La violencia política es un medio común usado por los pueblos y gobiernos de todo el mundo para lograr objetivos políticos, esto es, relacionados con los siguientes poderes; legislativo, ejecutivo y judicial de un Estado. Se trata de un concepto habitualmente utilizado en Ciencias sociales y políticas que hace referencia a destrucciones o atentados físicos contra objetos, instituciones o personas cuyo propósito, selección de daños y víctimas, puesta en escena y efecto poseen una significación política y tienden a modificar el comportamiento de los protagonistas en una situación de negociación mediante una coerción consumada. Por lo general suele calificarse por parte del poder constituido en legitimidad como delito de asalto o vandalismo, pero sus fines (suponiendo que haya fines) son políticos, aunque sus medios sean violentos.

Concepto e historia
Como muchos grupos y personas creen que sus sistemas políticos no responden a sus demandas políticas, recurren a uno de los Derechos del hombre reconocidos, implícitamente, en la Declaración de Independencia de los Estados Unidos (1776) y, explícitamente, en las Constituciones de la Revolución Francesa de 1789 y 1793, el de Resistencia a la opresión, para cambiar la forma de gobierno en todo o en parte (alguna disposición concreta) por medio de acciones de fuerza. Es, pues, una forma de activismo, propaganda, presión o persuasión entre muchos otros menos discutibles según criterios éticos, como la desobediencia civil o la no violencia.

Han estudiado el papel de la violencia política en la historia teólogos, filósofos, historiadores, politólogos y sociólogos como Tomás de Aquino, que autorizó en el  el levantamiento popular contra los gobiernos tiránicos y en el , Nicolás Maquiavelo, para quien la razón de estado justifica a veces realizar el mal menor para evitar el mal mayor y la crueldad puede estar justificada en un buen gobierno, ya que la política es una realidad ajena a toda moral, si es que es a hombres a los que hay que gobernar. En el , Karl Marx afirmaba que "la violencia es la comadrona de la Historia" y por lo tanto está autorizada por la lucha de clases y el materialismo histórico, y su amigo y seguidor Friedrich Engels escribió al respecto un ensayo no concluido, El papel de la violencia en la Historia (1888). También estudió este fenómeno el sociólogo Georges Sorel en sus Reflexiones sobre la violencia (1908), autorizando en cierta manera el Terrorismo de fin político y social. La legitimidad de la acción política violenta la ofrece a posteriori el éxito de la misma. Como escribió Pedro Calderón de la Barca en su La vida es sueño, cuando en la tercera jornada estalla la guerra civil, "a batallas tales / quienes vencen son leales / los vencidos, los traidores".

Como resultado, personas, grupos, religiones y algunos regímenes políticos suelen creer que algunos o todos los distintos tipos de violencia política no solo están justificados, sino que son necesarios para lograr objetivos políticos y algunos gobiernos los utilizan para intimidar a sus poblaciones e inclinarlas a la aquiescencia. La inacción o pasividad de un gobierno también puede ser tomada como una forma de violencia política, por ejemplo cuando, en vísperas de la Guerra civil española, el Gobierno republicano adoptó una actitud de no intervención ante el incendio y pillaje de iglesias y, posteriormente, no reprimió sino muy tarde los actos violentos de los grupos paramilitares comunistas y anarquistas que se levantaron contra los levantados y a los que ella misma permitió que se les diesen armas. En el curso de la historia, el  ha sido probablemente el siglo con más violencia de esta clase que ha existido nunca. Sin embargo, al menos en el campo de la izquierda, hubo un Revisionismo de la filosofía política marxista por parte de Eduard Bernstein y Jean Jaurès que excluyó la idea de la revolución violenta para alcanzar el socialismo y optó por la evolución para llegar a él mediante el sindicalismo y la acción política.

Clases de violencia política
 Genocidio, o destrucción deliberada y sistemática, en todo o en parte, de una etnia, raza, religión o grupo nacional. Por ejemplo, el Genocidio armenio
 Violaciones de los derechos humanos, reconocidos en la Declaración Universal de los Derechos Humanos de los países inscritos en la ONU, como la esclavitud, la violencia de género, la discriminación racial, el acoso, etcétera
 Guerras de distinto tipo.
 Violencia policial y también paramilitar (Tonton Macoutes, etc...) u organizada (Ku-Klux-Klan).
 Hambre, por ejemplo la hambruna causada por Stalin para exterminar a siete millones de ucranianos.
 Insurgencia, guerrilla, guerrilla urbana o rebeldía violenta de los nativos de un país contra su Gobierno o forma política.
 Contrainsurgencia, o represión violenta de la insurgencia por parte del estado, también llamado Terrorismo de estado, recurriendo a procedimientos como el asesinato político o la ejecución extrajudicial o secuestro o encarcelamiento extrajudicial o por orden reservada.
 Terrorismo, en realidad una forma de insurgencia.
 Tortura
 Pena de muerte o capital.
 Migraciones forzosas, Desplazados internos y refugiados.
 Lavado de cerebro o "Reeducación política"
 Violencia política por razón de género, que desde el año 2000 dio lugar en Bolivia, como país pionero, a un primer Proyecto de Ley Contra el Acoso y la Violencia Política en Razón de Género, seguidos de otros, como Panamá y Perú, con leyes específicas contra este tipo de violencia.

Escala

El espectro de acciones y eventos cubiertos por el concepto de violencia política es muy amplio. Se presenta en la tabla siguiente establecida por Paul Wilkinson

Organizaciones contra la violencia política
Las violaciones de los derechos humanos son supervisadas por comités de las Naciones Unidas (Consejo de Seguridad, Asamblea General), por el Tribunal Penal Internacional de La Haya, las instituciones nacionales, muchos gobiernos y organizaciones no gubernamentales independientes, como Amnistía Internacional, la Federación Internacional por los Derechos Humanos, Human Rights Watch, la Organización Mundial Contra la Tortura, la Casa de la Libertad, la Antiesclavitud Internacional etcétera. Estas organizaciones reúnen pruebas y documentación de las presuntas violaciones de los derechos humanos y ejercen presión para hacer cumplir las leyes de derechos humanos.

Véase también
 Violencia
 Terrorismo
 Crimen contra la humanidad
 Genocidio
 Tortura
 Censura
 Corrupción política

Notas

Bibliografía
 Paul Hollander, Political Violence: Belief, Behavior, and Legitimation, Palgrave Macmillan, 2008.
 Philip Herbst, Talking terrorism: a dictionary of the loaded language of political violence, Greenwood Publishing Group, 2003.

Violencia política


An Anthurium guatemalense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Croat, Cast.Mont ngan Vannini. An Anthurium guatemalense in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Guatemala. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium guatemalense


Acrothamniopsis, monotipski rod crvenih alga iz porodice Ceramiaceae, smješten u tribus Heterothamnieae, dio potporodice Ceramioideae.

Rod je opisan 1996. otkrićem vrste A. elisae kod Point Lonsdalea uz obalu Victorije, Australiji

Izvori

Ceramiaceae

Acrothamniopsis


Marcel Kalz (født 9. marts 1987 i Berlin) er en cykelrytter fra Tyskland. Hans foretrukne disciplin er banecykling, hvor han har vundet medaljer ved de nationalemesterskaber, og europæiske U/23-mesterskaber.

Kalz har vundet flere seksdagesløb, blandt andet sejren ved Københavns seksdagesløb 2014 med makkeren Robert Bartko.

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Tyskland
Vindere af Københavns seksdagesløb

Marcel Kalz


A branding iron is used for branding, pressing a heated metal shape against an object or livestock with the intention of leaving an identifying mark.

History
The history of branding is very much tied to the history of using animals as a commodity. The act of marking livestock with fire-heated marks to identify ownership begins in ancient times with the ancient Egyptians. The process continued throughout the ages, with both Romans and American colonists using the process to brand slaves as well.

In the English lexicon, the Germanic word "brand" originally meant anything hot or burning, such as a fire-brand, a burning stick. By the European Middle Ages it commonly identified the process of burning a mark into a stock animals with thick hides, such as cattle, so as to identify ownership under animus revertendi. In England, the rights of common including the common pasture system meant that cattle could be grazed on certain land with commoner's rights and the cattle were branded to show ownership, often with the commoner's or Lord of the manor's mark. The practice was widespread in most European nations with large cattle grazing regions, including Spain.

With colonialism, many cattle branding traditions and techniques were spread via the Spanish Empire to South America and to countries of the British Empire including the Americas, Australasia & South Africa where distinct sets of traditions and techniques developed respectively.

In the Americas these European systems continued with English tradition being used in the New England Colonies and spread outwards with the western expansion of the U.S. The Spanish system evolved from the south with the vaquero tradition in what today is the southwestern United States and northern Mexico. The branding iron consisted of an iron rod with a simple symbol or mark which was heated in a fire. After the branding iron turned red-hot, the cowhand pressed the branding iron against the hide of the cow. The unique brand meant that cattle owned by multiple owners could then graze freely together on the commons or open range. Drovers or cowboys could then separate the cattle at roundup time for driving to market.

Types of branding irons
Branding Irons come in a variety of styles, designed primarily by their method of heating.

Fire-heated
The traditional fire-heated method is still in use today. While they require longer lengths of time to heat, are inconsistent in temperature and all around inferior to more advanced forms of branding, they are inexpensive to produce and purchase. Fire-heated branding irons are used to brand wood, steak, leather, livestock and plastics.

Electric
Electric branding irons utilize an electric heating element to heat a branding iron to the desired temperature. Electric branding irons come in many variations from irons designed to brand cattle, irons designed to mark wood and leather and models designed to be placed inside a drill press for the purposes of manufacturing. An electric branding iron's temperature can be controlled by increasing or decreasing the flow of electricity.

Propane
Propane Branding Irons use a continuous flow of propane to heat the iron head. They are commonly used where electricity is not available. Utilizing the flow of propane, the temperature can be adjusted for varying branding environments.

A commercially built branding iron heater fired with L.P. gas is a common method of heating several branding irons at once.

Freeze-branding

In stark contrast to traditional hot-iron branding, freeze branding uses an iron that has been chilled with a coolant such as dry ice or liquid nitrogen. Instead of burning a scar into the animal's skin, a freeze brand damages the pigment-producing hair cells, causing the animal's hair to grow back white within the branded area. This white-on-dark pattern is prized by cattle ranchers as its contrast allows some range work to be conducted with binoculars rather than individual visits to every animal. To apply a freeze brand the hair coat of the animal is first shaved very closely so that bare skin is exposed. Then the frozen iron is pressed to the animal's bare skin for a period of time that varies with both the species of animal and the color of its hair coat. Shorter times are used on dark-colored animals, as this causes follicle melanocyte death and hence permanent pigment loss to the hair when it regrows. Longer times, sometimes as little as five seconds more, are needed for animals with white hair coats. In these cases the brand is applied for long enough to kill the cells of the growth follicle, those that create the hair filaments themselves. This leaves the animal permanently bald in the branded area. The somewhat darker epidermis then contrasts well with a pale animal's coat.

Popular use

Livestock
Livestock branding is perhaps the most prevalent use of a branding iron. Modern use includes gas heating, the traditional fire-heated method, an iron heated by electricity (electric cattle branding iron) or an iron super cooled by dry ice (freeze branding iron). Cattle, horses and other livestock are commonly branded today for the same reason they were in Ancient times, to prove ownership.

Wood branding
Woodworkers will often use Electric or Fire-Heated Branding Irons to leave their maker's mark or company logo. Timber pallets and other timber export packaging is often marked in this way in accordance with ISPM 15 to indicate that the timber has been treated to prevent it carrying pests.

Steak
Steak branding irons are used commonly by barbecue enthusiasts and professional chefs to leave a mark indicating how well done a steak is or to identify the chef or grill master.

Leather
Branding Irons are used often by makers of horse tack often in place of a steel leather stamp to indicate craftsmanship.

See also
Cattle race
Human branding
Horse markings
Livestock branding
Ranch
Squeeze chute
Tattoo

References

Horse management
Identification of domesticated animals
Woodworking
Barbecue

Branding iron


Der Dörrmorsbach ist ein rechter Zufluss des Morsbachs im Landkreis Aschaffenburg im bayerischen Spessart.

Geographie

Verlauf
Der Dörrmorsbach entspringt in Dörrmorsbach aus mehreren Quellen. Er fließt in nördliche Richtung und mündet an den Sportplätzen südwestlich von Straßbessenbach in den Morsbach.

Flusssystem Aschaff
 Liste der Fließgewässer im Flusssystem Aschaff

Siehe auch
 Liste der Flüsse im Spessart

Weblinks

Einzelnachweise

Fluss im Spessart
Fließgewässer im Landkreis Aschaffenburg
Geographie (Haibach, Unterfranken)
Geographie (Bessenbach)

Dörrmorsbach (Morsbach)


In statistics, compositional data are quantitative descriptions of the parts of some whole, conveying relative information. Mathematically, compositional data is represented by points on a simplex. Measurements involving probabilities, proportions, percentages, and ppm can all be thought of as compositional data.

Ternary plot
Compositional data in three variables can be plotted via ternary plots. The use of a barycentric plot on three variables graphically depicts the ratios of the three variables as positions in an equilateral triangle.

Simplicial sample space
In general, John Aitchison defined compositional data to be proportions of some whole in 1982. In particular, a compositional data point (or composition for short) can be represented by a real vector with positive components. The sample space of compositional data is a simplex:

The only information is given by the ratios between components, so the information of a composition is preserved under multiplication by any positive constant. Therefore, the sample space of compositional data can always be assumed to be a standard simplex, i.e. . In this context, normalization to the standard simplex is called closure and is denoted by :

where D is the number of parts (components) and  denotes a row vector.

Aitchison geometry
The simplex can be given the structure of a real vector space in several different ways. The following vector space structure is called Aitchison geometry or the Aitchison simplex and has the following operations:

 Perturbation

 Powering

 Inner product

Under these operations alone, it is sufficient to show that the Aitchison simplex forms a -dimensional Euclidean vector space.

Orthonormal bases
Since the Aitchison simplex forms a finite dimensional Hilbert space, it is possible to construct orthonormal bases in the simplex. Every composition  can be decomposed as follows

where  forms an orthonormal basis in the simplex. The values  are the (orthonormal and Cartesian) coordinates of  with respect to the given basis. They are called isometric log-ratio coordinates .

