Ropstvo u staroj Grčkoj bilo je uobičajena institucija kao i u drugim antičkim društvima. Procjenjuje se kako je većina atenskih građana posjedovala barem jednog roba, a grčki pisci uglavnom su ropstvo smatrali i prirodnim i nužnim. Na određeno preispitivanje tog gledišta nailazi se u sokratovskim dijalozima, a kod stoičkih filozofa nalazi se najstarija zabilježena osuda ropstva.

Danas historiografija razlikuje robove koji su predstavljali osobnu pokretnu imovinu vlasnika i robove koji su bili vezani za zemlju, kakvi su, na primjer, bili penesti u Tesaliji ili heloti u Sparti, koji su više nalikovali srednjovjekovnim kmetovima i na neki način bili smatrani dijelom nekretnine na kojoj su se nalazili. Osobni rob je osoba lišena slobode i prisiljena na pokoravanje vlasniku, koji ga može kupiti, prodati ili ga posuditi drugoj osobi, kao i bilo koju drugu svojinu.

Proučavanje ropstva u staroj Grčkoj susreće se sa značajnim metodološkim teškoćama. Dokumentarni izvori su raštrkani i sačuvani u vrlo fragmentarnom stanju, i pri tom se uglavnom odnose na Atenu. Nijedan antički spis ne bavi se u cijelosti ovom temom, a i grčki zakoni zanimali su se za ropstvo samo kao za izvor prihoda. U grčkim komedijama i tragedijama robovi su prikazani na stereotipan način, dok se u ikonografiji ne uočava razlika u prikazivanju robova i obrtnika.

Nazivlje

Stari su Grci imali nekoliko riječi kojima su označavali roba, što može dovesti do dvosmislenosti kad se uporaba tih riječi u određenom tekstu promatra van njihovog ispravnog konteksta. U Homera, Hezioda i Teognida rob se zove : δμώς / dmōs. Ta riječ ima općenito značenje, ali se posebno odnosi na ratne zarobljenike koji su činili dio ratnog plijena, odnosno predstavljali dio osvojene imovine. U klasično doba Grci su za roba često rabili riječ : ἀνδράποδον / andrapodon, (doslovno: "onaj s ljudskim nogama"), koja stoji nasuprot riječi : τετράποδον / tetrapodon = "četvroronožac", tj. stoka. Najfrekventnija riječ je : δοῦλος / doulos, koja stoji nasuprot riječi za "slobodnog čovjeka" (: ἐλεύθερος / eleútheros); stariji oblik ove riječi nalazi se na mikenskim natpisima kao do-e-ro (= "rob" ili "sluga", "kmet") i kao do-e-ra (= "robinja" ili "sluškinja", "kmetkinja"). Glagol : δουλεὐω, koji postoji i u novogrčkom i znači "raditi", može se metaforički koristiti i za druge oblike vlasti, kao što je prevlast jednog polisa nad drugim ili moć roditelja nad djecom. U konačnici,rabio se i naziv : οἰκέτης / oiketēs, koji znači "stanar" i odnosi se na kućnu poslugu.

Drugi nazivi nisu precizni i mogu se razumjeti samo u odgovarajućem kontekstu. Riječ : θεράπων / therapōn u Homera znači "pomoćnik", npr. za Patrokla se kaže da je Ahilejev therapōn, a za Meriona da je Idomenejev therapōn; u klasično je doba ta riječ označavala "slugu". Ponekad se rabi i riječ : ἀκόλουθος / akolouthos (doslovno: "pratitelj"), odnosno njena umanjenica : ἀκολουθίσκος, kojom se posebno označavao paž. Riječ : παῖς / pais (doslovno: "dijete") koristi se u značenju "dečko", "potrčko", a ima i pejorativno značenje kad se koristi za dozivanje odraslog roba. Naposljetku, riječ : σῶμα / sōma (= "tijelo") rabila se u kontekstu oslobađanja robova.

Počeci ropstva

Robovi su postojali već u mikenskom razdoblju, kako se vidi iz brojnih glinenih pločica otkopanih u Pilosu. Razlikuju se dvije pravne kategorije robova: "robovi (: εοιο)"  i "robovi boga (: θεοιο)", pri čemu se u tom slučaju vjerojatno radilo o Posejdonu. Robovi u službi boga uvijek se spominju po imenu i posjeduju vlastitu zemlju; njihov je pravni položaj blizak položaju slobodnih ljudi. Priroda i podrijetlo njihove vezanosti za božanstvo ostaju nejasni. Po imenima običnih robova zaključuje se da su neki od njih potjecali s Kitere, Hiosa, Lemnosa i iz Halikarnasa i vjerojatno su ih oteli i porobili pirati. Pločice ukazuju na to da je bračna zajednica robova i slobodnih ljudi bila uobičajena pojava i da su robovi mogli posjedovati i obrađivati vlastitu zemlju. Čini se da glavnu podjelu u mikenskom svijetu nije predstavljala podjela na slobodne ljude i robove, već na ljude koji su se nalazili u palači i one koji su bili izvan nje.

Ne postoji kontinuitet između mikenskog razdoblja i Homerovog doba, u kojem su društvene strukture odražavale hijejarhiju koja je ustanovljena tijekom mračnog doba Grčke. Mijenja se i nazivlje: rob više nije do-e-ro (doulos), nego dmōs. Robovi koji se spominju u Ilijadi uglavnom su žene, ratne zarobljenice, dok se za zarobljene muškarce plaćao otkup ili su, pak, ubijani u boju. I u Odiseji većinu robova čine žene. Te su robinje radile kao sluškinje, a ponekad i kao konkubine. Pojavljuju se i neki robovi muškarci, osobito u Odiseji, od kojih je najpoznatiji svinjar Eumej. Rob je dio uže "obitelji" ili "kućanstva" (oikos): Laert objeduje sa svojom poslugom, a zimi i spava u njihovom društvu.<ref>Homer, Odiseja, XI, 188–191.</ref> Riječ dmōs nije smatrana pogrdnom, i Eumej, "božanski" svinjar,

Teško je utvrditi u kojem je trenutku tijekom arhajskog razdoblja počela trgovina robljem. Heziod u Poslovima i danima (7. stoljeće pr. n. e.) ima brojne sluge, no njihov status nije razvidan. Douloi se spominju u lirskih pjesnika kao što su Arhiloh i Teognid iz Megare. Prema epigrafskim zapisima, Drakontovi zakoni o ubojstvu (oko 620. pr. n. e.) spominjali su i robove. Prema Plutarhu, Solon je oko 594./3. pr. n. e. zabranio robovima ići u vježbališta i upuštati se u homoseksualne spolne odnose s dječacima. Pred kraj arhajskog razdoblja robovi se spominju sve češće. Ropstvo postaje sve prisutnije upravo u trenutku kad je Solon postavio temelje atenske demokracije. Klasični filolog Moses Finley zamjećuje kako je na Hiosu, za koji Teopomp kaže da je bio prvi polis koji je organizirao trgovinu robljem, u 6. stoljeću pr. n. e. ustanovljeno demokratsko državno uređenje, te zaključuje da "jedan aspekt grčke povijesti, ukratko, predstavlja istodobni uspon slobode i ropstva".

 Robovi i gospodarstvo

Robovima su se mogle povjeriti sve dužnosti osim onih političkih. Za sve Grke jedino je politika bila dostojna građanina, dok su ostale dužnosti, kad god je to bilo moguće, prepuštane onima koji nisu bili građani nekog polisa. Tu se važnost pridavala statusu, a ne samoj djelatnosti.

Robovi su najviše radili u poljoprivredi, koja je predstavljala osnovu grčke ekonomije. Neki sitni zemljoposjednici mogli su imati jednog ili čak dva roba. Opsežan korpus literature za zemljoposjednike (kao što je Ksenofontov spis O ekonomiji) potvrđuje prisustvo desetaka robova na većim imanjima, pri čemu se radilo kako o običnim radnicima tako i o nadzornicima. Opseg u kojem se u zemljoradnji rabila robovska radna snaga još uvijek je predmet rasprave. Sigurno je to da je u Ateni uporaba robovske radne snage na selu bila vrlo česta, ali i to da Grčka nije poznavala ona golema mnoštva robova koja su radila na rimskim latifundijama.

Robovska radna snaga služila je u rudnicima i kamenolomima, u kojima su radili veliki brojevi robova, koje su često državi iznajmljivali bogati pojedinci. Prema Ksenofontu,  strateg Nikija iznajmio je državi tisuću robova za rad u rudnicima srebra u Lauriju u Atici, Hiponik ih je dao šest stotina, a Filomid njih tri stotine, pri čemu su dobivali jedan obol dnevno po robu, što je ukupno iznosilo 60 drahmi godišnje. To je za bogate Atenjane bilo jedna od najisplativijih ulaganja. Procjenjuje se da je oko 30 000 robova radilo u laurijskim rudnicima i na preradi rude. Ksenofont predlaže da polis treba kupiti veliki broj robova, do tri državna roba po jednom građaninu, tako da od njihovog iznajmljivanja mogu živjeti svi građani.

Robovi su radili i u obrtu i trgovini. Kao i u poljoprivredi, i tu su rabljeni za poslove koje slobodni članovi obitelji nisu mogli obavljati. Najviše su radili u radionicama: u Lisijinoj tvornici štitova radilo je 120 robova, dok je Demostenov otac posjedovao 32 nožara i 20 izrađivača postelja.

I u samom kućanstvu korištena je robovska radna snaga. Tu je glavna uloga roba bila pomagati gospodaru u njegovim poslovima i pratiti ga na putu. U vrijeme rata služio je kao ordinans građaninu-hoplitu. Robinje su se bavile kućnim poslovima, kao što je pečenje kruha i izrada tekstila. Kućnog roba nisu imali samo najsiromašniji građani.

 Demografija
 Brojnost

Teško je procijeniti broj robova u staroj Grčkoj, jer se takvi popisi nisu vršili i da su se u različitim oblastima primjenjivale različite definicije ropstva. Sigurno je to da je robovsko stanovništvo bilo najbrojnije u Ateni, gdje je u 6. u 5. stoljeću pr. n. e. bilo i do 80 000 robova, odnosno, u prosjeku su na jedno kućanstvo dolazila tri do četiri roba. Tukidid u 5. stoljeću pr. n. e. piše o tome kako je tijekom dekelejskog rata, 20 890 robova, većinom obrtnika, prebjeglo Lakedemonjanima. Najniža procjena, od oko 20 000 robova u Demostenovo vrijeme, značila bi kako je na jedno kućanstvo dolazio jedan rob. Između 317. i 307. pr. n. e. atenski tiranin Demetrije Faleronski naredio je provođenje popisa stanovništva u Atici, koji je ishodovao ovim brojkama: 21 000 građana, 10 000 meteka i 40 000 robova. Govornik Hiperid u svojoj besjedi Protiv Aristogitona prisjeća se kako je pokušaj da se 15 000 vojno sposobnih robova unovači za rat doveo do poraza u bici kod Heroneje 338. pr. Kr., što se slaže s Ktesiklovim brojkama koje navodi Atenej.

Iz pisanih izvora može se zaključiti kako je većina slobodnih atenskih građana posjedovala barem jednog roba. Komediograf Aristofan u svom Plutu prikazuje siromašne seljake koji imaju po nekoliko robova, a Aristotel navodi da se tipično kućanstvo sastoji i od oslobođenika i robova. Prema tome, ako netko nije posjedovao roba, bilo je razvidno kako se radi o siromahu. Lisija, u svom govoru Za nemoćnika, gdje zastupa bogalja koji moli za mirovinu, objašnjava da je "moj prihod vrlo mali i sad već moram sve te stvari raditi sam i čak ne mogu sebi priuštiti ni roba koji će to raditi za mene". S druge strane, u Grčkoj nije bilo onakvoga golemog mnoštva robova karakterističnog za stari Rim. Kad Atenej navodi primjer Mnasona, Aristotelovog prijatelja i vlasnika tisuću robova, izgleda da se radi o jednom od iznimnih slučajeva. Platon, koji je pred kraj života imao pet robova, kaže da vrlo bogati građani imaju pedeset robova. Tukidid, pak, procjenjuje da je otok Hios imao proporcionalno najveći broj robova, s iznimkom Lakonije.

 Izvori robova

U robove su ponajviše pretvarani ratni zarobljenici, zatim ljudi koje su na moru oteli pirati i koje su na kopnu oteli zarobljenici te, naposljetku, oni koji su kupljeni u tuđini.

 Rat

Prema pravilima ratovanja koja su vrijedila u antici, pobjednik je nad poraženom stranom stjecao apsolutna prava, bilo da se radilo o vojnicima ili ne. Porobljivanje, ako i nije bilo sustavno, predstavljalo je uobičajenu praksu. Tukidid bilježi kako je Nikija zarobio 7 000 stanovnika Hikare na Siciliji i prodao ih za 120 talenata u obližnju Katanu. Slično tome, pučanstvo Olinta bilo je porobljeno 348. pr. n. e., kao što je i Aleksandar Veliki 335. pr. n. e. pretvorio u roblje stanovništvo Tebe, a Ahajski savez porobio stanovnike Mantineje.

Činjenica da su u Grčkoj postojali robovi grčkoga roda stalno je u slobodnih Grka izazivala osjećaj nelagode. I porobljivanje gradova uvijek se smatralo kontroverznim postupkom. Neki su zapovjednici odbijali to učiniti, kao, na primjer, Spartanci Agesilaj II. i Kalikratid. Neki su gradovi donosili zakone koji su zabranjivali pretvaranje neprijatelja u roblje: polovinom 3. stoljeća pr. n. e. Milet se obvezao na to da nijednog slobodnog građanina Knososa neće pretvoriti u roba, a recipročnu je obvezu na sebe preuzeo i Knosos. S druge strane, veliki je prestiž donosilo ako bi netko otkupio slobodu za stanovništvo grada koje je u cijelosti bilo pretvoreno u roblje: Kasandar je tako 316. pr. n. e. otkupio slobodu za Tebance. Prije njega Filip II. Makedonski prvo je porobio i onda oslobodio stanovništvo Stagire.

