badly enough or had committed other misdeeds throughout the year were put into Ruprecht's sack and taken away, variously to Ruprecht's home in the Black Forest to be consumed later, or to be tossed into a river. In other versions the children must be asleep, and would awake to find their shoes filled with either sweets, coal, or in some cases a stick.

Krampus

Krampus is a terrifying figure found in parts of Austria, Bavaria, South Tyrol, Slovenia, and Croatia, most probably originating in the Pre-Christian Alpine traditions. In Tyrol, he is also called "Tuifl".

The Feast of Saint Nicholas is celebrated in parts of Europe on December 6. On the preceding evening, , the wicked hairy devil appears on the streets. He sometimes accompanies St. Nicholas. However, Krampus will at times be on his own, visiting homes and businesses. Saint  Nicholas dispenses gifts, while Krampus supplies coal and bundles of birch branches.

Europeans have been exchanging Krampuskarten, greeting cards featuring Krampus, since the 1800s. A Krampuslauf is a run of celebrants dressed as the beast, and is still quite popular, many of the participants fortified with schnapps. Over 1200 "Krampus" gather in Schladming, Styria from all over Austria wearing goat-hair costumes and carved masks, carrying bundles of sticks used as switches and swinging cowbells to warn of their approach. In the past few decades village Krampus associations parade without St. Nicholas at Krampus events throughout late November and early December.

In 2011, National Public Radio helped advertise the formation of a Krampuslauf by Krampus enthusiasts in Philadelphia.

Belsnickel

Belsnickel is a companion of Saint Nicholas in the Palatinate (Pfalz), Germany. Belsnickel is a man wearing fur which covers his entire body, and he sometimes wears a mask with a long tongue. He is a rather scary creature who visits children at Christmas time and delivers socks or shoes full of candy, but if the children were not good, they will find coal in their stockings instead.

In parts of the United States in the 19th century, "Pelznickel" traditions were maintained for a time among immigrants at least as far west as the US state of Indiana. Today, remnants of this tradition remain, known as the Belsnickel, especially in Pennsylvania.

A first-hand 19th-century account of the "Beltznickle" tradition in Allegany County, Maryland, can be found in Brown's Miscellaneous Writings, a collection of essays by Jacob Brown (born 1824).  Writing of a period around 1830, Brown says, "we did not hear of" Santa Claus.  Instead, the tradition called for a visit by a different character altogether:

On the South Shore of Nova Scotia, Canada, a Christmas tradition known as Belsnickling occurs, where, similar to mummering, people go from house to house within the communities dressed in multiple layers of clothing and with scarves around their faces to conceal their identity. These people are then given food and drinks (usually rum or eggnog) until their identities are guessed, and then they're off to the next house.

Zwarte Piet (Black Pete)

Zwarte Piet (, , meaning father whipper) is the companion of Saint Nicholas () in the folklore of the Low Countries. The character first appeared in his current form in an 1850 book by Jan Schenkman and is commonly depicted as a blackamoor. Traditionally Zwarte Piet is said to be black because he is a Moor from Spain. Participants portraying Zwarte Piet typically wear blackface make-up, by painting their faces black, wearing exaggerated red lipstick, and a "nappy" or "kinky" wig, as well as colorful Renaissance attire and gold earrings. The character has become a reoccurring subject of controversy, especially in the Netherlands, for its perceived cultural and ethnic insensitivity. Historically, Zwarte Piet is referred to as a servant, not a companion.

Like Knecht Ruprecht, he was traditionally the one punishing ill-behaved children by beating them with a birch rod or even taking them back to Spain in a sack he carried (which on arrival contained the gifts for the good children). However, in the 20th century these punishments were abolished and Zwarte Piet became a friendly character, although the punishments can still be heard in Sinterklaas songs.

See also

Notes

Further reading
Müller, Felix / Müller, Ulrich: Percht und Krampus, Kramperl und Schiach-Perchten. In: Müller, Ulrich / Wunderlich, Werner (Hrsg.): Mittelalter-Mythen 2. Dämonen-Monster-Fabelwesen. St. Gallen 1999, pages 449–460.
Laity, K. A.: When Little Joe the Krampus Met. Wombat's World Publishing, 2003.

External links

Felix und Ulrich Müller – Percht und Krampus, Kramperl und Schiach-Perchten: Scientific text on the tradition of Krampus in the region of Salzburg – includes a lively description of the fascination of being a Krampus – text written in 1997 and published in 1999
"Santa's Companions" on mrshea.com

Christmas characters
Christian folklore
Folk saints
Santa's helpers
Saint Nicholas
Household deities

Companions of Saint Nicholas


Caroline Still Anderson ( -  ou 2 juin 1919) est une médecin, éducatrice et militante américaine. Elle est un médecin pionnier dans la communauté afro-américaine de Philadelphie et l'une des premières femmes noires à devenir médecin aux États-Unis.

Biographie

Enfance et formation
Caroline Virginia Still naît le  novembre 1848 à Philadelphie ; elle est la fille aînée parmi les quatre enfants de Letitia et William Still. Ses deux parents sont des leaders du mouvement abolitionniste américain. Son père dirige la branche de Philadelphie du chemin de fer clandestin, qui est mis en place peu de temps après la naissance de Caroline. Enfant, Caroline Still fréquente ,  et l'Institute for Coloured Youth (maintenant Université Cheyney de Pennsylvanie). Bien que ces écoles soient coûteuses, la position lucrative de son père dans l'industrie du charbon lui permet d'offrir une bonne éducation à sa fille. Caroline Still a beaucoup de chance d'avoir cette opportunité car la Philadelphie du  n'est pas accueillante pour la plupart des Noirs, bien que certaines familles noires aient prospéré socialement et économiquement. En faisant partie de cette communauté, Caroline Still est protégée des mauvais traitements infligés aux Noirs moins fortunés et peut profiter de ses privilèges. Son père valorise fortement l'éducation pour ses filles et encourage Caroline à poursuivre sérieusement ses études. Ce que Caroline fait en 1864 lorsqu'elle termine ses études primaires et secondaires à quinze ans, après quoi elle s'inscrit à l'Oberlin College. Elle obtient son diplôme en 1868 à l'âge de dix-neuf ans ; Caroline est aussi la plus jeune étudiante de sa promotion et la seule Afro-américaine. Après avoir obtenu son baccalauréat ès arts, elle est élue première présidente noire de la .

Caroline Still épouse son premier mari, Edward A. Wiley, un ancien esclave et ancien élève d'Oberlin, lors d'une cérémonie qui a lieu à leur domicile le 28 décembre 1869. Le mariage est suivi par de nombreuses sommités du mouvement anti-esclavagiste américain, et comprend une performance de la chanteuse Elizabeth Taylor Greenfield. Deux ans après la mort soudaine de son mari en 1875, Caroline Still s'inscrit au Howard University College of Medicine, mais elle est transférée en 1876 au Woman's Medical College of Pennsylvania et y obtient son doctorat de médecine en 1878. Sur sa classe de dix-sept élèves, seuls deux sont Noires. Durant ses études, elle travaille comme professeur de dessin et de parole pour payer ses frais.

Carrière
Après l'obtention de son diplôme universitaire, Caroline Still retourne à Philadelphie et devient professeur d'élocution, de dessin et de musique jusqu'en 1875, date à laquelle elle commence une reconversion vers la médecine. En 1878, elle commence sa carrière médicale, avec un stage au New England Hospital for Women and Children de Boston. La candidature de Caroline Still est initialement rejetée par le conseil raciste de l'hôpital, et elle n'est nommée qu'après avoir visité la ville et rencontré le conseil en personne ; impressionnés par son talent, les membres du conseil reviennent sur leur décision, la nommant à l'internat à l'unanimité.

Après la fin de son internat en 1879, elle retourne dans sa ville natale, où elle ouvre un dispensaire dans l'église de son nouveau mari, Matthew Anderson, et fonde un cabinet médical privé. Devenue Caroline Anderson en 1889, elle relance sa carrière d'éducatrice, enseignant l'hygiène, la physiologie et la prise de parole en public tout en poursuivant sa pratique médicale. Cette même année, elle et son mari fondent une école d'arts professionnels et libéraux appelée Berean Manual Training and Industrial School, Caroline Anderson en étant la directrice adjointe en plus de ses rôles d'enseignante. Elle pratique également la médecine dans des institutions quaker à Philadelphie. Sa carrière prend fin lorsqu'elle subit un accident vasculaire cérébral (AVC) paralytique en 1914.

Activisme social
Dans ses dernières années, Caroline Anderson devient une militante sociale, travaillant avec plusieurs organisations de la ville de Philadelphie, pour différentes causes, notamment la tempérance et l'égalité raciale. Elle soutient le mouvement de tempérance en tant que présidente de la Woman's Christian Temperance Union de Berean, organise des YMCA noirs à Philadelphie et est membre du conseil d'administration du  de Philadelphie. Caroline Anderson est aussi membre de la branche de Philadelphie de la Women's Medical Society et trésorière de la Women's Medical College Alumnae Association.

Le travail de Caroline Anderson pour la communauté noire de Philadelphie est salué par W. E. B. Du Bois, en particulier son travail avec l'Institut Berean.

Vie privée
Pendant ses études à Oberlin, Caroline Still rencontre Edward Wiley ; elle l'épouse en 1869 à l'âge de 21 ans. Au cours de leur quatre années de mariage, ils ont deux enfants, Letitia et William. Edwerd Wiley décède subitement en 1873. Caroline Still se remarie en 1880 à un pasteur nommé Matthew Anderson ; celui-ci est aussi un ancien d'Oberlin, en plus d'avoir étudié à l'Université Yale et à l'Université de Princeton. Les Anderson ont ensemble cinq enfants, dont trois survivent jusqu'à l'âge adulte : Helen, Maude et Margaret.

Mort
Caroline Anderson meurt, âgée de 70 ans, le  ou le 2 juin 1919 à Philadelphie, des complications de ses accidents vasculaires cérébraux. Plusieurs dates sont données pour sa mort.

Notes et références

Annexes

Bibliographie complémentaire

Liens externes

 L'un des articles d'Anderson, une étude de cas d'un patient atteint d'anévrisme poplité
 La thèse d'Anderson

Naissance en novembre 1848
Personnalité afro-américaine du XXe siècle
Étudiant de l'Oberlin College
Femme médecin américaine
Médecin afro-américain
Décès en juin 1919
Décès à 70 ans

Caroline Still Anderson


Philip St. John Basil Rathbone MC (født 13. juni 1892, død 21. juli 1967) var en sydafrikanskfødt engelsk skuespiller. Han steg til fremtrædende i Storbritannien som en Shakespeareskuespiller og fortsatte med at medvirke i mere end 70 film, primært kostumedramaer, swashbucklers og lejlighedsvist i skrækfilm.

Rathbone skildrede ofte chamerende skurke eller moralske tvetydige figurer, såsom Mr. Murdstone i David Copperfield (1935) og Sir Guy of Gisbourne i Robin Hood's Adventures (1938). Hans mest berømte rolle var imidlertid heroisk - Sherlock Holmes i fjorten Hollywood-film indspillet mellem 1939 og 1946 og i en radioserie. Hans senere karriere omfattede roller på Broadway, såvel som selv-ironisk film og tv-arbejde. Han modtog en Tony Award i 1948 som bedste skuespiller i et skuespil. Han blev også nomineret til to Oscars og har tre stjerner på Hollywood Walk of Fame.

Eksterne henvisnigner

Skuespillere fra England
Personer fra Johannesburg
Briter i 1800-tallet
Briter i 1900-tallet
Oscar-nominerede skuespillere
Hollywood Walk of Fame
Sherlock Holmes

Basil Rathbone


Bursa Ulu Cami, Bursa'da I. Bayezid tarafından 1396-1400 yılları arasında yaptırılmış ulu camidir.

Bursa'nın tarihi sembollerinden olan cami, Bursa kent merkezinde, Atatürk Caddesi üzerindedir.
Çok ayaklı cami şemasının en klasik ve anıtsal örneği sayılır. Yirmi kubbeli yapı, Türkiye'deki iç cemaat yeri en geniş camidir. Mimarın Ali Neccar veya Hacı İvaz olduğu sanılmaktadır.
Caminin kündekari tekniği ile yapılmış minberi Selçuklu oyma sanatından Osmanlı ahşap oymacılığı sanatına geçişin en önemli örneklerinden biri kabul edilen değerli bir sanat eseridir.

Caminin duvarlarında bulunan 19. yüzyılın ikinci yarısında ve 20. yüzyılın başlarında farklı hattatlar tarafından yazılmış 192 adet hat levhası ve duvar yazısı, hat sanatının özgün örnekleri arasında gösterilir.