Linear transformations
There are three well-characterized isomorphisms that transform from the Aitchison simplex to real space.  All of these transforms satisfy linearity and as given below

Additive logratio transform
The additive log ratio (alr) transform is an isomorphism where .  This is given by

The choice of denominator component is arbitrary, and could be any specified component.
This transform is commonly used in chemistry with measurements such as pH.  In addition, this is the transform most commonly used for multinomial logistic regression.  The alr transform is not an isometry, meaning that distances on transformed values will not be equivalent to distances on the original compositions in the simplex.

Center logratio transform
The center log ratio (clr) transform is both an isomorphism and an isometry where

Where  is the geometric mean of . The inverse of this function is also known as the softmax function.

Isometric logratio transform
The isometric log ratio (ilr) transform is both an isomorphism and an isometry where

There are multiple ways to construct orthonormal bases, including using the  Gram–Schmidt orthogonalization or singular-value decomposition of clr transformed data.
Another alternative is to construct log contrasts from a bifurcating tree.  If we are given a bifurcating tree, we can construct a basis from the internal nodes in the tree.

Each vector in the basis would be determined as follows

The elements within each vector are given as follows

where  are the respective number of tips in the corresponding subtrees shown in the figure.  It can be shown that the resulting basis is orthonormal

Once the basis  is built, the ilr transform can be calculated as follows

where each element in the ilr transformed data is of the following form

where  and  are the set of values corresponding to the tips in the subtrees  and

Examples
 In chemistry, compositions can be expressed as molar concentrations of each component. As the sum of all concentrations is not determined, the whole composition of D parts is needed and thus expressed as a vector of D molar concentrations. These compositions can be translated into weight per cent multiplying each component by the appropriated constant.
 In demography, a town may be a compositional data point in a sample of towns; a town in which 35% of the people are Christians, 55% are Muslims, 6% are Jews, and the remaining 4% are others would correspond to the quadruple [0.35, 0.55, 0.06, 0.04]. A data set would correspond to a list of towns.
 In geology, a rock composed of different minerals may be a compositional data point in a sample of rocks; a rock of which 10% is the first mineral, 30% is the second, and the remaining 60% is the third would correspond to the triple [0.1, 0.3, 0.6]. A data set would contain one such triple for each rock in a sample of rocks.
 In high throughput sequencing, data obtained are typically transformed to relative abundances, rendering them compositional.
 In probability and statistics, a partition of the sampling space into disjoint events is described by the probabilities assigned to such events. The vector of D probabilities can be considered as a composition of D parts. As they add to one, one probability can be suppressed and the composition is completely determined.
 In chemometrics, for the classification of petroleum oils.
 In a survey, the proportions of people positively answering some different items can be expressed as percentages. As the total amount is identified as 100, the compositional vector of D components can be defined using only D − 1 components, assuming that the remaining component is the percentage needed for the whole vector to add to 100.

See also
 Mixture model
 Response surface methodology
 Applications of simplices
 Ternary plot

Notes

References

External links
 CoDaWeb – Compositional Data Website

 Why, and How, Should Geologists Use Compositional Data Analysis (wikibook)

Statistical data types

Compositional data


Marino Marzano ist der Name folgender Personen:

* Marino Marzano (Edelmann) (1400–1489?), italienischer Edelmann
 Marino Marzano (Dokumentarfilmer) (* 1926), italienischer Dokumentarfilmer

Marino Marzano


Kokainin sigara gibi içilebilir küçük parçalar halindeki formuna verilen addır. Crack kokain HCl'nin (hidroklorür) amonyak, sodyum bikarbonat (pişirme sodası) ve suyla karıştırılması, ısıtılarak kokain alkoloidin baz karışımın tuzunun (hidrokloroid) ortaya çıkarılması sonucunda elde edilir.

Crack tanımı, karışımın yakılarak içildiğinde çıkan kırılma seslerinden ortaya çıkmıştır. Crack yakılarak içilir. Tütün ve nargileyle kullanılır. Kullanıcılar ve satıcılar arasında "taş" ismiyle bilinir.  Burun yolu ile alındığında, 10 saniyeden daha az bir sürede beyine ulaşır. Bu madde etkisi açısından kokainden en az 10 kat daha hızlı ve ölümcüldür.

Sürekli kullanıldığında zihin açıklığı, uykusuzluk, sinir bozuklukları, çok ciddi paranoya, şizofreni, cinayet veya intihara kadar götüren stress yapar. Kullanıcı çok hareketli, aktif, sinirli ve kızgın olur. Boğuk seslilik, bronşit ve diğer solunum problemlerine yol açar. İştahsızlık sonucu kilo kaybına neden olur. Beyinin biyokimyasal yapısını bozar ve bütün uyuşturucu maddelerden daha çabuk bağımlılık meydana getirir.

Uyuşturucu maddeler

Crack (uyuşturucu)


Uluslararası Göç Örgütü (İngilizce: International Organization for Migration - IOM) acil durumlarda yardım, mültecilerin yeni bir ülkeye yerleştirilmesi, gönüllü geri dönüşlere yardım, göçmen sağlığı, para gönderme ve yasal göç seçeneklerinin desteklenmesi gibi alanlarda faaliyet gösteren uluslararası bir örgüttür. Merkezi İsviçre'nin Cenevre şehrinde bulunan ve hükûmetler arası bir kuruluş olan IOM, toplam 173 üye devletten oluşmaktadır. 1951 yılında Intergovernmental Committee for European Migration (ICEM) adıyla II. Dünya Savaşı'ndan etkilenerek göç eden insanlara yardım etmek amacıyla kurulan örgüt daha sonra isim değiştirerek bugünkü halini aldı. Örgütün resmi dilleri İngilizce, Fransızca ve İspanyolcadır. Genel sekreterliğini 2018 yılında beri Portekizli bir avukat, sosyalist parti üyesi ve 1995-1997 yılları arasında Savunma Bakanı olarak hizmet etmiş António Vitorino yapmaktadır. IOM, 2016 yılının Aralık ayında tam olarak Birleşmiş Milletler çatısı altına girmiştir. Birleşmiş Milletler Göç Ajansı ismi ile de anılmaktadır.

IOM Türkiye
1991'de sona eren 1. Körfez Savaşı sırasında ilk defa Türkiye'de faaliyetlerine başlamış olan IOM, ana ofisi Ankara olmak üzere, Istanbul, Gaziantep, İzmir gibi diğer ofisleri ve 1000'in üzerindeki çalışanıyla göçmenlerin 3. ülkelere yerleştirilmesi, sınır-ötesi insani yardım ve mülteci koruma programı gibi çalışma alanlarıyla çok sayıda göçmene ve faydalanıcıya ücretsiz olarak hizmet vermektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 IOM Resmi Web Sitesi*

Göç Örgütü
Birleşmiş Milletler Genel Kurulu gözlemcileri
Göçmen hukuku
Göçmenlik
1951'de kurulan kuruluşlar

Uluslararası Göç Örgütü


Reipi eða kaðall er strengur úr ýmis konar efni svo sem garni, næloni eða hampi sem er snúinn  eða fléttaður saman til að strengurinn verði sem sterkastur og hægt sé að draga,lyfta og binda niður þunga hluti. Reipi er þykkara og sterkara en snæri eða lína. Samheiti yfir reipi eru vaður og tóg, vaður er reipi notað við bjargsig og tóg er reipi notað til að draga þunga hluti t.d. veiðarfæri í sjó og bíla og skip. Strengur úr málmi til að draga skip er kallaður dráttarvír og strengur til að festa skip er kallaður landfestatóg.

Notkun reipa er afar forn. Reipi voru mjög mikilvæg í byggingum, siglingum, ferðum og íþróttum, leiklist og samskiptum. Margar tegundir hnúta hafa þróast til að festa reipi, sameina reipi og nota reipi við ýmis konar vélvirkni. Talíur eru notaðar til að endurbeina togkrafti reipis í aðra átt og margfalda lyftikraft og togkraft og deila byrði á marga hluta af sama reipi. Spil og gangspil eru vélar sem hafa þróast til að draga reipi.

</div>

Heimild
Reipi (íslensk nútímamálsorðabók)

Festingar

Reipi


Dihidroxifenilalanina puede referirse a alguno de los siguientes compuestos químicos:

 D-DOPA, (R)-3,4-dihidroxifenilalanina.
 L-DOPA, (S)-3,4-dihidroxifenilalanina, un precursor de un dopamina.

Dihidroxifenilalanina


Al nouălea mileniu î.e.n. a durat din anul 9000 î.e.n. până în anul 8001 î.e.n. și marchează începutul epocii neolitice.

Evenimente
c. 9000 î.e.n.—Göbekli Tepe—sanctuar cioplit în piatră din sud-estul Turciei

Note

-9

Mileniul al IX-lea î.Hr.


Hikmet Şahin (1950, İnegöl - 11 Kasım 2009, Bursa) İş insanı, Siyasetçi, spor yöneticisi. Bursa İnegöl Belediye eski Başkanı, Bursa Büyükşehir Belediye eski Başkanı, Bursaspor'un 21. başkanı ve İnegölspor'un 15. başkanıdır.

Hayatı
Aslen Artvin kökenli bir ailede İnegöl'de doğdu. 1976 yılında başladığı öğretmenlik mesleğini 1986 yılında bırakarak mobilya ve orman ürünleri ticaretine başlamıştır. 1994-2004 yılları iki dönem İnegöl Belediye Başkanlığı ve aynı yıllarda İnegöl Organize Sanayi Bölge Başkanlığı, İnegölspor Başkanlığı görevlerini üstlenmiştir. 28 Mart 2004 yerel seçimlerinde %54'lük oy ile Bursa Büyükşehir Belediye Başkanlığı'na seçilmiştir. Bir takım sebeplerden dolayı Eski Partisi (Adalet ve Kalkınma Partisi) ile uzlaşamamış ve 29 Mart 2009 yerel seçimlerinde Demokrat Parti'nin Bursa Büyükşehir Belediye başkan adayı olmuş, fakat seçimi kazanamamıştır.

Ölümü
4 Kasım 2009 tarihinde uğradığı silahlı saldırı sonucu ağır yaralı olarak hastaneye kaldırılmıştır. 11 Kasım 2009 tarihinde kaldığı yoğun bakımda ölmüştür. Türkiye'de silahlı saldırı sonucu hayatını kaybeden ilk Büyükşehir Belediye Başkanı'dır.

Kaynakça

1950 doğumlular
İnegöl doğumlular
İnegöl belediye başkanları
Bursa belediye başkanları
İnegölspor başkanları
2009 yılında ölenler
Bursa doğumlu siyasetçiler

Hikmet Şahin


Goeppertia kegeljanii é uma espécie de planta da família Marantaceae. Originária do Brasil, é conhecida também pelo seu sinônimo Calathea musaica no comércio de plantas de casa. Como planta ornamental, destaca-se por suas folhas ovais verde-claras com uma fina rede de padrões.

Referências

Plantas de interior
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo
Goeppertia

Goeppertia kegeljanii


Dokuz Umde veya Dokuz İlke, Mustafa Kemal Atatürk'ün TBMM'nin birinci döneminin çalışma süresi sona ermeden bir süre önce, 8 Nisan 1923'te yayımlamış olduğu bildiridir. CHP'nin ilk programı olarak sayılmaktadır.

Anadolu ve Rumeli Müdafaa-i Hukuk Cemiyeti daha sonra Halk Fırkası'na dönüşmüştür. Halk Fırkası tarafından bir program olarak benimsenen Dokuz Umde daha sonra CHP'nin ilk programı olarak sayılmıştır.

1- Egemenlik ulusundur.

2- TBMM dışında hiçbir makam ulusal yazgıya engel olamaz.

3- Bütün yasalarda, örgütlerde, yönetimde, eğitimde ulusal egemenlik esastır.

4- Saltanatın kaldırılması kararı değiştirilemez.

5- Mahkemeler ve yasalar düzeltilecektir.

6- Aşar vergisi kaldırılacaktır.

7- Öğrenim birleştirilecektir.

8- Askerlik süresi kısaltılacaktır.

9- Mali, idari ve ekonomik bağımsızlık kesin koşuldur.

Ayrıca bakınız

 Atatürk İlkeleri

Kaynakça

Kemalizm
Türkiye siyasi tarihi
Tarih terimleri
Bildiriler

Dokuz Umde


Der Fahle Röhrling (Hemileccinum impolitum, Syn.: Boletus impolitus) ist ein seltener, essbarer Ständerpilz aus der Familie der Dickröhrlingsverwandten (Boletaceae). Er wächst unter Eichen (Quercus). Wegen des beim Aufschneiden auftretenden Geruchs wird er im Englischen "iodine bolete" – deutsch "Iod-Röhrling" – genannt.

Merkmale

Makroskopische Merkmale
Der Hut ist erst halbkugelförmig, aber flacht mit dem Alter ab und ist ausgewachsen manchmal niedergedrückt. Er ist blassbraun, leicht hellbraun oder gelbbraun und anfangs oft mit einem blassen Grau. Der Hutdurchmesser liegt üblicherweise zwischen 5 und 12 cm, kann jedoch bis zu 20 cm erreichen. Die Röhren und Röhrenöffnungen sind blass- oder zitronen- bis goldgelb, wobei die Röhrenöffnungen klein und rund sind und nicht blau anlaufen. Der Röhrenschwamm ist 5–20 mm stark, ausgebuchtet angewachsen und leicht ablösbar. Das Sporenpulver ist olivenartig walnussbraun gefärbt. Der Stiel wird 5–15 cm lang und 2–5 cm breit mit einer bauchigen, an der Basis etwas verdickten Form. Das untere Ende ist zugespitzt und nicht wurzelnd. Er ist (blass-)gelb bis gelbbraun und hat oft einen mehr oder weniger intensiven rötlichen Anflug. Er besitzt kein Stielnetz, weist aber manchmal rötliche Punkte auf. Das Fleisch ist blass gelb und behält aufgeschnitten dieselbe Farbe. Es ist zart, schmeckt mild bis schwach säuerlich und riecht in der Basis sauer, jod- oder karbolähnlich.

Mikroskopische Merkmale
Die Sporen messen 10–16 × 5–6 Mikrometer.