 Pirati i razbojnici

Značajan i stalan priljev robova osiguravali su i pirati i razbojnici, premda je značaj tog izvora ovisio od jedne oblasti do druge i od jednog razdoblja do drugog.  Pirati i razbojnici zahtijevali bi otkup kad god bi im status njihove žrtve to omogućivao. Ako otkup ne bi bio plaćen ili ne bi bio ni isplativ, zarobljenici su prodavani nekom trgovcu robljem. Stanovništvo nekih oblasti praktično se specijaliziralo za bavljenje piratstvom, što Tukidid opisuje kao "stari način života" (: ὁ παλαιός τρόπος) te navodi primjere Ozolskih Lokriđana, Etolaca i Akarnanaca. Izvan Grčke takvim su se poslovima bavili neki Iliri, Feničani i Etruščani. Njima se u helenističko doba mogu pridružiti Kilikijci i stanovnici planinskih područja na maloazijskoj obali. Strabon objašnjava kako je bavljenje piratstvom bilo popularno među Kilikijcima jer je donosilo velike prihode; Delos, koji nije bio daleko, omogućivao je "promet deset tisuća robova dnevno". Uspon Rimske Republike, značajnog potrošača robovske radne snage, pridonio je dodatnom razvoju tržišta robova i zamahu piratstva. Međutim, u 1. stoljeću pr. n. e. Pompej Veliki i potom Oktavijan August uglavnom su iskorijenili gusare iz Sredozemnog mora i time osigurali pomorske trgovačke puteve na Mediteranu.

 Trgovina robljem

Između kraljevstava i država odvijala se trgovina robljem. Na fragmentarnom popisu robova zaplijenjenih od strane Atenjana koji su bili osuđeni za skrnavljenje hermi nalaze se i imena 32 roba čije je podrijetlo utvrđeno: 13 robova došlo je iz Trakije, 7 iz Karije, a ostali iz Kapadocije, Skitije, Frigije, Lidije, Sirije, Ilirije, Makedonije i Peloponeza. Lokalni trgovci prodavali su robove iz svoje zemlje grčkim kolegama. Glavna žarišta trgovine robljem bila su, kako se čini, Efez, Bizantij i daleki Tanais na ušću rijeke Dona. Neki "barbarski" robovi bili su žrtve rata ili lokalnih pirata, a druge su u ropstvo prodali vlastiti roditelji.Filostrat, Život Apolonija iz Tijane, 7, 12 . Nema izravnih infomacija o prometu robova, ali ima posrednih svjedočanstava. Prije svega, pripadnici nekih naroda stalno su prisutni u masi robova, na primjer skitski strijelci angažirani u Ateni kao policijski odred; najprije njih tri stotine, a naposljetku gotovo tisuću. Osim toga, imena kojima se nazivaju robovi u komedijama često ukazuju na geografsko podrijetlo, npr. Thrāta (: Θρᾷττα), koja se sreće u Aristofanovim Osama, Aharnjanima i Miru, znači jednostavno "Tračanka". Najzad, narodnost roba mogla je biti važan kriterij pri kupovini koju su obavljali kupci na veliko; antički su autori savjetovali da na jednom mjestu ne treba koncentrirati previše robova istog podrijetla, kako bi se ograničio rizik od pobune.Aristotel, Ekonomika, 1344b. Moguće je da su, kao i kod Rimljana, pripadnici nekih etničkih skupina smatrani produktivnijom robovskom snagom u odnosu na neke druge.

Cijena roba ovisila je o njegovim vještinama i sposobnostima. Ksenofont je jednog radnika u laurijskim rudnicima procijenio na 180 drahmi; dok se radnik na velikim radovima plaćao jednu drahmu dnevno. Nožari Demostenovog oca vrijedili su između 500 i 600 drahmi ponaosob. Cijena je ovisila i o broju robova u ponudi; u 4. stoljeću pr. n. e. bilo ih je jako puno, pa je tržište išlo na ruku kupcima. Trgovački gradovi prikupljali su porez na prodaju robova. Na primjer, velika tržnica robova bila bi priređena tijekom svetkovine u Apolonovom hramu na Akciju. Akarnanijski savez, koji se starao o organizaciji, dobivao je polovinu prihoda od poreza, a druga je polovina išla gradu Anaktoriju, na čijem se ozemlju nalazio rt Akcij. Kupci su dobivali jamstvo za zaštitu od skrivenih nedostataka; kupovina se mogla poništiti ako bi se ispostavilo kako je rob obogaljen, a kupac o tome nije bio obavješten.

 Odgajanje robova

Izgleda da Grci nisu "uzgajali" robove, tj. nisu se planski brinuli o njihovom "razmnožavanju", barem ne u klasično doba, premda je proporcija robova rođenih u kućanstvima, kako se čini, bila dosta visoka u ptolemejskom Egiptu i na delfijskim natpisima o oslobađanju robova. Razlozi su ponekad bili prirodni; na primjer, u rudnicima su radili isključivo muškarci. S druge strane, po kućama su radile mnogobrojne robinje. Međutim, primjer afričkih robova na američkom jugu pokazuje kako se broj robova može umnožiti. Ova nepodudarnost još nije sasvim objašnjena.

Ksenofont je savjetovao da među robovima muškarci i žene trebaju živjeti odvojeno, "da sluge ne bi rađali djecu bez našeg odobrenja; jer pošteni se sluge, ako imaju obitelj, pokažu još odanijim, ali oni iskvareni, ako žive u zajednici, još više se okrenu nestašnosti". To je objašnjenje možda ekonomske prirode; čak i kvalificiran rob bio je jeftin, što znači da je bilo isplativije kupiti roba nego ga odgajati. Osim toga, porođaj je životno ugrožavao majku-robinju, a bebine šanse preživjeti djetinjstvo nisu bile baš visoke.

Robovi rođeni u kući (oikogeneis) često su predstavljali neku vrstu povlaštenog sloja među robovima. Primjerice, njima su se povjeravala djeca vlasnika da ih vode do škole, tj. bili su "pedagozi" u prvobitnom značenju te riječi. Neki od njih bili su vlasnikova djeca, ali u većini gradova, ukljućujući Atenu, dijete je svoj građanski status nasljeđivalo po majci, a ne po ocu.

 Status robova

U Grčkoj je postojalo više stupnjeva robovskog položaja. Bilo je mnogobrojnih katerogija, počevši od slobodnog građanina do roba kao pokretne imovine, preko penesta ili helota, građana kojima su oduzeta građanska prava (atimija), oslobođenika, vanbračne djece i meteka. Svima je zajedničko bilo to što su bili lišeni građanskih prava.

Moses Finley utvrđuje ove kriterije za određivanje stupnja ropstva: pravo na posjedovanje imovine, upravljanje radom druge osobe, mogućnost kažnjavanja druge osobe, zakonska prava i dužnosti (mogućnost hapšenja i vansudskog kažnjavanja ili pravo na podnošenje tužbi sudu), obiteljska prava i povlastice (brak, nasljeđivanje i sl.), mogućnost društvene pokretljivosti (manumisija ili emancipacija, pristup pravima građana), religijska prava i obveze, vojna prava i dužnosti (vojna služba u ulozi pomoćnika, teško ili lako naoružanog vojnika ili mornara).

 Atena

Atenski su robovi bili imovina svog gospodara (ili države), koji je njima mogao raspolagati kako je htio. Mogao ih je dati, kupiti, iznajmiti ili oporučiti. Rob je mogao imati supružnika i djecu, ali takav robovski brak nije bio priznat u očima države i gospodar je članove obitelji mogao u svakom trenutku rastaviti i poslati ih na rad u različite oblasti. Robovi nisu imali puni pristup sudu, kakav su imali građani, i u sudskim postupcima zastupao ih je njihov vlasnik.Demosten, Protiv Panteneta, 51 i Protiv Evegra i Mnesibula, 14, 15, 60. Za isti prekršaj slobodni građani kažnjavani su novčanom kaznom, a robovi šibanjem, pri čemu se čini kako je jedan udarac vrijedio jednu drahmu. Uz nekoliko manje važnih iznimki iskaz koji je rob davao na sudu bio je pravno valjan jedino ako je dat pod mukama. Robovi su prilikom svjedočenja podvrgavani mučenju jer se smatralo da inače, zbog odanosti prema gospodaru, ne bi odali ništa što bi mu naštetilo. Jedan slavni primjer odanog roba bio je Temistoklov rob Perzijanac Sikin, koji je usprkos svom perzijskom podrijetlu izdao Kserksa I. i pomogao Atenjanima u Bici kod Salamine. I pored mučenja na sudu atenski je rob na posredan način bio zaštićen: ako je rob podnosio zlostavljanje, njegov je gospodar mogao podnijeti tužbu za nadoknadu štete i pripadajuće kamate (: δίκη βλάβης / dikē blabēs). Slično tome, ako je gospodar previše zlostavljao svog roba, svaki ga je građanin mogao tužiti  (: γραφὴ ὕβρεως / graphē hybreōs), pri čemu se tužba nije podnosila zbog roba, nego kako bi se spriječila pretjerana "oholost" (: ὕβρις / hybris). Isokrat je tvrdio da "čak ni najodvratniji rob ne može biti ubijen bez suđenja"; moć gospodara nad njegovim robom nije bila apsolutna. Drakonov je zakon, izgleda, predviđao smrtnu kaznu za ubojstvo roba; u osnovi se nalazilo ovo načelo: "je li zločin bio takav da bi, ako dobije na zamahu, nanio ozbiljnu štetu društvu"? Tužba koja se mogla podići protiv ubojice roba nije bila tužba za nadoknadu štete, kao u slučaju umora nečije stoke, nego : δίκη φονική (dikē phonikē), gdje se zahtijevala kazna za religijsko oskvrnuće koje donosi prolijevanje krvi. U 4. stoljeću pr. n. e. optuženom je sudio sud kod Paladija (: Παλλάδιον), koji je bio nadležan za ubojstvo iz nehaja; izgleda da je kazna uglavnom bila teža od novčane kazne, ali manja od smrtne ― možda izgnanstvo, kao što je bio slučaj prilikom ubojstva meteka.

Međutim, robovi su pripadali gospodarevom kućanstvu. Tek kupljenog roba dočekivali su s orašastim i drugim voćem, upravo kao i nevjestu. Robovi su sudjelovali u većini obiteljskih i građanskih kultova, izričito su se pozivali na gozbu za Hoje, drugi dan svetkovine Antesterija, a bila im je dopuštena i inicijacija u Eleusinske misterije. Rob je mogao tražiti azil u nekom hramu ili pokraj žrtvenika, isto kao i slobodan čovjek. Robovi su poštivali ista božanstva kao i njihovi gospodari, a mogli su prakticirati i vlastite vjerske obrede, ako su ih imali.

Robovi nisu mogli posjedovati imovinu, ali su im njihovi gospodari često dopuštali uštedjeti dovoljno novca za otkup svoje slobode, a postoje i svjedočanstva o robovima koji sami vode poslove i gospodarima kao naknadu plaćaju samo utvrđeni iznos novca. U Ateni je postojao i zakon koji je zabranjivao udaranje robova: ako bi netko u Atini udario nekoga za koga je mislio da je rob, mogao je naposljetku otkriti kako je zapravo udario slobodnog građanina, jer mnogi građani nisu nosili ništa bolju odjeću nego robovi. Drugi Grci čudili su se tome što su Atenjani dopuštali ogovaranje među robovima. Atenski robovi borili su se zajedno sa slobodnim ljudima u Bici na Maratonu i bili su ovjekovječeni na spomeniku. Prije Bitke kod Salamine bilo je službeno objavljeno da građani trebaju spašavati sebe, svoje supruge, djecu i robove.

Određena su ograničenja i posebna zaduženja postojala u pogledu seksualnog ponašanja robova. Na primjer, rob nije mogao sa slobodnim dječacima stupiti u homoseksualni spolni odnos ("Rob ne smije biti ljubavnik slobodnog dječaka niti ići za njim, inače će u javnosti dobiti pedeset udaraca šibom"), a bio im je zabranjen i pristup u palestre ("Rob ne smije vježbati niti se mazati uljem u vježbalištima"). Oba zakona pripisuju se Solonu. Očevi koji su željeli zaštititi svoje sinove od neželjenog udvaranja dodjeljivali su im roba-čuvara, koji se zvao "pedagog" i koji je pratio dječaka svuda kamo je ovaj išao.

Sinovi poraženih neprijatelja pretvarani su u robove i često bili primoravani na rad u muškim bordelima, kao, na primjer, u slučaju Fedona iz Elide, kojeg su bogati Sokratovi prijatelji na molbu tog filozofa otkupili i oslobodili takvog posla. S druge strane, izvori svjedoče i o tome da se silovanje robova kažnjavalo, barem povremeno.

 Robovi u Gortinu

U gradu Gortinu na Kreti, prema jednom zakonu iz 6. stoljeća pr. n. e. urezanom na kamenu, robovi (doulos ili oikeus) bili su u potpunoj vlasti svojih gospodara. Djeca robova pripadala su njihovim gospodarima. Gospodar je bio odgovoran za prekršaje koje bi njegovi robovi počinili i dobivao je odštetu za zločine koje su drugi počinili prema njegovim robovima. U zakonu iz Gortina, gdje se predviđaju samo novčane kazne, one su udvostručene za robove koji su počinili prekršaj. Obratno, za prekršaj učinjen protiv nekog roba plaćala se manja kazna nego za prekršaj protiv slobodne osobe. Na primjer, silovanje slobodne žene kažnjavalo se s 300 statera (400 drahmi), dok se u slučaju da rob siluje robinju koja nije djevica kazna stajala samo jedan obol (šestina drahme).

Robovi su mogli posjedovati kuću ili stoku, koju su mogli ostaviti svojim potomcima, a isto je slučaj bio i s odjećom i namještajem. Njihova je obitelj bila priznata zakonom: robovi su mogli stupiti u brak, razvesti se, napisati oporuku i naslijediti imovinu isto kao i slobodni ljudi.

 Dužničko ropstvo

U Ateni je postojalo dužničko ropstvo sve dok ga Solon nije ukinuo. To je značilo da bi građanin koji nije mogao otplatiti svoje dugove, postajao rob svog vjerovnika.Plutarh, Solonov život, XIII, 2. Stvarna priroda ovog odnosa nije poznata i predmet je žive rasprave među suvremenim povjesničarima: je li se uistinu radilo o ropstvu ili o nekoj drugoj vrsti ovisnosti? U svakom slučaju, to je pitanje prije svega dotjecalo seljake poznate kao "hektēmoroi" koji su obrađivali unajmljenu zemlju koja je pripadala bogatim zemljoposjednicima, a nisu bili u mogućnosti plaćati zakupninu. U teoriji, oni koji su tako dopali ropstva bili bi oslobođeni nakon otplate duga. Taj je sustav, uz razne inačice, postojao na Bliskom istoku, a spominje se i u Bibliji.

