Der Verlag Strüder wurde als  Buchdruckerei und Zeitungsverlag Strüder KG 1843 von  Wilhelm Strüder (* 31. März 1813 in Neuwied, † 9. April 1891 ebenda), einem gelernten Schriftsetzer und Buchdrucker, gegründet. Nach seinem Tod führten sein Sohn Philipp (* 27. Juli 1840 in Neuwied, † 4. Juni 1906 ebenda) und ab 1906 der Enkel Julius Strüder (* 11. Juni 1883 in Neuwied, † 26. September 1978 ebenda) und dessen Sohn Rolf Strüder (*  17. Juli 1909 in Neuwied, † 25. April 1972 in Koblenz) das Unternehmen und benannte es in Strüder'sche Buchdruckerei und Buchhandlung um. Diese war die dritte Zeitungsdruckerei in Neuwied.

Die ersten Jahre

1849 erscheint die erste Ausgabe Volksblatt für Stadt und Land. Die ersten zwölf Ausgaben werden in einer von Strüder übernommenen Druckerei in Ahrweiler gedruckt. Dort wird auch das Ahrweiler und Adenauer Volksblatt gedruckt. 1850 werden die beiden Zeitungen unter dem Titel Volksblatt zusammengelegt. Das Verbreitungsgebiet ist die Stadt und der Kreis Neuwied, der Kreis Altenkirchen, Andernach, Linz am Rhein, Remagen und die Eifel. Am 2. Juli 1852 erscheint die erste Ausgabe der Neuwieder Zeitung. 1855 übernimmt Strüder die seit 100 Jahren bestehende Wöchentliche Neuwiedische Zeitung der Verleger Faust und Lichtfers und 1856 erhält er die Verlagsrechte des Neuwieder Intelligenz- und Kreisblatts. Die Neuwieder Zeitung erhält den Untertitel: Mit den Neuwieder Nachrichten und dem Neuwieder und Ahrweiler Kreisblatt verbunden.

Die neue Druckerei

Da die alten Räumlichkeiten zu klein geworden waren, kaufte Strüder von dem Neuwieder Seifenfabrikanten Johann Gottfried Siegert ein großes Grundstück in der Innenstadt und errichtete neben der Setzerei und der Druckerei auch die Verlagsleitung, Vertrieb, Anzeigenabteilung und Redaktion ein. Unter dem Namen Strüdersche Buchdruckerei und Buchhandlung übernahm Sohn Philipp das Unternehmen am 8. September 1882, das er ab 1887 gemeinsam mit seinem Bruder Wilhelm, der 1889 die Neuwieder Couvertfabrik Willy Strüder gründete, führte. Das Erscheinungsbild der Zeitung wird modernisiert und sie erscheint zeitweise zweimal täglich.

1906 wurde Philipp Strüders Sohn Julius Prokurist und sie führten ab April 1906 gemeinsam das Unternehmen. Neben der Tageszeitung wird ein Heimatblatt, das über die lokale Geschichte und die regionale Vergangenheit berichtet, aufgelegt. Ein illustriertes Unterhaltungsblatt wird einmal wöchentlich der Tageszeitung beigelegt. 1919 zieht sich Philipp Strüder aus dem Alltagsgeschäft zurück. Während der französischen Besatzungszeit wird die Zeitung mehrfach verboten.

Neben dem Druck der Neuwieder Zeitung, die vor dem Ersten Weltkrieg zu den wichtigsten Zeitungen am Mittelrhein zählte, wurden auch zahlreiche Bücher herausgegeben.  1937 wurde die Neuwieder Zeitung verboten und an die Nationalverlag GmbH Koblenz abgetreten. Die Druckerei und der Buchverlag wurden ab April 1937 von Julius Strüder und den beiden Prokuristen Dr. Rolf Strüder und Hermann Remy als Strüdersche Buchdruckerei und Verlagsanstalt weitergeführt. Da die Druckerei des NS-Blattes wegen eines Großbrandes im Fort Asterstein/Koblenz ausfiel, wurde ab November 1944 das Neuwieder Nationalblatt bei Strüder gedruckt.

Wiederaufbau und Ende

Nach 1945 erfolgte der Wiederaufbau der Strüder KG und der Druck vieler heimatkundlicher Publikationen. Gemeinsam mit seinem Sohn Rolf Strüder wurde das Unternehmen weiter ausgebaut. Ab 1950 wurde wieder eine Zeitung, der Generalanzeiger für Neuwied und Umgegend gedruckt. Diese Ausgabe wurde vom General-Anzeiger (Bonn) erstellt. Ab dem 1. September 1956 erschienen die Koblenzer Rhein-Zeitung und die Neuwieder Zeitung gemeinsam unter dem Titel Rhein-Zeitung, Unabhängige Westdeutsche Landeszeitung. Die Lokalredaktion für den Kreis Neuwied verblieb in den Geschäftsräumen der Neuwieder Zeitung. 1958 wurde die Firma in eine KG, danach am 1. Juni 1972 in eine GmbH umgewandelt und am 19. April 1973 aufgelöst.

Verlagsprodukte

 Franz Jung: Praktische Anleitung zur systematischen Einrichtung der Archive für die Aufbewahrung der Urkunden und Akten der Reichsfürstlichen und Reichsgräflichen, der Gräflichen und Adelichen Häuser, wie auch der Patrimonialgerichts- und Majoratsherrschaften, Neuwied, Strüder, 1848
 Johann Georg Ballas: Zur Geschichte des Progymnasiums, Strüder Neuwied 1860
 Vollständige Criminal-Procedur gegen den Privatlehrer Jos. Keller in Coblenz und die Wittwe Johann Meder, geb. Christine Erkert, von Ehrenbreitstein wegen [...].Neuwied, Druck und Verlag von W. Strüder, 1860
 Das Asyl mit seinen beiden Gartenbau-Colonieen für Gemüths- und Nervenkranke zu Bendorf bei Coblenz. Neuwied, Strüder, 1860 und 1867
 Rudolph Löhbach: Die Achter zu Andernach. Neuwied, Strüder, 1864
 Wilhelm Neinhaus: Abhandlung des Lehrers Neinhaus über die Flora der Umgegend von Neuwied. Neuwied, Strüder, 1865
 Walter Pohlmann: Die französische Aussprache auf den höheren Schulen mit besonderer Berücksichtigung der Gymnasien. Neuwied, Strüder 1885
 Wilhelm Neinhaus (Hrsg.): Flora von Neuwied und Umgegend. Neuwied, Strüder'sche Buchhandlung, 1866
 Albrecht Erlenmeyer: Die Embolie der Hirnarterien.   Neuwied, Verlag Strüder'sche Buchhandlung, 1867
 K. von Langsdorff: Ländliche Credit- und Consumvereine in der Rheinprovinz. Zweite vermehrte Auflage. Neuwied 1871, Druck und Verlag der Strüder'schen Buchhandlung
 F. W. Raiffeisen: Die Darlehnskassen-Vereine in Verbindung mit Consum-, Verkaufs-, Gant- u.s.w. Genossenschaften als Abhilfe der Noth der ländlichen Bevölkerung. 2. Auflage, Neuwied 1872, Druck und Verlag der Strüder'schen Buchhandlung
 Capau-Karlowa: Die ländliche Credit- und Consumvereine in der Rheinprovinz (sog. System Raiffeisen). Eine Entgegnung auf die unter gleichem Titel erschienene Schrift des Regierungsrathes Nöll in Coblenz. Neuwied 1873, Druck und Verlag der Strüder'schen Buchhandlung
 Capaun-Karlowa: Die ländliche Credit- und Consumvereine in der Rheinprovinz. Eine zweite Entgegnung auf die Angriffe des Herrn Reg.-Rath Nöll zu Coblenz. Neuwied 1873, Druck und Verlag der Strüder'schen Buchhandlung
 Rudolf Blenke: Der Laacher See und seine vulkanische Umgebung. Neuwied, Strüder, 1879
 Paul Vogt: Das Deutsche als Ausgangspunkt im fremdsprachlichen Unterricht durchgeführt an einigen Kapiteln der lateinischen Syntax. Stüder Neuwied 1886
 Sebastian Dehner (Hrsg.): Hadriani laudatio Matidiae. Neuwied, Strüder, 1891
 Paul Vogt: Die Ortsnamen im Engersgau, eine Untersuchung. Neuwied, Strüder, 1890
 Ernst Winckler: Die Gläubigeranfechtung der Eheverträge,  Neuwied am Rhein : Strüder, 1910
 Julius Ahrens: Beiträge zur Textkritik des Thukydides, Neuwied Strüder, 1911
 Alfred Gysin. Die Gesellschaft Englands in der zweiten Hälfte des achtzehnten Jahrhunderts nach der Literatur der Zeit (1760 - 1800), Neuwied : Strüder, 1913
 Friedrich Wilhelm Mohr: Gedanken zur neudeutschen Chinapolitik,  Neuwied : Strüder,
 Heimat-Blatt und Geschichtschronik für die ehemals Wied'schen und Nassauischen Lande, für Westerwald, Eifel und Mittelrhein. Neuwied, Druck und Verlag der Strüder'schen Buchdruckerei und Verlagsanstalt, 1922 – 1936
 Karl D'Ester: Der Neuwieder Ein vergessener Vorkämpfer für die Freiheit des deutschen Rheins. Neuwied 1930, Strüdersche Buchdruckerei und Verlagsanstalt GmbH Neuwied
 Henrik Klugkist: Der Konto-Korrentvertrag im Privatrecht und internationalen Privatrecht Deutschlands und des Auslandes, Neuwied  Strüder [1932]
 Rolf Strüder: Der ökonomische Konzentrationsprozeß im deutschen Zeitungswesen unter besonderer Berücksichtigung der Provinzpresse : ein wirtschaftsgeschichtlich-soziologischer Versuch, Neuwied  Strüder, 1933
 Dieter Russell: Eigentumserwerb durch stille Stellvertretung. Neuwied : Strüder, 1935
 Karl d' Ester: Das politische Elysium oder die Gespräche der Todten am Rhein : ein Beitrag zur Geschichte der deutschen Presse und des deutschen Gedankens am Rhein, Neuwied am Rhein : Strüder, 1936-1937
 Wilhelm Goerbig: Der römische Grenzwall. Sonderdruck aus der Neuwieder Zeitung (Neue Auflage). Strüdersche Verlagsanstalt, Neuwied 1936
 Walter Groß. Die Zusammenschlußbewegung der rheinischen Bimsindustrie, ihre Ursachen, möglichen Formen und Wirkungen. Neuwied: Strüder, [1938]
 Bilder und Gestalten aus der Vergangenheit der Stadt Neuwied Zur 300-Jahr-Feier 1653-1953, Strüdersche Buchdruckerei und Verlaganstalt GmbH Neuwied
 Curt Karl Rüschhoff: "Wie Bühlerhöhe gebaut wurde - Ein Beitrag zur Geschichte des Kurhauses Bühlerhöhe von Curt Rüschhoff", Buchdruckerei und Verlag Strüder KG, Neuwied 1964.
 Stefan Andres: Main Nahezu Rhein-Ahrisches Saarpfalz Mosellanisches Weinpilgerbuch. Neuwied 1969, Strüdersche Buchdruckerei und Verlagsanstalt GmbH Neuwied
 BACKES, Magnus: Burgen und Schlösser am Rhein. Verlag Strüder, Neuwied 1973.
 Fritz Hirschner : Dr. h. c. Peter Altmeier und das Werden von Rheinland-Pfalz : Aus d. Chaos zum Land mit Zukunft. 2. Aufl. - Neuwied : Strüder, 1975
 Karl Schwarz : Weniger Kinder, weniger Ehen, weniger Zukunft? : Bevölkerungsentwicklung in der Bundesrepublik Deutschland gestern, heute und morgen, 2. aktual. Aufl. Neuwied : Strüder, 1989
 Die römische Töpferei Weißenthurm. Schrift des Kreismuseums Neuwied. Hrsg.: Landkreis Neuwied. Strüder Druck, Neuwied. 1990
 Joachim Bensel: Krippenbetreuung im Spiegel der neuesten internationalen Forschung, Neuwied : Strüder, 1991

Eigene Werke

 Rolf Strüder: Das Stadtbild Neuwieds 1850-1950, in: Heimat-Kalender für den Kreis Neuwied 1951, S. 23
 Rolf Strüder: Die Gierpont und das Scheffelsche. In: *Bilder und Gestalten aus der Vergangenheit der Stadt Neuwied Zur 300-Jahr-Feier 1653-1953. Strüdersche Buchdruckerei und Verlagsanstalt GmbH Neuwied S. 79–86
 Rolf Strüder: Die Emigrés in Neuwied, eine heimatgeschichtliche Erinnerung zusammengestellt aus alten Quellen. In: Bilder und Gestalten aus der Vergangenheit der Stadt Neuwied. Zur 300-Jahr-Feier 1653-1953. Strüdersche Buchdruckerei und Verlaganstalt GmbH Neuwied. S. 18–20
 Julius Strüder: Das Kaiserpaar zu Besuch in Neuwied 19. Juni 1897. In: *Bilder und Gestalten aus der Vergangenheit der Stadt Neuwied. Zur 300-Jahr-Feier 1653-1953, Strüdersche Buchdruckerei und Verlaganstalt GmbH Neuwied. S. 123–127
 Julius Strüder: Die Aluminia des Fürsten Wilhelm zu Wied. In: *Bilder und Gestalten aus der Vergangenheit der Stadt Neuwied. Zur 300-Jahr-Feier 1653-1953, Strüdersche Buchdruckerei und Verlaganstalt GmbH Neuwied. S. 131–133
 Julius Strüder: Prinz Wilhelm zu Wied, Fürst von Albanien. In: *Bilder und Gestalten aus der Vergangenheit der Stadt Neuwied Zur 300-Jahr-Feier 1653-1953. Strüdersche Buchdruckerei und Verlaganstalt GmbH Neuwied. S. 192–208
 Rolf Strüder: Handel und Wandel auf dem Rhein um 1800. In: Heimat-Blatt für Mittelrhein, Westerwald und Eifel. 1954, S. 25
 Julius Strüder: Blau-weisse Reitergeschichten–Erinnerungen alter Olga-Dragoner aus Kriegs- u. Friedenszeiten. Strüder Neuwied, 1957. 144 S. : mit Abb., 3 Taf., 1 Falttafel.
 Julius Strüder: Balzars tragisches Ende. In: Heimat-Kalender für den Kreis Neuwied-1961, S. 108
 Julius Strüder: Balzar von Flammersfeld, der große Westerwälder Heimatroman. In: Heimat-Kalender für den Kreis Neuwied-1961, S. 107
 Julius Strüder: Christian Spielmann zum Gedächtnis (100. Geburtstag d. Heimatforschers). In: Heimat-Kalender für den Kreis Neuwied-1961. S. 106
 Julius Strüder: Der Siegeszug des Generals Hoche. In: Heimat-Kalender für den Kreis Neuwied-1961, S. 108
 Julius Strüder: Die Wildschützen auf dem Steimeler Markt. In: Heimat-Kalender für den Kreis Neuwied-1961, S. 107
 Julius Strüder:  Ein Festspiel für die Vaterstadt Neuwied. In: Heimat-Kalender für den Kreis Neuwied-1961, S. 106
 Rolf Strüder: Chancen und Gefährdungen geplanten Wandels in der Kirche : aufgezeigt am Beispiel der Diözese Limburg. St.Ottilien, EOS-Verlag 1993, zzgl. Dissertation Universität Würzburg 1990

Einzelnachweise

Literatur

 Helmut Kampmann: "Die Neuwieder Zeitungsmacher", Publikation der Sparkasse Neuwied anlässlich ihres 150jährigen Jubiläums, Neuwied 1998

Weblinks
 Die Verlagsprodukte sind hier einsehbar

Unternehmen (Neuwied)
Druckerei (Deutschland)
Struder
Ehemaliges Unternehmen (Landkreis Neuwied)
Gegründet 1843
Aufgelöst 1973
Geschichte (Neuwied)
Produzierendes Unternehmen (Landkreis Neuwied)

Verlag Strüder


Softwaredesign er processen hvor en agent skaber en specifikation for en softwareartifakt, hvis intention er at opnå et mål, ved brug af primitive komponenter og underlagt restriktioner. Software design kan referere til enten "alt aktivitet involveret i at konceptualisere, frame, implementere, idriftsættelse, og ultimativt modificere komplekse systemer" eller "aktiviteten der følger efter specifikationskrav og før programmering, som ... [i] en stiliseret softwareingeniørproces."