Artabgrenzung
Der Wurzelnde Bitter-Röhrling (Boletus radicans) ist sehr ähnlich und kann auch mit Eichen angetroffen werden. Er hat einen helleren Hut, aber seine Röhren verfärben sich bei Verletzung blau. Er ist nicht essbar. Der bittere und nicht essbare Schönfuß-Röhrling (Boletus calopus) hat eine klar erkenntliche Netzstruktur und ist am unteren Teil seines Stiels mehr rot gefärbt.

Verbreitung, Ökologie und Phänologie
Die Art ist in Europa verbreitet und ist selten und schützenswert. Sie bevorzugt mildes Klima und kommt so hauptsächlich in Südeuropa vor. Sie lebt bevorzugt in kalkigen Böden in Laubwäldern und Parkanlagen, in Mykorrhiza-Gemeinschaft mit Eichen (Quercus), Hainbuchen (Carpinus) oder Rotbuche (Fagus sylvatica) und wurde auch schon unter Kiefern (Pinus) gefunden. Der Pilz bildet hauptsächlich von Juni bis Oktober und in Mitteleuropa teils schon ab Ende Mai einzeln bis gesellig stehende Fruchtkörper aus. In Südengland kommt er nur gelegentlich, nur unter Eichen vor und fruchtet – je nach Wetterbedingungen – in zwei oder drei Wellen von Juni bis September.

Systematik und Taxonomie
Impolitus ist lateinisch und bedeutet "unpoliert", "matt", "ungeschliffen" oder "unfertig" und könnte einen Bezug auf das gehämmerte Aussehen einiger Exemplare darstellen.
Die wissenschaftliche Erstbeschreibung entstammt dem 1838 erschienenen Werk "Epicrisis systematis mycologici" von Elias Magnus Fries, der die Art der Gattung der Dickröhrlinge (Boletus) zuordnete. Aktuelle Untersuchungen ließen zunächst vermuten, dass die Art den eigentlichen Filzröhrlingen (Xerocomus) um die Ziegenlippe (Xerocomus subtomentosus) zuzurechnen ist. Josef Šutara separierte die Art schließlich 2008 zusammen mit dem Gefleckthütigen Röhrling (Boletus depilatus) in die neue Gattung Hemileccinum.

Bedeutung

Der Fahle Röhrling ist essbar und mild, sollte aufgrund seiner Seltenheit jedoch im Interesse der Arterhaltung nicht für Speisezwecke gesammelt werden.

Quellen

Weblinks

 Hemileccinum impolitum (Fr.) Šutara, Czech Mycol. 60(1): 55 (2008). In: www.indexfungorum.org. Royal Botanic Gardens, Kew (vertreten durch die Mycology Section), Landcare Research-NZ, (vertreten durch die Mycology Group) und Institute of Microbiology, Chinese Academy of Science, aufgerufen und empfangen am 25. Juli 2017 (englisch).
 Hemileccinum impolitum (Fr.) Šutara, Czech Mycol. 60(1): 55 (2008). In: www.speciesfungorum.org. Royal Botanic Gardens, Kew, basierend auf dem www.indexfungorum.org von Royal Botanic Gardens, Kew (vertreten durch die Mycology Section), Landcare Research-NZ, (vertreten durch die Mycology Group) und Institute of Microbiology, Chinese Academy of Science, aufgerufen und empfangen am 25. Juli 2017 (englisch; Synonymy für Hemileccinum impolitum () ], Global Species Databases Species Synonymy für Hemileccinum impolitum () ]).

 Boletus impolitus Fr. 1838. In: www.pilze-deutschland.de – Datenbank der Pilze Deutschlands. Deutsche Gesellschaft für Mykologie e.V., aufgerufen und empfangen am 25. Juli 2017 (Bbarbeitet von Frank Dämmrich, Andreas Gminder, Hans-Jürgen Hardtke, Peter Karasch, Martin Schmidt).
 Fahler Röhrling – BOLETUS IMPOLITUS (SYN. HEMILECCINUM IMPOLITUM). In: www.123pilze.de. Wolfgang Bachmeier/Firma EDV Bachmeier, aufgerufen und empfangen am 25. Juli 2017.
 Boletus impolitus Fr. In: boletales.com. Boris Assyov, aufgerufen und empfangen am 25. Juli 2017 (englisch).

Dickröhrlingsartige
Speisepilzart

Fahler Röhrling


Vija Celmins () este o artistă leton-americană cel mai bine cunoscută pentru picturile foto-realiste și desene inspirate din natură și fenomene naturale precum oceanul, păianjenul, cerul înstelat și stâncile.    Lucrarea ei anterioară a inclus sculpturi pop și picturi reprezentative monocromatice. Cu reședința în New York City , ea a fost subiectul a peste 40 de expoziții solo începând din 1965 și retrospective importante la Muzeul de Artă Modernă , Muzeul de Artă Americană din Whitney , Muzeul de Artă al Județului Los Angeles, Muzeul de Artă Modernă din San Francisco, Institutul de Arte Contemporane , Londra și Centrul Pompidou, Paris.

Note

Oameni din Riga
Membri ai Academiei Americane de Arte și Litere
Guggenheim Fellows
Letoni în viață
Nașteri în 1938
Pages with unreviewed translations
Nașteri pe 25 octombrie

Vija Celmins


Råt for usødet er en dokumentarfilm skrevet og instrueret af Jens Arentzen.

Handling
Hvert år søger tusindvis af unge mennesker ind til elevskolerne, alle med et brændende ønske om at blive skuespiller. Hvorfor? Filmen »Råt for usødet« følger fire unge skuespilleraspiranter, der med forskellig succes gennemfører en to-dages Masterclass under ledelse af skuespiller og instruktør Jens Arentzen. Filmen afdækker, at der bag længslen efter at blive skuespiller ofte ligger private motiver om at få "hul igennem". Som publikum får vi indblik i aspiranternes erkendelsesproces, - og hvordan de på deres egen krop og sjæl erfarer, om de har potentialet til at blive skuespiller eller ej. »Råt for usødet« er på en og samme tid et psykologisk portræt af de unge skuespilleraspiranter og en undersøgelse af, hvad der skal til for at forføre en teatersal eller et filmkamera.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2000

Dokumentarfilm fra Danmark

Råt for usødet


Arne Andersen ist der Name folgender Personen:

* Arne Andersen (Fußballspieler) (1900–1986), norwegischer Fußballspieler
 Arne Andersen (Handballspieler) (* 1944), dänischer Handballspieler
 Arne Andersen (Historiker) (* 1951), deutscher Historiker

Siehe auch:
 Arne Andersson

Arne Andersen


Fratelli Della Ferrera war ein italienischer Hersteller von Motorrädern und Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Giovanni und Federico Della Ferrera gründeten 1909 das Unternehmen in Turin zur Produktion von Motorrädern. Der Markenname lautete Della Ferrera. Zwischen den Weltkriegen entstanden auch einige Automobile. 1948 endete die Motorradproduktion.

Fahrzeuge

Motorräder
Della Ferrera gehörte in den Jahren direkt vor und nach dem Ersten Weltkrieg zu den angesehensten Motorradherstellern Italiens. Die Firma stellte bis auf Reifen und Teile der elektrischen Anlage alle wichtigen Komponenten einschließlich der Vergaser selbst her. Von der Standfestigkeit ihrer Maschinen waren die Brüder derart überzeugt, dass sie defekte Teile gratis tauschten und auf ihre Maschinen eine Garantie für 100.000 km gaben.

Das erste Modell von 1909 hatte einen Einzylindermotor mit 330 cm³ Hubraum, der später auf 499 cm³ erhöht wurde. 1913 folgte das erste Motorrad mit Zweizylindermotor. Der V2-Motor verfügte über 500 cm³ Hubraum. 1914 wurde das Einzylindermodell überarbeitet; der Motor hatte nun vier Ventile.

1919 folgte nach der kriegsbedingten Unterbrechung der Produktion ein Modell mit einem Einzylindermotor mit 636 cm³ Hubraum sowie eines mit einem V2-Motor mit 1006 cm³ Hubraum. Beide Modelle hatten einen Kickstarter und ein Vierganggetriebe. Weitere Motorräder folgten, die über Motoren mit 130, 175, 250, 350, 496, 500, 523, 637, 770, 803, 923, 998 und 1048 cm³ Hubraum verfügten.

Zwischen 1914 und 1920 konnten Della-Ferrera-Piloten insgesamt dreimal die Italienische Motorrad-Straßenmeisterschaft in der 500-cm³-Klasse gewinnen.

1942 musste die Produktion auf die Herstellung von Ersatzteilen beschränkt werden. Nach dem Zweiten Weltkrieg wurden nur noch einzelne Fahrzeuge aus vorhandenen Teilen montiert.

Automobile
Das einzige Modell war ein Cyclecar und wurde nur 1924 produziert. Für den Antrieb sorgte ein Vierzylinder-Zweitaktmotor mit 707 cm³ Hubraum. Das Fahrzeug verfügte über ein Vierganggetriebe und Vierradbremsen. Die bauartbedingte Höchstgeschwindigkeit war mit 80 km/h angegeben. Die Officine Meccanica Giuseppe Meldi übernahm 1927 das Modell als Basis für seine eigenen Fahrzeuge.

Literatur

 Nick Georgano: The Beaulieu Encyclopedia of the Automobile. Volume 3: P–Z. Fitzroy Dearborn Publishers, Chicago IL 2001, ISBN 1-57958-293-1 (englisch).
 Autorenkollektiv: Enzyklopädie des Automobils. Marken · Modelle · Technik. Weltbild Verlag, Augsburg, 1989
 S. Ewald: Enzyklopädie des Motorrads. Bechtermünz Verlag, Augsburg 1999, ISBN 3-8289-5364-6.

Weblinks

 Offizielle Website (italienisch)

Einzelnachweise

Ehemaliger Motorradhersteller (Italien)
Ehemaliger Pkw-Hersteller (Italien)
Ehemaliges Unternehmen (Turin)
Ehemaliger Cyclecar-Hersteller

Fratelli Della Ferrera


Kains efterkommere eller "Jabal, Jubal og Tubalkain" er et monument opstillet for enden af Lyshøj Allé ud mod Toftegårds Allé, i nærheden af Toftegårds Plads i Valby i København. Bronzeskulpturen er udført af franskmanden Paul Maximilian Landowski (1875-1961) og bekostet af legatet Albertina. Den forestiller tre gammeltestamentlige oldinge. Kain var tipoldefar til Lemek, der havde tre sønner. I 1. Mosebog, kap. 4, fortælles, at Lemek fik de to af dem med hustruen Ada: Hyrden Jabal, der blev stamfader til alle dem, der lever i telte og holder kvæg, digteren Jubal, der blev stamfader til alle dem, spiller harpe (han står med en harpe lavet af et oksehoved). Med Zilla fik han smeden Tubalkain, der blev stamfader til alle dem, der smeder kobber og jern. Han står og værner om ilden.

Skulpturen blev oprindelig opstillet i 1914 på Vester Boulevard, nu H.C. Andersens Boulevard, men blev nedtaget ved dennes omlægning og anbragt på den nuværende plads i 1956.

Referencer

Litteratur
 Bent Zinglersen: Københavnske monumenter og mindesmærker, Politikens forlag, København 1974

Skulpturer i Danmark
Valby
Monumenter i København

Kains efterkommere


Une batterie zinc-ion ou batterie Zn-ion (abrégé ZIB) utilise des ions zinc (Zn2+) comme porteurs de charge. Plus précisément, les ZIB utilisent du Zn comme anode, des matériaux d'intercalation de Zn comme cathode et un électrolyte contenant du Zn.

Il en existe deux grandes formes :
 la batterie Zn-ion à électrolytes à base organique ;
 la batterie Zn-ion à électrolytes en solution aqueuse, qui offre une sécurité très élevé et laisse espérer des coûts finaux plus bas.

En 2022, ces batteries semblent avoir atteint un niveau de maturité permettant leur commercialisation dans les systèmes de stockage stationnaires de l'électricité issues d'énergies renouvelables (éolien et solaire photovoltaïque en particulier) dans les smartgrids et autres réseaux électriques.

Sémantique
L'expression « batterie zinc-ion » est plutôt réservée aux batteries rechargeables (secondaires), parfois aussi dites « batteries rechargeables au zinc métal  » (ou RZMB pour « rechargeable zinc metal batteries »). Les ZIB diffèrent des piles non rechargeables (primaires) à base de zinc (telles que certaines piles alcalines ou zinc-carbone).

Histoire
En 2011, le groupe de Feiyu Kang montre pour la première fois qu'une insertion réversible d'ions Zn dans la structure tunnel d'un hôte en dioxyde de manganèse de type alpha (MnO2) est possible en utilisant le zinc comme cathode dans une batterie Zn-ion.

L'université de Waterloo (Canada) a breveté la technologie des batteries zinc-ion développée dans ses laboratoires.

En 2020, Eos Energy Storage produit  de batteries au zinc fabriquées aux États-Unis pour être utilisées pour le stockage des énergies intermittentes dans les réseaux électriques du Texas et de la Californie.

Recherche
La recherche est intense depuis les années 2010, marquée par une croissance exponentielle de la littérature scientifique sur le sujet

Motivation et enjeux
Cette batterie semble présenter plusieurs intérêts majeurs de soutenabilité :
 alors que le lithium est un métal relativement rare, polluant, source de tensions géopolitiques, une électrode négative en zinc présente l'avantage d'une capacité volumétrique théorique bien plus élevée et le zinc est naturellement abondant et mieux réparti dans le monde. Le coût de fabrication en série de ZIB devrait être bas, car le zinc métallique est très disponible sur la planète et, si son raffinage donne du cadmium toxique comme sous-produit, le zinc-métal a une bonne recyclabilité ;
 le zinc a une meilleure compatibilité avec les électrolytes aqueux que la plupart des autres métaux testés dans les batteries ;
 contrairement aux batteries lithium-ion, les batteries Zn-ion aqueuses ne sont que légèrement acides, fonctionnant dans une fourchette de pH comprise entre 4 et 5,5 ;
 leur sécurité intrinsèque est élevée ; comparé à celui d'autres types de batteries, leur risque est faible en matière  de toxicité, pollution, incendies, notamment en cas de rupture de l'enveloppe de la batterie, d'incendie ;
 leur puissance spécifique est élevée ;
 leur réversibilité est élevée.

Pour ces raisons, les ZIB semblent être d'excellentes candidates pour les applications de réseau électrique.

Inconvénients :
 moindre efficacité coulombienne (charge) que celle des LIB de pointe ;
 surpotentiels plus importants pour  sur l'électrode négative ;
 risque de défaillance dendritique.