Solon je ovu vrstu ropstva ukinuo sisahtejom (: σεισάχθεια / seisachtheia), tj. ukidanjem dugova, koja je spriječila vjerovnike polagati pravo na neku osobu i zabranila prodaju slobodnih Atenjana u ropstvo, uključujući i mogućnost da netko sam sebe proda. Aristotel u Ustavu atenskom navodi jednu Solonovu pjesmu:

Potvrdit će mi to pred sudom vremena
najveća mati besmrtnika olimpskih,
najbolja, Zemlja crna, s koje nekad ja
na mnogi način makoh kamen i s njim dug.
A prije je robovala, sad je slobodna.
U božji grad, Atenu, vratih građane
što bijahu rasprodani: jedni s nepravdom,
a drugi po zakonu; jedne teška nevolja
u bijeg natjera, te jezik atički
zaboraviše, jer su posvuda lutali.
A onima što ovdje bijahu robovi (douleia)
i drhtahu pred svojim gospodarima (despōtes)
slobodu dadoh. Tako vlašću zakona
dovedoh u sklad nasilje i pravičnost,
i što obećah, sve to lijepo ispunih.

Premda riječi koje Solon rabi ukazuju na tradicionalnu vrstu ropstva, dužničko se ropstvo ipak razlikovalo makar po tome što je porobljeni Atenjanin ostajao Atenjanin, ovisio je o drugome Atenjaninu, u rodnom mjestu. Upravo ovaj aspekt objašnjava veliki val nezadovoljstva ropstvom u 6. stoljeću pr. n. e., čiji cilj nije bio oslobađanje svih robova, nego samo onih koji su zbog dugova pretvoreni u robove. U Solonovim su reformama ipak bile predviđene dvije iznimke: skrbnik nevjenčane žene koja je izgubila djevičanstvo imao ju je pravo prodati kao robinju, i građanin je mogao "izložiti" (napustiti) neželjeno dijete, koje je onda netko drugi mogao preuzeti i odgojiti ga kao roba.

 Oslobađanje robova

Oslobađanje robova prakticiralo se na Hiosu barem od 6. stoljeća pr. n. e. Ta je praksa vjerojatno postojala i ranije, jer se radilo o postupku koji se u cijelosti odvijao usmenim putem. Neformalni postupci emancipacije potvrđeni su i u klasičnom razdoblju. Bilo je dovoljno imati svjedoke, koji bi s građaninom pošli na javnu ceremoniju emancipacije njegovog roba, koja se odvijala ili u kazalištu ili pred nekim javnim skupom. Ta je praksa u Ateni zabranjena polovinom 6. stoljeća pr. n. e., kako bi se izbjegli neredi.

Oslobađanje robova postalo je češće u 4. stoljeću pr. n. e. i zabilježeno je na kamenim natpisima koji su pronađeni u svetištima kao što su delfijsko i dodonsko. Ti natpisi većinom potječu iz 2. i 1. stoljeća pr. n. e. i 1. stoljeća nove ere. Bilo je moguće i skupno oslobađanje robova; poznat je jedan primjer s otoka Tasosa iz 2. stoljeća pr. n. e. To se vjerojatno događalo u doba rata i kao nagrada za odanost koju su robovi iskazali, no raspoloživi se dokazi u većini slučajeva bave dragovoljnim činom koji vrši gospodar, koji je uglavnom muškarac, ali u helenističkom razdoblju pojavljuju se i žene koje oslobađaju svoje robove.

Često se od roba tražilo za sebe platiti makar onoliko kolika je bila njegova tržišna vrijednost. U tu su svrhu mogli rabiti svoju ušteđevinu ili uzeti tzv. "pijateljski" zajam (: ἔρανος / eranos) od svog gospodara, prijatelja ili klijenta, kako je, na primjer, postupila hetera Neera.

Emancipacija je često imala vjersko obilježje, gdje se smatralo da je rob "prodan" nekom božanstvu, često delfijskom Apolonu, ili je nakon emancipacije bio posvećen. Hram bi dobio dio novca i pojavio bi se kao jamac ugovora. Oslobađanje roba moglo je biti i potpuno građanski postupak i u tom slučaju umjesto božanstva nastupao je službenik polisa.

Sloboda koju je rob dobivao bila je ili potpuna ili djelomična, što je ovisilo o gospodarevoj odluci. U slučaju potpune slobode, emancipirani rob bio je zakonski zaštićen od svih pokušaja ponovno ga pretvoriti u roba, što bi, na primjer, možda mogli pokušati nasljednici njegovog bivšeg gospodara. U slučaju djelomične slobode, oslobođeni rob imao je neke obveze prema bivšem gospodaru. Najrestriktivnija vrsta ugovora bila je paramone, vrsta porobljivanja ograničenog trajanja tijekom kojega je gospodar zadržavao praktično apsolutna prava.

U odnosu prema polisu oslobođeni je rob bio daleko od statusa čovjeka koji je rođen kao slobodni građanin. Imao je cijeli niz obveza, kako se može vidjeti i iz Platonovih prijedloga u Zakonima: tri puta mjesečno mora se pojaviti u kući bivšeg gospodara, zabranjeno mu je steći više imetka od njega itd. U stvari, status emancipiranih robova bio je sličan položaju meteka, stalno naseljenih stranaca, koji su bili slobodni, ali nisu uživali građanska prava.

 Spartanski robovi

Spartanski građani (Spartijati) imali su helote, zavisne ljude koje je kao kolektiv posjedovala država. Nije poznato jesu li imali i osobne robove. Spominju se neki ljudi koje su Spartanci oslobodili, što se s helotima navodno nije smjelo činiti, ili koji su bili prodati van Lakonije: pjesnik Alkman; zatim neki Filoksen s Kitere, koji je navodno sa svim svojim sugrađanima porobljen kad je njegov grad bio zauzet, a kasnije je prodan nekom Atenjaninu; neki kuhar iz Sparte kojega je kupio Dionisije Stariji ili neki kralj Ponta ― obje inačice spominje Plutarh; te, naposljetku, čuvene spartanske dojilje, koje su atenski roditelji visoko cijenili.Plutarh, Alkibijadov život, I, 2.

U nekim antičkim izvorima spominju se i robovi i heloti, što možda ukazuje na to da se nije radilo o istoj stvari. Platon u dijalogu Alkibijad I, opisujući spartansko bogatstvo, navodi i "vlasništvo nad robovima, osobito helotima", a Plutarh piše o "robovima i helotima". Napokon, Tukidid izvješćuje kako je sporazum kojim se 464. pr. n. e. okončala pobuna helota predviđao da će svaki mesenski pobunjenik koji se nakon toga nađe na Peloponezu "biti rob onoga koji ga zarobi", što znači da u to doba posjedovanje osobnih robova nije bilo zabranjeno.

Povjesničari se stoga uglavnom slažu da su i u spartanskom polisu postojali osobni robovi, barem počevši od lakedemonske pobjede nad Atenom 404. pr. n. e., ali da ih nije bilo u velikom broju i da su ih imali samo pripadnici viših slojeva. Kao i u drugim grčkim polisima, osobni robovi mogli su se kupiti ili zarobiti u ratu.

 Život robova

Teško je procijeniti životne uvjete grčkih robova. Prema Aristotelu, dnevna rutina robova može se sažeti u tri riječi: "rad, disciplina i prehrana". Ksenofont savjetuje da s robovima treba postupati kao s domaćim životinjama, odnosno kazniti neposlušnost i nagraditi dobro ponašanje. S druge strane, Aristotel kaže da robove prije treba tretirati kao djecu i da s njima ne treba rabiti samo naredbe, nego i preporuke, jer je rob sposoban razumjeti razloge kad mu se objasni.

Grčka književnost obiluje scenama u kojima se robovi šibaju; to je bio jedan od načina prisiljavanja na rad, a drugi su bili nadzor njihove prehrane, odjeće i odmora. Stupanj nadzora odmjeravao je vlasnik ili nadzornik, koji je također mogao biti rob. Stoga, na početku Aristofanovih Vitezova dva se roba žale na to da ih novi nadzornik "tuče i udara bez prestanka" Na drugom mjestu Aristofan slika jedan od tipičnih priora u grčkoj komediji:

Također je otpustio one robove koji su stalno bježali ili su varali nekoga ili bivali šibani. Uvijek su iz izvodili uz suze, tako da im se neki od drugih robova mogao izrugivati pitajući ih: "Ti jadniče, št se dogodilo tvojoj koži? Izgleda kao da se silna vojska udaraca bičem sručila na tebe i ostavila traga na tvojim leđima?"

Položaj robova dosta je ovisio o njihovome statusu; robovi u laurijskim rudnicima i portai (prostitutke u bordelu) živjeli su u posebno teškim uvjetima, dok su državni robovi, obrtnici, trgovci i bankari uživali relativnu slobodu. U zamjenu za određeni iznos novca (: ἀποφορά / apophora) koji su plaćali svom gospodaru mogli su sami živjeti i raditi. Tako su mogli zaraditi novac za sebe, kojim bi im ponekad bio dovoljan za otkup svoje slobode. Mogućnost emancipacije doista je predstavljala jaku motivaciju, premda je istinski stupanj teško procijeniti.

Antički pisci smatrali su da atički robovi uživaju "izrazito sretnu sudbinu": Pseudo-Ksenofont se tuži na slobodu koju sebi dopuštaju atenski robovi: "što se tiče robova i meteka u Ateni, oni sebi sve dopuštaju; ne možeš ih ni udariti, a ne će ti se ni skloniti u stranu da prođeš". Ovo navodno dobro postupanje prema robovima nije spriječilo 20 000 atenskih robova krajem Peloponeskog rata prebjeći spartanskoj vojsci u Dekeleji. Radilo se prvenstveno o iskusnim obrtnicima (kheirotekhnai), koji su vjerojatno spadali u skupinu robova prema kojima se postupalo bolje. Naslov jedne komedije iz 4. stoljeća pr. n. e. pjesnika Antifana glasi Hvatač odbjeglih robova (: Δραπεταγωγός / Drapetagōgos) ukazuje na to da bijeg robova nije bio nepoznanica.

S druge strane, nema podataka o nekoj većoj pobuni robova koja bi se mogla usporediti sa Spartakovim ustankom u rimskoj državi. To se možda može objasniti time što su grčki robovi živjeli relativno raštrkano, što bi predstavljalo prepreku za planiranje nečeg velikog. Pobune robova bile su rijetke, čak i u Rimu. Pojedinačni činovi pobune robova protiv gospodara, premda rijetki, ipak se spominju u izvorima; jedan sudski govor spominje pokušaj jednog roba, dječaka od 12 godina, usmrtiti svog gospodara.

 Mišljenja o ropstvu u Grčkoj

 Povijesna gledišta

Antički pisci gotovo nikada ne dovode u pitanje samu instituciju ropstva. Za Homera i arhajske pisce ropstvo je predstavljalo jednu od neizbježnih posljedica rata. Heraklit kaže da je "rat otac svega, kralj svega ... neke pretvara u robove, a neke oslobađa".

U klasično doba glavno opravdanje ropstva bilo je ekonomsko. S filozofske točke gledišta, istodobno se razvila ideja o "prirodnom" ropstvu, pa tako Eshil u svojim Perzijancima kaže da se Grci "ne zovu robovima ili podložnicima bilo kojeg gospodara", dok su Perzijanci, kako kaže Euripid u Heleni, "svi robovi osim jednoga" ― cara. Krajem 5. stoljeća pr. n. e. Hipokrat o ovoj ideji iznosi svoje teorije. Prema njemu, umjerena anatolska klima proizvela je tihe i pokorne ljude. To objašnjenje ponavlja i Platon, a potom i Aristotel u Politici, gdje razvija koncept "prirodnog ropstva": "jer onaj koji u svom umu ima sposobnost predviđanja po prirodi je gospodar, a onaj koji te stvari može raditi svojim tijelom podložan je i po prirodi je rob". Za razliku od životinje, rob ima sposobnost razumijevanja, "ali voljnog djela nema uopće".

Istodobno, sofisti su razvijali gledište po kojem su svi ljudi, i Grci i barbari, pripadali istome ljudskom rodu, pa su stoga neki ljudi robovi, iako imaju dušu slobodnog čovjeka, i obratno. I Aristotel je prepoznao tu mogućnost i tvrdio je da se ropstvo ne može nametnuti ako gospodar nije bolji od roba, u skladu sa svojom teorijom o "prirodnom" ropstvu. Sofisti su zaključili da istinsko ropstvo nije stvar statusa nego duha; stoga, kako je Menandar rekao, "budi duhom slobodan, iako si rob: i tako više nećeš biti rob". Ova ideja, koju će kasnije ponoviti stoici i epikurejci, nije zapravo predstavljala suprotstavljanje ropstvu, nego prije njegovu trivijalizaciju.

Grci nisu mogli razumjeti društvo u kojem nema robova. Robovi postoje čak i u Aristofanovom imaginarnom gradu Kukunebogradu, u komediji Ptice, kao i u utopijskim državama koje Platon opisuje u Zakonima i Državi. Utopijski gradovi Faleje iz Halkedona i Hipodama iz Mileta temelje se na jednakoj raspodjeli imovine, ali državni robovi služe kao obrtnici i kao zemljoradnici. U "izokrenutim gradovima" na vlast su dovedene žene i čak je ukinuta privatna imovina, kao u Lizistrati i Ženama u narodnoj skupštini, ali robovi koji bi zapovijedali gospodarima nisu prikazani. Jedino tijekom mitskog zlatnog doba nije postojalo robova, jer su sve ljudske potrebe tada bile zadovoljene same od sebe. U takvom društvu, objašnjava Platon, mogao si imati obilnu žetvu bez ikakve sjetve. U Teleklidovim Amfiktioncima ječmeni kruh bori se sa pšeničnim oko toga koji će od njih ljudi pojesti. Štoviše, predmeti se sami miču; tijesto se samo mjesi, a vino iz vrča samo se lijeva. Društvo bez robova tako je prepušteno nekom drugom vremenu i prostoru. U "normalnom" društvu potrebni su robovi.