Softwaredesign involverer som regel problemløsning og planlægning af en softwareløsning. Dette inkluderer både low-level komponenter og algoritmedesign, og et high-level arkitekturdesign.

Referencer

Design

Softwaredesign


ජනගහණ භූගෝල විද්‍යාව, මනුෂ්‍ය භූ විද්‍යාවේ අංගයකි. එය යම් ස්ථානයක ස්වභාවය අනුව ජනගහණ වර්ධනය, ව්‍යාප්තිය, සංයුතිය හා සංක්‍රමණය පිළිබඳ අධ්‍යයනයකි. එය ජනවිකාශ විද්‍යාව දෙස භූගෝලීය දාෂ්ටිකෝණයකින් අධ්‍යයනය කරයි. එය අවකාශීය මට්ටමෙන් ජනගහණයක ලක්ෂණ ව්‍යාප්තියේ වෙනස්කම් අධ්‍යයනය කරයි. මෙය සඳහා උදාහරණයක් ලෙසජනගහණ සිතියම් දැක්විය හැක. ක්ලෝරොප්ලෙන්, අයිසෝලයින් හා තිත් සිතියම් මෙවැනි ජනගහණයක අවකාශීය පැතිරීම පෙන්වන සිතියම් වර්ථා කිහිපයකි. ජන විකාශන විද්‍යාවේ අංග,

 අවකාශිය ව්‍යාප්තිය හා ඝනත්වය අනුව පුද්ගලයින් අධ්‍යයනය
 ජනගහණයේ වර්ධනය හා අඩුවීම
ජනගහණයේ චලනය හා ජංගමතාවය
ජනාවාසවල මිනිස් කණ්ඩායම
ස්ථානයක භූවිද්‍යාත්මක ලක්ෂණ අනුව උදා:- ජනාවාස රටා
ජනගහණ සිද්ධි වෙත ස්ථානවාසින් දක්වන ප්‍රතිචාර උදා:- සංක්‍රමණ

ඉහත සියළු කරුණු අධ්‍යයනය කරන්නේ අවකාශය හා කාලය පදනම් කරගෙනය.
සැලකිය යුතුයි :- ජනගහණ භූවිද්‍යාව හා ජනවිකාශ විද්‍යාවේ වෙනස ක්‍රමයෙන් අඩු වෙමින් පවතී.

භූ විද්‍යාව

ජනගහණ භූ විද්‍යාව


Die Leica X1 ist eine digitale Kompaktkamera des deutschen Kameraherstellers Leica Camera AG. Die im Retrostil gehaltene Kamera verfügt über ein Elmarit-Objektiv mit einer Festbrennweite von 24 Millimetern bei einer Lichtstärke von f/2,8 und ist mit einem APS-C Bildsensor mit 12,2 Megapixeln ausgestattet. Die Leica X1 war die erste Kompaktkamera, die von der amerikanischen Bildagentur Getty Images in die Liste der für die Einreichung von Fotos empfohlenen Digitalkameras aufgenommen wurde.

Merkmale und Ausstattung
Die im September 2009 erstmals vorgestellte Kamera verfügt über ein fest verbautes Leica Elmarit Objektiv mit einer effektiven Brennweite von 36 mm (Kleinbild). Die Bildkontrolle erfolgt über einen auf der Rückseite der Kamera befindlichen 2,7-Zoll-Monitor. Auf der Oberseite der Leica X1 befindet sich ein Einstellrad für die Belichtungszeit und eines für die Blendenvorwahl, sowie der Auslöser, ein Blitzschuh und ein im Gehäuse der Kamera versenkbarer Blitz (Leitzahl 5).

Der Belichtungsindex des digitalen Bildsensors lässt sich in einem Bereich von ISO 100 bis ISO 3200 einstellen und erreicht dabei eine Auflösung von 1132 Linienpaaren pro Bildhöhe bei ISO 1600 und von 1310 bei ISO 400. Die kürzeste Verschlusszeit beträgt 1/2000 Sekunden, die längste 30 Sekunden. Das Signal-Rausch-Verhältnis liegt zwischen 109,9 S/Nx bei ISO 100 und 23,1 S/Nx bei einer manuell eingestellten Belichtungszeit von 3200 ISO.

Als optionales Zubehör für die X1 bietet die Leica Camera AG einen Handgriff, einen Aufstecksucher für den Blitzschuh sowie ein Taschensortiment an.

Einzelnachweise

Weblinks

 Leica X1. Deutschsprachige Produktseite der Leica Camera AG.
 Andy Westlake: Leica X1 Review, dpreview.com, Dezember 2009 (abgerufen am 16. Februar 2012).

X1

Leica X1


Događaji i trendovi
 oko 1200. pr. Kr. – približni prestanak postojanja naselja-gradine na uzvisini Monkodonji.

Svjetska politika

Izumi i otkrića

Važnije osobe

Izvori

Vanjske poveznice

12. stoljeće pr. Kr.


O caso Márcia Lanzane refere-se à morte de Márcia Lanzane em 21 de dezembro de 2020, no bairro do Guarujá, São Paulo, por estrangulamento. Seu filho Bruno Eustáquio Vieira foi acusado pelo crime, mas está foragido desde junho de 2021, após ter sua prisão decretada.

O crime
Em relatos ao canal especializado Operação Policial (ver em Ligações externas), a irmã de Márcia, Minervina, relatou que no dia 22, por volta das 8 horas da manhã, Bruno ligou para ela e disse: "tia, a minha mãe está toda roxa. Minha mãe está morta". Minervina contou também que quando foi para a casa da irmã, o sobrinho relatou que ela havia desmaiado ou tido um infarto, batido a cabeça e morrido. No entanto, outra irmã, Mariusa, desconfiou do comportamento do sobrinho, cujos problemas ela já conhecia, e acabou ajudando a desvendar o caso, primeiro por acompanhar os exames feitos no IML, que constataram que a morte havia sido por estrangulamento, e depois por olhar parte das imagens da câmera de segurança, o que Bruno tentou impedir. Ela pressionou o sobrinho na presença do pai, Joel, que era policial militar e ex-marido do vítima, mas Bruno negou que tivesse qualquer envolvimento no caso. Com o inquérito aberto na polícia civil por crime, Bruno foi ouvido pelos investigadores e mudou o depoimento, dizendo que eles haviam discutido e que ela havia batido a cabeça depois de um empurrão, mas que ela ainda estava viva após o incidente. Pedindo para ver as imagens das câmeras, os investigadores descobriram que o sistema DVR havia sumido após Mariusa ter pedido para ver as gravações. Bruno disse que não sabia quem havia mexido no sistema. Policiais posteriormente encontraram o DVR escondido dentro do forno do fogão da casa de Márcia, com as imagens mostrando claramente a dinâmica do crime: Bruno e a mãe brigam e ambos caem no chão, onde ele a imobiliza ao manter o joelho sobre seu peito (Minervina relatou que havia uma grande mancha roxa na altura de um dos seios e que Bruno disse a ela que não sabia o que tinha acontecido) para estrangulá-la. Após matar a mãe, ele foi para a sala assistir TV e beber algo. As imagens mostram que durante a noite ele chega a ir ao quarto algumas vezes, onde era possível ver o corpo da mãe caído no chão. Na manhã do dia 22, ele vai para a academia e quando volta para casa, liga para a tia.

"A câmeras do circuito interno da casa mostram, na data do crime, mãe e filho em luta corporal. Os dois chegam a cair no chão e o jovem fica em cima da mãe. Ele prende ela pelo pescoço e, logo em seguida, começa a dar socos nela", reportou o G1.

Márcia tinha 44 anos quando foi morta.

Motivação
Segundo relatos ao Operação Policial, Bruno, que tinha se formado em Direito e queria estudar Medicina, matou a mãe para que pudesse ficar com a herança, uma vez que queria ostentar um estilo de vida que não possuía. "Insatisfeito em não ver seus anseios materiais atendidos, o denunciado decidiu matar a vítima com o objetivo de ter para si todo o patrimônio da genitora em herança, além da obtenção de valores de eventuais seguros", declarou o Ministérios Público.

À época do crime, segundo Mariusa, Bruno pressionava a mãe para que ela vendesse a casa no Guarujá, um bairro de classe média-baixa, e comprasse um apartamento em outro local. Márcia teria dito à irmã que só o faria se Bruno trabalhasse e ajudasse a pagar o novo imóvel, porque ela não tinha condições de arcar com todas as despesas sozinha.

Leia também

 Caso Richthofen
 Caso Gil Rugai
 Caso Henry Borel

Referências

Ligações externas

 Facebook Justiça por Márcia Lanzanel
 O caso no canal Operação Policial

Crimes na cidade de São Paulo
Crimes contra a pessoa
Assassinatos no Brasil
Eventos no Guarujá
2020 em São Paulo
Crimes da década de 2020 no Brasil
Casos de parricídio

Caso Márcia Lanzane


Cet article ne présente que l'histoire des révolutions majeures postérieures au . Le terme « révolution » est apparu au  pour qualifier un renversement brutal d'un régime par un autre.

La Première Révolution (1642-1651)
« Première révolution » est le nom donné par les libéraux anglais à la Guerre civile anglaise qui vit le renversement du roi anglican Charles  et son remplacement par une république calviniste, qui fut dirigée par le « Protecteur » Oliver Cromwell.

La glorieuse révolution (1688-1689)
« Glorieuse révolution » est le nom donné par les libéraux anglais au renversement du roi catholique Jacques II et son remplacement par le protestant Guillaume d'Orange, ce qui aboutit à la prise du pouvoir exécutif par un Parlement censitaire.

La Révolution américaine (1775-1783)
« Révolution américaine » est un terme utilisé par les américains pour décrire la guerre d'indépendance menée contre l'Angleterre par ses colonies d'Amérique du Nord avec l'aide de la France.

La Révolution batave (1780-1798)
La révolution batave (en néerlandais : Bataafse Revolutie) est le nom donné aux événements de 1780 à 1798 ayant entraîné la chute de l'ancien régime dans la république des Provinces-Unies et la mise en place de la République batave.

La Révolution française (1789-1799)
La Révolution française est une période de bouleversements sociaux et politiques de grande envergure en France, dans ses colonies et en Europe à la fin du . La période habituellement comprise s'étend entre l'ouverture des États généraux, le , et au plus tard le coup d'État de Napoléon Bonaparte le  (18 brumaire de l'an ). Cette période de l'histoire de France a mis fin à l'Ancien Régime en remplaçant la monarchie absolue par une suite de régimes plus ou moins définis, dont la Première République un peu plus de trois ans après la prise de la Bastille.

La Révolution liégeoise (1789-1795)
La révolution liégeoise (en wallon Revolucion lidjwesse ou Binamêye revolucion, c'est-à-dire la révolution bienheureuse) est la période qui va de 1789 à 1795, et qui entraîne la disparition de la principauté de Liège après huit siècles d'existence.

La Révolution haïtienne (1791-1804)
La révolution haïtienne constitue la première révolte d'esclaves réussie du monde moderne. Les historiens situent traditionnellement son départ lors de la cérémonie vaudoue du Bois-Caïman, en août 1791. Après treize années de conflit armé qui entrainent des dizaines de milliers de morts et l'émigration massive de quasiment toute la population blanche de la colonie, elle établit en 1804 Haïti en tant que premier peuple noir libre du monde, succédant à la colonie française de Saint-Domingue, mais sans que les conflits armés cessent ensuite.

Les révolutions de 1830

France
La révolution de Juillet est la deuxième , après celle de 1789. Elle porte sur le trône un nouveau roi, Louis-Philippe , à la tête d'un nouveau régime, la monarchie de Juillet, qui succède à la Seconde Restauration. Cette révolution se déroule sur trois journées, les 27, 28 et 29 juillet 1830, dites « Trois Glorieuses ».

Belgique
La Révolution belge de 1830 est la révolte, contre le roi des Pays-Bas Guillaume , de plusieurs provinces du Sud du royaume (donc la Belgique actuelle augmentée du Limbourg Hollandais), suivie de leur sécession. À la suite de l'implication des nations voisines, elle mena à la scission du royaume et à l'indépendance de la Belgique proclamée par le gouvernement provisoire de Belgique le .

Pologne
L'Insurrection de Novembre est un soulèvement du royaume de Pologne contre le tsar Nicolas , roi de Pologne, et contre les abus de la tutelle russe. L'insurrection commence le  et se termine par la chute de Varsovie en septembre 1831, après une guerre de 8 mois opposant l'armée russe à l'armée du royaume.

La défaite des Polonais est suivie d'une sévère répression et d'une réduction drastique de l'autonomie du royaume de Pologne. Plusieurs milliers de Polonais sont alors poussés à l'exil : cet exode massif est connu sous le nom de « Grande Émigration ».