Chimie
Les électrolytes aqueux aussi bien que non aqueux sont étudiés comme candidats pour les ZIB, notamment des sels de zinc utilisant les anions TFSI ou triflate (pour les électrolytes aqueux et non aqueux), du sulfate de zinc et des électrolytes aqueux alcalins à base d'KOH

Jusqu'à présent, plusieurs matériaux de cathode ont été explorés pour les ZIB, notamment le MnO2 de types gamma et delta, l'hexacyanoferrate de cuivre, l'oxyde de bismuth, les sulfures en couches et les analogues du bleu de Prusse. Par exemple, en 2017, les chercheurs ont signalé un prototype de batterie zinc-ion qui a une réversibilité, un taux et une capacité élevés sans formation de dendrites ; ce dispositif utilisait une anode en zinc métallique, une cathode en oxyde de vanadium (Zn0,25 V2O5⋅nH2O) et un électrolyte aqueux, matériaux tous non toxiques ou peu toxiques (par rapport aux métaux ou métalloïdes habituellement utilisés dans les piles et batteries). Après , elle conservait 80 % de sa capacité. La cellule a atteint une capacité allant jusqu'à  et une densité d'énergie de .

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Stockage de l'électricité
 Source d'énergie intermittente
 Accumulateur électrique
 Chargeur de batterie

Accumulateur

Batterie zinc-ion


Eichholz ist ein Gemeindeteil der Stadt Leutershausen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografische Lage
Der Weiler liegt am Türlesgraben, der nach seiner Vereinigung mit dem Augraben als Hörleinsgraben als rechter Zufluss in den dort noch Erlacher Bach genannten Großen Aurachbach mündet. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt zur Kreisstraße AN 3 (0,7 km südöstlich) zwischen Atzenhofen (1,3 km nördlich) und Weinberg (2 km südlich) bzw. zu einer Gemeindeverbindungsstraße (1 km nördlich) zwischen Eckartsweiler (0,5 km westlich) und Röttenbach (1,3 km östlich). Unmittelbar südlich des Ortes verläuft die Bahnstrecke Nürnberg–Crailsheim.

Geschichte
Eichholz wurde im 14. Jahrhundert in den ältesten Lehenbücher des Bischofs von Würzburg erwähnt.

Gemäß einer Auflistung von 1830 gehörte der Weiler zu einem "die Brünst" oder "die Brunst" genannten, seit dem Mittelalter stellenweise gerodeten umfangreichen Waldgebiet zwischen Leutershausen und Kloster Sulz mit dem Hauptort Brunst. Die Brünst war für ihre gute Rinderviehzucht bekannt; ihre 22 Dörfer und Weiler galten als reich.

In den 16-Punkte-Berichten für das brandenburg-ansbachische Amt Brunst bzw. Leutershausen von 1608 und 1681 heißt es, dass Eichholz aus drei Mannschaften (= Untertanenfamilien), die alle dem Hause Hohenlohe-Schillingsfürst unterstehen, und einem eigenen Hirten besteht. Im Vertrag von 1710, der den Streit des hohenloheschen Hauses mit dem Fürstentum Brandenburg-Ansbach um hochfraischliche Angelegenheiten beendete, wurde Eichholz dem Stadtvogteiamt Leutershausen zugesprochen, während die Dorf- und Gemeindeherrschaft hohenlohisch blieb. Gegen Ende des Alten Reiches gab es in dem Weiler außer dem Hirtenhaus vier "schillingsfürstliche Haushaltungen": zwei Halbhöfe, einen Viertelhof und ein Köblergut. Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justizamt Leutershausen und Kammeramt Colmberg.

Im Jahre 1806 kam Eichholz an das neue Königreich Bayern. Im Rahmen des Gemeindeedikts wurde Eichholz dem 1808 gebildeten Steuerdistrikt Brunst zugeordnet. Es gehörte auch der 1810 gegründeten Ruralgemeinde Brunst an. Mit dem Zweiten Gemeindeedikt (1818) wurde Eichholz in die neu gebildete Ruralgemeinde Eckartsweiler umgemeindet.

Mit Eckartsweiler ließ sich Eichholz im Zuge der Gebietsreform in Bayern zum 1. Juli 1976 in die Stadt Leutershausen im Landkreis Ansbach eingemeinden.

Baudenkmäler
 Haus Nr. 2: erste Hälfte des 18. Jahrhunderts; erdgeschossiges, massives Wohnhaus mit Fachwerkgiebel, darin K-Streben; Obergeschoss des Giebels vergittert.
 Haus Nr. 5: Wohnstallhaus, eingeschossiges Gebäude mit Steildach, Fachwerkgiebel, erste Hälfte 19. Jahrhundert
 Hundsrücken: Steinkreuz, spätmittelalterlich, Sandstein; am Nordostrand des Ortes

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Wenzeslaus (Weißenkirchberg) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach Kreuzerhöhung (Schillingsfürst) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Geographie (Leutershausen)
Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken

Eichholz (Leutershausen)


مذيخرة هي مدينة يمنية تتبع محافظة إب، بلغ تعداد سكانها 1245 نسمة حسب الإحصاء الذي أجري عام 2004، تعتبر مدينة تأريخيه وهي عاصمة الدولة الرسولية، وعاصمة للقرامطة في فترة من الفترات (عاصمة للدولة الإسماعيلية في القرن الثالث الهجري إلى الخامس الهجري). يحدها من الشمال والغرب مديرية العدين ومن الجنوب محافظة تعز ومن الشرق مديرية ذي السفال.

تاريخ

مذيخره عاصمت الدولة الاسماعليه وفيها الجامع الذي نسب لمؤسس الدولة الاسماعلبه وهو محمد ابن إسماعيل، ومن الدول التي كانت مجاوره لها الدولة الصليحيه وكانت ملكتها اروى بنت أحمد الصليحي  ثم انتقلت عاصمة بني زياد الدولة الزياديه وهي أكبر القبائل التي حكمت اليمن من تأريخ202-402  وكان مؤسس الدولة الزياديه هو محمد بن علي بن زياد.

يعود تاريخ تأسيس مدينة مذيخرة (مركز المديرية) إلى عهد الدولة الحميرية هذه المدينة وفي عصور ما بعد الإسلام، اتخذها علي بن الفضل عاصمة للدولة الفاطمية، ويرى فيه مؤرخو اليسار وكتابه المحدثون، نموذجاً مبكراً لثائر اشتراكي استهدف قلب معادلة الإنتاج القائمة على الإقطاع، عبر حركة جريئة واعية، أقام على إثرها نظاماً عرف بنظام «الألفة الاجتماعي».

سياحة
يوجد في مذيخرة بعض المساجد التاريخية والديور والقلاع والسواقي القديمة مثل الجامع الكبير، جامع الحبري، جبل ريمان، جبل قرعد، جبل ريمة، وادي الزاملية. توجد أيضاً في بعض عزل المديرية قباب ومآذن وحصون أثرية والتي قد تلاشى معظمها بسبب عامل الزمن بالإضافة إلى غياب الوعي بماهية هذه الآثار كما يوجد قصر أو دار حمير في منطقة حمير ودار قحطان في منطقه حليان وهناك قرية ريمة المناخي والتي كانت تسمى قديماً ريمة الأشاعر وقد اتخذها بنو جعفر المناخي مقراً لامارتهم في القرن الثالث الهجري.

مراجع وروابط خارجية
World Gazetteer:Yemen
الجهاز المركزي للإحصاء بالجمهورية اليمنية
 المركز الوطني للمعلومات باليمن

مراجع

أماكن مأهولة في محافظة إب
قرى في اليمن
مذيخرة
مديرية مذيخرة

مذيخرة


Das textuelle Verhalten (engl. textual attitude) ist eine nicht-streng-terminologische Bezeichnung für die autoritative Kraft eines Textes über die Realität. Der Begriff wurde maßgeblich vom Orientalismuskritiker Edward Said geprägt.

Beispielsweise kann die verfremdende Darstellung einer Ethnie oder Kultur in Reiseberichten als ein "textuelles Verhalten" bezeichnet werden: Dabei wird "das Fremde" aus mitgebrachten fiktionalen Vorkenntnissen verstanden. Edward Said erläutert diese Verhalten am Beispiel des "wilden Löwen": ein Mensch, welcher schon viel über literarisch dramatisierte "wilde Löwen" gelesen hat, wird bei der realen Begegnung mit einem Löwen diesen in erster Linie mit seiner vorgängigen literarischen Erfahrung – also als ein "wildes" und gefährliches Tier – interpretieren. Analog dazu kann die – realistisch eigentlich unbegründete, aber durch moderne Literatur und Film geprägte – Angst vor dem weißen Hai gelten. (Gemeint sind mit dem Begriff aber meist nicht die Beziehung Mensch–Tier, sondern Mensch–Mensch.)

Kritik
Ibn Warraq kritisiert Saids Begriff des "textuellen Verhaltens" als einen, welcher eine Banalität zu verschleiern versucht.

Einzelnachweise

Literaturwissenschaft
Poststrukturalismus
Geisteswissenschaft
Sprachwissenschaft

Textuelles Verhalten


Catherine Talbot ( - ) est une auteure anglaise et membre de la Blue Stockings Society.

Biographie
Elle est l'enfant posthume et unique d'Edward Talbot, deuxième fils de William Talbot, évêque de Durham, et de son épouse Mary (décédée en 1784), fille de George Martyn, prébendier de Lincoln. Son oncle Charles Talbot, autre fils de l'évêque, est Lord grand chancelier. Son père, Edward, qui est élu membre de l'Oriel College d'Oxford et nommé archidiacre de Berkshire en 1717, meurt le 9 décembre 1720. Au moment de sa mort Catherine Benson (sœur de Martin Benson, évêque de Gloucester) réside chez lui, et lors de son mariage avec Thomas Secker, un protégé de Talbot, en 1725, Mrs. Talbot et Catherine, qui ne sont pas aisés, vont vivre avec le couple nouvellement marié et restent membres de la maison jusqu'à la mort de Secker en 1768.

L'éducation de Catherine est supervisée par Secker. Elle devient savante dans les Écritures et une linguiste accomplie. Elle peint également à l'aquarelle et lit beaucoup. Enfant, son talent est reconnu, notamment par Thomas Rundle. Février 1741 voit le début de son amitié de toute une vie avec Élisabeth Carter à qui elle est présentée par Wright, le tuteur de Mlle Talbot en astronomie. Les deux dames entretiennent une correspondance animée et abondante.

Comme Secker est successivement recteur de St. James's, de Westminster, évêque d'Oxford, Doyen de Saint-Paul, et enfin en 1758 archevêque de Cantorbéry, Catherine Talbot fréquente la société de son temps. Elle connait entre autres l'évêque Butler, Lord Lyttelton, William Pulteney (1er comte de Bath), Elizabeth Montagu, la duchesse de Somerset, avec qui elle séjourne à Percy Lodge, et Samuel Richardson. Richardson discute de Sir Charles Grandison avec elle et Elizabeth Carter, adopte leurs suggestions et leur envoie des parties du roman à lire avant publication. Catherine Talbot rend visite à Richardson à North End, Hammersmith. Elle encourage également Carter à traduire Épictète et correspond avec elle sur le sujet pendant que le travail est en cours.

Pendant toute la durée de sa résidence chez lui, Catherine Talbot est l'aumônière de Secker. En 1760, accompagnée d'Elizabeth Carter, elle se rend à Bristol pour sa santé. Secker meurt en 1768, laissant à Mrs. Talbot et sa fille 13 000 £ de fonds publics. Les dames déménagent de Lambeth Palace à Lower Grosvenor Street. Là, Catherine meurt d'un cancer le 9 janvier 1770, à l'âge de 48 ans. Plusieurs poèmes sont écrits à sa louange.

Œuvres
Sa santé l'empêche de continuer à travailler, mais elle écrit des essais et des pièces détachées dans un «livre vert», auquel ses amis se référaient constamment. Ils n'ont pas réussi à la persuader de publier ses compositions. Elle contribue cependant à un article pour The Rambler de Samuel Johnson (n° , 30 juin 1750).

 Talbot met les manuscrits de sa fille entre les mains d'Elizabeth Carter, laissant leur publication à sa discrétion. En 1770, Elizabeth Carter publie à ses frais les Réflexions sur les sept jours de la semaine de Catherine Talbot, ouvrage constamment réimprimé. Les Réflexions portent sur des sujets religieux et moraux. En 1772, un autre livre de Catherine Talbot, Essais sur divers sujets, est publié. Il contenait des essais, des dialogues, des pastorales en prose, un conte de fées, des imitations d'Ossian, des allégories et quelques poèmes originaux. Entre 1772 et 1819, plusieurs éditions complètes de ses œuvres paraissent. Sa correspondance avec Elizabeth Carter, publiée en 1809, montre un intérêt pour les affaires publiques, l'observation des hommes et des mœurs, et de l'affection pour ses amis.

Références

Liens externes

Écrivain anglais du XVIIIe siècle
Femme de lettres anglaise
Naissance en mai 1721
Décès en janvier 1770
Décès à 48 ans

Catherine Talbot


هانومان قائد القردة في الشعر الملحمي الهندي، الرامايانا. وفي هذه القصيدة يقود هانومان جيش القردة الذين يقاتلون من أجل البطل راما. وتدور أحداث القصة أن تخاصم الإله راما والإله راون، ولكي ينتقم راون من راما اختطف زوجته الاله سيتا الجميلة، وأخذها إلى جزيرة سريلانكا أو سيلان، لكن القرد هانومان أخذته الغيرة لراما، فراح يركض، واخترق البحر حتى وصل إلى جزيرة سيلان ووضع سيتازوجة راما على ظهره، ثم عاد بها إلى راما.

ومعبد القرد هانومان موجود في مدينة لكنو عاصمة ولاية اترايراديش التي معنى اسمها الولاية الشمالية. كما أن الهندوس الذين يعبدون هذا الإله لهم طقس غريبة منها أنهم يزحفون على بطونهم في الطرقات وعلى إسفلت الشوارع حتى يصلون إلى المعبد ولا يستخدمون أيديهم أو أرجلهم.

