Mitrella, biljni rod u porodici Annonaceae raširen u tropskoj Aziji i Australiji. Pripada mu osam ili devet vrsta

Vrste
 Mitrella beccarii (Scheff.) Diels
 Mitrella clementis (Merr.) I.M.Turner
 Mitrella dielsii J.Sinclair
 Mitrella kentii (Blume) Miq.
 Mitrella ledermannii Diels
 Mitrella schlechteri Diels
 Mitrella silvatica Diels
 Mitrella tiwiensis Jessup & Bygrave
 Mitrella touranensis Bân

Izvori

Annonaceae

Mitrella (Plantae)


An Cyperus subbadius in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Georg Kükenthal. An Cyperus subbadius in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus subbadius


Erhard est une ville américaine située dans le Comté d'Otter Tail, dans le Minnesota. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Liens externes

Ville au Minnesota
Comté d'Otter Tail

Erhard (Minnesota)


Emma Morano () a fost o supercentenară italiană, care, înaintea morții ei la vârsta 117 ani și 137 zile, a fost cea mai în vârstă persoană în viață din lume și ultima persoană în viață care s-a născut înainte de anul 1900.

Ea a fost persoana italiană cea mai longevivă înregistrată vreodată, al doilea european cel mai longeviv după franțuzoaica Jeanne Calment, și se află în top 10 cele mai longevive persoane care au trăit vreodată, fiind verificate de Gerontology Research Group

Biografie
Emma Martina Luigia Morano s-a născut la 29 noiembrie 1899 la Civiasco, Vercelli, Piemmont, Italia. A fost primul copil din cei opt ai lui Giovanni Morano și ai Matildei Bresciani. Mama, o mătușă și unii din frații ei au atins vârsta de 90 de ani, și una dintre surorile sale, Angela Morano (1908–2011), a murit la vârsta de 102 ani.

Când ea era copil, familia s-a mutat din Valea Sesia la Ossola din cauza slujbei tatălui ei,, dar clima era atât de nesănătoasă acolo încât un medic a sfătuit familia să trăiască undeva cu un climat mai blând, astfel încât familia s-a mutat la Pallanza, pe lacul Maggiore. În octombrie 1926 s-a căsătorit cu Giovanni Martinuzzi (1901-1978), iar în 1937 s-a născut singurul ei copil, care a murit la doar șase luni. Căsătoria nu a fost fericită,, astfel încât, în 1938, Morano s-a despărțit de soțul ei, dându-l afară din casă; în ciuda separării cuplului, ei au rămas căsătoriți până la moartea lui în 1978.

Până în 1954, ea a lucrat într-o fabrică de iută din orașul ei. Ulterior, a lucrat în bucătăria colegiului Santa Maria, o școală internat, până la retragerea sa, la vârsta de 75 de ani.

Morano a trăit singură în casa ei până la vârsta de 115 ani. Când a fost întrebată de secretul longevității, ea a spus că nu a luat niciodată medicamente, mănâncă trei ouă pe zi, bea un pahar de coniac de casă și o bucată de ciocolata uneori, dar, mai presus de toate, gândește pozitiv despre viitor. Morano crede că lunga ei viață se datorează dietei cu ouă crude și fapului că a trăit singură.

Morano a devenit cea mai longevivă persoană în viață din Italia și Europa după decesul Mariei Redaelli la 2 aprilie 2013. La aniversarea vârstei de 114 ani, ea a acordat un scurt interviu în direct televiziunii RAI. La aniversarea vârstei de 116 ani a primit felicitări de la Papa Francisc. În 2015 a devenit cea mai longevivă persoană italiană din toate timpurile, după ce le-a depășit în august 2014 pe Venere Pizzinato și în august 2015 pe Dina Manfredini (care a murit în SUA). La 13 mai 2016, după decesul americancei Susannah Mushatt Jones la vârsta de 116 ani, 6 luni și 6 zile, Morano a devenit cea mai longevivă persoană în viață. La 29 iulie 2016, Cartea Recordurilor i-a acordat un certificat prin care a recunoscut-o ca persoana cea mai în vârstă aflată în viață.

Note

Legături externe
 Emma Morano s-a stins din viață la 117 ani, youtube.com

Vezi și
 Lista celor mai longevivi oameni în viață
 Lista celor mai longevive femei din lume
 Lista celor mai longevivi oameni

Nașteri în 1899
Decese în 2017
Cartea Recordurilor
Decorați cu Ordinul de Merit al Republicii Italiene
Deținători de recorduri
Femei din Italia
Femei din secolul al XIX-lea
Italieni din secolul al XIX-lea
Supercentenari

Emma Morano


පැරණි රෝමානු ආගම දෙවියන් හා මනුෂ්‍යයන් අතර ඇති සංකීර්ණ සබදතාවක් මත ගොඩනැගුනකි. ග්‍රීක පුරාවෘතියන්හි දෙවියන් මනුෂ්‍යයන් කොට වන්දා කරන අතර රෝමානු ඇදහිලි වලට අනුව දෙවියන් ශුද්ධ ආත්මයක් ඇතිවුන් (Numiana) ලෙස හැදින්වේ. රෝමානුවන් විශ්වාස කරන අකාරයට සැම මනුෂ්‍යයෙකුට, ස්ථානයන්ට හා වස්තුවන්ට එයටම අධිපති වු දෙවියෙක්හා ආත්මයක් පවතී. රෝමානු සාමුහාණ්ඩුව පවතිනකල්හි රෝමානු ආගම ඉතා දැඩි පද්ධිතියක් යටතේ උත්තරිතර මන්ත්‍රී මණ්ඩලයක් විසින් හෛබවනු ලැබිය. ධුරතාවලියෙන් ඉහළම නිළය පාප්වහන්සේ විසින් දරයි ෆ්ලැමෙන්ස් (Flamens) යන පුජකතුමන් විසින් දේව ඇදහිලි පවත්වාගෙන යාම සිදු කළ අතර බර්ගර් (Augur) පුජක කොට්ටාඨය විසින් දෙවියන්ගේ කැමැත්ත පිලිබදව අනාවැකි පැවසිම සිදු කරයි. රෝම අධිරාජ්‍යයවරුන් දෙවියන් ලෙස එරට වැඩියෙන් පුද පුජා සිදු කරන ලදි.

ග්‍රිසීයක් සමගපැවැත් වු සබදතා හේතුවෙන් ග්‍රිසියේ දේවයින් හා රෝම දෙවියන් එක සමාන ලෙස සැළකුවේයේ. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ග්‍රීසියේ Zeus දෙවියන් Jupiter දෙවියන් ලෙසත් Ares Mars දෙවියන් ලෙසත්  Poseidon දෙවියන් Neptune  දෙවියන් ලෙසත් ඔවුන් විසින් පිළිගත්හ. මෙලෙස ක්‍රි.පු. 1 වන සියවස වන විට එතෙක් පැවති ආ රෝම ආගමික සිරිත් බොහෝ සෙයින් වෙනස් විය. මෙම නිසා සමහර රෝම අධිරාජ්‍යයන් මරණින් පසුව දෙවියන් ලෙස වැදුම් පිදුම් ලැබුහ.

රාජ්‍යනායකයන් අනුගමනය කරමින් රෝමානු වැසියන්ද විවිධ විදේශිත දෙවියන් අදහිම ආරම්භ කරන ලදී. උදාහරණයක් වශයෙන් ඊජිප්තුවේ දෙවි Isis සහ පර්සියානු දෙවි  Mithras ඇදහිමිට රෝමානු වැසියන් පෙළඹුනහ. ක්‍රි.ව. 2 වන සියවසේ දි  ක්‍රිස්තියානි ආගමට රෝමය වැළදගත්හ. ප්‍රථහයෙන් Nero අධිරාජ්‍යා ක්‍රිස්තුයානුවෙකු බවට පත් වුවද එම කාලවකවානුවේදී ක්‍රිස්තියානුවෙකු විම මරණ දණ්ඩණය හිමි විය හැකි වරදකි. නමුත් පසුව Diocletian අධිකාරයාගේ සමයේ ක්‍රිස්තියානින් අගාම රෝමය ස්ථානයක වැජබිම ආරම්භ කරන ලදි. ඉන්පසු  Constantine I අධිරාජ්‍යයාගේ කාලයේදී ක්‍රිස්තියානි ආගම රාජ්‍යයේ නිළ ආගම බවට පත් කෙරෙණි. ක්‍රිස්තියානි ආගම රාජ්‍යයේ නිළ ආගම බවට පත් කෙරිණි. ක්‍රිස්තියානි ආගම රෝමයේ ස්ථිර ආගම බවට පත් වු අතර ක්‍රි.ව 391 දී  The odosius I  අධිරාජ්‍ය වරයා ක්‍රිස්තියානි ආගම හැරෙන්නට අනෙකුත් සියලුම ආගම් රෝමයේ තහනම් කරන ලදි.

සටහන්

| Ancient Rome - Religion
|}

පැරණි රෝමානු ආගම


Viking Altar Rock ("Vikingealter-klippen") er en vandreblok i Sauk Centre, Minnesota, USA. Den blev opdaget i 1943 og er cirka 8,2 m lang og 5,2 m bred.

Blokken er en lokal seværdighed og knyttes til det såkaldte "Vikingespor", som er et antal tegn på, at vikingerne skulle have udforsket Minnesota. Denne teori er dog baseret på formodninger.

I blokken er der fire formodede fortøjningshuller. De befinder sig i omkring 1 m højde og er nærmest trekantede i form.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Historical sites

Minnesota
Arkæologiske områder

Viking Altar Rock


Elixirul tinereții se poate referi la:

 Elixirul vieții, elixirul nemuririi sau piatra filozofală, o poțiune care se presupune că îi face pe băutori să dobândească viața veșnică și/sau tinerețea veșnică
 Elixirul tinereții, nuvelă științifico-fantastică din 1964 de Alexandru Andrițoiu
 Elixirul tinereții (film), film din 1975 regizat de Gheorghe Naghi bazat pe lucrarea lui Andrițoiu

Elixirul tinereții


Sherman Martin Austin (born April 10, 1983) is an American anarchist and musician who was arrested for inflammatory content on his website and subsequently convicted. He was the first person to be successfully prosecuted under 18 U.S.C. 842(p), a United States federal law which makes the distribution of information on explosives unlawful if the information is provided with the knowledge or intent that the information will be used to commit a violent federal crime. Austin was convicted under a plea agreement in 2002 and served a one-year sentence in federal prison. Some academics and activists, including Zack de la Rocha of Rage Against the Machine, protested the prosecution of Austin.

Investigation, conviction and imprisonment

Background
Prior to his arrest and imprisonment, Austin was webmaster of the Internet site RaisetheFist.com (subtitled "National Security is the Threat"), which provides a platform for discussion for anti-police activists, and provides suggestions on how to practice for possible armed combat with police.

On May 1, 2001, the FBI received information about a possible server intrusion and defacement of the Web site of the James Redford Institute for Transplant Awareness. The information contained on that Web site's home page had been deleted and replaced with politically militant rhetoric. In addition, the coding for this and a number of other defaced sites contained links to RaisetheFist.com, while responsibility was claimed by a group calling itself "UCAUN", which was Sherman Austin's personal online username for a number of IRC clients, including AIM Instant Messenger.

Conviction
On August 4, 2003, after entering a guilty plea under an agreement with the prosecutor, Austin was sentenced in U.S. District Court by Judge Stephen V. Wilson to 12 months in a federal jail, a $2000 fine, and three years probation, and as well as other restrictions. His time was served in a federal institution in Tucson, Arizona.

Austin has claimed that he never authored the explosives information, although he freely hosted it on his webserver. He says he took the plea deal because of the possibility of a 20-year sentence due to a "terrorism enhancement" clause in the USA Patriot Act.

Austin was not indicted for any alleged hacking crimes. However, he has acknowledged defacing the sites, saying it was necessary to get his message out.

Release

Austin was released one month early in July 2004 with 3 years of probation which prohibited him from having access to a computer or knowingly associating with individuals who "espouse violence for political change".

Following his release from prison, he released a hip-hop CD, Silence is Defeat.

In February 2006, Austin released a statement on Indymedia containing claims that the National Security Agency had installed illegal wiretaps before and during the investigation against him, and that the NSA, along with "other higher-ups in the government", arranged three separate attempts to assassinate him. Austin says that anonymous informants provided him with "some detail on who was serving the contracts, names, license plate numbers, etc", by anonymous informants, and that these informants also assured him that everything was being taken care of and he was being "looked out for".

Criticism of Austin's prosecution

Some have questioned whether Austin's trial was fair. Austin's supporters consider him a political prisoner. Since his arrest, Austin has become a cause célèbre on the internet, with many sites dedicated to freeing Austin. Zack de la Rocha, lead vocalist of the band Rage Against the Machine, came out in support of Austin, and other musicians and bands, including Far East Movement and Death to W, supported Austin as well by having a benefit show at the Ché Café in San Diego, CA.

Leslie Kendrick, arguing for the adoption of a standard for determining whether speech is "criminally instructive," has questioned whether Austin's sentence was fair given the available evidence. As she notes, the law protects both (a) speech that is intended to incite a violent crime, but is not actually likely to do so, and (b) speech that is likely to incite a violent crime, but is not actually intended to do so. The Department of Justice prosecutor recommended a sentence of four months in jail and four months in a halfway house, but the judge rejected that plea twice and ordered a twelve-month sentence in jail, saying the prosecution was not "taking this case seriously enough." Writing of Austin, Kendrick says, "Too little information is available to make a complete assessment either of Austin's intent or the likely use of his website by others.… Judge Wilson's difference of opinion with the Justice Department prosecutor (the very agency that had contributed to the drafting of the Feinstein Amendment) illustrates the degree of subjectivity involved in assessing the danger imposed by the activities of individuals like [him]."