 Suvremena gledišta

Ropstvo u staroj Grčkoj često je bilo predmet o kojem su govorili kršćanski apologeti, kojima se uglavnom pripisuju zasluge za njegovu propast. Od 16. stoljeća rasprava o grčkom ropstvu poprimila je moralizatorsku narav. Postojanje kolonizatorskog ropstva značajno je utjecalo na tu raspravu, pri čemu su mu neki autori pripisivali civilizacijske zasluge, a drugi su ga kritizirali zbog nepravdi koje je prouzrokovalo. Tako je  Henri-Alexandre Wallon 1847. objavio i Povijest ropstva u antici među drugim djelima u kojima se zalagao za ukidanje ropstva u francuskim kolonijama.

U 19. stoljeću rasprava se okrenula političko-ekonomskim temama. Nastojalo se utvrditi faze u organizaciji ljudskih društava i točno identificirati mjesto ropstva u staroj Grčkoj. Marksov utjecaj tu je bio presudan; za njega antičko društvo karakterizira razvoj privatnog vlasništva i dominantnu (ne sekundarnu, kao u drugim pretkapitalističkim društvima) narav ropstva kao načina proizvodnje. Pozitivisti, koje predstavlja povjesničar Eduard Meyer (Ropstvo u antici, 1898.) uskoro su se suprotstavili ovoj marksističkoj teoriji. Prema njemu, ropstvo je predstavljalo temelj grčke demokracije; ono je stoga bilo pravna i društvena pojava, a ne ekonomska.

Historiografija 20. stoljeća, predvođena znanstvenicima kao što je Joseph Vogt, u ropstvu je vidjela uvjete za razvoj elita. Obratno, ta teorija također ukazuje na mogućnost uključivanja robova u elitu. Napokon, Vogt smatra da je suvremeno društvo, zasnovano na humanističkim vrijednostima, nadmašilo ovaj stupanj razvoja. Rasprava o ropstvu u antičkoj Grčkoj vodi se i dalje, posebice u vezi s dva pitanja: može li se za staru Grčku reći da je bila "robovsko društvo" i jesu li grčki robovi činili posebnu društvenu klasu?

 Povezani članci

 Ropstvo u Starom Rimu

 Izvori

 Literatura

 Vanjske poveznice

 GIREA , Međunarodna skupina za proučavanje ropstva u antici
 Bibliografska baza podataka o grčkom zakonodavstvu  na Nomoi
 Isprave o ropstvu u Grčkoj na Ancient History Sourcebook
 Isprave o oslobađanju robinja u Delfima na attalus.org''
 Tematski indeks o ropstvu i ovisnim odnosima, po autoru
 Bibliothèque numérique ISTA  Slobodna knjižnica

Stara Grčka
Ropstvo

Ropstvo u staroj Grčkoj


Basra er næststærsta borgin í Írak. Er staðsett um 550 kílómetra suðaustur af Bagdad, og 55 km frá Persaflóanum. Íbúatala er um 1,3 milljónir (2018).
Basra liggur við fljótið Shatt al-Arab og er mikilvægasta hafnarborg landsins.

Borgin var stofnuð af Aröbum á 7. öld með landvinningum islamista meðfram helsta verslunarslóðanum milli Miðjarðarhafs og Austurlanda.

Meirihluti íbúa eru sítar og var hún miðstöð blóðugrar niðurkæfðrar uppreisnar gegn stjórn Saddam Hússein árið 1991.

Tilvísanir

Borgir í Írak

Basra


Karmen Čičić, hrvatska košarkašica iz Osijeka. Igrala u hrvatskoj kadetskoj i juniorskoj reprezentaciji. Kao mlađa igračica ostvarivala je izvrsne partije postigavši mnogo koševa. Jednom je postigla više koševa nego cijeli protivnički sastav zajedno.

Košarku zaigrala za mjesnu Mursu. Kao vrlo mlada igračica bila je najbolja igračica svog kluba. S 19 godina potpisala je 7. lipnja 2013., nakon završetka srednje škole, a na poziv trenera Ivana Đukića, ugovor s pulskim Rockwoolom.Od 2013. do 2016. igrala je za prvoligaša Rockwool iz Pule. 2017. je zaigrala za njemački Regensburg Baskets. Studirala pri projektu Erasmus.

2016. nastupila za košarkašku ekipu Sveučilišta/FET-a. Na natjecanju EUROMILANO (Milano, 28. – 30. travnja 2016.) ekipa u sastavu Karmen Čičić, Nataša Mišić, Edina Redžepi, Ena Miličević, Monika Demirović, Angela Božac, Nataša Rokić i Maja Andraković osvojila je 4. mjesto. Na natjecanju HR UNISPORT  (Zagreb, 27. svibnja 2016.) gdje se igralo '3 na 3', osvojile su 3. mjesto, a nagrađenu ekipu činile su: Karmen Čičić, Lana Pačkovski, Maja Ramljak i Nataša Mišić.
2016. bila je eligibilna za draft za WNBA, ali nije izabrana.

Igrala za Hrvatsku na EP do 16 i do 18 2010. i 2012. godine.

Rujna 2017. prešla je u talijanski sastav La Free Basketball Scafati.

Izvori

Hrvatski košarkaši
Životopisi, Osijek

Karmen Čičić


Descripción del Conjunto

La Casa del Señor de Fanlo constituye un conjunto de edificaciones de diferentes épocas constructivas y variable estado de conservación.
La torre es de planta rectangular con fábrica de mampuesto y sillar en esquinas y vanos.
Consta de cuatro pisos más falsa, que posiblemente su utilizó como palomar, se cubre con tejado de losa a dos aguas.
Los vanos aspillerados se distribuyen en todas las plantas, siendo especialmente abundantes en la planta baja y el primer piso.

El edificio presenta tres ventanas todas ellas en el muro sur dos de ellas con inscripciones del año 1738 y 1790, además de una puerta en altura ubicada en la primera planta de la torre.
Según A Castán la torre es obra del  y durante el  sufrió trabajos de remodelación para hacerla más confortable, abriendo huecos más amplios en sus paredes y vistiendo los interiores con madera y pintura para transformar su adustez y sobriedad. Esto explicaría las fechas epigráficas del  en los dinteles de sus vanos.

Posteriormente a la construcción de la torre se erigió una vivienda en forma de L. el lado corto discurriría paralelo al lado este de la torre, superándola hacia el norte. Allí se articularía con el ala septentrional, más alargada y estrecha, que discurre en dirección oeste-este. Esta construcción se realizó en el , Existen además otros anexos realizados entre el  y .

Historia del Edificio

Según algunos autores se considera que esta casa pudo ser lugar de habitación para una personalidad destacada como el Señor de Fanlo ya que hasta 1785 Fanlo no fue realengo. Otros estudiosos, sin embargo, se inclinan por Martín Iñiguez, Señor de Fanlo y Espín que formó parte del conglomerado de fuerzas que tomó Biescas en 1592, echando de la localidad de Martín de Lanuza.

A finales del  la Casa del Señor seguía siendo un edificio emblemático de Fanlo y en ella solían alojarse los viajeros que realizaban excursiones por el Pirineo español,  tal y como atestigua Lucien Briet en su obra "Soberbios Pirineos"

Casa del Señor fue declarada Bien de Interés Cultural de Aragón en virtud de la Orden 17 de abril de 2006, del Departamento de Educación, Cultura y Deporte, por la que se aprueba la relación de castillos y su localización, considerados Bien de interés Cultural según la disposición adicional segunda de la ley 3/1999, de 10 de marzo, de Patrimonio Cultural Aragonés.

Notas y referencias

Enlaces externos

 Románico aragonés

Bienes de interés cultural de la provincia de Huesca
Fanlo
Casas torreadas del Alto Aragón

Casa del Señor (Fanlo)


Marie-Hélène Verlhac, est une chercheuse en biologie cellulaire et directrice de recherche française. Elle dirige ses recherches au centre interdisciplinaire de recherche en biologie au Collège de France. En 2021, elle reçoit la médaille d'argent du CNRS.

Biographie
Marie-Hélène Verlhac fait des études de sciences de la vie et de la Terre à l'École normale supérieure de Lyon. En 1995, elle soutient sa thèse de doctorat en biologie moléculaire et cellulaire à l'Université Pierre-et-Marie-Curie. Entre 1995 et 1997, elle effectue un stage postdoctoral à l'université de Californie avec le professeur Rik Derynck.

En 2002, elle entre au CNRS en tant que cheffe d'équipe au  laboratoire de biologie du développement. En 2018, elle est nommée membre de l'Organisation européenne de biologie moléculaire. En 2021, elle reçoit la médaille d'argent du CNRS. Elle est membre de la Société de Biologie Cellulaire de France depuis 2014 est en est la directrice.

Ses recherches portent sur l'ovogenèse des mammifères. Elle étudie notamment le rôle de l'actine dans la division cellulaire asymétrique des ovocytes.

Distinctions et récompenses
En 2019, Marie-Hélène Verlhac reçoit le prix Albert Brachet de l'Académie Royale de Belgique.

En 2021, elle reçoit la médaille d'argent du CNRS, puis le , elle est nommée au grade de chevalier dans l'ordre national de la Légion d'honneur au titre de .

Notes et références

Liens externes

Femme biologiste
Biologiste du XXe siècle
Biologiste du XXIe siècle
Biologiste moléculaire
Lauréat de la médaille d'argent du CNRS
Élève de l'École normale supérieure de Lyon
Docteur de l'université Pierre-et-Marie-Curie
Étudiant de l'université de Californie
Chevalier de la Légion d'honneur décoré en 2021

Marie-Hélène Verlhac


Federal Center SW es una estación en las líneas Azul, Plata y Naranja del Metro de Washington, administrada por la Autoridad de Tránsito del Área Metropolitana de Washington. La estación se encuentra localizada en 401 3rd Street SW en Washington D. C.. La estación Federal Center SW fue inaugurada el 1 de julio de 1977.

Descripción
La estación Federal Center SW cuenta con 1 plataforma central. La estación también cuenta con 2 espacios para bicicletas.

Conexiones
La estación es abastecida por las siguientes conexiones de autobuses:
 Rutas del MetroBusMTA Maryland Commuter Bus

Referencias

Enlaces externos

 WMATA: Estación Federal Center SW
 Líneas del Metro de Washington

Estaciones de Metro de Estados Unidos inauguradas en 1977
Estaciones de la línea Azul (Metro de Washington)
Estaciones de la línea Naranja (Metro de Washington)
Estaciones de la línea Plata (Metro de Washington)

Federal Center SW (Metro de Washington)


Isabelle Saint-Saëns est une militante associative et chercheuse française spécialisé dans la question des migrations et la défense des sans-papiers.

Biographie

Mai 68
Isabelle Saint-Saëns est la fille de Marc Saint-Saëns, artiste et résistant lors de la Seconde Guerre mondiale. Elle est également l'arrière-petite-nièce du pianiste Camille Saint-Saëns. Elle grandit dans un milieu artistique et engagé au sein d'une gauche anticolonialiste qui va progressivement se distancier des positions du Parti communiste français (PCF), en particulier lors des évènements du Printemps de Prague en 1968.

Après des études en classe préparatoire scientifique, elle intègre en 1966 la faculté de Nanterre dans le département de sciences économiques, dont le campus abrite également les étudiants des départements de philosophie et de sociologie. Elle participe très tôt aux évènements contestataires étudiants de l'année 1968. Elle est une des instigatrices du mouvement du 22 mars 1968, au côté de Daniel Cohn-Bendit ou encore Danièle Schuman, fille de Robert Schuman. Elle participe notamment aux affrontements face au mouvement d'extrême-droite Occident, qui finira par être dissout en octobre 1968. le groupe du 22 mars se distingue également par son opposition au PCF, et sa branche étudiante l'Union des étudiants communistes (UEC), notamment en raison de leurs prises de positions en défense du régime soviétique et chinois jusque dans les années 1970. Par la suite, dans les années 1970, elle participe ponctuellement au groupe libertaire Vive la Révolution (VLR) fondé par d'autres militants du mouvement du 22 mars. Elle s'engage dans le même temps dans la défense des droits des prisonniers au côté de Michel Foucault au sein du Comité d'action des prisonniers (CAP). A la fin des années 1970, elle participe également à Remue-méninge, revue féministe fondée part des membres de la ligue des droits de la femme.

Engagement dans la défense des droits des sans-papiers
Dans les années 1980, après ses études elle intègre le Centre Informatique Recherche (CIR) de l'Institut national de recherche sur les transports et leur sécurité (Inrets) en qu'ingénieur de recherche. Dans la deuxième moitié des années 1990 son engagement se précise dans la défense des droits des sans-papiers et des personnes immigrés en général. En 1996, elle adhère au Groupe d'information et de soutien aux travailleurs immigrés (GISTI) et participe à l'occupation de l'église Saint-Bernard dans le 18e arrondissement de Paris pour protester contre la situation précaire des populations immigrées. C'est notamment à l'issue de cette mobilisation que le terme "sans-papiers" connaît une diffusion large auprès du grand public, remplaçant progressivement celui "d'étranger en situation irrégulière". La même année, elle participe à la création du site "Pajol" qui vise à recenser les actions de défense et de manifestation pour les droits des sans-papiers en France. Ce mouvement prend le nom d'une rue où se situé un entrepôt occupé à partir de 1996 lors du mouvement des sans-papiers à Paris et aujourd'hui requalifié en zone d'aménagement concerté. C'est par le biais du GISTI qu'elle intègre par la suite Act Up-Paris en 1997 dont les modes d'actions directs vont influencer son militantisme. En 1999 elle participe pour la première fois au comité d'écriture de la revue Vacarme qu'elle coordonne jusqu'à la fin de parution de la revue en 2020.

En 2013, elle incarne le personnage de Gertrude Stein dans le moyen-métrage Déjeuner chez Gertrude Stein d'Isabelle Prim.

Notes et références

Liens externes
 « Bibliographie d'Isabelle Saint-Saëns », cairn.info
 « Gisti », gisti.org
 « Revue Vacarme », vacarme.org

Droit des étrangers
Immigration
Militantisme

Isabelle Saint-Saëns


Carmen Dell'Orefice (Nova Iorque, 3 de junho de 1931) é uma supermodelo e atriz estadunidense. Ela é conhecida na indústria da moda por ser a modelo em atividade mais idosa do mundo na temporada primavera/verão 2012. Ela estava na capa da Vogue aos 15 anos e tem modelado desde então. Seu lema diário é se divertir, sem gastar nada.