يغيب الدليل على عبادته العقائدية عن النصوص والمواقع الأثرية التي تعود إلى العصور القديمة ومعظم العصور الوسطى. ووفقًا لفيليب لوتغندورف، وهو عالم أميركي مختص بالحضارة الهندية ومعروف بدراساته حول هانومان، فإن الأهمية اللاهوتية والتفاني التعبدي لهانومان نشآ بعد نحو ألف عام من تأليف رامايانا، في الألفية الميلادية الثانية، بعد وصول الحكم الإسلامي إلى شبه القارة الهندية. عبّر قديسو الحركة البهاكتية، مثل سامارت رامداس، عن هانومان كرمز للقومية ومقاومة الاضطهاد. ازداد شيوع أيقوناته ومعابده في العصر الحديث. يُنظر إليه على أنه المزيج المثالي بين «القوة والمبادرة البطولية والتميز الحازم» و«المحبة، والإخلاص العاطفي لإلهه الشخصي راما»، مثل شاكتي وباكتي. في الأدب اللاحق، كان الإله الراعي للفنون القتالية مثل المصارعة، والبهلوانيات، بالإضافة إلى التأمل ودراسات الاجتهاد. يجسد التميز البشري في ضبط النفس الداخلية، والإيمان وخدمة القضية، المخفي خلف الانطباعات الأولى لكونه يشبه الرجل القرد فانارا.

يذكر العلماء أن هانومان مصدر إلهام مغامرات القرد البطل المليئة بالرمزية في شيوجي (رحلة إلى الغرب) -الرواية الشعرية الصينية العظيمة المتأثرة بأسفار الراهب البوذي تشيونتسانغ (602-664 م) إلى الهند.

الولادة
وفقا للأساطير الهندوسية، ولد هانومان لأنجانا وكيساري. يُدعى هانومان أيضًا بابن إله فايو (إله الريح) بسبب الأساطير المرتبطة بدور فايو في ولادة هانومان. تذكر إحدى القصص المذكورة في كتاب إكناث بافارتا رامايانا (القرن السادس عشر ميلادي) أنه عندما كانت أنجانا تعبد شيفا، كان دشاراتا ملك أيوديا يؤدي أيضًا طقوس بوتراكاميشتي ياغنا لإنجاب الأطفال. ونتيجة لذلك، يحصل على بعض الحلوى المقدسة (باياسم) لتتشاركها زوجاته الثلاث، ما يؤدي إلى ولادة راما، ولاكشمانا، وباراتا وشاتروغنا. وبأمر إلهي، تنتزع طائرة ورقية جزءًا من تلك الحلوى وتسقطها في أثناء تحليقها فوق الغابة حيث كانت أنجانا تمارس العبادة. يسلم فايو، إله الرياح الهندوسي، الحلوى المتساقطة إلى أيدي أنجانا الممدودة، وتأكلها. وتلد نتيجةً لذلك هانومان.

تُحدد ملحمة رامايانا مسقط رأس هانومان في كيشكيندا. وتُعتبر منطقة أنجينيري أنجانادري (بالقرب من هامبي) في مقاطعة غانغافاتي تالوك كوبال، كارناتاكا أحد الأماكن المزعوم أنها كيشكيندا.

الطفولة
وفقًا لرامايانا فالميكي، يستيقظ هانومان في صباح أحد أيام طفولته جائعًا ويرى الشمس المشرقة ذات اللون الأحمر. فيظن مخطئًا أنها فاكهة ناضجة، ويقفز ليأكلها. يتدخل ملك الآلهة إندرا، في إحدى الأساطير الهندوسية، ويضرب هانومان بصاعقته. يصيب هانومان على فكه، فيسقط على الأرض ميتًا بفكٍ مكسور. يستاء والده، فايو (الهواء)، حسب القسم 4.65 من رامايانا، وينسحب. فيخلق نقص الهواء معاناة هائلة لجميع الكائنات. يدفع ذلك الرب شيفا إلى التدخل ويُحيي هانومان، ما يدفع بدوره فايو إلى العودة إلى الكائنات. يرتكب الإله إندرا خطأً، ويمنح هانومان أمنية بأن يصبح جسده قويًا مثل فاجرا إندرا، بحيث لا يستطيع فاجرا إيذائه. بالإضافة للإله إندرا، تمنحه الآلهة الأخرى عدة أمنيات. فمثلًا، يمنحه الإله آجني أمنية أن النار لن تؤذيه، ويمنحه الإله فارونا أمنية أن الماء لن يؤذيه، ويمنحه الإله فايو أمنية أنه سيكون بسرعة الريح وأن الريح لن تؤذيه. ويمنحه الرب براهما أمنية التنقل في كل مكان بحيث لا يمكن إيقافه في أي مكان، ويمنحه الرب فيشنو سلاحًا يسمى «غادا». يصبح هانومان بهذه الأمنيات خالدًا، يتمتع بطاقات وقوة فريدة من نوعها.

في الرويات الهندوسية الأخرى لأسطورة طفولته، والتي يقول لوتغندورف إنها الأقدم على الأرجح وتوجد أيضًا في النصوص الجاينية مثل دورتاكيانا التي تعود للقرن الثامن، إن قفزة هانومان للشمس الشبيهة بتحليق إيكاروس كانت في الواقع مميتة، إذ يحترق حتى يصبح رمادًا من حرارة الشمس. ويتساقط رماده على الأرض والمحيطات. تجمع الآلهة رماده وعظامه من الأرض، ومن الماء بمساعدة الأسماك، وتعيد تجميعه. يجدون كل شيء باستثناء جزء من عظم الفك. بعد ذلك، يطلب جد أمه الأكبر من سوريا أن تعيد الطفل إلى الحياة. تعيده سوريا إلى الحياة، لكن يُترك هانومان بفك مشوه. يُقال إن هانومان أمضى طفولته في كيشكيندا.

بعد مرور بعض الوقت منذ هذا الحدث، يبدأ هانومان باستخدام قواه الخارقة للطبيعة على المارة الأبرياء كمقالب بسيطة، حتى ينفذ ذات يوم مقلبًا على حكيم متأمّل. فيلعنه الحكيم مدفوعًا بغضيه ويجعله ينسى أغلب قواه.

البلوغ
هناك الكثير من الاختلافات بين ما يحدث بين طفولته وأحداث رامايانا، ولكن تصبح قصته في أحداث رامايانا أكثر رسوخًا. بعد وصول راما وأخوه لاكشمانا، باحثين عن سيتا، زوجة راما المختطفة، إلى كيشكيندا، يوافق الملك الجديد، وحليف راما الجديد، ملك القرود سوغريفا، على إرسال كشافين في الاتجاهات الأربع للبحث عن زوجة راما المفقودة. يرسل سوغريفا هانومان وبعض الآخرين، بمن فيهم الدب الكبير جامبافان، إلى الجنوب. تسافر هذه المجموعة إلى أقصى الطرف الجنوبي للهند، حيث يرون المحيط وجزيرة لانكا (سريلانكا المعاصرة) الظاهرة في الأفق. ترغب المجموعة في التحقق في الجزيرة، ولكن لا يستطيع أي منهم السباحة أو قفز كل تلك المسافة (كان من المعتاد أن تكون هذه القوى الخارقة شائعة بين الشخصيات في هذه الملاحم). ولكن، يعلم جامبافان من الأحداث السابقة أن هانومان كان قادرًا على القيام بمثل هذا الأمر بسهولة، ويرفع لعنته.

عند رفع اللعنة، يتذكر هانومان كل قواه الإلهية. ويُقال أنه يتحول إلى حجم الجبل، ويطير عبر القناة الضيقة إلى لانكا. وعند هبوطه، يكتشف مدينة يسكنها رافانا ملك سريلانكا وأتباعه الشياطين، لذا يتقلص إلى حجم نملة ويتسلل إلى المدينة. وبعد تفتيش المدينة، يجد سيتا في بستان يحرسه شياطين محاربين. وعندما يغطون جميعهم في النوم، يلتقي سيتا ويخبرها كيف جاء للعثور عليها. وتكشف له سيتا أن رافانا خطفها وسيجبرها على الزواج منه قريبًا. يعرض هانومان إنقاذها ولكنها ترفض، وتقول إن زوجها يجب أن يفعل ذلك (وهو اعتقاد يرجع إلى زمن الهند القديمة).

تختلف رويات الأحداث اللاحقة، ولكن القصة الشائعة تقول إنه بعد زيارة سيتا، يبدأ هانومان في تدمير البستان، ما يؤدي إلى القبض عليه. بغض النظر عن القصة، ينتهي به الحال مأسورًا في بلاط رافانا نفسه، الذي يضحك عندما يخبره هانومان أن راما قادم لاستعادة سيتا. يأمر رافانا خدمه بإشعال ذيل هانومان تعذيبًا له لتهديد سلامته. ولكن، كان هانومان يجعل ذيله ينمو أكثر في كل مرة يضعون عليه قطعة قماش مبللة بالزيت لحرقها، وبذلك يتوجب عليهم إضافة المزيد من القماش. يستمر هذا حتى يكتفي رافانا ويأمر بإشعال النار. ولكن، عند إشعال ذيله، يجعله يتقلص ويتحرر من قيوده بقوته الخارقة. يقفز من النافذة ويقفز من سطح إلى سطح، حارقًا المبنى تلو الآخر، حتى يشتعل جزء كبير من المدينة. وعندما يرى هذا الانتصار، يعود هانومان إلى الهند.

القرد في الهندوسية
الإله هانومان خلقه براهما على شكل قرد وقد تربى كقرد. وبما إن الإله هانومان قرد فإن الهندوسية تقدس القردة تقديس عجيب تحرم إيذاء القرد، ويجب اطعامه كل صباح. ويعتقد الهندوس أن روح القرد جزء من روح الإله هانومان مثله
والقردة التي كانت جيش الإله راما في ملحمة رامايانا

المراجع

آلهة الحكمة
آلهة حيوانات
آلهة هندوسية
حيوانات في الهندوسية
حيوانات مؤنسة
شخصيات المهابهارتا
شخصيات في رامايانا
قرود أسطورية

هانومان


Jean-Sébastien Larouche, né en 1973 à Sainte-Foy, est un poète, slameur et éditeur québécois.

Biographie
Jean-Sébastien Larouche est né en 1973 à Sainte-Foy. Il s'intéresse à la poésie dès l'âge de quatorze ans en lisant Arthur Rimbaud et commence à participer à des micro ouverts à dix-neuf ans.

Il publie son premier recueil de poésie Le pawn shop de l'enfer ; suivi du, Peep show des rêves chez Lanctôt éditeur en 1997. En 1998, il parait paraitre chez le même éditeur Rose et rasoir, son second recueil. Son troisième recueil, Dacnomanie ; suivi de, Marie-Jeanne et autres fuels de fou ; suivi de, Haïkaï-47 , toujours chez Lanctôt éditeur, parait en 2000 et lui vaut d'être finaliste pour le Prix Émile-Nelligan.

Actif pendant plusieurs années sur les scènes de slam, Larouche remporte le Grand Slam National de Poésie en 2007 et représente le Québec à la Coupe du Monde de Slam-Poésie en France. Il a performé avec plusieurs musiciens dont Nomad Nabo, Éric Goulet, Loco Locass, La Part maudite ou Two Dollar Motel.

En 2009, Larouche cofonde Les Éditions de l'Écrou avec le poète Carl Bessette. La maison d'édition, qui fonctionne pendant douze ans sans subventions, se donne pour but de découvrir « des nouvelles autrices et de nouveaux auteurs avec des textes que certains qualifient de "trash", d'autres de "crus" (...). Écrits dans une langue d'ici et maintenant, slam ou pas, avec un verbe direct, sincère, qui dit tout et souvent ce qu'on n'est pas prêt à entendre ».

Larouche rassemble ses trois recueils publiés chez Lanctôt « réécrits avec les élisions et le joual qu'avait gommés l'auteur à la demande de son premier éditeur », et fait paraître Avant qu'le char de mon corps se mette à capoter : poèmes, 1992-1999 à sa nouvelle maison d'édition. Après près de vingt ans sans avoir publié un nouveau recueil Larouche fait paraître Des longueurs dans le Styx en 2018, toujours aux Éditions de l'Écrou.

À travers son œuvre et son travail, Larouche, qui aborde dans sa poésie des thèmes comme l'amour, la maladie mentale, les médias sociaux, l'alcoolisme est perçu comme un « précurseur de plusieurs transformations qui sortiront la poésie québécoise des ornières formalistes où elle s'était enfoncée ».

Les Éditions de l'Écrou cessent leurs activités en 2021: « Les deux poètes et éditeurs ont chamboulé le petit monde de la poésie québécoise » en publiant des auteurs et autrices qui ont marqué la poésie québécoise contemporaine, comme Marjolaine Beauchamp, Maude Veilleux, Jonathan Charette, Frédéric Dumont, Daphné B. et Baron Marc-André Lévesque.

C'est à Jean-Sébastien Larouche que fait référence cette phrase abondamment citée de Maude Veilleux: « Mon éditeur me l'a dit : les filles vont sauver la poésie. »

Larouche vit et travaille à Montréal comme malteur.

Œuvres

Poésie
 Le pawn shop de l'enfer ; suivi du, Peep show des rêves, Outremont, Lanctôt éditeur; Boucherville, Presses des filles Veilleux, 1997
 Rose et rasoir : poèmes, Outremont, Lanctôt éditeur, 1998,
 Dacnomanie ; suivi de, Marie-Jeanne et autres fuels de fou ; suivi de, Haïkaï-47 : poèmes, Outremont, Lanctôt éditeur, 2000, 139 p.
 Des longueurs dans le Styx, Montréal, Les Éditions de l'Écrou, 2018, 75 p.

Anthologie

 Avant qu'le char de mon corps se mette à capoter : poèmes, 1992-1999, Montréal, Les Éditions de l'Écrou, 2009, 265 p.

Livre d'artiste
 Aiming for the gut, avec illustrations de Mivil Deschênes, Montréal, L'oie de Cravan, 2013

Prix et honneurs

 2000 - Finaliste au Prix Émile-Nelligan pour Dacnomanie
 2007 - Gagnant du Grand Slam National de Poésie
 2008 - Représentant du Québec à la Coupe du Monde de Slam-Poésie en France

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Les Éditions de l'Écrou
 Carl Bessette
L'oie de Cravan
Lanctôt éditeur

Liens externes

 https://www.lecrou.com/

Écrivain québécois
Poète québécois
Naissance en 1973
Éditeur québécois
Naissance à Québec
Écrivain suivi par le projet Arts littéraires québécois

Jean-Sébastien Larouche


Amstel Gold Race 1980 var den 15. udgave af cykelløbet Amstel Gold Race og blev arrangeret 5. april 1980. Løbet blev vundet af Jan Raas, efterfulgt af Alfons De Wolf og Sean Kelly.