Carnegie Mellon University professor David S. Touretzky posted a mirror of the Reclaim Guide on his Web site in reaction to the FBI raid on Austin, in order to prompt public debate. As Touretzky notes on his website, his own distribution of the material does not violate the statute because it is not performed with the intention or knowledge that the information be used to commit any illegal violent acts. On his website, Touretzky distances himself from Austin's politics, which he characterizes as "mindless," and suggests that the hacking evidence alone would be enough to arrest and charge Austin. But he is deeply troubled by the way the government handled the case:

"Did the amateurish bomb-making information, written by a minor, that Mr. Austin allowed to appear on his web site pose any significant threat to public safety? Did he personally intend to promote crimes of violence? Because he was coerced (with the threat of a possible 20 year 'terrorism enhancement') into signing a plea agreement, the government was spared the trouble of a public trial, and thus did not have to prove its case or enter its evidence against him into the public record. How then can we, the American people, judge whether our government acted reasonably in this matter?"

See also
 Internet censorship in the United States
 Nanny state

References

1983 births
African-American musicians
American anarchists
American male criminals
Living people

Sherman Austin


La Federación de Fútbol de Samoa Americana es la organización a cargo de organizar la competencia a nivel clubes del país, la Liga de Fútbol FFAS, la Copa Presidente FFAS y de administrar tanto la selección masculina como la .

Fue fundada en 1984 y se afilió a la OFC y la FIFA en 1998.

Referencias

Samoa Americana
Fútbol en Samoa Americana
Samoa

Federación de Fútbol de Samoa Americana


Beyobası, Antalya ilinin Gazipaşa ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Eski Tapu Kayıtlarından eski adının Habipli olduğu belgelenmiştir. Ancak Habipli isminin nereden geldiği bilinmemektedir.

Coğrafya
Antalya iline 180 km, Gazipaşa ilçesine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Gazipaşa'nın mahalleleri

Beyobası, Gazipaşa


McGill ist ein Ort des White Pine County im Osten des US-Bundesstaats Nevada. Das U.S. Census Bureau hat bei der Volkszählung 2020 eine Einwohnerzahl von 1.010 ermittelt.

Geographie
McGill liegt auf 39°24'4" nördlicher Breite und 114°46'44" westlicher Länge. Der Bundesstaat Utah beginnt in einer Entfernung von 60 Kilometern in östlicher Richtung. Die Städte Ely und Las Vegas sind 20 beziehungsweise 320 Kilometer jeweils in südlicher Richtung entfernt. Der U.S. Highway 93, der in diesem Bereich auch Great Basin Highway genannt wird, verläuft durch die Stadt.

Geschichtliches
Der Name des Ortes McGill geht auf William N. McGill, der Teile seines Besitzes in diesem Gebiet an die Steptoe Valley Mining and Smelter Company (Nevada Consolidated Copper Co., später Kennecott) verkaufte, zurück. Zwischen 1906 und 1908 wurde eine Kupferhütte gebaut und mit der Nevada Northern Railway verbunden, wodurch der Ort wuchs. Durch ein Feuer wurden im Jahre 1922 große Teile der Industrieanlagen und viele Gebäude zerstört, jedoch bis 1930 wieder aufgebaut. In den späten 1970er Jahren wurde die Kupferhütte geschlossen und später abgerissen. Das historische McGill Drugstore Museum erinnert an die Blütezeit des Ortes.

McGill ist heute Ausgangspunkt für Touren in die nahe gelegenen und sehr bergigen Wildnisgebiete Bristolcone Wilderness und Becky Peak Wilderness.

Demografische Daten
Im Jahre 2007 wurde eine Einwohnerzahl von 1063 mit einem Durchschnittsalter von 42,6 ermittelt.

Weblinks

 theusgenweb Historie
 ghosttowns Kupferhütte
 mcgilldrugstoremuseum Drugstore Museum
 city-data Einwohnerzahlen
 nevadawilderness 1 Bristolcone Wilderness
 nevadawilderness 2 Becky Peak Wilderness

Einzelnachweise

McGill (Nevada)


Pelé e Franz Beckenbauer no chuveiro () é uma fotografia do fotógrafo alemão Volker Hinz. Foi criado em 1977 na técnica preto e branco.

A foto mostra os dois jogadores de futebol Pelé e Franz Beckenbauer nus no banheiro do Lockhart Stadium, em Fort Lauderdale (Flórida), após o time do New York Cosmos jogar fora de casa contra o Fort Lauderdale Strikers. Ao fundo estão outros quatro jogadores da equipe.

Fundo
A foto foi tirada em agosto de 1977, após um jogo do playoff do Cosmos contra o Fort Lauderdale. Nos Estados Unidos, na época em que o esporte foi criado, era prática comum a entrada de jornalistas e fotógrafos no vestiário do time dez minutos após o término do jogo. Hinz, que estava nos EUA para a revista Stern, seguiu Beckenbauer até o banheiro após o jogo.

Recepção
A foto é uma das fotografias mais conhecidas de Volker Hinz e é considerada um clássico da fotografia de estrelas. Foi capa da exposição Stars im Stern – Volker Hinz em abril de 2012 em Hamburgo.

Ligações externas
 Artigo sobre a foto em stern.de
 Entrevista com Franz Beckenbauer por ocasião da exposição de Volker Hinz: O Imperador sem Roupas.

Representações culturais de Pelé
Fotografias a preto e branco
Fotografias de 1977

Pelé e Franz Beckenbauer no chuveiro


Le Okjetpes Kökşetaw Fýtbol Klýby (en kazakh : Оқжетпес Көкшетау футбол клубы), plus couramment abrégé en Okjetpes Kökşetaw, est un club kazakh féminin de football fondé en 2002 et basé dans la ville de Kökşetaw.

C'est la section féminine du FK Okjetpes Kökşetaw.

Histoire

Après sa deuxième place en championnat en 2020, Okjetpes participe à la Ligue des champions 2021-2022. Elles sont éliminées dès le  par Arsenal (4-0).

Palmarès

Notes et références

Club féminin de football au Kazakhstan
Club de football fondé en 2002
Sport à Kökşetaw

FK Okjetpes Kökşetaw (féminines)


الماء المقطر هو الماء الذي يحصل عليه بعد إجراء عملية تقطير ثم تكثيف، بحيث أن الشوائب التي لا يمكنها الانتقال من الحالة السائلة إلى الحالة الغازية تبقى في الإناء الأصلي.

يعد الماء المقطر أحد أنواع تصفية المياه؛ ويستخدم الماء المقطر في عدة مجالات علمية، هندسية، مخبرية، زراعية وصناعية.

طرق تصفية الماء

التقطير
تعدّ عملية التقطير المثالية هي العملية المزيلة لكل الشوائب من الماء للحصول على الماء المقطر. يشمل التقطير عملية غلي الماء ومن ثم تكثيف البخار في كأس نظيف، مخلفاً وراءه تقريباً كل الشوائب الصلبة. تنتج عملية التقطير ماء نقي جداً ولكنها أيضاً تترك أيضاً آثار صفراء اللون على جهاز التقطير مما يستدعي تنظيف جهاز التقطير بشكل دوري. في كثير من التطبيقات تستخدم بدائل أرخص مثل الماء المنزوع الأيونات بدلاً من الماء المقطر.

التقطير المضاعف
يتم تحضير الماء المضاعف التقطير (Double distilled water) بإجراء عملية تقطير مضاعفة للماء بعد التسخين.

مراجع

انظر أيضاً
 مخطط تصنيفي للماء

تقطير
كيمياء الماء
ماء الشرب

ماء مقطر


One misle da smo male, zabavno-edukativni roman za tinejdžersku populaciju koji su zajedno napisale književnica Julijana Matanović i liječnica Anka Dorić. Objavljen je 2010. i osvojio više nagrada. U studenom 2017. je objavljen u Nizozemskoj.

Radnja i struktura
Roman je ispripovijedan u prvom licu jednine, i donosi obiteljsku priču 15-godišnje djevojke Matije. Ona je na pragu ulaska u svijet odraslih, a svoje nježne i sentimentalne tinejdžerske osjećaje prikriva buntom i ironijom prema odraslima. Radnja teče na dva kolosijeka. Matijini školski dani se prepliću s njenim obiteljskim životom nad koji se nadvija teška sjena kada Matijina majka oboli od raka vrata maternice.

Štivo sadrži elemente potrage i detektivske priče, koji su realizirani kroz traženje Matijinog oca. Iako se priča zbog majčine bolesti mogla pretvoriti u tragediju kakve se u stvarnom životu često i događaju, roman "One misle da smo male" završava sretno. Dijalozi su česti i duhoviti, a roman je unatoč sjeni bolesti protkan vedrom atmosferom. Priča je intrigantna i dinamična, a likovi pažljivo profilirani (ističe se lik bake Dorotee). Djelo ima originalnu kompoziciju u koju je najprije interpolirana Matijina prepiska s doktoricom Ankom Dorić, a po završetku romana čitatelj susreće i njegov "drugi dio", znanstveno - popularni i edukativni dodatak doktorice Dorić. Dodatak obujmom čini četvrtinu knjige, a Dorić ga je napisala s ciljem poučavanja, crpeći podatke iz suvremenih i znanstveno utemeljenih izvora.

Gledana u cjelini, knjiga ima značajke vodiča koji pomaže u razumijevanju i prevenciji raka vrata maternice. Čitatelju pruža jasne informacije o uzrocima i načinima sprječavanja tog oboljenja. Pokazuje složenost ljudskih odnosa, mentalnih i fizičkih, te smjera k tome da na njima prilagođen način potakne mlade na odgovorno spolno ponašanje i razvoj navike čuvanja vlastitog zdravlja. Nastala je bez komercijalnih izvora financiranja. Matanović i Dorić su je pripremale u slobodno vrijeme i vlastitim sredstvima. Uredio ju je Zoran Maljković, a izdala Mozaik knjiga. Riječ je o prvom zabavno-edukativnom štivu takve vrste u Hrvatskoj, i šire.

Nagrade i izdanja
Roman je osvojio književnu nagradu "Anto Gardaš" Društva hrvatskih književnika za najbolje prozno djelo za djecu i mladež u Hrvatskoj za 2010. Osim toga, dobitnik je regionalne nagrade Mali princ, koja se svake godine dodjeljuje u okviru Manifestacije "Vezeni most" za najbolju knjigu za mlade u BiH, Srbiji, Crnoj Gori i Hrvatskoj. U prosincu 2011. mu je u Puli dodijeljena knjižna nagrada Kiklop u kategoriji Knjiga godine za djecu i mladež, a u veljači 2012. autoricama Julijani Matanović i Anki Dorić, te uredniku Mozaik knjige Zoranu Maljkoviću, dodijeljene su nagrade 'Biser mudrosti' (2012), Europske udruge raka vrata maternice - ECCA, za doprinos prevenciji raka vrata maternice.

U studenom 2011. je izašlo i zvučno izdanje romana. To je ujedno i prva zvučna knjiga što ju je Hrvatska knjižnica za slijepe snimila u daisy formatu, koji slijepim i slabovidnim osobama omogućava kretanje po stranicama, poglavljima, fusnotama te zapisivanje bilješki. Nakon pet hrvatskih izdanja, roman je u studenom 2017. izašao na nizozemskom jeziku pod naslovom "Ze denken dat we nog klein zijn", u Biblioteci KLIN, Kroatische Literatuur In Nederland (Hrvatska književnost u Nizozemskoj) nastaloj u okviru projekta predstavljanja suvremene hrvatske književnosti nizozemskoj čitalačkoj publici, čiji je osnivač i voditelj Sanja Kregar.

Izvori

Hrvatska književna djela

One misle da smo male (roman)


L'édition féminine 2022 du tournoi de tennis de Sydney se déroule du 10 au , sur dur en extérieur. Elle appartient à la catégorie WTA 500.

Faits marquants

Forfaits
  Leylah Fernandez, remplacée par  Ajla Tomljanović
  Simona Halep, remplacée par  Zhang Shuai
  Angelique Kerber, remplacée par  Daria Kasatkina
  Anastasia Pavlyuchenkova, remplacée par  Ekaterina Alexandrova
  María Sákkari, remplacée par  Jeļena Ostapenko
  Iga Świątek, remplacée par  Océane Dodin

Lauréates
En simple, Paula Badosa remporte le 3e titre de sa carrière en battant la Tchèque Barbora Krejčíková sur un score de 6-3, 4-6, 7-6.

En double, la Brésilienne Beatriz Haddad Maia et la Kazakh Anna Danilina dominent l'Allemande Vivian Heisen et la Hongroise Panna Udvardy en finale sur un score de 4-6, 7-5, 10-8.

Primes et points

NB : Pour les têtes de série exemptées de , une élimination au  ne rapporte qu'un point WTA.
Source:

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis de Sydney
 Saison 2022 de la WTA

Liens externes
  Site officiel du tournoi

WTA 2022
Sydney
Tennis en Australie en 2022
Tennis en janvier 2022

Tournoi de tennis de Sydney (WTA 2022)


Kseniya Rappoport (în , ) este o actriță rusă.

Filmografie

Film

Televiziune

Referințe

Legături externe

 Maly Drama Theatre – Theatre of Europe

Nașteri în 1974
Nașteri pe 25 martie
Ruși în viață
Actrițe ruse
Evrei ruși
Evreice

Kseniya Rappoport


حلاق إشبيلية  هي أوبرا كوميدية كتبها جواكينو روسيني عام 1816.

اوبرا هزلية من فصلين ألف موسيقاها جواكينو روسيني ونصها تشزاره ستربيني. تدور أحداث الاوبرا حول قصة حب بين الشاب الكونت ألمافيفا والشابة روزينا. ويرغبان بالزواج، إلا أن بارتولو الوصي على روزينا طامع بأموالها ويريد الزواج منها. وهنا يظهر الحلاق فيگارو، وهو رجل سليط اللسان يتمكن من إفشال مخطط بورتولو. وينتهي العمل نهاية سعيدة بانتصار الحب وزواج الحبيبين..

