A mellah ( or 'saline area'; and ) is the place of residence historically assigned to Jewish communities in Morocco.

The urban mellah, as it exists in numerous cities and large towns, is a Jewish quarter enclosed by a wall and a fortified gateway, typically near the residence of the sultan or governor. In cities, the mellah was usually situated near the qaṣba (citadel), the royal palace, or the residence of the governor; some residents of the mellah held senior administrative positions and had to be available.

The rural mellah, as it exists or existed in the mountainous regions of the Atlas and the Rif and in the plains regions reaching to the Sahara, is a relatively isolated open village inhabited exclusively by Jews. These villages existed at a distance from the nearest qṣar or qaid.

Starting in the 15th century in Fes and especially since the beginning of the 19th century elsewhere, mellah districts were established in many Moroccan cities for the Jewish communities to live in. The name mellah derives from a local toponym in Fes which became the name of the first separate Jewish district in Morocco (the Mellah of Fez) created in that city during the 15th century. Haim Zafrani notes that the institution of the mellah was only imposed on some communities and only as of relatively recently in Moroccan history, and that segregation was not the rule in Islamic lands as it was in Christian lands.

History

Origins of the first Mellah in Fez (15th century)

The first Mellah of Morocco was created in the city of Fez. Fez had long hosted the largest and one of the oldest Jewish communities in Morocco, present since the city's foundation by the Idrisids (in the late 8th or early 9th century). Since the time of Idris II (early 9th century) a Jewish community was concentrated in the neighbourhood known as Foundouk el-Yihoudi ("Caravanserai of the Jew") near Bab Guissa in the northeast of the city. Nonetheless, historical evidence also shows that the Jewish population was widely distributed in many parts of the old city (Fes el Bali) alongside the Muslim population, including near the University of al-Qarawiyyin in the heart of the city.

In 1276 the Marinid sultan Abu Yusuf Yaqub ibn Abd al-Haqq founded Fes el-Jdid, a new fortified administrative city to house their troops and the royal palace. The city included a southern district, known as Hims, which was initially inhabited by Muslim garrisons, particularly the Sultan's mercenary contingents of Syrian archers, which were later disbanded.

The same district, however, was also known by the name Mellah ( or 'saline area') due to either a saline water source in the area or to the presence of a former salt warehouse. It was this name which was later retained as the name of the subsequent Jewish quarter in the area. Afterwards, the name came to be associated by analogy with similar districts that were later created in other cities such as Marrakesh.

The name mellah thus originally had no negative connotation but was rather just a local toponym. Nonetheless, over generations a number of legends and popular etymologies came to explain the origin of the word as a "salted, cursed ground" or a place where the Jews were forced to "salt" the heads of decapitated rebels.

Both the exact reasons and the exact date for the creation of a separate Jewish Mellah of Fez are not firmly agreed upon by all scholars. Historical accounts confirm that in the mid-14th century the Jews of Fez were still living in Fes el-Bali but that by the end of the 16th century they were well-established in the Mellah of Fes el-Jdid. Some authors argue that the transfer likely happened in stages across the Marinid period (late 13th to 15th centuries), particularly following episodes of violence or repression against Jews in the old city. The urban fabric of the Mellah appears to have developed progressively and it's possible that a small Jewish population settled here right after the foundation of Fes el-Jdid and that other Jews fleeing the old city joined them later. Some scholars, citing historical Jewish chronicles, attribute the date of the move more specifically to the "rediscovery" of Idris II's body in his zawiya at the center of the old city (Fes el-Bali) in 1437. The surrounding area, located in the middle of the city's main commercial districts where Jewish merchants were quite active, was turned into a horm (sanctuary) where non-Muslims were not allowed to enter, resulting in the expulsion of the Jewish inhabitants and businesses there. Many other scholars date the move generally to the mid-15th century.

In any case, the transfer (whether progressive or sudden) occurred with some violence and hardship. Many Jewish households chose to convert (at least officially) rather than leave their homes and their businesses in the heart of the old city, resulting in a growing group referred to as al-Baldiyyin (Muslim families of Jewish origin, often retaining Jewish surnames).

Broader political motivations for moving the Jewish community to Fes el-Jdid, closer to the royal palace, may have included the rulers' desire to take more direct advantage (or control) of their artisan skills and of their commercial relations with Jewish communities in Europe and other countries (which, by extension, could also be used for diplomatic purposes). The Mellah's Jewish cemetery was even established on land which was donated to the Jewish community by a Marinid princess named Lalla Mina in the 15th century. The Mellah's location next to the royal palace, within the more heavily fortified Fes el-Jdid, may have also been intended to better protect the Jewish community from the larger and more restive population of the old city; a pattern that would be repeated for future mellahs in other cities.

Despite the more secure location, however, disasters still occasionally struck the community and its district. The 15th century was also a time of relative political instability, with the Wattasid viziers taking over effective control from the Marinid dynasty and competing with other local factions in Fez. In 1465, the Mellah was attacked by the Muslim population of Fes el-Bali during a revolt led by the shurafa (noble sharifian families) against the Marinid sultan Abd al-Haqq II and his Jewish vizier Harun ibn Battash. The attack resulted in thousands of Jewish inhabitants being killed, with many others having to openly renounce their faith. The community took at least a decade to recover from this, only growing again under the rule of the Wattasid sultan Muhammad al-Shaykh (1472-1505).

Major changes in the Jewish population also took place when in 1492 the Spanish crown expelled all Jews from Spain, with Portugal doing the same in 1497. The following waves of Spanish Jews migrating to Fez and North Africa increased the Jewish population and also altered its social, ethnic, and linguistic makeup. The influx of migrants also revitalized Jewish cultural activity in the following years, while splitting the community along ethnic lines for many generations. In Fez, for example, the Megorashim of Spanish origin retained their heritage and their Spanish language while the indigenous Moroccan Toshavim, who spoke Arabic and were of Arab and Berber heritage, followed their own traditions. Members of the two communities worshiped in separate synagogues and were even buried separately. It was only in the 18th century that the two communities eventually blended together, with Arabic eventually becoming the main language of the entire community while the Spanish (Sephardic) minhag became dominant in religious practice; a situation which was repeated elsewhere in Morocco, with the notable exception of the Marrakesh community.

16th–18th centuries

For a while, the mellah of Fez remained the only one. The second mellah was only created in the second half of the 16th century in Marrakesh, which by then had replaced Fez as the capital of Morocco under the new Saadian dynasty. Here too the Jewish population of the city had lived alongside the Muslim population. Many of them had come from the Atlas Mountain regions and from the nearby city of Aghmat, where a much older Jewish community had already existed.

The Jewish district at the time was concentrated in what is now the Mouassine neighbourhood. In 1557-58 CE sultan Moulay Abdallah al-Ghalib ordered that the Jewish population of the city relocate from here to an area next to the royal Kasbah (citadel), and construction of the new Mellah of Marrakesh was probably finished around 1562-63. The political motivations for this may have been similar to those of the Marinids in creating the Mellah of Fez, which served as a precedent followed by the Saadian dynasty. Additionally, however, Moulay Abdallah appeared to have been planning the creation of new "model" Muslim neighbourhoods in the city, centered around the new Mouassine Mosque which he immediately built on the newly-liberated land of the old Jewish neighbourhood. Another factor for the move may have been the rapid growth of the Jewish population due to the influx of Jewish migrants from Fez and other towns seeking economic opportunities in the capital. Incidentally, the new Mellah was indeed quite large and functioned as a city unto itself, with its own services and facilities. Despite this, some historical references indicate that Jews may have still been living in other parts of the city in the decades after the Mellah's creation.

A Frenchman, who was held captive in Morocco from 1670 to 1681, wrote: "In Fez and in Morocco [that is, Marrakesh], the Jews are separated from the inhabitants, having their own quarters set apart, surrounded by walls of which the gates are guarded by men appointed by the King ... In the other towns, they are intermingled with the Moors."  In 1791, a European traveller described the Marrakesh mellah: "It has two large gates, which are regularly shut every evening about nine o'clock, after which time no person whatever is permitted to enter or go out... till... the following morning. The Jews have a market of their own...".

The third mellah of Morocco wasn't created until 1682, when the Alaouite sultan Moulay Isma'il moved the Jewish population of Meknes, his new capital, to a new district on the southwest side of the city, next to the vast new royal citadel that he was building for himself there.

In Fez, the 17th century saw a significant influx of Jews from the Tadla region and from the Sous Valley arriving under the reigns of the Alaouite sultans Moulay Rashid and Moulay Isma'il, respectively. A serious disaster, however, took place in 1790 to 1792 during a period of general turmoil for the city under Sultan Moulay Yazid. During these two years the sultan forced the entire Jewish community to move to the outlying Kasbah Cherarda on the other side of Fes el-Jdid. The Mellah was occupied by tribal troops allied to him, its synagogue was replaced by a mosque, and the Jewish cemetery and its contents were moved to a cemetery near Bab Guissa. Moreover, Moulay Yazid permanently reduced the size of the district by demolishing the old city walls around it and rebuilding them along a much smaller perimeter. It was only after the sultan's death that the chief Muslim qadi (judge) of Fez ordered the Mellah to be restored to the Jewish community, along with the demolition of the mosque built by Yazid's troops.

19th century

At the beginning of the 19th century, around 1807, sultan Sulayman forced Jews to move to mellahs in the towns of the coastal region, in Rabat, Salé, Essaouira, and Tetouan. (In Tetouan, the Spanish word judería was later used as the name of the district.) The mellah in Rabat was established in 1808 by Sultan Mawlay Sulaiman; this separated the Jewish and Muslim people who had lived together in a shared area of the city. In Salé, the new Jewish quarter was a long avenue with a total of 200 houses, 20 shops and trading booths, two kilns and two mills. In 1865, the mellah of Essaouira, having become over-populated, was permitted to extend.

During this century, the fortunes of the Jewish community of Fez in particular improved considerably as the expansion of contact and trade with Europe allowed the Jewish merchant class to place themselves at the center of international trade networks in Morocco. This also led to a greater social openness and a shift in tastes and attitudes, especially among richer Jews, who built luxurious residences in the upper parts of the Mellah there.

20th century onwards
In the early twentieth century affluent Jews started to move to the new neighborhoods (Villes nouvelles) planned along European urban schemes, leaving in the mellahs only the elderly and the poorest families.

Since the establishment of the State of Israel in 1948, almost all Moroccan Jews, for a variety of reasons, have emigrated either to the new Jewish state or to countries like France and Canada—some in government-coordinated programs such as Operation Yachin, some fleeing persecution, some for religious reasons, and some encouraged by the Jewish Agency. As a result, nowadays mellahs are only inhabited by Muslims, the few remaining Jews have moved to modern quarters of Moroccan towns. The changing economy of Morocco has also meant that the majority of Moroccan Jews now live in the modern metropolis of Casablanca, with an estimated 5,000 living there in 1997 (with only 150 living in Fez, by comparison).

In Marrakesh, parts of the mellah are showing signs of the gentrification in the 21st century. Only three Jewish families remain in the Mellah, with one of them taking care of the Slat al-Azama Synagogue, one of the few remaining in the area. The Mellah of Fez faces a similar fate; however, it is currently undergoing renovation thanks to UNESCO funding.

The appearance of a mellah in a Persian Gulf port, in the account of a journey to China purportedly by a "Jacob of Ancona" and supposed to be made in 1271, that was published by David Selbourne in 1997 as The City of Light, was identified as a clear anachronism in the critical reaction to the book that judged it a hoax.

The legacy of the Moroccan Jewish districts on commerce remain, as the markets constructed and brought alive by Jewish merchants not only exist as of 2014 but still in the lively forms they served in previous centuries for the Jewish communities. The former mellahs continue to be visited as historical sites. One writer notes: "The quarters' squalor still exists, but they're also picturesque and bustling — and that, too, speaks to Morocco's vibrant Jewish past."

Culture

While the settling location of Jews was by Muslim rulers was typically imposed, the mellah existed in a relatively autonomous fashion, with Jews building and sustaining their own communities within the walls of their quarter. Indeed, there was resistance to forced relocation, but ultimately the Jewish mellah became a sanctified space that the Jews had pride for."The one gate that gave way to the medina, which could have easily been repudiated as an emblem of imprisonment, instead came to be treated as an object of reverence by the mellah 's inhabitants, as we see in this description from the early twentieth century: If one stops for a moment in front of this gate, one sees a curious thing: All who pass, children, beggars, peddlers driving their donkeys loaded with merchandise, old women, hunched-over men, all approach this dusty wall and press their lips against it with as much fervor as if they were kissing the holy Torah."The mellahs of Morocco primarily came about as Jews migrated to Morocco after being expelled from the Iberian Peninsula during the Spanish Inquisition. There were two primary justifications given for mellahization. First, these Jewish quarters were often in close proximity to the ruling local powers, offering a form of protection for the Jews. This explanation also addresses the resulting effective authority over differing religious populations; if all the Jews are physically together, it is easier to maintain effective muslim rule, assess taxes, and keep count of the community. The second justification of cause for the institution of the mellah is the idea that mellahs were a "collective punishment for specific transgressions." Jews were associated with ethical deviance, physical malformation, and disease and so were separated from the Christian and Muslim populations.

Organization relative to the city as a whole gives insight into how Jews were situated compared to the Muslim majority and how relevant these justifications are to specific mellahs. As Gilson Miller et al write: "Sometimes the quarter is contained within the larger city and forms a microcosm of it, such as the Jewish quarter of Tetuan; at other times, it is removed from the molecular city and attached to the royal enclave, as in Fez. The siting of the quarter invites speculation about its origins and the relationship between the Jewish minority and the Muslim majority. Was the purpose of the quarter to isolate its inhabitants, to safeguard them, or both? In Fez, the proximity of the mellah to the royal palace is often read as a sign of dependency of the Jews on the power and protection of the ruling sovereign."