Ligações externas

Atrizes de televisão dos Estados Unidos
Norte-americanos de ascendência italiana
Norte-americanos de ascendência húngara
Atrizes de cinema dos Estados Unidos
Nascidos em 1931
Pessoas vivas

Carmen Dell'Orefice


Tjaša Stanko (n. 5 noiembrie 1997, în Maribor) este o handbalistă slovenă care joacă pentru RK Krim și pentru echipa națională a Sloveniei pe postul de intermediar stânga.

Palmares
Campionatul Sloveniei:
Câștigătoare: 2016, 2018

Cupa Sloveniei:
 Câștigătoare: 2018

Distincții individuale
 Cea mai bună tânără handbalistă din Liga Campionilor EHF: 2018

Note

Legături externe
Tjaša Stanko pe pagina oficială a EHF

Jucătoare de handbal din Slovenia
Sportivi sloveni în viață
Oameni din Maribor

Tjaša Stanko


آخر الرجال المحترمين فيلم مصري من تأليف وحيد حامد ومن إنتاج عام 1984، وبطولة نور الشريف وأحمد راتب وبوسي وعلي الشريف عن أستاذ فرجاني الذي يصطحب تلاميذه في رحلة من الصعيد إلى حديقة الحيوان ولكن يفقد طفلة أثناء انشغال المشرفين عنها حيث تحتفظ بها امرأة كابنه لها من بعد فقدانها لابنتها.

بالإضافة لمحاولة تعريف المجتمع المصري من خلال مفاهيم بسيطه ومشاعر مختلفة نجد الفنان يحاول أن ينقذ المجتمع المصري بسلبياته مثل قضايا الثار والتخاذل والفقر وبالرغم من كل هذه المحاورات المصرية البحتة إلا أن الفنان نور الشريف يقدم الحل في بعض كلمات بسيطة في نهاية الفيلم (الإنسان هو الإنسان الخير الاصل فيه والشر هو اللى دخيل عليه)

مراجع

وصلات خارجية

أفلام أحمد راتب
أفلام مصرية إنتاج 1984
أفلام نور الشريف
أفلام أخرجها سمير سيف
أفلام عن اختطاف الأطفال

آخر الرجال المحترمين (فيلم)


Korsbåndene (på latin ligamentum cruciatum anterior et posterior) er to senebånd, der findes i knæleddet mellem lårbensknoglen (femur) og underbensknoglen (tibia).

Referencer

Anatomi

Korsbånd


In cryptography, a key derivation function (KDF) is a cryptographic algorithm that derives one or more secret keys from a secret value such as a master key, a password, or a passphrase using a pseudorandom function (which typically uses a cryptographic hash function or block cipher). KDFs can be used to stretch keys into longer keys or to obtain keys of a required format, such as converting a group element that is the result of a Diffie–Hellman key exchange into a symmetric key for use with AES. Keyed cryptographic hash functions are popular examples of pseudorandom functions used for key derivation.

History
The first deliberately slow (key stretching) password-based key derivation function was called "crypt" (or "crypt(3)" after its man page), and was invented by Robert Morris in 1978. It would encrypt a constant (zero), using the first 8 characters of the user's password as the key, by performing 25 iterations of a modified DES encryption algorithm (in which a 12-bit number read from the real-time computer clock is used to perturb the calculations). The resulting 64-bit number is encoded as 11 printable characters and then stored in the Unix password file. While it was a great advance at the time, increases in processor speeds since the PDP-11 era have made brute-force attacks against crypt feasible, and advances in storage have rendered the 12-bit salt inadequate. The crypt function's design also limits the user password to 8 characters, which limits the keyspace and makes strong passphrases impossible.

Although high throughput is a desirable property in general-purpose hash functions, the opposite is true in password security applications in which defending against brute-force cracking is a primary concern. The growing use of massively-parallel hardware such as GPUs, FPGAs, and even ASICs for brute-force cracking has made the selection of a suitable algorithms even more critical because the good algorithm should not only enforce a certain amount of computational cost not only on CPUs, but also resist the cost/performance advantages of modern massively-parallel platforms for such tasks.  Various algorithms have been designed specifically for this purpose, including bcrypt, scrypt and, more recently, Lyra2 and Argon2 (the latter being the winner of the Password Hashing Competition). The large-scale Ashley Madison data breach in which roughly 36 million passwords hashes were stolen by attackers illustrated the importance of algorithm selection in securing passwords. Although bcrypt was employed to protect the hashes (making large scale brute-force cracking expensive and time-consuming), a significant portion of the accounts in the compromised data also contained a password hash based on the fast general-purpose MD5 algorithm, which made it possible for over 11 million of the passwords to be cracked in a matter of weeks.

In June 2017, The U.S. National Institute of Standards and Technology (NIST) issued a new revision of their digital authentication guidelines, NIST SP 800-63B-3, stating that: "Verifiers SHALL store memorized secrets [i.e. passwords] in a form that is resistant to offline attacks. Memorized secrets SHALL be salted and hashed using a suitable one-way key derivation function. Key derivation functions take a password, a salt, and a cost factor as inputs then generate a password hash. Their purpose is to make each password guessing trial by an attacker who has obtained a password hash file expensive and therefore the cost of a guessing attack high or prohibitive."

Modern password-based key derivation functions, such as PBKDF2 (specified in RFC 2898), are based on a recognized cryptographic hash, such as SHA-2, use more salt (at least 64 bits and chosen randomly) and a high iteration count. NIST recommends a minimum iteration count of 10,000.
"For especially critical keys, or for very powerful systems or systems where user-perceived performance is not critical, an iteration count of 10,000,000 may be appropriate."

Key derivation
The original use for a KDF is key derivation, the generation of keys from secret passwords or passphrases. Variations on this theme include:

 In conjunction with non-secret parameters to derive one or more keys from a common secret value (which is sometimes also referred to as "key diversification"). Such use may prevent an attacker who obtains a derived key from learning useful information about either the input secret value or any of the other derived keys. A KDF may also be used to ensure that derived keys have other desirable properties, such as avoiding "weak keys" in some specific encryption systems.
 As components of multiparty key-agreement protocols. Examples of such key derivation functions include KDF1, defined in IEEE Std 1363-2000, and similar functions in ANSI X9.42.
 To derive keys from secret passwords or passphrases (a password-based KDF).
 To derive keys of different length from the ones provided. KDFs designed for this purpose include HKDF and SSKDF. These take an 'info' bit string as an additional optional 'info' parameter, which may be crucial to bind the derived key material to application- and context-specific information.
 Key stretching and key strengthening.

Key stretching and key strengthening

Key derivation functions are also used in applications to derive keys from secret passwords or passphrases, which typically do not have the desired properties to be used directly as cryptographic keys. In such applications, it is generally recommended that the key derivation function be made deliberately slow so as to frustrate brute-force attack or dictionary attack on the password or passphrase input value.

Such use may be expressed as , where  is the derived key,  is the key derivation function,  is the original key or password,  is a random number which acts as cryptographic salt, and  refers to the number of iterations of a sub-function. The derived key is used instead of the original key or password as the key to the system. The values of the salt and the number of iterations (if it is not fixed) are stored with the hashed password or sent as cleartext (unencrypted) with an encrypted message.

The difficulty of a brute force attack is increased with the number of iterations.  A practical limit on the iteration count is the unwillingness of users to tolerate a perceptible delay in logging into a computer or seeing a decrypted message. The use of salt prevents the attackers from precomputing a dictionary of derived keys.

An alternative approach, called key strengthening, extends the key with a random salt, but then (unlike in key stretching) securely deletes the salt. This forces both the attacker and legitimate users to perform a brute-force search for the salt value. Although the paper that introduced key stretching referred to this earlier technique and intentionally chose a different name, the term "key strengthening" is now often (arguably incorrectly) used to refer to key stretching.

Password hashing
Despite their original use for key derivation, KDFs are possibly better known for their use in password hashing (password verification by hash comparison), as used by the passwd file or shadow password file. Password hash functions should be relatively expensive to calculate in case of brute-force attacks, and the key stretching of KDFs happen to provide this characteristic. The non-secret parameters are called "salt" in this context.

In 2013 a Password Hashing Competition was announced to choose a new, standard algorithm for password hashing. On 20 July 2015 the competition ended and Argon2 was announced as the final winner. Four other algorithms received special recognition: Catena, Lyra2, Makwa and yescrypt.

As of May 2023, OWASP recommends the following KDFs for password hashing, listed in order of priority:

1. Argon2id

2. scrypt if Argon2id is unavailable

3. bcrypt for legacy systems

4. PBKDF2 if FIPS-140 compliance is required

References

Further reading

 Key Derivation Functions

Key management

Key derivation function


Peer Gynt op. 23 je scenska glazba koju je 1875. godine skladao Edvard Grieg za Ibsenovu dramu Peer Gynt. Premijerno je izvedena u drami 1876. godine u Oslu. Grig je kasnije od stavaka iz scenske glazbe sastavio dvije suite koje se danas redovito izvode na koncertima.

Kontekst
Edvard Hagerup Grieg je bio norveški skladatelj, pijanist i dirigent iz razdoblja romantizma. Većina Griegovog opusa, zasnovanog na norveškom folkloru, su pjesme, romanse, klavirska djela i komorna glazba. Za djela većeg obujma nije pokazivao interes, iako Koncert za klavir i orkestar u a-molu op. 16 i scenska glazba "Peer Gynt" (dvije suite iz nje) spadaju među najpopularnije njegove skladbe.

Per Gynt je lik iz nordijskih bajki. Djelomično zasnovanu na tom liku, Henrik Ibsen je 1867. godine na danskom jeziku napisao dramu u stihovima "Peer Gynt" u pet činova. Glavni junak drame je Peer Gynt. Peer i njegova majka Åse žive siromašno, nakon što je njegov otac Jon propio bogatstvo i napustio ih. Peer je besposličar i sanjar, s lošom reputacijom. Ingrid je kći najbogatijeg farmera; na njenoj svadbi Peer upozna i zaljubi se u Solveig, koja zbog njegove reputacije odbija ples s njim. Napija se, otima Ingrid s vjenčanja i provodi noć s njom, a zatim se krije pred potjerom u kolibi u šumi. Dolazi u carstvo trolova, od kojih se jedva spasi. Dolazi mu Solveig, ali on je napušta. Mnogo godina provodi na putovanju svijetomi i u Americi stječe bogatstvo. Dolazi u Saharu, gdje proba zavesti Anitru, kćer beduinskog poglavice, ali mu ona krade bogatstvo. U Kairu posjećuje ludnicu i postaje svjestan svog protraćenog života. Na povratku u Norvešku doživljava brodolom. Očajan, vraća se doma, gdje čuje Solveiginu pjesmu iz kolibe u šumi...

Nastanak
Na Ibsenovu molbu, Grieg je za dramu "Peer Gynt" 1875. godine napisao Scensku glazbu Peer Gynt op. 23, koja je u drami premijerno izvedena 24. veljače 1876. u Oslu (tadašnja Kristijanija). Iz scenske glazbe Grieg je kasnije izdvojio po četiri stavka u dvije suite: Suitu br.1 op. 46 (završena u siječnju i premijerno izvedena 1. studenoga 1888. u Leipzigu) i Suitu br. 2 op. 55 (završena u rujnu i premijerno izvedena 4. studenogaa 1891. u Oslu). Stavci u suitama ne prate redoslijed iz drame.

Scenska glazba "Peer Gynt" op. 23
Orkestracija: 3 flaute (pikolo kao zamjena), 2 oboe, 2 klarineta, 2 fagota, 4 horne, 2 trube, 3 trombona, tuba, timpani, udaraljke, klavir, harfa, solisti, zbor, gudači

Scenska glazba izvorno ima 26 stavaka, a Grieg je naknadno 1885. i 1902. preradio orkestraciju djela i dodao još dva stavka.

Trajanje suite u samostalnom izvođenju je oko 90 minuta.

Suite
Iz scenske glazbe Grieg je sastavio dvije instrumentalne suite. Za razliku od scenske glazbe koja se rijetko samostalno izvodi, suite su redovito u repertoaru koncerata.

Suita br. 1
Suitu "Peer Gynt" br. 1, op. 46 Grieg je završio u siječnju i iste godine premijerno ju izveo u Leipzigu 1. studenoga 1888. godine. Stavci suite su:
 Jutro (Morgenstemning), Allegretto pastorale [15.]
 Åsina smrt (Åses død), Andante doloroso [14.]
 Anitrin ples (Anitras dans), Tempo di Mazurka [18.]
 U pećini gorskog kralja (I Dovregubbens hall), Alla marcia e molto marcato [8.]

Suita br. 2
Suitu "Peer Gynt" br. 2, op. 55 je završio u rujnu i iste godine premijerno ju izveo u Oslu 4. studenoga 1891. godine. Stavci suite su:
 Otmica nevjeste. Ingridina žalopojka (Bruderovet. Ingrids klage), Allegro furioso - Andante doloroso [4.]
 Arapski ples (Arabisk dans), Allegro vivace [17.]
 Povratak Peera Gynta (Burna noć na moru) (Peer Gynts hjemfart (Stormfull aften på havet)), Allegro agitato [23.]
 Solveigina pjesma (Solveigs sang), Andante - Allegretto tranquillamente [21.]

Utjecaj
Nebrojena su djela koja koriste stavke ili teme iz scenske glazbe, a najčešće su korišteni "U pećini dvorskog kralja" i "Jutro".

U Bergenu je povodom obilježavanja 175. Griegovog rođendana organiziran koncert na kome su izvedena sva Griegova djela, opp. 1–74. Koncert je počeo u 17:30 15. lipnja 2018. godine i završio oko 22 sata sljedećeg dana. Sudjelovali su značajni norveški glazbenici. Koncert je održan na više mjesta u gradu, a čitav koncert prenošen je uživo, kako bi ga posjetioci mogli pratiti. Pritom su posjetioci mogli ponijeti vreće za spavanje i svoju hranu.