Caminin iç mekanında, tepesi açık bir kubbenin altında bulunan şadırvan, Ulu Cami'nin dikkat çekici özelliklerindendir.

Tarihçe
Bursa Ulu Cami, Osmanlı Sultanı I. Bayezid tarafından Niğbolu Seferi'nden dönüşünde verdiği emir ile inşa ettirilmiştir. Caminin yapım tarihini veren bir kitabe yoktur; ancak minber kapısında geçen 802 (1399) tarihi caminin inşa tarihi olarak kabul edilir.

Bursa Ulu Cami'nin inşası; hem devletin kendisini siyasal, ekonomik ve kültürel bir varlık olarak dünyaya kabul ettirme çabasının bir devamı hem de Osmanlı toplumuna bir kimlik verme çabasının gereği olarak değerlendirilir. Caminin açılışında ilk hutbeyi dönemin önemli mutasavvıflarından biri olan Somuncu Baba'nın okuduğu rivayet olunur.

Cami yapıldığı dönemlerde toplum tarafından çok itibarlı addedilmiş ve diğer medreselerin hocaları burada ders vermeyi bir şeref bilmiştir. Sonraki yüzyıllarda caminin iç mekânını süsleyen ve alışılmışın dışında büyük ebatlı yazılar toplumsal ilgi ve itibarın nedenlerinden biri olmuştur.

İnşasından kısa bir süre sonra Yıldırım Bayezid'in Ankara Savaşı'nda esir düşmesinin ardından Timur'un Bursa'yı işgali sırasında ve Fetret Devri'nde Karamanoğlu Mehmed Bey'in Bursa kuşatmasında (1413) cami, dış cephelerine odun yığılarak yakılmaya çalışıldı. Bu yangınlar sonucu dış cephe kaplaması tahrip oldu. Ortaya çıkan moloz duvar dokusu kalın sıva ile örüldü; bu durum 1950'lerdeki restorasyona kadar böyle devam etti. 1958 Büyük Çarşı yangınında kuzey avlusunun da yanmasından sonra gördüğü tadilat sırasında sıva kaldırılmıştır.

Fetret devrinden sonra 1421 yılında tekrar ibadete açılan caminin ilk tamir vesikası 1494 yılına aittir. 1862 yılına kadar 23 tamir vesikası daha vardır.
Müezzin mahfili 1549 yılında yapıldı. 1517 yılında Yavuz Sultan Selim tarafından Mısır'ın fethi ve hilafetin Osmanlı'ya geçtiği dönemde getirilen Kabe-i şerif kapı örtüsü padişah tarafından Ulu Cami'ye hediye edildi ve minberin soluna asıldı. Müezzin mahfilin karşısındaki taş vaiz kürsüsü 1815'de yapıldı.

Cami, 1855 yılı büyük depreminde büyük hasar gördü. On sekiz kubbesi çöken caminin sadece batı minaresinin dibindeki kubbe ile mihrap önü kubbesi ayakta kalabildi. Depremden sonra esaslı bir tamir gördü. Bu dönemde Sultan Abdülmecid'in emri ile İstanbul'dan gönderilen ünlü hattatlar camideki büyük yazıları elden geçirdiler. Ayrıca yeni hüsn-ü hatlar da ilâve edildi.

1889 yılında çıkan bir yangında minarelerin ahşap olan külahları yanmış, sonrasında kâgir olarak yeniden yapılmıştır.

Mimari özellikleri
Dikdörtgen planlı cami yaklaşık 5.000 metrekare boyutlarında olup 20 kubbe ile örtülüdür. Sekizgen kasnaklara oturan kubbeler mihrap duvarına dik beş sıra halinde dizilmiştir. Kasnaklar mihrap ekseni üzerindekiler en yüksek olmak üzere yanlara doğru gidildikçe her sırada daha alçak düzenlenmiştir. Kuzey cephenin her iki ucunda tuğla malzemeyle inşa edilmiş iki kalın minaresi ve minarelerden doğudakinin Sultan Çelebi Mehmed devrine ait olduğu tahmin edilmektedir.

Düzgün kesme taşlarla inşa edilmiş kalın beden duvarlarının masif etkisini hafifletmek için cephelerde her kubbe sırası hizasına gelmek üzere sağır sivri kemerler yapılmıştır. Her kemerin içinde iki sıra halinde ikişer pencere yer alır. Bunların gerek biçimleri gerek boyutları her cephede farklıdır.

Son cemaat yeri bulunmayan yapının kuzey cephesinde köşelerde sonradan yapılan iki minare vardır. Minarelerin ikisi de beden duvarına oturmaz, yerden başlar. Batı köşesindeki minare I. Bayezid tarafından yaptırılmıştır. Sekizgen biçimli kürsüsü bütünüyle mermerden, gövdesi tuğladandır. I. Mehmet'in yaptırdığı söylenen doğu köşesindeki kare kürsülü minare, caminin beden duvarından da 1 metre kadar ayrıktır. Şerefeler her iki minarede de aynı olup tuğlalı mukarnaslarla bezelidir. Kurşun kaplı külahlar 1889'daki yangında ortadan kalkınca, bugünkü boğumlu taş külahlar yapılmıştır.

Ana kapısı kuzeyde olan caminin, doğu ve batıdakilerle birlikte üç kapısı vardır. Ayrıca sonradan Sultanın namaz kılması için ayrılan Hünkar Mahfili'ne açılan bir kapı pencereden bozularak yapılmış; böylece kapı sayısı dörde çıkmıştır.

Minberi
Bursa Ulu Cami'nin sert ceviz ağacından kündekari tekniği ile yapılmış minberi Hacı Abdülaziz oğlu Mehmed isimli bir sanatkar tarafından yapılmıştır. Selçuklu oyma sanatından Osmanlı ahşap oymacılığı sanatına geçişin önemli örneklerinden biri olan minberi yapan ustanın kim olduğu hakkında kaynaklarda yeterli bilgi yer almaz. Ustanın ismi minberin sağ yanında oyma sülüs yazı ile yazılmıştır. İsmini yazdığı ifadenin son kelimesi farklı şekillerde okunmuş;kimi kaynaklarda Antepli olduğu; kimi kaynaklarda Tebriz'in Devak köyünden olduğunu ifade edilmiştir.

Minberde form açısından Selçuklu geleneği hakimdir. On dört basamaklı minberin girişinde kapı kanatları bulunur. Üçgen şeklindeki minber tacı delikişi tekniğinde bitkisel olarak süslenmiştir. Üçgenlerin kenarlarından gelen Rumilerle taç dalgalı bir forma sahiptir. Aynalıkaltı 12 panoya bölünmüştür. Yan aynalıklarda yüzey çok kollu yıldızlarla geometrik taksimatlara ayrılmış ve her bir parçanın içi bitkisel motiflerle doldurulmuştur.
Minber korkuluğu her iki yönde birbirinden farklıdır. Doğu yönünde, delikişi tekniğinde sekiz kollu yıldız ve sekizgenlerden oluşan geometrik kompozisyon korkuluk bütününe yerleştirilmiştir. Diğer yönde ise zemin oyma ve delikişi tekniğinde işlenen panolar dönüşümlü olarak kullanılmıştır. Minber kapısının üstündeki kitabede inşa tarihi ve banisinin adı yer alır.

Ulu Cami minberine bazı gizemler atfedilmiştir. 1980 yılında minberin doğu yönündeki geometrik kompozisyonun güneş ve etrafındaki gezegenlere simgelediği; aralarındaki uzaklıkların gerçek uzantıları ile orantılı olduğu; batı yönündeki kompozisyonun ise galaksi sistemini simgelediği iddia edilmiştir.

Şadırvanı
Caminin iç mekanında, yirmi kubbeli yapının ortasındaki üstü açık kubbenin altında yer alan şadırvan, Ulu Cami'nin dikkat çekici özelliklerinden biridir.
Selçuklu yapılarında yaygın olan tepe açıklığı ve altında havuz yer alması geleneğinin bir devamı olan bu özellik, camiyi Selçuklu geleneğine bağlar. Şadırvanın altında bulunduğu açık kubbe günümüzde camekanla kapatılmıştır.

Görüntüler

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Ulu Cami Türkiye Kültür Portalı
SumiyoOkumuro, The Mamluk Kaaba Curtain in the Bursa Grand Mosque (Bursa Ulu Cami'deki Kabe Örtüsü)

Türkiye'deki Osmanlı camileri
Bursa'daki Osmanlı camileri
Osmangazi'deki yapılar
Bursa ve Cumalıkızık: Osmanlı İmparatorluğu'nun Doğuşu

Bursa Ulu Camii


Višnja Ogrizović (Zagreb, 9. ožujka 1938. – Zagreb, 24. siječnja 2012.), novinarka, publicistica i prevoditeljica.

Životopis
Kći je poznatih antifašista Slave i Bogdana Ogrizovića i unuka književnika Milana Ogrizovića. U Zagrebu je pohađala gimnaziju i diplomirala komparativnu književnost i francuski jezik na Filozofskom fakultetu. Bila je polaznica dvogodišnje Novinarske škole Vjesnika i članica Hrvatskog novinarskog društva. Radni je vijek provela u novinarstvu pišući u Vjesniku, ženskim revijama Svijet i Mila, Jutarnjem listu, te u mnogim drugim časopisima i dnevnom tisku. Jedna od rijetkih novinara koji su uspjeli intervjuirati književnicu Agathu Christie poznatu i po tome da ne daje intervjue. Pisala je o društveno-političkim temama s osobitim naglaskom na položaj žena, djece, kao i na zdravu i tradicijsku prehranu.

Knjige
Autorica je sljedećih knjiga:
 Specijaliteti naših susjeda, Zagreb, VPA, Zagreb. 1981
 365 dana u kuhinji, Alfa, Zagreb, 1984.
 Cvijeće, povrće i voće svojom rukom (s Meri Vlaić), Zagreb, Alfa, 1987., 1988. i 1995.
 Jugoslaveni za stolom (narodni specijaliteti), Zagreb, Alfa 1988.
 Kad djeca slave (s Nevenkom Macolić), Zagreb, Školska Knjiga,1988. i 1990.
 Ekspres kuharica, Zagreb, Svijet i Podravka, 1990.
 Blagdani za stolom, Zagreb, Svijet, 1990.
 Pizze i tjestenina, Zagreb, Vjesnik 1990.
 Kolači i slatkiši (svojom rukom), Zagreb, Alfa, 1990.
 Kuharica za zaljubljene (s Anom Horvat ), Zagreb, Centar za informacije i publicitet, 1990.

Prevela je knjige:
 Tragedija u tri čina, Agatha Christie, Zagreb, Globus i Novi Sad, Matica srpska, 1984.
 Ribe:predjela i ukusna glavna jela od slatkovodnih i morskih riba, rakova i mekušaca, Elke Alsen, Ljubljana-Zagreb, Cankarjeva založba, 1988.
 Perad: velika kuharica, Elke Alsen, (s Magdom Weltrusky), Ljubljana-Zagreb, Cankarjeva založba, 1988.
 Tradicionalna židovska kuharica, Zagreb, Nakladni zavod Matice hrvatske, 2001.
 Hladna jela: velika kuharica Christian Teubner i Annette Wolter (s Magdom Weltrusky), Split, Marjan tisak, 2007.
 Dr. Oetker - škola kuhanja: original, Zadar, Forum 2009.,
 Glikemijski indeks / Michael Montignac, Zagreb, Naklada Zadro, 2009.
 Vrijeme svijeta (materijalna civilizacija, ekonomija i kapitalizam od XV. do XVIII. stoljeća) - dio/ Fernand Braudel, Zagreb, August Cesarec, 1992.
 Struktura svakidašnjice (materijalna civilizacija, ekonomija i kapitalizam od XV. do XVIII. stoljeća) - dio/ Fernand Braudel, August Cesarec, 1992.
 Jedem, dakle mršavim, Montignacova metoda/ Michel Montignac, Zagreb, Naklada Zadro, 1995.
 Montignacovi recepti i jelovnici (ili kako do vitkosti, zdravlja i vitalnosti)/ Michel Montignac, Zagreb, Naklada Zadro, 1996.

Hrvatski novinari

Višnja Ogrizović


Sadık Necmettin Sadak (1890, Isparta - 21 Eylül 1953, Ankara), Türk gazeteci ve siyasetçi.

