Secondary average, or SecA, is a baseball statistic that measures the sum of extra bases gained on hits, walks, and stolen bases (less times caught stealing) depicted per at bat.  Created by Bill James, it is a sabermetric measurement of hitting performance that seeks to evaluate the number of bases a player gained independent of batting average. Unlike batting average, which is a simple ratio of base hits to at bats, secondary average accounts for power (extra base hits), plate discipline (walks), and speed (stolen bases minus times caught stealing). Secondary averages have a higher variance than batting averages.

Formula
The formula to calculate secondary average is:

where

BB = bases on balls
TB = Total bases
H = Hits
SB = Stolen bases
CS = Caught stealing
AB = At bats

The resulting number rounded to the thousandth place is a player's secondary average.  Variations to the formula exist, with some statisticians not counting caught stealing while others multiply caught stealing to increase its significance/negative effects.

Relation to batting average

Although they share a limited correlation, overall league averages for secondary average are inclined to correspond with league batting averages, which allows for a viable reference point for secondary average in comparison to batting average.

A player can possess a low batting average yet still be a valuable offensive contributor if he has a high secondary average.  However, a low secondary average is not necessarily an indicator of a poor hitter.  Ichiro Suzuki is an example of a hitter who relies on batting average for most of his offensive production.  Furthermore, batting average and secondary average are not mutually exclusive; a player can have a high batting average as well as a high secondary average.  The table below shows the leaders in both batting average and secondary average for the 2013 season (bold indicates leader in both categories).

Benefits for player evaluation

Secondary average operates under the principle that batting average is an incomplete indicator of a hitter's ability since batting average does not account for power, plate discipline, and speed.  According to Scott Gray (working with Bill James), "Secondary average is a much better indicator of offensive ability than batting average".

Since secondary average evaluates a player's offensive contribution independent of batting average, it can identify players who have low batting averages yet are still productive offensively.  For example, in 1990, Bill James identified Eric Davis as the most productive batter with a career average below .275; in spite of his low batting average, Davis had a career secondary average of .504, which was the highest of any active player at the time.  Batting average was not a great indicator of his true offensive value; secondary average was able to demonstrate his value more effectively.

Adam Dunn is an example of a recent player who has a low batting average but an excellent secondary average, resulting from his high walk totals and power numbers. Notably, during each season in a 5-year stretch in which he hit 40+ home runs, he hit more homers than doubles.  Although Adam Dunn only has a career .238 batting average,'<ref>"Adam Dunn" 'Baseball-Reference.com. Sports Reference LLC, n.d. Web. 11 Nov. 2013.</ref> he has a career .456 secondary average, ranking him 12th all-time. As Chicago Sun-Times'' reporter John Grochowski demonstrated, Adam Dunn's offensive value is more apparent when secondary average is accounted for.

References

Batting statistics
Bill James

Secondary average


Das Nachtjagdgeschwader 1 war ein Geschwader der Luftwaffe im Zweiten Weltkrieg, das primär für die Nachtjagd aufgestellt und eingesetzt wurde.

Geschichte

Aufstellung und Umgliederungen
Das Nachtjagdgeschwader 1 war, entsprechend seiner Nummerierung, das erste aufgestellte Nachtjagdgeschwader der Luftwaffe. Die Aufstellung erfolgte am 26. Juni 1940 mit dem Stab und den Gruppen I bis III. Die I. Gruppe entstand dabei durch Umbenennung der I. Gruppe des Zerstörergeschwaders 1. Die II. Gruppe wurde komplett neu aufgestellt. Die III. Gruppe des Geschwaders entstand durch Umbenennung der IV. Gruppe des Jagdgeschwaders 2. Der Stab lag zunächst in Arnheim, später Deelen, die Gruppen wurden in Mönchengladbach, Schiphol und Düsseldorf aufgestellt. Das Geschwader war anfangs geschlossen mit Maschinen vom Typ Messerschmitt Bf 110 ausgerüstet. Noch im Sommer 1940 musste das NJG 1 seine II. Gruppe zur Aufstellung des Nachtjagdgeschwaders 2 abgeben. Dafür erhielt das NJG 1 Ersatz durch die I. Gruppe des Zerstörergeschwaders 76. Im Winter 1942/1943 wurde das Geschwader durch die Aufstellung einer IV. Gruppe verstärkt, die durch Umbenennung der II. Gruppe aus dem NJG 2 hervorging. Die Geschwaderkennung war G9.

Einsatz
Von 1940 bis 1944 oblag dem Geschwader die Luftabwehr in den Niederlanden sowie am Niederrhein. Unterstellt war das Geschwader dabei der Luftflotte 2, später der 1. Jagddivision bzw. der 3. Jagddivision. Das Geschwader war im Februar 1942 am Unternehmen Cerberus beteiligt gewesen. Die am längsten genutzten Flugplätze der vier Gruppen bis 1944 waren Venlo, St. Trond, Rheine und Leeuwarden. Ende 1944 wurde das komplette Geschwader dann für die Reichsluftverteidigung nach Deutschland verlegt. Im Frühjahr 1945 lag die I. Gruppe in Westerland auf Sylt. Die II. Gruppe in Völkenrode. Die III. Gruppe hingegen lag zunächst in Störmede, später Neumünster. Am 30. März 1945 wurde das Geschwader auf den Stab und nur noch vier Staffeln (1, 4, 7 und 10) reduziert. Dierich spricht in seiner Publikation von einer Reduzierung auf eine erweiterte selbstständige Staffel je Gruppe.

Letzte Gliederung
Die letzte Gliederung des NJG 1 datiert von Anfang Mai 1945. Allerdings gibt die Publikation von Werner Girbig nur die Familiennamen der Gruppenkommandeure an. Demnach ergibt sich folgende Struktur:

Geschwaderkommodore

Zwischen 1940 und 1945 wurde das Geschwader von drei Kommodores geführt:

Gruppenkommandeure

I. Gruppe
 Hauptmann Günther Radusch, 1. Juli 1940
 Major Werner Streib, 18. Oktober 1940
 Hauptmann Hans-Dieter Frank, 1. Juli 1943
 Hauptmann Manfred Meurer, 28. September 1943
 Major Paul Förster, Januar 1944
 Hauptmann Werner Baake, 2. Oktober 1944

II. Gruppe
 Hauptmann Conrad von Bothmer, 22. Juni 1940
 Hauptmann Karl-Heinrich Heyse, 1. Juli 1940
 Hauptmann Graf Heinrich von Stillfried-Rattonitz, 7. September 1940
 Major Walter Ehle, 6. Oktober 1940
 Major Eckart-Wilhelm von Bonin, 18. November 1943
 Hauptmann Adolf Breves, 26. Oktober 1944

III. Gruppe
 Hauptmann Conrad von Bothmer, 1. Juli 1940
 Oberleutnant Schön, 1. November 1940
 Major von Graeve, 8. Februar 1941
 Hauptmann Wolfgang Thimmig, 6. Juni 1942
 Major Egmont Prinz zur Lippe-Weißenfeld, 1. Juni 1943
 Major Martin Drewes, 1. März 1944

IV. Gruppe
 Major Helmut Lent, 1. Oktober 1942
 Hauptmann Hans-Joachim Jabs, 1. August 1943
 Major Heinz-Wolfgang Schnaufer, 1. März 1944
 Hauptmann Hermann Greiner, 1. November 1944

Bekannte Geschwaderangehörige
 Walter Scheel (1919–2016), Politiker der FDP und der vierte Bundespräsident der Bundesrepublik Deutschland
 Werner Streib (1911–1986), war 1966 als Brigadegeneral "Inspizient Fliegende Verbände" der Luftwaffe der Bundeswehr

Literatur
 Georg Tessin: Verbände und Truppen der deutschen Wehrmacht und Waffen-SS im Zweiten Weltkrieg 1939–1945. Band 14, Fliegende Verbände, Biblio-Verlag 1998, ISBN 978-3764811112
 Wolfgang Dierich: Die Verbände der Luftwaffe 1935–1945. Gliederung und Kurzchroniken – eine Dokumentation. Motorbuch-Verlag Stuttgart 1976
 Dieter E. Kilian: Politik und Militär in Deutschland: Die Bundespräsidenten und Bundeskanzler und ihre Beziehung zu Soldatentum und Bundeswehr. Miles-Verlag 2011, ISBN 978-3937885360 Aufriss google.books
 Ernst Obermaier: Die Ritterkreuzträger der Luftwaffe 1939–1945. Band I Jagdflieger, Verlag Dieter Hoffmann, Mainz 1966

Fußnoten

Nachtjagd #:1
Gegründet 1940
Aufgelöst 1945

Nachtjagdgeschwader 1


La Ruta Estatal de California 111, y abreviada SR 111 (en inglés: California State Route 111) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de California. La carretera inicia en el Sur desde la Frontera mexicana en Calexico hacia el Norte en la . La carretera tiene una longitud de 209,5 km (130.175 mi). Esta ruta forma parte del Sistema Estatal de Carreteras Escénicas de California.