Napomene

Izvori
 Peer Gynt u neslužbenom vodiču koncerta povodom zatvaranja 45. NIMUS-a 7. studenoga 2019.godine, Niški simfonijski orkestar, dirigent Piero Romano, sa stranice "Rat protiv slova A"  (objavljeno: 5. studenoga 2019., pristupljeno: 9. lipnja 2020.)
 Scenska glazba Peer Gynt, programski vodič Oregon Symphony, www.orsymphony.org  (Pristupljeno: 9. lipnja 2020.)
 Peer Gynt na stranici Greenville Symphony Orchestra, www.greenvillesymphony.org   (Pristupljeno: 9. lipnja 2020.)
 Peer Gynt, snimka s koncerta koji je počeo u 0:49 16. lipnja 2018.godine, sa stranice Bergenske filharmonije, www.bergenphilive.no  (Pristupljeno: 1. kolovoza 2020.)
 Grieg minutt for minutt, detalji i snimke za čitav opus koncerta 15. i 16. lipnja 2018. godine, stranica Norveške televizije, tv.nrk.no  (Pristupljeno: 2. kolovoza 2020.)

Vanjske poveznice

Skladbe razdoblja romantizma

Peer Gynt (Grieg)


Tédio Boys war eine portugiesische Psychobilly-/Garage-Rock-Band.

Geschichte

Anfänge ab 1989
Sie gründeten sich 1989 in Coimbra in der Bar Moçambique, einem Szenetreffpunkt in der Nähe der Universität Coimbra. Der Bandname ist ein Wortspiel, das sich aus dem Begriff der Jugendsubkultur der Teddy Boys, und dem portugiesischen Wort für Langeweile (Tédio) ergibt und das Lebensgefühl der Szene in Coimbra zu der Zeit widerspiegeln sollte.

Sie spielten gelegentlich auf offener Straße in Coimbra, von wo sie die Polizei wegen der Lautstärke vertrieb. Durch ihre als explosiv beschriebenen Auftritte und ihre eigenwillige Musik, die Rockabilly mit Punk mischte, wurden sie in der Folge in Subkultur-Kreisen bekannt, jedoch nur langsam darüber hinaus. 1993 spielten sie als Vorgruppe für Siouxsie and the Banshees vor größerem Publikum, auf einem Festival in Figueira da Foz (I. Mostra de Música Moderna da Figueira da Foz).

Aktive Jahre
Nachdem ihre Demokassette in Szenekreisen zu kursieren begonnen hatte, nahmen sie mit Porkabilly Psychosis 1994 ihr erstes Album auf. Auf der traditionellen studentischen Abschiedsfeier, das als Queima das Fitas ein ausgelassenes jährliches Volksfest mit Umzügen und nächtlichen Konzerten ist, konnten sie 1995 auf der Hauptbühne auftreten. Sie sorgten dabei für Aufsehen, als sie weitgehend nackt auf die Bühne kamen. Das US-amerikanische Plattenlabel Elevator Music wurde auf die Band aufmerksam und nahm sie unter Vertrag. Dort veröffentlichten sie ihre weiteren Platten und tourten in der Folge vermehrt in den USA. Ihre Musik entwickelte sich dabei weiter, und während der Anteil des Rockabillys und Psychobillys zurückging, nahm ihre Nähe zum Garage Rock zu.

Die regelmäßige Präsenz in den USA erhöhte ihren Bekanntheitsgrad dort. Jello Biafra zeigte sich von ihnen begeistert, und sie spielten auf einer Geburtstagsfeier von Joey Ramone, auf der auch Musiker wie New York Dolls, Iggy Pop oder Joe Strummer waren. Auf ihrer letzten US-Tour kam innerhalb der Band Missstimmung auf, und die Band löste sich 2000 auf Grund musikalischer Differenzen auf.

Seit Auflösung 2000
Nach dem Ende der Band verfolgten ihre Mitglieder verschiedene eigene Projekte. Einer der beiden Songschreiber der Band, der Gitarrist Victor Torpedo (auch Vitinho genannt), ging nach London, wo er die Band The Parkinsons gründete, und er spielte in einem Projekt namens Blood Safari. Der andere war Paulo Furtado, der sowohl mit seiner Band WrayGunn, als auch mit seinem Solo-Projekt The Legendary Tigerman erfolgreich in Portugal wurde. Toni Fortuna ist Sänger der IndieRock/Punk-Band d3o aus Coimbra, während Schlagzeuger Kaló u. a. bei der Rock-'n'-Roll-Band Bunnyranch trommelte und seit 2016 mit seinem Projekt The Twist Connection aktiv ist. Vom ehemaligen Bassisten André Ribeiro sind keine musikalischen Aktivitäten bekannt geworden.

2007 hatte der Dokumentarfilm Filhos do Tédio ("Söhne der Langeweile") auf dem IndieLisboa-Filmfestival Premiere. Der Film zeigt die Geschichte der Band, mit Schwerpunkten auf ihrer Frühphase und ihren US-amerikanischen Touren. Die anwesenden Bandmitglieder äußerten sich amüsiert und angetan zugleich. So sagte Paulo Furtado, der Film sei zwar nur eine von verschiedenen möglichen Sichtweisen auf die Band, sei aber zutreffend und somit eine gültige Sicht.

Diskografie
 1994: Porkabilly Psychosis
 1996: Outer Space Shit!!!
 1997: Go Country!! - Tédio Boys Fuck the Beatles (EP)
 1998: Bad Trip
 2000: Jungle E.P. (EP)
 2013: Filhos do Tédio

Weblinks

 Fernseh-Trailer der Doku auf YouTube
 Offizieller Trailer der Doku auf YouTube

Einzelnachweise

Psychobillyband
Garage-Rock-Band
Portugiesische Band
Musik (Coimbra)

Tédio Boys


Die Saison 1919 war die achte reguläre Saison der Pacific Coast Hockey Association (PCHA). Meister wurden die Seattle Metropolitans.

Teamänderungen
Folgende Änderungen wurden vor Beginn der Saison vorgenommen:
 Die Portland Rosebuds stellten den Spielbetrieb ein.
 Die Victoria Aristocrats wurden reaktiviert.

Modus
In der Regulären Saison absolvierten die drei Mannschaften jeweils 20 Spiele. Die beiden Erstplatzierten trafen anschließend in Hin- und Rückspiel um den Meistertitel aufeinander, wobei das bessere Torverhältnis aus beiden Spielen entscheidend war. Für einen Sieg erhielt jede Mannschaft zwei Punkte, bei einem Unentschieden einen Punkt und bei einer Niederlage null Punkte.

Saisonverlauf
Vor der Spielzeit wurde das Franchise der Portland Rosebuds aufgelöst, während die Victoria Aristocrats nach mehrjähriger Pause wieder den Spielbetrieb in der PCHA aufnahmen. Die Aufgabe als Trainer der Aristocrats übernahm Lester Patrick. Die reguläre Saison wurde von den Vancouver Millionaires gewonnen, die anschließend entschieden die Playoffs in Seattle zu beginnen. Dies erwies sich jedoch als Fehler und die Millionaires verloren deutlich mit 1:6. Auch ein 4:1 im Rückspiel konnte das Ruder nicht mehr herumreißen.

Reguläre Saison

Tabelle
Abkürzungen: GP = Spiele, W = Siege, L = Niederlagen, T = Unentschieden, GF = Erzielte Tore, GA = Gegentore, Pts = Punkte

Playoffs
 Vancouver Millionaires – Seattle Metropolitans 1:6/4:1

Stanley Cup Challenge
Um den Stanley Cup traten die Seattle Metropolitans gegen die Canadiens de Montréal aus der National Hockey League an. In der Best-of-Five-Serie stand es nach fünf absolvierten Spielen 2:2, wobei ein Spiel unentschieden geendet hatte. Jedoch brach im Verlauf der Serie die Spanische Grippe aus, von der vor allem Spieler der Canadiens betroffen waren. Diese boten an die erkrankten Spieler durch Akteure der Victoria Aristocrats aus der PCHA zu ersetzen, was jedoch von den Metropolitans abgelehnt wurde, weshalb man schließlich die gesamte Serie um den Stanley Cup abbrach und der Pokal für dieses Jahr nicht vergeben wurde. Canadiens-Spieler Joe Hall verstarb schließlich wenige Tage später an den Folgen seiner Erkrankung.

Literatur

Weblinks
 Die Spielzeit bei hockeydb.com

1919
Eishockeyveranstaltung 1919

PCHA 1919


An Carex drepanorhyncha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adrien René Franchet. An Carex drepanorhyncha in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex drepanorhyncha


97069 Stek este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
97069 Stek este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Gnosca de Stefano Sposetti. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,61 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 8,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 97001-98000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

97069 Stek


Jean-Siffrein Maury (Valreás, 26 de junho de 1746 - Roma, 10 de maio de 1817) foi um cardeal do século XVIII e XIX

Nascimento
Nasceu em Valreás em  26 de junho de 1746. De uma família protestante que abraçou o catolicismo após a revogação do Edito de Nantes. Filho de Jean Jacques Maury, sapateiro que se estabeleceu no Comtat Venaissin , e de Jeanne Guille. Ele tinha três irmãos. Seu primeiro nome também está listado como Giansifrido.

Educação
Estudou humanidades no Collège de Sainte-Garde d'Avignon (um seminário menor), Vaucluse, a partir de 1759; mais tarde, no Seminário Saint-Charles, Avignon (teologia); e finalmente, no Collège de France , em Paris, a partir de 1765.

Início da vida
Ele foi para Paris em 1765 como preceptor dos filhos de uma família nobre.

Sacerdócio
Ordenado em 1769, Sens, pelo Cardeal Paul d'Albert de Luynes, arcebispo de Sens. Distinguiu-se como orador sacro. Vigário geral e oficial da diocese de Lombez, janeiro de 1772. Cônego do capítulo da catedral de Lombez, junho de 1772. Abade commendatario do mosteiro cisterciense de La Frenade, diocese de Saintes, 30 de setembro de 1772. Pela fama de sua eloqüência , foi convidado a pregar na corte francesa em Versalhes na Quaresma 177, 1778 e 1785. Membro da Académie Française , 16 de dezembro de 1784. Prior de Lions-en-Santerre, Picardia, 1786. Nos dias anteriores à Revolução, ele foi um dos conselheiros e secretários do detentor do selo Chrétien Guillaume de Lamoignon de Malesherbes. Eleito pelo clero de Péronne para oÉtats Généraux em abril de 1789. Defendeu a monarquia e a Igreja na Assembleia Nacional; manteve lutas oratórias contra Honoré Gabriel Riqueti, conde de Mirabeau, a quem visitou em seu leito de morte em 23 de março de 1791. Em 1791, publicou a obra Sovranità del Papa sulla Città di Avignone e contado Venaissino . Quando a assembléia foi dissolvida em setembro de 1791, ele deixou a França e foi para Coblence, sede dos exilados franceses, em outubro de 1791; e depois, no mês de dezembro seguinte, a Roma a convite do Papa Pio VI.

Episcopado
Eleito arcebispo titular de Nicéia, em 24 de abril de 1792. Consagrado, em 1º de maio de 1792, em Roma, pelo cardeal Francesco Saverio de Zelada, secretário de Estado, auxiliado por Charles-François Pisani de la Gaude, bispo de Vence, e por Antoine-Félix Leyris-Desponchez, bispo de Perpignan. Núncio extraordinário na Dieta de Frankfurt para a eleição do sucessor do imperador Leopoldo II e a coroação do imperador Francisco II da Áustria.

Cardinalado
Criado cardeal sacerdote no consistório de 21 de fevereiro de 1794; recebeu o chapéu vermelho em 27 de fevereiro de 1794; e o título de SS. Trinità al Monte Pincio, 12 de setembro de 1794. Atribuída à SS. CC. dos Bispos e Regulares, Disciplina dos Regulares, Fábrica da Basílica de São Pedro e Visita Apostólica. Protetor de Vitorchiano, província de Viterbo. Transferido para a sé de Montefiascone e Corneto, com título pessoal de arcebispo, em 21 de fevereiro de 1794. Durante os últimos anos do pontificado do Papa Pio VI atuou como agente do conde de Provença, regente da França e posteriormente pretendente aos franceses trono (eventualmente tornando-se Luís XVIII). Quando os franceses invadiram a Itália em fevereiro de 1798, ele deixou os Estados Papais clandestinamente, disfarçado de cocheiro, e foi para Siena; e depois para Veneza. Ele foi convidado para ir para a Rússia, mas nunca foi.conclave de 1799-1800 , celebrado em Veneza, que elegeu o Papa Pio VII; ele era o único cardeal francês presente. O rei Luís XVIII o nomeou, após seu exílio em Mittau, seu embaixador perante o Papa Pio VII O papa pediu-lhe que deixasse Roma em 1801 e fosse para sua sede de Montefiascone a pedido de Napoleão Bonaparte por causa de sua aberta hostilidade contra a negociação da concordata . Em 22 de agosto de 1804, ele escreveu uma carta de felicitações ao futuro imperador Napoleão que marcou seu abandono do campo monárquico e seu movimento em direção ao império. Ele conheceu Napoleão em Gênova em abril de 1805 e se estabeleceu em Paris em junho de 1806; tornou-se cardeal da França a partir de 1º de outubro de 1806 e senador. Reentrou na Académie Françaiseem 22 de outubro de 1806 (foi substituído por Regnaud de Saint-Jean d'Angély em 1803); excluído novamente por decreto real do rei Luís XVIII de 21 de março de 1816. Foi nomeado primeiro capelão do rei Jérôme de Vestfália e, em 17 de fevereiro de 1809, cavaleiro da Légion d'honneur. Ele esteve presente no casamento civil do imperador Napoleão e da arquiduquesa Marie-Louise em abril de 1810 em Paris. Napoleão o nomeou arcebispo de Paris por decreto imperial de 14 de outubro de 1810, sem as bulas papais; O cardeal Joseph Fesch, tio de Napoleão, recusou a oferta; aceitou e tomou posse da sé em 1º de novembro de 1810; um breve do Papa Pio VII, datado de 5 de novembro de 1810 em Savone, proibiu-o de governar a arquidiocese; um segundo escrito de 18 de dezembro de 1810 declarou nulos todos os seus atos administrativos; o cardeal recusou-se a agir e colaborou pessoalmente na prisão, em 1º de janeiro de 1811, de seu vigário geral, Paul-Thérèse-David d'Astros, com acusações que ele mesmo apresentou. O cardeal Maury participou ativamente do Conselho Nacional da Igreja Galicana em 1811; e em 1812 nas negociações com o papa para a assinatura da Concordata de Fontainebleau. Recebeu a grã-cruz da Ordemde la Réunion em 3 de abril de 1813. Em 4 de abril de 1814, ele se associou à resolução do capítulo da catedral de Notre-Dame de Paris em favor da remoção do imperador Napoleão; o mesmo capítulo tirou o poder do cardeal em 9 de abril de 1814. Apesar de um Mémoirede justificação, datado de 12 de maio de 1814, teve que renunciar ao cargo de arcebispo de Paris no dia seguinte, 13 de maio; ele deixou a cidade em 18 de maio para evitar a vingança do rei Luís XVIII, que havia subido ao trono. Ele voltou a Roma e foi intimado para explicar sua conduta; O Papa Pio VII recusou-se a recebê-lo em audiência, proibiu-o de frequentar as congregações cardinalícias e outras funções do Sacro Colégio dos Cardeais e retirou-o da sua diocese, cuja administração tinha sido confiada a Boaventura Gassola, bispo de Cervia, como vigário apostólico . Após a partida do papa para Gênova durante os Cem Dias, 22 de março de 1815, ele foi preso no Castelo de Sant'Angelo pela Giunta provisionale por ter pensado em voltar para a França; uma comissão de dez cardeais(2) foi formado para examinar sua conduta; foi enviado ao noviciado lazarista de S. Silvestro del Quirinale; quando o cardeal secretário de Estado Ercole Consalvi voltou em julho de 1815, ele suspendeu qualquer ação judicial, obteve o perdão do papa e restaurou sua dignidade cardinalícia. Ele renunciou ao governo da sé em 24 de março de 1816. O rei Luís XVIII da França nunca o perdoou. O cardeal passou os últimos anos de sua vida muito isolado.