Hayatı
Babası adliye hakimlerinden Açıkbaşzade Sadık Şahabettin Bey, annesi Arife Hanım'dır. Fatma Belkıs ve (boşanma sonucu) İlhan Hanım'larla evli; Fatma Neclâ ve Ayşe Leylâ'nın babasıdır. İlköğrenimini Edirne'de, ortaöğrenimini İzmir ve Konya İdadilerinde yaptı ve babasının mahkeme başkanı olarak İstanbul'a tayini üzerine Mekteb-i Sultanî'ye (Galatasaray Lisesi) girdi. 1910 yılında bu mektebi bitirerek yüksek tahsilini Lyon Üniversitesi'nde yaparak 1914 yılında yurda döndü. Maarif Nezareti tercümanlığında, sonra Telif ve Tercüme Dairesi Mümeyyizliğine tayin oldu. 1916 yılında İstanbul Darülfünunu İçtimaiyat Müderris Muavinliğine sonra Ziya Gökalp'den boşalan İçtimaiyat profesörlüğüne getirildi. 1918 yılında Kazım Şinasi Dersan, Falih Rıfkı Atay, Ali Naci Karacan ile birlikte 200'er lira sermaye koyarak Akşam gazetesini kurdu. 1928'den sonra III., IV., V., VI., VII. ve VIII. Dönem Sivas Milletvekilliği yaptı. 1928-1929 yılları arasında Galatasaray Spor Kulübü Başkanlığını yürüttü.

1932 de Cenevre'de silahların bırakılması konferansında, 1936 yılında Montrö Boğazlar Sözleşmesi'nde ve Milletler Cemiyeti'nde Türkiye delegesi oldu. II. Dünya Savaşı sırasında Nazi Almanyası'na yakınlığıyla biliniyordu.

10 Eylül 1947 tarihinde Dışişleri Bakanı oldu ve bu görevini 22 Mayıs 1950 tarihine kadar sürdürdü.

16 Mart 1948 tarihinde Paris'te 16 devletin dışişleri bakanları ile yapılan toplantıda Türkiye'nin Avrupa Paktı'na alınması için demeçler verdi.

Ölümü
Akciğer rahatsızlığı olduğunu öğrenip İsviçre'ye giderek ameliyat olduğunda, akciğer kanseri teşhisi kondu. İstanbul'a döndükten sonra hastalığını eşi İlhan Hanım'dan saklayıp tedavi olmak için ABD'ye gitti. New York'ta yaklaşık bir buçuk ay kanser tedavisi gördükten sonra 21 Eylül 1953 tarihinde öldü.

Notlar

Kaynakça

1890 doğumlular
1953 yılında ölenler
TBMM 3. dönem Sivas milletvekilleri
TBMM 4. dönem Sivas milletvekilleri
TBMM 5. dönem Sivas milletvekilleri
TBMM 6. dönem Sivas milletvekilleri
TBMM 7. dönem Sivas milletvekilleri
TBMM 8. dönem Sivas milletvekilleri
Galatasaray SK başkanları
Galatasaray Lisesinde öğrenim görenler
Isparta doğumlu siyasetçiler
TBMM Dışişleri Komisyonu
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
20. yüzyıl Türk gazetecileri
Lyon Üniversitesinde öğrenim görenler

Necmettin Sadak


An Restrepia piperitosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Restrepia piperitosa in nahilalakip ha genus nga Restrepia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Restrepia

Restrepia piperitosa


L'acide docosanedioïque ou acide phellogénique est un acide dicarboxylique saturé de formule semi-développée HOOC(CH2)20COOH.

C'est un acide α,ω-dicarboxylique où les groupes méthyle de la chaîne linéaire docosane ont été oxydés en acides carboxyliques correspondants.

Ce composé est principalement utilisé en chimie organique, notamment comme précurseur d'un dérivé de la phosphocholine à l'activité antifongique.

Notes et références

Acide dicarboxylique

Acide docosanedioïque


Fremmedarbejderbladet (, , , ) var et månedligt tidsskrift, der blev udgivet fra 1971 til 1977. Bladet var tilgængeligt på dansk, tyrkisk, og serbokroatisk fra 1971-1977, på arabisk fra 1971-1972, på urdu fra 1971-1972 og 1973-1977, og på engelsk fra 1972-1973. Ole Hammer var chefredaktør. Bladet var målrettet fremmedarbejdere, som kom til Danmark fra 1960'erne og 1970'erne fra Tyrkiet, Jugoslavien, Pakistan, Mellemøsten og Nordafrika (sammenligneligt med Gastarbeiter i Tyskland), og handlede om bolig, overenskomstforhandlinger, arbejdstilladelser, arbejdsvilkår, og dansk kultur.

Fremmedarbejderbladet blev finansieret af Dansk Arbejdsgiverforening, LO, Dansk Arbejdsmands- og Specialarbejderforbund (SiD), Arbejdsministeriet (Beskæftigelsesministeriet), Mellemfolkeligt Samvirke, Dansk Smede- og. Maskinarbejderforbund (Dansk Metal), og via fra reklamer og abonnementer.

Kilder

Tidsskrifter fra Danmark
Etableret i 1971
Ophørt i 1977

Fremmedarbejderbladet


Cinzano er et italiensk mærke af vermouth,som siden 1999 har været ejet af Gruppo Campari. Den fås i fire versioner:

 Cinzano Rosso, som er rav-farvet;
 Cinzano Bianco, der er hvid og mere tør en Rosso, dog stadig at betragte som en sød vermouth;
 Cinzano Extra Dry, en tør vermouth;
 Cinzano Rosé, den nyeste af de fire. Rosefarvet med orange-smag

Referncer

Drikke fra Italien
Hedvin

Cinzano


අතථ්‍ය කැමරා පද්ධති සංස්කරණය

3D වීඩියෝ ක්‍රීඩාවක් සැළකුවහොත් එහි අතථ්‍ය කැමරා පද්ධතියෙන් සිදු වන්නේ කැමරාවක් හෝ කැමරා කිහිපයක් පාලනය කිරීමෙන් අතථ්‍ය ලොවක් දර්ශනය කිරීමය. වීඩියෝ ක්‍රීඩා වල මෙය භාව්තා කරන්නේ යම්කිසි ක්‍රියාවක් සුදුසුම කෝණයෙන් දර්ශනය වීමට සැළස්වීම වන අතර සාමාන්‍යයෙන් මෙය භාවිතා කරන්නේ  ක්‍රීඩාව සඳහා තුන්වන ඇසක් යොදා ගනීමට අවශ්‍ය වූ විටය.

චිත්‍රපට නිශ්පාදකයන් මෙන් නොව,අතථ්‍ය කැමරා පද්ධති නිශ්පාදකයන් ගණුදෙණු කරනු ලබන්නේ අන්තර් ක්‍රියකාරී හා අවිනිශ්චිත ලොවක් සමගය. මීලඟ තත්පර කිහිපය තුල ක්‍රීඩා චරිතයේ පිහිටීම අනාවරණය කරගැනීමක් කළ නොහකි නිසා චිත්‍රපට නිශ්පාදකයන් මෙන් දර්ශන කණ්ඩය සලසුම් කිරීම අපහසුය.මෙයට විසඳුමක් ලෙස කෘතීම ඤානයේ සමහර මූලධර්ම සලකිල්ලට ගනිමින් සුදුසුම දර්ශන තෝරා ගනී.

ප්‍රධාන වශයෙන් කැමරා පද්ධති තුනක් ඇත. අචල කැමරා පද්ධති වල කැමරාව නිශ්චලවම පවතින අතර, ක්‍රීඩකයාගේ වටපිටාව අචල දර්ශන පෙලක් මගින් නිරූපනය කරය්. ට්‍රැකිං කැමරාව සැළකූ විට එය ක්‍රීඩා චරිතයේ චලනය අනුගමනය කරනු ලැබේ. අවසාන වශයෙන් අන්තර් ක්‍රියාකාරී කැමරා පද්ධති වල ක්‍රීඩා වටපිටාව ක්‍රීඩකයාට අවශ්‍ය පරිදී කෙළින්ම වෙනස් කරගත හැක. මෙම වීඩියෝ පද්ධති නිර්මාණය කිරීමට නිර්මාණ කරුවන් විසින් කොන්ස්ට්‍රේන් සෝල්වර්ස්, ආර්ටිෆිශල් ඉන්ටලිජන්ස් ස්ක්‍රිප්ට්ස් හෝ ඔටෝනෝමස් ඒජන්ට්ස් භාවිතා කරය්.

තෙවනි පුත්ගල දර්ශනය

වීඩියෝ ක්‍රීඩා වලදී  'තෙවනි පුත්ගලයා' ලෙස හඳුන්වන්නේ ක්‍රීඩා චරිතයට මදක් ඉහළ දෘශ්ඨි කෝණයකින් හා නිශ්චිත දුරකින් දර්ශනය කළ හැකි දර්ශන මාලාවය්. මෙම කෝණයෙන් ඉතාමත් තාත්වික අවතාරයක් දැකගනීමට ක්‍රීඩකයාට හැකි වන අතර මෙය සටන් ක්‍රීඩා වල හා අවධානම් සහිත ක්‍රීඩා වල පොදුවේ භාවිතා වේ. මෙම ක්‍රීඩා වල ස්ථානෝචිත ශබ්ද භවිතා කරන අතර අවතාරයේ පිහිටීම අනුව ශබ්ද ද හැඩ ගැසේ.

ප්‍රාථමිකව සළකන කල, තෙවැනි පුත්ගල කැමරා පද්ධති වර්ග තුනක් ඇත. ඒවා නම්, ක්‍රීඩාව නිර්මාණයේදීම කැමරාවේ පිහිටීම් ස්ථාපනය කරනු ලබන 'අචල කැමරා පද්ධති', ක්‍රීඩකයාගේ චලනය අනුගමනය කරන 'ට්‍රැකිං කැමරා පද්ධති' හා ක්‍රීඩකයාගේ පිහිටීම පාලනය කළ හැකි 'අන්තර් සම්භන්ද කැමරා පද්ධති' නම් වේ.

අචල

මෙම පද්ධති වල කැමර පිහිටීම, දිශාණතිය නැතහොත් පෙනීම් පරාසය වැනි ලක්ෂන නිර්මාණකරුවන් විසින්ම ක්‍රීඩා නිර්මාණයේ ස්ථාපනය කරනු ලබය්. මෙහිදී කැමරා කෝණයන් ගථිකව වෙනස් නොවන අතර යම්කිසි කෝණයකින් නරඹූ විටදක්නට ලැබෙන්නේ එම කෝණයට අදාළ දර්ශන පමණි. 'අලෝන් ඉන් ද ඩාර්ක්' ක්‍රීඩාවේ කැමරා පද්ධතිය මෙයට කදිම උදහරණයකි. මෙහිදී ක්‍රීඩා චරිතය 3D ආකාරයෙන් දිස් වන අතර පසුබිම අචලව පවතී. 'රෙසිඩන්ට් ඊවිල්' හි මුල අවධියේ මෙම අචල කැමර යොදගෙන ඇති ආකාරය දැකිය හැක. 'ද ගෝඩ් ඔෆ් වෝ' ක්‍රීඩාවේ ද මෙම අචල කැමරා දැකගත හැක.

මෙහි එක් වාසියක් වන්නේ ක්‍රීඩා නිර්මාණ කරුවන්ට චිත්‍රපටි හැඟීම ලබා දිය  හැකි වීමය්. චිත්‍රපට නිශ්පාදායේ මෙන්ම මොවුන්ට ද වටපිටාවට අර්ථයක් ලබා දීමේ හැකියාව මෙමගින් සැළසේ. මෙම තාක්ශණය යොදා ගන්නා ක්‍රීඩා වල චිත්‍රපටමය ස්වභාවය කතා බහට ලක් වන කරුණකි.

ට්‍රැකිං

මෙහිදී කැමරාව චරිතය පිටුපසින් චලනය වේ. ක්‍රීඩකයාට මෙහිදී කැමරව පාලනය කිරීමට අවස්ථාවක් නොලැබෙන අතර පිහිටීම වෙනස් කිරීම ආදිය කළ නොහැක. මෙම කැමරා පද්ධතිය ක්‍රෑශ් බන්ඩිකූට් හෝ ටූම්බ් රය්ඩර් වැනි මුල් අවධ්යේ ක්‍රීඩා වල දැක ගත හැක. කෙසේ වෙතත්, මෙම පද්ධතියේ අවාසි කිහිපයක් ඇත. පවතින දර්ශන කෝණය නුසුදුසු වුවත් එය වෙනස් කිරීමේ හැකියාව ක්‍රීඩකයාට නොමැති වීම මෙහි ප්‍රධාන අවාසියකි. තවද, ක්‍රීඩා චරිතය බිත්තියකට පසුපස හරවා සිටින අවස්ථවක දී කැමරාව සෙලවීමක් සිදු විය හැකි අතර රූප රාමු වල අතාත්වික භාවයක් දක්නට ලැබේ.