يعتبر فيگارو هو الشخصية الرئيسية في اوپرا حلاق إشبيلية التي أخذت عن مسرحية مسرحية بنفس الاسم لپيير بومارشيه، واوپرا زواج فيگارو من تأليف ڤولفگانگ أماديوس موتسارت، والتي أخذت عن مسرحية تحمل نفس الاسم لبومارشيه أيضا.

التاريخ

كانت في الأصل مسرحية كتبها الفرنسي بيير أوجستن كارون دي بومارشيه عام 1775، ولكن حولـها جوڤاني پايسييلو إلى عرض أوبرالي بنفس العنوان عام 1782، وكان واحداً من عمالقة الأوبرا الإيطالية، لكنها لم تكتسب شهرتها وشعبيتها العالمية إلا على يد جواكينو روسيني الذي أعاد تأليف الأوبرا بأسلوب جديد أخاذ أروع ما فيه موسيقاه الخالدة التي ظلت لقرون عديدة من أفضل ما ألف في الموسيقى، ومازالت موسيقاها الأكثر استخداماً في الإعلانات البصرية والسمعية، وكتب روسيني أوبرا حلاق اشبيلية تحت طلب مدير مسرح أرجنتينا بروما، وتمّ إنتاجها أول مرة سنة 1816.

لكن الشيء اللافت للنظر في أوبرا اشبيلية أنه في بداية عرضها سنة 1816 في روما منيت بالفشل الذريع، وسخر منها الجمهور، بيد أن عرضها بدأ يتحسن بعد ذلك رويدا رويدا حتى أصبحت تصنف ضمن الأعمال الأوبرالية العشرين الأكثر انتشارا في أمريكا الشمالية.

الملخص

 المكان: إشبيلية، إسپانيا.
 الزمان: القرن 17.

الفصل الأول
تبدأ أوبرا حلاق اشبيلية بمقدمة موسيقية هادئة تتكون من لحنين أساسيين بعد افتتاح بطيء، ثم يبدأ الفصل الأول الذي نتعرف فيه على أبطال العمل الرئيسيين وهم الفتاة الجميلة روزينا والوصي عليها الدكتور بارتولو الذي يحاول الزواج منها رغم كبر سنه، بعدها يظهر الكونت المافيفا الذي يحب روزينا ويراقبها من أسفل شرفتها، وتبادله الفتاة الحب رغم عدم معرفتها بشخصيته، وتبدأ الأحداث بدخول الحلاق فيجارو وهو شخصية مرحة، ذكية متعددة المواهب، فهو حلاق وطبيب ووسيط في حالات الحب والزواج، ونراه وهو يحمل الجيتار ويغني أغنيته الجميلة «أنا خادم المدينة»، وبعد أن ينتهي من الأغنية يلاحظ الكونت وهو يراقب روزينا فيتعرف عليه ويقدم له معلومات عن الفتاة ووصيها فيطلب منه الكونت تدبير لقاء معها لكن الحلاق يماطل ويتهرب، لأنه لا يريد أن يقدم خدماته مجانا وعندما يعده الكونت بمكافأة كبيرة من الذهب عندها فقط يقرر تدبير خطة اللقاء، وملخصها أن يتنكر الكونت بملابس جندي وأن يدعي أنه أحد أفراد فرقة عسكرية دخلت المدينة مساء.

وحسب التقاليد فمن حقه دخول أي بيت ويسكن فيه كضيف، وهكذا يستطيع الكونت اختيار منزل الدكتور، وبالتالي يكون قريبا من روزينا وأوصاه أن يدعي بأنه سكران ليبعد الشك عن الدكتور الذي ارتاب بسلوك روزينا مؤخرا، يفرح الكونت بهذه الخطة ويذهب لتنفيذها وهو يغني، وفي هذه الأثناء نرى روزينا في داخل البيت وقد كتبت رسالة إلى حبيبها المجهول وهي تتغنى بجمال صوته الذي تحفظه في قلبها.

الفصل الثاني

في الفصل الثاني يدخل الكونت منزل بارتولو وقد تنكر هذه المرة بزي دون ألونزو تلميذ بازيليو، ويدعي أن أستاذه مريض وقد أرسله لتعليم روزينا بدلا عنه، لكن الطبيب الذي يشك بأن هذه إحدى خدع الكونت يرفض فيدعي التلميذ، كسبا منه الوقت أنه قد عثر على رسالة روزينا إلى الكونت، بعد أن نسيها في الفندق فيحاول الدكتور الحصول عليها ليقدمها إلى روزينا كدليل على عدم وفاء حبيبها، وهنا يدخل الحلاق حاملا عدة الحلاقة، لكن الدكتور يطلب منه التأجيل فيرفض "فيجارو" الذي يخرج مفكرته ويقرأ منها جدول مواعيده المزدحم فيضطر الدكتور الموافقة ويعطيه مفاتيح المخزن ليحضر الصابون والمنشفة فيذهب الحلاق ويتعمد كسر بعض الآنية ليحضر الطبيب ويترك الحبيبين يتناجيان لبعض الوقت وبعدها يرجع الدكتور والحلاق وقد سرق مفتاح الشرفة ويبدأ الحلاقة، وفي هذه اللحظة تحدث مفاجأة عند دخول المعلم «بازيليو» إلى البيت فيظهر الارتباك والحرج على وجوه الجميع الذين يبدأون بإيهامه بأنه مريض ويحتاج إلى الراحة فيقتنع المسكين ويغادر المسرح ويعود فيجارو لعمله ويقف بحيث يحجب العاشقين عن ناظريّ الطبيب، حيث اتفقا على الهرب في منتصف الليل وحينما بدأ الكونت بشرح تقديمه الرسالة إلى «بارتول» تنبه إلى أنه يراقبهما فسكت وظلت تلك الحيلة غير معروفة «لروزينا»، وبعد مغادرتهم قدم الطبيب الرسالة لها وأخبرها بشخصية الحبيب الحقيقية فأحست بغضب شديد وأقسمت بأنها ستنتقم منه وتخبر الطبيب بخطة الهرب في منتصف الليل

وبعد مرور بعض الوقت وفي الموعد المحدد يدخل الكونت والحلاق من الشرفة لكن «روزينا» ترفض الهروب وتتهم حبيبها بالخيانة، ورغم ذلك يستطيع أن يقنعها بصدق حبه ويخبرها بقصة الرسالة فتفرح لذلك ويقرران المضي في تنفيذ الخطة إلى النهاية، وفي هذه اللحظة يلمح فيجارو شخصين يقتربان من المنزل ويحمل كل منهما مصباحا ويتلو ذلك غناء ثلاثي رائع يحذر كل منهم الآخر بأن يلتزم الهدوء، ثم يقررون الخروج عن طريق سلّم وضعوه خارج الشرفة لكنهم يفاجأون باختفائه ودخول «بازيليو» ومسجل العقود، وأمام هذه المفاجأة يقرر الكونت حسم الموقف بسرعة فينفرد «ببازيليو»

ويقدم له خاتمه ويخيره بين أمرين إما القتل أو التعاون معه، فيختار الحل الثاني ليكون مع الحلاق الشاهدين على عقد القران، وبعد لحظة واحدة فقط يدخل الدكتور ومعه الشرطة طالبا منهم القبض على الكونت والحلاق باعتبارهما لصين، ولكن الكونت يكشف عن شخصيته الحقيقية ويخبرهم أنه تزوج روزينا وأن سلطة الدكتور عليها قد انتهت لينتهي الفصل والأوبرا أثناء غناء الجميع على شكل كورس، غناء يحمل طابع الفرح والسعادة.

تسجيلات

مرئيات

هوامش

المصادر
 Holden, Amanda (Ed.), The New Penguin Opera Guide, New York: Penguin Putnam, 2001. ISBN 0-14-029312-4
 Melitz, Leo, The Opera Goer's Complete Guide, 1921: source of synopsis with updates, clarifications, and modifications to its often out-of-date language.
 Osborne, Charles, The Bel Canto Operas of Rossini, Donizetti, and Bellini, Portland, Oregon: Amadeus Press, 1994 ISBN 0-931340-71-3

وصلات خارجية
 Bilingual Libretto (English and Italian)
 Libretto
  The Barber of Seville

مقالات مع مصادر باللغة الألمانية (de)
أوبرا في 1816
أوبراليات
أوبراليات حولت إلى أفلام
أوبيرات باللغة الإيطالية
أوبيرات تقع أحداثها في إسبانيا
أوبيرات مبنية على مسرحيات
مصففو شعر خياليون
أوبيرات تقع أحداثها في إشبيلية

حلاق إشبيلية


نيكو كلايسين ، من مواليد 7 أكتوبر 1962 ، لاعب كرة قدم بلجيكي سابق.

لعب مع منتخب بلجيكا لكرة القدم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية بلجيكيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ماسميخيلين
بلجيكيون مغتربون في ألمانيا
بلجيكيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون بلجيكيون مغتربون في ألمانيا
رياضيون بلجيكيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون فلاميشيون
فلمنكيون
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري البلجيكي للمحترفين
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1984
لاعبو بيرسخوت
لاعبو توتنهام هوتسبر
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو رويال أنتويرب
لاعبو ستاندارد لييج
لاعبو شتوتغارت
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كأس العالم 1990
لاعبو كرة قدم بلجيكيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم من ليمبورغ (بلجيكا)
لاعبو منتخب بلجيكا لكرة القدم
لاعبو نادي سينت نيكلاس
لاعبو نادي شتوتغارت
لاعبو نهائي كأس الاتحاد الإنجليزي
مدربو كرة قدم بلجيكيون
مدربو لييج
مدربو نادي تورنهاوت
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1962
مواليد في ماسميخيلين

نيكو كلايسين


Ryuhei Niwa (født 13. januar 1986) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub SC Sagamihara.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Ryuhei Niwa


ගෝලයන් සැත්තෑදෙන හෝ  ගෝලයන් සැත්තෑදෙදෙන ( නැගෙනහිර ක්‍රිස්තියානි සම්ප්‍රදායෙහි අපෝස්තුළුවරයන් සැත්තෑදෙන ලෙසින් හැඳින්වෙන) යනු   ලූක් තුමන්ගේ සුබඅස්නෙහි  දක්වන පරිදී ජේසුස් වහන්සේගේ මුල් ශිෂ්‍යයන් වූහ. ඔවුන් පිළිබඳ දැක්වෙන එකම සුබඅස්න වන ලූක් තුමාගේ සුබඅස්න පරිදී, ජේසුස් තුමන් විසින් ඔවුන් පත් කොට ඔවුන් යුගල වශයෙන් පිටත් කොට යැවුවේ, ග්‍රන්ථ පෙළෙහි දැක්වෙන විශේෂිත මෙහෙයුම් සඳහාය. බටහිර ක්‍රිස්තියානි ආගමෙහි ඔවුන් සාමාන්‍යයෙන් දැක්වෙන්නේ, ගෝලයන් ලෙසින් වන අතර, නැගෙනහිර ක්‍රිස්තියානි ආගමෙහි ඔවුන් සාමාන්‍යයෙන් දැක්වෙන්නේ අපෝස්තුළුවරයන් ලෙසිනි.

මුල් ග්‍රීක වචන භාවිතා කළ විට, මෙම අභිධාන දෙක පැහැදිලි ලෙසින් විස්තර කළ හැකි වන අතර, ඒ අනුව අපෝස්තුළුවරයෙක් වන්නේ කිසියම්  ධර්මප්‍රචාරයක් සඳහා  යැවූ තැනැත්තෙක් (ග්‍රීක භාෂාවෙහි භාවිතා වන ක්‍රියා පදය: ඇපෙස්ටේලියන්) වන අතර ගෝලයෙක් යනු ශිෂ්‍යයෙක් වුවද, සම්ප්‍රදායයන් දෙක විසින් මෙම  අපෝස්තුළු සහ ගෝලයා යන වචන සඳහා වෙනස් තේරුම් දී ඇත.

ආශ්‍රිත

ගෝලයන් සැත්තෑදෙන


2. ŽNL Krapinsko-zagorska u sezoni 2016./17. predstavlja 2. rang županijske lige u Krapinsko-zagorskoj županiji, te ligu šestog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva.  Sudjelovalo je 11 klubova, a ligu je osvojila momčad Oroslavja.

Ljestvica

Rezultatska križaljka
podebljan rezltat - igrano u prvom dijelu lige (1. – 11. kolo)
rezultat normalne debljine - igrano u drugom dijelu lige (12. – 22. kolo)

Izvori:

Poveznice
 Nogometni savez Krapinsko-zagorske županije
 NS Krapinsko-zagorske županije, 2. ŽNL
 2. ŽNL Krapinsko-zagorska
 1. ŽNL Krapinsko-zagorska 2016./17.

Izvori
 nskzz.hr, 2. ŽNL Krapinsko-zagorska , pristupljeno 8. lipnja 2017.
 nskzz.hr, Rezultati 26. kola 1. ŽNL, 22. kola 2. ŽNL i 30. kola MŽNL , objavljeno 5. lipnja 2017., pristupljeno 8. lipnja 2017.
 nskzz.hr, Glasila 2016. godine , pristupljeno 9. lipnja 2017.
 nskzz.hr, Glasila 2017. godine , pristupljeno 9. lipnja 2017.
 rsssf.com, Hrvatska 2016./17., 6. rang - 2. ŽNL

2016-17
Krapinsko-zagorska-2

2. ŽNL Krapinsko-zagorska 2016./17.