Physical space and cultural interaction

Mellahs, walled on all four sides and typically gated, housed the Jewish population of Moroccan cities. As a result, these spaces fostered Jewish communal life through its physical structures. Mellahs were typically organized in neighborhoods and had synagogues, a Jewish cemetery, and kosher markets situated among other public areas. Even the synagogue itself facilitated a wide variety of Jewish communal needs including education, ritual baths, and spaces for children to play. While at first these quarters offered considerable comfort to Jewish families, with spacious homes and protection due to proximity to the royal palace these luxuries soon came to a close."Yet over time, the quarters' narrow streets became congested and overrun with people, and they became synonymous with ghettos. The Jews were confined to the inner walls of the rundown mellahs, and the areas became associated with cursed, "salted" land, much like the Jews were perceived among Moroccan society."As Jews were key players in trade and commerce, mellahs were often situated on major waterways and were usually pretty close to each other to facilitate trade networks effectively. Even more so, the mellah's market became a prominent space for not only the Jewish community, but non-Jewish peoples who would come to shop on market days. Because Jews commonly held merchant and artisan positions, the mellah was an attractive trade post for the entire city, not just the Jewish quarter. Separation certainly stifled cultural interaction to some degree, but Muslims were allowed to enter the mellah and did so if they needed goods and services that fell within the Jewish niche.

See also
History of the Jews in Morocco
Aljama
 Al Wifaq
 Ghetto
 Jewish Quarter

References

Jewish communities
Arabic words and phrases
Human habitats
Jews and Judaism in Morocco
Islam and antisemitism
Jewish ghettos

Mellah


An Spartina gracilis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius. An Spartina gracilis in nahilalakip ha genus nga Spartina, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Spartina

Spartina gracilis


Kulturno-povijesna cjelina Ivanić-Grada, skup građevina u mjestu i gradu Ivanić-Grad, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Građevine iz 16. – 19.stoljeća.

Zaštita
Pod oznakom Z-2709 zaveden je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene urbane cjeline u Zagrebačkoj županiji
Građevine u Ivanić-Gradu

Kulturno-povijesna cjelina Ivanić-Grada


Obtorto collo, littéralement "avec un mauvais cou" est une expression latine utilisée dans le langage courant pour indiquer l'acceptation d'impositions extérieures contre sa volonté. On peut le traduire par "sans le vouloir" ou "parce que forcé" ou "par la force".

Références

Voir aussi
 Liste de locutions latines
 Ablatif absolu

Locution ou expression latine

Obtorto collo


An Dendrobium igneoniveum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Dendrobium igneoniveum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Sumatera. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium igneoniveum


චන්ද්‍ර නන්දිනි යනු හින්දි ප්‍රබන්ධ නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාව ඔස්සේ මෙම කතාමාලාව විකාශය ඇරඹියේ 2016 ඔක්තෝබර් 10 දින සිට ප.ව. 8:30ට ය. මෙය නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ ඒක්තා කපූර් සහ ශෝභා කපූර් විසින් බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස් සන්නාමය යටතේ ය. මෙය රංජන් කුමාර් සිංගේ අධ්‍යක්ෂණයකි. මෙහි ප්‍රධාන චරිත වන චන්ද්‍රගුප්ත මෞර්යගේ රජත් තෝකාස් විසින් ද, නන්දිනීගේ චරිතය ශ්වේතා බාසු ප්‍රසාද් විසින් ද නිරූපණය කරයි. මෙම කතාමාලාව සඳහා පාදක වී ඇත්තේ පුරාතන ඉන්දියාවේ අධිරාජයකු වූ චන්ද්‍රගුප්ත මෞර්යගේ ජීවත කථාවයි.

කථාපුවත

කතාමාලාවේ පළමු දසුන ඇරඹෙන්නේ භාරතමාතාව විසින් චන්ද්‍ර නන්දිනි රූපවාහිනී කතාමාලාව චන්ද්‍රගුප්ත මෞර්යගේ සහ ඔහුගේ භාර්යාව මෙන්ම ඔහුගේ ප්‍රධාන සතුරාගේ දියණිය ද වූ නන්දිනීගේ කථාපුවත ලෙස හඳන්වා දීමෙනි.

පිප්ලිවානාහි කුඩා පළාතක ප්‍රාන්ත රජකු වූ සූර්යගුප්තගේ භාර්යාව වන මූරා හට චන්ද්‍රගුප්තව පිළිසිඳ ගනී. ෂූර්යගුප්ත සහ ඇයට ඔහුගේ මිතුරකු වන මගධයේ ශෂිශුංග රජු ආරාධනා කරයි. මාලිගයේ දී, ගර්භනී මූරා හට මිත්‍ර කරනවෑමියකු වන නන්ද පෙම් කරයි. මෙම වරද වෙනුවෙන් ශෂිශුංගගේ භාර්යාව වන අවන්තිකා රැජින ඔහුට පහර දෙයි. නමුත් පසුව පෙනී යන්නේ අවන්තිකා සහ නන්ද එක්වී ශෂිශුංගගෙන් සිහසුන පැහැර ගැනීමට කුමන්ත්‍රණ කරන බවයි. එසේම ශෂිශුංගගේ යැයි පැවසුණු පුත්‍රයින් 9 දෙනා සැබැවින්ම නන්දට දාව අවන්තිකා වැදූ පුත්‍රයින් ය. සූර්යගුප්ත සහ මූරා මේ පිළිබඳ දැන ගත්ත ද, ඔවුනට කිසිවක් කරගත නොහැකි වන්නේ නන්ද ඒ වනවිටත් ශෂිශුංගව මරා දමා තිබූ හෙයිනි. මෙහි වරද සූර්යගුප්ත වෙත පැ‍ටවේ. නන්ද විසින් සූර්යගුප්ත මරාදමයි. මූරා කැළය දෙසට පලා යයි. එහිදී ඇයට චන්ද්‍ර නැමැති පුත්‍රයා උපත ලබයි. නන්දට හසුවීම වැළැක්වීමට ඇය දරුවාව ගව ශාලාවක සඟවයි. අනතුරුව කණිකා නැමැති සාමාන්‍ය කාන්තාවක් චන්ද්‍රව හදාවඩා ගනියි. මූරා නන්දගේ සිරකාරියක බවට පත්වේ. මේ වනවිට නන්ද මගධයේ අධිරජු බවට පත්ව මහාරාජ මහා පද්මනන්ද යන පදවිය උසුලයි. ඔහු අවන්තිකාව විවාහ කරගනියි. ඔහු මූරාව ද විවාහ කරගන්නට උත්සාහ දැරුව ද, ඇය එය ප්‍රතික්ෂේප කරයි. සිය පුත්‍රයා තමන් වෙනුවෙන් පලිගන්නා බව පවසන ඇය, නන්දට දියණියක වූයේ නම් ඇයට ද මෙම වැරදිවලට වන්දි ගෙවීමට සිදුවන බව පවසයි. මඳ කලකින්ම අවන්තිකා රැජින දියණියක බිහි කරයි. ඇය නන්දිනී නම් වේ.

වසර 14කට පසු

පද්මනන්ද කෲර පාලකයකු බවට පත්ව සිටියි. ඔහු සිය ජනයා වෙත බදු පනවයි. ඔහුගේ එකම දුර්වලතාවය වූයේ ඔහු සිය පණටත් වඩා ආදරය කළ දියණිය නන්දිනී ය. මූරා තවමත් නන්දගේ සිරකාරියකව පසුවෙයි. මේ වනවිට සාමාන්‍ය වැසියකු ලෙස හැදීවැඩුණු චන්ද්‍රගුප්ත සිය හදාගත් මව වන කණිකාට බෙහෙවින් ලැදි ය. සිය බේබදු හදාගත් පියාගේ පීඩාවලින් ඇයව බේරාගන්නට ද ඔහු නොපැකිළෙයි. සිය මවට මූල්‍යමය අතින් උපකාර කිරීමට සිතා ඔහු පාඨලිපුත්‍රය වෙත පිටත් වෙයි. ඔහුගේ දස්කම් දැක තුටු වූ මගධ රක්ෂස් මහාමාත්‍ය විසින් පිරිනමන ලද විශේෂ මුද්‍රාවත් සමග ඔහු පාඨලිපුත්‍රය වෙත පැමිණෙයි. නන්ද බදු වෙනුවෙන් ජනතාව පෙළනු දැක ඔහු කම්පාවට පත්වෙයි. නන්දගේ ආඥාව මත සෙබලුන් විසින් හිංසා කරනු ලබන මූරාව ද ඔහුට මුණගැසෙයි. ඔහු මූරාව මඳ කාලයකට රැකගැනීමට සමත් වෙයි. කෙසේනමුත්, ඔහුට රාජකුමාරි නන්දිනීව ද දැකගන්නට ලැබෙයි. මේ අතර චානක්‍ය චන්ද්‍රගුප්තගේ ක්‍රියාවන් දෙස බලා සිටියි. යම් දිනෙක චන්ද්‍ර හට අඛණ්ඩ භාරතවර්ෂයක් පිළිබඳ සිය සිහිනය සැබෑ කරමින් ඉන්දියාවේම ශ්‍රේෂ්ඨ දිව්‍යමය අධිරජකු වීමේ හැකියාව ඇති බව ඔහු වටහා ගනියි. අනෙක් අතින් ග්‍රීසියේ මහා ඇලෙක්සැන්ඩර් අධිරාජයා ඉන්දියාව ආක්‍රමණයට සැලසුම් කරයි. චානක්‍ය මහා පද්මනන්දයන් හමුවී ග්‍රීක ආක්‍රමණය පිළිබඳ අනතුරු හඟවයි. නමුත් මේ පිළිබඳ අවධානයක් යොමු නොකරන පද්මනන්ද චානක්‍යව රාජසභාවේ ඉවතට ඇද දමන්නේ ඔහුට යාචකයකු යැයි අවමන් කරමිනි. චානක්‍ය ළමා චන්ද්‍ර හට රජකුට අවශ්‍ය සියලුම දක්ෂතාවයන් උගන්වයි.

වසර කිහිපයකට පසු

ග්‍රීකයන්ගේ යුධ හැකියාව පිළිබඳ ඉගෙනීමට චානක්‍ය චන්ද්‍රව ග්‍රීකවරුන් වෙත යවයි. ඔහු පර්වාටක් වෙත යාමේ දී, සෙලියුකස් නිකේටර්ගේ දියණිය වන හෙලේනාට මලේකේතු විසින් සිදුකරන ද්‍රෝහිකම් දැනගනියි. හෙලේනාගේ උපකාර ඇතිව ඔහු ග්‍රීක යුධ ශිල්ප උගනියි. අනුතරුව පලායන ඔහු පද්මනන්දට එරෙහි සටන් වැදුණ ද, පරාජයට පත්වේ. ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ මරණින් පසු ඔහු ඉන්දියාවේ රැඳී සිටි ග්‍රීකවරුන්ට පහර දෙයි. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඔහු හෙලේනාව විවාහ කරගනියි. නැවත ඔහු පද්මනන්දට පහර දෙන්නට තැත් කළ ද, එය ද අසාර්ථක වේ. අනුතරුව ඔවුන් විශාල සේනාවක් සංවිධානය කරන අතර, සිය හමුදාව නඩත්තු කිරීමට ධනය සැපයිය හැකි ධනවත් ව්‍යාපාරිකයකුගේ දියණියක වූ දුර්ධරා සමග විවාහ වන ලෙස ආචාර්ය චානක්‍ය ඔහුට පවසයි. අනතුරුව ඔහු යළි ආක්‍රමණයක් දියත් කරන අතර, එහි පළමු දිනයේම පද්මනන්ද ආසන්නයට පැමිණීමට චන්ද්‍රට හැකි වේ. නමුත් දිනය ගෙවීයන විට, නන්දිනීගේ පෙම්වතකු වූ මලේකේතු චන්ද්‍රගේ පිටට පිහියෙන් අනියි. ඊළඟ දිනයේ ඔහුගේ හමුදාව දුර්වල වන හෙයින් චන්ද්‍ර කඳුගැටයක් පසුපස පිහිටි රහස් නිවසක් වෙත පලා යයි. අනතුරුව චන්ද්‍ර සහ හෙලේනා හට මලේකේතුව හසු වේ. ඔහු චන්ද්‍රහට නන්ද රජුගේ රහසිගත සැඟවීම් ස්ථානය හෙළි කරයි. චන්ද්‍ර එම ස්ථානය වෙත පිටත් වන අතර, මලේකේතු හෙලේනාගේ දෑස්වලට වැලිගසා පලා යයි. අනතුරුව චන්ද්‍ර නන්චව සොයා ගනියි. ඔහු නන්දව මරාදැමීමට තැත්කළ ද, නන්දිනී අසිපතක් රැගෙන සිය පියා වෙනුවෙන් සටන් වදියි. නන්ද සහ නන්දිනී ඉදිරිපිට චන්ද්‍රගුප්ත නන්දගේ පුතුන් 8 දෙකු මරා දමයි. (ඉතිරි පුත්‍රයා මානසික ආබාධයකින් පෙළෙන්නෙකි) නමුත් නන්ද සහ නන්දිනීව විනාශ නොකිරීමට ආචාර්ය තීරණය කරයි. ඔවුන් දෙදෙනා නන්දගේ සියලු වස්තුව සඟවා ඇති ස්ථානය වෙත ගමන් ගනිති. මෙවිට ඔවුන් පසුපස පැමිණෙන ආචාර්ය සහ චන්ද්‍ර, නන්දව මරාදමයි. අනතුරුව මාලිගය වෙත පලායන නන්දිනී සිය නෑණාවරියන්ට සහ මව්වරුන්ට සිදුවූ දෑ පවසයි. මූරා නිදහස ලබන අතර, චන්ද්‍ර මගධයේ රජු ලෙස අභිෂේක වේ. නමුත් නන්ද සහ ඔහුගේ පුතකු වූ ධාන් තවමත් ජීවත්ව සිටින බව හෙළීවීමෙන් පසු ඔහුට නන්දිනී සමග විවාහ වීමට සිදු වේ...