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de California 111 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de California por sus siglas en inglés Caltrans.

Cruces
La Ruta Estatal de California 111 es atravesada principalmente por la  cerca de El Centro en Calexico en Brawley en Mecca en Palm Desert.

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de Caltrans

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de California
Carreteras escénicas de California
Carreteras del condado de Imperial
Carreteras del condado de Riverside

Ruta Estatal de California 111


11127 Hagi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
11127 Hagi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Sendai de Kiyoshi Kurosu. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,23 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 5,7° în raport cu ecliptica.

Asteroidul a fost denumit astfel după "Hagi-Lespedeza", floarea simbol a orașului japonez Sendai.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 11001-12000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi
Objet céleste nommé d'après un lieu du Japon
Objet céleste nommé d'après une plante

11127 Hagi


වැල්ලවත්ත (කොළඹ 6) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ, කොළඹ දිස්ත්‍රික්කය තුල පිහිටි උප නගරයකි.

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතේ ජනාකීර්ණ ප්‍රදේශ
ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සහ ගම්මාන

වැල්ලවත්ත


ABCF steht als Abkürzung für:

 ABC Family, ein Fernsehsender in den Vereinigten Staaten
 Access Border Control Function, ein Bestandteil des IP Multimedia Subsystem

Abkürzung

ABCF


Fütürizm (Gelecekçilik), 20. yüzyılın başlarında (özellikle 1909 ile 1920 arasında) İtalya'da ortaya çıkmış, modern sanat ve toplumsal hareketlerin akımıdır.

Fütürizm akımını takip edenler her türlü sanat alanında; özellikle resim, heykel, seramik, grafik tasarım, iç mimarlık, sanayi ürünleri tasarımı, edebiyat, müzik, tiyatro, film, tekstil, moda, mimarlık ve gastronomi alanında eserler vermişlerdir.

Genel olarak fütürizm, büyük bir İtalyan fenomenidir. İtalyan fütüristlerinin başında gelen sanatçılar, Filippo Tommaso Marinetti, Umberto Boccioni, Carlo Carrà, Gino Severini, Giacomo Balla, Antonio Sant'Elia, Bruno Munarı, Benedetta Cappa ve Luigi Russolo'dur; ancak o dönemde, başta Rusya'da Natalia Göncharova, Velimir Hlebnikov, İgor Severyanin, David Burliuk, Aleksei Kruenykh, Vladimir Mayakovski, Portekiz'de Almada Negreiro, İngiltere'de Vortisizm gibi daha birçok ülkede, fütürizme paralel yönde sanat hareketleri ortaya çıkmıştır.

Bu akımın temel amaçları; geçmişteki estetik değerleri ve gelenekleri bütünüyle reddetmek, dünyanın geleceğinin "Modernlik" olduğunu savunmak, ülkeleri (özellikle İtalya'yı) geçmişin ağırlığından ayırıp modernleştirmek ve özellikle "Şehirleşmiş Medeniyet", "Makineleşme" ve "Sürat" kavramlarını toplumsal hayatta bir temel hale getirmektir.

Marinetti ve Fütürizm Bildirisi

Fütürizm akımın öncüsü ve şefi; İtalyan şair, romancı, oyun yazarı ve yayın yönetmeni Filippo Tommaso Marinetti, fütürizmin kurucusu olarak İ manifesti del futurismo veya Manifesto Futurisita (Fütürizm Bildirisi)'ni hazırlayarak yayımladı. Bu bildiri; ilk defa 5 Şubat 1909'da, La Gazzetta dell'Emilia gazetesinde, daha sonra Fransızcaya çevrilerek, 20 Şubat 1909'da Fransız günlük gazete olan Le Figaroda yayımlandı.

Marinetti, 1909'da yayımladığı Fütürizm Bildirisi 'nde, fütüristlerin büyük bir hırsla eski olan her şeyden, özellikle siyasi ve artistik geleneklerden nefret ettiğini bildirdi. "Geçmişle hiç ilgimiz olmamasını istemekteyiz." diyerek, geçmişi bütünüyle reddettiğini belirten fütüristler, geçmişi özleyip geçmişi tekrarlama ve geçmişi taklit etme inançlarına tümüyle karşı çıkmaktaydı. Fütüristler, "Müzeleri, kütüphaneleri yerle bir ederek, ahlakçılık, feminizm ve bütün yararcı korkaklıklarla savaşacağız." söyleminde bulundu. Fütüristler, söylemleri her ne kadar cesaret ve deliliğe yaklaşırcasına  şiddet içerse bile, orijinalliği her zaman tercih edeceklerini bildirdi. Fütürizme atıfta bulunan bildiri "Biz genç ve güçlüyüz!" mesajı vermekteydi. Güzel sanatlar tarihçilerinin ve günümüz sanat eleştirmenlerinin işe yaramaz  bir düşünce yapısına sahip olduklarını, onlara önem verilmemesi gerektiğini belirttiler. Güzel sanatlarda "İyiyi ve güzeli seçmek için"  kullanılan "harmoni", "İyi şahsi yargılama ile yakışık olma" prensiplerine karşı isyan ettiklerini açıklayarak, kendilerinden önce ortaya çıkmış olan güzel sanatlar eserlerin, temalarının ve konularının bir tarafa atılmasını isterken, fütüristler bilimi ve teknolojiyi yüceltmekteydi.

Marinetti, fütüristlerin sürat, gençlik ve şiddete hayran olduklarını ifade ederken, modern teknolojik araçların, otomobil ve uçak ile sanayi şehrinin, insanlığın doğaya karşı zaferini gösterdiğini savundu. Süratin üstünlüğünü iddia eden Marinetti, bir yarış otomobilinin, klasik antik Yunan Semadirek Kanatlı Zaferi heykelinden daha güzel olduğunu belirtti. Buna ek olarak:

Mutlak içinde yaşıyoruz, çünkü her yerde hazır ve nazır olan edebi sürati biz yarattık.

demiştir. Oldukça koyu bir milliyetçi olan fütüristler, aynı bildiride yer alan Biz dünyadaki gerçekten sağlıklı tek şeyi, yani savaşa ve ölüme götüren güzel düşünceleri yüceltiyoruz. sözleri, siyasal alanda o dönemde gelişen faşizmden yana bir tavır sergilediklerinin açık göstergesiydi.

Marinetti'nin ilk fütürist bildirisinden sonra fütüristler, (sıklıkla Marinetti'ye danışarak) değişik konularda bildiriler yazıp yayımlamaya devam etti. Bildiri yazmak ve yayımlamak, Fütürizm akımının önemli bir ögesi haline geldi. Fütüristler; resim, mimarlık, din, giyim-kuşam ve hatta yiyecekler hakkındaki şahsi fikirlerini açıklayarak, bildiriler halinde ilan etti.

İtalyan Güzel Sanatlarında Fütürizm

Fütürizmin kurulmasına öncü olan bildiri, sanatçıların takip edebilecekleri bir pozitif artistik program patikası içermekteydi. Bu eksikliği kapatmak için İtalyan fütürist ressamlar ve Marinetti 1914 yılında Fütürist Resim İçin Teknik Bildiri adını verdikleri yeni bir bildiri yayımladı. Bildiride fütürist ressamlar, kendilerini resim ile doğrudan doğruya temsil edilen "Evrensel Dinamizm" prensibine adadılar. Bu bildiri, "Evrensel Dinamizm" prensibinin temelini şu şekilde açıklamaktadır:

Gerçekte bulunan nesneler birbirlerinden ve etrafındaki çevrelerden ayrılmış değildir ve resim, bu birliği yansıtmalıdır. Bir resmin konusu olarak, hareket halinde bir otobüs, bunun içinde resmin konusunun esas aktörü olan bir kişi ve bu esas aktör kişi ile birlikte otobüs içinde 16 kişi bulunduğunu düşünelim. Önce sadece otobüs içindeki kişilere dikkatimizi teksif edelim. Dikkatimiz teksif ettiğimiz kişiler için dinamik duruma bakarsak, her bir kişi tek sıra ile ve aynı zamanda birinci, ikinci ya da on altıncı olabilir; ama bu sıra statik değildir. Dinamik bir durumda her bir kişi hareket edip sıra numarası değiştirebilir ve resim bu dinamik değişme olasılığını ihtiva etmelidir. Bu dinamik ele alış da, dinamik süreci tasvir etmeye yeterli değildir. Otobüs hareket halinde olduğu için, yol kenarındaki evler arasındaki hareket dinamik değişme halindedir. Evlerin kenarından geçerken  otobüsle birlikte harekete geçip sanki kendilerini fırlatıp otobüsle birleşir. Bu dinamizm de resimde tasvir edilmelidir. "

Fütürist ressamlar ilk başta kendine has temalar, konular ve stiller bulup kullanmakta yavaş davrandı. 1910 ve 1911 yıllarında, Giovanni Segantini ile takipçileri "Bölücülük Tekniği (divisionism veya kromoluminarzim)" adı verilen bir teknik kullanarak, ışık ve renkleri noktalar ve küçük yollu çizgiler ile bir saha yüzeyi içinde ifade etmeyi denediler.