අන්තර්-ක්‍රියාකාරී

මෙය ට්‍රැකිං කැමරා පද්ධතියේම වැඩිදියුණු කරන ලද පද්ධතියකි. කැමරාව ක්‍රීඩා චරිතයත් සමග චලනය වන අතරතුර දර්ශන වල දිශාණතිය හා චරිතයට ඇති දුර වැනි සමහරක් අංග වෙනස් කර ගැනීමේ හැකියාව ඇත. වීඩියෝ ක්‍රීඩා කොන්සෝල වල මෙම අමතර අංග පාලනය සඳහා ප්‍රතිසම උපාංගය යොදා ගනිමින් නිරවද්‍යතාව වැඩි කරන අතර පරිගණක ක්‍රීඩා වල මෝසිකය යොදා ගනී.

මෙම පාලක සුපර් මාරියෝ සන්ශය්න් හෝ ද ලෙජන්ඩ් ඔෆ් zඑල්ඩා:වින්ඩ් වෝකර් යන ක්‍රීඩා වල දැක ගත හැක. සම්පූර්ණයෙන් අන්තර් ක්‍රියාකාරී කැමරා නිවරදි ආකාරයෙන් තැනීම අපහසු කාර්යයකි. සුපර් මාරියෝහි අසීරුම කටයුත්ත කැමරා පද්ධතිය පාලනය කිරීම බව ගේම්සොෆ්ට් ආයතනය තර්ක කරය්. මීට සාපේක්ශව වින්ඩ් වෝකර් ක්‍රීඩාව සාර්ථක බව ආයතනය පිළිගෙන ඇති අතර මෙම කැමරා පද්ධතිය වැරදි අවම වන සේ සාදා ඇති බව පිළිගෙන ඇත.

සුපර් මාරියෝ 64 ක්‍රීඩාව මෙම කැමරා පද්ධතිය භාවිතා කළ මුල් ක්‍රීඩා වලින් එකකි. මෙහිදී කැමරා පද්ධති දෙකක් අතුරින් ඕනැම අවස්ථාවක කැමති එකක් තෝරා ගැනීමේ අවස්ථාව ක්‍රීඩකයාට ලැබී ඇත. ට්‍රැකිං කැමරා පද්ධතිය මේ අතුරින් එකක් වන අතර එහි කෘතීම බුද්ධිය ඉතා සුළු වශයෙන් යොදාගෙන ඇත.මෙහි සමහර දර්ශන වීඩියෝ පද්ධතිය මගින් කළින් හඳුනා ගැනීමක් සිදුවේ. උදාහරණයක් වශයෙන් සුපර් මාරියෝ ක්‍රීඩාවේ පළමු කොටසේ දී ක්‍රීඩකයා යා යුතු දිශාව කැමරා පද්ධතිය මගින් පෙන්නුම් කිරීමක් සිදු වේ. දෙවන පද්ධතිය තෝරා ගතහොත් මාරියෝ චරිතයේ පිහිටීමට සාපේක්ශව දර්ශන මාලාව වෙනස් කළ හැක. වම් හෝ දකුණු යතුර එබීමෙන් මාරියෝ චරිතය වටා කැරකෙන අතර උඩ හෝ පහල යතුරු එබීමෙන් මාරියෝ දෙසට ළං වීම හා ඈත් වීම සිදු කළ හැක.

ක්‍රියාවට නැංවීම

කැමරා පද්ධතියක් ක්‍රියාවට නංවන ආකාරය පිලිබඳව විවිධාකාර පර්යේශන සිදු වේ. කොන්ස්ට්‍රේන්ට් සෝල්වර් සොෆ්ට්වෙයාර් හි ප්‍රධාන කාර්යය වනුයේ දී ඇති දර්ශන සංරොධක අතුරින් හොඳම දර්ශන පෙළ සකස් කිරීමය්.වෙනත් ආකාරයකින් පැවසුවහොත්, කොන්ස්ට්‍රේන්ට් සෝල්වර් සොෆ්ට්වෙයාර් මගින් සිදු වන්නේ ලබා දී ඇති රූප රාමු ප්‍රතිශතයන් ක්‍රියාවට නංවීමය්. 'මෙම රූපය මගින් දර්ශනයේ 30%ක් වැසිය යුතුය' යන්න මෙයට උදහරණයකි. සොල්වර් මගින් එම අවශ්‍යතා වලට සරිලන විකල්ප තෝරගැනීම සිදු කරය්. තෝරා ගැනීම සිදු කළ පසුව සොල්වර් මගින් අදාළ සමකක්ශ හා කැමරාවේ පරිබ්‍රමණය ලබා දීම මගින් රූප රාමු ලෙස පෙන්නුම් කරය්.

සමහර කැමරා පද්ධති වල විකල්ප සොයා ගත නොහැකි වුවහොත් සංරෝධක ලිහිල් වීම්ක් සිදුවේ. උදාහරණයක් වශයෙන්, රූපයක් මගින් දර්ශණයක 30%ක් වැසිය නොහකි නම්, එම 30% නොසලකා හරිමින් රූපය දර්ශනයට අතුලත් කිරීම පමණක් සිදු වේ. මෙහිදී විශාල කිරීම ඇතුළත් වේ.

සමහර කැමරා පද්ධති වල දර්ශන තෝරාගත යුතු ආකාරය කළින් තීරණය කොට ඇත. මෙහිදී සිදු වන්නේ ක්‍රියාවක ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් පිටපතක් ප්‍රේරණය වීමය්. උදාහරණයක් වශයෙන් ක්‍රීඩා චරිතයක් වෙනත් චරිතයක් සමග කතා කරවීමට අවශ්‍ය නම්, කොන්වර්සේශන් නම් වූ පිටපත ප්‍රේරණය වේ. මෙම පිටපතේ දෙදෙනෙක් අතර සාකච්චාවක් සිදුවන ආකාරය කළින් තීරණය කොට ඇත. උදාහරණයක් වශයෙන්, මෙහිදී උරහිසට උඩින් හා කිට්ටු දර්ශණ වල මිශ්‍රණයක් පෙන්නුම් වේ. මෙය සිදු කරන්නේ කොන්ස්ට්‍රේන්ට් සොල්වර් මගිනි.

බිල් තොම්සන් මේ සඳහා තාත්වික විසඳුමක් සොයා ගන්නා ලදි. කැමරා පද්ධතිය ස්වාධීන නියොජිතයකු ලෙස ක්‍රියා කරන පද්ධතියක් ඔහු නිර්මාණය කරන ලදි. මෙහිදී දර්ශණ මාලාවේ චලිතය තීරනය වන්නේ මනෝභාවය පදනම් කර ගනිමින් ය. මෙමගින් සතුටු කැමරාවක් ගත් විට එහි වර්ණ සංකලන ඉක්මන් චලිත රටාවන් හා කිට්ටු රූප වැඩි වශයෙන් පවතී.

මිශ්‍ර යථාර්ත භාවිතය.

2010 දී මය්ක්‍රෝසොෆ්ට් ආයතනය විසින් කිනෙක්ට් නිකුත් කෙරුණු අතර මෙය මෙය xබොක්ස් 360 භාවිත කරන්නන් ගේ ශරීර අනාවරණයන් පදනම් කර ගත් අත් භාවිතා නොකරන 3D ස්කෑනර් යොදාගත් පර්යන්ත උපකරණයකි. මෙය පසුව කලිෆෝනියා විශ්ව විද්‍යාලයේ ඔලිවර් ක්‍රෙලොස් විසින් වැඩි දියුණු කරනු ලැබූ අතර ඔහු එය කිරීමට යූ ටියුබ් විඩියෝ පෙළක් යොඋදා ගන්නා ලදි. එම දර්ශන පෙළ පෙන්නුම් කළේ කිනෙක්ට් හා පරිඝනක කැමරාවක් සම්භන්ද කරන ආකාරයය්. කිනෙක්ට් හි රූපරාමු ගඹුරෙන් අධ්‍යයනය කිරීමේ හැකියාව නිසා(කොම්පියුටර් ස්ටීරියෝ හා ස්ට්‍රක්චර්ඩ් ලය්ට්), ක්‍රෙලොස් විසින් කැමරාවක් භාවිතයෙන් රූපරාමුවක දෘශ්ටිකෝණය සෙවීමට ඇති හැකියාව පෙන්නුම් කළේය. කෙසේ වෙතත් කිනෙක්ට් හි සඳහන් වූයේ කැමරාවට සිදු කළ හැක්කේ එයට ඉදිරියෙන් තිබෙන රූප රාමු පෙන්වීමටත්, අනෙකුත් හිස් අවකාශ කළු වර්ණයකින් පෙන්නුම් කරන බවත්ය පසු කාලීනව ක්‍රෙලොස් විසින් මෙය තවත් වැඩි දියුණු කරනු ලැබූ අතර වීඩියෝ දර්ශණ භාවිත කරමින් නව මානයන් සොයා ගැනිනි.ක්‍රෙලොස් විසින් කරන ලද කාර්යයන් පසුව නිව්යෝර්ක් ටය්ම්ස් හි මෙය පල විය.

මෙයත් බලන්න
Game engine
Virtual cinematography

සබැඳුම්

^ Jump up to: a b Rollings, Andrew; Ernest Adams (2006). Fundamentals of Game Design. Prentice Hall. ISBN 9780131687479.
Jump up ^ Casamassina, Matt. "Resident Evil Review". IGN. Retrieved 2009-03-22.
Jump up ^ "Sonic Adventure Review". IGN. Retrieved 2009-03-22.
Jump up ^ "Tomb Raider: The Last Revelation Review". IGN. Retrieved 2009-03-22.
Jump up ^ Carle, Chris. "Enter the Matrix Review". IGN. Retrieved 2009-03-22.
Jump up ^ Gerstmann, Jeff (2002-10-04). "Super Mario Sunshine Review for GameCube". GameSpot. Retrieved 2009-03-22.
Jump up ^ Casamassina, Matt (2003-03-25). "The Legend of Zelda: The Wind Waker Review". IGN. Retrieved 2009-03-22.
Jump up ^ "15 Most Influential Video Games of All Time: Super Mario 64". GameSpot. Retrieved 2009-03-22.
Jump up ^ "The Essential 50 Part 36: Super Mario 64 from". 1UP.com. Retrieved 2009-03-22.
Jump up ^ "Cameracontrol.org: The virtual camera control bibliography". Retrieved 6 May 2011.
Jump up ^ Bares, William; Scott McDermott, Christina Boudreaux, Somying Thainimit (2000). "Virtual 3D camera composition from frame constraints". International Multimedia Conference (California, United States: Marina del Rey): 177–186. Retrieved 2009-03-22.
Jump up ^ Drucker, Steven M.; David Zeltzer (1995). "CamDroid: A System for Implementing Intelligent Camera Control". Symposium on Interactive 3D Graphics. ISBN 0-89791-736-7. Retrieved 2009-03-22.
Jump up ^ He, Li-wei; Michael F. Cohen, David H. Salesin (1996). "The Virtual Cinematographer: A Paradigm for Automatic Real-Time Camera Control and Directing". International Conference on Computer Graphics and Interactive Techniques (New York) 23rd: 217–224. Retrieved 2009-03-22.
Jump up ^ Tomlinson, Bill; Bruce Blumberg, Delphine Nain (2000). "Expressive Autonomous Cinematography for Interactive Virtual Environments". Proceedings of the fourth international conference on Autonomous agents (Barcelona, Spain) 4th. ISBN 1-58113-230-1. Retrieved 2009-03-22.
Jump up ^ "Oliver Krelos' Homepage".
Jump up ^ Kevin Parrish (9:20 PM - November 17, 2010). "Kinect Used As 3D Video Capture Tool". Tom's Hardware.
Jump up ^ Tim Stevens (Nov 29th 2010). "Two Kinects join forces to create better 3D video, blow our minds (video)". Engadget.
Jump up ^ Jenna Wortham (November 21, 2010). "With Kinect Controller, Hackers Take Liberties". New York Times.

අතථ්‍ය කැමරා පද්ධතිය


Kharoon ya da Kharon, mitolojide ölülerin kayıkçısıdır.

Kharoon ölü ruhlarına Acheron ırmağını geçirtmek için para alır. O nedenle ölülerin ağzına bir metelik konurdu. Para almazsa Kharoon ruhları kovar, taş çatlasa yumuşamazdı. Hele toprağa gömülmeyen ruhların Hades bataklığını geçmeleri olanaksızdı. Kharoon Etrüsk mezarlarında sık rastlanan bir simgeydi. Ölmekte olan insanı yeraltı ülkesine almakla tam anlamıyla öldüren bir cin olarak gösterilir. Hermes'in kılavuzluğunda yeraltına inen birçok ölü Kharoon ve kendi kendisiyle konuşur, ölümden sonra her türlü varlığın boş olduğu sonucuna varır.