Les révolutions de 1848

France

Allemagne

Autriche

Hongrie

Roumanie

Sicile

Pologne

La Commune de Paris (1871)

La révolution russe (1917-1921)

La révolution cubaine (1959)

La révolution chinoise (1949-1976)

Notes et références

Révolution

Histoire des révolutions


Markus "Mako" Heikkinen (Katrineholm, Suecia, 13 de octubre de 1978), es un futbolista finlandés de origen sueco, se desempeña como centrocampista o defensa y actualmente juega en el HJK Helsinki. Es internacional con la selección de fútbol de Finlandia.

Clubes

Con la selección nacional
Heikkinen debutó el 4 de enero de 2002 en un partido amistoso contra . Jugó en el mediocampo de la selección hasta el 26 de septiembre de 2011, cuando anunció su retiró internacional.

Referencias

Futbolistas de la selección de fútbol de Finlandia
Futbolistas de Suecia
Futbolistas del Aberdeen Football Club
Futbolistas del HJK Helsinki
Futbolistas del Luton Town Football Club
Futbolistas del MyPa
Futbolistas del Portsmouth Football Club
Futbolistas del SK Rapid Viena
Futbolistas nacionalizados en Finlandia

Markus Heikkinen


Luna verde este un film românesc din 2010 regizat de Alexa Visarion. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Maia Morgenstern, Răzvan Vasilescu, Alexandru Potocean.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Primire
Filmul a fost vizionat de 910 spectatori de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 2010 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2010
Filme regizate de Alexa Visarion
Filme dramatice românești
Road movies

Luna verde


Dunajská Lužná este o comună slovacă, aflată în districtul Senec din regiunea Bratislava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 6.414 locuitori.

Istoric
Localitatea Dunajská Lužná este atestată documentar din 1230.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Dunajská Lužná


Airlift is the act of transporting people or cargo from point to point using aircraft.

Airlift may also refer to:
Airlift (company), a Norwegian helicopter operator
Airlift (dredging device), a suction device for moving sand and silt underwater
Airlift (film), a 2016 film about the evacuation of Indians based in Kuwait, starring Akshay Kumar and Nimrat Kaur
Lift (force), the upwards force generated resulting from the pressure difference when air moves over an airfoil.

See also
Airlift pump, a way of pumping a liquid with the injection of compressed air

Airlift (disambiguation)


ජර්මානු කවියෙක්, නවකතාකරුවෙක්, නාට්‍ය රචකයෙක්, දේශපාලනඥයෙක් සහ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයෙක්.  ඔහු වඩාත් ප්‍රසිද්ධ වන්නේ ඔහුගේ සාහිත්‍ය කෘති වන, ද සෝරෝස් ඔෆ් යන්ග් වර්තර්, ස්ටර්ම් ඇන්ඩ් ඩ්‍රැන්ග් සහ ෆවුස්ට් ය.  ඔහු සාහිත්‍ය දක්ෂයෙකු ලෙස වඩාත් හොඳින් සලකනු ලැබුවද, ගොතේ විද්‍යාත්මක අධ්‍යයනයන්හි, විශේෂයෙන් ස්වාභාවික විද්‍යා ක්ෂේත්‍රයේ ද සම්බන්ධ විය.  භූ විද්‍යාව පිළිබඳ ඔහුගේ පුළුල් අධ්‍යයනයේ කොටසක් ලෙස ඔහු සතුව පුළුල් ඛනිජ එකතුවක් තිබුණි.

.

ආශ්‍රිත

ලාන්ස් ආම්ස්ට්‍රෝන්ග්


Events from the year 1816 in Canada.

Incumbents
Monarch: George III

Federal government
Parliament of Lower Canada: 8th (until February 29)
Parliament of Upper Canada: 6th (until April 1)

Governors
Governor of the Canadas: Robert Milnes
Governor of New Brunswick: George Prévost
Governor of Nova Scotia: John Coape Sherbrooke
Commodore-Governor of Newfoundland: Richard Goodwin Keats
Governor of Prince Edward Island: Charles Douglass Smith

Events
 January 5 – Sir George Prevost dies before consideration of Commodore Yeo's charges; but the Duke of Wellington says: "He must have returned, after the fleet was beaten, I am inclined to think he was right. I have told ministers, repeatedly, that naval superiority, on the Lakes, is a sine qua non of success in war on the frontiers of Canada, even if our object should be wholly defensive."
 June 19 – After several years of harassment, sabotage, and minor skirmishes between members of the Hudson's Bay and North West Companies, a full-scale battle (today known at Battle of Seven Oaks) breaks out between parties led by Cuthbert Grant and Robert Semple.  The Hudson's Bay men, instigators of the confrontation though outnumbered nearly three to one, suffer 21 deaths, while Grant's party suffers two deaths, one Métis and one Native.  The battle is frequently cited as a seminal moment in the history of the Métis people.
 A steamboat PS Frontenac is first placed on Lake Ontario.

Births
 October 5 – George Kingston, meteorologist (d.1886)
 December 30 – William Alexander Henry, politician (d.1888)
 December 31 – Joseph-Édouard Cauchon, politician (d.1885)

Deaths
 January 5 – Sir George Prevost (b.1767)

References

Canada
16
1816 in North America

1816 in Canada


The Swarbriggs waren ein irisches Gesangsduo, bestehend aus den Brüdern Thomas Sheridan (Tommy) Swarbrigg und John James (Jimmy) Swarbrigg.

In den 1960er Jahren war Tommy Swarbrigg Trompeter bei Joe Dolans Showband The Drifters. 1968 gründete er mit anderen Mitgliedern der Gruppe ihre eigene Showband The Times wofür sein Bruder Jimmy als Sänger dazukam. Die Swarbrigg-Brüder fingen an, eigene Stücke zu schreiben. 1975 verließen die beiden die Showband, um als Duo aktiv zu werden.

Sie wurden ausgewählt, Irland beim Eurovision Song Contest 1975 in Stockholm zu vertreten. Ihr Popsong That's What Friends Are For erreichte den neunten Platz. Mit der gesanglichen Unterstützung von Nicola Kerr und Alma Carroll gelang ihnen als The Swarbriggs plus Two zwei Jahre später erneut der Sieg beim Vorentscheid. Sie durften daher beim Eurovision Song Contest 1977 in London mit ihrem Titel It's Nice To Be In Love Again antreten. Sie landeten auf dem dritten Platz.

Nach der Bandkarriere wurden die Swarbriggs als Musikpromoter aktiv. Sie organisierten Konzerte und Events für Bands und Künstler wie Smokie oder Leo Sayer in Irland.

Weblinks
 The Swarbriggs bei iangallagher.com

Einzelnachweise

Interpret eines irischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Irische Band
Popband
Duo (Musik)

The Swarbriggs


عوض فرحان بن محمد بن فرحان دوخي الدوسري مطرب كويتي نَشَطَ فنيّاً في فترتي الخمسينات و الستّينات، يعد من أعلام تراث الغناء الخليجي، تأثر فنياً بالموسيقار محمد عبد الوهاب وأم كلثوم.، إذ لقّبه جمهوره بـ(كلثوم الخليج) نتيجة لتأثّره بكوكَب الشرق. يشاد إليه كونه أوّل من أدخل الكورال النسائي في الغناء الخليجي.  بشكل عام، يُعتَبَر الدوخي أحد روّاد المجال على مستوى الغناء الخليجي، و يُصَنَّف (هو بالإضافة إلى عدد من فنّاني الكويت في منتصف القرن الماضي) ضمن ما يطلق عيه ثقافيّاً بلقب (فن الزمن الجميل). شمل سجلّه الفنّي ما يُقارِب أربعين أغنية كما عُرِفَ عنه حيويّة شخصيّته و ارتباطه باللون الغنائي البحري، و الذي يُعَد عوض الدوخي آخر من غنّاه في الكويت.

نشأته وتعليمه
ولِدَ عوض فرحان بن محمد بن فرحان دوخي الدوسري في فريج المطبّة (في منطقة شرق) عام ١٩٣٣ (و في أقوال تاريخيّة أخرى عام ١٩٣٠)، و تلقّى تعليمه بالطريقة التقليديّة على يد كتّاب مثل الملّا بلال قبل بدء تعليمه النظامي في مدرسة النجاح.  عمَل الدوخي كذلك تبّاباً في البحر لدى النوخذة عبدالرحمن بن عثمان بينما كان في الرابعة عشر من عمره

تعلّم الدوخي أصول عزف العود في بداية الأربعينات على يد أخيه الأكبر عبد اللطيف الدوخي، و سجّل أغنية (يشوقني برق من الحي لامع) على إذاعة الكويت التجريبيّة في منتصف الخمسينات.  تشير المصادر التاريخيّة إلى أن تقديمه للإذاعة كان عبر مبادرة المطربة الكويتيّة عودة المهنّا، حيث قام بِغًناء قصيدة الشاعر العماني سعيد بن أحمد بن سعيد البوسعيدي (يا من هواه أعزّه و أذلّني... كيف السبيل إلى وِصالِك دلّني)

وله من الاخوه أيضا دوخي ومحمد وخليفة هو من حببه في ركوب البحر وعرف عن عوض دوخي طيبة قلبه وبكائه عند سماع القران وعطفه على الفقراء وتربطه صداقه بالشيخ جابر العلي وأيضا الفنان عبد الحليم حافظ وقد تزوج الفنان عوض دوخي عام 56 واثمر الزواج عن خمسه أولاد وبنت.

توفي والده وهو في عمر الخامسة، تلقى دروسه الأولى عند الملا بلال والملا زكريا حيث تعلم أصول القراءة والكتابة والقرآن الكريم، وبعد ذلك انتقل إلى مدرسة النجاح ودرس معه في تلك المرحلة شقيقة يوسف الدوخي  كان مغرماً بالقراءة منذ صغره، ويهوى شراء كتب التاريخ والتراث، فاقتنى مؤلفات الراحل جورجي زيدان عام 1943 وهو لم يتجاوز الـ16 من عمره. ومن الكتب التي واظب على قراءتها «التمدن الإسلامي» و«تاريخ الإسلام» و«ألف ليلة وليلة» و«كليلة ودمنة». رافقته هواية القراءة إلى القاهرة، فبحث عن الكتب والمخطوطات القديمة في أسواق القاهرة وسراديبها، وجمع مكتبة ضخمة تقدر بعشرين ألف كتاب، بالإضافة إلى ما يقارب ألف مخطوطة، وهذه المكتبة لا تزال موجودة في المعهد العالي للفنون الموسيقية.

مسيرته مع الغناء

عندما كان في عمر الثانية عشر بدأ بحب الغناء حيث كان يؤدي أغاني المطرب محمد بن فارس وكان يقلد أصوات مقرئي القرآن مثل العراقي محمود عبد الوهاب، وعندما بلغ الرابعة عشر من عمره انتقل مع والدته إلى فريج الشيوخ، والتقى هناك أحد أفراد عائلة الخليفة وهو سلطان أحمد الذي كان يعزف على العود، وكانوا يقومون بجلسات فنية كل يوم أثنين وأشتركوا بشراء العود.

عندما بلغ الرابعة عشر من عمره سافر مع عبد الرحمن بن عثمان وعمل تبابا، وتوالت سفراته حتى عام 1948، وقد طلب منه النوخذه يوسف بن يعقوب السفر معه كبحار، وفقال له بأنه ليس بحار بل مطرب وأسمعه أغنية «يا غصين البان».

بدأ حياته الفنية في عام 1941 عندما كان يعمل نهاما على ظهر السفن في أيام الغوص، وظهر بالإذاعة في عام 1958، ومن قدمه للإذاعة هي الفنانة عوده المهنا، وأول أغنية له في إذاعة الكويت كانت «يا من هواه أعزه وأذلني» في 11 نوفمبر 1959، وبعد تسجيل الأغنية أُوْقِّف لمدة ثلاثة أشهر عن الغناء في الإذاعة من قبل صالح عبد الملك الصالح وألغي القرار بعد يوم واحد.

غنى عديد من الألوان الموسيقية مثل أغاني الصوت وأغاني البحر والنهمة والأغاني العاطفية وأغاني الطنبورة والأغاني الوطنية، وأول أغنية وطنية له كانت باسم «الفجر نور يا سلام» في الستينات من القرن العشرين التي أذيعت يوم إعلان استقلال الكويت في 19 يونيو 1961.

غنى عدد من الأغاني الوطنية مثل الفجر نور يا سلام و«وسط القلوب يا كويتنا» اللتان ظلتا تذاعان في الإذاعة بشكل يومي لمدة أربع سنوات بناء على طلب الشيخ عبد الله السالم الصباح، وأغنية «أبدي باسمك يا كويت» و«رايات الفرح» و«عادت الأفراح» و«قصر دسمان» ، وقد غنى أغنية عن الشيخ عبد الله السالم الصباح وهي «عبد الله السالم أميرنا».

من أقواله
«أتمنى أن يصل صوت الأغنية الكويتية الجادة والملتزمة إلى جميع البقاع والاماكن لتعبر عن الكويت إنسانا ًوارضاً وتاريخاً».

«لعل المتتبع للحركة الفنية يجد ان تراثنا الشعبي الاصيل يؤدي دوراً كبيراً، ويعتبر منهلاً خصبا جمعه المتتبعون من خلال دراستهم وتجاربهم الفنية».

«عامود الأغنية اينما كانت هو الكلمة، فمتى ما كانت الكلمة قوية وجميلة كان اللحن بالقوة نفسها والتفاعل مع الكلمة، ولا بد ان يكون هناك متذوق للكلمة الجميلة».

«المسرح الغنائي العربي في حاجة إلى الامكانات الصوتية والتكنولوجيا الحديثة في الإضاءة والنص القادر على خلق عمل غنائي والملحن القادر على تقديم النص بصورة متكاملة».

«أنا تراثي، درست وتشربت وعايشت التراث في كويت الأربعينات والخمسينات».

الوفاة
تُوفيَّ بسبب المرض في 17 ديسمبر 1979 عن عمر ناهز 47 عامًا.

كتب عنه
 عوض دوخي: قيثارة كويتية لا تفنى.

مراجع

خريجو جامعة حلوان
مغنون كويتيون
مواليد 1932
وفيات 1400 هـ
وفيات 1979

عوض دوخي


Duraklama Dönemi Osmanlı Sadrazamları listesi  Semiz Ahmed Paşa'dan  Elmas Mehmed Paşa dahil, yani 1579-1697 yılları arasında, sadaret başlangıç tarihine göre sıralanmış Osmanlı Sadrazamları listesidir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Osmanlı Sadrazamları listesi
 Kuruluş Dönemi Osmanlı Sadrazamları listesi
 Yükseliş Dönemi Osmanlı Sadrazamları listesi
 Gerileme Dönemi Osmanlı Sadrazamları listesi
 Dağılma Dönemi Osmanlı Sadrazamları listesi

Dış bağlantılar
 T.C. Devlet Arşivleri
 Osmanlı sadrazamları listesi

&Duraklama dönemi
Sadrazam, Duraklama dönemi
Sadrazam
Osmanlı İmparatorluğu'ndaki makam sahiplerinin listeleri

Duraklama dönemi Osmanlı sadrazamları listesi


Doddington es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Swale, en el condado de Kent (Inglaterra).