Bu teknik, sonradan Paris'te yaşayan ve oradaki avangart kübizm akımı ile ilişkileri olan Gino Severini tarafından eleştirildi. Gino Severini, kullanılan "bölücülük" tekniklerinin, stilinin ve yönteminin fütüristik modern prensiplerin gerektirdiğini, gerçekteki enerji ve dinamizmi kapsayacak bir teknik ve teorik güçte olmadığını ve bu tekniklerinin fütürizmin gerektirdiği geleceğe doğru dinamik bir bakım olmayıp, geriye bakış araçları olduğunu iddia etti. Gino Severini, resimde enerji ve dinamizmin kübizm akımı için geliştirilen teknikler ile ifade edilebileceğini savundu. 1911'de Paris'e gidip kübizm düşünce ve tekniklerini yakından inceleyip gören fütürist İtalyan ressamlar da bu akımın bir resimde bulunması gereken dinamik enerjiyi analiz edebileceğini ve dinamizmin böylece resim sanatı ile ifade edilebileceğini kabul etti. Böylece "kübo-fütürizm" adı verilen yeni bir fütürist resim akımı ortaya çıkarıldı.

İtalyan fütürist ressamlar birçok kez modern şehir manzaralarını resimlerine geçirdiler. Carlo Carrà'nin hazırladığı  Anarşist Galli'nin Cenaze Töreni (1910–11) adlı tablosu büyük bir tuval üzerine yapılmış olup, ressamın 1904 yılında bizzat şahit olduğu olayları temsil etmektedir. Polisin gösteri düzenleyen halka müdahale etmesi ve çıkan arbedeler,  diyagonal doğrular ve kırık yüzeyler, enerjik bir şekilde ifade edilmiştir.

Carlo Carra'nın Tiyatro'dan Dönüş (1910-1911) adlı tablosunda ise bir "Bölücülük" tekniği kullanmaktadır. Geceleyin sönük sokak lambalarının ışığı altında tiyatrodan evlerine gidenler, birbirinden ayrı ve yüzlerinin detayları görünmeyen figürlerden oluşmaktadır.

I.Dünya Savaşı'nın başlangıcı, İtalyan fütürizm akımının sona erdiği gerçeğini sakladı. 1914'dün sonunda Floransa Grubu, fütürist akımdan formel olarak ayrıldıklarını ilan etmişti. Boccioni askere alındıktan sonra tek bir savaş tablosu hazırlayıp sergiledi. 1916 yılında ise, savaş sırasında hayatını kaybetti. Gino Severini'de askere gidip 1915 tarihinde önemli savaş tabloları (örneğin Muharebe, Zırhlı Tren ve "Kızıl Haç Treni) hazırladı. Ancak Paris'e döndüğünde, buradaki Fütüristlerin çoğunun kübizm akımına katılmış olduğunu gördü ve onlara katıldı. Diğer taraftan, savaştan sonra İtalyan ressamların çoğu da avangart modern sanat eğilimlerini geride bırakıp "Ritorno all'ordine" (Eski Düzene Dönüş) adı verilen geleneksel resim sanatına dönüşü kabul eden akıma katıldı.

Marinetti, savaş sonunda Fütürizm akımını yenileme gayretine geçti. Onun 1. Dünya Savaşı sonrası çabalarına, 1960'lı yılların sanat tarihçileri Il 'Secondo Futurismo (İkinci Fütürizm) adını vermişlerdir. Giovanni Lista adlı sanat tarihçisinin ortaya attığı bir teorik tarihsel analizde ise fütürizm akımı 10 yıllık bölümlere ayrılıp incelenmektedir. Birinci on yıllık bölüme Palastik Fütürizm; 1920'li yıllardaki ikinci on yıllık bölüme Mekanik Sanat ve 1930'lu yıllardaki üçüncü on yıllık bölümüne ise aeropittura akımı adı verilmiştir.

Edebiyatta Fütürizm

Fütürizm'in kurucusu Marinetti, Avrupa'da birçok yazarı etkiledi.

Rusya'da Velemir Hlebinikov ve Mayakovski fütürizme yöneldi. Rus fütüristlerin her biri kendi bildirgelerini yayınladı; ancak Puşkin, Tolstoy ve Dostoyevski bunu reddetti. Şiirde sokak dilinin kullanılması istendi. 1917 Ekim Devriminden sonra da fütürizm akım güçlendi. Mayakovski'nin ölümüne kadar etkisini sürdürdü.

İtalya'daki fütürizm akımına uyan ilk şiir antolojisi 1912'de yayımlandı. Fütürizm, faşizm ile özdeşleşti ve 1920'lerin ortalarına doğru etkisini yitirdi. Eserlerinde mantıklı cümleler kurmayı reddeden fütüristlerin parolası, Sözcüklere Özgürlüktü. Ezra Pound, D. H. Lawrence ve Giovanni Papini de bu akımdan etkilenen yazarlardır.

Kübo-Fütürizm

Kübo-Fütürizm, (Rusça:Budetlyanstvo) diğer adıyla Rus Fütürizmi, 1913 yılından itibaren Rusya'da Kübizm'e etki eden ve geliştiren, Rus fütürizminin temel okuludur.

Kübo-Fütürizm, Kübizmin formları ve Fütürizmin dinamikliğini esas almıştır. Kazimir Malevich, Kübo-Fütürizm tarzını geliştiren kişidir. Bu tarz, 1912 yılında imzalanan ve 1913 yılında yapıldığı bilinen The Knife Grinder (Bıçak Bileyici) adlı eserinde görülebilir. Ancak Kazimir Malevich, Süprematizm olarak adlandırılan ve objektif olmayan bir tarz benimseyerek bu tarzı reddetmiştir.

Fütürist Mimarlık

İtalyan fütürist ve Mimar Antonio Sant'Elia, modernlik üzerine geliştirdiği mimarlık fikir ve projelerini La Citta Nuova (Yeni Şehir) adlı eserinde ortaya koymuş; fakat bu projelerin hiçbiri gerçekleşmeden I. Dünya Savaşı sırasında yaşamını yitirmiştir. Sant'Elia tarafından ortaya atılan fikirler ise, kendinden sonra yetişen mimar ve sanatkarları etkileyip, onlar için bir kılavuz olmuştur.

Sant'Elia'ya göre "Şehir", fütürist hayatın dinamizminin gerçekleşip yansıdığı bir arka ekrandır. Kırsal alanların yerini almış, heyecan verici, modern, dinamik hayatın oynandığı bir mizansendir. Sant'Elia'nin öngördüğü "Şehir" kavramı, süratle gelişen bir makine gibiydi. "Şehir" projesi için hazırladığı eskizlerde Sant'Elia, ışığın ve gerçek objelerin şekillerinin sanki birer heykel gibi olduğunu vurgulamaktadır. Barok stili kavisleri ve yapıları kalınca bir tabaka gibi süsleyen süs unsurlarını yapıların duvarlarından kaldırarak, yapıların esas formlarını oluşturan çizgisel şekillerin, o zamana kadar eşi benzeri görülmemiş şekilde, en basite indirilmiş bir halde açığa çıkarılmasını öngörmekteydi. Bu yeni şehirde, hayatın her açısı rasyonalize edilecek ve her yapı büyük bir enerji santrali gibi merkezsel bir öğe etrafında toplanacaktı. Şehir ve yapıları uzun zaman ortada kalmak için kalıcı olarak inşa edilmeyecek ve her yeni nesil, kendi görüşlerine uygun yeni şehir inşa edecekti. Böylelikle mimarlık, geçmişte kalmış yapı eserlerine bağlı olmayıp geleceğe bakacaktı.