Der B1-Butcher (, zu Deutsch "B1-Fleischer" oder "der Fleischer von der B1") ist ein  unbekannter Serienmörder in Namibia.
Dem B1-Butcher werden mindestens fünf Frauenmorde in den Jahren 2005 und 2007 zugeschrieben. 2007 wurde ein deutschstämmiger Namibier der Vergewaltigung beschuldigt, festgenommen und später in Verbindung zu diesen ungeklärten Morden gebracht. Jedoch wurde er nach längerer Untersuchungshaft aus Mangel an Beweisen freigesprochen. Darüber hinaus gilt weiterhin ein im Juni 2008 durch Suizid verstorbener Namibier als der mögliche B1-Butcher, zumal die Mordserie seit 2007 keine Fortsetzung mehr fand.

Name
Der B1-Butcher erhielt seinen Namen von den namibischen Medien, weil alle mit dieser Mordserie in Verbindung gebrachten Mordopfer in unmittelbarer Nähe zur namibischen Nationalstraße B1 gefunden wurden, welche das Land in Nord-Süd-Richtung durchzieht. Außerdem wurden die Körper der dem B1-Butcher zugeordneten Mordopfer mit den offensichtlichen Kenntnissen eines Fleischers (englisch Butcher) "zerlegt".

Morde
Im Juni und Juli 2007 wurden in der Region Khomas entlang der B1 im Großraum Windhoek zwischen Rehoboth und Okahandja in Mülltüten verpackte, menschliche Körperteile gefunden, welche nacheinander zwei verschiedenen Frauen zugeordnet werden konnten. Bereits im Jahr 2005 hatten sich entlang dieser Straße zwei sehr ähnliche, bis heute ebenfalls ungeklärte Frauenmorde zugetragen, welche deshalb im Nachhinein ebenfalls mit dem sogenannten B1-Butcher in Verbindung gebracht wurden.

Der Kopf sowie ein Unterarm des vorletzten Opfers wurden im August 2007 weiter nördlich an der B1 zwischen Windhoek und Okahandja gefunden. Etwas später wurden im September 2007 Körperteile einer bis heute nicht identifizierten Frau nahe Grootfontein in der Region Otjozondjupa entdeckt. Laut Polizei ist dies ein Indiz dafür, dass der B1-Butcher auch zu dieser Region einen Bezug haben könnte und eventuell seinen Lebensmittelpunkt aus dem Großraum Windhoek heraus in das nördlichere Namibia verlagert haben könnte.

Im Oktober 2007 entsandte Südafrika zeitlich begrenzt drei renommierte Kriminalbeamte, darunter u. a. Gerard Labuschagne, um die namibischen Behörden hinsichtlich deren Ermittlungen in Bezug auf den B1-Butcher zu unterstützen. Dennoch konnten die Morde bis heute niemandem zweifelsfrei nachgewiesen werden.

Opfer und Opferschema
Bei allen fünf dem B1-Butcher zugesprochenen Opfern handelte es sich um Frauen im jungen oder mittleren Alter. Zwei der fünf getöteten Frauen (beide aus dem Jahr 2007) konnten bis heute nicht zweifelsfrei identifiziert werden. Die anderen drei ermordeten Frauen sind Juanita Mabula (21 Jahre, ermordet 2005), Melanie Janse (22 Jahre, ermordet 2005) und Sanna Helena  (36 Jahre, ermordet 2007).

Alle ermordeten Frauen waren farbige Namibierinnen, wobei jedes der drei zweifelsfrei identifizierten Opfer entweder fließend Afrikaans oder Damara sprach, oder aber beide dieser Sprachen auf fließende Art und Weise beherrschte. Außerdem lagen bei allen Opfern Indizien dafür vor, dass die abgelegten Körperteile zuvor in einem Kühlschrank oder Gefrierschrank aufbewahrt worden waren. Der B1-Butcher brachte seine Opfer aber offenbar auf unterschiedliche Art und Weisen zu Tode: Während z. B. Janse offensichtlich erdrosselt wurde, wurde im Fall von Mabula angenommen, dass sie durch die Einwirkung eines stumpfen Gegenstandes auf den Kopf zu Tode kam.

Zumindest bei zwei der drei zweifelsfrei identifizierten Opfer handelte es sich sicher um Prostituierte, deren Körperteile jeweils 2005 bzw. 2007 im Großraum Windhoek aufgefunden wurden. Angeblich kannten sich diese beiden Opfer, Melanie Janse und Sanna Helena , sogar relativ gut. Beide konnten aufgrund von Zeugenaussagen eindeutig der Prostitutionsszene der Hauptstadt Windhoek, welche sich zu dieser Zeit vor allem im Stadtzentrum an der Independence Avenue, dem Ausspannplatz und in dem Lokal Zum Wirt abspielte, zugeordnet werden.

Verdächtige

Karl-Heinz Knierim
Im August 2007 wurde der deutsche Staatsangehörige Karl-Heinz Knierim (* 1964/65) verhaftet, weil er verdächtigt wurde, im Juli 2007 eine 29-jährige Namibierin nahe Windhoek vergewaltigt zu haben. Außerdem soll er im Anschluss daran versucht haben, die Frau zu erdrosseln. Knierim stritt alle Vorwürfe stets ab. Im Februar 2010 wurde er aus Mangel an Beweisen freigesprochen und aus der Untersuchungshaft entlassen. Knierim war im Juli 1980 in Deutschland wegen sexuellen Missbrauchs von Kindern verurteilt worden. Ab 1995 saß er erneut wegen Vergewaltigung für sieben Jahre im Gefängnis und wurde im Oktober 2002 wegen erneuter Vergewaltigung eines Kindes zu drei Jahren Haft verurteilt. Er floh vor Vollstreckung, wohl 2003, nach Namibia. Knierim strebte im Anschluss an seine Entlassung eine Klage auf Schadensersatz gegen den namibischen Staat an, da dieser ihn seiner Meinung nach unbegründet mit dem B1-Butcher in Verbindung bringen wollte und ihn deshalb derart lange festhielt. Knierim musste sich ab 2010 wegen Betruges vor einem namibischen Gericht verantworten und saß hierfür erneut in Untersuchungshaft.

Hans Husselmann
Ein in Rehoboth ansässiger Namibier, Hans Husselmann (1960er–2007), nahm sich im Juni 2008 das Leben, als er von Polizei und Öffentlichkeit zunehmend mit den Morden des B1-Butchers in Verbindung gebracht wurde. Angeblich war seine DNA mit den Morden an Mabula (2005) und  (2007) in Zusammenhang gebracht worden. Nach dem Suizid Husselmanns räumte die namibische Polizei ein, dass der Verdächtige nicht zweifellos mit der Mordserie in Verbindung gebracht werden könnte. Jedoch wurde ausdrücklich darauf verzichtet, die Möglichkeit, dass Husselmann der 1-Butcher war, vollkommen auszuschließen. Laut namibischer Polizei gilt außerdem zumindest ein regelmäßiger Kontakt zwischen Husselmann und  als relativ gesichert. Allerdings besteht laut der namibischen Behörden bis heute die Möglichkeit, dass es im Hinblick auf den B1-Butcher mehrere Täter geben könnte, selbst wenn Husselmann der "federführende" Akteur gewesen sei. Husselmann war erst 2004 nach 15 Jahren aus dem Gefängnis entlassen worden, wo er für zwei Morde einsaß.

Folgen und Nachwirkung
Im Juli 2007 riefen Frauen aus Windhoek, Rehoboth und Tsumis in einem gemeinschaftlichen Schreiben den B1-Butcher dazu auf, die noch vermissten Körperteile der Mordopfer für anständige Beerdigungen herauszugeben und sich der Polizei zu stellen.

2010 wurden auf einer Farm bei Rehoboth ein menschlicher Kopf sowie ein Arm entdeckt, so dass die Berichterstattung um den seit nunmehr drei Jahren "inaktiven" B1-Butcher von Neuem begann. Ein Zusammenhang zur Mordserie des B1-Butchers muss diesbezüglich jedoch als unwahrscheinlich betrachtet werden, zumal die Körperteile nicht in der Nähe einer Fernstraße gefunden wurden, verscharrt waren und weil der Arm Brandspuren aufwies. All dies war im Hinblick auf die dem B1-Butcher zugesprochenen Morde nie der Fall.

Bis heute wird die namibische Polizei von der Öffentlichkeit des Landes dafür kritisiert, den B1-Butcher nicht identifizieren zu können. Im Angesicht dieses spektakulären Falles kam es im Land zudem verstärkt zu Kritik im Hinblick auf die allgemeinen Arbeitsmethoden und Effizienz der namibischen Polizei, und auch andere diesbezüglich relevante Themen, wie die weiterhin große Zahl an Vergewaltigungen, wurden kritisch hervorgehoben.

Zuletzt im November 2014 hatte die Polizei mitgeteilt, dass man weiter nach dem B1-Butcher suche.

Trivia
Der Fall des B1-Butcher hat den namibischen Filmemacher Tim Hübschle für seinen Film #LANDoftheBRAVEfilm im Jahr 2019 inspiriert.

Einzelnachweise

Person (Geschichte Namibias)
Serienmörder (Namibia)
Ungeklärter Kriminalfall
Pseudonym
Kriminalfall 2005
Kriminalfall 2007
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

B1-Butcher


Uluslararası Güvenlik, Terörizm ve Etnik Çatışmalar Merkezi, Ankara merkezli sivil toplum kuruluşu statüsünde bir araştırma düşünce derneği (ing. Think tank).

USAK araştırma merkezleri ağı içinde yer almaktadır.

Uluslararası güvenlik, güvenliğin temel unsurları, terörizm, nedenleri, anti-terör çalışmaları, terörün siyasi ve sosyal sonuçları, etnik ilişkiler ve bu ilişkilerde temel sorunlar başta olmak üzere güvenlik alanında faaliyet gösterir.

Çalışmalarda ağırlıklı olarak demokratik bir sistemde güvenlik sorunlarının çözümü konusuna ağırlık vermektedir. İlk hedef olarak alanında temel kavramların belirlenmesi ve sağlıklı bir şekilde tanımlanmasını esas almıştır. UTEM uzmanlarına göre Türkiye'de Terörizm ve Güvenlik Çalışmaları'nın temel ilkeleri ve kavramları dahi henüz yerleşmemiştir.

Disiplinlerarası bir yaklaşım benimseyen merkez, diğer ilgili tüm disiplinlerden yararlanmaya çalışmaktadır. Alanında yurt içindeki ve uluslararası alandaki benzeri kurumlarla iş birliği de yapan kurumun bünyesinde bir de kitaplığı bulunmaktadır. Merkez, düzenli bilimsel toplantılar, kamuoyu ve medya bilgilendirme toplantıları düzenlemektedir. Başkanlığını Doç. Dr. İhsan bal yürütmektedir. Uzmanlarının çok sayıda ulusal ve uluslararası yayında bilimsel makaleleri yayınlanmıştır. UTEM uzmanları arasında Abdullah Öcalan'ı da sorgulayan eski Başsavcı Talat Şalk da bulunmaktadır.

Özel önem verdiği konular
 Etnik ve ayrılıkçı terörizm
 Küresel terörizm
 Terörizmi engellemede uluslararası iş birliği ve hukuk
 Uluslararası güvenlik kuruluşları
 Polis çalışmaları ve uluslararası polislik
 Ulus devletlerde bölünme nedenleri
 İstihbarat ve karşı istihbarat
 Çatışmaların güç kullanmadan çözülmesi
 NATO
 Avrupa güvenliği
 Türkiye ve terörizm
 Din, siyaset ve şiddet

Terörle mücadele
Uluslararası sivil toplum örgütleri

Uluslararası Güvenlik Terörizm ve Etnik Çatışmalar Merkezi


Kold mælk er en dansk dokumentarfilm fra 1968.

Handling
Filmen viser muligheder for rationalisering af mælketransporten fra producent til mejeri, dels anvendelse af skiftespandesystemet og dels tankopbevaring og tankafhentning. Der belyses en række forhold, som skal tilgodeses ved overgang til tankopbevaring og tankvognstransport af mælk.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1968

Kold mælk


Bathyuroidea es una superfamilia de trilobites del Ordovícico. El cefalón posee suturas opistoparias, y normalmente presenta espinas genales. Poseían entre 8 y 12 segmentos en el tórax. El orden engloba a siete familias: Bathyuridae, Dimeropygidae, Holotrachelidae, Hystricuridae, Raymondinidae, Telephinidae y Toernquistiidae.

Referencias

Enlaces externos

Proetida

Bathyuroidea


Trei discipline de gimnastică s-au desfășurat la Jocurile Olimpice de vară din 2016: gimnastică artistică, gimnastică ritmică și trambulină. Toate probele au avut loc la Arena Olimpică din Rio de Janeiro între 6 și 21 august 2016.

Medaliați

Gimnastică artistică

Masculin

Feminin

Gimnastică ritmică

Trambulină

Clasament pe medalii
Legendă
 Țara-gazdă

Legături externe
     Rio2016.com: gimnastică artistică , gimnastică ritmică , trambulină

2016
Gimnastica
2016 în gimnastică

Gimnastică la Jocurile Olimpice de vară din 2016


Feltet.dk er et dansk websted med hovedvægt på formidling af nyheder indenfor cykelsport. Det er Skandinaviens største internetportal indenfor området. Siden er grundlagt og drives af Jesper Johannesen.

Historie
Webstedet blev grundlagt i Hjørring af Jesper Johannesen. Det åbnede officielt 22. marts 2003.
I februar 2020 havde feltet.dk dagligt 30.000 besøgende, og op til 100.000 i cyklingens højsæson fra marts til september.

Da Feltet.dk i 2023 havde 20 års jubilæum, var der siden starten i 2003 blev udgivet 141.709 artikler. Det seneste år har Feltet.dk haft samlet 45 millioner sidevisninger, og der var næsten 40 medarbejdere i jubilæumsåret.

Referencer

Eksterne henvisninger

Netaviser fra Danmark
Hjørring
Cykelsport
Etableret i 2003

Feltet.dk


Daniel Clement Dennett (d. 28 Mart 1942),Amerikalı bir filozof, yazar ve bilişsel bilimci olarak bilinir. Araştırmaları genellikle zihin felsefesi, bilim felsefesi ve biyoloji felsefesi üzerine odaklanmıştır, özellikle evrimsel biyoloji ve bilişsel bilimle ilişkisini inceler.