චරිත නිරූපණය
රජත් තෝකාස්, චන්ද්‍රගුප්ත මෞර්ය ලෙස
ශ්වේතා බාසු ප්‍රසාද්, නන්දිනී ලෙස; (මහාපද්ම නන්දගේ දියණියයි), චන්ද්‍රගුප්තගේ තෙවන භාර්යාවයි/ රූපා; නන්දිනීට සමාන පෙනුමක් ඇත්තියකි.
සාන්වි තල්වාර්, දුර්ධාරා ලෙස; චන්ද්‍රගුප්තගේ දෙවන බිසවයි.
තනූ ඛාන්, හෙලේනා ලෙස; (සෙලියුකස් I නිකේටර්ගේ දියණියයි), චන්ද්‍රගුප්තගේ පළමු බිසවයි.
මනෝජ් කොල්හාත්කර්, චානක්‍ය ලෙස
පාපියා සේන්ගුප්තා, මූරා ලෙස; චන්ද්‍රගුප්තගේ මවයි. (රාජමාතා මූරා)
අර්පිත් රන්කා, මහාපද්ම නන්ද ගෙද; නන්දිනීගේ පියායි.
උර්ෆි ජාවෙඩ්, ඡායා ලෙස; චන්ද්‍රගුප්තගේ සොයුරියයි.
ෂීබා චද්ධා, හෙලේනාගේ මව, ඇපාමා ලෙස
චේතන් හංසරාජ්, පාර්වාතක් මලේකේතු ගෙස; නන්දිනීගේ හිටපු පෙම්වතායි.
ලෝකේෂ් බට්ටා, ධන නන්ද ලෙස; මහාපද්ම නන්දගේ පුත්‍රයායි. නන්දිනීගේ සොයුරායි.
දනිෂ් බග්ගා, පාණ්ඩුගාර්ති ලෙස; මහාපද්ම නන්දගේ මානසික රෝගී පුත්‍රයායි. නන්දිනීගේ සොයුරායි.
ඩයනා ආසිම්, ඇලිස් ලෙස
මාන්සි ෂර්මා, රාණි අවන්තිකා ලෙස; නන්දිනීගේ මවයි. මහාපද්ම නන්දගේ දෙවන භාර්යාවයි.
සංජීව් සිද්ධාර්ත්, අමාත්‍ය රක්ෂස් ලෙස; මහාපද්ම නන්දගේ අමාත්‍යවරයෙකි.
රෝහිත් චෞධරි, වක්‍රානස් ලෙස; මහාපද්ම නන්දගේ අමාත්‍යවරයෙකි.
ඒක්රූප් බේදි, කින්නරි ලෙස
ගීතාංජලී මිෂ්රා, සුනන්දා ලෙස; මහාපද්ම නන්දගේ පළමු බිසවයි.
විද්‍යා සිංහා, චන්ද්‍රගුප්තගේ මිත්තණිය ලෙස
තාරාකේෂ් චෞහාන්, පාර්වතාක් රජු ලෙස; මලේකේතුගේ පියායි.
විභූති තාකූර්, කණිකා ලෙස; චන්ද්‍රගුප්තගේ හදාගත් මවයි.
 ඉෂාන් සිං මන්හාස්, සත්‍යජිත් ලෙස

හිටපු චරිත
ජිනීත් රාත්, ලාබාල චන්ද්‍රගුප්ත ලෙස
ඒන්ජල් රූප්චාන්දනී, ලාබාල නන්දිනී ලෙස
ඇලෙක්ස් ඕ'නෙල්, මහා ඇලෙක්සැන්ඩර් ලෙස
සිද්ධාර්ත් තම්බෝලි, ලාබාල කේවාර්ත් ලෙස
සුධාංශු අගර්වාල්, ලාබාල ධන නන්ද ලෙස
මෝහිත් ජෝෂි, භූත්පාල් ලෙස
සල්මන් ෂෙයික්, පණ්ඩුක් ලෙස
අංකුර් මල්හෝත්‍රා, අම්භි රජු ලෙස
 ශිඛා සිං

ආශ්‍රේයයන්

2010 දශකයේ ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
2016 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
හින්දි-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය
ඉන්දියානු ඓතිහාසික රූපවාහිනී කතාමාලා
ඉන්දියානු නා‍ට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලා
රූපවාහිනී කතාමාලා

චන්ද්‍ර නන්දිනී


Yoichi Doi (født 25. juli 1973) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|2004||2||0
|-
|2005||2||0
|-
!Total||4||0
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2006

Yoichi Doi


Hartz-reformerne er et sæt anbefalede reformer af det tyske arbejdsmarked foreslået af en kommission i år 2002. Reformerne blev opkaldt efter lederen af kommissionen, Peter Hartz. Kommissionens anbefalinger blev en del af den tyske regerings reformpakke, kaldet "Agenda 2010", som siden er blevet kendt som Hartz I - Hartz IV. Udvalget udtænkte tretten "innovations- moduler", som anbefalede ændringer af det tyske arbejdsmarked. Disse blev derefter gradvist sat i praksis: Foranstaltningerne i Hartz I til III blev gennemført imellem 1 januar 2003, og 2004, mens Hartz IV blev implementeret den 1. januar 2005.

"Hartz-udvalget" blev stiftet den 22. februar 2002 af den føderale regering under ledelse af Gerhard Schröder. Dens officielle navn var Kommission für moderne Dienstleistungen am Arbeitsmarkt (Udvalget for moderne tjenesteydelser på arbejdsmarkedet). De 15 medlemmer af kommissionen blev ledet af Peter Hartz, som var Volkswagens personaledirektør. Udvalget bestod af repræsentanter fra både erhvervslivet, fagforeninger, politik og forskning. Reformen bestod af fire forskellige love, som alle havde til hensigt at forøge arbejds-udbuddet, reformere offentlige ydelser og mindske arbejdsløshed.

Hartz I, II and III
Hartz I og II trådte begge i kraft den 1. januar 2003 og sigtede mod at gøre nye jobtyper lettere at skabe, som for eksempel inkluderede:

Hartz I
 Oprettelse af "personaleservice-agenturer" (på tysk Personal-service-Agenturen eller PSA).
 Støtte til faglig videreuddannelse fra den tyske arbejdsformidling.
 dagpengebetalinger fra den føderale arbejdsformidling.

Hartz II
 Nye typer af beskæftigelse: Minijob og Midijob, med lavere eller gradvist stigende skatter og bidrag til socialforsikrings-skatter.
 Et tilskud til iværksættere, kendt som "Ich-AG"
 En stigning i antallet af jobcentre.

Hartz III
 Hartz III trådte i kraft den 1. januar 2004. Denne lov havde til formål, at omstrukturere og reformere jobcentre, hvis navn blev ændret fra Bundesanstalt für Arbeit eller Arbeitsamt (Føderale arbejdsinstitution), til Bundesagentur für Arbeit eller Agentur für Arbeit (Federal arbejdsformidling).

Hartz IV
Den fjerde fase af reformen blev stemt ind af Forbundsdagen den 16. december 2003 og af Forbundsrådet den 9. juli 2004 og tog effekt den 1. januar 2005.

Denne del af de reformer, samlede de tidligere arbejdsløshedsunderstøttelser for langtidsledige ('Arbeitslosenhilfe «) og sociale ydelser (Sozialhilfe«), til en ny ydelse som begge er på omtrent det lavere niveau af den tidligere Sozialhilfe (social bistand). Niveauet for en enkelt person var 374 € per måned (kendt som Regelsatz). Dette blev efterfølgende hævet til 391 € per måned, i 2013. Hertil er der den finansielle bistand til bolig og sundhedspleje. Par kan modtage ydelser for hver partner, herunder deres børn..

Før 2005 kunne man få imellem 12 og 36 måneder (afhængig af arbejdsskader, alder og arbejdshistorie) af fuld dagpenge (60 til 67% af den tidligere nettoløn) efterfulgt af Arbeitslosenhilfe (arbejdsløshedbistand), der beløber sig til 53-57 % af den sidste nettoløn). Siden 2008 er berettigelsen til fuld dagpenge (omdøbt Arbeitslosengeld i 2005 og almindeligt kendt som Arbeitslosengeld I på hverdagstysk i kontrast til de lavere ydelser diskuteret nedenfor) blevet begrænset til 12 måneder i almindelighed, 15 måneder for dem over alderen 50 eller ældre, 18 måneder for de 55 eller ældre, og 24 måneder for dem, 58 eller ældre. Dette er nu efterfulgt af den normalt meget lavere Arbeitslosengeld II (Hartz IV), hvis ansøgeren opfylder kravene.

Om en ansøger er berettiget til Arbeitslosengeld II eller ej, afhænger af hans eller hendes opsparing, livsforsikring og indkomst af ægtefælle eller partner. Hvis disse aktiver er under en given værdi, kan en ansøger få penge fra staten. Grænsenværdien var i juli 2008 på €150 for frie værdier og € 250 for faste pensionsaktiver, begge beregnet per kapita og levetidsår. Derudover kan et hvert beskæftigelsesegnet individ i en fælles husstand (personer som bor i og afhængig resurser af ansøger), have en bil på en værdi af omkring 7.500 € og hus på maksimum 130 kvadratmeter i boligareal (mere hvis der er andre mennesker i den fælles husstand).

For at modtage ydelsen, skal en ansøger acceptere en kontrakt underlagt offentlig lov. Denne kontrakt skitserer, hvad de er forpligtet til at gøre for, at forbedre deres jobsituation og når staten er forpligtet til at hjælpe. For en arbejdsløs kan det være nødvendigt, at acceptere nogle former for juridisk arbejde. Denne tvang er begrænset af forfatningsmæssige rettigheder, ligesom den frie bevægelighed, den frie familie, ægteskab og menneskelig værdighed. Hvis at tage et bestemt arbejde skønnes rimeligt af den ansvarlige instans, vil en manglende accept af stillingen fører til en reduktion eller fuldstændig suspension af den givende offentlige ydelse.

Indenfor Arbeitslosengeld II, dækker staten sygesikringen af de arbejdsløse. Indtil udgangen af 2010 blev betalinger mod pensionsordning også gjort af staten.

Det er muligt at tjene indkomst fra et job og modtage ydelser fra Arbeitslosengeld II på samme tid. Jobindkomst justeres til ydelser fra Arbeitslosengeld II i henhold til en formel, der efterlader en vis mængde af merprovenuet uberørt. Disse indtægter er: en vis mængde opsparinger (som stiger med alderen); € 100 plus 20 procent af lønnen op til 800 € plus 10% af lønnen op til € 1200 (op til € 1500, hvis der er børn). Gennem denne mekanisme kan Arbeitslosengeld II betragtes som et slags mindstelønsgulv for arbejdere uden aktiver, hvor mindstelønnen ikke er fuldt betalt af arbejdsgiveren, men forsikret af staten. Der er kritikere som mener, at dette trodser konkurrencen og fører til en nedadgående spiral i løn-niveauet og tab af fuldtidsstillinger.

Hartz IV-reformen fusionerede den føderale arbejdsformidling med den lokale administrations arbejdsformidling og bistandskontor. Dette blev gjort for forbedre processen med, at hjælpe arbejdsløse med at finde arbejde og forbedre deres situation. Planen har til formål, at reducere arbejdsbyrden fra 400 arbejdsløse per agent til ikke mere end 75 (i alderen 25 eller mindre), eller ikke mere end 150 personer over 25 år. for vanskelige tilfælde, kan dedikerede sagsbehandlere indsættes.

Kritik
Hartz-reformerne fortsætter med at tiltrække kritik i Tyskland, på trods af en betydelig reduktion i kortsigtet og langsigtet arbejdsløshed. Denne reduktion har ført til nogle påstande om succes af Hartz-reformerne. Andre siger det faktiske ledighedstal ikke er sammenlignelige, fordi mange mennesker arbejder på deltid eller indgår ikke i statistikken for andre årsager, såsom antallet af børn, der lever i Hartz IV-husholdninger, der er steget til et rekordstort antal. Omkring 7 millioner mennesker får Hartz IV-fordele, hvoraf 2,2 mio er arbejdsløse. Budgettet er anslået til 20 millarder euro.

Kulturel indflydelse
Selv om den officielle betegnelse for langsigtede arbejdsløshedsunderstøttelse stadig er Arbeitslosengeld II, henviser de fleste tyskere, tv-journalister og politikere i parlamentet, til det som Hartz IV. Udtrykket blev stemt til årets tyske ord i 2004 af Gesellschaft für deutsche Sprache (samfundet for det tyske sprog). Tidligere i år 2002, blev udtrykket Ich-AG (en anden Hartz foranstaltning, se ovenfor) valgt som det tyske Unwort des Jahres (årets ikke-ord) af en juri af sprogprofessorer. I mellemtiden har Hartz IV blevet et synonym for klassen af ikke-arbejdende fattige og bruges som præfiks i flere sammenhænge (foreksempel bliver smagløse eller intellektuelt underlegene tv-programmer kaldt "Hartz IV TV" af kritikere).

Referencer

Tyskland

Hartz-reformerne


+ - 0 er en dansk eksperimentalfilm fra 1974 instrueret af Svend Wiig Hansen efter eget manuskript.

Handling

En film i tre afsnit om menneskelige situationer:
'Plus' står for det at bryde sin isolation - i sekvensen berettes om et menneske, der ustandselig søger kontakt og først når sit mål i dødsøjeblikket.
'Minus' står for at være fanget i sit miljø - i denne sekvens ses den evige ulykkesfugl, der nu og da kommer ud af sin situation, men altid falder tilbage i en ny ligeså pinefuld.
'Nul' står for kun at være passivt til stede og handler om en mand, der ikke søger kontakt og derved bliver til en grå askebunke. Han dør, fordi han ikke går livet og heldet i møde.

Medvirkende

 Erik Mørk
 Erik Bruhn
 Hanne Tvestmann

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1974

+ - 0


Colón est une municipalité du département de La Libertad au Salvador.