Bu prensiplere uyan İtalya'daki fütürist mimarlar, kendilerine politik olarak yakın hissettikleri faşist mimar ve politikacılar ile zıtlığa düşmekteydi. İtalyan faşistler ve faşist mimarlar, kendilerine mimarlık kılavuzu almak üzere çok geriye bakmaktaydı ve Antik Roma İmparatorluğu'nun klasik estetiğini benimsediklerini açıkça ilan etmişlerdi. Buna rağmen faşistlerin İtalya'yi yönetimi sırasında (1920-1940 döneminde) demir yolu garları, yolcu limanı tesisleri ve postaneler gibi bazı kamusal yapıları fütürist mimarlık prensiplerine uyacak şekilde tasarlayıp inşa etmişlerdir. Bu fütürist mimarlık kalıpları uygulan yapılardan günümüze hâlâ kullanılanlar arasında Angiola Mazzoni tarafından tasarlanmiş Trento Tren Garı, Giovanni Michelucci ve Italo Gamberini'yi ihtiva eden ve de Angiolo Mazzoni'yi danışman olarak dahil olduğu "Gruppo Toscano (Toskana Grubu)" adlı mimarlar grubu tarafından tasarlanan Floransa'nın merkez istasyonu olan "Floransa Santa Maria Novella Tren İstasyonu" bulunmaktadır.

Tanınmış Fütürist Sanatçılar

 Giacomo Balla (Ressam)
 Umberto Boccioni (Ressam ve Heykeltıraş)
 Anton Giulio Bragaglia (Ressam)
 David Burliuk (Ressam)
 Vladimir Burliuk (Ressam)
 Mario Carli (Şair, Deneme ve Roman Yazarı, Diplomat ve Gazeteci)
 Carlo Carrà (Ressam)
 Ambrogio Casati (Ressam)
 Primo Conti (Ressam)
 Tullio Crali (Ressam)
 Luigi De Giudici (Ressam)
 Fortunato Depero (Ressam)

 Gerardo Dottori (Ressam, Şair ve Sanat Eleştirmeni)
 Filippo Tommaso Marinetti (Şair)
 Vladimir Mayakovsky (Şair)
 Angiolo Mazzoni (Mimar)
 Aldo Palazzeschi (Yazar)
 Giovanni Papini (Yazar)
 Luigi Russolo (Ressam ve Müzisyen)
 Antonio Sant'Elia (Mimar)
 Hugo Scheiber (Ressam)
 Gino Severini (Ressam)
 Bela Kadar (Ressam)
 Mario Sironi (Ressam)
 Ardengo Soffici (Ressam ve Yazar)
 Nâzım Hikmet (Yazar ve Şair)

Kaynakça

Dış Kaynaklar
 White, John J. (1990), Literary Futurism: Aspects of the First Avant Garde, Oxford:Clarendon Press.
 Cardini, Karine ve Contarini, Silvia (ed.), (2002) Le futurisme et les avant-gardes littéraires et artistiques au début du , Nantes:CRINI, ISBN 2-86939-179-X
 List, Giovanni (2008) Le Futurisme, une avant-garde radicale, Paris:Gallimard.
 Berghaus, Gunter, (2009) Futurism and the technological imagination, Rodopi,  ISBN 978-9042027473.
 Chiancone-Schneider, Donatella (ed.) (2010) "Zukunftsmusik oder Schnee von gestern? Interdisziplinarität, Internationalität und Aktualität des Futurismus", Koln (Kongre tebligleri)

Dış bağlantılar
 Futurism: Manifestolar ve Diğer Belge Kaynakları
 Kenneth Goldsmith, The Futurist Moment: Howlers, Exploders, Crumplers, Hissers, and Scrapers
 1910 Fütürist Akımı Bildirisi
 https://futurism.com/
 Britannica Ansiklopedisi-Fütürizm
 Sanat Uygarlığı

Modern sanat
Fütüroloji

Edward devri

Fütürizm


Ivan Blažević (Trebinje, 1895. – 1961.), hrvatski katolički svećenik, crkveni prosvjetni djelatnik, teološki pisac i nakladnik

Životopis
Rodio se 1895. u Trebinju od oca iz Krmpota (Staro Selo). U Innsbrucku studirao bogoslovlje. U Innsbrucku je i doktorirao. Zaredio se za svećenika 1918. godine. Prefekt u Ožegovićianumu od 1920. godine i kateheta u senjskoj gimnaziji. Odlukom novog biskupa Ivana Starčevića 1933. je rektor novog sjemeništa, na čijem je čelu bio do zatvaranja sjemeništa 1940. godine. Predavao je Sveto pismo i pedagogiku. Poslije Drugoga svjetskog rata otišao je u inozemstvo. Djelovao je u Argentini, u Mercedesu, gdje je kao i u Senju predavao Sveto pismo na sjemenišnoj bogosloviji. Pisao je knjige bogoslovnog sadržaja. Opus mu je bogat. U međuvremenu je 1936. u Senju je
utemeljio zakladu "Fides" u kojoj je objavljeno 7 knjiga (prijevoda), kojima je dijelom sâm Blažević prevoditelj.

Izvori

Životopisi, Senj
Hrvatski katolički svećenici
Crkveno školstvo u Hrvatskoj
Hrvati u Argentini
Hrvatski rimokatolički teolozi

Ivan Blažević


An Disa caulescens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Disa caulescens in nahilalakip ha genus nga Disa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disa

Disa caulescens


[[Dosya:Page_004_(Faust,_1925).png|küçükresim|Harry Clarke'ın Goethe'nin Faustı için illüstrasyon]]Faust''' adlı şiirsel oyun, ünlü Alman hezarfeni, oyun yazarı Johann Wolfgang von Goethe'nin (1749-1832) dünya klasikleri arasında önemli bir yer tutan eserdir. Faust, Goethe'nin butün eserlerinin bir birleşimi olarak kabul edilir. Almanca "yumruk" anlamı ile birlikte "Goethe'nin Yumruğu" olması aslında bu eserin zamanın romantik edebiyatçılarında bir tür "şok" etkisi yaratacağının öngörüşüdür. Zaten gerçekte de romantizmden klasisizme geçişi sağlayan eser olmuştur.

Faust, Goethe'nin neredeyse tüm yaşamı boyunca yazarak tamamladığı bir yapıttır. Urfaust adıyla on sekiz yaşında başladığı oyunu, 1806de Faust I ve 1832de Faust II adıyla iki büyük bölüm halinde yazarak seksen üç yaşında ölümünden kısa bir süre önce bitirebilmiştir.

Goethe, Faust'un konusunu çok eski bir öyküden almıştır. Şeytanla bahse giren insanoğlu teması önceki yüzyıllarda da birçok öyküye ve oyuna konu olmuştur. Goethe'den önce birçok yazar tarafından defalarca işlenmiş bir konu olan Faust, daha önce de usta bir İngiliz yazarı olan Christopher Marlowe (1564-1593) tarafından Doktor Faustus adıyla işlenmiştir. Aynı konudan hareket etmelerine karşın iki oyunun olay örgüsü çok farklı biçimde gelişir ve sonuçlanır. Marlowe, Faust'u şeytanla girdiği anlaşmayı kaybeden biri olarak ele almıştır. Oysa Goethe Faust karakterini Şeytan Mefistofeles'e yenilmeyen bir insan olarak incelemiştir. Goethe, Faust'unda evrensel bir insan tragedyası ortaya koymuştur.

Goethe'nin Faust I eseri bir oyun şeklinde görülmekle beraber çok derin ve karmaşık içeriği dolayısıyla genellikle okumak için hazırlandığı ve sahnelenme istenmediği kabul edilebilir Buna rağmen, Goethe'nin Faust'u içeriğinin çok zengin felsefi derinliği nedeniyle pek çok farklı yorumla yüzlerce kez yeniden incelenmiş, dünyanın birçok ülkelerinde çok farklı yorumlarla sahnelenmiştir.

Faust'un ilk bölümü ya da Faust I olarak bilinen "Faust. Eine Tragödie", Johann Wolfgang von Goethe'nin 1808 yılında yayımladığı bir trajedisidir. Alman Edebiyatı ve Faust geleneğinin en önemli ve çok alıntılamalı eserlerinden biridir. Drama, birçok kez tarihi Doktor Faustus hikâyelerini oluşturan diğer yazarlar tarafından ele alınmakta ve bu hikâyeleri, insanlığın temsili konusunda Faust II' de genişletmektedir.