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Doddington tiene una superficie de 8,81 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Doddington tenía 557 habitantes (50,63% varones, 49,37% mujeres) y una densidad de población de 63,22 hab/km². El 19,03% eran menores de 16 años, el 71,81% tenían entre 16 y 74 y el 9,16% eran mayores de 74. La media de edad era de 41,91 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 23,73% estaban solteros, el 59,42% casados y el 16,85% divorciados o viudos.

El 95,67% de los habitantes eran originarios del Reino Unido. El resto de países europeos englobaban al 1,08% de la población, mientras que el 3,25% había nacido en cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, todos los habitantes eran blancos. El cristianismo era profesado por el 75,58%, el judaísmo por el 0,53% y cualquier otra religión, salvo el budismo, el hinduismo, el islam y el sijismo, por el 0,53%. El 17,83% no eran religiosos y el 5,53% no marcaron ninguna opción en el censo.

255 habitantes eran económicamente activos, 237 de ellos (92,94%) empleados y 18 (7,06%) desempleados. Había 214 hogares con residentes, 3 vacíos y 5 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Doddington (Kent)


Bowling klub "X" (BK "X"; BK X; X Osijek; X) je muški bowling klub iz Zagreba, Republika Hrvatska.
Klub se natječe redovito u Hrvatskoj bowling ligi.

O klubu
Bowling klub "X" je osnovan u svibnju 2011. godine te je jedini bowling klub na području Slavonije.
Klub se redovito natječe u hrvatskim bowling prvenstvima i kupovima te na raznim turnirima.

Uspjesi

Ekipno

Po disciplinama (pojedinačno)

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Unutarnje poveznice

Vanjske poveznice
 gbowling-osijek.com, Bowling klub X
 localgymsandfitness.com, BOWLING KLUB X OSIJEK
 O Bowling Klub X Osijek, facebook stranica
 kuglanje.hr, Bowling klub X - 820007
 kuglacki-savez-os.hr, Bowling klub X
 sportilus.com, BOWLING KLUB X

Izvori
 poslovna.hr, BOWLING KLUB X
 fininfo.hr, BK X (BOWLING KLUB X)
 bisnode.hr, BOWLING KLUB X

Hrvatski bowling klubovi
Kuglanje u Osijeku
X

Bowling klub X Osijek


Jonathan Cherry (Montreal, 3 de diciembre de 1978) es un actor canadiense conocido por interpretar a Rory Peters en Final Destination 2 y también un papel en la película House of the Dead. Además, estuvo en una película de bajo presupuesto llamada Marker y algunos episodios de CSI.

Filmografía
 Goon: Last of the Enforcers (2017) (TV) como Marco Belchior
 Another WolfCop (2016) como Willie Higgins
 WolfCop (2014) como Willie Higgins
 What If (2013) como Josh
 Tagged (2011) (TV) como Tom Reich (preproducción)
 Goon (2011) como Marco (posproducción)
 Manslaughter (2011) como Taz (posproducción)
 The Wreck (2007) como Chuck
 CSI: Miami (2006) como Gavin
 In the Stars (2006) como Matthew
 CSI: Nueva York (2006) como James Golden
 Christmas in Boston (2005) (TV) como Matt
 Bald (2005) como Max
 The White Dog Sacrifice (2005) como Jason
 Marker (2005) (TV) como Spumoni Agnellos
 Barbara Jean (2005) como Jonathan
 America 101 (2005) como Estudiante
 Love on the Side (2004) como Chuck Stuckley
 Black Sash (2003) como Mark
 House of the Dead (2003) como Rudy Curien
 Final Destination 2 (2003) como Rory Peters
 They (2002) como Darren
 The Outer Limits (2002) como Andy
 Long Shot (2002) como Vernon
 Till Dad Do Us Part (2001) (TV) como Dennis Qualintip

Referencias
 IMDb

Actores de cine de Canadá
Actores de televisión de Canadá
Actores de Montreal
Actores de Toronto
Actores del siglo XXI
Nacidos en Montreal

Jonathan Cherry


Mandala Krida Stadyumu Endonezya'nın Yogyakarta şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Mandala Krida Stadyumunda çoğunlukla Futbol müsbakaları yapılmaktadır. Endonezya'nın PSIM Yogyakarta takımının maçlarını yaptığı stadyum 25.000 seyirci kapasitelidir.

Endonezya'daki stadyumlar

Mandala Krida Stadyumu


Rajecká Lesná este o comună slovacă, aflată în districtul Žilina din regiunea Žilina, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.188 de locuitori.

Istoric
Localitatea Rajecká Lesná este atestată documentar din 1413.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Rajecká Lesná


Konačan graf, pojam iz teorija grafova. Uzevši da je graf G je uređeni par G = (V, E) u kojem je skup vrhova V=V(G), zatim E=E(G)skup bridova disjunktnih s V, gdje svaki brid  spaja dva vrha  koji se zovu krajevi od e. Konačan je onaj graf G za koji vrijedi da su mu pripadajući skupovi konačni, tj. skup vrhova V i skup bridova E. U suprotnom je beskonačan.

Temeljna dva parametra u svezi s konačnim grafom su:
 v(G) =|V(G)|=red od G (broj vrhova od G)
 e(G) =|E(G)|=veličina od G (broj bridova od G).

Izvori

Teorija grafova

en:Graph_(discrete_mathematics)#Finite_graph

Konačan graf


Just 4 Fun steht für:

 Just 4 Fun (Spiel), Brettspiel
 Just 4 Fun (Band), norwegische Band

Siehe auch:
 Just for Fun

Just 4 Fun


Kuzey Cermenleri'nin teleffuzu ile Thor, diğer Cermen halklarının teleffuzları ile Donar, Donner, Dunor, Thunraz, Thunor; çeşitli Cermen mitolojilerinde yer alan gök gürültüsü tanrısı. Thor hakkındaki bilgilerin çoğu Cermen mitolojilerinde çok önemli bir yeri olan İskandinav mitolojisinde geçmektedir. Megingjord adlı sihirli bir kemeri ve Tanngniost ve Tanngnisrir (Diş Çatırdatan ve Diş Gıcırdatan) denilen iki keçisi vardır. Mjölnir adlı efsanevi çekici kullanmaktadır.

Mitolojide Thor

En Güçlü Tanrı
Thor, İskandinav mitolojisinde en güçlü tanrılardan biridir. Gücü babası Odin tarafından teslim edilmiş iki sihirli nesneye dayanmaktadır. Bu nesnelerden biri Mjölnir'dir. "Miyölnir" diye okunur. Mjölnir, adının anlamı "parçalayıcı" olan kocaman bir çekiçtir. Çekici Brokk ve Sindri isimli iki cüce kardeş yapmıştır. Çekiç yapılırken Loki sinek kılığına girip cüceleri ısırarak rahatsız edince bir kaza olmuş, çekicin sapı kısalmıştır.

Bu iki cüce ayrıca bu çekice birçok farklı özellik vermiştir. Çekiç, Thor'un onu kolayca saklayabilmesi için küçülebilir. Ayrıca bir bumerang gibi, bir düşmana atılınca düşmana tüm gücüyle çarpar ve sahibinin ellerine geri döner. Thor kılık değiştireceği zaman çekici ile kendi yörüngesinde hızlıca döner. Fırtınaları çekici ile kontrol eder, yağmurları onunla yağdırır. Çekici ile evlilikleri ve nesneleri de kutsayabilir.

Onun güçlü olmasını sağlayan bir diğer sihirli nesne de altın Megingjord adlı kemerdir. Bu kemer Thor'un gücünü 2 kat arttırır.

Ayrıca Thor'un iki tane keçisi vardır. Bu keçilerden birinin adı Tanngniost (Diş Çatırdatan), diğerinin adı da Tanngrisnir (Diş Gıcırdatan)dır. Bu keçilerin çektiği arabası yerde de gökte de gidebilir. Perşembe gününün adı (Thursday) ondan gelmektedir Marvel Comics 1960'larda Thor'u yeni bir kahraman olarak çizgi romanlarına eklemiştir (Thor (Marvel Comics)). Ayrıca zaman zaman DC Comics çizgi romanlarında da yer almıştır.

Özel hayatı
Thor, Odin ve Frigg'in oğludur. Odin'den sonra gelen en önemli tanrı olarak kabul edilir. Altın saçlı tanrıça Sif ile evlidir.

İskandinav tanrıları arasında en kurnaz, en kötü tanrı Loki'dir. Loki, Sif'e onu sevdiğini ve evlenmek istediğini söyler. Fakat Sif onun teklifini kabul etmez. Reddedilen Loki çok sinirlenir ve bir gece Sif uyurken kılık değiştirerek onun yanına gider, Sif'e güzelliğini veren uzun saçlarını keser ve kestiği saçlarını da yakar. Artık Sif kısa saçlarıyla hiç çekici değildir. Thor da uyanınca bunu görür. Ancak Sif'ten boşanmak yerine onun intikamını almaya karar verir. Bu işi ancak Loki yapar diye düşünür ve Loki'nin peşine düşer. İskandinav tanrıları tamamen ölümsüz olmadıklarından dolayı Loki Thor'un kendini öldürmesinden korkarak özür diler ve cüce İvaldi'nin oğullarına gider. Bu ünlü cüce demirciler, Sif için altından saç telleri yaparlar. Loki de özrünü kabul etmesi için bu saçları bizzat Thor'a kendi eliyle verir. Thor altın saçları eşine takınca, "Altın saçlı tanrıça" lakabı da bu olaydan sonra başlamıştır, onun daha da çekici olduğunu düşünür ve onunla birlikte olur. Bu birleşmeden sonra da Thrud adlı bir kızı, Lorride adlı da bir oğlu olur, dördü beraber Thrudheim'deki 540 odalı Bilskirnir isimli saraylarında yaşarlar.

Thor'un maceraları
Bir efsaneye göre; tanrıların evlerini yapan dev Thrym, aşk tanrıçası Freyja'yı çok beğenir ve ona evlenme teklif eder. Freyja bu teklifi sert bir şekilde reddedince Thrym Thor'un Mjölnir'ini kaçırır, fidye olarak da Freyja'yı ister. Thor çekicini geri almak için bir plan yapıp tanrılara açıklar. Gelinlik giyip Freyja'nın mücevherlerini takar ve devler ülkesine gider. Thrym onu görür görmez çekici bir yana koyup Freyja sandığı Thor'a koşar. Thor da hemen çekicini kapıp Thrym'in üstüne indirir.

Diğer bir efsaneye göre; Thor yoksul köylülere yardım etmek için bir köye iner ve iki keçisini onlar için kesip pişirir. Eğer keçilerin postları güzel yüzülürse ve bütün kemikleri bu postların içine doldurulursa Mjölnir'in kerameti ile keçiler canlanır. Bu nedenle köylüler ziyafet çekerken hiçbir kemiğe zarar vermemeye dikkat ederler. Bir delikanlı, kemiklere dikkat edilmesi gerektiği uyarısını duymaz ve bir incik kemiğini parçalayıp iliğini emmeye başlar. Tam bu sırada Thor onu görür ve kırık kemiği onun elinden alıp bütün kemikleri toplar ve keçileri canlandırır. Fakat keçilerden biri kırık kemiği olduğu için topallamaktadır. Bunun üzerine Thor, delikanlıyı kendine köle yapmak şartı ile o ailenin kökünü kurutmamaya karar verdiğini söyler, aile de delikanlıyı seve seve Thor'a verir.

Bunlar sadece akıllarda kalan birkaç hikâyedir. Thor için; "Hiç kimse ama hiç kimse, onun büyük kahramanlıklarını aklında tutup ezbere söyleyecek kadar bilge değildir." denir.

Thor'un ölümü
Midgard'daki korkunç yılan Jörmungand, Odin'in kardeşi olmayı başarır. Thor onunla mücadele eder ve onu öldürür. Ancak yılan suya devrilmeden önce kuyruğunu Thor'a vurarak zehrinin ona bulaşmasını sağlar ve Jormungand ile Thor beraber ölürler. Fakat Ragnarok'un ardından Mjölnir çekici ve Odin'in asasının gücü ile bütün tanrılar yeniden dirilmiş ve bütün evrende kibir ve kötülük yok olmuştur.

Thor'un adları
 Þórr heitir Atli
 ok Ásabragr,
 sá es Ennilangr
 ok Eindriði
 Björn, Hlórriði
 ok Harðvéorr,
 Vingþórr, Sönnungr,
 Véoðr ok Rymr.

Kaynakça

Aesir
Odin'in Oğulları
İskandinav tanrıları
Savaş tanrıları
Cermen paganizmi
Cermen mitolojisi
İskandinav mitolojisi
Kurgusal büyücüler
Masal karakterleri

Thor


Ludwig Josef Johann Wittgenstein (26 Nisan 1889 - 29 Nisan 1951), Avusturya doğumlu filozof, matematikçi.

Mantık ve dil felsefesi konularında yaptığı çalışmalarla modern felsefeye önemli katkılarda bulunmuştur. 20. yüzyılın en önemli filozoflarından sayılır.

Hayatı ve eserleri
Asıl adı Ludwig Josef Johann Wittgenstein olan Avusturya asıllı filozof, 26 Nisan 1889'da Viyana'da dünyaya gelmiştir. Wittgenstein, çok önceleri asimile olmuş, Avusturyalı Yahudi fabrikatör Karl Wittgenstein ve onun eşi Leopaldine'nin sekiz çocuğundan en küçüğüdür. Karl Wittgenstein, Avusturya-Macaristan monarşisinin başarılı, çelik sanayicilerinden sayılırdı. Bununla beraber, Wittgenstein çifti, o asır içerisinde Viyana'da bulunan en zengin ailelerden biriydi. Wittgenstein'ın babası, çağdaş sanat ve sanatçının hoşgörülü destekçisi iken annesi de harika bir piyanistti.

Wittgenstein'ın büyükanne ve büyükbabalarından sadece biri dışında hepsinin Yahudi kökenli olmasına rağmen Wittgenstein, Katolik gelenek ve göreneklerine göre eğitilmiştir. Tıpkı diğer kardeşleri gibi (Örneğin Paul ünlü bir piyanisttir.) Wittgenstein da entelektüel yaşam ve müzik dalındaki yetenekleriyle kendini göstermiştir. Bu yeteneklere sahip olmanın yanı sıra, Wittgenstein'ın kardeşlerinden üçü Hans, Rudolf ve Kurt psikolojik sorunlarından dolayı intihar etmişlerdir. Yaşamı boyunca, özellikle I. Dünya Savaşı esnasında yaşadığı olumsuzluklar, depresif davranışlar sergilemesine neden olmuşsa da Wittgenstein, insan ilişkilerinde otoriter ve inatçı olduğu kadar; aynı zamanda duyarlı ve şüpheli bir yaklaşım sergilemiştir.