Hades'in Ülkesi
Ölüler ülkesi Hades'in anlatıldığı bölgenin görünüşü ürkütücü olarak tasvir edilir. Ölü ruhların içeri girmesi de kolay değildir. Ölü ruhları styx ırmağından geçiren bir sandalcı vardır. Kharoon ölü ruhlarını geçirmek için para alır. Bu nedenle ölülerin ağızlarına bir obolos (metelik) konurdu. Zalim kayıkçı Kharoon, bedel ödeyemeyen ruhları kovar ve asla yumuşamazdı. Toprağa gömülmeyen ruhların ise Hades'in ülkesine ulaşması mümkün değildi. Gömülmeyen ruhlar yüz yıl havada gezinip dururlardı.

Bu efsanevi anlatım o kadar etkili olmuştur ki Yunanlar, ölüleri Hristiyanlığın ilk dönemlerindeki mağara ayinleri tasviri ile birlikte değerli eşyalarını da mezara koymayı adet olarak edinmişlerdir. Yunanlar, ölü ile birlikte "hediye parası" diye anılan bir tas içerisine 10 - 15 civarında para koymayı gelenekselleştirmişlerdir.

Astronomi
Cüce gezegen Plüton'un en büyük uydusu Charon'a onun adı verilmiştir.

Kaynakça
 Erhat, Azra, Mitoloji Sözlüğü, Remzi Kitabevi, İstanbul, 1984. s:188

Yunan mitolojisinde kişiler

Haron


La mancomunidad denominada "Mancomunidad Norte-Duero" es una agrupación voluntaria de municipios para la gestión en común de determinados servicios de competencia municipal, creada por varios municipios en la provincia de Zamora, de la comunidad autónoma de Castilla y León, España.

Tiene personalidad jurídica propia, además de la consideración de entidad local. Engloba una población de casi 5.000 habitantes diseminados en diferentes núcleos de población de las comarcas de  Campos,  Pan y  Toro.

Municipios integrados

La mancomunidad Norte-Duero está formada por los siguientes municipios: Abezames, Algodre, Benegiles, Bustillo del Oro,  Cubillos, Fresno de la Ribera, Fuentesecas, Gallegos del Pan,  Malva, Matilla la Seca, Molacillos, Monfarracinos, Morales de Toro, Moreruela de los Infanzones, Pinilla de Toro, Pozoantiguo, Torres del Carrizal, Valcabado, Villalonso, Villalube, Villardondiego y Villavendimio.

Sede

Su sede radicará en el Ayuntamiento de Morales de Toro, sin perjuicio de que por causas apreciadas por el Consejo de la Mancomunidad por mayoría absoluta legal de sus miembros, pueda ser trasladada a otro Ayuntamiento.

Fines

La finalidad de la Mancomunidad es la recogida y tratamiento de residuos sólidos urbanos. No obstante, en sus estatutos se cotemplan expresamente otras competencias para la mancomunidad, como son:

La limpieza y conservación, así como el mantenimiento de vías públicas.
La conservación y mantenimiento del servicio municipal de alumbrado público.
La conservación y mantenimiento del servicio de abastecimiento domiciliario de agua, incluyéndose la lectura de contadores.

Además, los estatutos también contemplan otros fines genéricos como el potenciar la cultura, la sanidad, el desarrollo local y comarcal y otros fines de interés social mediante la realización de actuaciones puntuales o coordinadas con otras administraciones.

Con carácter general se establece para todos los servicios, salvo el de recogida de basuras, su voluntariedad de utilización por los municipios mancomunados. Para ello se formarán presupuestos separados de cada servicio, que serán financiados por anualidades completas por los municipios que al inicio de cada ejercicio económico hayan expresado su voluntad de utilizarlos. Dichos presupuestos habrán de ser aprobados por el consejo de la mancomunidad.

Cualquier municipio puede solicitar ser usuario de uno de los servicios de utilización voluntaria de entre los que presta la mancomunidad, mediante instancia dirigida al consejo rector, que sólo podrá denegarlas por razones de inviabilidad económica. Aceptada la inclusión de un municipio como usuario de uno de estos servicios, éste deberá comprometerse a ser usuario del mismo durante el período de mandato de los miembros del consejo rector de la mancomunidad, como mínimo.

Estructura orgánica

El gobierno, administración y representación de la mancomunidad corresponde a los siguientes órganos: presidente, vicepresidente, consejo de la mancomunidad, comisión de gobierno, si debido a la incorporación de nuevos municipios el consejo de la mancomunidad supera los 12 miembros, como es el caso.

Véase también

 Provincia de Zamora
  Mancomunidades de la provincia de Zamora
 Comarcas de la provincia de Zamora
 Gastronomía de la provincia de Zamora

Referencias

Mancomunidades de la provincia de Zamora
Abezames
Algodre
Benegiles
Bustillo del Oro
Cubillos
Fresno de la Ribera
Fuentesecas
Gallegos del Pan
Malva (Zamora)
Matilla la Seca
Molacillos
Monfarracinos
Morales de Toro
Moreruela de los Infanzones
Pinilla de Toro
Pozoantiguo
Torres del Carrizal
Valcabado
Villalonso
Villalube
Villardondiego
Villavendimio

Mancomunidad Norte-Duero


5240 Kwasan este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5240 Kwasan este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Toyota de Kenzo Suzuki și Takeshi Urata. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,38 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 5,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

5240 Kwasan


Die Hungarian International 1981 im Badminton fanden vom 7. November bis zum 8. November 1981 in Budapest statt. Es war die sechste Auflage dieser internationalen Meisterschaften von Ungarn im Badminton.

Finalergebnisse

Referenzen
 Badminton-Sport 30 (1982) (1), S. 10–11

1981
Badminton 1981
Badmintonwettbewerb in Budapest

Hungarian International 1981


Karakaya, Eskişehir ilinin Sivrihisar ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Eskişehir iline 79 km, Sivrihisar ilçesine 30 km uzaklıktadır.

Dış bağlantılar

Sivrihisar'ın mahalleleri

Karakaya, Sivrihisar


Čakajovce (ungarisch Csekej) ist eine Gemeinde im Westen der Slowakei mit  Einwohnern (Stand ). Sie liegt im Okres Nitra, einem Landkreis des Nitriansky kraj.

Geographie
Čakajovce liegt im Donauhügelland am linken Ufer des Flusses Nitra, mit den östlich liegenden Ausläufern des Gebirges Tribeč. Das auf einer Höhe von  liegende Ortszentrum liegt acht Kilometer nördlich der Stadt Nitra.

Geschichte
Der Ort wurde zum ersten Mal 1156 als Seka schriftlich erwähnt. Im Hochmittelalter war Čakajovce ein Fischerdorf, das der Burg Neutra unterstand. Seit dem 16. Jahrhundert gehörte der Ort dem Bistum Neutra.

Nach 1918 kam der im Komitat Neutra liegende und zum Königreich Ungarn liegende Ort zur Tschechoslowakei, 1993 zur Slowakei.

Bevölkerung
Ergebnisse der Volkszählung 2001 (1102 Einwohner):

Sehenswürdigkeiten
 römisch-katholische Kirche St. Katharina von Alexandrien aus dem Jahr 1332
 Erdődy-Landschloss aus dem Jahr 1880
 eine Art slowakischen Pantheons mit Statuen slowakischer Persönlichkeiten wie A. Bernolák, A. Hlinka, M. Rázus, M. R. Štefánik und J. Tiso

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Slowakei
Ersterwähnung 1156

Čakajovce


Boubacar Toure, né le  à Dakar, est un joueur sénégalais de basket-ball évoluant au poste de pivot.

Biographie

Carrière universitaire
Entre 2014 et 2017, il joue pour les  de l'université du Missouri à Columbia.

Entre 2018 et 2020, il joue pour les Eagles à l'université d'Eastern Michigan.

Carrière professionnelle

Chorale Roanne Basket (2020-2022)
Le 18 novembre 2020, automatique éligible à la draft 2020 de la NBA, il n'est pas sélectionné.

Le 17 juin 2020, il signe son premier contrat professionnel en première division française à la Chorale Roanne Basket.

Le 11 janvier 2021, il prolonge son contrat avec Roanne jusque juin 2022.

Le 30 janvier 2021, lors de la victoire des siens contre les Metropolitans 92, il est disqualifié après un coup de poing donné à Miralem Halilović durant le troisième quart-temps qui va causer la fracture de la mâchoire et l'absence des parquets durant sept mois du joueur bosnien. Le 12 février 2021, après un passage par la commission de discipline de la LNB, il écope de dix matchs de suspension. En , Toure est condamné par la justice à 10 mois de prison avec sursis et  d'amende.

Tofaş SK (2022-2023)

Toure rejoint le Tofaş Spor Kulübü, un club turc, pour la saison 2022-2023.

Statistiques

Universitaires
Les statistiques de Boubacar Toure en matchs universitaires sont les suivantes :

|-
| align="left" | 2014-2015
| align="left" |
| - || - || - || - || - || - || - || - || - || - || -
|-
| align="left" | 2015-2016
| align="left" | Grand Canyon
| 8 || 0 || 14,4 || 44,8 || 0,0 || 47,4 || 3,75 || 0,00 || 0,12 || 0,50 || 4,38
|-
| align="left" | 2016-2017
| align="left" | Grand Canyon
| - || - || - || - || - || - || - || - || - || - || -
|-
| align="left" | 2017-2018
| align="left" | N/A
| - || - || - || - || - || - || - || - || - || - || -
|-
| align="left" | 2018-2019
| align="left" | Eastern Michigan
| 31 || 26 || 24,6 || 65,5 || 0,0 || 47,6 || 7,84 || 0,39 || 0,48 || 1,35 || 8,58
|-
| align="left" | 2019-2020
| align="left" | Eastern Michigan
| 32 || 31 || 27,0 || 65,5 || 0,0 || 44,5 || 9,34 || 0,66 || 1,12 || 1,38 || 10,66
|-bgcolor=#e9d9ff
| align="left" colspan="2"| Carrière
| 71 || 57 || 24,5 || 64,0 || 0,0 || 46,1 || 8,06 || 0,46 || 0,73 || 1,27 || 9,04

Palmarès

Distinctions personnelles
 MAC All-Defensive Team (2020)

Sélection nationale
  à l'AfroBasket 2021

Notes et références

Liens externes

Joueur sénégalais de basket-ball
Naissance en décembre 1995
Naissance à Dakar
Joueur de basket-ball des Eagles d'Eastern Michigan
Joueur de la Chorale Roanne Basket
Joueur du Tofaş Bursa
Joueur du Valencia Basket Club

Boubacar Toure


ස්වභාවික හා මානවීය මූලද්‍රව්‍ය සහිත නිෂ්චිත ප්‍රදේශයක අනන්‍ය ලක්ෂණ නිර්වචනය කිරීම සඳහා හෝ තේරුම්ගැනීම සඳහා හෝ ලොව වටා ප්‍රදේශ අධ්‍යයනය කිරීම ප්‍රාදේශීය භූ විද්‍යාවයි. එහිදී අවකාශ නිරීක්ෂණයේ තාක්ෂණ විධි යොදමින් ආවරණය කෙරෙන ප්‍රාදේශීයකරණයට ද අවධානය යොමු කෙරේ.

භූගෝලීය විද්‍යාවේ අධ්‍යයනය සඳහා කෙරෙන සුවිශේෂී එළඹුමක් ලෙස ප්‍රාදේශීය භූ විද්‍යාව හැඳින්වේ. (විවේචනාත්මක භූගෝලීය විද්‍යා සමූහයට හෝ ප්‍රමාණාත්මක භූ විද්‍යාවට අනුරූප වේ.) මෙම අධ්‍යයනය කරා එළඹුම 19 වැනි ශත වර්ෂයේ අග භාගයේ මෙන්ම 20 වැනි ශතවර්ෂයේ මුල් භාගයේ දී ද පැවතිණි. මෙම කාලය පවතින ප්‍රාදේශීය භූ විද්‍යාවේ පූර්වාදර්ශීය සමයක් ලෙස ද සැළකෙන අතර එකල්හි ප්‍රාදේශීය භූ විද්‍යාව සකල භූ විද්‍යාවේ කේන්ද්‍රස්ථානය ලෙස පැවතුණි. එය පසු කලෙක සවිස්තරාත්මක බව හා න්‍යායික හිඟ කම පිළිබඳව විවේචනය කෙරිණි. (ඒ ප්‍රාදේශීය භූ විද්‍යාව, භූ විද්‍යාවන් අතර පරීක්ෂණාත්මක එළඹුමක් වන බැවිනි) ප්‍රමාණාත්මක විප්ලවය 50 ගණන්වල සිදුවන විට මේ කෙරේ සුවිශාල විවේචන එල්ල විය. ප්‍රධාන විවේචකයන් වූයේ ක්‍රිම්බ්ල් හා ස්කැෆර්ය.