 Konu
Olay, tarihi Faust'un yaşadığı dönemleri, yani Orta Çağ'dan Yeni Çağa geçiş dönemini kapsamaktadır. Bugünkü Almanya'da, Leipzig ya da Harz bölgesinde geçmektedir.

Oyunun baş kahramanı Faust, felsefeyi, tıbbı, doğa bilimlerini, teolojiyi araştırmış, gençlik ve olgunluk çağını yeryüzünün sırlarını çözmek için tüketmiştir. Yeni Çağ'ın başlarında tarihi Faust (1480–1538) gibi itibarlı bir araştırmacı ve öğretmen olan Heinrich Faust, hayatının bilançosunu çıkarır ve oldukça sarsıcı bir sonuçla karşı karşıya kalır: Bir bilim adamı olarak derin bir araştırmadan ve gerekli çıkarımlardan yoksun kaldığını ve hayatını dolu bir şekilde yaşamayı beceremediğini anlar. Bu ikilem arasında sıkışıp kalırken, memnuniyetsizlik ve huzursuzluktan kendini kurtarmayı başarırsa, ruhunu şeytana satacağına dair ona söz verir. Faust'u tekrar hayata bağlayacağına, kendisinin, yani Faust'un beşeri zevk ve hazlarda anlam bulacağına dair bir antlaşmaya varırlar, şeytan Faust'u gençleştirerek dünyayı gezmek üzere onu yanında götürür. Ve Gretchen olarak adlandırılan genç Margarete ile olan aşkı için Faust'a yardım eder. Faust'un bu arayışı Şeytan'ı (Mefistofeles) rahatsız etmektedir. Çünkü pek çok insanı felaketlerle yok etmesine, pek çok insanı dünyasal hazlarla uçuruma düşürmesine karşın, yeryüzündeki Faust adındaki doktor, akıl ve bilgi ile kendisine direnmektedir. Tanrı'dan Faust'u doğru yoldan çıkarmak için izin isteyen Mefistofeles, onun bunalımlar içinde olduğu bir gece karşısına çıkar ve Faust'a dünya hazlarını vadeder. Bir iddiaya girerler. Mefistofeles, onun bilgi hastalığından kalbini kurtaracak, yaşatacağı en güzel hazlar karşısında Faust "Dur ey zaman, ne güzelsin!" diyecek olursa iddiayı Mefistofeles kazanmış olacaktır. Mefistofeles, Faust'u gençleştirir ve ona aşk duygusunu tattırır. Faust, bu duyguyu sadece Gretchen adlı genç bir kızdan çok ötede Helene idealine kadar hissedecek, ama her şeye karşın Mefistofeles'e beklediği cevabı vermemekte direnecektir.

 Oluşum tarihi
Johann Faust'un hayatı, kişiliği ve kaderi çerçevesindeki efsaneler, 1587 yılında hikâyelerin oluşumundan bu yana, birçok kez ele alınan, ünlü bir edebi kaynak olmuştur.

 Urfaust
Goethe, çocuk katili Susanna Margaretha'ya karşı açılan dava sürecinden etkilenerek, 1770 yılında Faust çalışmasına başlamıştır (idamı Goethe'yi muhtemelen etkilemiştir), bu yüzden Urfaust'da arka planda Gretchen çevresinde gelişen aşk trajedisi bulunmaktadır. Urfaust, çalışma odasında Faust'un monoloğu ile başlamaktadır. Mefisto ortaya çıkmaktadır; fakat şeytanla antlaşma yoktur. Auerbachs Keller'deki sahneden sonra, Gretchen trajedisi onun yerini alır; Büyücü mutfağı (Hexenküche) ve Cadılar Bayramı (Walpurgisnacht) yer almaktadır. Bu versiyon, Goethe'nin eserinin tümünün ve özellikle Faust'un önemi vurgulandığında, bir el yazısı örneğinin ardından ilk olarak 1887 yılında basılmıştır.

 Faust Bir Fragman
Goethe Urfaust'dan yola çıkarak, 1788 yılında tamamlamış ve 1790 yılında basılmış olan Faust. Bir Fragman (Faust. Ein Fragment)'ı oluşturmuştur. Faust fragmanı Urfaust'un aksine, içeriğinde şeytanla antlaşmanın üstü kapalı kaldığı, Mefisto ile geçen bir diyalog şeklinde genişletilmiştir. Büyücü Mutfağı (Hexenküche) sahnesi yeni eklenmiş, bu yüzden Gretchen'in zindandaki sonu yer almamaktadır. Gretchen'e olan aşk trajedisinin yanı sıra ikircimli ve çekingen bilim adamının trajedisi, aslında yazarın kendini göstermektedir.

 Faust Bir Trajedi
Goethe 1797 yılında fragmana, ithaf, tiyatroda ön gösteri ve gökyüzünde konuşma sahnelerini eklemiştir. Urfaust ve Fragmanda kesinleşmiş olan metin birçok sahne içermektedir, bununla birlikte 1806 yılına kadar olan zaman diliminde Cadılar Bayramı (Walpurgisnacht'') sahneye koyulmuştur. Eser 1808 yılında, sergiler için Faust. Eine Trajedi olarak basılmıştır. Mutsuz bir kızın ve ikircimli bir bilim adamının hikâyesinden, gökyüzü ve cehennem arasında geçen bir insanlık dramı ortaya çıkmıştır.

Goethe, 21 yaşından 57 yaşına kadar, Faust'un ilk bölümü üzerinde çalışmıştır. Bu üç versiyon, içeriksel bir gelişmenin yanı sıra önemli bir stilistik gelişmeyi ve Goethe'nin hayatta ulaştığı seviyeleri belgelemektedir.
Goethe, bu projenin gerçekleşebileceğine inanmamasına rağmen, Faust I'in çalışmasında oluşturduğu taslak ve sahneleri, Faust'un ikinci bölümüne de aksettirmiştir.

Figürler
 Yönetmen, tiyatro yönetmeni (tiyatroda sadece öngösteride)
 Yazar, tiyatro sahne yazarı (tiyatroda sadece öngösteride)
 Şen adam, oyuncu (tiyatroda sadece öngösteride)
 Üç Melek: Raphael, Gabriel ve Michael
 Müdür
 Mefisto, şeytan
 Heinrich Faust, bilim adamı
 Wagner, Faust'un asistanı
 Öğrenci, Faust'un öğrencisi
 Büyücü, Mefisto'nun hizmetinde
 Margarete (Gretchen), genç bir kadın, Faust'un sevgilisi
 Marthe, Gretchen'in komşusu
 Lieschen, Gretchen'in tanıdığı
 Valentin, Gretchen'in erkek kardeşi

Dr. Faust Hikâyeleri
Faust serileri 16. yüzyıldan bu yana Avrupa edebiyatının en yaygın olan serilerinden sayılmaktadır. Tarihte var olan Johann Faust hakkında edinilen eksik bilgi ve skandalize olmuş hayatının sonu, masal ve efsaneler oluşturma konusunda işe yaramış ve onun hayatı ile ilgilenen yazarlara girişim imkânı sunmuştur. Çok farklı versiyonlar ile geri dönen Faust serilerinin özellikleri, Faust'un bilgi ve güç edinme çabalarını, şeytan ile yaptığı antlaşmayı ve cinsel tutkularını kapsamaktadır.

Popüler kültürde Faust imajı, delilik ve şarlatanlık olarak nitelendirilirken, 18. yüzyıldan bu yana Faust serilerinin değeri oluşmaya başlamıştır. Ana temayı ise insanın, inancın gücü ve bilimsel anlayışın güvenilirliği arasında yarattığı şüphe oluşturmaktadır. Faust, ben-merkezci bir şekilde kendini ispatlama ve sosyal bir öğrenme arasındaki mücadelenin ortasında kalan, sınırlarını aşarak çaba gösteren bir kişidir.

Rönesans ve Barok
Afsunnameler (büyü kitapları), 1500 yılından bu yana Johann Faust'a atfedilen büyü sözlerini içermektedir. Mucizeye olan inancın azalması nedeniyle Faust'a karşı edebi bir ilgi oluşmaya başlamıştır. Ortaçağ mütevazılığinden kurtulan; fakat özgüvenini küstahlığa dönüştüren bir kişi örneği olarak Faust, beğenilen vanitas (boş beşeriyet düşkünlüğü; ölü doğa türü) sembolüne bir örnek olmuştur. Aynı zamanda tüm düzlemlerde kaçık ve şirret bir imaj sergilemektedir.