La ville est située au nord-ouest de la capitale San Salvador et au nord de la capitale départementale Santa Tecla.

Avec , elle occupe le deuxième rang par sa population dans le département de La Libertad, se situant juste après Santa Tecla  et avant San Juan Opico et Ciudad Arce.

La municipalité s'appelait El Guarumal et obtint le statut de ville (en espagnol:ciudad) en août 1886.

C'est un centre urbain attractif, en plein développement, desservi par la Route panaméricaine,  moteur de son essor urbain et économique.

De plus, Colón est l'un des sites de loisirs urbains les plus fréquentés de l'Aire Métropolitaine de San Salvador avec son parc aquatique, El Parqua Acuático Los Chorros.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Département de La Libertad
 Route panaméricaine
 Aire Métropolitaine de San Salvador

Liens externes

Municipalité dans le département de La Libertad

Colón (La Libertad)


V743 Cassiopeiae (en abrégé V743 Cas), également désignée HD 1613, est une supergéante rouge de septième magnitude située dans la constellation de Cassiopée. Elle se situe dans l'est de la constellation et elle est membre du bras de Persée. D'après la mesure de sa parallaxe annuelle par le satellite Gaia, l'étoile est située à  de la Terre. Elle s'en rapproche à une vitesse radiale héliocentrique de .

Caractéristiques
V743 Cassiopeiae est une supergéante rouge de type spectral M1ab. C'est une variable semi-régulière de type SRc, dont la magnitude apparente varie autour de 6,95. Dans le système photométrique d'Hipparcos, elle a été observée varier avec une amplitude de 0,1 magnitude. Le rayon de l'étoile est estimé être 247 fois plus grand que le rayon solaire. Elle est approximativement  fois plus lumineuse que le Soleil et sa température de surface est d'environ .

Voir aussi

Articles connexes
Supergéante rouge

Lien externe

Notes et références

Constellation de Cassiopée
Étoile de type spectral MI
Étoile variable semi-régulière
Objet du Bonner Durchmusterung
Objet du catalogue 2MASS
001613
001652
Objet du catalogue IRAS
011123
Objet du catalogue Tycho

V743 Cassiopeiae


Sinclair Breweries Limited  is the parent company for Orkney and Atlas ales. Orkney Brewery was founded in March 1988 at the old schoolhouse in Sandwick, Orkney, one mile from Skara Brae and was one of Scotland's first microbreweries. Atlas was formed in 2002 and merged with Orkney Brewery, where both beers are now brewed. Owned and run by Orcadian, Norman Sinclair, Orkney Brewery is Orkney's oldest brewery.

The brewery operates all year long brewing and supplying beer to the UK, Europe, Australia, Canada and the USA with the Visitor Centre running from Spring to Autumn. The visitor centre is equipped with a Tasting Hall offering a full menu and Orkney Brewery Ales as well as shop where local crafts, merchandise and the beers are sold.

History and development
The brewery is located in the former west mainland Victorian school in Quoyloo, which was founded in 1878. When Norman Sinclair took over in 2006, he made sure the school was preserved as much as possible while the brewery grew, especially since it was the very school his father attended as a boy. In 2010 Norman rebuilt it into a new 30 barrel brew plant. The old school part was turned into a visitor's centre and tasting hall. The visiting centre was awarded five-star status by the national tourism organisation VisitScotland, just weeks after opening to the public.

Availability
The cask ales are available in various pubs around Britain and at British beer festivals. The filtered bottled ales are sold throughout Europe, North America, Canada, Australia, Japan, Hong Kong, and most of the European countries.

Bottled beer can also be found in supermarkets across the UK such as Waitrose, Sainsbury's, Tesco, Lidl, Co-operative and Asda.

Beers

The Orkney brewery produces cask ale and filtered beer in bottles, and since October 2005, a lager. Dark Island a rich, fruity, vinous dark ale, is the biggest seller. Dark Island has won Champion Beer of Scotland on several occasions. Red MacGregor, a 4% bitter has won the World Cask Beer Gold Medal (BIIA 2001). The same name is used for a 5% premium bitter available filtered in the bottle.

Orkney brewery uses isinglass in the production of all of its beers, making them unsuitable for vegetarians.

Atlas Brewery was originally based in Kinlochleven and situated in a category B listed former aluminium smelting facility. It later closed in 2010 with operations relocated to Orkney. Among its beers are Nimbus Pale Ale, Latitude Pilsner, and Three Sisters Scotch Ale which are available on tap and in bottles throughout Lochaber and Scotland. They also produce a number of seasonal beers.

Skull Splitter
Skull Splitter is an 8.5% abv wee heavy Skull Splitter won the award of Supreme Champion Winter Beer of Britain 2001 at CAMRA's national winter celebration of beer. Skull Splitter takes its name after Torfinn Hausakljuv who was nicknamed "Skullsplitter". Hausakluif was the 7th Viking Earl of Orkney sometime around 950 AD.

See also

List of breweries in Scotland

References

External links
Official site
RateBeer

Breweries in Scotland
Companies based in Orkney
British companies established in 1988
Food and drink companies established in 1988
1988 establishments in Scotland
Infobox NFL biography articles missing alt text

Sinclair Breweries


Die Abenteuer der 5 kleinen Spione ist ein US-amerikanischer Fernsehfilm aus dem Jahr 1986.

Handlung
Während Bernie im Puppy Town Kennell einige Hunde zum Abtransport bereit für Underwood Scientific macht, entwischt ihm ein kleiner Hund in die Nacht. Dieser Hund muss einige Zeit später der jugendlichen Waterstreetgang entkommen und flüchtet in ein Kino, wo er auf die vier Freunde Clint, Jason, Wendell und Clarence trifft, die ihm gegen die Waterstreetgang zur Seite stehen. Anschließend nimmt Jason ihn zu sich nach Hause, wo er ihn im Keller vor den Eltern versteckt. Nachdem Kristi als erstes Mädchen in ihrem Freundeskreis aufgenommen wurde, müssen die Freunde feststellen, dass ihr Hund entführt wurde. Selbstverständlich starten sie eine größere Suchaktion, doch erst nachdem sie einen verprügelten Wendell vorfinden, erfahren sie, dass die Waterstreetgang ihn nicht nur zusammenschlug, sondern auch streunende Hunde gegen Geld für das örtliche Tierheim jagt.

Sie suchen das Tierheim auf und finden mit dem Kennel Master nicht nur einen bösen Chef, sondern auch ihren Hund in einem der Zwinger vor. Da der Kennel Master ihn nicht freigeben will, versucht Jason ihn mit Hilfe seines Vaters zu befreien. Doch der Kennel Master belügt ihn und erzählt, dass der Hund bereits am Montag eingeschläfert wird. Also planen die vier Jungs und Kristi, den Hund bereits am Samstag Nacht zu befreien. Dazu bereiten sie sich vor, indem sie Sport machen, das Tierheim auskundschaften und den alten Kriegshelden James Turner, Hermit genannt, um Hilfe bitten. Dieser gibt ihnen Ratschläge, wie sie sich zu verhalten hätten.

Und so nähern sie sich, alle verkleidet, Samstag Abend dem Tierheim und werden sofort von der Waterstreetgang überwältigt und gefangen genommen. Allerdings können sie sich dank Clarences Spielzeughubschrauber wieder befreien. Sie drehen den Spieß sogar um, denn auf dem Schrottplatz werden sie von einem bissigen Wachhund verfolgt, und Clint schafft es, dass dieser nicht die Freunde, sondern die Waterstreetgang angreift. Mit Hilfe von Fotos, die sie vor die Überwachungskameras hängen, können sie anschließend auch auf dem Gelände des Tierheims herumlaufen und ihren Hund suchen. Sie finden ihn und müssen entsetzt feststellen, dass der Kennel Master pro Woche bis zu 15 Hunde fangen ließ, um sie für wissenschaftliche Forschung zu verkaufen. Selbstverständlich will er nun verhindern, dass die Freunde dies weitererzählen, weswegen er sie gefangen nehmen will. Doch sie können entkommen, und mit Hilfe von Clints Vater wird der Kennel Master später festgenommen. James Turner hat sogar noch eine bessere Nachricht, denn der Hund ist seine alte Hündin Mildred, die er bereits seit Monaten kennt, und ist trächtig. Jeder der Freunde erhält am Ende des Abenteuers einen eigenen Hundewelpen.

Kritik

Auszeichnungen
 eine Nominierung bei der Primetime-Emmy-Verleihung 1987 für den Besten Tonschnitt
 zwei Nominierungen bei den Young Artist Awards 1988 für den Besten Film und das Beste Schauspielensemble

Veröffentlichung
Nachdem der Film am 5. Oktober 1986 erstmals auf dem US-amerikanischen Fernsehsender ABC lief, wurde er in Deutschland im August 1987 auf VHS veröffentlicht.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1986
US-amerikanischer Film
Fernsehfilm (American Broadcasting Company)
Filmkomödie
Abenteuerfilm
Kinderfilm
Hund im Film

Die Abenteuer der 5 kleinen Spione


An Ichnanthus lancifolius in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez. An Ichnanthus lancifolius in nahilalakip ha genus nga Ichnanthus, ngan familia nga Poaceae. Nag-uusahan nga subspecies: I. l. weberbaueri.

Mga kasarigan

Ichnanthus

Ichnanthus lancifolius


Purias es una pedanía perteneciente al municipio de Lorca en la Región de Murcia, España. Está situada al sur del casco urbano de la ciudad. Purias se extiende desde la Sierra de la Almenara hasta la rambla de Biznaga. En la zona se encuentran situadas naves y complejos de empresas agrícolas en su mayoría y desde el año 1994 se celebra los domingos un mercadillo semanal. Podemos encontrar dos centros de Educación, Colegio Público de Purias Alfonso García López y Instituto de Educación Secundaria Sierra Almenara.

Descripción
Situada a 8 kilómetros al suroeste del centro de Lorca, la Misión de Lorca en Purias ocupa una gran extensión que se extiende desde la Rambla de Biznaga hasta la escarpada Sierra de la Almenara, entre la vega del Guadalentín y el mar. Purias se encuentra al pie de las dos sierras de Carrasquilla y Almenara, estas dos, separadas entre sí por ramblas y cañones que descienden hasta la depresión del Guadalentín, lo que le confiere un paisaje único donde las fortalezas están dominadas por los grandes cultivos de secano y las numerosas plantas aromáticas.

Aunque la zona está llena de vestigios y de antiguas civilizaciones, los sedimentos sedimentarios de las crecidas de los ríos han dificultado consecuentemente la recuperación de restos en el territorio de este concejo, sin embargo, aventurarse a verlo no es peligroso ya que es una aventura ver el que fue el sitio de paso de algunas culturas ancestrales. Pero será con la Reconquista cristiana y con los repartimientos de Alfonso X cuando Purias aparezca en algunos escritos por primera vez.

Entre las celebraciones más importantes del calendario comarcal destacan las fiestas en honor a la patrona de Santa Ana, las fiestas de San Pedro y San Juan, con la participación de su Cuadrilla, y la romería de Villarreal celebrada el Día de la Purísima Concepción, que presta el pistoletazo de salida de la romería que se celebra por toda la comarca de Lorca.

La agricultura ha sido tradicionalmente la principal fuente de sustento para muchos de los habitantes conocidos como purianos, con mayor importancia comercial y económica para los cultivos de invernadero como el tomate, la cebolla, el brócoli o el pepino. En los últimos años, las pequeñas fábricas de hortalizas y las empresas de restauración pública han jugado un papel importante en la estructura económica del municipio.

Fiestas de Purias

Sus fiestas son a finales del mes de julio en honor a Santa Ana y a finales del mes de junio en honor a San Pedro. Además algunos caseríos celebran sus fiestas patronales, por ejemplo Altobordo (25 de julio) o Felí (29 de junio).

También se celebran en la pedanía fiestas como la Romería de Villarreal (8 de diciembre) o las festividades de San Pedro y San Juan.

Véase también

Lorca
Anexo:Pedanías de Lorca

Referencias

Enlaces externos

Purias en la página web del Ayuntamiento de Lorca

Pedanías de Lorca
Localidades de la Región de Murcia

Purias


Wayne Edward "Ed" Whitfield (* 25. Mai 1943 in Hopkinsville, Kentucky) ist ein US-amerikanischer Politiker. Von 1995 bis 2016 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Ed Whitfield besuchte bis 1961 die Madisonville High School. Danach studierte er bis 1965 an der University of Kentucky in Lexington. Anschließend absolvierte er das Wesley Theological Seminary und die American University in Washington, D.C. Nach einem Jurastudium an der University of Kentucky und seiner 1969 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in diesem Beruf zu arbeiten. Von 1967 bis 1973 war Whitfield auch Mitglied der Reserve der United States Army. Außerdem war er Geschäftsmann in der freien Wirtschaft. In den Jahren 1991 bis 1993 fungierte er als Berater von Edward Philbin, dem Vorsitzenden der Interstate Commerce Commission.

Whitlfield schloss sich zunächst der Demokratischen Partei an. Zwischen 1973 und 1975 saß er als deren Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1994 wurde er dann aber als Republikaner im ersten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington gewählt, wo er am 3. Januar 1995 die Nachfolge des ihm zuvor unterlegenen Demokraten Tom Barlow antrat. Nachdem er bei den folgenden Kongresswahlen jeweils bestätigt wurde, konnte Whitfield sein Mandat bis zu seinem Rücktritt am 6. September 2016 ausüben. Er war Mitglied im Energie- und Handelsausschuss sowie in drei von dessen Unterausschüssen. Innerparteilich gehörte er zur eher moderaten Republican Main Street Partnership.

Whitfield setzt sich für militärische Belange sowie für Kohle- und Kernkraftwerke ein. Er selbst ist Aktionär in der Ölbranche. Ed Whitfield ist verheiratet. Seine Frau Constance war früher Staatssekretärin im US-Innenministerium.