2017 yılı itibariyle Bilişsel Çalışmalar Merkezi'nin eş direktörü olarak görev yapmış ve Massachusetts'teki Tufts Üniversitesi'nde Austin B. Fletcher Felsefe Profesörü olarak çalışmıştır. Dennett aynı zamanda The Rutherford Journal'ın yayın kurulu üyesi ve The Clergy Project'in kurucu ortağıdır.

Dennett, etkili bir ateist ve seküler düşünce savunucusudur. Kendisi, Richard Dawkins, Sam Harris ve merhum Christopher Hitchens ile birlikte "Yeni Ateizmin Dört Atlısı" olarak anılmaktadır.

Özel hayatı

Dennett 1962'den beri Susan Bell ile evlidir. North Andover, Massachusetts'de yaşamını sürdürmektedir. Bir kızı, bir oğlu ve 4 torunu vardır. Gemilere de ilgi duymaktadır.

Biyografi
Daniel Clement Dennett III, 28 Mart 1942 tarihinde Boston, Massachusetts'te doğdu. Anne ve babası Ruth Marjorie (kızlık soyadı Leck; 1903-1971) ile Daniel Clement Dennett Jr. (1910-1947) olarak bilinir. Babası Harvard Üniversitesi'nde İslam Araştırmaları alanında doktora yapmış ve İkinci Dünya Savaşı sırasında Beyrut'taki Amerikan Büyükelçiliği'nde kültür ataşesi olarak çalışmış, aynı zamanda Stratejik Hizmetler Ofisi'nde gizli bir karşı istihbarat ajanı olarak görev yapmıştır. Bu nedenle Dennett'in çocukluğunun bir kısmı Lübnan'da geçti.

Dennett'in annesi ise Carleton College'da İngilizce eğitimi almış, daha sonra Minnesota Üniversitesi'nde yüksek lisans yapmıştır. Aynı zamanda Beyrut'taki Amerikan Toplum Okulu'nda İngilizce öğretmeni olarak görev yapmıştır. 1947 yılında babası Etiyopya'da bir uçak kazasında hayatını kaybettikten sonra, ailesi kısa bir süre sonra Daniel'i Massachusetts'e geri götürdü.

Daniel Dennett'in kız kardeşi olan Charlotte Dennett, bir araştırmacı gazetecidir. Dennett, felsefe kavramıyla ilk kez 11 yaşında yaz kampına katıldığında tanıştığını belirtmiştir. Bir kamp danışmanının ona "Sen nesin biliyor musun Daniel? Sen bir filozofsun." dediği anı kendisi için önemli bir dönüm noktası olarak anlatmıştır.

Dennett, 1959'da Phillips Exeter Academy'den mezun olduktan sonra, bir yıl boyunca Wesleyan Üniversitesi'nde okudu ve 1963'te Harvard Üniversitesi'nde felsefe lisansını tamamladı. Bu dönemde W. V. Quine'ın öğrencisi oldu. 1965 yılında, Gilbert Ryle'ın öğrencisi olarak Oxford Üniversitesi'ne bağlı Hertford College'da felsefe alanında doktorasını tamamladı. Tezinin başlığı "The Mind and the Brain" (Zihin ve Beyin) idi ve "Nörolojik Bulgular Işığında Gözlemsel Tanımlama; Niyetlilik" başlığını taşıyordu.

Dennett, 1965'ten 1971'e kadar Kaliforniya Üniversitesi, Irvine'de ders verdi, ardından Tufts Üniversitesi'ne geçiş yaptı. Harvard Üniversitesi ve diğer okulları ziyaret ettiği dönemler dışında, on yıllar boyunca Tufts Üniversitesi'nde kaldı.

Kendini "bir otodidakt ya da daha doğru bir ifadeyle, dünyanın önde gelen bilim insanlarının ilgimi çeken tüm alanlarda yüzlerce saatlik gayri resmi eğitimlerinden yararlanan biri" olarak tanımlar.

Dennett, bir Fulbright Bursu, iki Guggenheim Bursu ve Davranış Bilimleri İleri Araştırmalar Merkezi Bursu sahibidir. Ayrıca Şüpheci Sorgulama Komitesi Üyesi ve Uluslararası Hümanizm Akademisi Hümanist Ödülü sahibidir. Amerikan Hümanist Derneği tarafından 2004 Yılının Hümanisti seçilmiş ve 2006 yılında Amerikan Başarı Akademisi tarafından Altın Tabak Ödülü'ne layık görülmüştür.

Şubat 2010'da, Freedom From Religion Foundation'ın seçkin başarılarıyla tanınan kişilerden oluşan Onur Kurulu'na seçildi.

2012 yılında, "bilim ve teknolojinin kültürel önemini geniş bir kitleye aktarma becerisi nedeniyle" Avrupa kültürüne, toplumuna veya sosyal bilimlere istisnai katkılar sağlayan bir kişiye verilen yıllık Erasmus Ödülü'ne layık görüldü.

2018 yılında Hollanda'nın Nijmegen şehrinde bulunan Radboud Üniversitesi tarafından, disiplinler arası bilime yaptığı katkılar ve bu alandaki etkisi nedeniyle fahri doktora unvanı ile ödüllendirildi.

Felsefi Görüşleri

Özgür İrade

Daniel Dennett, özgür irade konusunda onaylanmış bir bağdaştırmacı olarak bilinse de, 1978 tarihli "Brainstorms" adlı kitabının 15. bölümü olan "On Giving Libertarians What They Say They Want"da, liberteryen görüşlere karşı getirdiği eleştiriye karşılık olarak iki aşamalı bir karar verme modelini ortaya koymuştur.

Dennett, bu iki aşamalı modeli savunurken, William James, Henri Poincaré, Arthur Compton ve Henry Margenau gibi diğer filozofların da benzer modeller geliştirdiğini belirtir. Ancak, Dennett bu modeli özellikle aşağıdaki nedenlerle desteklemektedir:

Önde gelen liberteryen filozoflar arasında yer alan Robert Kane gibi isimler, özellikle rastgele şans faktörünün doğrudan bir karara dahil olduğu modelleri, böyle bir yaklaşımın failin güdülerini, nedenlerini, karakterini, değerlerini, duygularını ve arzularını göz ardı ettiği gerekçesiyle reddetmiştir. Onlara göre, eğer şans faktörü kararların temel nedeni haline gelirse, sonuç olarak ortaya çıkan eylemlerden faillerin sorumlu tutulamayacağı bir durum oluşur. Kane, bu konuda şu ifadeleri kullanmıştır:

Akıl

Dennett, felsefi projesinin genel olarak Oxford yıllarından bu yana büyük ölçüde değişmediğini birkaç farklı yerde belirtmiştir. Kendisi öncelikle ampirik araştırmalara dayalı bir zihin felsefesi sunmaya odaklanmıştır. Orijinal tezi olan "İçerik ve Bilinç" adlı çalışmasında, zihni açıklamanın iki ana gerekliliğine, yani bir içerik teorisine ve bir bilinç teorisine, ayırdı. Bu yaklaşımı, daha sonraki çalışmalarında da tutarlı bir şekilde sürdürmüştür. İçerik ve Bilinç kitabındaki yaklaşımı gibi, "Beyin Fırtınaları" kitabını da benzer şekilde iki bölüme ayırmıştır. Daha sonra içerik konusundaki denemelerini "The Intentional Stance" adlı eserde toplamış ve bilinç üzerine görüşlerini "Consciousness Explained" kitabında birleşik bir teori halinde sentezlemiştir. Bu kitaplar, onun görüşlerinin en geniş kapsamlı gelişimini temsil eder.

"Bilinç açıklanıyor" kitabının 5. bölümünde, Dennett çoklu bilinç taslakları modelini açıklar. Ona göre, "tüm algılama çeşitleri, hatta tüm düşünce veya zihinsel faaliyet çeşitleri, beyinde duyusal girdilerin paralel, çok kanallı yorumlama ve detaylandırma süreçleriyle gerçekleştirilir. Sinir sistemi tarafından işlenen bilgi sürekli olarak bir 'editoryal revizyon' sürecine tabi tutulur." Sonrasında şöyle devam eder: "Bu süreçler zamanla, bir anlatı akışı veya dizisi gibi düşünülebilecek bir şeyi ortaya çıkarır; bu akış, beynin çeşitli bölgelerinde sürekli olarak düzenlendiği bir yapıya sahiptir."

Bu çalışma, Dennett'in bilincin içerik üreten bazı özelliklerini açıklamaya olan ilgisinin belirgin bir şekilde öne çıktığı ve bu ilginin zaman içinde onun programının ayrılmaz bir parçası haline geldiği bir gerçeği gözler önüne sermektedir. Dennett, görüşünün materyalist ve bilimsel temelli olduğunu vurgular ve nitelik konusundaki argümanlarını sunar. Nitelik kavramının karmaşıklığı nedeniyle herhangi bir anlamda kullanılamayacak veya çelişkisiz bir şekilde anlaşılamayacak kadar zorlu olduğunu savunarak, bu nedenle fizikalizmin geçerli bir itiraz oluşturmadığını ifade eder.

Ancak bu görüş, nörobilimciler Gerald Edelman, Antonio Damasio, Vilayanur Ramachandran, Giulio Tononi ve Rodolfo Llinás tarafından reddedilmekte ve bu bilim insanları, niteliklerin var olduğunu ve bunları ortadan kaldırma çabasının bazı filozofların bilimsel gerçekleri yanlış bir şekilde yorumladığına işaret etmektedirler.

Dennett'in yaklaşımı, hocası Ryle'ın birinci şahıs perspektifini üçüncü şahıs terimleriyle yeniden tanımlama stratejisiyle uyumlu bir şekilde ilerler. Bu yaklaşım, mücadele ettiği kavramların tutarlılığını reddetmeyi amaçlar ve bu da onun görüşlerini yansıtan bir stratejidir.

Evrimsel Tartışma
Dennett, 1990'lardan bu yana insan zihnini hayvan zihninden ayıran özelliklerden başlayarak özgür iradenin natüralist bir perspektifle nasıl uyumlu olduğunu ele alan bir dizi çalışma yapmıştır. Önceki fikirlerini daha derinlemesine anlamak amacıyla, evrimsel bir bakış açısıyla çeşitli konuları ele almıştır.

Dennett, evrimi algoritmik bir süreç olarak görmekte ve bu sürecin doğal seçilimle şekillendiğini belirtmektedir. Ancak, basit algoritmaların genellikle önemli derecede rRandomlik içerdiğine dikkat çekmektedir. Bu görüş, paleontolog Stephen Jay Gould'un evrim felsefesiyle çatışır, çünkü Gould evrimin doğal seçilim dışında da birçok faktöre bağlı olduğunu vurgular, yani evrimin "çoğulculuğunu" öne sürer.

Dennett'in evrimle ilgili görüşleri, biyolog Richard Dawkins'in görüşleriyle paralellik gösterir. Adaptasyoncu bir bakış açısını benimser ve evrimin ana itici gücünün adaptasyon olduğunu savunur. "Darwin's Dangerous Idea" adlı kitabında, Dawkins'ten daha fazla adaptasyoncu bir pozisyonu benimseyerek, Gould'un fikirlerini eleştirmiş ve onun evrim yaklaşımını sorgulamıştır.

Dennett'in görüşleri, evrimsel psikolog Geoffrey Miller'ın çalışmaları üzerinde de etkili olmuştur. Dennett'in teorileri, Miller'ın araştırmalarını daha anlaşılır ve akıcı bir şekilde ifade etmesine yardımcı olmuştur.

Sonuç olarak, Dennett, evrim konusundaki algoritmik perspektifi ve adaptasyoncu görüşleriyle tanınan bir filozof ve yazar olarak öne çıkmaktadır. Görüşleri, evrim ve insan davranışının anlaşılması konusunda geniş bir etki yaratmış ve özellikle evrimsel psikoloji gibi alanlarda çalışan diğer araştırmacılar üzerinde derinlemesine bir etki bırakmıştır.

Din ve Ahlak
Dennett, Amerika için Seküler Koalisyon'un danışma kurulu üyesi olarak faaliyet göstermiş ve Şüpheci Sorgulama Komitesi üyesi olarak görev almıştır. Ayrıca, Brights hareketini destekleyen ve ateist-seküler görüşleri açıkça savunan bir kişilik olarak bilinir. Dennett, Richard Dawkins, Sam Harris ve Christopher Hitchens ile birlikte "Yeni Ateizmin Dört Atlısı" olarak adlandırılmıştır.

"Darwin'in Tehlikeli Fikri" adlı kitabında, Dennett evrim teorisinin ahlakın kökenini açıklayabileceğini öne sürer. Ahlakın insanlar için doğal bir özellik olduğunu belirterek, etik konusunda şüpheci bir duruş almanın gerekliliğini reddeder. Natüralist bir yaklaşımın, değerleri sadece olgulardan türetmek yerine desteklemek anlamına geldiğini vurgular.

2006'da yayınlanan "Büyüyü Bozmak" adlı kitabında, Dennett dinin doğal bir fenomen olarak nasıl açıklanabileceğini inceler ve dini inançların olası evrimsel nedenlerini araştırır. Kendisini "aydın" olarak tanımlar ve bu terimi kullanmanın gerekçelerini açıklar.
Dennett, gizlice ateist olan din adamlarının durumunu inceleyen bir araştırma yürütmüştür. Bu araştırmada, inançlarını kaybetmiş olmalarına rağmen işlerini nasıl rasyonalize ettiklerini incelemiş ve bunu "Sorma, Söyleme" komplosu olarak adlandırmıştır. Bu komplo kavramı, inanan insanların inanç kaybını duymak istemediği gerçeği etrafında dönüyor. Araştırma, gizlice inançsız olan din adamlarının sıklıkla dışlanma korkusu yaşadığını ve işlerini, kiliseler tarafından sağlanan konutları kaybetmek istemedikleri için sürdürdüğünü gösterdi. Bu durum, bu din adamlarının kendilerini bir tür çıkmazda hissetmelerine neden oluyordu.