Johann Faust'un hayatını ele alan ilk kapsamlı eser 1587 yılında yayımlanmıştır. Matbaacı Johann Spies, hikâye olarak da bilinen Historia von D. Johann Fausten adlı eseri yayımlamıştır. Eser, çoğu efsanevi öğelerden oluşan, çok sayıda hikâye ve fıkrayı içermektedir. Spies, Faust'un Teoloji ve Tıp öğrenimi, büyücülük ile uğraşısı ve Faust'u sonunda cehenneme götüren şeytanla olan antlaşması hakkında bilgi vermektedir. Açıkçası yazarın Hristiyan tavrı tanımlanmaktadır. Kitap, dindar bir yaşam için olumsuz bir Faust tablosunu ve bir nasihati sergilemektedir. Aynı zamanda büyük bir popülerlik elde etmiştir. 1588 ve 1611 yılları arasında İngilizceye, Holandacaya, Fransızcaya ve Çekçe'ye çevrilmiştir. Faust serileri böylece yurt dışına yayılmayı da başarmıştır.

1589 yılında İngiliz Christopher Marlowe "Historia" eserinin dramatik bir versiyonunu oluşturmuştur. Die tragische Historie vom Doktor Faust başlıklı bu eser, tüm esaslı seri unsurlarını içermektedir; fakat Faust figürü, Rönesans tarzı net bir karakteri yansıtmaktadır. Küstahça dünyanın üzerinde bir güç talep etmekte; teoloji ve ahirete olan yönelimi küçümsemektedir. Burada da kötü sona neden olan büyüye ve şeytana ruhunu satmaktadır. Buna rağmen Marlowe'da, açıkça figürlerine karşı bir sempati görülmektedir. Faust figürüne olumlu bir yön kazandıran ilk Faust çalışmasıdır.

Marlowe'un dramı, 1600 yılında İngiliz oyuncular tarafından Almanya'ya getirilmiş ve gezici tiyatrolar tarafından ele alınmıştır. Faust, irtical komedinin baş figürüne benzetilmesiyle birlikte tuhaf bir figür olmuştur.

Serilerin sahneye koyulan sayısız metinlerini temsil eden Faust figürleri, mizahi figür ve şeytan figürü arasında değişmektedir. Çoğunlukla kukla oyunu, dresaj, bale ve fişek eğlenceleri arasında bir sirk eğlencesine araç olmaktadır.

Ausburglu gösteri uzmanı Rudolf Lang, Faust konusuna ilişkin bir köpek numarasıyla (1717–21) Avusturya ve Almanya çevrelerinde etki yaratmıştır ve kendisini büyücülük ithamlarına karşı ciddi bir şekilde savunmak zorunda kalmıştır.

1750 yılından bu yana
Faust serilerinin kullanımında, yüksek ve popüler kültür arasında sürekli derinleşen bir uçurum görülmektedir. Aydınlanma Çağında, Faust figürlerinin yerinde olduğuna ve esas itibarıyla değer kazanmasına ilişkin çabalar baş göstermiştir. Gotthold Ephraim Lessing 1757'de, 17. edebi mektubunda, kendisinin tasarlamış olduğu Faust dramasından bir bölüm yayımlamıştır. Faust bu dramada, bilginin peşinde koşan bir Rönesans insanını temsil etmektedir. Bilgi uğruna gösterilen bu çaba nedeniyle şeytan tarafından korunmaktadır. Faust'u sembolleştiren aydın sanatçı ve bilim adamlarının temelde olumsuz figürler olmamaları gerekmektedir. Lessing bu eserini asla tamamlayamamıştır. Değerli kılma çabaları, 1775 yılından bu yana "Fırtına ve Coşku" döneminde farklı bir boyut daha kazanmıştır. Birçok genç yazar bu sorunu ele almıştır. Faust, onların arzularını, monoton, uygarlaşmış ve doğaya yabancı olan bir dünyadan zihinsel-duygusal bir maceraya dönüştürmüştür. Paul Wiedmann, Faust'un ailesi tarafından ziyaret edildiğini ve dönüşünü konu alan timsali bir drama ele almıştır. Jakob Michael Lenz'in Höllenrichter isimli eserinde Faust'un hayatı, aşktan uzak bir cehennem azabı olarak anlatılmaktadır. Friedrich Maximilian Klinger'in romanı Fausts Leben, Thaten und Höllenfahrt ise, Aydınlanma Çağı taşlamaları ve Fırtına ve Coşku dönemi öykülerinin bir karışımından oluşmuştur.

Hiç kesintiye uğramayan bu gelenek, 19. yy'ın sahne melodramı şeklinde genişlemiştir. Bu bağlamda Ferdinand Kringsteiner'ın Johann Faust (1811) ve Ernst August Klingermann'ın Faust (1815) adlı eserleri, popülerlik kazanan etkileyici dramlardır. Louis Spohr ise, operası Faust için, önemli bir içeriğe sahip olacak müziğini oluşturmak üzere, bu serilerde etkileyici bir detay araştırmasına girmiştir. Faust figürü popüler kültürde değiştirilmeden dursa da bu figürün yüceltilmesi, son benimseniş dönemlerinde önemini yitirmiştir. 1808 yılında Goethe, Faust. Der Tragödie erster Teil isimli eserini yayımlamıştır. Eserine, kendisini dine mensup etmeden ikircimli, ümit dolu bir son yüklemiştir. Bu eser, tüm Faust serilerinin en önemlisi olmuştur. 1832 yılında yayımlanan ikinci bölüm ise daha çok bir sahne oyunu formatında kültür eleştirel bir denemedir. Goethe yaklaşık 60 yıl boyunca Faust serileriyle ilgilenmiştir. Faust'u, kendisini kilise vesayetinden kurtaran modern bir entelektüel, insancıl ve Rönesans insanı olarak tasvir etmiştir. Goethe'nin Faust çalışmaları, bilgiye ulaşma ve farklı deneyim yaşama arzusu üzerinde yoğunlaşmıştır. Arzu ettiği evrensel bilgiyi kendi gücü ile elde edemeyen Faust'un kendisini kabul ettirmek zorunda olması, bu bilimsel trajediyi doruk noktasına çıkarmıştır. Goethe, esas olmayan çirkin bir anlayışla yolu ile şeytanla olan antlaşmayı yerinde göstermiştir. Daha önceleri Lessing, bu öğrenme hırsını, insanların en soylu eğilimleri olarak nitelendirmiştir. Ayrıca Goethe, Faust'un bilgi arayışını Gretchen trajedisi ile ilişkilendirmiştir. Faust tarafından baştan çıkarılan Gretchen, kendisine zıt olan masumiyetin kişileştirilmesidir.

Friedrich Theodor Vischer'in Faust. Der Tragödie dritter Teil (1902) isimli Goethe parodisi kendini gösterememiştir. Buna rağmen Faust serileri, Bale ve Opera sahnelerinde sayısız versiyonları ile gündemde kalmıştır. Bunların en ünlüsü, 1859 yılında sahnelenen, coşku ve duygu yüklü olan Faust olmuştur. İlk Amerikan müzikali The Black Crook (1866) ise Faust serilerini, konuşulan bir sahne spekülasyonuna ilişkin ipucu olarak yansıtmaktadır.

20. yüzyıl
Eski rejimin kati yıkılışı ve dünya savaşlarının getirdiği sonuçlar, 20. yüzyılda Faust serilerine ilgi gösterilmesiyle şekillenmeye başlamıştır. Heinrich Mann yeniden, "Professor Unrat" (1905) isimli eserinde olumsuz, kibirli ve gülünç bir Faust figürü yaratmıştır. Kardeşi Thomas Mann ise, 1947 yılında yayımlanan romanı Doktor Faustus ile 1587'de ele aldığı Historia adlı esere intikal etmektedir. Olayı, 1900 yılının başladığı döneme taşımakta ve Almanya'nın orta sınıf halkını eleştirmektedir. Michail Bulgakow'un hiciv eseri Der Meister und Margarita ise Sovyet rejiminin halkını yansıtmaktadır. Hans Eisler'in 1952 yılındaki seslendirilmeyen opera libretosu "Johann Faustus" adlı eserinde Faust, 1525 yılı civarında gerçekleşen mücadelede, çiftlerin çiğnenen haklarını temsil etmektedir.