Ende September 2015 kündigte Whitfield an, sich bei der Wahl im November 2016 nicht wieder bewerben zu wollen und schlug seinen Mitarbeiter Michael Pape als Nachfolger vor. Am 31. August 2016 gab Whitfield dann seinen vorzeitigen Rücktritt zum 6. September 2016 bekannt. Dies stand auch damit in Zusammenhang, dass gegen ihn eine Untersuchung wegen ethischen Fehlverhaltens eingeleitet worden war. Whitfield soll seiner als Lobbyistin tätigen Ehefrau Vorteile verschafft haben. Etwas später verkündete er dann seinen Eintritt in eine Lobbyfirma mit Sitz in Washington. Durch den Rücktritt wird eine Sonderwahl für den Rest der Amtsperiode bis Januar 2017 notwendig, die zeitgleich zur regulären Wahl abgehalten wird. Whitfields Mitarbeiter Pape unterlag bei den republikanischen Vorwahlen dem Landwirtschaftsbeauftragten von Kentucky, James Comer, der dann auf den Demokraten Sam Gaskins traf. Bei den Wahlen setzte sich dann Comer gegen Gaskins durch und wurde Whitfields Nachfolger als Kongressabgeordneter.

Weblinks

Einzelnachweise

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Mitglied der Republikanischen Partei
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1943
Mann

Ed Whitfield


ProKennex er en taiwansk producent af ketsjersportsudstyr til tennis, squash, badminton og racquetball. Virksomhedens hovedkvarter er i Taichung. Virksomhedens produkter blev globalt udbredte i 1980'erne, hvor produktion i Taiwan boomede grundet gunstige økonomiske forhold. Moderselskabet Kunnan Enterprise Ltd. har haft finansielle vanskeligheder siden midten af 1990'erne, hvilket har medført en tilbagegang i brugen af ProKennex-navnet på globalt plan. I dag fokuseres på en niche af forbrugere der er interesserede i teknologiske forbedringer indenfor ketsjersport. Det sker ved, at virksomheden promoverer sine produkter ved at fremhæve sig som en "science and design company", snarere end en producent af standardketsjere.

Historie
Forløberen til virksomheden begyndte i 1965 da Lo Kunnan, søn af en plastiklejetøjsvåbenproducent, begyndte af producere træbadmintonketsjere i baghaven af sin fars hus. I 1968 begyndte Lo Kunnan at producere trætennisketsjere, efterfulgt af aluminiumsketsjere i 1973.

I 1978 lancerede Lo Kunnan en sportsudstyrsvirksomhed Kunnan Enterprises Ltd., med ProKennex som tilhørende ketsjermærke. I følge virksomheden selv så skrev de historie i 1980, eftersom de fremstillede verdens første mid-size grafit-tennisketsjer, efterfulgt af verdens første grafit-squashketsjer i 1983.

Referencer

Fremstillingsvirksomheder fra Taiwan
Etableret i 1978
Sportsudstyrsproducenter

ProKennex


Baron Lucas of Chilworth, of Chilworth in the County of Southampton, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created on 27 June 1946 for the businessman and Labour politician George Lucas. He later served as Captain of the Yeomen of the Guard in the Labour government of Clement Attlee. His son, the second Baron, sat in contrast to his father on the Conservative benches in the House of Lords and served under Margaret Thatcher as Parliamentary Under-Secretary of State for Trade and Industry from 1984 to 1987.  the title is held by his eldest son, the third Baron, who succeeded in 2001.

The Hon. Ivor Lucas CMG (25 July 1927 – 7 April 2018), second son of the first Baron, served as British Ambassador to Syria from 1982 to 1984.

Barons Lucas of Chilworth (1946)
George William Lucas, 1st Baron Lucas of Chilworth (1896–1967)
Michael William George Lucas, 2nd Baron Lucas of Chilworth (1926–2001)
Simon William Lucas, 3rd Baron Lucas of Chilworth (b. 1957)

The heir apparent is the present holder's son Hon. John Ronald Muir Lucas (b. 1995).

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1946

Baron Lucas of Chilworth


Leeds East Airport Church Fenton , formerly RAF Church Fenton, is an airport and former Royal Air Force station located  south-east of Tadcaster, North Yorkshire, England and  north-west of Selby, North Yorkshire, near the village of Church Fenton. The airport has had a licensing application from the UK Civil Aviation Authority rejected. This led to the scrapping of plans to allow regular scheduled passenger flights and charter flights to various European destinations. The airport has subsequently been awarded an operating licence for private use.

History

RAF Church Fenton

The airfield was originally a Royal Air Force station known as RAF Church Fenton. It opened on 1 April 1937 when the station was declared open and on 19 April the first station commander Wing Commander W.E. Swann assumed command. Within two months No. 71 Squadron RAF had arrived with the Gloster Gladiator.

It saw the peak of its activity during the years of the Second World War, when it served within the defence network of fighter bases of the RAF providing protection for the Leeds, Bradford, Sheffield and Humber estuary industrial regions.

After the war it at first retained its role as a fighter base, being among the first to receive modern jet aircraft, namely the Gloster Meteor and the Hawker Hunter. In later years, its role was mainly flight training. No. 7 Flying Training School was based here between 1962 and 1966 and again between 1979 and 1992, equipped with Hunting Aircraft Jet Provost T3 trainers.

For some years it was home to the Royal Navy Elementary Flying Training School (RNEFTS) using the Scottish Aviation Bulldog, and again 1979–1992, triggered by the introduction of the Panavia Tornado, being the first station to receive the new turboprop-powered Short Tucano T.1 basic fast jet trainers. From 1998 to 2003 Church Fenton was the RAF's main Elementary Flying Training airfield.

Station closure
The last Station Commander of a self-determining RAF Church Fenton was Squadron Leader David Morris, who had trained on Chipmunk aircraft at RAF Church Fenton in 1973. Sqn Ldr Morris returned to RAF Church Fenton in 1991 as the Officer Commanding Station Services Squadron, to prepare the as then autonomous station for yet another closure, and transfer into the control of RAF Linton on Ouse as a satellite airfield and Enhanced Relief Landing Ground.

The gates of the fully independent RAF Church Fenton were closed at 12:00 on 31 December 1992, However, with its assets such as the Officers' Mess subsequently raised to the ground to save on maintenance, and the married quarters and other buildings sold off piece meal by the MoD, RAF Church Fenton's runways and aviation infrastructure were alienated from the remainder of the administrative site and remained operational until 2013.

On 25 March 2013 it was announced that RAF Church Fenton would close by the end of 2013. The units would be relocated to RAF Linton on Ouse by 31 December 2013. By 19 December 2013, all units had relocated and the airfield was closed. Some equipment was to be relocated to RAF Topcliffe. MoD security continued to secure the site until disposal. A NOTAM was issued suspending the air traffic zone (ATZ) at the end of 2013.

Current use

The site was sold on 23 December 2014 to Makins Yorkshire Strawberries except for a section containing the Air Cadets.  Makins intends to keep the airfield operational.

In February 2015, Makins Enterprises (the new airfield owners) launched their new website, renaming the airfield. It will now be known as 'Leeds East Airport', with the slogan "Yorkshire's newest aviation destination." It is believed that Makins Enterprises will target the business jet market, while also running a flying school and other ventures.

The second series of the ITV drama Victoria was shot at a hangar onsite in 2017. In June 2023, the site was granted planning permission to develop  alongside the existing hangars into three sound stages/studios and office space. The owners hope to make the site a "state-of-the-art commercial TV and film studio facility, creating opportunities for the creative, digital and media industries."

References

Citations

Bibliography

External links

 Fighting Church Fenton – a book about RAF Church Fenton by Peter Mason

Buildings and structures in North Yorkshire
Airports in England
Church Fenton

Leeds East Airport


Robert Lee Stewart (born August 13, 1942) is a retired brigadier general of the United States Army and a former NASA astronaut.

Personal
Stewart was born August 13, 1942, in Washington, D.C.  He graduated from Hattiesburg High School in Hattiesburg, Mississippi, in 1960. He also received a Bachelor of Science degree in mathematics from the University of Southern Mississippi in 1964, and a Master of Science degree in aerospace engineering from the University of Texas at Arlington in 1972. Stewart is married and has two children.

His interests include woodworking, photography, and skiing.

Military career
Stewart entered on active duty with the United States Army in May 1964 and was assigned as an air defense artillery director at the 32nd NORAD Region Headquarters (SAGE), Gunter Air Force Base, Alabama. In July 1966, after completing rotary wing training at Fort Wolters, Texas, and Fort Rucker, Alabama, he was designated an Army Aviator. He flew 1,035 hours of combat time during Vietnam War from August 1966 to 1967, primarily as a fire team leader in the armed helicopter platoon of "A" Company, 101st Aviation Battalion (redesignated 336th Assault Helicopter Company). He was an instructor pilot at the U.S. Army Primary Helicopter School—serving one year in the pre-solo/primary-1 phase of instruction and about 6 months as commander of methods of instruction flight III, training rated aviators to become instructor pilots. He is a graduate of the U.S. Army Air Defense Artillery School's Air Defense Officers Advanced Course and Guided Missile Systems Officers Course. Stewart served in Seoul, South Korea, from 1972 to 1973, with the 309th Aviation Battalion (Combat) as a battalion operations officer and battalion executive officer. He next attended the U.S. Naval Test Pilot School at NAS Patuxent River, Maryland, completing the Rotary Wing Test Pilot Course in 1974, and was then assigned as an experimental test pilot to the U.S. Army Aviation Engineering Flight Activity at Edwards Air Force Base, California. His duties there included chief of the integrated systems test division, as well as participating in engineering flight tests of UH-1 and AH-1 helicopters and U-21 and OV-1 fixed wing aircraft, serving as project officer and senior test pilot on the Hughes YAH-64 advanced attack helicopter during government competitive testing; and participation with Sikorsky Aircraft Corporation test pilots in developing an electronic automatic flight control system for the new Army transport helicopter—the UH-60A Black Hawk.

He has military and civilian experience in 38 types of airplanes and helicopters and logged approximately 6,000 hours total flight time.

NASA career

Selected as an astronaut candidate by NASA in January 1978, Stewart became a NASA astronaut in August 1979. His technical duties in the Astronaut Office included: testing and evaluation of the entry flight control systems for STS-1 (the first Space Shuttle orbital mission), ascent abort procedures development, and payload coordination. He also served as support crewman for STS-4, and Ascent/Orbit CAPCOM for STS-5. He served as a mission specialist on STS-41-B in 1984 and STS-51-J in 1985, and logged a total of 289 hours in space, including approximately 12 hours of EVA operations.

Although astronauts who had served in the United States Army Air Forces during World War II (including Gus Grissom and Deke Slayton) had previously flown, Stewart was the first active-duty Army officer to make a spaceflight.

While in training for his scheduled third flight (STS-61-K, ultimately cancelled as a result of the Challenger disaster) in 1986, Stewart was selected by the Army for promotion to brigadier general. Upon accepting this promotion, Stewart was reassigned from NASA to be the Deputy Commanding General, U.S. Army Strategic Defense Command, in Huntsville, Alabama. In this capacity, Stewart managed research efforts in developing ballistic missile defense technology. He was reassigned as Director of Plans, United States Space Command, Colorado Springs, Colorado, in 1989.

Spaceflight experience
STS-41-B Challenger (February 3–11, 1984) was launched from Kennedy Space Center, Florida, and returned to land there 8 days later. During the mission, Stewart and fellow astronaut Bruce McCandless participated in two extravehicular activities (EVAs) to conduct first flight evaluations of the Manned Maneuvering Units (MMUs). These EVAs represented man's first untethered operations from a spacecraft in flight. Upon completion of this mission Stewart became the first Army officer awarded the Army Astronaut Badge.

Stewart first EVA, together with Bruce McCandless lasted 6 hours and 17 minutes. During the second EVA, Stewart used the MMU for an untethered spacewalk, lasted 5 hours and 55 minutes.

STS-51-J Atlantis (October 3–7, 1985) was launched from Kennedy Space Center, Florida, and after 98 hours of orbital operations returned to land at Edwards Air Force Base, California. It was the second Space Shuttle Department of Defense mission, and the maiden voyage of Atlantis. During the mission, he was responsible for a number of on-orbit activities.

Later career

Stewart retired from the Army in 1992 and made his home in Woodland Park, Colorado, for many years. He was employed as director of advanced programs at the Nichols Research Corporation in Colorado Springs, Colorado, before retiring. He later moved to Huntsville, Alabama, where he currently resides. He makes appearances at the U.S. Space & Rocket Center, greeting visitors and signing autographs.

Organizations
He has been a member of the Society of Experimental Test Pilots, Association of Space Explorers, Phi Eta Sigma, and the Scabbard and Blade (a military honor society).

Awards and honors
  Army Distinguished Service Medal
  Defense Superior Service Medal
  Legion of Merit with oak leaf cluster
  Distinguished Flying Cross with three oak leaf clusters
  Bronze Star
  Purple Heart with oak leaf cluster
  Meritorious Service Medal
  Air Medal with six silver oak leaf clusters and two bronze oak leaf clusters
  Army Commendation Medal with oak leaf cluster and Valor device
  NASA Space Flight Medals (1984 & 1985)
  National Defense Service Medal
  Armed Forces Expeditionary Medal
  Vietnam Service Medal
  Vietnam Cross of Gallantry
  Vietnam Campaign Medal
Army Aviation Award of the Year, 1984
AHS Feinberg Memorial Award
AIAA Oberth Award

References

External links

Spacefacts biography of Robert Stewart

1942 births
Living people
United States Army astronauts
People from Hattiesburg, Mississippi
University of Southern Mississippi alumni
University of Texas at Arlington alumni
United States Naval Test Pilot School alumni
United States Army generals
American test pilots
United States Army personnel of the Vietnam War
Recipients of the Distinguished Service Medal (US Army)
Recipients of the Legion of Merit
Recipients of the Distinguished Flying Cross (United States)
Recipients of the Air Medal
Recipients of the Defense Superior Service Medal
Recipients of the Gallantry Cross (Vietnam)
People from Woodland Park, Colorado
Space Shuttle program astronauts
Spacewalkers
Military personnel from Colorado

Robert L. Stewart


ملحمة رولاند (بالفرنسية La Chanson de Roland) هو أقدم عمل مهم متبق من الأدب الفرنسي. توجد له عدة نسخ مختلفة من المخطوطات تشهد لشعبيته الكبيرة بين القرنين الثاني عشر والرابع عشر. توجد أقدم نسخه في مخطوطة أكسفورد التي تحوي 4004 أسطر تقريبا وتعود لما بين 1140 و1170.