Hold

Resultater

Eksterne henvisninger

1980
Cykelløb i 1980

Amstel Gold Race 1980


මෙරේ අන්ග්නේ මේන්... යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියානු සෝප් ඔපෙරාවක් වන අතර එය ස්ටාර් ප්ලස් රූපවාහිනී නාළිකාව ඔස්සේ ලෝකය පුරා විකාශය කෙරිණි. 2015 ජූනි 15 දින මෙහි විකාශය ආරම්භ විය. සතියේ සෑම දිනකම ප.ව. 06:00ට මෙය විකාශය කෙරිණි. මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාව රූගත කොට ඇත්තේ මුම්බායිහි වුවත්, කථාවට පසුබිම් වී ඇත්තේ මූඝල්සරායි නම් ප්‍රදේශයයි.

එක්සත් රාජධානිය තුළ ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාවේ ප්‍රේක්ෂකයන් වැඩිම පිරිසක් නැරඹූ වැඩසටහන් අතුරින් එකක් වන මෙය, දිනකට ප්‍රේක්ෂකයින් 100,000ක සාමාන්‍ය ප්‍රේක්ෂක සංඛ්‍යාවක් හිමි කරගැනීමට සමත් විය.

ස්ෆියර් ඔරිජින්ස් යන නිෂ්පාදන සමාගමේ නිර්මාණයක් වන මෙය නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ සන්ජෝයි වාධ්වා සහ කෝමල් සන්ජෝයි වාධ්වා විසිනි. මෙය පාර්තෝ මිත්‍රාගේ අධ්‍යක්ෂණයකි. මෙහි සංකල්පය සහ කථාව විනෝද් රංග්නාත්ගෙනි. එහි කථාංගික කථාව සහ තිර රචනය සිදු කරන ලද්දේ ශිල්පා චෞබේ, සුෂිල් චෞබේ සහ පංකජ් මාව්චි යන පුද්ගලයින් විසිනි. මෙහි දෙබස් විනෝද් තාරනි විසින් නිර්මාණය කරන ලද ඒවා වේ. ජනක් චෞහාන්, ෆිරෝස් ඛාන් සහ අනිල් වී. යන අය මෙහි සංස්කරණයෙන් දායක වූහ. මෙහි එක් කථාංගයක් මිනිත්තු 23ක ධාවන කාලයකින් සමන්විත ය.

කථා පුවත

මෙරේ අන්ග්නේ මේන් නැමැති ස්ටාර් ප්ලස් නාළිකාවෙන් විකාශය වන මෙම රූපවාහිනී සෝප් ඔපෙරාව මගින් ඉන්දියාවේ උත්තර් ප්‍රදේශ්හි මූඝල් සරායි නගරයේ වෙසෙන දර්ශීය ධනවත් පවුලක දිවිය නිරූපණය කරයි. මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාව ශ්‍රීවාස්ථවවරුන් නැමැති ධනවත් පවුල වටා ගෙතී ඇත. ශ්‍රීවාස්ථවවරුන්ගේ පවුලේ මාතෘ මූලිකාවිය වන්නේ ශාන්ති නැමැත්තියයි. ශාන්ති විසින් සිය පවුලේ සම්බන්ධතා සහ කටයුතු ඇගේ ශෛලියක් අනුව මෙහෙයවනු ලබන අතර, පවුලේ සෙසු සාමාජිකයින් සහ නිවස තුළ ඔවුන්ගේ ක්‍රියා කලාපය සම්පූර්ණයෙන් රැඳී ඇත්තේ ඇගේ පාලනය යටතේ ය. ඇගේ මුණුපුරකුගේ භාර්යාවක වශයෙන් නව මනාලියක් පවුලට ඇතුළු වන විට, මෙම නව සාමාජිකාවට නිවසේ ස්ථාපිත සම්ප්‍රදායයන් සමග ගැටීමට සිදුවන අයුරු මෙමගින් නිරූපිත ය. මීට අමතරව, ශ්‍රීවාස්ථවවරුන්ගේ සංඛීර්ණ පවුල ඇගේ දියණිය වන සර්ලාගේ දුෂ්කර පවුල සමග ද සම්බන්ධ ය. මේ නිසා කථාව ගලායාමේ දී, මෙම පවුල් දෙක අතර ඇති වන ආරවුල් මෙන්ම කුඩා සිදුවීම් පවා විශාල අර්බුදයකට හේතුවන අයුරු මැනවින් වටහා ගත හැක. මෙම කතාමාලාවේ ඇති උත්ප්‍රාසය සහ ව්‍යාංගය නිසා එය තවත් අර්ථවත් වී ඇත. ශාන්ති විසින් කෞශල්‍යා සහ රියා අතර ඇති සම්බන්ධතාව මෙන්ම, ෂිවම් අතර ඇති සම්බන්ධතාව ද බිඳදැමීමට උත්සාහ දරන්නී ය. මීට අමතරව, ශාන්ති දේවි සමග කටයුතු කිරීමේ දී රියා හට ග්‍රාම්‍ය ස්වරූපයකින් හැසිරෙන්නට සිදු වේ.

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන චරිත
 ඒක්තා කොවුල්, රියා ෂ්‍යාම් ශ්‍රීවාස්ථව්/බාහුරියා ලෙස; නූතන යුවතියකි. අනූපම් මාථූර්ගේ දියණියයි. ශිවම්ගේ භාර්යාවයි. කෞශල්‍යා-රාඝව්ගේ ලේලියයි. (ප්‍රධාන චරිතයකි) (2015-)
 කෘතිකා දේසායි ඛාන්, ශාන්ති ශ්‍රීවාස්ථව්/අම්මාජි/ශෂිකලා ලෙස; සර්ලා-රාඝව්ගේ මෑණියන් ය. කෞශල්‍යා-අශෝක්‍ගේ නැන්දණියයි. ශිවම්-ප්‍රීති-නාමිතා-අමිත්-පරිනීතා-සොනාල් යන අයගේ මිත්තණියයි. (ප්‍රධාන චරිතයකි) (2015-)
 කරම් රාජ්පාල්, ශිවම් රාඝව් ශිවාස්ථව්/බුලට් රාජා ලෙස; රියාගේ සැමියායි. (ප්‍රධාන චරිතයකි) (2015-)

සහායක චරිත
 අනන්‍යා ඛාරේ, සර්ලා අශෝක් අගර්වාල් ලෙස; ශාන්තිගේ දියණියයි. අශෝක්‍ගේ භාර්යාවයි. අමිත්-පරිනීතා-සොනාල් යන අයගේ මෑණියන් ය. (2015-)
 සුචිතා ත්‍රිවේදි, කෞශල්‍යා රාඝව් ශ්‍රීවාස්ථව්/කුසියා ලෙස; ශාන්ති‍ගේ ලේලියයි. රාඝව්ගේ භාර්යාවයි. ශිවම්-ප්‍රීති-නාමිතා යන අයගේ මෑණියන් ය. (2015-)
 වරුන් බදෝලා, රාඝව් ශ්‍රීවාස්ථව් ලෙස; ශාන්තිගේ පුත්‍රයායි. කෞශල්‍යාගේ සැමියායි. ශිවම්-ප්‍රීති-නාමිතා යන අයගේ පියායි. (2015-)
 චාරු අසෝපා, ප්‍රීති නන්දු මිෂ්රා/ප්‍රීත්‍යා ලෙස; ශිවම්ගේ සොයුරියයි. නන්දු‍ගේ භාර්යාවයි. (2015-)
 දුෂ්‍යන්ත් වාඝ්, නන්දු මිෂ්රා/ලකී ලෙස; කෞශල්‍යා-රාඝව්ගේ බෑණායි. ප්‍රීතිගේ සැමියායි. (2015-)
 ගරිමා පරිහාර්, නාමිතා ව්‍යොම් සිංහා/නිම්මි ලෙස; ව්‍යොම්ගේ වැන්දඹුවයි. ශිව්මගේ සොයුරියයි. (2015-)
 රෝෂිනී රොස්තෝගි, රාණි අමිත් අගර්වාල්/රාණියා ලෙස; අමිත්ගේ භාර්යාවයි. (2015-)
 පල්ලවි ගුප්තා, පරිනීතා සුජීව් සිංහා/පරි; සර්ලා-අශෝක්ගේ දියණියයි. සුජීව්ගේ භාර්යාවයි. (2015-)
 නීරාජ් මාල්වියා, අමිත් අශෝත් අගර්වාල් ලෙස; සර්ලා-අශෝක්ගේ පුත්‍රයායි. රාණිගේ සැමියායි. (2015-)
 ශ්‍රේයා ලහේරි, සොනාල් අශෝක් අගර්වාල් ලෙස; සර්ලා-අශෝක්ගේ දියණියයි. (2015-)
 ආදිති දාදිච්, බන්ටි ලෙස; රියාගේ මිතුරෙකි.
 අශීෂ් රෝයි, අශෝක් අගර්වාල් ලෙස; සර්ලාගේ සැමියායි. ශාන්තිගේ බෑණායි.
 අභිලාෂ් චෞධරි, රමේෂ් ලෙස

හිටපු චරිත
 අභිෂේක් සිං පෙතේනියා / ශ්‍රේෂ්ඨ් කුමාර්, ව්‍යොම් සිංහා ලෙස
 සුධිර් පාණ්ඩේ, දාදු ජී ලෙස
 අමිතා උද්ගතා, බුවා දාදි ලෙස
 යසීර් නොමානි, මුන්නා භයියා ලෙස
 විජේ කල්වානි, ගුප්තා මහතා ලෙස
 ශ්‍රමණ් ජායින්, මෝහිත් මිහිර් ලෙස
 වසීම් මුෂ්තාක්, සුජීව් සිංහා ලෙස
 පවන් චොප්රා, අනූපම් මාථුර් ලෙස
 නීලු කොහ්ලි, ෂර්මිලි සිංහා ලෙස
 පූජා ෂර්මා, චන්දා ලෙස

සම්මාන සහ නිර්දේශ

ආශ්‍රේයයන්

ස්ටාර් ප්ලස් රූපවාහිනී කතාමාලා
ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
ඉන්දියානු රූපවාහිනී සෝප් ඔපෙරා
මාලා නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලා
2015 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
උත්තර් ප්‍රදේශ් පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී වැඩසටහන්
රූපවාහිනී කතාමාලා

මෙරේ අන්ග්නේ මේන්


Braastad is a brand of cognac. It's a range of product from the cognac House Tiffon. The name Braastad was introduced when Sverre Braastad (1879 – May 16, 1979) from Gjøvik, Norway, married the daughter of cognac producer Tiffon, Edith Rousseau, in 1913, and took over Tiffon, founded by Médéric Rousseau in 1875. The home of Braastad and Tiffon is Château de Triac. It is situated in the cru Petite Champagne in the cognac area, France.

The Braastad brand is owned by the Norwegian spirits company Arcus AS, which also is a minority shareholder of Tiffon.

Products
 V.S.
 V.S.O.P.  (Winner of "Trophy Award 2003" at "International Wine and Spirits Competition")
 X.O. Fine Champagne
 X.O Supérieur
 Château de Triac Réserve de la Famille (average 50 year maturing period)
 Braastad 100 Ans de Liberté
 My Selection
 Organic

Chateau de Triac
The home of Braastad and Tiffon is Château de Triac. It is situated in the cru Petite Champagne in the cognac area, France.

References

External links
 Braastad Cognac – Company website

Cognac
Distilleries in France

Braastad


O zi încărcată (în ) este un film american de comedie din 1914 regizat de Charlie Chaplin și produs de Mack Sennett. În alte roluri interpretează actorii Mabel Normand,  Chester Conklin și Mack Swain.

Prezentare

Distribuție
 Charles Chaplin - Mr. Wow-Woe
 Mabel Normand - Mabel
 Chester Conklin - Mr. Walrus
 Mack Swain - Ambrose
 Phyllis Allen - Flirty woman
 Edgar Kennedy - Policeman
 Alice Davenport - Patron

Note

Legături externe

 Gentlemen of Nerve at the Progressive Silent Film List

Vezi și
 Listă de filme de comedie din anii 1910
 Listă de filme americane de comedie

Filme din 1914
Filme regizate de Charlie Chaplin
Filme de comedie din anii 1910
Filme Keystone Studios
Filme americane

O zi încărcată


h2g2, internet üzerinden katılımı sağlanan ve "hayat, evren ve her şey için bir rehber" olarak tanımlanan Çevrimiçi ansikopedi projesidir. Site BBC tarafından sağlanmaktadır ve kullanıcılar dünyanın dört bir köşesinden gelebilir. Sanılanın aksine Sözlük tabanlı olmadığı için katılımcı sözlük kategorisine girmez. Konsept ve kurallar gereği Everything2 ile büyük benzerlikler taşır. Fakat bu siteyi Everything2'dan ayıran en büyük özelliklerden biri, yayınlanan girdilerin Çoklu ortam içerikleri ile desteklenebiliyor olmasıdır. Tabii ki pek çok sitede olduğu gibi burada da yasalara uygun hareket etmek zorunludur.

Site adını Otostopçunun Galaksi Rehberi (İngilizce: the Hitchhiker's Guide to the Galaxy) adlı Douglas Adams eserinden alır. Bu eser ayrıca televizyona, sinemaya ve en sonunda İnternet'e de uyarlanmıştır. Ayrıca yine bu roman (internet sitesi değil) Türkiye`de Ekşi Sözlük oluşumunun esin kaynağıdır.

Kullanıcı dostu olan bu site sürekli gönüllüler tarafından hazırlanan grafiklerle desteklenmektedir. Yeni üyeler ACE olarak bilinen komünite gönüllüleri tarafından karşılanır. "Entry" denen "girdi"ler genellikle mizahi bir üsluba sahip olup, uygun ve doğru biçimde yazılmış olmaları gerekir. Her girdi hakkında ayrı bir sayfada tartışma açılabilir.