ප්‍රාදේශීය භූ විද්‍යාවේ පූර්වාදර්ශය වෙනත් භූ විද්‍යා කෙරෙහි බලපෑම් එල්ල කරන්නට විය. ආසියාව, උතුරු හා ලතින් ඇමරිකාව, යුරෝපය ආදී ලෝකයේ ප්‍රධාන ප්‍රදේශ හා ඒවායේ රටවල් පිළිබඳ අධ්‍යයනයක් ලෙස අදටත් ප්‍රාදේශීය භූ විද්‍යාව සරසවිවල ඉගැන්වේ.

මීට අමතරව, පීටර් ස්ටෝපර් වැන්නන්ගෙන් විවේචන එල්ල වුව ද සස්කියා සසේන් වැන්නන්ගේ ක්‍රියාවන්ගෙන් පසු 90 දශකයේ මැද භාගයේ භූ විද්‍යාවට නාගරික ප්‍රාදේශීය භූ විද්‍යාවේ එළඹුම යම් ප්‍රතිලාභයක් අත් කර ගන්නා ලදී.

කැපී පෙනෙන ප්‍රාදේශීය භූ විද්‍යාඥයින් වන්නේ,

 අල්ෆඩ්හෙට්නර් - ජර්මනිය - භූ ව්‍යාප්ති විද්‍යා සංකල්පය
 විචාල් ඩිලා බ්ලැවේ - ප්‍රංශය- ශක්යත වාදී සංකල්ප (මෙය පාරිසරික නිර්ණයේ සුමට සංකල්පයකි)
 රිචඩ් හාට්ෂෝන් - එක්සත් ජනපදය - ප්‍රභේදන සංකල්ප

1980 දශකයේ මෙන් ප්‍රාදේශීයතාවයේ යම් ප්‍රමාණයක් යළි හඳුන්වා දීමට ඇතැම් භූ විද්‍යාඥයින් ප්‍රයත්න දරන ලදී. එය ප්‍රදේශය පිළිබඳ සංකීර්ණ නිර්වචනයක් හා වෙනත් පරිමාණ සමඟ එහි අන්තර්ක්‍රියා පිළිබඳව ඇතුළත් වේ.

ප්‍රාදේශීය භූ විද්‍යාව


"Realiti" (estilizado como "REALiTi") é uma canção da cantora canadense Grimes. Originalmente previsto para lançamento em seu quarto álbum de estúdio descartado, foi lançado como um vídeo musical no YouTube em 8 de março de 2015, como agradecimento ao seus fãs na Ásia. A música foi posteriormente anunciada para ser incluída em seu álbum de 2015, Art Angels. A versão demo foi incluída como uma faixa bônus no lançamento em CD do álbum.

Composição
Grimes originalmente pretendia que a música fosse lançada em seu quarto álbum de estúdio abandonado. Ela afirma que é apenas uma demo que foi gravada no início de 2013, e que ela perdeu o arquivo Ableton original, então nunca foi mixado e masterizado. A versão do vídeo foi tirada de um arquivo MP3 que ela tentou transformar no que ela considerava "um estado escutável". Musicalmente, a música é descrita como EDM e trance.

Vídeo musical
O vídeo auto-dirigido da versão demo da música foi filmado por Mac Boucher durante os shows da turnê de Grimes na Ásia.

Recepção crítica
Apesar de ser inicialmente apenas uma demo, "Realiti" recebeu aclamação da crítica. A MTV diz que depois de ouvir a música, "você vai se perguntar por que Grimes deixou a faixa fora de seu álbum".  Stereogum concordou, dizendo que "REALiTi" era "uma nova música muito boa" e que "se ela está disposta a lançar grandes músicas como essas no éter, então quando ela virá com algo oficial?". The Atlantic observa que a música "é tão boa quanto qualquer coisa no rádio" e continua afirmando que "a música é fabulosa" e acrescenta que os problemas de qualidade de gravação não impedem que a música soe melhor do que qualquer outra coisa no rádio. A Pitchfork afirma que é o melhor novo lançamento de Grimes desde Visions e chama isso de um "passo para frente convincente", que "absorve EDM e trance na paleta de som aparentemente infinita de Boucher".

A reação à música online foi tão positiva que Grimes disse que ela consideraria adicioná-la ao seu novo álbum, embora acredite que ela tenha "melhor".  O anúncio da lista de faixas de Art Angels revelou que ela por fim concordou e adicionou a música ao álbum.

O Consequence of Sound nomeou "Realiti" a quinta melhor música de 2015.

Faixas e formatos
Download digital e streaming
"REALiTi" (Demo) – 4:27

Desempenho nas paradas musicais

Canções de 2015
Canções de EDM
Canções em inglês

Realiti (canção)


සංයෝගය යන යෙදුම (Stoicheia) ක්‍රි.පු. 360 ග්‍රීක දාර්ශනික ප්ලේමෝ විසින් ටයිමස් නැමති ඔහුගේ කතිකාවෙහි මුලින්ම යොදා ගන්නා ලදී. මෙහි අඩංගු වන්නේ කාබනික හා අකාබනික දේහ වල සංයුතිය වන අතර එය රසායන විද්‍යාව පිළිබද ආකෘතික ශාස්ත්‍රිය ග්‍රන්ථයකි. ප්ලේටෝ විශ්වාස කරන ලද්දේ සෑම සංයෝගයකම කුඩා කොටස් tetrahedrom (ගින්න) Octahedron (වාතය) Icosachedrom (ජලය) සහ ඝන ද්‍රව්‍ය වලට අයත් වන බවයි. ක්‍රි.පු. 350 දී පමණ ජිවත් වු එම් Empedopcles නැමති ග්‍රීක දාර්ශනිකයාගේ මූලද්‍රව්‍ය හතර යන පදයට අනුව ඇරිස්ටෝටල්ද 'මූලද්‍රව්‍ය' එනම් ස්වර්ගය සැකසීම යොදා ගන්නා ලදී. ඇරිස්ටෝටල් සංයෝගයක් විස්තර කරන ලද්දේ මුලිකාංග - අනෙකුත් දේහ වියෝජනය කිරීමට හැකියාව ඇති නමුත් එයටම කුඩා කොටස් වලට කැඩීම‍ට හැකියාව නොමැති දේහ.

මෙම සිද්ධාන්තයට අනුව ක්‍රි.ව. 790 දී ඇරබියානු රසායන විද්‍යාඥයකු වන ජබිර් ඉබ්න් හයියාන් පැවසුවේ ලෝහ සංයෝග හතරකින් සෑදි ඇති බවයි. එනම් පර්ෆර් "ගිනි ගන්නා සුළු පාෂාණ" ගිනි ගන්නා සුළු බවයේ සිද්ධාන්ත පෙන්නුම් කරන දේ මර්කර් ලෝහමය වස්තුන්ගේ සිද්ධාන්ත අඩංගු දේ යන ද්‍රව්‍යයි. ඉන් ටික කලකට පසු මෙම මතවාදය මුලිකාංග තුන පිළිබදව අරාබියානු මතවාදය බවට පත්විය. සල්ෆර් ගිනිගන්නා සුළු බව පෙන්වන අතර මර්කර් වාෂ්පශීලි බව සහ තිරසාර බවද පොඩියම් ෆ්ලොරයිඩ් ඝනභාවයද ලබාදේ.

1524 දි ස්විස්ටර්ලන්ත ජාතික රසායන විද්‍යාඥයකු වු පරිස්ලස් ඇරිස්ටෝටල්ගෙ සංයෝග හතර පිළිබද මතවාදය යොදා ගන්නා ලදී නමුත් ඔහු පෙන්නුම් කරන ලද්දේ ඒවා දේහ වල සිදුවන්නේ ගෙබර්ගේ මුලිකාංග තුනට අනුව බවයි. පැරස්ලස්ට අනුව මෙම මතවාද මුලික වන අතර එය සාධාරනිය කරනය කිරීමට දැව ගින්නේ දැවෙන ආකාරය විස්තර කරන ලදී. මර්කරි වල පංශක්ති මුලධර්මය දක්නට ලැබෙන අතර එබැවින් එය දුමට ඇල්ලු විට දර කැබැල්ලක් දෙකට වෙන්වේ. දුම නියෝජනය කරනු ලබන්නේ වාශ්පශීලි බවයි. (මර්කරි මුලිකාංගයයි) තාපය ලබාදෙන ගිනිදලු ගිනිගන්නා සුළු බව නියෝජනය කරන අතර (සර්ෆර්) අවශේෂ අළු ඝන භාවය නියෝජනය කරයි. (සෝඩියම් ෆ්ලෝරයිඩ්)

1669 දි ජර්මානු භෞතික විද්‍යාඥයකු සහ රසායන විද්‍යාඥයකු	 වන ජෝර්හාන් බෙචර් ඔහුගේ කෘතිය පල කරන ලදී. මෙහිදි පැරස්ලස් ගේ අදහස් වැඩිදියුණු කරමින් ඔහු තර්ක කරන ලද්දේ දේහ වල සංයුතිය ජලය වාතයේ සහ තුන්වර්ගයක පස් වලින් සමන්විත වේ. ඒවා නම් terrafluida, රසදිය මූලද්‍රව්‍ය වාෂ්පශීලි බව සහ ද්‍රව්‍ය බව ඇති කිරීමට උපකාරී වේ. Terrafluida ගිනිගන්නා සුළු බව සහ බැදුනු ගතිය ඇති කරන ඝණිය මුලද්‍රව්‍ය සහ terra pinguis වලට තෙල් සහ ගිනි ගන්නා සුළු බවක් ලබාදෙන මේද සහිත මුලද්‍රව්‍ය. මෙම පස් වර්ග තුන ගෙබර්ගේ සංකල්ප තුන සමග ගැලපේ. උදාහරණයක් ලෙස බෙචර්ට අනුව ලී කැබැල්ලක්  අළුවලින් සහ terra pinguis වලින් සමන්විත වේ. ලී කැබැල්ල ගිනි තබන විට terra pinguis  නිකුත් වන අතර අළු ඉතිරිවේ. වෙනත් වචන වලින් කියන්නේ නම් දහනයේ දී පසු වල මේද බව දැවී යයි. 1661 දී රෝබට් බොයිලි පෙන්නුම් කරන ලද ආකාරයට මුතුන් මිත්තන් නිගමනය කලාට වඩා මුලික සංයෝග 4 කට වඩා එහි අන්තර්ගතය රසායනික මුලද්‍රව්‍ය වල ප්‍රථම නුතන නාමා වලිය ලබාදෙන ලද්දේ ඇන්ටන් ලැබායිසර්ගේ රසායනික විද්‍යාවේ මුලිකාංග යන ආලෝකය සහ ශක්ති ඒකකයද ඇතුලත්ව මුලද්‍රව්‍ය 33 ක් අඩංගු මුලද්‍රව්‍යයන් මිගිනි. පිලිගනු ලැබු මුලද්‍රව්‍ය 49 න් 45 කම පරමාණුක බල 1818 දී ජොන්ස් ජාකෝබ් බර්සේලියස් විසින් නිගමනය කරන ලදී. දිමිත්‍රි මෙන්ඩලීව්ගේ 1869 ආවර්තිතා වගුවේ මුල ද්‍රව්‍ය 66 ක් දක්නට ලැබුණි.

බොයිලිගේ සිට 20 වන ශත වර්ෂය දක්වා, මුලද්‍රව්‍යයක් නිගමනය කරන ලද්දේ ශුද්ධ ද්‍රව්‍යයක් වන අතර එය ඉතා කුඩා කොටස් වලට විභේජනය කල නොහැකියි යනුවෙනි. වෙනත් අයුරින් පවසන්නේ නම් රසායනික ද්‍රව්‍යයක් රසායනකි ක්‍රියාවලියක්  මගින් තවත් රසායනික ද්‍රවයයකට වෙන්කල නොහැකි බවයි. 1913 දී හෙන්රි මොස්ලේ විසින් සොයාගන්නා ලද්දේ පරමාණුවේ පරමානුක අංකයේ භෞතික තත්ත්වය යනු න්‍යෂ්ටියේ ආරෝපණයි. ආරෝපන නම් කිරීමේදී මෙයින් පසුව සිදුවිය . සමාවයික සහ ඇලත්‍රෝප නිසා ඇති වෙනස් කම්ද මෙම ආරෝපණය නම් කිරීම නිසා සිදුවිය.