Kukla tiyatrosu, Max Jakob'un sorumluluğundaki Hahnstein kukla sahnesi tarafından bir festival eğlencesinden bir tiyatro formuna taşındıktan sonra, yine 20. yüzyılda Faust figürü, kukla oyunu çerçevesinde yeniden canlılık göstermiştir. Faust kukla oyunlarının ileri gelen yazarları arasında Max Jakob Friedrich Arndt'ın (Hahnstein baş figürü) yanı sıra Walter Büttner ve Otto Schulz-Heising bulunmaktadır. Günümüzde hala Gerd J. Pohl (Piccolo kukla oyunu), Andreas Blaschke (Köln figür tiyatrosu), Harald Sperlich (Hohenloch figür tiyatrosu), Dr. Johannes Minuth (Freiburg kukla sahnesi) ve Stefan Kügel gibi geleneğe sahip çıkan kukla oyuncuları, bir Faust oyununu temsil etmektedir.

Faust Serileri İle İlgili Eserler

Dramalar
 Christopher Marlowe: Tragicall History of Doctor Faustus
 John Rich: The Necromancer (1723)
 Johann Wolfgang von Goethe
 Urfaust
 Faust I
 Faust II
 Friedrich Maximilian Klinger: Fausts Leben, Thaten und Höllenfahrt (1791)
 Ernst August Klingemann: Faust (1816)
 Nikolaus Lenau: Faust. Ein Gedicht (1836)
 Friedrich Teodor Vischer: Faust. Der Tragödie dritter Teil (1862)
 Dorothy L. Sayers: The Devil to Pay (1939)
 Friedrich Dürrenmatt: Urfaust (Zürih tiyatrosu için Goethe'nin Urfaust çalışması)
 Wolfgang Bauer: Herr Faust spielt Roulette (1986, ilk basım: Wolfgang Bauer: Eser. Cilt 3: gösteri 1975–1986)
 Günther Mahal: Doktor Johannes Faust-kukla oyunu. Stuttgart (Karl Simrock'un kukla oyunu ve Ulmar kukla oyunları metni)
 Werner Schwab: Mein Brustkorb: Mein Helm (1992)
 Pohl, Gerd- Josef: Faust- Geschichte einer Höllenfahrt (Piccolo Kukla oyunları için metin, Bonn 1995)
 Paul Valéry: Mon Faust, 1946

Müzik
 Ludwig van Beethoven: Es war einmal ein König (şarkı, 1809)
 Hektor Berlioz: Huit scénes de Faust (Kantat, 1828); La damnationde Faust (Oratoryo, 1845-46)
 Richard Wagner: Eine Faust- Ouvertüre (1839/40, yeni versiyon 1855)
 Robert Schumann: Szenen aus Goethe's Faust, solo, koro ve orkestra eşliğinde, 1844-1853
 Franz Liszt: Eine Faust, Senfoni, 1854-57
 Gustav Mahler: 8. Senfoni, 1906-1907
 Randy Newmann: Randy Newmann's Faust, 1995
 Subway to Sally: Mefisto, 1997
Franz Schubert: Gretchen at the Spinning Wheel

Dipnotları

Kaynakça
 Sedef Ayaz, (2005) "Güven Ayaz", Faust Oyun Broşürü

Dış bağlantılar

  (Almanca)
  (Almanca)
  (1912 İngilizce çeviri, Bayard Taylor)

 Faust
 Faust, Part II digbib.org (Almanca)
 Faust, Pt. 1
 Faust, Pt. 1

  (farklı dillerde)

100 Temel Eser

Faust (Goethe)


සූර්ය ස්කන්ධ () () යනු තාරකා විද්‍යාවේ සම්මත ඒකකයකි. එය ආසන්න වශයෙන්  පමණ වේ.

ආශ්‍රිත=
Chandrasekhar limit
Gaussian gravitational constant
Orders of magnitude (mass)
Stellar mass
Sun

මූලාශ්‍ර

තාරකා විද්‍යාව

Solar mass


Klebber Queiroz Toledo (São Paulo, 14 de junio de 1986) es un actor brasileño.

Biografía
Klebber es hijo de Maria Aparecida da Silva y José Roberto Toledo y tiene un hermano mayor llamado Kristhiano.

Carrera
Klebber Toledo salió de casa a los 15 años de edad, jugando voleibol en equipos de São Paulo. Durante dos años y medio, practicó atletismo, además de trabajar como garzón, monitor de fiestas y hacer trabajos como modelo. Hizo un curso de artes escénicas durante ese periodo.

En octubre de 2005 se inscribió en la Oficina de Actores de la TV Globo, ganando con eso una pequeña participación en Niña moza en el año 2006.

En noviembre de 2006, con el fin de la oficina, realiza pruebas para el elenco de Malhação, que estrenaría una nueva fase en enero de 2007. Pasó las pruebas, ganando el papel de Mateus Molina en la trama que se iniciaría. Su personaje formaba parte de un conturbado pentágono amoroso, compuesto por los personajes de Maria Eduarda Pellegrino Machado (Cecília), Gabriel Wainer (Eduardo), Fernanda de Freitas (Francesca) y Gabriella Vigol (Bruna).

Con el fin de la temporada de Malhação, en octubre de 2007, hizo pruebas para el elenco de Deseo prohibido y Belleza pura, pero no pasó.

En 2009 fue invitado por Rick Garcia para entrar al elenco del musical de Júlio Fischer, "Isaurinha - samba, jazz & bossa nova". En el mismo año dobló la voz del personaje Noah Curtis en la película 2012 para el país brasileño.

Vuelve a la Rede Globo en noviembre de 2009, donde participó de los capítulos finales de la novela Acuarela del amor donde interpretó a Sid, un estilista homosexual. Por su desempeño en la novela anterior, en 2011 gana de parte del autor Walcyr Carrasco un personaje fijo en Dinosaurios y Robots donde interpretó al villano Guilherme.

En 2012 se une a la recta final de la novela de las 6, La vida sigue, donde da vida a João, novio de Alice.

Vida personal
Mantuvo una relación con la actriz Marina Ruy Barbosa desde 2011 hasta mediados de 2014.

En agosto del 2016 comenzó a salir con la actriz y modelo, Camila Queiroz, con quien protagonizó la telenovela Êta Mundo Bom!. Se comprometieron en junio de 2017. El 16 de junio de 2018 celebraron su boda civil en Ribeirão Preto. Su esposa tomó su apellido, Toledo, y Klebber tomó el de ella, Queiroz.

Filmografía

Televisión

Referencias

Enlaces externos

Actores de Brasil
Personas del estado de São Paulo

Klebber Toledo


Saccharinae, podtribus trava u tribusu Andropogoneae, dio potporodice Panicoideae. Postoji nekoliko rodova.

Rodovi
 Pseudosorghum A. Camus (1 sp.)
 Saccharum L. (26 spp.)
 Miscanthus Andersson (19 spp.)
 Narenga Burkill (2 spp.)

Izvori

Andropogoneae

Saccharinae


Trivial File Transfer Protocol (TFTP) 1980 yılında tanımlanmış, FTP' nin temel fonksiyonel şekli olarak ifade edilen basit bir dosya transfer protokolüdür.

Basit yapısından dolayı kullanılması esnasında çok az bellek tüketilmektedir. Bu özelliğinden dolayı, yeterli yığın bellek cihazı (mass storage device) olmayan yönlendirici (router) bilgisayarların önyüklemesinde kullanılırdı. Halen ağ üzerinde bulunan host makinalar arasında küçük dosyaların transferi için kullanılır. TFTP kısmen PUP protokol grubunun eski bir parçası olan EFTP protokolüne dayanır. TCP/IP protokol grubunun geliştirilmesinin ilk safhalarında TFTP basitliğinden dolayı genellikle yeni bir host tipinin üstünde çalıştırılan ilk protokoldü.

Açıklama
Trivial File Transfer Protocol(TFTP) dosya transferi için kullanılan basit bir protokoldür.Bu protokol UDP(User Datagram Protokol) üzerinde 69. port kullanılarak uygulanmıştır. TFTP  basit ve uygulanması kolay olacak şekilde tasarlanmıştır ve bu nedenle çoğu FTP özelliğinden yoksundur. TFTP sadece okur ve uzak bir sunucuya yazar.Dizinleri listelemez ve şu anda kullanıcı kimlik doğrulaması için bir kural yoktur.