Tarihçe
h2g2, Nisan 1999`da Otostopçunun Galaksi Rehberi'nin "dünya baskısı" olabileceği düşünülerek yazarı Douglas Adams ve arkadaşları tarafından ortaya çıkarıldı. Bütün dünya insanlarına uygun olarak, herhangi bir dilde isim vermektense kısa, kullanışlı "h2g2" düşünüldü.

2000`nin sonlarına doğru h2g2'yi sağlayan Douglas Adams'ın da ortakları arasında olduğu şirket maddi sorunlar yaşadığından site el değiştirerek BBC'nin oldu ve bbc.co.uk alanına geçti.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 h2g2

1999'da kurulan internet içerikleri

H2g2


Elvira Madigan (titlul original: Elvira Madigan) este un film dramatic suedez, realizat în 1967 de regizorul Bo Widerberg, după balada omonimă a scriitorului daneez Johan Lindström Saxon, protagoniști fiind actorii Pia Degermark și Thommy Berggren. Atât balada cât și filmul, povestesc istoria adevărată a Elvirei Madigan (1867–1889).

Conținut

Acțiunea filmului începe spre sfârșitul secolului al 19-lea în Suedia. Hedvig este o renumită dansatoare pe sârmă care prezinta un număr de atracție la circul ei, sub numele de Elvira Madigan. Locotenentul Sixten Sparre este fascinat de tânăra și atractiva artistă, ajungând o pereche de îndrăgostiți. Însă Sparre este căsătorit și este tatăl a doi copii. Deoarece nu văd în Suedia nici un viitor bun pentru ei, se hotărăsc să fugă împreună în Danemarca. Asta înseamnă pentru Sparre dintr-o dată încălcarea gravă a două norme de conduită: și-a părăsit familia și a dezertat din armată.

Perechea de îndrăgostiți trăiesc în așa zisa lună de miere, o perioada de fericire. După ce s-au terminat rezervele de bani, încearcă să se mențină pe linia de plutire lucrând ocazional și pescuind pentru a se hrăni. Cândva, perechea este descoperită. Prietenii lui Sparre încearcă să îl convingă, să se întoarcă la familia sa în Suedia. Perechea de îndrăgostiți ajunge la disperare, moartea fiind singura soluție vazută de ei ca rezolvare.

Distribuție
 Pia Degermark – Hedvig (Elvira Madigan)
 Thommy Berggren – locotenentul Sixten Sparre
 Lennart Malmer – Kristoffer
 Cleo Jensen – Cleo
 Lennart Malmer – Kristoffer
 Nina Widerberg – fiica lui Cleo (neacreditată)
 Yvonne Ingdal – vocea suedeză a Elvirei Madigan

Premii și nominalizări
 1967 Festivalul de la Cannes:
 Premiul cea mai bună actriță pentru Pia Degermark
 1968 National Board of Review Award:
 Premiul Cel mai bun film străin
 1968 Nominalizare la Globul de aur pentru categoriile:
 Cel mai bun film străin
 Cea mai bună actriță în rol secundar lui Pia Degermark
 1969 Premiile BAFTA nominalizări pentru:
 Cea mai bună actriță în rol secundar lui Pia Degermark
 Cea mai buna imagine pentru cameramanul Jörgen Persson

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Note

Legături externe

Filme din 1967
Filme regizate de Bo Widerberg
Filme în limba suedeză
Filme dramatice

Elvira Madigan (film din 1967)


Die 6. Ski-Orientierungslauf-Weltmeisterschaften fanden vom 19. Februar bis 24. Februar 1986 in Batak, Bulgarien statt.

Bulgarien war damit nach 1977 (Welingrad) zum zweiten Mal Austragungsort einer Ski-Orientierungslauf-Weltmeisterschaft.

Herren

Einzel

Titelverteidiger:  Anssi Juutilainen
Länge: 19,1 km
Höhenmeter: 485
Posten: 8
Teilnehmer: 69

Staffel

Titelverteidiger:  Stefan Larsson, Ove Boström, Jan-Erik Thorn, Claes Berglund
Teilnehmer: 13 Staffeln

Damen

Einzel

Titelverteidigerin:  Mirja Puhakka
Länge: 12,6 km
Höhenmeter: 275
Posten: 5
Teilnehmerinnen: 45

Staffel

Titelverteidiger:  Marie Gustafsson, Ann Larsson, Lena Isaksson
Teilnehmer: 10 Staffeln

Medaillenspiegel

Weblinks
 Ergebnisse auf lazarus.elte.hu

Sportveranstaltung 1986
1986
Sportveranstaltung in Bulgarien
Sport (Oblast Pasardschik)
Wintersport (Bulgarien)

Ski-Orientierungslauf-Weltmeisterschaften 1986


الكيانيون طائفة من ملوك الشاهنامه تبتدئ أسماؤهم بكلمة كى ويظن أنها لقب معناه مِلك ويقول المسعودى معناه العزيز. وجاءت في كتاب القيدا بلفظ كقى ومعناه فيها كاهن، لا سيما الكاهن الذي يوحى اليه حين يشرب شراب سومه المقدّس. وكذلك جاءت كلمة كقى في الأفستا بمعنى زنديق. وجاءت كذلك اسما لإنسان بعينه ولقبا لجماعة تنتمى اليه، بينهم بعض من ذكرتهم الشاهنامه باسم الكيانيين. ولا يوجد في الشاهنامه ما يفصل بين البيشداديين والكيانيين فصلا تاما. فسياق القصة لم يتغير بالانتقال من هؤلاء إلى هؤلاء. وكبار الأبطال والقادة الذين يحاربون في جيش قباد أوّل الكيانيين هم بقية أبطال العهد الأوّل. والفارق الذي تضعه الشاهنامه بين العهدين أن كرشاسب عاشر البيشداديين مات عن غير خلف صالح الملك وقد أغار التورانيون على إيران. فجمع زال غيم الأبطال الجيش وسار للحرب. ثم رأى أن الأمر لا يستقيم بغير مِلك يجمع كلمتهم. فأعلمه الموبذ أن في جبال ألبرز رجلا من ذرّية فريدون جديرا بالملك اسمه كيقباد. وقد تقدّم أن أفريدون أحد الملوك البيشداديين. فأرسل زال ابنه رستم لإحضار كيقباد. فلما جاء بايعه الملا من الجيش وصمدوا لحرب العدوّ. فليس في الأمر إذا إلا أن واحدا من ذرية البيشداديين ورث عرشهم. أن نوذر بن مِنوچهر قُتل وليس في أبنائه أهل للملك، فأحضر زال زوطهماسب فكان ملكا. وليس بين الحادثين فرق، فيما يظهر، إلا أن الشاهنامه والكتب الأخرى عدّت كيقباد أوّل أسرة من الملوك عرفت باسم الكيانيين. وأكثر الكتب يجعل كيقباد من نسل نوذر.

يوجد اختلافا كبيرا بين طائفة من الكيانيين وأخرى- اختلافا هو أجدر أن يكون فاصلا بين عهدين. فبعد كيخسرو ثالث الكيانيين تتغير أسباب الحرب، وميادينها، وأبطالها، في إيران وتوران. ويبدأ عهد جديد بولاية كاشتاسب الذي عهد اليه كيخسرو فأنكر عليه الإيرانيون وأبوا أن يبايعوا رجلا لا يعرفون له في الملوك نسبا، ولا يرون له عليهم فضلا. حتى أخبرهم كيخسرو- وهو في حال جعلت الإيرانيين يظنون به الجنون- أن لهراسب هذا من ذرّية هوشنغ ثاني الملوك البيشداديين.و يُذكر كركى في الأبستاق بلفظ كقى. ويظهر أنه اسم رجل بعينه. ففيها:«تعبد روح المقدّس كقى». و«نعبد روح المقدّس پورُستى بن كقى» و«نعبد روح كرستا بن كقى».و تذكر فيها أسماء أخرى يأتي بعضها في الفصول الآتية: وينبغى التنبيه إلى أن الأفستا- في زمياديست الذي يسميه درمستتر شاهنامه مختصرة- لم تلقب بلقب كقى إلا طائفة أوّلهم كيقباد وآخرهم كيخسرو. والملك لهراسب الذي خلف كيخسرو لم يلقب بهذا. وفي هذا تفريق بين الفئتين: كيخسرو ومن قلبه ولهراسب ومن بعده. وتصف الأفستا تجسد المجد الإلهى في الكيانيين، وما يكون في عهدهم من السعادة والرغد، واقتدارهم على محو التورانيين. وتجعل موطنهم عند بحيرة كاسَقا على نهر هئيتُمنَت حيث جبل أُشِد هَو الذي تحيط به المياه السائلة من الجبال. والبحيرة المذكورة بحيرة زِرِه في سيستان. والنهر نهر هلمَند، والجبل أُشى دارِنا أي الجبل الذي يمنح الفهم، وهو في سيستان كذلك. فموطن الكيانيين إذا شرق إيران. ولكن الشاهنامه تجعل موطن كيقباد جبال ألبرز. وقد تقدّم عن فريدون، أن أمه أخذته من الراعى وقالت أريد أن أفرّ به إلى الهند، وأحمله إلى جبل ألبرز. فليس بعيدا أن يكون الفردوسي أو من قبله تخيل ألبرز في الشرق. على أنه، في أساطير إيران، جبل محيط بالأرض. والكتب الأخرى تجعل مقامهم في الشرق، بلخ وما حولها. والشاهنامه تجعل حاضرة أوائلهم إصطخر.
ثم بعض سير الكيانيين في الشاهنامه يوافق التاريخ الحق، وبعضها يقاربه، وبعضها خرافة. فهم وسط بين أساطير البيشداديين وتاريخ الساسانيين في الشاهنامه وغيرها. وأعظم أبطال هذا العهد أسرة سام وأسرة أخرى هي أسرة كوذرز بن كشواذ. ومن هاتين الأسرتين وغيرهما عصبة تعرف باسم«الأبطال السبعة». ولكن هؤلاء الأبطال جميعا يختفون أو يتركون الميدان في العصر الثاني من عصرى الكيانيين- عصر لهراسب وخلفه. وأعظم أبطال هذا العصر إسفنديار ابن الملك كاشتاسب. وأن رستم يقتله بمعونة العنقاء. ثم ملوك الكيانيين تسعة تتفق عليهم الكتب إلا الجدول الذي يقول البيروني، في الآثار الباقية أنه نقله عن أهل المغرب، ويخلط فيه الكيانيين وملوك بابل ويَذكر في سياق الكيانيين بعض الأسماء المعروفة في تاريخ الأخمينيين. وهذا نسبهم مأخوذا من الشاهنامه:

الكيانيون
 كيقباد من نسل فريدون
كيكاوس بن كيقباد.
 كيبشين بن كيقباد.
 كيارش بن كيقباد.
 كيارمين بن كيقباد.
 سياوش بن كيكاووس.
 كيخسرو بن سياوش وامه فرنجيس بنت أفراسياب
 لهراسب من نسل بشنك
كاشتاسب بن لهراسب
 زرير بن لهراسب
إسفنديار بن كشتاسب وامه كتايون بنت قيصر الروم
بهمن بن اسفنديار
 ساسان بن بهمن
 هماي بنت بهمن أبوها
 داراب
 دارا بن دارب

كيقباد هو أوّل الكيانيين. ولا تذكر الشاهنامه في نسبه إلا أنه من ذرّية أفريدون. وكتب أخرى تجعل نوذر جدّه الثالث. وفي بندهش أنه نُبذ بعد ولادته فعثر عليه أُزاف (زاب أو زوّ) وتبناه.
و اسمه في الأفستا كقى كقاته.

مراجع

أساطير فارسية
ثقافة أفغانية
حكام وسلالات حاكمة زرادشتية
سلالات حاكمة إيرانية
شخصيات من الشاهنامة
فارس القديمة

كيانيون


Juniperus saltuaria er tegund af barrtré í Einisætt. Upprunninn frá Kína (S–Gansu, SA-Qinghai, V-Sichuan, A-Xizang, NV-Yunnan).

Tilvísanir

Einisætt

Juniperus saltuaria


An Malaxis parthoni in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Morren. An Malaxis parthoni in nahilalakip ha genus nga Malaxis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Malaxis

Malaxis parthoni


Den canadiske Premier League (CPL) (engelsk: Canadian Premier League, fransk: Première ligue canadienne) er den øverste fodboldliga i Canada. Liagen der blev grundlagt i 2017 og havde sin første sæson i 2019. Ligaen består af syv hold. Sæsonen løber fra slutningen af april til oktober. Hvert hold spiller 28 kampe, herunder 14 på hjemmebane og 14 udebanebane. Vinderne af de to sæsoner konkurrerer i CPL Championship. CPL-mesteren får en plads i CONCACAF League, hvor der spiller mod hold fra Mellemamerika og Caribien. Alle CPL-hold spiller også i Canadian Championship mod canadiske klubber fra andre ligaer.

Ligaen blev officielt etableret af den Canadian Soccer Association den 6. maj 2017, oprindeligt med en blød lanceringsdato i 2018, der senere blev skubbet til 2019. Ligaens fokus er at forbedre de nationale fodbold talentter og sporten i Canada ved hjælp af enkle krav. Disse omfatter et mindste krav af canadiske spillere på holdet, krav om U-21 spillere og universitets spillere.

I modsætning til det franchise-baserede system, der anvendes i Major League Soccer og andre nordamerikanske sportsligaer, bruger den canadiske Premier League et klubbaseret system, med det formål at tilføje flere hold og til sidst have forfremmelse og nedrykning inden for det canadiske fodboldligaasystem som vi kender det fra Europa.

Den canadiske Premier League har hovedkontor i Toronto, Ontario om med planer om et andet kontor i Hamilton, Ontario.

Nuværende klubber i Premier League

 Atlético Ottawa
 Cavalry FC
 FC Edmonton
 Forge FC
 HFX Wanderers FC
 Pacific FC
 Valour FC
 York United FC

Referencer

Eksterne henvisninger
Premier League Officielle hjemmeside

Premier League
Fodboldligaer
Premier League
Etableret i 2017

Canadiske Premier League


Swarf were an English electronic band from Brighton, Sussex, England.

Background
The lineup was Liz Green (vocals and lyrics), Andrew Stock (synths, programming) and Chris Kiefer (synths, programming). The band was formed in 2001 by Green and Stock, with Kiefer joining later.

After a 2004 UK tour with Ultravox veteran John Foxx the band released Art, Science, Exploitation, Swarf's first and only full album to date. Several tracks were produced by Marc Heal of Cubanate.