Morte
Morreu em Roma em 10 de maio de 1817, de escorbuto; ele foi encontrado morto em sua cama com o rosário nas mãos. O rei Luís XVIII proibiu o enterro de seu corpo em sua igreja titular, SS. Trinità al Monte Pincio, a igreja nacional da França em Roma. O Papa Pio VII ordenou que o cardeal fosse enterrado diante do altar-mor da igreja de S. Maria em Vallicella, Roma, ao lado dos cardeais Cesare Baronio e Domenico Tarugi.

Cardeais nomeados pelo papa Pio VI
Preceptores

Jean-Siffrein Maury


Dette er en liste over nederlandske premierministre. Nederlandenes nuværende premierminister er Mark Rutte, som er medlem af Folkepartiet for Frihed og Demokrati (VVD). Mark Rutte blev premierminister 14. oktober 2010.

Premierministre (siden 1848)

Nederlandske premierministre


Özel bir gösteri merceğinin, değişik büyültme gücüyle, filmin kalabalık geniş sahnelerini ekrana geniş olarak yansıtmasına dayanan ve 1926'larda kullanılan bir geniş ekran sistemi.

Sinema film formatları

Magnascope


Guadalupe County is the name of several counties in the United States:

 Guadalupe County, New Mexico
 Guadalupe County, Texas

Guadalupe County


James Elroy "Jim" Risch (født 3. maj 1943 i Milwaukee) er en amerikansk republikansk politiker. Han er medlem af USA's senat valgt i Idaho siden 2009. Han var den 31. guvernør i delstaten Idaho i perioden 2006 til 2007.

Eksterne henvisninger

Guvernører i Idaho
Medlemmer af Senatet i USA
Personer fra Milwaukee

Jim Risch


Nanomekanik, mekanik biliminin moleküler düzeyde incelenmesini kapsayan, malzeme bilimi ile desteklenen bir daldır.

Nanoteknoloji
Mekanik
Mühendislik mekaniği
Malzeme bilimi

Nanomekanik


REGULAMENTUL
Pentru esposițiunea publică a operilor artiștilor în vieță.

CAPITOLUL I
Depunerea operilor

Art. I Se va deschide o esposițiune anuală a producerilor arliștilor în vieță, în pictură, desemnu, miniatură scul[p]tură, gravură, arhitectură și fotografia; ea va avea locu într'unu anu la București și în cel-l-altu la Iași. Această esposițiune va fi deschisă și producerilor artiștilor
străini.

Art. II Operile ce nu se admitu la esposițiune:

a) Copiile (afară de reproduceri prin auarelă și desemnu);

b) Operile care au fostu premiate la altă esposițiune;

c) Operile arliștilor reposați, afară numai când reposarea nu e mai anterioară de cât cu unu anu'naintea deschiderii esposițiunei;

d) Operile anonime.

Art. III La a doua esposițiune, după aplicarea acestui
regulament, nu se vor primi tabloue care vor figurat deja la alte esposițiuni anteriore în țeră.

Art. IV Nu se vor primi la esposițiune tabloue neîncadrate.
Fie-care cadru nu va putea conține mai mult decât unu subjectu.
Operile în minuatură potu fi puse în același cadru.

Art V. Fie-care artistu, depunându în personă sau prin altul operile sale la Comitetul Academicu, le va însoți de o notiță subsemnată de dînsul, conținând numele și pronumele, locul și data nascerii sale, numele profesorilor ce a urmatu, și recompensele obținute mai nainte.

Art. VI Pentru prima esposițiune ce se va face în temeiul acestui regulament, spre înlesnirea artiștilor din județe, se vor primi pentru transportarea gratis, la orașul unde se face esposițiunea, tablouele a cărora dimenisune ar permite aședarea lor în diligențele Statului.

Art. VII Operile odatu înregistrate de Comitetul Academicu de belle-arte, nimeni nu va fi liber a le mai retrage.

Art. VIII Nici o operă espusă nu va putea fi reprodusă în timpul esposițiunei prin desemnu sau alt-fel, fără de autorisațiunea
artistului.

Art. IX Nici o productiune espusă nu va fi liberată de cât după închiderea esposițiunei; escepțiune se face numai esposițiunea va fi închisă provisoriu pentru preschimbarea tablouelor.

CAPITOLUL II
Juriul esposițiunei și administrațiunea tablouelor

Art. X La fie-care esposițiune, Comitetul Academicu de belle-arte, după Art. XIII lit.d, din regulamentul scolelor de bel1e-arte, va compune unu juriu special, sub - președinția Directorului scolei de belle-arte (Art. VI, lit. i, reg. scolelor de belle-arte)

Art. XI Juriul va fi compusu din șese membri, din carii trei vor fi dintre membrii Comitetului Academicu și trei artiști desemnați cu mai multe voturi de către cei ânteiu l0 esposanți la înregistrarea producerilor lor de către Comitetul Academicu de belle-arte.

Art. XII Presența cel puținu de jumătate a membrilor juriului și a președintelui seu, va fi indispensabile pentru validitatea
operațiunilor.

Art. XIII Admiterea operilor se face prin votare; majoritatea sau paritatea decide admiterea.

Art. XIV Membrii Comitetelor Academice espunu fără esamenul prealabile al juriului.

CAPITOLUL III
Recompense

Art. XV Meritul operilor espuse se clasifică de Juriul esposițiunei prin raportul ce va face cu doue septemâni înainte
de închiderea ei, către Ministeriul Justiției, Cultelor și Instrucțiunei Publice.

Art. XVI Sunt următorele recompense:

a) Medalia de onore

b) Medalii de valore

c) Cumperarea operei pe conta pinacotecelor Statului.

Art. XVII Sunt trei specii de medalii pentru fie-care ramură de producerile espuse (pictură, sculptură, arhitectură, etc):

a) Una de valore de galbeni 100

b) Doe de valore de galbeni 50

c) Trei de valore de galbeni 25

Art. XVIII Medalia de onore de valore de 150 galbeni se acordă artistului care se va distinge între toți printr'o operă de merit mare.

Art. XIX Juriul, în raportul seu despre meritul operilor espuse, nu pote cere mai multe recompense de cât No. medaliilor aretate la Art XVII și XVIII.

Art. XX Raportul juriului pentru medalii de onore va fi discutatu în ședința plenarie a Comitetului Academicu, pe lângă care se
vor adaoge ad-hoc acei 3 membri electivi din juriu.

Art. XXI Tot de către Comitetul Academicu de belle-arte completat cu membrii electivi ai juriului, se va propune
Ministeriului o listă după meritu de tablouele care ar fi demne d'a fi cumpărate de Statu, indicându-și prețul. Nici unu tablouu nu va fi trecutu în acestă listă de nu va întruni trei părți din voturi.

Art. XXII Recompensele se vor împărți în ședința solemnă, vestită prin foi publice.

Art. XXIII După distribuțiunea premiilor, se vor espune din nou pe 10 dile tote operile recompensate și acela care s'a propus de Comitetul Academicu de belle-arte a se cumpăra de Statu.

CAPITOLUL IV
Visitarea esposițiunei de publicu

Art. XXIV Intrarea la esposițiunea de belle-arte este gratuită numai Dumineca și Joia. În cele-l-alte dile se va plăti unu sfanți la biletul de intrare. Banii strânși de pe bilete de intrare vor servi pentru sporirea fondului de stipendii la elevii săraci ai scolelor de belle-arte.

Art. XXV Este opritu publicului de a atinge sau deplasa obiectele espuse.

Art. XXVI Este opritu fumarea la salele esposițiunei.

Art. XXVII Esposițiunea va fi deschisă în tote dilele în curgere de o-lună, de la 10 dimineață până la 3 ore după amiadi.

Art. XXVIII Regulamentul privitor la publicu se va imprima și afișa la intrarea și în lăuntrul salelor de esposițiune.

Ministru Secretariu de Statu la Departamentul Justiției, Cultelor și Instrucțiunei Publice

N. Crețulescu

"Monitorul" No. 279/Duminică 13/25 Decemvrie 1864

Referințe

Bibliografie
 Adrian-Silvan Ionescu: Mișcarea artistică oficială în România secolului al XIX-lea, Noi - media print (NMP), București, 2008, ISBN 978-973-1805-18-4. Cartea a apărut cu sprijinul Administrației Fondului Cultural Național și a următorilor: Cătălina Macovei (Academia Română), Roxana Theodorescu (Muzeul Național de Artă), Adriana Ioaniuc (Complexul Muzeal Național "Moldova" din Iași), Rodica Rotărescu și Mircea Hortopan (Muzeul Național Peleș), Ionel Ioniță și Aura Popescu (Muzeul Municipiului București), Crișan Mușețeanu (Muzeul Național de Istorie al României), Florin Sicoe (Muzeul Județean de Artă din Ploiești), Florin Rogneanu (Muzeul de Artă din Craiova), Russel Lewis (Chicago History Museum), Ioana și Alecu Beldiman, Gabriel Badea-Păun.

Expozițiile artiștilor în viață

Regulamentul Expozițiilor artiștilor în viață (1864)


الخطوط الجوية الروسية - إيروفلوت  والمعروفة باسم إيروفلوت  هي الناقل الجوي الرسمي لروسيا. تعد من كبرى الشركات الروسية من حيث عدد الركاب السنوي. يعود إنشاء الشركة إلى عام 1923م وبذلك تعد من أقدم الناقلين الجويين في العالم. يقع مقرها الرئيسي في مطار شيريميتييفو الدولي في موسكو وتمتد خدماتها الدولية إلى 96 مدينة في 49 دولة حول العالم.

خلال الحقبة السوفيتية كانت الشركة هي الناقل السوفيتي الوطني وكانت تعد الأكبر على مستوى العالم. بعد تفكك الاتحاد السوفيتى تحولت الشركة من النظام المملوك للدولة للنظام شبه المخصص مما جعلها من بين الأكثر ربحية في العالم.

شرعت إيرفلوت في برنامج تحديث لأسطولها الجوى، كما عمدت إلى عمليات هيكلة واسعة النطاق من أجل تحقيق المعايير العالمية. وانضمت غلى تحالف سكاي تيم في 2006م.

أحداث وحوادث
 في 6 يوليو 1982 تحطمت طائرة الخطوط الجوية السوفيتية الرحلة 411 من طراز إليوشن إل-62 أثناء إقلاعها من المطار، وقتل فيها جميع ركاب الطائرة البالغ عددهم 90 شخصاً.

الأسطول

الأسطول الحالي

For most of its history, Aeroflot's fleet consisted entirely of planes built by Soviet manufacturers أنتونوف (شركة)، إليوشن, and توبوليف. Following the Soviet Union's dissolution and subsequent partition of the airline, Aeroflot began replacing its old Soviet aircraft with Western and modern Russian models.

, the Aeroflot fleet includes the following aircraft:

الأسطول المتقاعد

انظر أيضًا
 الخطوط الجوية الروسية الرحلة 411
 روسيا

مصادر

وصلات خارجية
 الموقع الإلكتروني الرسمي بالإنجليزية
 الموقع الإلكتروني الرسمي بالروسية
 الموقع الرسمي للذكري الثامنون علي الإنشاء

أعضاء إياتا
برنامج المسافر الدائم
تأسيسات سنة 1923 في الاتحاد السوفيتي
تحالف سكاي تيم
شركات حكومية روسية
شركات طيران الاتحاد السوفيتي
شركات طيران أسست سنة 1923
شركات طيران حكومية
شركات طيران روسية
شركات مدرجة في بورصة موسكو
شركات مقرها موسكو
علامات تجارية روسية
علامات تجارية سوفيتية

إيروفلوت


Willow River may refer to:

Canada
 Willow River (British Columbia), tributary of the Fraser River originating in the Cariboo goldfields, Canada
 Willow River, British Columbia, a community, Canada

United States
 Willow River, Minnesota, a community at the confluence of the Kettle and Willow Rivers, Pine County, U.S.
 Willow River (Kettle River tributary), in Pine County, Minnesota, U.S.
 Willow River (Little Fork River tributary), in Minnesota, U.S.
 Willow River (Mississippi River tributary), in Minnesota, U.S.
 Willow River (St. Croix River tributary), in St. Croix County, Wisconsin, U.S.
 Willow River (Tomahawk River tributary), in Oneida County, Wisconsin, U.S.

See also
 Big Willow River, a tributary of James Bay in Ontario, Canada
 Little Willow River (Mississippi River tributary), in Aitkin County, Minnesota, U.S.
 Willow River State Park, a state park in St. Croix County, Wisconsin, U.S.