14 yaşına kadar eğitimine özel derslerle devam eden Wittgenstein, ortaokulu Linz'de okuduktan sonra 1906 yılında Berlin-Charlottenburg'da bulunan teknik lisenin makine mühendisliği bölümüne girmiştir. Aslında Wittgenstein, Viyana'da Ludwig Boltzmann'ın yanında okumak istemiş; ancak ortaokul karnesi tahsilini aynı yerde, yani Berlin'de devam ettirmesi gerektiğini göstermiştir. Burada Wittgenstein, kız kardeşi Hermine gibi uçağın teknik sorun ve çözümleriyle uğraşmıştır. Bundan sonra aynı dönem içerisinde ya da çok az bir zaman sonra felsefe ilgisini çekmeye başlamıştır. Bu durum, yani felsefi sorunlar üzerine düşünmek, Wittgenstein'ın arzularına o kadar zıttır ki, içinde yaşadığı bu çelişkiler ona çok acı vermiştir.

1908 yılında mühendis diplomasını aldıktan sonra uçak motoru yapımı denemelerinin yapıldığı Manchester mühendislik bilimi bölümüne gitmiştir. Kısa bir süre sonra bu kararından vazgeçen Wittgenstein, 17 Ağustos 1911 yılında patent aldığı "Uçak pervanesini geliştirme önerileri" projesi üzerinde çalışmıştır.

Burada Wittgenstein, kendini derinden etkileyen İngiliz matematikçi ve filozof Lord Bertrand Russell'in kendisiyle ve eserleriyle tanışmıştır. 1912 yılında matematik ve mantık alanında, Russell'in yanında okumak için Cambridge Üniversitesi'ne gitmiştir. Kısa sürede Russell, Wittgenstein'ın bir dahi olduğunu anlamış ve Wittgenstein da donanımlarıyla etkilendiği Russell'in seviyesine ulaşmıştır. Zaten Russell de Wittgenstein'ın mantık ve felsefi eserler verme konusunda kendinden sonra en uygun kişi olduğu kanısına varmıştır.

1911 yılının kasım ayında Wittgenstein Russell'in de yardımlarıyla Cambridge'de gizli bir topluluk olan seçkin Apostles'e üye seçilmiştir. Bu esnada ilk sevgilisi David Pinsent'le karşılaşmıştır. Kısa zamanda aralarında sarsılmaz bir dostluk oluşmuş ve birlikte Norveç'in Skjolden şehrinde, ahşap bir ev satın almışlardır. Wittgenstein, mantığın sistemleri konusu üzerindeki çalışmalarına birkaç ay burada devam etmiştir. Wittgenstein'ın homoseksüel olduğu, ilk olarak 1973'te William Warren Barley'in biyografisinde bahsettiği ancak adını zikretmediği bir erkek arkadaşı olmasından, ikinci olarak ise tuttuğu günlüklerindeki gizli yazılarından anlaşılmaktadır.

1912'de başlayıp 1917 yılına kadar tuttuğu günlüğündeki mantıksal ve felsefi denemeleri Wittgenstein'ın ilk felsefi eserini oluşturmuştur. I. Dünya Savaşı sırasında gönüllü olarak çalışırken bu eserini yazmaya devam etmiş ve nihayet 1918 yılının yazında eserini tamamlamayı başarmıştır. Eserin tamamlanmamış hali ilk olarak 1921'de Almanya'nın Doğa Felsefesi Dergisi Annalen'da yayımlandıktan sonra 1922 yılında bugün de daha çok İngilizce adıyla bilinen, orijinal adı Tractatus Logico-Philosophicus'un iki dilde baskısı yayımlanmıştır. Bu eserinin yanı sıra iki küçük felsefi denemesi, halk okulları için oluşturduğu bir sözlüğü ve mantıksal felsefi denemeleri, Wittgenstein hayatta iken yayımlanmıştır.

Erken dönem eserleri
Wittgenstein, Tractatus'da birden çok anlamlı sözcükler gibi dilin doğal eksikliğini, dilin yapay ve mantıksal olduğu fikrini geliştirmiştir. Onun yeni dili, tıpkı mantık dilinde kullandığı gibi sembollerden oluşmuştur. Eserinin önsözünde tüm felsefi problemlerin dilin araştırılmasıyla çözülebileceğini belirtmiştir. Felsefi analizlerinin hedefi, işlevselliğin açıklanması yoluyla anlamlı ve anlamsız önermelerin farkını ortaya koymaktır. "Felsefenin tamamı dil eleştirisidir." Tractatus'un temel görüşleri Russell'in aşıladığı fikirlerden oluşmuş ve mantıksal atomculuğun felsefesi olarak sayılmıştır.

Wittgenstein'ın erken dönem felsefesinin temelinde dilin resmedilmesi vardır. Daha sonra ise gerçeklikte bir olan şeylerin ayrılması konusu vardır. Her "Şey"in dilde bir adı vardır. Cümlede adların yan yana durması, anlamı oluşturur. Şeylerdeki gerçeklik gibi önermeler de adlarına ayrılırlar. Gerçeklikteki konu ve olguların adlarının resmedilmesi gibi, bir önermedeki göstergelerin adlarının düzeni ya da yapısı, o cümlenin doğru olduğunu gösterir. Örneğin "aRb", "bRa"dan farklıdır; çünkü "b" göstergesi birinde "R" nin solunda, diğerinde ise sağındadır. Bu nedenle "a" ve "b"nin gösterge adları ayrılmış önermelerin her birinde farklı bir yapıya sahiptir. "bRa"nın resmedilmesiyle, resmedilen olgular arasında nasıl bir gösterge olduğu "aRb" önerme göstergesiyle görülür. Önerme göstergelerinde, gerçeklikteki şeylerin başka bir olgu olarak adlandırılmasıyla oluşturulan önerme yanlış bir önermedir.

"Anlamsızlık", gerçeklikteki olguların bağımsızlığı doğru ya da yanlış olan önermelere, örneğin totoloji ve çelişkiye karşıdır. Buna karşın şu örnekteki gibi, gerçeklikte, aslında şeyle bağlantısı resmedilmeyen göstergeler anlamsız önerme olarak adlandırılır: "Burada söylediğim önerme yanlıştır." Bu önerme olası şey ve gerçeklikle bağlantı sağlamakla kalmıyor, aynı zamanda anlamsızlığın ne olduğunu da açıklıyor. Aynı şey, bir şeyler isteyerek ya da tasvir edilen şeyleri iyi ya da kötü adlandırarak, dünyadaki şeylerin saf düzenini aşmak üzerine söylenen önermeler için de geçerlidir. Çünkü önerme göstergelerinde resmedilen gerçeklik, sadece yapısını güçlendirmekle kalmayan, aynı zamanda ad topluluğunun ortaya çıkmasından dolayı anlam ifade etmeyen bir değere sahip olmalıdır. Wittgenstein'a göre bir değer, içini olduğu gibi dökmez. Konuşulamayan ve üzerinde mantık yürütülemeyen şeyler hakkında susulmalıdır.

Wittgenstein mantıksal felsefi denemesinde (Tractatus logico-philosophicus) kendisi şöyle belirtmektedir: Önermelerim, beni anlayan şeyin anlamsız olduğunu açıklıyor. Böylelikle Wittgenstein'ın felsefesi, şeyle ilişkisi olmayan ve gerçek olmayanın araştırılmasının gerekli olduğunu belirtir. Mantıksal felsefi denemesinin tamamı, anlamsız form, gerçeğin olanaklı olup olmadığı ya da düşünülebilen anlam açısından, mantıksal bir çerçeve içerisinde incelenmektedir. Wittgenstein, anlamın sadece kendi başına olamayacağını, anlamı, nelerin mümkün kıldığını açıklamaya çalışmıştır. Daha sonra bunu, öz metre (ideal/soyut ölçüm birimi) kadar uzun olduklarını varsayarak, uzunluğu olan nesnelerle karşılaştırıldığında uzunluğu olmayan öz metrelerin resmedilmesiyle açıklamıştır. Wittgenstein, Gottlob Frege'nin yolunda, Charles S. Peirce'den bağımsız olarak eseri Tractatus'ta bugün okullarda okutulan mantık kitaplarının hiçbirinde bulunmayan, "hakikatin tablosu"nu geliştirmiştir. Bu tablo, bir sistemin betimlemesini konu alır.

Wittgenstein: "Dilimin sınırları dünyamın sınırlarıdır." görüşüyle yola çıkarak, bilginin temelinde mantığın olduğunu ve bilginin sınırlarını da yine mantığın belirlediğini söyler. Bu bağlamda Wittgenstein, mantıksal felsefi denemesinin önsözünde şunları dile getirir: Bu kitabın mantığı şunun üzerine kurulmuştur: Söylenmek istenen şey açıkça söylenir, üzerine konuşulmayan konular hakkında ise susulmalıdır. Bu cümle, felsefe camiası içerisinde tepkiyle karşılanmıştır. Wittgenstein'ın bu cümlesi aynı zamanda, Friedrich Nietzsche'nin dünyanın metafiziğini açıklamasına, anlam ve ardıllık açısından karşı çıktığını göstermiştir.

Geçiş dönemi
Wittgenstein, mantıksal felsefi denemesinin yayımlanmasıyla felsefeye yeterince katkıda bulunduğu kanısına varmış ve daha başka alanlara yönelmiştir. İtalya'daki savaş esiri iken Leo Tolstoy'un eserlerini okumuş ve büyük ihtimalle, onun düşüncelerinden etkilenerek öğretmenlik yapmaya karar vermiştir. Servetini kardeşleriyle paylaşmıştır, bir bölümünü dönemin genç sanatçılarından Adolf Loos, Georg Trakl ve Rainer Maria Rilke'ye bağışlamıştır.

Daha sonra Wittgenstein, 1919/1920 yıllarında Viyana'daki öğretmen eğitim kurumuna gittikten sonra, Viyana'ya 4 saat uzaklıkta, güneyde Trattenbach adında küçük bir kasabada, birkaç yıl ilkokul öğretmenliği yapmıştır. İki yıl sonra Wittgenstein, yeni işini değiştirerek, ilkokul için sözlük yazıp yayınladığı yere, yani Otterthal'a öğretmenlik yapmaya gitmiştir. 1926 yılının Nisan ayında 11 yaşındaki bir çocuğa tokat atmıştır ve bu düşüncesizce hareketinden dolayı, resmi makamlara gitmeden önce, okul müfettişinin zoruyla Wittgenstein, istifa dilekçesini vermiştir. Bunun ardından birkaç ay, Viyana'nın Hüttendorf kasabasındaki bir manastırda bahçıvan yardımcısı olarak çalışmıştır. Bu süre içerisinde, manastırın bahçesindeki alet hırdavat deposunda kalmıştır. Wittgenstein, başrahibin, rahip olarak tarikata katılma çağrısına cevap verme konusunda kararsızlık yaşamıştır.

1926 yılında Wittgenstein Viyana'ya taşınmış ve burada filozof Moritz Schlick'le tanışmıştır. Modern tarzıyla Viyana'nın gösterişli yapısı Palais, kısa sürede kültürel yaşamın merkezi ve aynı zamanda Viyanalıların, Wittgenstein'la buluşma noktası haline gelmiştir.

Wittgenstein bir süre özellikle evlerin iç mimarisi ve dizaynı ile ilgilenmiştir. Bunun yanı sıra heykeltıraşlıkla uğraşmış ve Viyanalı sanatçı Drobil'in tarzıyla bir büst yapmıştır. Bu tarz pratik uğraşlar, Wittgenstein'ın iş ve ilgi alanını göstermiştir.

Onun amacı, herkese ait olan toplumsal bir doğa yaratmak değildi. O, hem dünyayı daha da iyileştirmek, hem de insanın içinde bulunduğu ruhsal kurtuluşu sağlamak ve entelektüel, psikolojik saflık ve açıklık için uğraşmıştır. Daha sonra Wittgenstein, geçmişi hatırlayarak şunları yazmıştır: Felsefedeki iş, tıpkı mimarideki bir iş gibi kendi işinden fazlasıdır ve kendi düşüncesini yansıtır. Yani, bir şeyi nasıl görüyorsa öyledir ya da istenen ne ise odur.

1920'li yılların sonunda Wittgenstein, yeniden felsefi konular ve sorunlar üzerinde uğraşmaya başlamıştır. Bu esnada, Wittgenstein "Viyana çevresi" (Wiener Kreis) akımının birkaç üyesinin görüşlerini önemli ölçüde etkilemiştir. Sezgicilik akımına kapılan matematikçi L. E. J. Brauwer'in bir konuşması aracılığıyla, en azından Herbert Feigl'in mektubundan sonra, felsefeye tekrar dönme kararı almıştır. Bu geçiş aşaması esnasında, Wittgenstein kısa bir süreliğine doğruculuk akımının bir şeklinin betimlendiği şu görüşü benimsedi: "Önermelerin anlamının bilinmesi, önemli veri ve delillerin toplanması yönteminin bilinmesiyle bağdaşır."

Geç dönem eserleri
Wittgenstein,1929 yılında Russell'in ve Moore'un yanında sözlü sınava girdiği ve Tractatus üzerine doktora yaptığı Cambridge'e filozof olarak geri döndü. 1930'lu yılların başında öğretim görevlisi olarak çalıştı.

1939 yılında ise, Cambridge'de felsefe profesörü George Edward Moore'un yerini alacak kişi ilan edilmiş ve 1947'ye kadar profesörlük yapmıştır. Bu ilandan kısa bir süre sonra, İngiliz vatandaşı olmuştur. Bu durumun oluşması, 12 Mart 1938'de, Nazi Almanyası'nın Avusturya bağlantısına göre Wittgenstein'ın sadece Alman vatandaşı olduğu ve Nürnberg Yasalarına göre de Yahudi olduğundan kaynaklanmıştır. Wittgenstein 30'lu yıllarda, dilsel anlamdaki ilk eseriyle, başka tartışmaları da içeren yeni düşüncelerini, kitap halinde kaleme almış, çok sayıda el yazması ve daktiloyla yazılmış eser vermek için uğraş vermiştir. Bu bağlamdaki önemli eserler şunlardır: "Mavi Kitap" (The Blue Book), matematiğin felsefesi üzerine ders notlarıdır. Bir diğeri ise, Büyük Daktilo Yazısı (The Big Typescript), bir kitabın reddedilen planı ve "Kahverengi Kitap" (The Brown Book), dil oyunlarını konu alan bir yazıdır. Bunları takip eden el yazması eserleri ise "Felsefi Notlar" ve "Felsefi Dilbilgisi"dir.