يتطرق هذا النشيد إلى معركة ممر رونسفال في عام 778، خلال حكم شارلمان.

روابط خارجية

مراجع

أدب أنجلو نورمان
أدب العصور الوسطى
أدب فرنسي
أعمال مجهولة المؤلف
أغان عن العسكرية
أغان عن ضباط عسكريين
أغان عن مجندون
أغاني البطولة
تصوير ثقافي عن شارلمان
تراث شعبي فرنسي
قصائد القرن 11
قصائد فرنسية
قصائد ملحمية بالفرنسية
كتب القرن 11
مسألة فرنسا
نصوص من فرنسا العصور الوسطى
كتب عقد 1040

ملحمة رولاند


بوغوتشاني  هي مدينة في مقاطعة كراسنويارسك كراي في روسيا.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لبوغوتشاني:

مراجع

مدن كراسنويارسك كراي

بوغوتشاني


Niklas Larsen (født 22. marts 1997) er en dansk professionel cykelrytter, der kører for . Han konkurrerer i landevejscykling og i banecykling.

Karriere
Niklas Larsen var med til at vinde bronze ved OL i Rio de Janeiro i 2016 og bronze ved VM i banecykling, holdforfølgelse i 2016. Han blev dansk juniormester i enkeltstart i 2014.

Det danske hold havde (uden Niklas Larsen) sat verdensrekord i 4.000 m holdforfølgelsesløb ved VM i 2020 og var favoritter ved OL 2020 i Tokyo (afholdt i 2021). Holdet bestod af Frederik Rodenberg, Lasse Norman Hansen, Rasmus Lund Pedersen og Niklas Larsen, satte da også olympisk rekord i tidskørslen med 3.35,014 minutter og var derfor klar til semifinalen. I semifinalen kørte danskerne mod Storbritanniens hold, og danskerne var klart hurtigst. Da briternes tredjemand også måtte slippe sine holdkammerater, indhentede danskerne ham, men Rodenberg, som førte på det tidspunkt, så ikke briten og kolliderede med ham. Efter en del forvirring endte danskerne med at kvalificere sig til finalen, da de havde indhentet briternes tredjemand. Finalen stod mod Italien, der havde forbedret verdensrekorden i deres semifinale, fik en tæt afgørelse, hvor begge hold var under italienernes verdensrekord fra dagen forinden, og Italien tog guldet i tiden 3.42,032, mens danskerne kørte på 3.42,198 og vandt sølv.

Referencer

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Danmark
Medaljevindere fra Danmark ved sommer-OL 2016
Medaljevindere fra Danmark ved sommer-OL 2020
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 2016
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 2020
Olympiske sølvmedaljevindere fra Danmark
Olympiske bronzemedaljevindere fra Danmark
Danmark Rundt-vindere

Niklas Larsen


مجموعة يونيفرسال الموسيقية  أو UMG هي أكبر شركة منتجة للأعمال الموسيقية حيث يبلغ نصيبها في التجارة العالمية الموسيقية حوالي 5.25%. كما تعتبر من بين الشركات الأربع الأكثر شهرة في مجال الإنتاج الموسيقي، إلى جانب كل من سوني BGM، إيمي، وارنر (Warner). وهي الآن فرع من شركة فيفندي. أما إستوديوهات يونيفيرسال المسؤولة عن إنتاج الأعمال السينمائية فقد تم بيعها لشركة هيئة الإذاعة الوطنية والتي تملكها جنرال إلكتريك.

التاريخ

بدأت الشركة في عام 1934 تحت اسم "Decca Records USA"، وتغير اسمها عدة مرات لاحقاً. استقرت الشركة على اسمها الحالي "Universal Music Group" في عام 1996. يقع المقر الرئيسي للشركة في سانتا مونيكا بولاية كاليفورنيا الأمريكية وأيضاً في مدينة نيويورك وناشفيل، بينما تقع الشركة الأم «فيفندي» في مدينة باريس الفرنسية. يوجد للشركة مكاتب أخرى في المملكة المتحدة وبالتحديد في لندن ورومفورد.

تنتج الشركة الأعمال الموسيقية لبعض من أشهر المغنين والفرق الموسيقية في العالم ومن بينهم: ذا كيلرز، ميري جاي بلايج، ماريا كاري، جانيت جاكسون، فول آوت بوي، إنريكيه إجلسياس، خوانيس، بون جوفي، كوينز أوف ذا ستون أيج، إلتون جون، إيمينيم، توباك، جنز إن روزز، دكتور دري، 50 سنت، دادي يانكي، دون أومار، ماريلين مانسون، أيكون، ناز، ديانا روس، رامشتاين، يو تو، بلاك آيد بيز، نيللي فرتادو، وآبا، وو تانج كلان، جوين ستيفاني، سولجا بوي، مارون 5، كين، توكيو هوتيل، ريانا، ذي أول أمريكان رجكتس، كانييه ويست، أشانتي، ميمز، آمي واينهاوس، فيرغي، أناستيجيا.

المراجع

وصلات خارجية

الاكتتابات العامة الأولية 2021
تأسيسات سنة 1934 في كاليفورنيا
تسجيلات رابطة صناعة التسجيلات الأمريكية
تينسنت
شركات أمريكية أسست في 1934
شركات ترفيه
شركات ترفيه أسست في 1934
شركات ترفيه مقرها في كاليفورنيا
شركات تسجيلات
شركات مقرها في سانتا مونيكا (كاليفورنيا)
شركات مقرها لوس أنجلوس (كاليفورنيا)
فيفاندي
منتجو تسجيلات هولنديون

مجموعة يونيفرسال الموسيقية


بوتشا (Буча) هي مدينة في مقاطعة كيييفسكا في أوكرانيا.

توأمة
لبوتشا (كيييفسكا) اتفاقيات توأمة مع:
 كوفل

معرض صور

مراجع

مدن أوكرانيا
مدن ذات أهمية إقليمية في أوكرانيا
مدن مقاطعة كييف

بوتشا (كيييفسكا)


Die Maria-Magdalenenkapelle (Volksmund: Magdalenenkapelle) gilt als ältestes Gebäude der nordsaarländischen Stadt St. Wendel und wurde ursprünglich im gotischen Stil errichtet.

Geschichte
Das genaue Erbauungsdatum der Magdalenenkapelle ist nicht bekannt. Erstmals urkundlich erwähnt wurde die Kapelle am 23. September 1318 in einem Ablassbrief eines Generalvikars des Metzer Domkapitels namens Daniel. St. Wendel gehörte seinerzeit noch zum Bistum Metz. Allerdings dürfte die Kapelle damals bereits lange Jahre bestanden haben, da aus einer Urkunde von 1343 der Status einer Priesterkirche ersichtlich ist. Die nachweisbare Faktenlage ist sehr dürftig, aber die wenigen Fakten deuten darauf hin, dass die Kapelle eine interimistische Grablege des Heiligen Wendelin war. Als man die ursprüngliche, ältere Wendalinusbasilika umbaute, wurden die dort in einem Erdgrab bestatteten Gebeine des Heiligen in die Magdalenenkapelle umgebettet. Dort ruhten sie in einem Steinsarg in einer Bodenvertiefung, über die man eine künstlerisch hochwertige, reich verzierte Tumba baute. Bei der Rückführung der Gebeine in die umgebaute Pfarrkirche verblieb die Tumba in der Kapelle. In der Folgezeit wurden bei besonderen Anlässen in Erinnerung an die zwischenzeitliche Grabstätte St. Wendelins Prozessionen mit den Gebeinen des Heiligen von der Pfarrkirche zur Magdalenenkapelle durchgeführt.

Da die Kapelle bereits einen längeren Zeitraum vor 1318 als Priesterkirche bestand, dürfte sie auch sowohl mit einem Altar wie auch mit Reliquien ausgestattet gewesen sein. Beides ist jedoch heute nicht mehr nachweisbar. Belegt ist hingegen die Einweihung der Kirche zu Ehren der Heiligen Maria Magdalena durch den Metzer Weihbischof Sybertus am 26. Mai 1359. Weitere Ausstattungen erfuhr die Kapelle am 2. Februar 1405 durch die die Einweihung einer Krypta in ihrem Kellergewölbe. Der neu gestiftete dortige Altar war dem Erzengel Michael, dem Apostel Matthäus sowie den Heiligen Anna und Elisabeth geweiht. Weiterhin wurde an diesem Datum ein Friedhof hinter der Kapelle eingeweiht. Im März 1515 brach ein Großfeuer in St. Wendel aus, dem mit anderen 32 Fachwerkhäusern auch die Magdalenenkapelle zum Opfer fiel. In den Folgejahren wurde sie wieder aufgebaut. Im Jahr 1589 folgte ein weiterer Brand, der auch die Kapelle in Mitleidenschaft zog.

Mitte des 15. Jahrhunderts erfuhr die Kapelle eine Zäsur: sie wurde ab diesem Zeitpunkt "Wendelskapelle" genannt. Dies dürfte auf einen neuen Zuschnitt der seinerzeitigen Bistümer zurückzuführen sein. St. Wendel wurde aus dem Metzer Bistum ausgegliedert und dem Bistum Trier zugeordnet, in dem der Heilige Wendelin stärker verehrt wurde.

1677 wurde die Stadt St. Wendel von den Franzosen planmäßig zerstört, wobei kein Nachweis über das Schicksal der Magdalenenkapelle existiert. 1703 lagen wiederum französische Truppen in der Stadt und belegten in der Kapelle Quartier. Allerdings wurden in diesen Zeiten der "Fremdnutzung" immer noch sakrale Handlungen (Messen) vorgenommen. Der letzte Altarist verließ 1791 die Kapelle. Erst ab dem Jahr 1794, im Gefolge der Französischen Revolution, wurde die Glocke entfernt und das Gebäude anderweitig genutzt.

Profanierung

Als im Januar 1794 französische Revolutionstruppen St. Wendel besetzten, kam es im Umland zu starken Verwüstungen von Ländereien, die der Pfarrei St. Wendelin gehörten. Zum Ausgleich dieses finanziellen Schadens war die Pfarrei gezwungen, zu drastischen Maßnahmen zu greifen. Eine Altaristenstelle wurde zeitlich befristet und die Magdalenenkapelle um 1796 an die Stadt verkauft.  1802 wurde die Kapelle umgebaut und diente danach als Schulgebäude. Im gleichen Jahr wurde die noch in der Kapelle vorhandene Tumba in die Pfarrkirche (Wendalinusbasilika) verbracht, wo sie auch heute noch ihren Standort hat. Von 1817 bis 1823 wurde die Kapelle zum Sitz der Oberbürgermeisterei. Am 18. Oktober 1824 erfolgte hier die Eröffnung des von Herzog Ernst I. (Sachsen-Coburg und Gotha) gegründeten "Lyzeums" (im Sinne einer weiterführenden Schule), welches als Ursprung des heutigen Gymnasiums Wendalinum gilt. Im Zusammenhang mit dem St.Wendeler Aufruhr von 1831/32 wurde dieses Lyzeum im August 1832 von der sachsen-coburgischen Regierung aber wieder aufgelöst und das Gebäude nunmehr als Kaserne verwendet. Als städtische Volksschule wurden einige Säle der Magdalenenkapelle bis Anfang des 20. Jahrhunderts weiterhin genutzt. Andere Bereiche des Gebäudes wurden zu Wohnungen umgebaut und von der Stadt vermietet.

Neuere Zeit

Im Rahmen des Versailler Vertrags wurden auch die Strukturen der Finanzämter neu aufgebaut. Dies hatte zur Folge, dass auch die Stadt St. Wendel Sitz eines Finanzamtes wurde. Das Amt wurde 1921 in der Magdalenenkapelle untergebracht, wo es bis zum Jahr 1935 verblieb. Anfang 1935, nach der ersten Saarabstimmung, richteten die Nationalsozialisten in der Kapelle die Kreiszentrale der NSDAP ein, die dann von der städtischen Hitlerjugend ergänzt wurde. Damals wurde dementsprechend auch die Magdalenenkapelle im Volksmund "Braunes Haus" genannt. Nach Kriegsende kehrte im März 1945 das Finanzamt wieder in die Kapelle zurück, wo es bis 1953 verblieb. 1950 wurde das Erdgeschoß der Magdalenenkapelle bis 1958 Standort der städtischen Bücherei. Auch die Besitzverhältnisse änderten sich; das Gebäude fiel wieder an die Pfarrei St. Wendalin zurück.

Aktuelle Nutzung
In den 70er Jahren drohte der Kapelle der Zerfall. Das Gebäude, das unter Denkmalschutz steht, wurde nun von dem St. Wendeler Architekten Hanns Schönecker gekauft und von Grund auf saniert. In den oberen Etagen baute er es zu Wohneinheiten um, und für das Erdgeschoss sah er eine gewerbliche Nutzung vor. Den baulich authentischsten Bereich bildet die alte Krypta, die in ihrem ursprünglichen Baukörper erhalten ist. Der ehemalige Eingang zur Krypta ist wieder geöffnet und die gotischen Fensterrahmen sind wieder freigelegt. Die ehemalige Krypta wird aktuell als historischer Weinkeller genutzt. In dem Gebäude wohnte jahrzehntelang der Maler Adolf Bender.