Bununla birlikte, bu gizlice inançsız din adamları, pastoral rollerinde hala faydalı işler yaptıklarını ve gereken ritüelleri sağlayarak topluluklarına hizmet ettiklerini düşünerek kendilerini teselli ediyorlardı.

Araştırma daha sonra Linda LaScola ile birlikte genişletildi ve diğer mezhepleri ve Hristiyan olmayan din adamlarını da içerecek şekilde genişletildi. Bu projenin sonucunda, Dennett ve LaScola, 2013 yılında "Caught in the Pulpit: Leaving Belief Behind" adlı bir kitap yazdılar. Bu kitap, araştırmalarının sonuçlarını ve topladıkları hikâyeleri içeriyordu.

Sonuç olarak, Dennett ve LaScola'nın yürüttüğü bu proje, gizlice ateist olan din adamlarının yaşadığı iç çatışmaları ve işlerini nasıl sürdürdüklerini anlamaya yönelik önemli bir perspektif sunmaktadır. Kitapları, bu konuda derinlemesine bir anlayış sağlamaktadır.

Memetik, postmodernizm ve derinlik
Dennett, en son Harvard'ın MBB 2009 Seçkin Konferans Serisi kapsamında üç bölümden oluşan "Beyinler, Bilgisayarlar ve Zihinler" başlıklı sunumunda, felsefi açıdan yararlı bir araç olarak memetik kavramı hakkında yazmış ve bu kavramı savunmuştur.

Dennett postmodernizmi eleştirmiş ve şöyle demiştir:

Dennett, ilk olarak Miriam Weizenbaum tarafından ortaya atılan "derinlik" terimini benimsemiş ve bir şekilde yeniden tanımlamıştır. Dennett "derinlik" terimini görünüşte derin, ancak aslında bir düzeyde önemsiz ve başka bir düzeyde anlamsız olan bir ifade için kullanmıştır. Genel olarak, bir derinliğin iki (veya daha fazla) anlamı vardır: biri doğru ama önemsiz olan, diğeri ise kulağa derin gelen ve doğru olsaydı önemli olabilecek ama aslında yanlış veya anlamsız olan. Örnek olarak "Que será será!", "Beauty is only skin deep!", "The power of intention can transform your life." Bu terime pek çok kez atıfta bulunulmuştur.

Yapay Zeka
Dennett, insanların tıpta uzman sistemler veya navigasyonda GPS gibi kaynakları kullanarak elde ettikleri verimlilik artışını onaylarken, makinelerin algı, hafıza ve algoritmik hesaplamadaki temel görevlerin giderek artan bir oranını yerine getirmesinde bir tehlike görmektedir çünkü insanlar bu tür sistemleri antropomorfize etme ve onlara sahip olmadıkları entelektüel güçler atfetme eğiliminde olabilirler.Yapay zekadan (YZ) kaynaklanan ilgili tehlikenin, insanların temelde "parazit" olan YZ sistemlerinin doğasını yanlış anlamaları ve bunları insan kullanıcının kavrama güçlerini zorlamak ve geliştirmek için yapıcı bir şekilde kullanmaları olduğuna inanmaktadır.

En son kitabı From Bacteria to Bach and Back'te belirtildiği üzere, Dennett'in görüşleri Nick Bostrom'un görüşlerine zıttır.İnsan benzeri kavrayışa ve eylemliliğe sahip bir YZ yaratmanın "prensipte mümkün" olduğunu kabul etmekle birlikte, Dennett bu tür bir "güçlü YZ" projesinin zorluklarının, endişeleri dile getirenlerin fark ettiğinden çok daha büyük olacağını savunmaktadır.Dennett'e göre, süper zeka (tüm alanlarda insanların bilişsel performansını büyük ölçüde aşan YZ) olasılığı en az 50 yıl uzakta ve dünyanın karşı karşıya olduğu diğer sorunlara kıyasla çok daha az aciliyet arz etmektedir.

Türkçeye Çevrilmiş Eserleri
 Özgürlük Alanı , Alfa . 2020
 Sezgi Pompaları ve Diğer Düşünme Aletleri, Alfa . 2018
 Bilinç Açıklanıyor, Alfa . 2020
 Özgürlüğün Evrimi,Alfa . 2015
 Darwin`in Tehlikeli Fikri, Alfa . 2022
 Aklın Gözü, Alfa . 2022

Kaynaklar
https://en.wikipedia.org/wiki/Daniel_Dennett

Dış bağlantılar
Fakülte websitesi

20. yüzyıl filozofları
21. yüzyıl filozofları
1942 doğumlular
Amerikalı filozoflar
Amerikalı ateistler
Analitik filozoflar
Ateist filozoflar
Ateizm aktivistleri
Boston doğumlular
Yaşayan insanlar
Fulbright Programında öğrenim görenler

Daniel Dennett


Aaron Arthur Cook (* 2. Januar 1991 in Dorchester) ist ein britischer Taekwondoin, der auch die moldauische Staatsangehörigkeit besitzt. Er startet in der Gewichtsklasse bis 80 Kilogramm.

Cook startet für den Verein Scorpion Taekwondo und er nimmt seit dem Jahr 2005 an internationalen Wettkämpfen teil. Ein Jahr darauf gewann er mit Bronze bei der Juniorenweltmeisterschaft seine erste Medaille, wiederum ein Jahr darauf wurde er in Baku erstmals Junioreneuropameister. Im Erwachsenenbereich stieß Cook im Jahr 2008 in die internationale Spitze vor. Er konnte sich für die Olympischen Spiele in Peking qualifizieren, wo er mit zwei Siegen sensationell ins Halbfinale einzog. Nach einer knappen Niederlage im Halbfinale gegen Mauro Sarmiento unterlag er auch im Kampf um Bronze gegen Zhu Guo, so dass Cook am Ende den undankbaren fünften Rang einnahm. Ebenfalls im Jahr 2008 errang Cook in Izmir den Juniorenweltmeistertitel. Seine sportlich größten Erfolge fürs Vereinigte Königreich feierte Cook bei der Europameisterschaft 2010 in Sankt Petersburg und 2012 in Manchester, wo er jeweils mit knappen Finalsiegen Europameister in der Gewichtsklasse bis 80 Kilogramm wurde.

Der britische Verband nahm im Jahr 2011 in Cooks Gewichtsklasse einen Startplatz für die Olympischen Spiele 2012 in Anspruch. Im Dezember 2011 gewann Cook den olympischen Testwettkampf und galt danach bereits als Medaillenkandidat für die Spiele. Trotzdem gab der britische Verband im Juni 2012 Lutalo Muhammad den Vorzug und nominierte Cook überraschend nicht. Cook klagte daraufhin gegen die Entscheidung des Verbandes.

Ab Februar 2013 nahm er für die Isle of Man an internationalen Wettkämpfen teil und errang bei den Europameisterschaften 2014 in Baku die Goldmedaille. Bei den Weltmeisterschaften 2015 in Tscheljabinsk, bei denen er Bronze errang, startete er für die Republik Moldau, deren Staatsbürgerschaft er auch besitzt. Bei den Europameisterschaften 2016 in Montreux und den Weltmeisterschaften 2017 in Muju sicherte er sich zwei weitere Bronzemedaillen.

Weblinks

Einzelnachweise

Taekwondoin (Vereinigtes Königreich)
Taekwondoin (Republik Moldau)
Europameister (Taekwondo)
Olympiateilnehmer (Vereinigtes Königreich)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2016
Brite
Moldauer
Geboren 1991
Mann

Aaron Cook (Taekwondoin)


A snaphance or snaphaunce is a type of firearm lock in which a flint struck against a striker plate above a steel pan ignites the priming powder which fires the gun. It is the mechanical progression of the wheellock firing mechanism, and along with the miquelet lock and doglock are predecessors of the flintlock mechanism.

The name is Dutch in origin but the mechanism cannot be attributed to the Netherlands with certainty.

Examples of this firearm can be found in Europe, North Africa, and the Middle East.

Design

Like the earlier snaplock and later flintlock, the snaphance drives flint onto steel to create a shower of sparks to ignite the priming powder in the pan, the flash partly passing through the touch hole into the barrel where it ignites the main charge (propellant).

The flint is held in a clamp at the end of a bent lever called the cock. Upon pulling the trigger, this moves forward under the pressure of a strong spring and strikes a curved plate of hardened steel (called simply the steel, or in 17th century English dialect the frizzen) to produce a shower of sparks (actually white-hot steel shavings). These fall into a flash pan holding priming powder. The flash from the pan travels through the touch hole to cause the main charge of gunpowder to explode. The steel is at the end of an arm that can be moved independently of the pan cover.

The snaphance first appeared in the late 1550s as an improvement of the earlier snaplock in one or more of the following countries: Spain, Holland, Germany, Scotland, or Sweden. The main improvement was that the pan-cover opened automatically (to keep the priming dry until the exact moment of firing), as in the wheel-lock. (The snaplock had a manually operated pan cover similar to that of the matchlock. Some definitions class the snaphaunce as a sub-type of snaplock.)  Also like the wheel-lock, the snaphance used a lateral sear mechanism to connect the trigger to cock.  Later models had a variety of safety mechanisms to prevent accidental discharge of the gun. Without these the weapons, like any firearm, could be highly dangerous: Hakluyt's "Voyages" records the death of one of the men on Cavendish's circumnavigation in the 1580s due to an accidental discharge during a hurried re-embarkation on the coast of Ecuador, specifically mentioning the weapon was a snaphance. The snaphaunce has a form of safety built into its design, since the steel (frizzen) could be manually moved forward so that if the cock should be released accidentally it would not strike sparks. This led to an inherent disadvantage: in the flintlock when at half-cock and the frizzen is closed, the flint is in close proximity to the steel and can easily be adjusted to strike square to and in the center of the steel; in the snaphaunce the cock can only be at full-cock or down, where it prevents the steel from being brought back to the firing position, so the flint is more difficult to align.  The development of the snaphance occurred separately but at the same time as the creation of the miquelet.

Use
The snaphance was used from the mid 16th century, most commonly in pistol form as a weapon for officers and cavalry. It was used alongside the inferior wheellock in the 16th and 17th centuries, with different countries favoring different mechanisms. James Turners' Pallas Armata, written in the 1630s, noted that the snaphance (and other flintlocks) reigned supreme among cavalry in France, Britain, and the Dutch Republic, while the wheellock was still more common in the German lands: "The French use locks with half bends (snaphaunces), and so do for the most part the English and Scots; the Germans rore or wheel-locks; the Hollanders make use of both."

Fragility, complexity, and cost kept it from replacing the matchlock in the hands of infantry, though the latter issue became less prominent as technology improved. By 1645 a matchlock musket cost 10 shillings in Britain compared to 15 shillings for a flintlock musket. However, flintlocks were still much cheaper than wheellocks; in 1631 the Royal Armoury's purchase records show the going rate as 3 pounds (60 shillings) for a pair of wheellock pistols versus 2 pounds (40 shillings) for a pair of flintlock pistols.

By about 1680, it was gradually superseded and was still occasionally issued to reinforcements for Portugal for the  British Army in the Wars of the Spanish  Succession of 1703 and in  Northern Italy where it was still in use until the 1750s. In Europe, and especially France, the snaphance was replaced by the flintlock with its combined steel/pan cover starting from about 1620. In England, a hybrid mechanism called the English Lock replaced the snaphance from the same date. Both the flintlock and the English lock were cheaper and less complex than the snaphance.

The snaphance dominated the New England gun market until it fell out of favor in the middle of the 17th Century.  Virginia, Massachusetts, and Connecticut outlawed the outdated mechanism by the late 17th century.

Name
The origin of the name snaphance is thought to come from the Dutch "Snaphaan" which roughly means "pecking rooster" and relates to the shape of the mechanism and its downward-darting action (and would also explain the name "cock" for the beak-shaped mechanism which holds the flint).  In German, the calque Schnapphahn moved away from the earlier definitions and has traditionally referred to a mounted highwayman, who would have been likely to use a firearm of that nature. The French chenapan also changed its meaning in the seventeenth century to define a rogue or scoundrel. During the Second Northern and Scanian Wars, a "Snapphane" was a pro-Danish Guerilla-man in Scania, which had just been annexed by Sweden, as they wanted to belong to Denmark instead.

In Swedish the word Snapphane is first recorded 1558 in a letter from King Gustav I to his son Duke John of Finland "reffvelske snaphaner" (Snapphanar from Tallinn-Reval), earlier correspondence were discussing Estonian privateers and problems created by them in Russian commerce. In the inventories of the Royal Armoury in Stockholm the term snapphanelås (snaphance lock) appears first in 1730, after the conquest of the former Danish provinces of Skåne, Halland and Blekinge in the 1670s. The local peasant warriors were then called snapphanar and their typical smallbore rifles (see picture) were described as having snapphanelås: locks or rifles used by the Snapphanar. In the earlier inventories the term used is always snapplås (snaplock).

See also
 Caplock mechanism
 Flintlock
 Hand cannon
 Matchlock
 Miquelet
 Percussion cap
 Snaplock
 Wheellock
 Doglock

References

Brian Godwin, The English Snaphance Lock, London Park Lane Arms Fair catalog, Spring 2006, and Classic Arms and Militaria Magazine, volume XVI Issue 1, page 48

External links
 - The rifle shoppe 1600s English Snaphaunce Pistol

Firearm actions
Weapons of Scotland
Early firearms

Snaphance


Die römisch-katholische Filialkirche St. Peter befindet sich in Altisried, einem Ortsteil von Markt Rettenbach im Landkreis Unterallgäu (Bayern). Die Kirche steht unter Denkmalschutz.