Wittgenstein, 1936 yılında yeni fikirlerini derlemeye başlamıştır. Aynı zamanda, 1953 yılında Wittgenstein'ın ölümünden sonra yayımlanan ikinci eseri "Felsefi Soruşturmalar" denemesini oluşturmuştur. Bununla birlikte, Wittgenstein dünya ününe kavuşmuş ve mantıksal felsefi denemesi "Tractatus" ile felsefe tarihini kalıcı bir şekilde etkilemiştir. Analitik dil felsefesi de, temel yapıtlarından bir tanesi olarak kabul edilir. 1940'lı yıllarda ise Wittgenstein, matematiğin temeli hakkındaki el yazması "Felsefi Notlar"ı yazdı.

Wittgenstein, II. Dünya Savaşı esnasında, yeniden uygulamayla uğraşmaya başlamıştır. Bir Londra Hastanesinde gönüllü bakıcılık yapmıştır. 1943 yılında, yaralı şoklarını araştıran, tıbbi araştırma grubuna laboratuvar asistanı olarak katılarak laboratuvar araç ve deneylerini tasarlamıştır. Wittgenstein burada nabız, tansiyon, nefes darlığı ve şiddeti için aletler geliştirmiş ve bu esnada uçak motorlarının yapımında edindiği deneyimlerini kullanmıştır.

1944 yılında Wittgenstein, tekrar Cambridge Üniversitesi'nde ders vermeye başladı. II. Dünya Savaşı'ndan sonra Wittgenstein, "Felsefi Soruşturmalar" adlı eserini yazmaya devam etti ve aynı zamanda 'algının felsefesi', 'kesin bilgi' ve 'şüphe' konuları üzerinde çalıştı. Bunun yanı sıra, çok sayıda kültürel ve bilimsel teorik konuların aydınlığa kavuşup açıklanması da yine Wittgenstein sayesinde oldu. 1939 yılında tuttuğu notlar arasında şöyle bir cümle var: "Bilim adamlarının, insanlara bir şeyler öğretmek; müzisyen ve şairlerin ise onları memnun etmek için var olduğuna inanılır; ancak bir şeyler öğretmek durumunda oldukları, kimsenin aklına bile gelmez."

Wittgenstein 1947 Ekim'inde, kendini tamamıyla felsefeye adamak amacıyla üniversitedeki işini bıraktı. Daha sonra İrlanda'da inzivaya çekildi ve zamanının bir bölümünü burada geçirdi. Çalışmalarının esas noktasını, "Felsefi Soruşturmalar" eserinin ikinci kısmı olan "psikolojinin felsefesi" oluşturmuştur. Söz konusu bu eserdeki düşüncelerin 'Felsefi Soruşturmalar'a dâhil edilmesi, Wittgenstein'ın da isteklerine uyup uymadığı konusu hâlâ kesin değildir. Wittgenstein, 1949 yılında ikinci eserine de son noktayı koyduktan sonra 1951 yılında, yakalandığı kanser hastalığına yenilerek hayata veda etmiştir. Wittgenstein, hastalığı süresince bir İngiliz hastanesine gitmeyi reddetmiştir ve son haftalarını doktorunun evinde, onun gözetiminde geçirmiştir. Bu doktor arkadaşının eşi, Wittgenstein'a ölümünden bir gün önce, İngiliz arkadaşlarının kendisini ziyarete gelmek istediğini bildirdiğinde, hasta yatağındaki adam şu sözleri söylemiştir: "Onlara harika bir hayat yaşadığımı söyleyin!" Wittgenstein'ın mezarı, Cambridge'deki Ascension Parish Burial Ground mezarlığındadır.

Geç dönem felsefesinin yorumlanması
İki filozofa Wittgenstein'ın fikirleri sorulduğunda, genellikle iki değil, tam dört farklı cevap alınır; iki farklı cevap birbirine çok benzeyen Wittgenstein'ın erken dönem eserlerinden, diğer iki cevabı da birbiriyle çelişen geç dönem eserlerindendir. Wittgenstein'ın bu sıra dışı eserini oluştururken, baştan sona kadar çelişki içerisinde olduğunu şu sözleriyle anlıyoruz: "Birkaç başarısız denemeden sonra, elde ettiğim sonuçlarla başarılı olamayacağımı anladım. Felsefi alanda daha iyi yazılar yazdım. Düşüncelerimi kendi yönüne karşıt bir yöndeki düşünceye zorladığımda, düşüncelerim bu zorlamaya yenik düştü hep."

Wittgenstein geç dönem eserlerindeki kısa diyalog bölümleri üslup açısından gelişmişti. Wittgenstein'ın giriş cümleleri geleneksel tarzının dışındaydı. Wittgenstein, geç dönem eserlerini oluştururken, özellikle felsefe tarihi açısından herhangi bir öncü edinmemişti. Felsefede düşünmeye yeni bir tarz getirdi. Felsefedeki bu yeni düşünme tarzı, tıpkı yabancı bir dili yeni öğreniyormuş gibi öğrenilmeliydi. Wittgenstein'ın bu yeni düşünme tarzının arkasından, sadece çok az filozof gitti. Felsefe yaparak, akıl bozukluğunu büyük bir felsefi problem olarak ele aldı. İnsanların uygun olmayan bir dil kullanımına saplanıp kaldıklarını düşündü ve bu yüzden de düşüncelerini kuralların dışında bırakmayı tercih etti.

Wittgenstein geç dönem felsefesinin temel eseri olan 'Felsefi Soruşturmalar'da, sözcüklerimizin kullanımına dikkat etmememizin, bizim anlayışsızlığımızın ana kaynağı olduğundan bahsediliyor. "Benim bir sandalyem var", "bir izlenime sahibim", "diş ağrım var" şeklindeki önermelerde belirlen benzerlik, "var" sözcüğünü hem duygu içeren ifadeler için, hem de insanın sattığında ya da yaktığında yok olabilecek basit bir sandalye için kullanabileceğini gösteriyor. "İzlenim", "duygu", "düşünce" ya da "sayı" gibi kelimeler "sandalye" gibi, görünen bir şey olmasa da, düşünce ya da iç sezgilerde yerlerini alır. Wittgenstein, bilincin oluşmasını örnekleyerek görünemeyen nesnelerle, iç alanı etkileyen, bilinçsizce ortaya çıkan resimlerin üstesinden gelmeyi amaçlamıştır.

Wittgenstein'ın kendisinin de belirttiği gibi, felsefe yapma, sürekli ona –dilin sınırlarını zorlamakla birlikte- çarptığı için artık başının yara bere içinde olduğu en yalın mantıksızlığın keşfi (aynı zamanda bu etkisizleştirilmesi demek) ile gerçekleşmektedir.

Bu noktaya kadar herkes uzlaşma içindedir; ancak çıkarımlar konusunda Wittgenstein'ın düşüncelerini anlamak bağlamında, yorumlar ikiye ayrılır; kendi ifadesine göre, kendi felsefe anlayışı, "her şeyi olduğu gibi bırakma eğilimi içindedir", "sadece ortaya koyar, üzerine bir çıkarım ve yorum yapmamada kararlıdır; "her şey açık" olduğu için "açıklamaya gerek olmadığını" belirtir. Yorumların bir kısmı Wittgenstein'ın şimdiye kadar dünyanın gizli bağlantılarını açıklamak konusunda, hiçbir yol bulamadığı hususunu ve düşüncelerin karşıtlığı ve sabitliği ya da sadece kötü ve fena olan şeyleri çözüme kavuşturmak istediğini vurgular. Daha sonra bu yorumlar gerçeklere döndüren ve tedavi edici görüş olarak adlandırılmıştır. Buna karşıt görüş olarak da diğer bir kısım, Wittgenstein'ın dünyayı açıklamadığını; fakat mantığın sınırlarını göz önüne alarak gözlemlediğini savunmuştur. Onlara göre Wittgenstein'ın yeni tarzı ve gerekçesi "Dilbilgisel Tasvir"dir. Bu şekilde Wittgenstein, yaşam biçimi ve gelenekleriyle çevrilebilen kelimelerin kullanım biçimlerini dilbilgisiyle anlamaya çalışmıştır.

Wittgenstein, dilbilgisini, kullanıcı tarafından düzenlenebilen kurallı, öğrenilebilir şey olarak adlandırarak, dilbilgisinin mutlak olduğunu belirtir. Wittgenstein'ın geç dönemde okuduğu dilbilgisi betimlemelerini içeren bu görüşleri, daha sonra, nedensiz olan şeyin kabul edilmesi konusunu içeren metafiziksel konular olarak adlandırılmıştır.

Wittgenstein, herhangi bir şeyi tasvir etmekle kalmamış, aynı zamanda buna karşı olarak, belirli resimlerin sebepsiz kabulünün temeli olarak gördüğü, kesin gibi görünen şeylere çözüm yolu aramıştır. Burada "Resim"den kasıt, nedeni araştırılmaz, açık ve kesin olan belirli görüşlerin bir araya gelmesidir. Böylece tasvir, şeyler için sayıların teminatıdır. Herhangi bir yer gibi zaman da ölçülebilmelidir.

Wittgenstein, bir resmin büyüsünü, cazibesini bozmak için çözüm yolu olarak, bir nesnenin karşıt nesnesinin düşünülmesi fikrini geliştirmiştir. Bu büyüsü bozulmuş resimleri de anlamlandırdıktan sonra, başka felsefi bir problem olarak da zamanın ölçülmesi konusu vardır. Bu anlamda Wittgenstein'ın bu sorunlu resimlere yaklaşımı, aşağı yukarı, metre hesabıyla ölçülen bir şeydir. Örneğin bir mekânın ölçülmesi. Zamanı ölçmek mümkün müdür peki? Zaman ölçülürken hangi ölçüt alınmalıdır? Geçmiş mi yoksa gelecek mi? Zaman ölçülmeye pek de müsait değildir. Ancak, bu durumda 1 saat neyin ölçütüdür o zaman?

Wittgenstein içindeki şüphe duygusunu, karşıt nesneleri düşünerek bastırmıştır. Şöyle ki nasıl bir yer ölçmek için hem metre hesabı hem de adım hesabı varsa, zaman için de öyle olmalı. Wittgenstein burada, yandaşlarının, "mekânın bir adımı zamanın ölçütü olabilir" yorumunu kastetmemiştir. O, bunu açıklamak için, sadece karşıt bir nesnenin düşünülmesi gerektiğini söylemiştir. Yani metre hesabı yerine zamanı ölçmek için de, tıpkı mekânı adımla ölçmek gibi benzer bir şey olabilir. Böylelikle sorun ortadan kaldırılabilir. Wittgenstein; "Beni bu denli yetenekli kılan asıl buluşum, istediğim zaman, felsefe yapmaya ara vermemdir." diyerek bu duruma bir açıklama getirmektedir. Örneklerle birlikte bir yöntem belirlenmiştir, örnekler değişkenlik gösterebilir, bu metotlarla sadece bir problem değil, çok sayıda problem çözülebilir.

Wittgenstein'ın metre hesabı kullanımı gibi, dilbilgisinde oluşan "dil oyunları"nın tüm yöntemleri yaklaşımı, metafizik yorumuna destek verenler için, ilk defa elde edilmek istenen yeteneklerin zorluğudur. Bu şekilde Wittgenstein, bir yandan bazı temel kavramların kullanım ilişkilerini ortaya koyup, yaklaşımlarını 'kural' ya da 'anlam' kavramlarının anlamlarıyla açığa kavuşturmayı tercih ederken, diğer yandan da dil oyunu ya da köken benzerliği ile beraber, keşfettiği dil oyunlarının açıklaması için, dilin nasıl kullanılacağına ilişkin oluşturduğu yöntemdeki özgün kavramları oluşturup bu kavramları netleştirmiştir.

Wittgenstein'a göre, filolojik ya da tarihsel eleştirel metotların incelenmesine ait olan ya da anlam, gelişim ve eleştirisinin karşılaştırılması, kullanım ilişkisi ve dil oyunlarının canlandırılmasını açığa kavuşturur. Buna ilişkin olarak, metafizikçiler, Wittgenstein'ın geç dönem felsefesinin can damarı kavramının "dil oyunu" olabileceğini düşünür.

Wittgenstein'a göre, hayati gerçeklik belirlenmiş kural sınırının aşılmasıdır. Bu durum, felsefede örnek teşkil eden ya da farklı örneklerin bir arada olduğu dilbilgisini oluşturmayı sağlar. Bu oluşum bazen şaşırtıcı olayları da beraberinde getirir, hiçbir şeyin gizli olmadığı bir hayalin anlaşılır kullanım ilişkisini ortaya çıkarmakla kalmaz, aynı zamanda insanlar arasında belirlenmiş bir gelişmeyi kastedebilir. Ve bu da 1. tekil şahsın ifadelerinin gerçekte hiçbir değer taşımadığını gösterir.
Wittgenstein'ın, her bir yaşam biçiminin kavramsallaştırılmış dünya resmi anlayışının açıklaması, metafizikçilerin düşüncelerinden farklı bir düşüncedir. Wittgenstein'ın, bilgi cümleleri biçiminde oluşan kesin cümlelerin donuklaşması, yöntem olarak ise hiçbir şeyi donuklaştırmayan, hatta akıcı bilgi cümlelerini işlevsel hale getiren, akıcı cümleleri donuklaştırarak, sabitleştirerek zamanla olan ilişkilerinin değiştirildiği, 'hakikat hakkında', "insan kendini tanıtabilir" cümlesi alıntılanır.

Metafiziksel tutum, ivedi anlamsızlığının ivedi anlamlılığı yoluyla sınırlamak için donuklaştırılmış cümlelere şu açıdan bakar: "Taş düşünemez" gibi kesin olan ya da yarı kesin olan yargıları tespit etmek. Wittgenstein'ın geç dönem eseri herkesi büyülemiştir, o sadece dil felsefesiyle değil, aynı zamanda insan ruhu ile ilgilenen başka bilim dallarının araştırmaları ile de ilgilenmiştir. Bunlar psikoloji ve psikiyatridir. Wittgenstein'ın fikirleri, psikoterapi yönteminin kullanılması gerektiğini gösteriyor. Çok sayıda psikolog 'Wittgenstein Yaklaşımı' olarak adlandırılan bu yaklaşımı çok iyi bilir.
Metafizikçiler, Wittgenstein'ın kesin tedavi edici görüşünün var olduğu geç dönem felsefesinin etkisini azalttılar. 'Doğru'nun, 'izin'in ya da 'anlamlılık'ın ne olduğunu kanıtlarla göstererek, yanlışların doğrusu, izin verilmeyen dil kullanımının izin verileni, anlamsızın anlamlılığı sınırlamasını ortaya koyar.