TFTP' de herhangi bir transfer bir dosya okuma veya yazma isteği ile başlar.Sunucu isteği onaylarsa, bağlantı açılır ve dosya 512 byte sabit uzunluklu bloklar halinde gönderilir. Her veri paketi bir blok veri içerir ve sonraki paket gönderilmeden önce bir bildirim paketi  tarafından kabul edilmelidir.Eğer bir paket ağ içinde kaybolursa,alıcının zaman aşımı ve onun son paketi yeniden iletilebilir olacaktır.Diğer eski paketlerden alındı bilgisi gelinceye kadar gönderen yeniden iletim için sadece bir paket tutmalıdır.

TFTP aktarım protokolü olarak genellikle UDP kullanır fakat bu bir gereklilik değildir.Veri transferi 69.portta başlatılır,fakat bu veri aktarım portları bağlantı başlatma sırasında alıcı ve göndericiden bağımsız olarak seçilir.Bu portlar ağ yığınının parametrelerine göre rastgele seçilir,genellikle Ephemeral port aralığından.

TFTP,3 transfer modu tanımlar: netascii, oktet(octet) ve posta(mail).Netascii, RFC 764'te tanımlanan ASCII'nin değiştirilmiş halidir.Bu 0x20'den 0x7F'ye kadar olan 7 bit ASCII karakter alanı için 8 bit genişletme ve 8 kontrol karakteri içerir.Kontrol karakterleri boş karakter (0x00),satır ilerletme(LF, 0x0A) ve satırbaşı (CR, 0x0D) içerir.

Oktet,gönderdiği dosya ile aynı olan alının dosya iel isteğe bağlı sekizli aktarıma izin verir.Daha doğrusu, bir dizi sekizli dosyayı alır ve bu geri dönerse,geri gelen dosya orijinal dosya ile aynı olmalıdır. Posta transfer modu Netascii transferi kullanır,fakat dosya dosya adı gibi alıcıya özel e-posta adresine gönderilir.RFC 1350, bu eskimiş transfer modunu tanımladı.

Protokol özelliklerine göre güvenlik ve kimlik doğrulama sağlanmaz.Unix uygulamaları yapılandırılmış tek bir dizine dosya transferini kısıtlar.

Protokolün Anlatımı

A sunucusu transfer modunu ve dosya ismini içeren bir okuma isteğini(RRQ) veya yazma isteğini(WRQ) 69.portta bulunan S sunucusuna gönderir.
S, bir WRQ için ACK(onay) paketi ile RRQ için doğrudan DATA paketi ile yanıtlar. Paketler yeni tahsis edilmiş bir ephemeral porttan gönderilir ve S ye gidecek tüm paketler bu portta olmalıdır.
Kaynak sunucu, hedef sunucuya sayılı DATA paketleri gönderir,fakat sonuncu tam boyutlu blok veri içerir (512 byte). Hedef sunucu tüm DATA paketlerini sayılı ACK paketleri ile yanıtlar.
Son DATA paketinin sonuncu olduğunu belirtmek için bu DATA paketi tam boyutlu blok veriden daha az içermelidir. Transfer dosya boyutu blok boyutunun tam katı ise,kaynak 0 byte veri içeren son DATA paketi gönderir.
Alıcı her DATA'ya ilişkili sayıda ACK ile yanıt verir. Gönderen, bloğun ilk alınan ACK si ile sonraki bloğun DATA sına yanıt verir.
Sonunda bir ACK alınmadıysa,yeniden aktarma zamanlayıcısı DATA paketini yeniden gönderir.

Ek Olarak
 Orijinal protokol maksimum 32 MB lık dosyaya sahip olabilir. 1998'de bu limit RFC 2347 nin tanıttığı seçenek müzakeresi ve RFC 2348 in tanıttığı blok-uzunluğu müzakeresi tarafından 4GB a çıkarılmıştır.
 TFTP nin UDP yi kullandığından beri, bu, kendi nakliyesini ve oturum desteğini sağlamak zorundadır. TFTP ile taşınan her dosya bağımsız bir dönüşüm oluşturmaktadır.

İlgili Konular
TFTP server

Uygulama katmanı protokolleri

TFTP


Myoporoideae, potporodica strupnikovki. Sastoji se od 3 tribusa sa 10 rodova , tipični je mijoporum (Myoporum) sa 31 vrstom drveća i grmova iz Australije, Nove Gvineje, Novog Zelanda, Oceanije i Mauricijusa.

Kao porodica Myoporaceae R.Br., opisana je 1810

Tribusi i rodovi
 Subfamilia Myoporoideae Arn.
 Tribus Aptosimeae Benth. & Hook. fil.
 Anticharis Endl. (11 spp.)
 Aptosimum Burch. ex Benth. (24 spp.)
 Peliostomum E. Mey. ex Benth. (6 spp.)
 Tribus Leucophylleae Miers
 Eremogeton Standl. & L. O. Williams (1 sp.)
 Leucophyllum Humb. & Bonpl. (17 spp.)
 Capraria L. (4 spp.)
 Tribus Myoporeae Rchb.
 Androya H. Perrier (1 sp.)
 Bontia L. (2 spp.)
 Eremophila R. Br. (241 spp.)
 Myoporum Banks & Sol. ex G. Forst. (31 spp.)

Sinonimi
Myoporaceae R.Br., bazionim

Izvori

Strupnikovke

Myoporoideae


Budapest Pride este cel mai mare eveniment anual dedicat comunității LGBT din Ungaria. Festivalul durează o săptămână și culminează cu un marș de-a lungul Bulevardului Andrássy din Budapesta, între Parcul Orașului (Városliget) și Piața Elisabeta (Erzsébet tér). De-a lungul timpului marșul a fost cunoscut sub mai multe nume, inclusiv Procesiunea pentru demnitatea gay (maghiară: Meleg Méltóság Menet), și are loc în fiecare an încă din 1997, de obicei în prima duminică a lunii iulie. Deși mult mai mic în comparație cu alte parade gay din Europa de Vest și America, până la trei mii de oameni participă anual la marșul din Budapesta. Festivalul nu a fost lipsit de incidente. În 2007 și 2008 grupuri de manifestanți ai dreptei radicale și huligani au împiedicat desfășurarea normală a marșului.

Evenimente
Deși marșul este cel mai cunoscut aspect al festivalului, Budapest Pride include multe alte evenimente, cum ar fi festival de film, dezbateri, expoziții, piese de teatru, lecturi, picnicuri, discursuri, evenimente religioase, concerte și petreceri. În 2011, festivalul a avut peste 100 de evenimente.

Cronologie

Note

Legături externe

 Budapest Pride pe Facebook
 Budapest Pride  la ILGA-Europe

Evenimente anuale în Europa
LGBT
Budapesta

Budapest Pride


Dobrota (latinski: humanitas, charitatis, engleski: kindness) je ljudska vrlina i etička kategorija koja se opisuje kao djelo ili mentalno stanje blagonaklonog ili milosrdnog ponašanja prema drugim ljudima. Odlikuje je ju javno djelovanje i pomaganje siromašnima i unesrećenima, bez ostvarivanja osobnog dobitka ili sreće.

Uz pojam dobrote, često se vežu bliskoznačnice dobrohotnost (lat. benevolentia), koja označava krepost nesebičnog i djelatnog nastojanja oko dobra drugoga, i dobrotvornost, odnosno učinkovito djelovanje pomoći potrebnima, koju pružaju pojedinci ili skupina.

Najveća suprotnost, oprečnost dobroti jest zavist, koja poništava blagonakloni stav prema pomoći bližnjima i potrebitima bez vlastitog užitka ili nagrade.

Dobrota je jedna od sedam vrlina Bushidoa, samurajske životne filozofije, prikazana znakom jin i povezana uz dobrohotnost, milostivost i suosjećanje.

Dobrota u obrascima katoličkog nauka i vjere spada pod dvanaest plodova Duha Svetoga. Često se spominje i u Bibliji te vezuje uz pojam Božje dobrote.

Božja dobrota se često tumači bezgraničnom ljubavi da pošalje vlastitoga sina, Isusa Krista, da proživi život na Zemlji u ljudskom liku i preuzme sve grijehe čovječanstva te ih izbriše svojim mučeništvom i smrti. Kasnije se dobrota nastavlja uskrsnućem, pobjedom nad smrću i u sakramentu pomirenja, pobjedi nad grijehom i slabostima.

Svakoga 13. studenoga, u svijetu se obilježava Svjetski dan dobrote, koji organizira Svjetski pokret dobrote s brojnim državnim ograncima od 1998.

Izvori

Vanjske poveznice
 Obitelj Malih Marija - web stranica svjetovnog instituta, pretraga pojma: Božja dobrota
 Australski pokret dobrote

Filozofska terminologija

Dobrota (vrlina)