Einzelnachweise

Literatur
 Roland Geiger: Die Maria-Magdalenenkapelle in St. Wendel. St. Wendel: Selbstverl., 2011. 56 S.
 Frank Faber: Feuersbrünste und Umbauten. Die Geschichte der Maria-Magdalena-Kapelle in St. Wendel. In: Saarbrücker Zeitung vom 17./18. September 2011

Weblinks

 Historische Forschungen Roland Geiger: Magdalenenkapelle

St Wendel
Kirchengebäude in St. Wendel
St. Wendel
Umgenutztes Bauwerk im Landkreis St. Wendel
St Wendel

Maria-Magdalenenkapelle (St. Wendel)


El Río CobreUK Directorate of Overseas Surveys 1:50,000 map of Jamaica sheet K, 1966. es un río en Jamaica. Su origen es incierto, siendo sus cabeceras un retorcimiento de afluentes sin nombre, estacionalmente secos. El mayor de éstos lugares se eleva justo por encima de los 530 metros. A partir de allí, fluye hacia el Mar Caribe, desembocando en la bahía de Cagway en las cercanías de Kingston.

Su característica más significativa es quizás la garganta a través de la que fluye entre las localidades de Bog Walk y el norte de Spanish Town.

Véase también
 Geografía de Jamaica
 Geografía de América

Referencias

Ford, Jos C. and Finlay, A.A.C. (1908).The Handbook of Jamaica. Jamaica Government Printing Office

Enlaces externos
Mapa de localización

Ríos de Jamaica

Río Cobre


Aleksandr Andrejevič Ivanov, ruski slikar
 Aleksandr Konstantinovič Ivanov, ruski dizač utega
 Aleksandr Ivanov (brzi hodač), ruski atletičar
 Aleksandr Ivanov (pjevač), bjeloruski pjevač

Aleksandr Ivanov


An Anchomanes giganteus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Anchomanes giganteus in nahilalakip ha genus nga Anchomanes, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anchomanes

Anchomanes giganteus


Drumul câinilor este un film românesc din 1991 regizat de Laurențiu Damian. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Olga Tudorache, George Alexandru, Dan Condurache.
Este o ecranizare a romanului Drumul câinelui (Editura Dacia, 1974) de Ion Lăncrănjan.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 1991 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1991
Filme dramatice românești
Filme regizate de Laurențiu Damian

Drumul câinilor


98% සාන්ද්‍රණය සහිත සල්ෆියුරික් අම්ල බිදු මගින් විදු කඩදාසියක් ක්ෂණයෙන් දියවී යයි

සල්ෆියුරික් අම්ලයේ විඛාදක , ක්‍රියාවලිය එය ජලයත් සමග දක්වන අධික තාපදායක ප්‍රතික්‍රියාව හේතුවෙන් වේගවත් වේ. සල්ෆියුරික් අම්ල නිසා සිදුවන පිලිස්සීම් අනෙකුත් ප්‍රබල අම්ල (උදා : හයිඩ්‍රක්ලෝරික් අම්ලය) මගින් සිදුවන පිලිස්සීම්වලට වඩා ප්‍රබලය. කෙසේද යත් පිලිස්සීම්වලට අමතරව ජලය සමග දක්වන අධික තාපදායක ප්‍රතික්‍රියාව නිසා ජනිතවන තාපයෙන් ශරීර පටකවලට හානි පැමිණේ. සාන්ද්‍රණයෙන් ඉහළ සල්ෆියුරික් අම්ලය පිළියෙල කිරීම ඉතා අනතුරු සහිත වේ. නමුත් සාමාන්‍ය විද්‍ය‍ාගාර භාවිතයට ගන්නා තනුක කරන ලද (ආසන්න වශයෙන් (1M, 10%)  සල්ෆියුරික් අම්ලයට වුවද කඩදාසියක් අගුරු කිරීමට එය නියමිත ස්වරූපය යම් කාලයක් ලබා දුන් විට හැකිය. 1.5M  ට සම හෝ වැඩි ද්‍රාවන විඛාදක වශයෙන් නම් කිරීමටත් 0.5 ත් 1.5ත් අතර ද්‍රාවණ උත්ප්‍රේරක වශයෙනුත් නම් කළ යුතුය. සධුම සල්ෆියුරික් අම්ලය (ඔලියම්) පාසල්වල භාවිතයට නිර්දේශ කොට නොමැති අතර එයට හේතු වී ඇත්තේ එය උපද්‍රව සහිත බැවිණි. සමට මෙන්ම අනෙකුත් විඛාදක පෘෂ්ඨයකට සල්ෆියුරික් අම්ල බිදු වැටුණු විට ප්‍රථමාධාර වශයෙන් විශාල ජල ප්‍රමාණයක් මගින් විනාඩි 10 හෝ 15 හොදින් සේදීම මගින් පිලිස්සුම් ස්ථානය සිසිල් කර ගැනීමෙන් අම්ලය නිසා සිදුවන පිලිස්සීමෙනුත් , දෙවන වශයෙන් සිදුවන අනතුරු වලින් ආරක්ෂා වීමත් සිදුවේ. සල්ෆියුරික් අම්ලය වැටුනු ඇදුම් ඉවත් කොට ඊට යටින් ඇති හම හොදින් සේදිය යුතුය.

තනුක කිරීමේදී පිටවන අධික තාපය නිසා මෙම ක්‍රියාවලිය අනතුරු සහිත විය හැක. අත්‍යාවශ්‍යයෙන් අම්ලය ජලයට එක් කිරීම හැර අන් ක්‍රමයක් භාවිතා නොකළ යුතු අතර ඒ මගින් ජලයේ අධික තාප ධාරිතාව ප්‍රයෝජනයට ගත හැක. සාන්ද්‍ර අම්ලයට ජලය එක් කළහොත් සල්ෆියුරික් අම්ලය එයරසෝල අයුරින් විසිරී යා හැක. එසේම එය පිපුරුමක් දක්වා යා හැක. 6M (35%)  ට වැඩි ද්‍රාවණ පිළියෙල කිරීම ඉතා අනතුරු සහිතය. පිට කරන තාපය මගින් තනුක අම්ලය නැටීමට පවා ප්‍රමාණවත්ය. ඒ සදහා යාන්ත්‍රික මිශ්‍ර කිරීමක් හා බාහිර සිසිලනයක් (උදා අයිස් බදුනක්) අත්‍යවශ්‍යය.

කාර්මික අනතුරු

සල්ෆියුරික් අම්ලය දැවෙනසුළු නොවූවත් , අපතේ යාමක් නිසා ලෝහ සමග ක්‍රියා කොට හයිඩ්‍රජන් වායුව මුදාලිය හැක. අම්ල එයරසෝල හා වායුමය සල්ෆර් ඩයොක්සයිඩ් මුදාලීම. සල්ෆියුරික් කර්මාන්තයේ ප්‍රධාන අනතුරු 2ක් වේ.

සල්ෆියුරික් අම්ලය විඛාදකයක් ලෙස නොසලකන අතර එහි ඇති ප්‍රධානතම අවධානම වනුයේ සම සමග ස්පර්ශ වීම නිසා සිදුවන පිලිස්සීම් හා එහි එයරසෝල ආශ්වාස කිරීමත්ය. ඉතා අධික සාන්ද්‍රණයෙන් යුත් එයරසෝලවලට නිරාවරණය වූ විට ඉතා අධික වේදනාවක් ඇස්වලට , ශ්වසන ප්‍රදේශයට හා ශ්ලේෂ්මල පටලයට දැනිය හැක. තව දුරටත් නිරාවරණය වීම නිසා 'පල්මෝනරි එඩීමා' නම් තත්වයට පත් විය හැක. අඩු සාන්ද්‍රණවලට බොහෝ කලක් නිරාවරණය වීම නිසා වාර්තා වන්නේ දන්ත විඛාදනයයි. මෙය සියලු ක්ෂේත්‍රවල දැකිය හැක. දීර්ඝ කාලයක් පැවති ශ්වසන ප්‍ර‍දේශයට ඇතිවිය හැකි අවදානම පිළිබද තීරණයක් ගැනීම 1997 වන තෙක් අවිනිශ්චිතව පැවතුණි. ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ සල්ෆියුරික් අම්ලය සදහා නීතියෙන් අවසර ලද නිරාවරණ මට්ටම (permissible exposure limit [PEL])  1mg/m3 කි. අනෙක් රටවලද මෙම නිරාවරණ මට්ටම සමානය. සිත්ගන්නා සුළු දෙයක් වනුයේ සල්ෆියුරික් අම්ල අධිග්‍රහනය විටමින් B12  ඌනතාවයට Vitamin B12 deficiency මග පාදන අතර එය මද සරු භාවයට හේතුවේ.

සුසුම්නාව මෙම හේතු නිසාවෙන් නිතර හානියට ලක්වන අතර නමුත් දෘෂ්ටික ස්නායුවෙහි මයලීන් අඩු වීම , අත්සන ඉවත් වීම හා ගලයෝසිය සිදුවේ.

නීතිමය සීමා කිරීම්

අන්තර්ජාතික වාණිජ සල්ෆියුරික් කර්මාන්තය , එක්සත් ජාතීන්ගේ  තහනම් ගණුදෙනු මත්ද්‍රව්‍ය හා මනෝ ව්‍යාදික ද්‍රව්‍ය ගණුදෙණු සංගමය United Nations Convention Against Illicit Traffic in Narcotic Drugs and Psychotropic Substances මගින් 1988 සිට පාලනය කරනු ලබයි. එහි සල්ෆියුරික් අම්ලය II වන ලැයිස්තුවේ සදහන් වනුයේ මනෝව්‍යාදික ද්‍රව්‍ය තැනීමට නිරතුරුව භාවිතා වන රසායනික ද්‍රව්‍යයක් ලෙසිණි.

ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ සල්ෆියුරික් අම්ලය II  වන ලැයිස්තුවේ අන්තර්ගත කොට ඇති අතර එය අත්‍යාවශ්‍ය හා පුරෝගාමි රසායන ද්‍රව්‍යයක් ලෙස පනතට එකග වන පරිදි සකසා ඇත. සල්ෆියුරික් අම්ල ගණුදෙණු , ප්‍රවාහන , අපනයන හා ආනයන කටයුතු ඇමරිකානු ඹෟෂධ වලංගුභාවය පිළිබද අධිකාරයේ බලපෑම යටතේ සිදු කරයි.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Sulphuric_acid#Safety

ආරක්ෂාව පරීක්ෂණාගාර අනතුරු


සෘජුකෝණී ත්‍රිකෝණ ()  (), යනු එක් කෝණයක්, සෘජු කෝණයක් (එනම් අංශක 90 ක කෝණයක්) හෝ පැති දෙකක් එකිනෙකට ලම්බක වන ත්‍රිකෝණ වේ.  සෘජුකෝණී ත්‍රිකෝණයක් පැති සහ අනෙකුත් කෝණ අතර සම්බන්ධය ත්‍රිකෝණමිතිය සඳහා පදනම වේ.

ආශ්‍රිත
 Acute and obtuse triangles (oblique triangles)
 Spiral of Theodorus

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 Calculator for right triangles
 Advanced right triangle calculator

Types of triangles

සෘජුකෝණී ත්‍රිකෝණ


Cryptex ist eine deutsche Progressive-Folk-Rockband aus Niedersachsen (Salzgitter und Hannover). Die dreiköpfige Band wurde im Jahr 2008 gegründet und hat bislang eine EP, eine Live-DVD sowie ein Studioalbum veröffentlicht.

Das Trio spielt einen Mix aus Progressive Rock, Folk, Pop und Hard Rock. Bei Live-Auftritten benutzt die Band unter anderem exotische und untypische Instrumente wie das Sansula, Didgeridoo, Cajón oder Glockenspiel.

Geschichte
Im Jahr 2003 lernten sich die beiden Musiker Simon Moskon und Ramón Fleig während gelegentlicher Jamsessions in der Musikszene Salzgitters kennen, woraus sich erste gemeinsame Bandprojekte entwickelten, die bereits den Grundstein für die spätere Zusammenarbeit in der Band Cryptex legten.
Im Frühjahr 2008 wurde von Simon Moskon über diverse Anzeigenmärkte die Suche nach einem Gitarristen aufgegeben, der die Besetzung komplettieren sollte. Nach Auditions mit potentiellen Bewerbern fiel die Entscheidung auf den damals 19-jährigen Hannoveraner Martin Linke.

Mit der Arbeit an der ersten, im Spätsommer 2008 veröffentlichten und in Eigenregie produzierten EP Even Nature Will Be Thrilled wurde umgehend begonnen. Nach Fertigstellung konnte die EP über einen kleinen Digitalvertrieb auf Download- und Streamingseiten released werden.

Ab Januar 2009 fokussierte sich die Band auf das Ausarbeiten ihrer Live-Performance und begann zunächst durch Niedersachsen und schließlich durch die gesamte Bundesrepublik zu touren.
Durch die Teilnahme an Musikwettbewerben, wie Local Heroes, Schooljam oder Emergenza, und den daraus resultierenden Platzierungen konnte die Band erste Erfolge, positive Erwähnung in der Fachpresse und einen gewissen Bekanntheitsgrad in der deutschen Newcomerszene verbuchen.

Von März bis Dezember 2010 produzierte die Band ihr Debütalbum Good Morning, How Did You Live?, auf dem sie mit verschiedenen Instrumenten, Bläsern, Gospel, Streicherensembles und Gastmusikern wie Klaus Heuermann arbeitete. Simon Moskon, der als kreativer Kopf und Bandleader von Cryptex gilt, beabsichtigte, ein möglichst facettenreiches und Genre-vielfältiges Album mit klarem Alleinstellungsmerkmal zu kreieren.
Im Dezember 2010 wurde die Band bei dem Labeldienstleister SAOL, der Promotion und Management-Agentur CMM und dem Musikverlag Warner/Chappell Music unter Vertrag genommen. Am 25. März 2011 veröffentlichte Cryptex Good Morning, How Did You Live? über die dazugehörigen Vertriebsstrukturen in ganz Europa (physisch) sowie weltweit (digital).