Wittgenstein kelimelerin anlamları üzerine konuştuğunda, sadece kavramların somutlaştırılması amacına yönelik tedavi edici görüşlerine değil, aynı zamanda ifadesinin hemen ardından nasıl iyi sözlerin çıktığı konusunda entelektüel sorunların çözüme kavuşturulması amacına da yer vermiştir. Burada 'iyi'den kastedilen nedir ki? Belirli bir özelliği olmalı, aksi takdirde her şey birbirine girer.

'Dil oyunu' kavramı konusundaki tartışmalar, 'anlam' kavramıyla sıkı bir ilişkisinin olduğunu gösteriyor. Bu konu hakkında "Felsefi Soruşturmalar" eserinin 43. sayfasında şunlar yazıyor: "Bir kelimenin anlamı, onun dildeki kullanımıdır." Daha sonraki cümlede ise Wittgenstein, sınırlayıcılığa dikkat çekiyor: Kelimelerin anlamlarına göre kullanım koşullarının büyük bir bölümü için, (kullanım koşullarının hepsi için geçerli değil) şu cümle açıklanabilir: "Bir kelimenin anlamı, onun dildeki kullanımıdır." Söz konusu cümleye ilişkin yapılan farklı yorumlar, metafizikçilerin ve terapistlerin farklı görüşlerinin olduğunu gösteriyor.

Metafizikçiler tarafından bakılacak olursa; Wittgenstein, bu kitapta alfabetik olarak gösterilen kavramların yapısını, anlamın bir açıklaması olarak göstermiştir. Buna göre Wittgenstein'ın eserlerinden sağlam bir görüş çıkarmak asıl görevdir. Wittgenstein'ın tanımlamaları, belirgin bir özellik taşıyan klasik açıklama yöntemiyle değil, aksine belirli kavramların uyumu ya da benzerliğinin oluştuğu açıklama yöntemi ile gösterilir. Burada Wittgenstein'ın düşüncelerinin en önemli noktası olan, her zaman yeterli ve açık olmak konusu ortaya çıkar.

Yine "Felsefi Soruşturmalar" eserinin 43. sayfasında bu konuyla alakalı olarak şu tanım yapılmıştır: 'Her durum için geçerli olmayan', yazar aracılığıyla, anlamın genişleyen belirginliğini bir liste şeklinde okumak ve "Felsefi Soruşturmalar" eserinin ikinci kısmında, Wittgenstein, ikincil anlamı tanımlayan, psikolojinin felsefesi yaklaşımlarını açıklar ve bunu da kelimenin kullanımının neye göre oluştuğunu tanımlar. Wittgenstein'ın geç dönem eserinde "anlam" kavramının temel ve ikincil kullanımı ile ilgili hiçbir şey yoktur, Wittgenstein'ın herhangi bir genişlemiş yorumunun olmadığı ve anlam kavramının detaylı bir şekilde açıklandığı metafiziksel yorum görüşlerine yandaşları tarafından ilgi gösterilmiştir.

Buna karşın, terapötik (tedavi yöntemsel) yaklaşım yandaşları eserinin 43. sayfasında Wittgenstein'ın "anlam"ın varlığı ve çekirdeğini adlandırma konusundaki yaklaşımının mevzu bahis olmadığını savunurlar. 'Her durum için geçerli değil" sınırlaması yazarın geç dönem eserlerindeki metninde bir uyarı niteliği taşımıyor, aynı zamanda ileride yapılacak adlandırmanın da hiçbir şeyi tam olarak açıklamadığını gösteriyor. Felç olmuş bir düşüncenin sebep olduğu gizem dolu bir resim, mümkün bir araştırma nesnesinin olduğunu açıklar. Bunu da bakış açılarını karşılaştırma yöntemiyle yapmıştır. Böylece 'betim' ya da 'diş ağrısı' kavramlarının anlamlarının, uzayda bir yere sahip olan 'araba' ya da 'sandalye' gibi görülemeyeceğini belirtmiş, hatta bunun yerine bunların 'tasvir' ve 'diş ağrısı' arasındaki anlam ve oluşum kurallarının benzerliklerini göstermeye çalışmıştır. Çözüm yolları ve tedavi edici tutumlara göre, sadece anlam kavramının farklı adlandırılmasının nasıl yapılacağı sorunu ortaya çıkmakla kalmıyor, aynı zamanda çözüm yolları göstermek için, karşılaştırma yöntemiyle tasarlanmış konularının olup olmadığını ortaya koyuyor.

Erken ve geç dönem eserleri arasındaki bağlantı
Geç dönem felsefesinin yorumlanması üzerine yapılan tartışmalar, Wittgenstein'ın düşüncelerinin devamlılığını da değerlendirmeyi gerektiriyor. Çünkü her iki dönemde de düşünceleri değişmiştir. Terapistler, 'Felsefi Soruşturmalar' adlı eserinin başarısız yöntemleri ve mantıksal-felsefi denemesindeki belirsizliği arasında fark yaratan şeyin varlığını kabul etme eğilimi gösterirler. Metafizikçiler ise, iki eserini de negatif metafizik içerisinde açıklar. Onlar erken dönem eserinde anlamsal açıdan mantığın araştırma nesnesini boşluk olarak görürler. Wittgenstein'ın bu bağlamda şu değerlendirmesi önemlidir: "Benim asıl düşüncem mantıksal bir sabitliğin ve de olguların mantığının olmadığıdır." Geç dönem eserlerinde ise canlı, günlük bir pratikten, yani 'dilbilgisi'nden bahseder.

Wittgenstein'ın geç dönem eserinde dünya yıkılmıştır, artık dili çözülemez şeyler içerisinde belirginleşir ve bu şeylerin, durum ve önermelerle olabilecek mantıksal bir bağlantısı yoktur. Artık mantığın zamana uyum iddiaları dil yapısını belirlemeyecektir. Wittgenstein, dili eski bir şehirle karşılaştırır. Bunlar, çevresinde tek tek evlerin ve düzensiz upuzun sokakların olduğu kenar mahalle kümeleri ve dar sokak ve mekânlardan oluşan, farklı farklı dönemlere ait yeni ve eski ev yapılarının bulunduğu bir mahaldir. Buna göre, onlar için dil düşüncelerin ve hakikatin yeridir.
Bir kelimenin anlamı onun dil içinde nasıl kullanıldığına bağlıdır. Ancak kullanım alışkanlıklardan oluşan bir takım işlevsellik ya da 'dil oyunu' içerisinde yok olan bir çeşit yaşam tarzıdır. 'Dil oyunu' kavramı ile burada şu vurgulanmaktadır: Dili konuşarak kullanmak bir yaşam tarzıdır. Bir tıpçının, esnaf ya da tüccara göre, ateist birinin inançlı birine göre bambaşka 'dil oyunları' vardır. Felsefenin görevi ise, dil aracılığıyla aklımızın büyülenmesine karşı mücadele etmektir.

Felsefenin araştırma nesnesi, günlük konuşma dilidir. Biz kelimeleri, günlük kullanım metafizikleriyle bağlantılarız. Felsefenin amacı (iyileştirme) terapidir. Filozof bir problemi tıpkı bir hastalık gibi ele alır, inceler. 'Dil karmaşıklığı'na esir olmuş biri bu durumdan kurtarılmalıdır. "Felsefedeki amacın ne?" sorusuna cevap olarak 'sineğe, sinek kavanozundan çıkış yolunu göstermek" diye yanıtlamıştır Wittgenstein.

Geç dönem felsefesinde 'mantık' kavramı 'dilbilgisi' ile yer değiştirmiştir. Aralarındaki fark, mantığa karşılık olarak 'dilbilgisi'nin yaşam tarzı alışkanlıklarının değişebilmesinden kaynaklanır. Aralarındaki benzerlik ise, ne mantığın ne de 'dil bilgisi'nin açıklanamadığıdır. Bunun yanı sıra her ikisi de oluşturduğu şeyi sadece ortaya koyar, açıklamaz.

Sonuç olarak ise, metafizikçiler Wittgenstein'ın erken dönem eserini geç dönem eserlerinde olduğu gibi, özel olan' iç ve dış dünyadaki dualizmin reddedilmesi' ve de ayrıca öznel düşüncelerin esas alındığı, 'aşkın felsefe' ya da 'bilgi kuram'larını açıklama yoluyla özdeşleştirmezler.

Yapıtları

 Logisch-Philosophische Abhandlung, Annalen der Naturphilosophie, 14 (1921)
 Tractatus Logico-Philosophicus, C.K. Ogden tarafından İngilizceye çevrildi, (1922)
 Philosophische Untersuchungen (1953)
 Philosophical Investigations, Felsefe Soruşturmaları, G.E.M. Anscombe tarafından İngilizceye çevrildi, (1953)
 Bemerkungen über die Grundlagen der Mathematik, ed. by G.H. von Wright, R. Rhees, and G.E.M. Anscombe (1956) (1937 ve 1944 yıllarında matematik ve mantık felsefesi üzerine yazdıklarından bir seçki)
 Remarks on the Foundations of Mathematics, G.E.M. Anscombe tarafından İngilizceye çevrildi, (1978)
 Bemerkungen über die Philosophie der Psychologie, düzenleyenler: G.E.M. Anscombe and G.H. von Wright (1980)
 Remarks on the Philosophy of Psychology, Vols. 1 and 2, G.E.M. Anscombe tarafından İngilizceye çevrildi, düzenleyenler: G.E.M. Anscombe and G.H. von Wright (1980) ('Zettel'den bir seçki)
 The Blue and Brown Books, Mavi ve Kahverengi Kitap, (1958) (1933–35 yılları arasında öğrencilerin tuttuğu ders notları)
 Philosophische Bemerkungen, düzenleyen: Rush Rhees (1964)
 Philosophical Remarks (1975)
 Philosophical Grammar (1978)
 Bemerkungen über die Farben, düzenleyen: G.E.M. Anscombe (1977)
 Remarks on Colour, Renkler Üzerine Düşünceler, ISBN 0-520-03727-8. (Goethe'nin Renkler Kuramı kitabı üzerine yorumları yer almaktadır).
 On Certainty, Kesinlik Üzerine, — Bilgi ve kesinlik arasındaki ilişkileri tartıştığı bir aforizmalar koleksiyonu.
 Culture and Value, Kültür ve Değer — Søren Kierkegaard'ın felsefesini de eleştirdiği din ve müzik gibi kültürel konular hakkında kişisel görüşlerini yansıtan bir koleksiyon.
 Zettel.

Türkçeye çevirilen eserleri

 (1999), Yan Değiniler, Altıkırkbeş Yayınları.
 (2000), Felsefi Soruşturmalar, Yeni Zamanlar Yayınları.
 (2004), Zettel, Nisan Yayınları.
 (2004), Defterler 1914-1916, Birey Yayınları.
 (2007), Renkler Üzerine Notlar, Salkım Söğüt Yayınları.
 (2007), Mavi ve Kahverengi Kitap, Türkiye İş Bankası Yayınları.
 (2007), Felsefi Soruşturmalar, Metis Yayınları.
 (2008), Tractatus Logico-Philosophicus, Metis Yayınları.
 (2009), Kesinlik Üstüne-Kültür ve Değer, Metis Yayınları.

Dış bağlantılar
 Ludwig Wittgenstein- Dil Sorunu- Ankara Açık Arşiv
 Wittgenstein ve Oyun Kavramı
 Wittgenstein ve Din Ata Üni. İlahiyat Fak.

1889 doğumlular
Viyana doğumlu bilim insanları
Viyana doğumlu yazarlar
1951 yılında ölenler
Prostat kanserinden ölenler
İngiltere'de kanserden ölenler
20. yüzyıl Avusturyalı matematikçileri
20. yüzyıl Avusturyalı yazarları
20. yüzyıl Avusturyalı filozofları
20. yüzyıl Britanyalı matematikçileri
20. yüzyıl Britanyalı filozofları
Avusturyalı deneme yazarları
Kurgusal olmayan eserler veren Avusturyalı yazarlar
Avusturyalı LGBT yazarlar
Avusturyalı mantıkçılar
Avusturyalı agnostikler
Avusturyalı savaş tutsakları
Britanyalı agnostikler
Britanyalı mantıkçılar
Yahudi agnostikler
Yahudi filozoflar
LGBT filozoflar
Biseksüel erkek yazarlar
Analitik filozoflar
Mantık felsefecileri
LGBT Matematikçiler
Matematik filozofları
Ontologlar
Sanat felsefecileri
Kültür felsefecileri
Dil felsefecileri
Zihin felsefecileri
Batı felsefesi
Dilci felsefe
Berlin Teknik Üniversitesinde öğrenim görenler
Trinity College'da öğrenim görenler
Trinity College, Cambridge öğretim üyeleri
Manchester Üniversitesi kişileri
Almanya Yahudisi asıllı Avusturyalılar
Çekya Yahudisi asıllı Avusturyalılar
Sloven asıllı Avusturyalılar
Avusturya Yahudisi asıllı Britanyalılar
Almanya Yahudisi asıllı Britanyalılar
Sloven asıllı Britanyalılar
Çekya Yahudisi asıllı Britanyalılar
Britanya Yahudileri
Avusturya Yahudileri
Birleşik Krallık vatandaşlığına kabul edilenler
Norveç'teki Avusturyalı gurbetçiler
Norveç'teki Britanyalı gurbetçiler
Birleşik Krallık'taki Avusturyalı gurbetçiler
Avusturyalı mülteciler
I. Dünya Savaşı'nda Avusturya-Macaristan askerleri
I. Dünya Savaşı'nda savaş tutsakları
Engelli Avusturyalılar

Ludwig Wittgenstein


Cette page concerne les évènements survenus en 1990 en Israël  :

Évènement
  :
  : Meurtres d'
  :
  :
  :
  :
  :

Sport
 8- !  (tennis)

Culture

Sortie de film

 Shuroo

Naissance
 Maya Eshet, actrice.
 Tawfeek Barhom, acteur.
 , footballeuse.
 , acteur.
 , journaliste.

Décès
 , poétesse.
 Bracha Tzfira, chanteusee.
 , peintre.

Notes et références

1990 en Israël


Stuart Rendel,  baron Rendel ( - ) est un industriel britannique, philanthrope et homme politique libéral. Il est député libéral du Montgomeryshire entre 1880 et 1894 et est reconnu comme le chef des députés gallois. Rendel est également impliqué dans les affaires et est un bienfaiteur de l'University College of Wales à Aberystwyth, et en est le président de 1895 à 1913.