Geschichte
Der Kern des bestehenden Kirchengebäudes stammt aus dem 15. Jahrhundert. Im 18. Jahrhundert wurde die Kirche unter Abt Anselm Erb des Klosters Ottobeuren instand gesetzt. Den Grundriss und Voranschlag wurde von Simpert Kraemer 1741/43 erstellt. Aus dieser Zeit stammt vermutlich das Vorzeichen sowie die Dachform und die Ausstattung.

Baubeschreibung

Das Langhaus der Kirche besteht aus vier Fensterachsen. Der Chor der Kirche mit 3/8-Schluss besteht aus zwei Fensterachsen und schließt mit einem runden Chorbogen an das Langhaus an. Sowohl das Langhaus wie auch der Chor verfügen über eine Flachdecke. An der Westseite der Kirche befindet sich im Inneren eine Empore. Unter der Empore befindet sich ein stichbogiges Portal. Der Kirchturm ist im nördlichen Chorwinkel errichtet. Dieser ist ungegliedert und mit einem Satteldach gedeckt. Im Obergeschoss befinden sich auf drei Seiten Klangarkaden. Im Untergeschoss ist die Sakristei untergebracht. In dieser befindet sich ein leicht spitzbogiges Kreuzgratgewölbe. Errichtet wurde der verputzte Kirchturm aus einem Gemisch von Ziegelsteinen und Kies. Ein quadratisches Vorzeichen mit abgewalmten Dach befindet sich an der Westseite der Kirche. Im Vorzeichen befindet sich der rundbogige Eingang.

Ausstattung
Der Hochaltar ist aus marmoriertem Holz mit vergoldetem Dekor gefertigt. Um das Jahr 1700 wurde der Tabernakel geschaffen. Dieser ist in der Form einer Ädikula mit Freisäulen und Segmentgiebel ausgeführt. Neben dem Tabernakel befinden sich Nischen mit den Holzfiguren von Abraham und Melchisedek. Diese sind ebenfalls von Freisäulen flankiert. Der Altaraufbau aus der Mitte des 18. Jahrhunderts ist konkav. Dieser enthält ein Altarblatt mit der Darstellung der Muttergottes und den Vierzehn Nothelfern. Der Altaraufbau wird flankiert von diagonal gestellten Freisäulen vor Pilastern. Rechts und links davon befinden sich auf Konsolen die Figuren der Apostel Petrus und Paulus. Im Altarauszug ist das Auge Gottes in der Strahlenglorie angebracht.

Die beiden Seitenaltäre sind wie der Hochaltar aus marmoriertem Holz mit vergoldetem Dekor gefertigt. Die Seitenaltäre mit schlichten Mensen stammen aus der Mitte des 18. Jahrhunderts. Die Altarblätter zeigen links den hl. Antonius und rechts die Darstellung des Innsbrucker Maria-Hilf-Bildes. Der Abschluss der Seitenaltäre nach oben ist geschweift und von Engelsfiguren umgeben. Die Engelsfiguren des rechten Seitenaltares stammen aus der Zeit gegen Ende des 15. Jahrhunderts. Die Kanzel stammt aus der Mitte des 18. Jahrhunderts und ist ebenfalls aus marmoriertem Holz geschaffen. Der Kanzelkorb ist konvex vorschwingend mit kräftigem Sockelgesims.

Das Deckengemälde ist modern. Aus der Zeit der Instandsetzung stammt das Wappen des Abtes Anselm Erb über dem Chorbogen. In der Kirche befindet sich außerdem ein gefasster Kruzifixus aus Holz aus der Zeit um 1600. Der schlichte weiß gestrichene Chorstuhl stammt aus dem 18. Jahrhundert.

Weblinks

Literatur

Einzelnachweise

Bauwerk in Markt Rettenbach
Baudenkmal in Markt Rettenbach
Markt Rettenbach
Peter, St.
Altisried
Altisried
Kirchengebäude in Europa

St. Peter (Altisried)


El Consejo Latinoamericano de Ciencias Sociales (CLACSO) es una institución internacional no-gubernamental, creada en 1967 a partir de una iniciativa de la UNESCO, institución en la que posee estatus Asociativo. Actualmente, reúne a 836 centros de investigación y programas de posgrado (maestrías y doctorados) en diversos campos de las ciencias sociales y humanidades, radicados en 55 países de América Latina y el Caribe, como también en Estados Unidos, África y Europa. Su sede se encuentra en Buenos Aires, Argentina. La actual secretaria ejecutiva del organismo es Karina Batthyány (periodo 2019-2022).

Los objetivos del Consejo son la promoción y el desarrollo de la investigación y la enseñanza de las Ciencias Sociales; el fortalecimiento del intercambio y la cooperación entre instituciones e investigadores de dentro y fuera de la región; y la adecuada diseminación del conocimiento producido por los científicos sociales entre las fuerzas y movimientos sociales y las organizaciones de la sociedad civil. A través de estas actividades, CLACSO contribuye a repensar, desde una perspectiva crítica y plural, la problemática integral de las sociedades latinoamericanas y caribeñas.

Acceso abierto al conocimiento
Con el objeto de dar visibilidad y facilitar el acceso a los resultados de las investigaciones de los Centros Miembros de CLACSO, a partir de 1998, se desarrolló un repositorio institucional que ofrece actualmente acceso abierto y gratuito a una serie de bibliotecas virtuales asociadas.

Una de las principales modalidades del acceso abierto son los repositorios, bibliotecas digitales y los portales de revistas digitales que difunden la propia producción de cada institución y permiten la organización de las colecciones digitales, la posibilidad de búsqueda avanzada en los contenidos, y la oportunidad de compartir colecciones con otros repositorios.

CLACSO, en colaboración con más de 309 centros miembros en 21 países de América Latina y el Caribe, participan en la promoción del acceso abierto a los resultados de investigaciones financiadas con fondos públicos. La Campaña Apoyo al Acceso Abierto al Conocimiento Académico y Científico refleja actividades realizadas por CLACSO y sus centros miembros en toda la región.

Asamblea General
El máximo organismo de gobierno es la Asamblea General que se realiza cada tres años. Tiene como principales atribuciones elegir el Secretario Ejecutivo y los miembros del Comité Directivo; resolver sobre las memorias, los balances financieros y el presupuesto de ingresos y gastos; decidir sobre la afiliación y/o desafiliación de Centros Miembros propuestos por el Comité Directivo; y brindar orientación sobre los contenidos del programa de trabajo propuesto para el período inmediato.

Áreas de Trabajo
La Secretaría Ejecutiva se divide en las siguientes Áreas, Programas y Sectores:

Área Académica
 Programa Regional de Becas
 Programa de Grupos de Trabajo
 Red CLACSO de Posgrados en Ciencias Sociales

Área de Relaciones Internacionales
 Programa de Estudios sobre Pobreza en América Latina y el Caribe CLACSO-CROP
 Programa de Colaboración con Ásia y África SUR-SUR

Área de Información y Documentación
 Red de Bibliotecas Virtuales de CLACSO

Área de Producción Editorial y Contenidos Web
 Observatorio Social de América Latina
 Sector Red Académica Electrónica de CLACSO
 Sector Administrativo

Lista de bibliotecas
 Repositorio Digital de CLACSO o Sala de Lectura con textos completos de libros, revistas no arbitradas, ponencias y documentos de trabajo publicados por la red CLACSO
 Portal de Revistas arbitradas (con revisión por pares) de la red CLACSO es un servicio conjunto CLACSO–Redalyc
 Portal Multimedia que incluye enlaces a producciones audiovisuales, radios en línea, archivos de audio y colecciones fotográficas de la red CLACSO

El servicio es un trabajo conjunto de los equipos coordinadores del repositorio digital de CLACSO y de la colección CLACSO en Redalyc, así como de la comunidad de Editores y Bibliotecas y la comunidad de intercambio de experiencias Ciencias Sociales Multimedia.

Referencias

Enlaces externos
 www.clacso.org.ar (Sitio web oficial)
 Red de Bibliotecas Virtuales CLACSO

Organizaciones fundadas en 1967
Organizaciones de ciencias sociales
Organizaciones internacionales
Instituciones y organismos con sede en la ciudad de Buenos Aires
Argentina en 1967


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Rettenbach

|}

Frankau

|}

Oberlöchlers

|}

Unterlöchlers

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Rettenbach am Auerberg

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

RettenbachamAuerberg
!

Liste der Baudenkmäler in Rettenbach am Auerberg


الكتابة المُغُولية (Монгол бичиг بالمغولية الكريلية و) المنعوتة باسم العمودية (босоо бичиг) والقديمة (хуучин монгол бичиг) والأيغورية (уйгуржин бичиг) و (худам монгол бичиг) هي أقدم نظام كتابة عرفه المغول. الخط المغولي يستعمل لكتابة اللغة المغولية واللغة الأونكية.

رسم الخط

انظر أيضا
 لغة منغولية

 لغة مغلية

مراجع

وصلات خارجية
 Saito Yoshio. (2002). Muqaddimat al-adab, Western Middle Mongolian database - Monumenta altaica
 Serian alphabet: Constructed script based on the Arabic, Mongolian and Manchu scripts - Omniglot.com

أبجديات
أبجديات مشتقة من العربية
أنظمة كتابة مع رموز 4 حروف بإيزو 15924

كتابة مغولية


Victor Adolf Theophil von Podbielski, également Viktor von Podbielski (né le  à Francfort-sur-l'Oder et mort le  à Berlin) est un lieutenant général prussien, ministre d'État de l'Agriculture, des Domaines et des Forêts et secrétaire d'État de la Poste du Reich.

Famille

Victor est issu de l'ancienne famille noble Podbielski. Il est le fils du général de cavalerie Theophil von Podbielski (1814-1879), et de son épouse Agnes née von Jagow (1823-1887).

Podbielski se marie le 5 mai 1891 au manoir de Buschow dans l'arrondissement d'Havelland-de-l'Ouest, avec Margarete von Twardowski (né le 18 août 1869 à Hanovre et mort le 7 juin 1951 à Villingen). Elle est la fille de Fritz von Twardowski (1839-1870), premier lieutenant prussien et commandant de compagnie dans le  à pied de la Garde pendant la guerre franco-prussienne, et sa femme Hedwig, née von Blücher (1849–1921). Il est propriétaire terrien des domaines de Dallmin, Bootz et Streesow avec Wittmor (aujourd'hui dans l'arrondissement de Prignitz). Ses possessions comprennent environ  de terres.

Carrière militaire

Podbielski reçoit sa formation préalable au lycée Frédéric-Guillaume de Berlin et plus tard à l'école des cadets. En 1862, il entre au  de l'armée prussienne.

Pendant la guerre contre la France, Podbielski sert comme officier à l'état-major du  en 1870/71. De 1885 à 1890, il commande le  de hussards à Rathenow, puis prend la tête de la  à Metz. À ce titre, il est promu général de division.

Activité civile
Il hérita de son père le domaine de Dallmin dans la Prignitz-de-l'Ouest, où il fait partiellement redécorer dans un style historiciste l'intérieur de la noble maison de maître, dont la structure de base baroque, encore conservée aujourd'hui, date de l'époque de la famille von Jagow (vers 1800). Au cours de sa période de propriété, vers 1900, il fait reconstruire presque tous les bâtiments agricoles du domaine en dur, ainsi que de nombreuses maisons de journaliers et le presbytère. Dans les paroisses environnantes de Strehlen et Postlin, il encourage la reconstruction des églises vers 1910. À Dallmin même, il fonde l'usine d'amidon qui produit encore aujourd'hui. En 1891, il est exempté de service et promu lieutenant-général en 1896, après avoir été élu député de son  au Reichstag en 1893. Il s'y engage pour le Parti conservateur allemand.

Après le décès du secrétaire d'État Heinrich von Stephan, Podbielski est nommé à la tête de la poste du Reich le  juillet 1897 et devient conseiller privé effectif en 1898. Par plusieurs réformes, il contribue au développement du système postal. La  nommé le premier poseur de câbles allemand , qui entre en service en 1900, en son honneur.

En mai 1901, Podbielski est nommé ministre prussien de l'Agriculture. Il démissionne en novembre 1906 car il est impliqué dans une affaire de corruption en rapport avec l'équipement de la . À partir de 1909, ses marchandises approvisionnent la .

Après cela, Podbielski consacre son activité au sport. En 1909, il devient président du Comité de l'Empire allemand pour les Jeux Olympiques (DRAfOS) et dirige l'équipe olympique allemande aux Jeux Olympiques de Stockholm en 1912. En tant que membre du conseil d'administration de l'Union-Klub pour les courses de chevaux, il joue un rôle clé dans la création de l' en 1909 et obtient le financement du stade allemand construit à l'intérieur de l'hippodrome et achevé en 1913, puis à Grunewald sur le site de stade olympique d'aujourd'hui. Les Jeux olympiques de 1916 devaient s'y tenir, mais sont annulés en raison de la Première Guerre mondiale. Un chêne distinctif situé dans le stade est planté à l'occasion de son  anniversaire et nommé Podbielskieiche en sa présence en 1914. Un chêne est planté dans le  de Francfort-sur-l'Oder et porte également son nom.

on enterrement en 1916 dans le cimetière familial à côté de l'église de Dallmin montre l'extraordinaire popularité de l'homme d'État et écuyer de campagne dans les milieux judiciaires et politiques, ainsi que dans la fonction publique, l'armée et la population. La Podbielskiallee, la station U-Bahn du même nom sur la ligne U3 à Berlin-Dahlem et la  à Hanovre portent son nom, tout comme un navire (et récemment une rue à Postlin). Un relief en bronze avec un buste en uniforme de hussard est érigé à Dallmin, et la famille du pasteur Peter Stiewig, en particulier, est responsable de son entretien dans les années 1980 et 1990. Une traîne de cour de son épouse datant de l'époque des grandes cours de la cour impériale (vers 1900) est exposé au musée du château de Wolfshagen en 2008.