Willow River


Vyšný Slavkov este o comună slovacă, aflată în districtul Levoča din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 262 de locuitori. Se învecinează cu comuna .

Istoric
Localitatea Vyšný Slavkov este atestată documentar din 1347.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Vyšný Slavkov


මුරුසි සමුහාණ්ඩුව හෝ මොරිෂස් සමූහාණ්ඩුව නිරිත ඉන්දියානු සාගරයේ අප්‍රිකානු මහාද්විපයේ ඈතින් පිහිටි දුපත් රාජ්‍යයකි. එය මැඩගස්කර් දුපතට කි.මී. 900 (සැතැප්ම 560) ඈතින් පිහිටා ඇත. මර්ෂස් දුපත හැර මෙම සමුහාණ්ඩුව නාගඩෝස් තණජෝස්, රොඩ්රිගුස් සහ ඇගලේගා දුපත් අයත්ය. මර්ෂස්, මැස්තරයෙහි දුපත්වල කොටසක් වන අතර ප්‍රංශ දුපතක් වන රියුනියන් කි. මී. 200 (සැතපුම් 120) නිරිතට සහ රොඩ්රිගුස් දුපතට කි.මී. 570 (සැතපුම් 350) ඊසාන දෙසින් පිහිටි දුපතක් වේ. 17 වන ශතවර්ෂය වනතුරු ජනාවාස නොවී තිබු බවට වාර්තා වේ. පළමුව දුපත ඕලන්දයන් විසින් පාලනය කළ අතර, ඊට පසු ප්‍රංශ ජාතිකයින් එය ඕලන්දයන් අතහැර දැමු පසු පාලනය කළහ. නැපෝලියොනින් යුද සමයේ බ්‍රිතාන්‍යයින් පාලනයට ගත් අතර 1968 වසරේ දී මර්ෂස් බ්‍රිතාන්‍යයෙන් නිදහස ලැබීය. මෙම රට පාර්ලිමේන්තු සමුහාණ්ඩුවන් වන අතර එය දකුණු අප්‍රිකානු සංවර්ධන සංගමය, නැගෙනහිර දකුණ අප්‍රිකා පොදු වෙළඳ සංගමය, අප්‍රිකානු සංගමය හා පොදු රාජ්‍ය මණ්ඩලයේ සාමාජිකයෙකි. ප්‍රධාන භාෂාව වන්නේමර්ෂියන් ත්‍රිගෝල්, ප්‍රංශ සහ ඉංග්‍රීසීය. ඉංග්‍රීසී එකම නිල භාෂාව වන අතර පුවත්පත් හා රූපවාහිනි වැඩසටහන් විකශය වන්නේ ප්‍රංශ භාෂාවෙනි. ජනගහනයෙන් බහුතරයක් ඉන්දියන් වන අතර අප්‍රිකානු පෙලපතින් එන ජාතීන් යුරෝපියානුවන් සහ සුළුතරයක් චීන ජාතිකයන් ද සිටිති. හින්දු ආගම විශාලම ආගම ලෙස ඇති එකම අප්‍රිකානු රට වන අතර ක්‍රිස්තියානි හා ඉස්ලාම් ද අදහයි. ඩොඩෝ පක්ෂියාගේ එකම නිවහන ලෙස මර්ෂස්ගේ දුපත නම් දරා ඇත. යුරෝපියානුවන් විසින් 1600 වර්ෂයේ දී මෙම පක්ෂියා මුලින් දැක ඇති අතර පක්ෂියා ඊට අවුරුදු 8 පසු සදහටම වඳ වී ගියේය. මර්ෂශ්, තුර්නිය හා ප්‍රොඒශියා හා සමානව සංවර්ධිත රටක් ලෙස සැලකේ.

අප්‍රිකාව තුළ රටවල්
සමුහාණ්ඩු

මුරුසි සමුහාණ්ඩුව


Kenan Gürsoy (d. 29 Aralık 1950 Ankara), Türk akademisyen ve filozof.

Emekli büyükelçi, Galatasaray Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi'nin eski dekanı ve bu fakültenin felsefe bölümünün eski başkanı.

Kariyer
1950 yılında Ankara'da dünyaya geldi. Babası, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi öğretim üyesi Prof. Dr. Kemal Tahir Gürsoy; annesi, meşhur mutasavvıf ve muallim Kenan Rifâî'nin kızı, Hikmet Kainat Hanım'dır. İlk öğrenimi İstanbul'da Hırka-i Şerif İlkokulu'nda, orta öğrenimi ise Saint Benoît Fransız Lisesi'nde tamamladı. Yükseköğrenimini, Fransız hükûmetinin Türkiye'de Fransızca eğitim öğretim yapan okullardan mezun ve başarılı öğrencilere verdiği burs ile Fransa'da Rennes ve Paris'te Sorbonnne'da tamamladı.

Yurda dönüşünde, askerlik görevinin hemen sonrasında, Ocak 1977'de Atatürk Üniversitesi Edebiyat Fakültesi felsefe bölümünde asistan olarak göreve başladı. 1979'da felsefe doktoru, 1982'de yardımcı doçent, 1983'te sistematik felsefe-mantık alanında doçent unvanlarını aldı. Bu arada, bir yıl daha Fransa'da Paris Nanterre Üniversitesi felsefe bölümünde araştırmalarda bulunmak üzere görevlendirildi (1981-1982). 1984 yılı Kasım ayından itibaren ise, Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi felsefe bölümünde, felsefe tarihi anabilim dalında doçent olarak vazifeye başladı; 1989 yılı Ocak ayında, burada profesör oldu. 1994 -1997 yıları arasında aynı anabilim dalının başkanlığını yaptı. 1997'den 2009'a kadar Galatasaray Üniversitesi'nde önce İletişim Fakültesi'nde, sonra Fen-Edebiyat Fakültesi felsefe bölümünde öğretim üyesi ve felsefe bölümü başkanı, 1999-2002 yılları arasında bu üniversitenin Sosyal Bilimler Enstitüsü müdürü, 2000-2009 yılları arasında da Fen-Edebiyat Fakültesi dekanı olarak görev yaptı. 2005-2009 yılları arasında TRT 2 kanalında yayınlanan Düşünce İklimi başlıklı programı sundu.

2009 ile 2014 yılları arasında Türkiye Cumhuriyeti'nin Vatikan nezdindeki büyükelçisi olan Prof. Dr. Kenan Gürsoy, 2014'te yurda döndükten sonra dışişleri bakanlığı kadrosunda bir süre daha görev yaptı ve büyükelçi rütbesiyle emekli oldu. Hâlen İstanbul Aydın Üniversitesi'nin Batı Araştırmaları Merkezi müdürü ve öğretim üyesi olarak akademik hayatına devam etmektedir. Kenan Gürsoy, Cenan Eğitim, Kültür ve Sağlık Vakfı mütevelli heyeti ve yönetim kurulu başkanlığı görevini sürdürmektedir.

Kenan Gürsoy, ağırlıklı olarak etik, karşılaştırmalı dinî etik, fenomenoloji, varoluşçu felsefe ve tasavvuf alanlarında çalışmaktadır. Türkiye'de felsefî tutum ve düşüncenin yaygınlaşması için uğraş verenlerden biri olmaya gayret eden Gürsoy, yurt içinde ve yurt dışında pek çok seminer ve toplantıya katıldı, konferans verdi, lisansüstü seviyede tamamlanmış ve hâlen sürmekte olan doktora ve yüksek lisans tezlerine danışmanlık yaptı. Resmî olarak danışmanı olmamakla birlikte, pek çok akademisyenin tez çalışmalarına destek oldu, yetişmelerine katkıda bulundu.

Kitapları
 Birleyerek Oluşmak, Yayına hazırlayanlar: Levent Bayraktar, Fulya Bayraktar, Aktif Düşünce Yayınları, (2. Baskı) 2016, ISBN 978-6056407802
 Maurice Merleau-Ponty'de Algı Problemine Giriş, Aktif Düşünce Yayınları, (3. Baskı) 2016, ISBN 978-6058327825
 Etik ve Tasavvuf, Aktif Düşünce Yayınları, (2. Baskı) 2015, ISBN 978-6056511363
 Jean Paul Sartre Ateizmi'nin Doğurduğu Problemler, Aktif Düşünce Yayınları, (4. Baskı) 2014, ISBN 978-9757568643
 Varoluş ve Felsefe, Aktif Düşünce Yayınları, 2017, ISBN 978-6056407864
 Bir Evrensel Projemiz Var Mı?, Aktif Düşünce Yayınları, Ankara (2. Baskı) 2014, ISBN 9786056511318
 Bir Felsefe Geleneğimiz Var Mı?, Aktif Düşünce Yayınları, Ankara (2. Baskı) 2014, ISBN 978-9752692770
 Gönül Gözü (Ö.Tuğrul İnançer ile birlikte), Sufi Kitap, 2013, ISBN 979-9759161155
 Hz. Peygamber'de Sevgi ve Merhamet (Mehmet Şevki Aydın, Raşit Küçük, Süleyman Hayri Bolay ile birlikte), Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları, 2011, ISBN 978-9753896849
 Medeniyetler Çatışması mı? (Prof. Dr. Mehmet Aydın, Prof. Dr. Ahmet Davutoğlu ve Prof. Dr. İlber Ortaylı ile birlikte), Altay Kültür, Sanat ve Eğitim Vakfı Yayınları, 2002, ISBN 978-6055160968
 Yabancıların Gözüyle Türkler ve Türkiye (Prof. Dr. İsmail Parlatır, Prof. Dr. Esin Kâhya, Prof. Dr. Kenan Mortan, Prof. Dr. Ahmet Mumcu, Prof. Dr. Selçuk Mülâyim ile birlikte), TÜTAV, 1995
 Felsefeye Giriş (Türker Küyel, Prof. Dr. Sevim Tekeli, Prof. Dr. Esin Kâhya, Alev Öner ve Nurten Baykurt ile birlikte), Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları, 1985
 Fenomenoloji ve İnsan Bilimleri (Maurice Merleau Ponty'den Çeviri), Ayyıldız Matbaası, 1983
 Traduction et Commentaire de Maquamat al Awliya de Akşemseddin, Ayyıldız Matbaası, 1983

Dış bağlantılar

 Kenân Gürsoy'un kişisel internet sayfası
 Cenân Eğitim, Kültür ve Sağlık Vakfı YouTube kanalı

Kaynakça

Galatasaray Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi dekanları
Türk felsefe akademisyenleri
Türk profesörler
Saint Benoît Fransız Lisesinde öğrenim görenler
1950 doğumlular
Türkiye'nin Vatikan büyükelçileri
Yaşayan insanlar
Türk filozoflar
Fransızcadan Türkçeye çeviri yapanlar
Ankara doğumlu felsefeciler
TDV İslâm Ansiklopedisi kişileri

Kenan Gürsoy


සමර්ටන් පාක් යනු දකුණු ඕස්ට්‍රේලියාවේ ඇඩිලේඩ්හී උප-නගරයකි. ප්‍රධාන වශයෙන් නිවැසියන් පදිංචි මෙම උප-නගරය තුල සමර්ටන් පාක් වෙරළ හා ශුද්ධවූ හෘදය ශාස්ත්‍රාලය පිහිටා ඇත.

දකුණු ඕස්ට්‍රේලියාව

සමර්ටන් පාක්, දකුණු ඕස්ට්‍රේලියාව


A 13.ª etapa do Tour de France de 2022 teve lugar a 15 de julho de 2022 entre Le Bourg-d'Oisans e Saint-Étienne sobre um percurso de 192,6 km. O vencedor foi o dinamarquês Mads Pedersen do Trek-Segafredo e seu compatriota Jonas Vingegaard conseguiu manter a liderança.

Classificação da etapa

Classificações ao final da etapa

Classificação geral (Maillot Jaune)

Classificação por pontos (Maillot Vert)

Classificação da montanha (Maillot à Pois Rouges)

Classificação do melhor jovem (Maillot Blanc)

Classificação por equipas (Classement par Équipe)

Abandonos
Warren Barguil não tomou a saída depois de ter dado positivo em COVID-19. Por sua vez, Victor Lafay não completou a etapa depois de levar vários dias com problemas respiratórios.

Referências

Ligações externas

 Página oficial

Etapas do Tour de France de 2022

13.ª etapa do Tour de France de 2022


Riccardo Gagliolo (Impéria, 28 de abril de 1990) é um futebolista ítalo-sueco que atua como lateral-esquerdo ou zagueiro. Atualmente, joga pela Salernitana.

Carreira
Estreou no futebol em 2007, defendendo o Andora (equipe da Eccellenza da Ligúria). Em 2009 foi para o Sanremese, onde havia jogado na base, e na temporada 2011–12 defendeu o Pro Imperia.

Destacou-se atuando pelo Carpi entre 2012 e 2018, conquistando 3 acessos (Lega Pro Prima Divisione para a Série B italiana em 2012–13 e desta última para a Série A em 2014–15, como campeão). Na temporada 2017–18 foi emprestado ao Parma, que o contratou em definitivo ao final do período. Somando as competições, Gagliolo atuou 137 vezes pelos Crociati e fez 11 gols.

Em agosto de 2021, assinou com a Salernitana, onde reencontrou Fabrizio Castori, com quem trabalhara no Carpi entre 2014 e 2017.

Seleção Sueca
Filho de uma sueca, o lateral-esquerdo optou em representar o país natal de sua mãe em 2015. Suas primeiras convocações foram em outubro de 2019, contra Malta e Espanha, pelas eliminatórias da Eurocopa de 2020, mas não entrou em campo.

A única partida de Gagliolo pelos Blågult foi um mês depois, contra as Ilhas Faroe, também pelas eliminatórias. A Suécia venceu por 3 a 0.

Títulos e campanhas de destaque
 Sanremese
 Eccellenza da Ligúria: 2009–10
 Carpi
 Série B: 2014–15

Ligações externas
 Perfil de Riccardo Gagliolo - OGol.com.br

Futebolistas da Suécia
Futebolistas da Itália
Futebolistas da Società Sportiva Dilettantistica Parma Calcio 1913
Futebolistas do Carpi Football Club 1909
Futebolistas da Unione Sportiva Salernitana 1919
Jogadores da Seleção Sueca de Futebol
Suecos de ascendência italiana
Italianos de ascendência sueca
Naturais de Impéria

Riccardo Gagliolo