Jeunesse et éducation
Rendel est né à Plymouth, Devon, fils de l'ingénieur civil  et de sa femme Catherine Jane, fille de WJ Harris. Il est le frère d' et de l'architecte naval . Il fait ses études au Collège d'Eton et à l'Oriel College, Oxford, obtenant en 1856 un diplôme en études classiques. Il est admis au barreau en 1861 mais il est surtout impliqué dans l'ingénierie, devenant directeur de la succursale londonienne de la compagnie d'artillerie Armstrong.

Carrière politique
Rendel est député libéral du Montgomeryshire entre 1880 et sa retraite en mars 1894. Bien qu'anglais et anglican, il est populaire dans sa circonscription de langue galloise et est surnommé "le député du Pays de Galles" en raison de son soutien vocal aux causes liées au pays de Galles, telles que la création de l'Université du pays de Galles. Ami proche et associé de William Ewart Gladstone, il est reconnu comme le chef des députés gallois. Il soutient également la Séparation de l'Église et de l'État. À sa retraite de la Chambre des communes en 1894, il est élevé à la pairie en tant que baron Rendel, de Hatchlands dans le comté de Surrey. En dehors de sa carrière politique, Rendel est un bienfaiteur de l'University College of Wales à Aberystwyth et en est le président de 1895 à 1913. Il fait don du terrain pour l'établissement de la Bibliothèque nationale du Pays de Galles à Aberystwyth, où plusieurs de ses archives sont déposés.

Lors des Obsèques nationales de Gladstone à l'Abbaye de Westminster, Rendel est porteur avec le prince de Galles (le futur roi Édouard VII) et le duc d'York (le futur roi George V).

Famille

Rendel épouse Ellen Sophy, fille de William Egerton Hubbard, en 1857. Ils ont quatre filles. La deuxième fille, Maud Ernestine Rendel, épouse Henry Gladstone, le troisième fils de son ami proche, William Ewart Gladstone. En 1888, Rendel achète Hatchlands Park dans le Surrey de la famille Sumner. Lady Rendel est décédée en mai 1912, à l'âge de 74 ans. Rendel lui survit un peu plus d'un an et meurt à son domicile londonien, 10 Palace Green, Kensington Palace Gardens, en juin 1913, à l'âge de 78 ans. La pairie s'éteint à sa mort car il n'a pas de fils.

Sa fille aînée, Rose Ellen, épouse Harry Goodhart, un ancien footballeur international devenu professeur de latin à l'université d'Édimbourg. Leur fils unique, Harry Stuart Goodhart-Rendel hérite de Hatchlands et devient un architecte célèbre .

Références

Liens externes

Député du 25e Parlement du Royaume-Uni
Député du 24e Parlement du Royaume-Uni
Député du 23e Parlement du Royaume-Uni
Député du 22e Parlement du Royaume-Uni
Élève du collège d'Eton
Baron de la pairie du Royaume-Uni
Étudiant de Oriel College
Décès en juin 1913
Naissance en juillet 1834
Naissance à Plymouth (Royaume-Uni)
Décès à 78 ans

Stuart Rendel (1er baron Rendel)


W17 peut faire référence à :
 Autre chute d'un niveau à un autre, d'après la classification internationale des maladies ;
 Mercedes-Benz W 17, une automobile du constructeur allemand Mercedes-Benz ;
 W17, la dix-septième semaine du calendrier.

Voir aussi
 Sigles d'une lettre suivie de deux chiffres

W17


An Pitcairnia nobilis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Christian Mez ngan Luis Aloysius, Luigi Sodiro. An Pitcairnia nobilis in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia nobilis


An Hechtia perotensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ivón Mercedes Ramírez Morillo ngan Mart.-correa. An Hechtia perotensis in nahilalakip ha genus nga Hechtia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Hechtia

Hechtia perotensis


George Bărbat jr. (n. 1866, Blaj – d. 1950, Blaj) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
George Bărbat jr, în noiembrie 1918, a fost membru în Garda Națională din Blaj, a fost unul din grupul de circa 20 de tineri, care s-a constituit sub comanda și la inițiativa căpitanului Ioan Munteanu, sosit la Blaj în calitate de trimis al C.N.R.C. din Arad, grup, care în ziua de 5 noiembrie 1918, a dezarmat jandarmeria din Blaj. A mai făcut parte dintr-un grup de 8 tineri, care, în noaptea de 23/24 noiembrie 1918 au asigurat paza avionului, sosit pe Câmpia Libertății din Blaj de la Bacău, avion pilotat de Vasile Niculescu, aducând și pe delegatul căpitan Victor Precup. A făcut paza la sala cercului Militar (azi Sala Unirii) din Alba Iulia, în care s-au întrunit cei 1228 de trimiși ai românilor din Transilvania și "părțile ungurene", la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, din data de 1 decembrie 1918. A decedat la Blaj în 1950, și a fost înmormântat în cimitirul "mare" din Blaj.

Activitatea politică

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1866
Decese în 1950
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Blăjeni

George Bărbat jr.


Svend Olling (født 9. november 1967 i Glostrup) er en dansk diplomat, der siden september 2020 har været Danmarks ambassadør i Egypten.

Svend Olling dimitterede fra Københavns Universitet i 1994 som cand.polit. Han har været udsendt til ambassaden i Washington, D.C., i USA og Berlin i Tyskland. Han var Danmarks ambassadør i Dhaka i Bangladesh fra 2010 til 2013 og senest i Ankara i Tyrkiet fra 2016. I Udenrigsministeriet har Svend Olling bl.a. beskæftiget sig med europapolitik, sikkerhedspolitik, eksportfremme og IT. Han var ansvarlig for den praktiske afvikling af klimatopmødet COP15 i 2009.

Svend Olling er gift med cand.scient Ann Kjær Olling. Sammen har de tre børn: Asbjørn (1997), Astrid (1999) og Ingrid Kjær Olling (2004).

Svend Olling blev udnævnt til Ridder af Dannebrog i 2008.

Referencer

Publikationer
 "Ambassadørens krystalkugle: 2016 var ikke et godt år for Tyrkiet", Jyllands-Posten. 5. januar 2017.
 "Tragedien i Savar", Altinget.dk. 13. maj 2013.

Eksterne henvisninger
 @DKAmbTurkey Svend Olling på Twitter.
 Danmark i Tyrkiet hjemmeside

Ambassadører fra Danmark
Økonomer fra Danmark
Personer i Kraks Blå Bog
Riddere af Dannebrog
Alumni fra Københavns Universitet

Svend Olling


Francesco Patrizi da Cherso (latin Franciscus Patricius, kroatisk Frane Petrić) (født 25. april 1529 i Cherso, død 6. februar 1597) var en italiensk filosof.

Patrizi var i en årrække lærer i filosofi i Ferrara, men tilbragte sin sidste tid i Rom, hvor han døde. I sine værker Discussiones peripateticæ (1581) og Nova de universis philosophia (1591) udvikler han et filosofisk system, der i grundtankerne slutter sig nær til den foregående tids nyplatonisme, men ved siden af Telesios hovedværk er det betydeligste og mest selvstændige forsøg på at opbygge en fuldstændig naturfilosofi; mod den aristoteliske lære, som den lærtes i renaissancens Italien, polemiserede Patrizi stærkt og ønskede den endog udryddet ved et paveligt forbud.

Kilder

Renæssancefilosoffer
Filosoffer fra Italien
Italienere i 1500-tallet

Francesco Patrizi da Cherso


Filip Novák (Přerov, 26 de junho de 1990), é um futebolista checo que atua como lateral-esquerdo. Atualmente, joga pelo .

Carreira
Novák começou a carreira no Zlín em 2009.

No dia 6 de agosto de 2020 foi anunciado oficialmente pelo .

Seleção
Novák  fez a sua estreia pela Seleção Checa de Futebol em 31 de março de 2015, em um amistoso contra Eslováquia.

Ligações externas
 Perfil em transfermarkt

Naturais de Přerov
Futebolistas da Chéquia
Jogadores da Seleção Tcheca de Futebol
Futebolistas do Trabzonspor
Futebolistas do Fenerbahçe SK

Filip Novák


Francuski senat (francuski: Sénat) je gornji dom Francuskog parlamenta osnovan 1799. godine. Senatori se biraju posrednim glasovanjem na šest godina te predstavljaju zastupnike teritorijalnih jedinica Republike i građana Francuske koji žive u prekomorskim posjedima. Senatom predsjeda predsjednik, kojeg među sobom biraju članovi senata glasovanjem nakon uspostava novog saziva Senata.

Povijest

Senat je u francusku političku strukturu prvi put uveden Ustavom iz 1799. godine te je imao važnu ulogu u periodu Napoleonove vladavine. Ukinut je 1814. godine te je, kao gornji dom, zamijenjen Domom perova, što je bila posljedica obnove monarhije i vraćanja staleškog sustava. Senat je kao gornji dom vraćen 1852. godine, nakon što je ukinuta jednodomna struktura s Narodnom skupštinom. Od 1871. do 1875. država je po ustrojstvu bila jednodomna parlamentna republika, no ustavni zakoni iz 1875. vratili su Senat kao gornji dom. Senat je opstao sve do 1940. godine, kada je ukinut za vrijeme Drugog svjetskog rata. Vraćen je 1958. godine, zamijenivši tako Vijeće Republike kao gornji dom.

Nadležnosti
Kao zakonodavna državna institucija, Senat ima nadležnosti i prava Francuskim Ustavom. Zastupnici u Narodnoj skupštini predlažu izmjene zakona i amandmana te raspravlja o postojećim ili novopredloženim zakonima. Svoje zaključke prosljeđuje senatorima koji glasuju prihvaćaju li se predložene promjene i zakoni ili ne. Ako se neka izmjena zakona ili pak potpuno novi zakon prihvati, predsjednik vlade i njegovi ministri dužni su provoditi izglasane mjere. Ako senatori odbiju usvajanje nekog zakona ili amandmana, Narodna skupština nakon određenog zakonskog roka ima pravo na ponovnu javnu raspravu, nakon koje može poslati promijenjeni ili dopunjeni amandman tog isog zakona.

Senat redovito provjerava rad predsjednika vlade i njegovog saziva (ministara) kojima su izglasali povjerenje.

Odbori
Unutar Senata nalazi se sedam Odbora koji zastupaju pojedina znanstvena, politička i društvena područje. Prilikom izglasavanja usvajanja nekog zakona, članovi pojedinog odobra imaju pravo na izlaganje i upoznavanje drugih senatora s određenim zakonom čija je tema unutar njihovog Odbora. U tom smislu, članovi određenog odbora obvezani su na suradnju i sa zastupnicima Narodne skupštine, usavršenih u njihovom području djelovanja.

 Odbor za kulturu (57 senatora),
 Odbor za ekonomske poslove (37 senatora),
 Odbor za vanjske poslove, obranu i oružane snage (57 senatora),
 Odbor za financije (49 senatora),
 Odbor za zakone (49 senatora),
 Odbor za društvena pitanja (57 senatora),
 Odbor za održivi razvoj (39 senatora).

Senatori su dužni pristupiti nekom od odbora i aktivno sudjelovati u njegovu radu. Ako neopravdano propuste sjednice Odbora, iznos plaće umanjuje se za satnicu koju su propustili. Senatori moraju pisati izvještaje i zaključke sa sastanaka Odbora, a predsjedatelj odbora dužan je o radu svoga Odbora izvještavati Predsjednika Senata.

Predsjednik Senata
Predsjednik Senata prvi je nasljednik Predsjednika Republike. U slučaju predsjednikove smrti, ostavke ili smjene zbog zdravstvenih ili drugih razloga, po Ustavu iz 1958. godine, predsjednik Senata postaje vršitelj dužnosti predsjednika do raspisivanja predsjedničkih izbora. To se dosad dogodilo u dva navrata - jednom kada je ostavku podnio Charles de Gaulle i jednom kada je umro Georges Pompidou., a u oba navrata vršitelj dužnosti predsjednika bio je Alain Poher.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice Francuskog senata

Politika Francuske

Francuski senat


20.000 Years in Sing Sing  é um filme pre-Code estadunidense de 1932, do gênero drama criminal, dirigido por Michael Curtiz, e estrelado por Spencer Tracy, Bette Davis e Louis Calhern. O roteiro de Wilson Mizner, Brown Holmes, Courtney Terrett e Robert Lord foi baseado no livro homônimo de 1932, de Lewis E. Lawes – o diretor da real prisão de Sing Sing de 1920 a 1941.

A história foi refilmada pela First National Pictures como "Castle on the Hudson" em 1940, estrelando John Garfield, Ann Sheridan e Pat O'Brien.

Sinopse
Tommy Connors (Spencer Tracy) é condenado à prisão e vai cumprir sua pena na Penitenciária de Sing Sing, acreditando que seus amigos influentes irão em breve tirá-lo de lá em liberdade condicional. Sua namorada Fay Wilson (Bette Davis) é ferida e o diretor da penitenciária permite que Tommy vá visitá-la com a condição que ele volte na noite do mesmo dia. O problema é que para defender Fay, Tommy se envolve em um assassinato e, se voltar à prisão, pode pegar pena de morte.

Elenco
 Spencer Tracy como Tommy Connors
 Bette Davis como Fay Wilson
 Louis Calhern como Joe Finn
 Arthur Byron como Paul Long, o diretor da prisão
 Lyle Talbot como Bud Saunders
 Warren Hymer como Hype
 Grant Mitchell como Testador de QI dos Condenados

Produção

Desenvolvimento
Bette Davis gostava de trabalhar com Spencer Tracy e, na verdade, o idolatrava. Os dois queriam fazer outro filme juntos, mas nunca tiveram oportunidade, embora tenham aparecido juntos novamente em uma versão para o rádio de "Dark Victory", em 1940.

Tracy, sob contrato com a 20th Century Fox, foi emprestado a Warner Bros. para o filme. O papel foi originalmente destinado a James Cagney, mas na época Cagney estava tendo um de seus muitos mal-entendidos com Jack L. Warner.

Recepção

Bilheteria
De acordo com registros da Warner Bros., o filme arrecadou US$ 504.000 nacionalmente e US$ 431.000 no exterior, totalizando US$ 935.000 mundialmente. O retorno lucrativo da produção foi de US$ 701.000.

Filmes da década de 1930
Filmes dos Estados Unidos de 1932
Filmes de drama da década de 1930
Filmes ambientados em prisões
Filmes dirigidos por Michael Curtiz
Filmes produzidos por Darryl F. Zanuck
Filmes da First National Pictures
Filmes da Warner Bros.
Filmes em preto e branco
Filmes em língua inglesa

20.000 Years in Sing Sing


Vila Garcia adını taşıyan Portekiz'de yerleşim birimleri:

 Vila Garcia - Amarante belediyesinde bucak.
 Vila Garcia - Guarda belediyesinde bucak.
 Vila Garcia - Trancoso belediyesinde bucak.

Vila Garcia