Bibliographie
 Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Adeligen Häuser. Alter Adel und Briefadel 1928, Seite 452, Verlag Justus Perthes, Gotha 1928.
 Genealogisches Handbuch des Adels. Adelige Häuser B Band XIII, Seite 476, Band 73 der Gesamtreihe, C. A. Starke Verlag, Limburg (Lahn) 1980,
 Torsten Foelsch: Adel, Schlösser und Herrenhäuser in der Prignitz. Beiträge zur Kultur- und Kunstgeschichte einer kurmärkischen Landschaft. Perleberg 1997.
 Hainer Weißpflug: Die Podbielskieiche – ein Naturdenkmal im Olympiastadion. In: Berlinische Monatsschrift (association d'éducation de Luisenstadt). Heft 9, 1997, , S. 80–82 (luise-berlin.de).

 Anna Rothfuss: Victor von Podbielski und die "Ministerstürzerei": Der Fall Tippelskirch 1906, in: dies.: Korruption im Kaiserreich. Debatten und Skandale zwischen 1871 und 1914. Göttingen 2019. S. 219ff.

Liens externes

Références

Ministre prussien
Député du Reichstag (Empire allemand)
Personnalité du Parti conservateur allemand
Generalleutnant prussien
Cavalier militaire prussien
Militaire allemand de la guerre franco-allemande de 1870-1871
Grand-croix de l'ordre de Frédéric
Grand-croix de l'ordre de l'Aigle rouge
Grand-croix de l'ordre d'Albert
Grand-croix de l'ordre du Lion de Zaeringen
Grand-croix de l'ordre de l'Étoile de Roumanie
Chevalier de l'ordre de la Couronne de Wende
Chevalier de 1re classe de l'ordre de la Couronne (Prusse)
Récipiendaire de l'ordre de l'Osmaniye
Ordre du Mérite militaire (Bavière)
Naissance en février 1844
Naissance à Francfort-sur-l'Oder
Naissance dans la province de Brandebourg
Décès en janvier 1916
Décès à Berlin
Décès à 71 ans

Victor von Podbielski (homme politique, 1844)


Frida Linnéa Johanna Svensson (* 18. August 1981 in Falkenberg) ist eine ehemalige schwedische Ruderin.

Svensson begann 1991 mit dem Rudersport. 1998 war sie mit dem Doppelvierer Fünfte bei den Junioren-Weltmeisterschaften. 2002 belegte sie bei der U23-Weltregatta den vierten Platz im Einer, 2003 wurde sie Zweite hinter der deutschen Julia Heitmann. Bei den Weltmeisterschaften in der Erwachsenenklasse erreichte sie 2003 den 16. Platz, ein Jahr später war sie bei den Olympischen Spielen 2004 Achte. 2005 erreichte sie beim Weltcup in Luzern als Dritte erstmals das Podest, bei den Weltmeisterschaften 2005 kam sie als Fünfte ins Ziel. Ihre erste Weltmeisterschaftsmedaille gewann Svensson 2006 in Eton mit Bronze hinter der Belarussin Kazjaryna Karsten und der Tschechin Miroslava Knapková. 2007 in München erlebte sie mit dem neunten Platz einen Rückschlag, bei den Europameisterschaften 2007 in Posen gewann sie allerdings die Bronzemedaille hinter der Bulgarin Rumjana Nejkowa und Miroslava Knapková. Bei der Olympischen Regatta 2008 gewann sie das B-Finale und belegte damit den siebten Platz in der Endabrechnung. 2009 folgte auf einen neunten Platz bei den Weltmeisterschaften ein vierter Platz bei den Europameisterschaften. 2010 erhielt sie bei den Europameisterschaften die Bronzemedaille hinter Karsten und Knapková. Ihren größten Erfolg erreichte sie bei den Weltmeisterschaften 2010 in Neuseeland, wo sie vor Karsten die Goldmedaille gewann. 2011 konnte sie ihren Titel nicht verteidigen, sie belegte bei den Weltmeisterschaften in Bled den fünften Platz. 2012 belegte sie den zehnten Platz bei den Olympischen Spielen in London. Im Jahr darauf war sie Vierte bei den Europameisterschaften 2013. Nach dem 16. Platz bei den Weltmeisterschaften 2015 beendete sie ihre internationale Karriere.

Weblinks

Weltmeister (Rudern)
Ruderer (Schweden)
Olympiateilnehmer (Schweden)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2004
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Schwede
Geboren 1981
Frau

Frida Svensson


Tetrodontium, rod mahovnjača iz porodice, Tetraphidaceae, jedina u redu Tetraphidales. Postoje tri priznate vrste

Rod je opisan 1824.

Vrste
 Tetrodontium brownianum (Dicks.) Schwägr.
 Tetrodontium ovatum (Funck) Schwägr.
 Tetrodontium repandum (Funck) Schwägr.

Izvori

Polytrichopsida

Tetrodontium


Aermacchi MB-339 je vojni mlazni trenažni i laki jurišni zrakoplov koji je dizajnirala i proizvela talijanska zrakoplovna tvrtka Aermacchi.

MB-339 je razvijen tijekom 1970-ih na zahtjev talijanskog ratnog zrakoplovstva koje je tražilo zamjenu za postojeću flotu Aermacchi MB-326. Njegov dizajn izveden je iz dizajna MB-326 pa stoga dva zrakoplova dijele značajne sličnosti. Aermacchi je otkrio da je MB-339 sposoban zadovoljiti sve navedene zahtjeve, dok je bio najpristupačnija dostupna opcija. Prvi let MB-339 dogodio se 12. kolovoza 1976.; prvi serijski proizvedeni zrakoplovi isporučeni su dvije godine kasnije.

Otprilike polovica svih MB-339 ušla je u službu talijanskog ratnog zrakoplovstva, dok je ostatak prodan raznim izvoznim kupcima. Osim što se koristi za obuku, njime upravlja i akrobatski tim Frecce Tricolori. Taj tip su u borbi koristile i Eritrejske zračne snage tijekom Eritrejsko-etiopskog rata 1998. – 2000. i Argentinsko pomorsko zrakoplovstvo tijekom Falklandskog rata 1982. godine. U oba sukoba, MB-339 je tipično korišten kao jurišni zrakoplov. U talijanskoj službi zrakoplov se namjerava zamijeniti novijim Aermacchi M-345.

Dizajn
Aermacchi MB-339 je vojni mlazni trenažer i laki jurišni zrakoplov, s konvencionalnom konfiguracijom, podvozjem u obliku tricikla i potpuno metalnom konstrukcijom. Ima mnogo sličnosti s dizajnom MB-326, dijeleći većinu konstrukcije sa starijim zrakoplovom. Prema zrakoplovnom časopisu Air International, najznačajnija revizija MB-339 bio je redizajnirani prednji trup, koji je podigao sjedalo instruktora kako bi se omogućila vidljivost iznad i pored glave pilota učenika. U tipičnim operacijama, zrakoplovom upravlja posada od dva člana koji sjede u tandemu; tijekom misija obuke, učenik sjedi u prednjem položaju dok je instruktor promatrač smješten neposredno iza i iznad. Kokpit je pod tlakom i može se odbaciti te radi zajedno s dvostrukim izbacivim sjedalima koje je napravio Martin-Baker.

MB-339 ima nisko postavljeno, nenakošeno krilo zajedno sa spremnicima na vrhu; usisnici zraka za jedan turbomlazni motor nalaze se unutar korijena krila. Ovo krilo je isto kao ono na starijem modelu MB-326K. Pogon korišten za početne verzije zrakoplova bio je turbomlazni motor Rolls-Royce Viper 632-43, koji je mogao proizvesti maksimalni potisak od 17,8 kN; ovo je isti model koji je instaliran na starijem modelu MB-326K. Kasniji modeli, poput MB-339C, opremljeni su snažnijim motorom Viper 680, koji može generirati do 19,57 kN potiska. Za poboljšanu aerodinamiku, MB-339 ima povećanu repnu peraju u odnosu na svog prethodnika.

Dok su neki modeli MB-339 prvenstveno namijenjeni trenažnim operacijama, drugi su uglavnom opremljeni za obavljanje uloga lakog lovca i lovca-bombardera. Borbeno orijentirani zrakoplovi obično su opremljeni naprednijom avionikom, kao što su poboljšani inercijski sustavi navođenja, digitalna navigacijska/napadačka računala, sabirnica podataka MIL-STD-1553B i praktične kontrole leta kompatibilne s gasom i palicom (HOTAS). Nadalje, tipično bi se usvojili različiti obrambeni sustavi, kao što su radio ometač, elektroničke protumjere (ECM), zajedno s većim spremnicima na vrhovima krila. MB-339K nosi par DEFA topova od 30 mm, dok ukupno šest potkrilnih tvrdih točaka može primiti do 1815 kilograma naoružanja. Osposobljen je za naoružanje različitim streljivom, kao što su Sidewinder i R.550 Magic projektili zrak-zrak, AGM-65 Maverick projektili zrak-zemlja, razne laserski vođene bombe i rakete, kao i Marte Mk.2 protubrodski projektil. Prema Forecast Internationalu, Aermacchi je u jednom trenutku razmišljao o ugradnji dodatna dva topa od 30 mm montirana na podnožje.

Specifikacije (MB-339A)

 Posada: 2
 Duljina: 10,97 m
 Raspon krila: 10,86 m
 Visina: 3,60 m
 Površina krila: 19,3 m2
 Prazna masa: 3075 kg
 Bruto masa: 4400 kg
 Maksimalna masa pri polijetanju: 5897 kg (s vanjskim spremištima)
 Kapacitet goriva: 1413 L
 Pogon: jedan turbomlazni motor Rolls-Royce Viper Mk. 632, potisak 17,8 kN

Performanse

 Najveća brzina: 898 km/h (485 čv) na razini mora
 Nikad prekoračena brzina: 926 km/h (500 čv) (EAS: Mach 0,82)
 Domet: 1760 km (unutarnje gorivo)
 Domet: 2110 km (s dva spremnika za ispuštanje)
 Gornja granica leta: 14.600 m (48.000 ft)
 g granice: +8,0; -4,0
 Brzina uspona: 33,50 m/s (6600 stopa u minuti)

Naoružanje

 Topovi: dva 12,7 mm ili dva 30 mm DEFA topa ispod krila
 Hardpoints: 6 s kapacitetom do 1815 kg oružja
 Rakete: Zuni ili SNEB nevođene rakete
 Projektili: AIM-9 Sidewinder ili R.550 Magic projektili zrak-zrak
 Bombe: bombe opće namjene

Izvori

Vojni školski zrakoplovi
Talijanski vojni zrakoplovi
Jurišni zrakoplovi

Aermacchi MB-339


أيتن عامر (22 نوفمبر 1986-)، ممثلة مصرية.

عن حياتها

اسمها الحقيقي «سمر»، وهي من مواليد الإسكندرية، شقيقتها الممثلة وفاء عامر، وكانت بدايتها في التمثيل عام 2004 في مسلسل ملح الأرض.

أعمالها

من المسلسلات

 الكبير أوي 7 ضيف شرف : 2023

 سكن البنات :2020
 حضرة المتهم أبي.
 من أطلق الرصاص على هند علام.
 أحزان مريم.
 الدالي.
 أفراح إبليس.
 لحظة ميلاد.
 كيد النسا - جزئين.
 إبن موت.
 فرح العمدة.
 الزوجة الرابعة.
 كاريوكا.
 الزوجة الثانية.
 الوالدة باشا.
 السبع وصايا.
 بين السرايات.
 الكابوس.
 البيوت أسرار.
 الطوفان.
 خفة يد.
 أيوب
 شقة فيصل
 فرصة تانية
 إزي الصحة
 كوفيد 25
 مكتوب عليا
 أنت عمري

من الأفلام

 رامي الإعتصامي.
 شارع الهرم.
 بنات العم.
 حصل خير.
 ساعة ونص.
 30 فبراير.
 على جثتي.
 هرج ومرج.
 سالم أبو أخته.
 زنقة ستات.
 بتوقيت القاهرة.
 يا تهدي يا تعدي.
 خلاويص 2018
 بيكيا 2018
 علي باب 2018
 ضغط عالي 2019
 لف وارجع تاني 2023
 مندوب مبيعات 2023

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الإسكندرية
أيتن عامر
ممثلات أفلام مصريات
ممثلات تلفزيون مصريات
ممثلات مسرح مصريات
ممثلات مصريات في القرن 21
ممثلات من الإسكندرية
مواليد 1986
مواليد في الإسكندرية

أيتن عامر


Le prix José Luis Rubio de Francia est une distinction mathématique décernée depuis 2004 par la Société royale mathématique espagnole (RSME).

Histoire
C'est l'une des importantes récompenses scientifiques en Espagne et la plus haute distinction décernée par la RSME. Il est décerné à de jeunes chercheurs espagnols ou ayant mené leurs recherches en Espagne. Le prix est décerné annuellement depuis 2004.

Lauréats
Les lauréats du prix sont :

 2022: Xavier Fernández-Real Girona
 2021: Ujué Etayo Rodriguez
 2020: Daniel Sanz Alonso
 2019:
 2018: Joaquim Serra
 2017: Angelo Lucia
 2016: Xavier Ros-Oton
 2015: Roger Casals
 2014: Nuno Freitas
 2013: Ángel Castro Martínez
 2012:
 2011: Alberto Enciso Carrasco
 2010:
 2009: Álvaro Pelayo
 2008: Francisco Gancedo
 2007: Pablo Mira Carrillo
 2006: Santiago Morales Domingo
 2005: Javier Parcet
 2004: Joaquim Puig

Références

Liens externes

Distinction en mathématiques
Prix scientifique en Espagne

Prix Rubio de Francia