1919 දී ප්‍රසිද්ධ මුලද්‍රව්‍ය 72 ක් දක්නට ලැබුණි. 1955 දී මුලද්‍රව්‍ය 101 ක් සොයාගත් අතර ඒවා මෙන්ඩලීවියම් යන නමින් නම් කරන ලද්දේ මෙන්ඩලීවිට් ගෞරවයක් වශයෙනි. මෙන්ඩලීව් යනු ආවර්තිතා ආකාරයට මුලද්‍රව්‍ය සකස්කල පළමු පද්ගලයා වේ. 2006 ඔක්තෝබර් මාසයේදී මුලද්‍රව්‍ය 118 වාර්තා වුවද මුලද්‍රව්‍ය 117 ද තවම විද්‍යාගාර තත්ත්වයේ නිපදවා නොමැත.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Chemical_element#History

විද්‍යාව
රසායන විද්‍යාව

රසායනික මුලිකාංග ඉතිහාසය


Actinodontium, rod pravih mahovina u porodici Daltoniaceae, dio reda Hookeriales. Priznato je nekoliko vrsta.

Vrste
 Actinodontium ascendens Schwägr.
 Actinodontium dusenii Broth.
 Actinodontium integrifolium (Broth.) S.P. Churchill
 Actinodontium pygmaeum W.R. Buck
 Actinodontium rhaphidostegum (Müll. Hal.) Bosch & Sande Lac.
 Actinodontium sprucei (Mitt.) A. Jaeger
 Actinodontium standleyi E.B. Bartram
 Actinodontium streptopogoneum Broth.

Izvori

Hookeriales

Actinodontium


Robin Corbett, Baron Corbett of Castle Vale (22 December 1933 – 19 February 2012) was a British Labour Party politician and journalist.

Corbett sat in the House of Commons from 1974 to 1979 and then from 1983 to 2001, before being elevated to the House of Lords as a Life Peer.

Early life
Corbett was born at Fremantle, Western Australia, to Marguerite Adele (née Mainwaring) and Thomas William Corbett. His parents had recently immigrated to Australia from England. His father, a foundry worker and mechanical engineer, was a militant unionist, and his involvement in certain demonstrations resulted in he and his family being repatriated to England in 1935. They resettled in West Bromwich, and Corbett attended Holly Lodge Grammar School in Smethwick, leaving at the age of sixteen. He was called up for two years' national service in the Royal Air Force in 1951. After completing his national service he became a journalist, first for the Birmingham Evening Mail and then for the Daily Mirror. In 1968 he became deputy editor of Farmer's Weekly, then worked for IPC Magazines in 1970, where he stayed until his election to parliament in 1974.

Parliamentary career
Corbett first stood for Parliament at Hemel Hempstead in 1966, and then in a 1967 by-election at West Derbyshire, but was unsuccessful at both attempts.

He was elected Labour Member of Parliament (MP) for Hemel Hempstead at the October 1974 general election, but he lost the seat at the general election in 1979. He then returned to IPC Magazines, working as a communications consultant until he returned to parliament in the 1983 general election, representing Birmingham Erdington. He held this seat until retiring from the House of Commons at the 2001 general election, when Siôn Simon succeeded him as Labour Member of Parliament for Birmingham Erdington.

In the House of Commons, Corbett served as Opposition Spokesman for Home Affairs (1979–1992), then for National Heritage, Broadcasting and Press until 1995. He was a Labour Party Whip from 1984 until 1987, and Chairman of the Home Affairs Select Committee from 1999 to 2001. His Private Member's Bill, still law today, granted lifetime anonymity for rape victims in court and media.

House of Lords
Created a Life Peer as Baron Corbett of Castle Vale, of Erdington in the County of West Midlands, on 5 July 2001, his political interests included Home Office, police, civil liberties, the motor industry, manufacturing, disability, children's rights, alternative energy, environment, agriculture, animal welfare, and the press and broadcasting. He was Chairman of the All Party Penal Affairs Group, a parliamentary organisation clerked by the Prison Reform Trust, and a Patron of the Forum on Prisoner Education and UNLOCK, The National Association of Ex-Offenders. He was chairman of the all-party British Parliamentary Committee for Iran Freedom and Chairman of Friends of Cyprus.

Lord Corbett was a vice-president of the Debating Group.

Family
Married to Val Hudson in 1970, they had one daughter, Polly Hudson, a columnist for the Daily Mirror. Lord Corbett also had a daughter and a son from a previous marriage.

Death
Corbett died of lung cancer at his home in Hemel Hempstead on 19 February 2012, aged 78.

Robin Corbett Award
Following Lord Corbett's death in February 2012 and his lifelong interest in prisoners 'learning through doing', his family established a lasting memorial to his work in penal reform. The Robin Corbett Award for Prisoner Rehabilitation was launched in 2013 with the Prison Reform Trust as prisoner rehabilitation legacy.

The Robin Corbett Award funds £10,000 annually to three charities who do the most for prisoner reintegration. The presentation takes place at the House of Lords. Unless ex-offenders are steered in the right direction after release, around 50% will re-offend within two years – that figure plummets to 19% when they have a job. Yet only 12% of firms employ people with criminal convictions who have served their time and need to change direction. www.robincorbettaward.co.uk

3 This led to The Corbett Network, a coalition of over 90 decision-makers of charities, social enterprises and organisations involved in reintegration working together to persuade more firms to hire returning citizens. The videos we produced - view them on the website - has the same aim. www.thecorbettnetwork.com

On 11 February 2019 the Corbett Centre for Prisoner Reintegration opened in the centre of Nottingham, operated by the charity Safer Living Foundation. The centre aims to reducing reoffending by supporting ex-prisoners to reintegrate into society.

References

External links

1933 births
2012 deaths
Communications consultants
Deaths from cancer in England
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
Corbett of Castle Vale
Politics of Dacorum
UK MPs 1974–1979
UK MPs 1983–1987
UK MPs 1987–1992
UK MPs 1992–1997
UK MPs 1997–2001
People from Hemel Hempstead
Australian emigrants to England
People from Fremantle
People from Smethwick
Royal Air Force airmen
Australian people of English descent
English journalists
People from West Bromwich
Australian emigrants to the United Kingdom
British consultants
Life peers created by Elizabeth II


Fragile je četvrti studijski album engleskog progresivnog rock sastava Yes. Album je objavljen 26. studenog 1971. godine, a objavila ga je diskografska kuća Atlantic Records. Nakon turneje povodom prijašnjeg albuma The Yes Album objavljenog ranije te godine grupa se vratila u London kako bi počela raditi na novom studijskom albumu. Rano u procesu stvaranja klavijaturist Tony Kaye bio je otpušten zbog prevelike želje da klavijature budu više elektronske. Ubrzo ga je zamijenio Rick Wakeman, klavijaturist sastava The Strawbs, kojemu je iskustvo s mnogim instrumentima pomoglo razviti glazbu skupine, uz dodatak električnog glasovira, čembala, melotrona i minimooga. Četiri skladbe zajedno je napisao sastav; ostalih pet pjesama samostalno je napisao svaki njegov član. Prvi je album grupe čiji je omot ilustrirao Roger Dean, koji će kasnije dizajnirati još mnogo omota i logotipova za skupinu.

Fragile je primio pozitivne kritike nakon objave te je i kritički i komercijalno i uspješan album sastava. Dosegao je četvrto mjesto na ljestvici US Billboard Top LPs i sedmo mjesto na ljestvici britanskih albuma. Yes je objavio uređenu verziju pjesme "Roundabout" kao prvi singl s albuma, koji je kasnije dosegao trinaesto mjesto na američkim ljestvicama te koja je dan danas jedna od njegovih najpoznatijih pjesama. Fragile je bio prodan u više od dva milijuna primjeraka diljem Sjedinjenih Američkih Država, što ga čini jednim od najpopularnijih albuma grupe. Bio je remasteriran nekoliko puta te ta izdanja također sadrže neke od neobjavljenih pjesama.

Popis pjesama

Osoblje
Yes
Jon Anderson – glavni vokali, prateći vokali
Steve Howe – električna gitara, akustična gitara, prateći vokali
Chris Squire – bas-gitara, prateći vokali, električna gitara
Rick Wakeman – orgulje, glasovir, mellotron, minimoog sintisajzer
Bill Bruford – bubnjevi, udaraljke
Ostalo osoblje
Yes – inženjeri zvuka, producenti
Eddy Offord – inženjer zvuka
Gary Martin – pomoćni inženjer zvuka
Roger Dean – ilustracije, fotografija

Izvori

Albumi iz 1971.
Britanski glazbeni albumi

Fragile (album)


Clorinda Matto de Turner (11 November 1852 in Cusco – 25 October 1909) was a Peruvian writer who lived during the early years of Latin American independence.  Her own independence inspired women throughout the region as her writings sparked controversy in her own culture.

Early life and education
She was born and raised in Cuzco, Peru. Matto de Turner's father was Ramón Mato Torres and her mother was Grimanesa Concepción Usandivares. When her mother died, she became known as Azucena de los Andes ("Lily of the Andes") throughout the region.  Matto de Turner was baptized Grimanesa Martina Mato, but was called Clorinda among her friends and family.  She originally had one "T" in her last name, but after studying the Inca culture she added the extra "T" to give the name an Inca flavor.

Growing up in Cuzco, the former Inca capital, Matto spent most of her days on her family's estate, Paullo Chico, which is near the village of Coya.  As a teenager, Matto attended the school that is now known as the Escuela Nacional de Educandas (National Women's Secondary School). There she took some very unconventional courses that were viewed as unfeminine in the culture.  She majored in independent studies, which included Philosophy, Natural History, and Physics.  Matto left school at the age of sixteen to spend more time taking care of her brother and father.

Career
In 1871, at the age of 19, Matto married an Englishman, Dr. Turner, a wealthy landowner.  Shortly after their marriage they moved to Tinta, where they lived for 10 years.  In Tinta, Matto de Turner became more aware of Peru's two histories: the colonial and the Inca.  She became very familiar with indigenous culture, and the more she learned, the more she embraced it. Much of her writing is inspired by what she learned from her acquaintance with this culture. She found work as a journalist, with local and foreign papers.  In 1878, Matto de Turner founded El Recreo de Casco, a magazine offering literature, science, art and education.  She became known for literary works that portrayed indigenous people in a positive light, in contrast to the mainstream views of her society. Even though she was of white ancestry, she did not agree with the oppressive treatment of Peru's indigenous peoples, and she used her writings to speak out on their behalf.  Matto de Turner also used her writings to campaign for better education for women.

In 1881, her husband died, leaving the estate bankrupt.  Unable to improve her financial situation in Tinta, Matto de Turner moved to Arequipa where she worked as editor in chief at the newspaper La Bolsa Americana.  While there she published two volumes of "tradiciones cuzqueñas," one in 1884 and another in 1886.  She also wrote the drama Himacc-Suacc (1884) and translated the four Gospels into Quechua, a language spoken by the indigenous people in Peru.  Besides her literary works she also got involved in politics, and raised money for the development of the battleship Almirante Grau.

Matto de Turner eventually moved from Tinta to live in Lima, although with her political and controversial writings she often thought it would be safer to live outside of Peru.  In Lima she joined many different literary organizations and publications.  In 1887, Matto de Turner became director of El Peru Ilustrado, where she published many of her novels.  She published three novels between 1889 and 1895: Aves Sin Nido (Birds Without a Nest), Indole (Character), and Herencia (Heredity).  These novels talk about the indigenous people getting stripped of all their civil rights as well as getting persecuted by the community and the self-indulgent priests.  Matto de Turner's most famous novel was Aves Sin Nido (1889). This novel was controversial because it was about a love affair between a white man and an indigenous woman, which was considered a disgrace among Latin American society during this time, and because it spoke of the immorality of the priests during that period.  The reason the characters in the novel couldn't marry was because they eventually learned that they were both fathered by the same philandering priest.  Aves Sin Nido was not Matto de Turner's only controversial work. She also published a controversial story written by a Brazilian writer by the name of Henrique Coelho Neto in her newspaper, El Perú Illustrado. Her controversial writings led to her excommunication by the Archbishop.

In 1895, she moved to Buenos Aires, Argentina, where she continued her literary activities.  In 1900, she wrote Boreales, Miniaturas y Porcelanas (Northerners, Miniatures, and Porcelain) a collection of essays which includes "Narraciones históricas," an important historiographical contribution that shows her deep sorrow at being exiled from Peru and her longing to return.  In Buenos Aires Matto de Turner founded Búcaro Americano; she also gave numerous public lectures and wrote many articles for the press.  Matto de Turner spent most of her time teaching at a local university as a professor.  In 1908, when she visited Europe for the first time in her life, she made sure to carefully document this in the book Viaje de Recreo (Trip of Amusement).  The book was released in newspapers upon her death in 1909.