Von Februar bis März 2012 spielten Cryptex als Supportact der schwedischen Progressive-Metal-Band Pain of Salvation ihre erste, 14 Länder umfassende Europatour.
Im Herbst desselben Jahres wurde die erste Live-DVD veröffentlicht, welche während der Tour im niederländischen Weert aufgezeichnet worden war und neben dem Konzert Bonusmaterial wie eine große Fotogalerie und eine 45-minütige Band-Dokumentation enthält. Auch diese Veröffentlichung konnte erneut gute Kritiken in der Musikpresse verbuchen.

Kein halbes Jahr später folgte eine weitere, acht Länder umfassende Europatour als Support für die britische Band Threshold, die im April und Mai 2013 durch Cryptex' erste Headliner-Clubtour (elf Konzerte in Deutschland, den Niederlanden und der Schweiz) ergänzt wurde.

Nach einigen Festival-Shows im Sommer wurde Cryptex dazu eingeladen, am 26. Juli 2013 für die Horror Rock Legende Alice Cooper in der Kajot Arena im tschechischen Brno zu eröffnen.
Dieses Konzert stellte aufgrund der ersten Arena-Situation und der daraus resultierenden medialen Aufmerksamkeit in Deutschland einen wichtigen Meilenstein dar. Erstmals berichteten große Radiosender wie zum Beispiel Radio21 ausführlicher über die Band.

Im September 2013 trennte man sich von Gitarrist Martin Linke, während parallel die Vorbereitungen für die Aufnahmen an einem neuen Album geplant wurden. Vom 3. bis 14. März 2014 fand im Horus Sound Studio Hannover, die erste Produktionsphase für das zweite Album statt.
Als Session-Drummer fungierten unter anderen zeitweise Simon Schröder und Luca Ahlers.

Diskografie

DVDs
 2012: Live at De Bosuil

Alben
 2011: Good Morning, How Did You Live?
 2015: Madeleine Effect
 2020: Once Upon a Time

EPs
 2008: Even Nature Will Be Thrilled

Weblinks

 Offizielle Website
 Cryptex - Rockumentary
 Cryptex Videointerview (Bandfactory Hannover, April 2010)

Einzelnachweise

Band (Hannover)
Rockband
Deutsche Band

Cryptex (Band)


دونالد ساذرلاند  ممثل كندي من مواليد 17 يوليو 1935 وهو والد الممثل كيفر سثرلاند, شارك بالتمثيل بالعديد من الأفلام منها أبطال كيلي ومباريات الجوع.

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص مصابون بشلل الأطفال
أشخاص من سانت جون (كندا)
حائزون على جائزة إيمي
حائزون على جائزة الأوسكار الفخرية
حاصلون على وسام كندا من رتبة رفيق
خريجو جامعة تورنتو
كنديون مغتربون في المملكة المتحدة
كنديون من أصل ألماني
كنديون من أصل إنجليزي
كنديون من أصل إسكتلندي
كنديون ناشطون ضد الحرب
ممثلو أداء صوتي كنديون
ممثلو أفلام كنديون
ممثلو تلفزيون كنديون
ممثلو مسرح كنديون
ممثلون ذكور من أصل إسكتلندي
ممثلون كنديون في القرن 20
ممثلون كنديون في القرن 21
ممثلون كنديون مغتربون في الولايات المتحدة
ممثلون من أصل ألماني
ممثلون من نيو برونزويك
مواليد 1935
ناشطون مناهضون للحرب على فيتنام

دونالد ساذرلاند


The Veliger era una revista de malacología arbitrada. La revista se estableció en 1958 y publicó su último número en septiembre de 2014. Incluía  en sus páginas artículos de biología, ecología, sistemática de los moluscos así como cualquier tema relacionado con los moluscos por lo común de la región de océano Pacífico

Desde su fundación en abril de 1958 hasta julio de 1964 fue editada por Northern California Malacozoological Club (California – Estados Unidos). A partir de esta fecha y hasta lsu desaparición pasó a ser editada por la California Malacozoological Society  también localizada en el estado de California – Estados Unidos

Véase también
 Larva velígera
 Anexo:Listado de malacólogos
 Conquiliología
 Johnsonia (revista)
 Journal of Molluscan Studies
 Malacología
 Malacologia (revista)
 The Nautilus

Referencias

Enlaces externos

 Cicese: The Veliger

Revistas científicas trimestrales
Revistas científicas de Estados Unidos
Revistas científicas en inglés
Revistas de malacología
Publicaciones fundadas en 1958
Malacología
Publicaciones desaparecidas en 2014

The Veliger


Sjóorrustan á Kolbergerheiði (da. Søslaget på Kolberger Heide) fór fram þann 1. júlí árið 1644 og þar töpuðu Svíar fyrir Dönum. Orrustan var hluti af landvinningatilraunum Svía í Þrjátíu ára stríðinu. Claes Fleming stýrði sænska flotanum en konungurinn Kristján 4. þeim danska. Danakonungur féll við þegar hann fékk sprengjuflís í höfuðið og menn hans héldu fyrst að hann væri fallinn, en hann reis upp blóði drifinn, hvatti menn sína til dáða og vann sigur. Konunglegi danski þjóðsöngurinn, Kong Christian stod ved højen mast, hefst á því hvað konungur hafi staðið sig hetjulega í þessari orrustu.

Danski (eða dansk-norski) flotinn taldi 40 skip með 927 fallbyssur og missti um 200 menn fallna og særða. Svíar höfðu 41 skip og 1018 fallbyssur og misstu 101 mann fallinn og særðan.

Segja má að Kolbergerheiðarorrusta hafi fyrst og fremst verið taktískur sigur fyrir Dani, en ekki strategískur, því þeim tókst að hindra sænska flotann í að komast út úr Kílarfirði. Hins vegar losnuðu Svíar úr herkvínni nokkrum mánuðum seinna og í annarri sjóorrustu þann 13. október sama ár gersigruðu Svíar danska flotann með aðstoð hollensks leiguflota.

Saga Danmerkur
Saga Svíþjóðar
Sjóorrustur
Þrjátíu ára stríðið

Orrustan á Kolbergerheiði


An Pseuderia nigricans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley. An Pseuderia nigricans in nahilalakip ha genus nga Pseuderia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pseuderia

Pseuderia nigricans


İnci Sezer Becel, (d. 1971, İslahiye) Türk bürokrat ve Nevşehir valisi. Aile ve Toplum Hizmetleri Genel Müdürlüğü yapmış, çeşitli ilçelerde kaymakam olarak hizmet vermiştir. Resmi Gazete'de yayımlanan Valiler Kararnamesi ile "vali-mülkiye başmüfettişliği" görevine getirilmiştir.

1971'de Gaziantep'in İslahiye ilçesinde gurbetçi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. İlk, orta ve lise öğrenimini İslahiye'de tamamladı.  Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi'nden mezun oldu. 1992 yılında mezun oldu, 1993 yılında İçişleri Bakanlığı'nın açmış olduğu kaymakam adaylığı sınavını kazanıp 1994 yılında Ordu'da kaymakam adayı olarak göreve başladı. Sırasıyla Antalya-Finike Kaymakam Refikliği, Rize-Kalkandere İlçesi ve Nevşehir-Acıgöl İlçesi Kaymakam Vekillikleri görevlerinde bulunması sonra, 1995-1996 yılları arasında sekiz ay süre ile İngiltere'nin Bournemouth kentinde İngilizce dil eğitimi ile İngiliz genel ve mahalli yönetimiyle ilgili eğitim gördü. 1997 yılında staj programını başarı ile tamamlayarak Çeltik ilçesine Kaymakam olarak atanmıştır. Adıyaman'inin Tut ilçesinde kaymakamlık yaparken emniyet amiri olarak görev yapan ve kendi emri altında bulunan Başkomiser Hakan Becel'le 2001 yılında evlendi. 2001-2006 yılları arasında Nevşehir'in Gülşehir ilçesinde kaymakamlık yapan Becel, 2006-2011 yılları arasında Malatya Vali Yardımcılığına, 2011 yılında bir kararname ile Çeşme kaymakamlığına atanmıştır. 2009 yılında birinci sınıf mülki idare amirliğine ayrılmış olan Becel, 2015 Haziran ayı itibarı ile beş seneliğine Çatalca kaymakamı olarak atanmıştır. 2016'da Aile ve Toplum Hizmetleri Genel Müdürlüğüne atandı.

Yüksek Lisansını İnönü Üniversitesi Kamu Yönetimi bölümünde tamamlamış olup, Siyaset ve Sosyal Bilimler programında doktorasına tez aşamasında devam etmektedir. İyi derecede İngilizce bilen Becel bir çocuk annesidir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Gülşehir Kaymakamlığı

Çatalca kaymakamları
1971 doğumlular
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenim görenler
Yaşayan insanlar

İnci Sezer Becel


Walden Alexis Vargas este un fotbalist columbian care joacă pentru Atlético Huila in Categoría Primera A.

Nașteri în 1984
Fotbaliști columbieni
Oameni în viață

Walden Alexis Vargas


Olaylar
 Haçlılar, Şam'ı kuşattı.

Doğumlar
 III. Béla, Macaristan Kralı ve Hırvatistan Kralı (ö. 1196)
 III. Honorius, papa (ö. 1227)
 Antakyalı Filippa, Antakyalı Konstans ile Antakyalı Raymond'ın en küçük kızı (ö. 1178)

Ölümler

 Saint-Thierryli Guillaume, Sistersiyenlere katılmış Benediktin bir keşiş ve Hristiyan mistizminin bir teorisyeni. (d. 1075-1085)

1148


A percepção amodal é a percepção do todo de uma estrutura física quando apenas partes dela afetam os receptores sensoriais. Por exemplo, uma mesa será percebida como uma estrutura volumétrica completa, mesmo que apenas parte dela — a superfície frontal — se projete para a retina; é percebido como possuindo volume interno e superfícies traseiras ocultas, apesar do fato de que apenas as superfícies próximas estão expostas à vista. Da mesma forma, o mundo ao nosso redor é percebido como um ambiente pleno, mesmo que apenas parte dele esteja à vista a qualquer momento. Outro exemplo muito citado é o do "cachorro atrás de uma cerca de piquete", no qual um objeto longo e estreito (o cachorro) é parcialmente ocluído por postes de cerca à sua frente, mas, no entanto, é percebido como um único objeto contínuo.

Percepção
Cognição
Desenvolvimento humano

Percepção amodal


Ertuğrul Gazi Türbesi, Osmanlı Beyliği'nin kurucusu Osman Gazi'nin babası ve Selçuklu Uçbeyi Ertuğrul Gazi'nin Bilecik ilinin Söğüt ilçesinde bulunan türbesidir.

Tarihi
13. yüzyıl sonlarında inşa edilen yapının yapım tarihi kesin olarak bilinmemektedir. İlk olarak Osman Gazi tarafından açık mezar olarak yaptırılmış, daha sonra I. Mehmed tarafından türbe haline getirilmiştir. Sultan III. Mustafa zamanında 1757'de yeniden yapılırcasına onarılmış ve ilk yapıldığı hali değişmiştir. 1886 yılında II. Abdülhamid tarafından yeniden onartılmış ve yanına çeşme eklenmiştir.

Ertuğrul Gazi Türbesi altıgen planlı, üzeri kubbe örtülü olup, dikdörtgen bir girişten sonra içeriye ulaşılmaktadır. Bu girişin yanlarında ikişer pencere bulunmaktadır. Türbenin duvarları bir sıra taş ve iki sıra tuğladan örülmüştür. Sandukanın bulunduğu türbenin içindeki batı ve güneydoğu duvarlarına dikdörtgen pencereler açılmıştır.

Onarımlar sırasında türbe giriş kapısı yanına bir kitabe eklenmiştir:

Menba-i cuy-i inayet şah-ı ali siretin

Mevce-i derya kadar ömrün Huda kılsın mezid

Kıldı ol şahinseh-i devran cedd-i emcedin

Gazi Ertuğrul Cenabın kabrini zira cedid

Baabı yanında dahi bu çeşmeyi inşa ile

Eyledi ruh-ı revanın şad o Hakan-ı reşid

Cevher-i nazma iki tarih bir beyt içre bak

Su verir buldukçe mecray-ı kalem feyz-i bedid

Ruh-ı Ertuğrul içün bu çeşmeyi kıldı iyan

Ayn-ı Lütf-ı saltanat Şah-ı zaman Abdül Mecid 1304
Türbeyi ikinci kez onartan ve yanındaki çeşmeyi ekleten II. Abdülhamid, babası Abdülmecid adına türbe kapısı üzerine bu onarım sırasında ikinci bir kitabe koydurmuştur:

Şeref-ü şevket eyle aleme Sultan Hamit

İşte ezcümle olup ahdihümayununda

Sene 1100 dahi 71 iken Ahmet Han çok

Vakit geçmekle münhemdim olmada iken

Bir iki çeşme vü fevvade ederek şimdi de

Mevkiini havi harita yapılıp yeniden

Eyledi inşaasını emrü ferman yani bu

Tarzı dilevize Hamit Han kodu

Ne kadar yar ise kurbinde kuburu şüheda

Bunların yattığı müddetçe bu merkatlerde

Kaymakam Zühti kulu kuşesin necetti zida

Salik kulu tarih temhidi tevşihin Eyledi seyai İmranını metdü temhit

Türbe-i hazreti Ertuğrul Gazide cedid

Temelinden buni idmişti bina-i tecdit

Pederişah zaman hazreti Sultan Mecit

Şerefi türbeyi tamir ile etmişti mezd

Şeref-ü zineti hakkaki olundu teyit

Oldu sandukasında böyle ruhamile Ferit

Ziri sanduka hazenede iderler tahmit

Şevket-ü saltanatın eylesün Allah medit

Bunun imarına meşkurkıla ol rabbi-vahit

Kıldı bu türbeyi mamur ol Hakkan Hamit

Osmanlı türbeleri
Bilecik'teki türbeler
14. yüzyılda mimarlık
Ertuğrul Gazi

Ertuğrul Gazi Türbesi