The band's original following stemmed from the goth and Industrial genres, but the band themselves never followed the scene's usual clichés. More recently, the group have moved away from their original audience and seem to have found a niche in the dance scene, featuring on several trance compilation albums. BBC South have also broadcast a live session.

Discography
 Fall (Wasp Factory, 2001)
 Art, Science, Exploitation (Cryonica, 2004)

Compilation albums
Working With Children And Animals Vol 2 (Wasp Factory , 2002) – "Drown", "Shadows"
Cryotank Vol 1 (Cryonica, 2003) – "Supine", "Grey (version)", "Subtext (Weirdo Bold Mix)"
Interbreeding: Industrial Cyberlords (BLC Productions) – "Shadows"
"Whirly Waves 3" Whirl-Y-Gig compilation album. "Subtext" (Weirdo mix)

References

External links
 Myspace page

British electronic music groups
Musical groups from Brighton and Hove

Swarf (band)


Futureworld (titulada: Mundo futuro en España y El mundo del futuro en Hispanoamérica) es una película estadounidense de ciencia ficción estrenada en 1976 y dirigida por Richard T. Heffron. Fue la primera película en utilizar efectos gráficos tridimensionales generados por ordenador. Es la secuela de Westworld y el argumento menciona al nuevo parque temático de androides, usado como parte de clonaciones, dos años después del abandonado Mundo del Oeste.

Sinopsis
Después del fracaso del parque de atracciones Delos (Westworld), que socavó la credibilidad de la corporación responsable y causó enormes perjuicios, se invierte una cantidad extraordinaria de dinero para rehacer todo el parque. Chuck Browning (Peter Fonda), un reportero poco conocido, y Tracy Ballard (Blythe Danner), una entrevistadora de enorme popularidad, son invitados a hacer un reportaje sobre el parque reconstruido para mostrar que todo ahora es seguro. Los dos periodistas desconfían, sospechando que hay algo muy extraño, y descubren que hay un plan para sustituir a los principales líderes mundiales por androides.

Reparto
 Peter Fonda, Chuck Browning
 Blythe Danner, Tracy Ballard
 Arthur Hill, Dr. Duffy
 Yul Brynner (cameo), el pistolero
 John P. Ryan, Dr. Schneider
 Stuart Margolin, Harry
 James M. Connor, Clark (robot)
 Allen Ludden, Game show host
 Robert Cornthwaite, Sr. Reed
 Angela Greene, Sra. Reed
 Darrell Larson, Eric
 Nancy Bell, Erica
 Bert Conroy, Sr. Karnovsky
 Dorothy Konrad, Sra. Karnovsky

Véase también
 Anexo:Películas de ciencia ficción
 Westworld
 Robot
 Michael Crichton
 Westworld, serie de televisión

Referencias

Enlaces externos

Películas sobre robots
Películas sobre periodismo
Películas de ciencia ficción y suspenso de Estados Unidos

Futureworld


6299 Reizoutoyoko este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6299 Reizoutoyoko este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Yorii de Masaru Arai și Hiroshi Mori. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,87 ua, o excentricitate de 0,04 și o înclinație de 3,2° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1988
Centura de asteroizi

6299 Reizoutoyoko


Die Kirche Saint-André in Château-Landon, einer Gemeinde im Département Seine-et-Marne in der französischen Region Île-de-France, war ehemals die Kirche eines Priorats und unterstand der Benediktinerabtei Saint-Pierre-et-Saint-Paul in Ferrières-en-Gâtinais. Von dem Gebäude sind nur die beiden Untergeschosse eines Vorhallenturms erhalten geblieben. Die dem Apostel Andreas geweihte Kirche wurde vermutlich in der Mitte des 12. Jahrhunderts errichtet. Seit 1987 stehen die Ruinen der Kirche als Monument historique auf der Liste der Baudenkmäler in Frankreich.

Architektur

Außenbau

Die Fassaden des Gebäudes werden von flachen Strebepfeilern gestützt. An der Nordseite schließt sich ein Treppenturm an. In der Westfassade öffnet sich ein spitzbogiges Stufenportal. Es ist in einen Vorbau eingebettet, der von einem Kranzgesims mit skulptierten Kragsteinen bekrönt wird. Das Portal wird von vier Archivolten gerahmt, die mit Rundstäben verziert sind. Die äußere Archivolte wird von einem vorkragenden, mit einem eierstabartigen Dekor verzierten Fries eingefasst. Die Kapitelle sind glatt und teilweise schmucklos, einige sind mit stilisierten Blättern und kleinen, stark hervortretenden Köpfen versehen.

Über dem Portal sind zwei rundbogige Fensteröffnungen tief in die Fassade eingeschnitten. Sie werden von einem Pfeiler getrennt, dem eine auf einem hohen Sockel stehende Säule vorgelagert ist. Auf den Archivolten des linken Fensters ist am inneren Bogen noch ein Zick-Zack-Muster und am äußeren Bogen ein Blütenfries zu erkennen.

Innenraum
Das untere Geschoss der Vorhalle ist mit einem Kreuzgratgewölbe gedeckt, das von Pfeilern und eingestellten Säulen in den Ecken getragen wird. Die Seitenwände zieren spitzbogige Blendarkaden, die seitlich auf schlanken Säulen und in der Mitte auf Konsolen aufliegen. Konsolen und Kapitelle sind mit dem gleichen schlichten Dekor verziert wie die Kapitelle des Portals.

Literatur
 Anne Prache: Romanik der Île-de-France (Paris und Umgebung). Echter Verlag, Würzburg 1987, ISBN 3-429-01029-2, S. 385–386.
 Le Patrimoine des Communes de la Seine-et-Marne. Flohic Editions, Band 1, Paris 2001, ISBN 2-84234-100-7, S. 198.

Weblinks

Kirchengebäude im Département Seine-et-Marne
Bauwerk der Romanik in der Île-de-France
Ehemaliges Benediktinerkloster in Frankreich
Erbaut im 12. Jahrhundert
Andreaskirche (Patrozinium)
St-Andre
Saint-Andre
Chateau-Landon
Chateaulandon
Monument historique seit 1987

St-André (Château-Landon)


İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Orman Fakültesi, 1857 yılında Ormancılık Okulu adıyla eğitime Fransızca olarak başlayan başladıktan sonra 1933 yılında İstanbul Üniversitesi bünyesinde Orman Fakültesi adı ile yeniden yapılandırıldı.

Fakülteye bağlı Bölümler
 Orman Mühendisliği
 Peyzaj Mimarlığı
 Orman Endüstrisi Mühendisliği

Kaynakça

İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Orman Fakültesi


The president of Somalia () is the head of state of Somalia. The president is also commander-in-chief of the Somali Armed Forces. The president represents the Federal Republic of Somalia, and the unity of the Somali nation, as well as ensuring the implementation of the Constitution of Somalia and the organised and harmonious functioning of the organs of state. Currently, the president of Somalia is indirectly elected, chosen by the Federal Parliament of Somalia.

The office of President of Somalia was established with the proclamation of the Republic of Somalia on 1 July 1960. The first president of Somalia was Aden Abdullah Osman Daar.

History
The first president of Somalia was Aden Abdullah Osman Daar, one of the leaders of the Somali Youth League (SYL), who took office on 1 July 1960, the day on which Somalia was declared a republic. Since then the office has been held by seven further people: Abdirashid Ali Shermarke, Mohamed Siad Barre, Ali Mahdi, Abdiqasim Salad, Abdullahi Yusuf, Sharif Sheikh Ahmed, and Hassan Sheikh Mohamud. In addition, Sheikh Mukhtar acted as president between Shemarke's assassination and the coup d'état, and Aden Madoobe acted as president after Yusuf's resignation in the 2008.

Sharif Sheikh Ahmed took office on 31 January 2009, after being elected by the presidential election held in January 2009. Ahmed's term as President of Somalia officially ended In August 2012, concurrent with the conclusion of the transitional federal government's mandate and the start of the federal government of Somalia. He was succeeded in office by General Muse Hassan, who had been serving in an interim capacity.

President Hassan Sheikh Mohamud took office on 16 September 2012, after being elected by the presidential election held on 10 September 2012.

Qualifications and election
In order to become the president of Somalia, the candidate must:

(a) Be a Somali citizen and a Muslim;

(b) Be not less than forty years of age;

(c) Have relevant knowledge or experience for the role;

(d) Be sound of mind; and

(e) Not have been convicted by a court of a major crime.

The election of the president must begin at least 30 days before the term of office of the incumbent president expires or 10 days after the presidency falls vacant, and must be completed within 30 days of the beginning of the election. Candidates must be declared to the bureau of the parliament within the first 10 days of this period, and elections must be completed within the remaining 20 days.

Formerly, the president was elected by the members of the Somali Parliament, requirements and who are eligible to become members of Parliament.

Term of office
The president is selected for a term of office of four years. As of 2021, there are no term limits for the president in the Constitution of Somalia.  The term of office of the incumbent president continues until the president-elect takes office. On assuming office, the president takes the following oath before the parliament;

Duties and responsibilities
An outline of the duties are as follow:
 Appoint the prime minister,
 Serve as Commander-in-Chief of the Somali Armed Forces;
 Declare a state of emergency and war in accordance with the law,
 Appoint and dismiss the commanders of the forces at the federal government level on the recommendation by the Council of Ministers;
 Dismiss ministers, state ministers and deputy ministers on the recommendation of the prime minister;
 Sign draft laws passed by the federal Parliament in order to bring them into law;
 Open the House of the People of the Federal Parliament;
 Hold an annual session with the House of the People of the Federal Parliament;
 Appoint the chairman of the Constitutional Court, the High Court, and other judges at the federal government level in accordance with the recommendation of the Judicial Service Commission;
 Appoint senior federal government officials and the heads of the federal government institutions on the recommendation of the Council of Ministers;
 Appoint ambassadors and high commissions on the recommendation of the Council of Ministers;
 Receive foreign diplomats and consuls;
 Confer state honours on the recommendation of the Council of Ministers;
 Dissolve the House of the People of the Federal Parliament when its term expires, thereby prompting new elections;
 Pardon offenders and commute sentences on the recommendation of the Judicial Service Commission; and
 Sign international treaties proposed by the Council of Ministers and approved by the House of the People of the Federal Parliament.

List of presidents of Somalia

Latest election

See also
 Somalia
 Politics of Somalia
 Prime Minister of Somalia
 Vice President of Somalia
 Lists of office-holders

References

Government of Somalia
1960 establishments in Somalia

President of Somalia


Sport Club Tangará foi uma agremiação esportiva da cidade de Tangará da Serra, Mato Grosso. Suas cores eram o verde, branco e vermelho. Mandava seus jogos no Estádio Municipal Mané Garrincha com capacidade para 4 mil pessoas.

História

O clube disputou o Campeonato Mato-Grossense de Futebol quatro vezes entre 2004 e 2009. Sua melhor campanha foi no estadual de 2005 quando terminou na 10ª posição. O clube é conhecido pela goleada sofrida de 14 a 0 pelo Mixto. A torcida de Tangará da Serra, que é apaixonada por futebol, sempre apoiou a equipe nos jogos dentro de casa e logo após o rebaixamento e confusões por parte da diretoria, o clube ficou sem nenhum apoio e após o estadual de 2009 e da segunda divisão estadual de 2009 o clube encerrou as suas atividades.

Estatísticas

Participações

Clubes de futebol de Mato Grosso
Clubes de futebol fundados em 1964
Fundações em Mato Grosso em 1964
Clubes de futebol extintos em 2009
Extinções no Brasil em 2009

Sport Club Tangará


Directory of Open Access Journals (DOAJ) je mrežno mjesto koje udomljava skupinu časopisa slobodna pristupa. Stranice održava Infrastructure Services for Open Access (IS4OA). DOAJ pokriva preko 1350 recenziranih znanstvenih i stručnih časopisa i nudi pristup cjelovitim tekstovima.

Ideja o DOAJ-u došla je iz rasprava na prvoj Nordijskoj konferenciji o akademskoj komunikaciji 2002. godine. Sveučilište u Lundu postala je organizacijom koja je postavila DOAJ i održavala ga sve do siječnja 2013., kad je to preuzela Infrastructure Services for Open Access (IS4OA), neprofitna karitabilna tvrtka osnovana 2012. u Ujedinjenom Kraljevstvu i koju su osnovali zastupatelji ideje otvorena pristupa Caroline Sutton i Alma Swan. IS4OA vodi i DOAJ i Open Citations Corpus.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice
WorldCat Niz: Directory of Open Access Journals

Knjižničarstvo
Znanost i tehnologija u Ujedinjenom Kraljevstvu
Znanost i tehnologija u Švedskoj

Directory of Open Access Journals


නිවිති

 නිවිති ආහාරයට ගත හැකි බහු වාර්ෂිකව හටගන්නා වැලක් වන අතර බාසෙලේසි පවුලට අයත් ශාකයකි.එය නිවර්තන ආසියාවේ සහ අප්‍රිකාවේ බහුලව භාවිතා වන අතර එය කොළ එළවළු ලෙස බහුලව භාවිතා වේ.එය ඉන්දියානු උප මහද්වීපය, අග්නිදිග ආසියාව සහ නිව්ගිනියාව යන රටවලට ආවේණිකය.

නිවිති


Les élections législatives japonaises à la Chambre des représentants se déroulent au Japon le .

Résultats

1958 au Japon
1958
Japon
Mai 1958

Élections législatives japonaises de 1958


Întreprinderea Textilă Suveica București a fost o companie producătoare de prosoape din România.
Este înființată în 1893, ca societate anonimă de țesături textile, apoi ca manufactură și este împărtită în trei unități, în cartiere diferite.
Compania a vea 1.350 de angajați în anul 1990.

În anul 1993, compania a devenit SC Frottierex SA, societate comercială cu capital de stat.
În anul 1995 a fost privatizată prin metoda MEBO.

În anul 2005, Frottierex era unul dintre cele mai importante nume în producția de țesături tip frotier din România.

În anul 2006, compania a dat faliment, iar în prezent pe terenul fabricii se află proiectul rezidențial Washington Residence.

Pe terenul companiei din zona Obor, astăzi se află proiectul rezidențial Rose Garden.

Note

Legături externe
www.frottierex.ro - Site web oficial

Producători de textile din România
Fondări în 1893
Desființări în 2006
Foste companii de stat
Companii din București

Întreprinderea Textilă Suveica