First editions of her works

Tradiciones y leyendas
 Perú: Tradiciones cuzqueñas. Arequipa: "La Bolsa", 1884.
 Tradiciones cuzqueñas. 2 vols. Lima: Torres Aguirre, 1886.
 Leyendas y recortes. Lima: "La Equitativa", 1893.

Fiction
 Aves sin nido. Lima: Imprenta del Universo de Carlos Prince, 1889. A first translation of the novel was published in London in 1904.
 Índole. Lima: Imprenta Bacigalupi, 1891.
 Herencia. Lima: Imprenta Bacigalupi, 1893.

Biography, epistolary prose, travel writing, and essays
 Bocetos al lápiz de americanos célebres. Lima: Peter Bacigalupi, 1889.
 Boreales, miniaturas y porcelanas. Buenos Aires: Juan A. Alsina, 1902.
 Cuatro conferencias sobre América del Sur. Buenos Aires: Juan A. Alsina, 1909.
  Viaje de recreo: España, Francia, Inglaterra, Italia, Suiza, Alemana. Valencia: F. Sempere, 1909.

Theatre
 Hima-Sumac: Drama en tres actos y en prosa. Lima: "La Equitativa", 1893.

Further reading
Campbell, Margaret V., The "Tradiciones Cuzquenas" of Clorinda Matto De Turner. Index of Volume 42 1959
Chasteen, Charles John. "Born in Blood & Fire", p165,166
Website which includes two of Matto's important essays
Berg, Mary G. "Clorinda Matto de Turner". Spanish-American Women Writers. Ed. Diane E. Marting. Westport: Greenwood Press, 1990, pp. 303–315.
Berg, Mary G. "Writing for her Life: The Essays of Clorinda Matto de Turner", in Reinterpreting the Spanish American Essay: Women Writers of the 19th and 20th Centuries. Ed. Doris Meyer. Austin: University of Texas Press, 1995.
Castagnaro, R. Anthony. The Early Spanish American Novel. New York: Las Américas, 1971; "The Indianist Novels", pp. 139–157.
Cornejo Polar, Antonio. "Foreword". Torn from the Nest. New York: Oxford University Press, 1998: xiii-xlii.
Davies, Catherine. "Spanish-American Interiors: Spatial Metaphors, Gender and Modernity". Romance Studies 22.1 (Mar 2004): 27–39.
Fox-Lockert, Lucía. "Clorinda Matto de Turner: Aves sin nido (1889)". Women Novelists in Spain and Spanish America. Metuchen, N.J: The Scarecrow Press, 1979.
González Pérez, Aníbal. "Novel and Journalism: Strategic Interchanges". Eds. Mario J. Valdés & Djelal Kadir. Literary Cultures of Latin America: A Comparative History. 3 Vols. Vol 2: Institutional Modes and Cultural Modalities. Oxford: Oxford University Press, 2004: II: 278–288.
Higgins, James. A History of Peruvian Literature. Liverpool: Francis Carnes, 1987, pp. 74–79.
Kristal, Efraín. "Clorinda Matto de Turner". Latin American Writers. Vol. I. Ed. Solé/Abreu. NY: Charles Scribner's Sons, 1989: pp. 305–309.
Kristal, Efraín. The Andes Viewed from the City. New York: Peter Lang, 1987.
Lindstrom, Naomi. "Foreword". Birds Without a Nest. By Clorinda Matto de Turner. Austin: University of Texas Press, 1996: vi-xxi.
Lindstrom, Naomi. Early Spanish American Narrative. Austin: University of Texas Press, 2004; sobre Matto de Turner, 170–174.
Prieto, René. "The Literature of Indigenismo". The Cambridge History of Latin American Literature. Ed. Roberto González Echevarría and Enrique Pupo-Walker. Cambridge: Cambridge University Press, 1996.
Ward, Thomas. "The Royal Commentaries as a Kaleidoscopic National Archetype: The Pursuit of Post-Colonial Identities in Peru." Review: Literature and Arts of the Americas, Issue 79, Vol. 42.2 (Fall 2009): 185–194.

See also

Peruvian literature
List of Peruvian writers

References

1852 births
1909 deaths
People from Cusco
Peruvian emigrants to Argentina
Peruvian essayists
Peruvian women novelists
19th-century Peruvian women writers
19th-century Peruvian writers
19th-century novelists
Peruvian women essayists
19th-century essayists
Peruvian translators
19th-century translators

Clorinda Matto de Turner


Ganj nehir yunusu (Platanista gangetica gangetica) ve İndus nehir yunusu (Platanista gangetica minor) Bangladeş, Hindistan ve Pakistan'da bulunan tatlısu ya da nehir yunusları üstfamilyasının iki alttürüdür. 1970'lerden itibaren iki ayrı tür olarak nitelendirilmektedirler. Ganj nehri yunusu çoğunlukla Hindistan'da Ganj Nehri ve kollarında, İndus nehir yunusu da Pakistan'da İndus Nehri'nde bulunur. Ancak 1998 yılında balinalar üzerine yapılan bir taksonomi çalışması sonucunda bu iki yunus tekrar tek tür olarak listelenmiştir. Bu türün adı Ganj ve İndus nehir yunusu ya da daha genel adıyla Hint nehir yunusudur ancak bu iki isim de çok fazla yaygın değildir.

Diğer isimler
 Her iki alttür için: Kör nehir yunusu, Yan yüzen yunus, Susu, Bhulan
 Ganj alttürü: Ganj yunusu, Ganj Susu
 İndus alttürü: Bhulan, İndus yunusu, İndus Susu

Taksonomi
İlk olarak 1801'de Roxburgh tarafından isimlendirilen Ganj ve İndus nehir yunusları 1970'lere kadar tek tür olarak değerlendiriliyordu. Ancak bu tarihte, Hindistan'da Ganj Nehri'nde yaşayan popülasyon ile Pakistan'da İndus Nehri'nde yaşayan popülasyonun birbirleri ile çiftleşmediği açıkça ortaya çıkmıştır. Kafatası yapısındaki farklılık nedeniyle biliminsanları bu iki popülasyonun ayrı türler olduğunu açıkladı. Ancak Rice 1998 yılında yaptığı ve artık standart hâline gelen balina sınıflandırma çalışmasında iki ayrı türü gerektirecek kadar morfolojik farklılıklar olmadığını buldu. Dolayısıyla Platanista cinsinde yalnızca bir tür yer almıştır. Nehir yunusları da dört tür olarak her biri kendi familyası ve cinsinde sınıflandırılmıştır.

Fiziksel tanımlama
Ganj ve İndus nehir yunusları görünüş itibarıyla esasen hemen hemen aynıdır. Tüm nehir yunuslarının karakteristik özelliği olan uzun ve sivri bir ağza sahiptir. Ağız kapalıyken bile alt ve üst çenede bulunan diş dizileri görünür. Ağız uca doğru gittikçe kalınlaşır. Bu tür yunusların göz merceği yoktur. Işığın yoğunluğunu ve geldiği yönü hissetseler bile bu yunuslar kördür. Yankı ile yönbularak hareket eder ve avlanırlar. Kahverengimsi bir renge sahip olan gövde ortada kalınlaşır. Bu türde sırt yüzgeci yerinde küçük üçgen bir şişlik bulunur. Yan yüzgeçler ve kuyruk erkeklerde 2-2,2 metre ve dişilerde 2,4-2,6 metre olan gövde boyutlarına göre ince ve geniştir. Yaşam süreleri ve yaşamları ile ilgili diğer noktalar bilinmemektedir.

Bu tür yunuslar karides ve nehir yatağına yakın yerleri tercih eden küçük balıklarla beslenir. Genellikle tek olarak görülen yunusların, popülsayonları daha büyük olduğu geçmiş zamanlarda grup olarak dolaştıkları bilinmektedir.

Popülasyon ve dağılım
Ganj alttürü Ganj Nehri'nde olduğu kadar, Hindistan, Bangladeş, Nepal ve Bhutan'ın Brahmaputra, Meghna, Karnaphuli ve Sangu nehir sistemlerinde de bulunur. Görece yüksek popülasyon yoğunluğuna Hindistan'ın Vikramshila Ganj Yunusu Korunağı yakınında ve güney Bangladeş'te Sangu Nehri'nde rastlanmıştır. Çok az sayıda (20 kadar) yunus Nepal'in Karnali Nehri'nde bulunur. Toplam popülasyon bilinmese de birkaç bin kadar olduğu sanılmaktadır.

İndus alttürü asıl olarak Pakistan'da İndus Nehri'ndedir. 19. yüzyılda yaşama alanı İndus Nehri'nin kolları olan Sutlej, Ravi, Chenab ve Jhelum nehirlerini de kapsayacak şekilde bugünkünün yaklaşık beş katıydı. En büyük popülasyon yoğunluğu Sind Eyaleti'ndedir.

WWF-Pakistan tarafından 2001 yılında tamamlanan kapsamlı sayıma göre günümüzde yaşayan 1.100 birey bulunmaktadır.

İnsanların etkisi

Her iki alttürde doğal yaşam alanlarını oluşturan nehir sistemlerinin insanlar tarafından kullanılmasından oldukça olumsuz şekilde etkilenmişlerdir. Balık ağlarına takılma yerli popülasyon sayısının azalmasında önemli derecede etkilidir. Her yıl yakalanan bazı bireylerin et ve yağları eklem ve romatizma ağrılarına karşı merhem, afrodizyak ve yayınbalığı için yem olarak kullanılır. Sulama nedeniyle her iki alttürün de yaşam alanlarında su düzeyleri azalmıştır. Sanayide ve ziraatte kullanılan kimyasallarla zehirlenen su da popülasyonun azalmasında etkili olmuştur. Belki de en önemli etki birçok nehir boyunca 50 kadar baraj yapıldıktan sonra popülasyonların birbirinden ayrılarak üreyebilecekleri çok küçük bir gen havuzu bırakılmasıdır. İndus yunuslarının korundukları takdirde uzun süre yaşayabilecekleri sanılan üç ayrı alt popülasyonu bulunmaktadır.

Her iki alttür de IUCN tarafından yayımlanan "Kırmızı Liste"de yer almıştır.

Kaynakça
 Randall R. Reeves, Brent S. Stewart, Phillip J. Clapham and James A. Powell (2002). National Audubon Society Guide to Marine Mammals of the World. Alfred A. Knopf, ISBN 0-375-41141-0.

Dış bağlantılar
 ARKive - Ganj nehir yunusunun (Platanista gangetica) resim ve videoları
 Ganj nehir yunusu için IUCN Kırmızı Liste girişi
 İndus nehir yunusu için IUCN Kırmızı Liste girişi
 Göçmen Türler üzerine Konvansiyon'da Ganj nehir yunusu sayfası
 Walker's Mammals of the World Online - Ganj nehir yunusu
 Cetacea.org sayfası: Ganj nehir yunusu

Tehlikedeki hayvanlar
Platanistidae

Ganj ve İndus nehir yunusu


Barter Books er en boghandel ier Alnwick, der har specialiseret sig i antikvariske bøger. Butikken har mere end 200.000 besøgende om året, hvoraf omkring 40 % ikke er fra lokalområdet. Det er en af de største antikvariater i Europa. Den bliver betragtet som en lokal turistattraktion og den er blevet beskrevet som "British Library for antikvariske bøger."

Boghandlen er indrettet i den victorianske Alnwick railway station, der blev tegnet af William Bell og åbnede i 1887. Stationen blev lukket, da jernbanen Alnwick branch line stoppede i 1968. Barter Books blev åbnet i 1991.

Butikken er kendt for sit brug af sit brug af byttehandler, hvor kunder kan bytte deres bøger for kredit på fremtidige køb i butikken.

Barter Books har også været udsat for kriminelle handlinger ved flere lejligheder. Den 3. maj 2007 skrev den lokale avis, Northumberland Gazette, at butikken havde fået en bog til en værdig af mere end £2.000 tilbage, efter at den var blevet stjålet fem år forinden. Den er også blevet udsat for et fupnummer, hvor der blev snupper £200, men dette blev senere løst i retten.

Barter Books trak overskrifter i 2000, da ejeren i en kasse med gamle bøger han havde købt på auktion opdagede, en plakat fra 1939 med sloganet "Keep Calm and Carry On", der senere er blevet et internationalt fænomen. Optryk af plakaten har været ophængt på steder som Buckingham Palace, 10 Downing Street og den amerikanske ambassade i Belgien.

Se også
 Alnwick branch line

References

Eksterne henvisninger

Alnwick
Boghandler

Barter Boooks