Heyelan ya da toprak kayması, zemini kaya veya yapay dolgu malzemesinden oluşan bir yamacın yer çekimi, eğim, su ve benzeri diğer kuvvetlerin etkisiyle aşağı ve dışa doğru hareketidir.

Kayalardan, döküntü örtüsünden veya topraktan oluşmuş kütlelerin, çekimin etkisi altında yerlerinden koparak yer değiştirmesine heyelan denir. Bazı heyelanlar büyük bir hızla gerçekleştikleri halde bazı heyelanlar daha yavaş gerçekleşirler. Heyelanlar yeryüzünde çok sık meydana gelen ve çok yaygın bir kütle hareketi çeşididir. Aşınmada önemli rol oynarlar. Büyük heyelanlar aynı zamanda topoğrafyada derin izler bırakırlar. Türkiye'de en fazla görülen yerler Karadeniz Bölgesinde özellikle Doğu Karadeniz şerididir.

Eğimlerin fazla olduğu sahalarda heyelan riski artmaktadır. Bazı sahalarda fay yamaçları dik eğimlerin oluşmasına neden olarak heyelanları kolaylaştırırlar. Yine insanlar kanallar ve yollar açarak ya da yol ve maden kazılarından çıkan toprakları denge açısına erişmiş bulunan yamaçlar üzerine atarak heyelan oluşumuna neden olan koşulları hazırlarlar. Gevşek unsurların denge açısını herhangi bir nedenle aştığı durumlarda heyelan oluşur. Toprağın çökmesidir.

Görülüş nedenleri
Yağışın ve eğimin fazla olmasıdır ve toprağın killi olmasıdır. En fazla görüldüğü dönem ilkbahardır. Sebebi kar erimeleri ile toprağın suya doygun hale gelmesidir.

Heyelanların doğal nedenleri şunlardır:

 Yağmur sularının sızmasıyla toprağın suya doygun hale gelmesi. Karların ve buzulların erimesi.
 Yeraltı suyunun yüklenmesi veya gözenekli su basıncının artması (Örneğin, yağmurlu mevsimlerde akiflerin yeniden dolması veya yağmur sularının sızması);
 Çatlaklarda ve kırıklarda hidrostatik basıncın artması;
 Dikey bitki örtüsü kaybı ya da eksikliği, toprak besinleri ve toprak yapısı (Örneğin, orman yangınından sonra yangının 3-4 gün sürmesi);
 Fiziksel ve kimyasal ayrışma (Örneğin, tekrarlanan donma ve çözünme, ısıtma ve soğutma, yeraltı suyunda tuz sızıntısı veya mineral çözünmesi ile oluşan ayrışmalar);
 Depremlerin neden olduğu zemin sarsıntısı, eğimi doğrudan istikrarsızlaştırabilir (toprak sıvılaşmasına neden olur) veya malzemeyi zayıflatabilir ve sonunda bir heyelan üretecek çatlaklara neden olabilir;
 Volkanik püskürmeler.

Heyelanlar insan faaliyetleriyle de şiddetlenir:

 Ormansızlaşma, toprak işleme (tarımsal) ve inşaat;
 Makine veya trafikten kaynaklanan titreşimler;
 Patlama ve madencilik;
 Hafriyat (örneğin, bir eğimin şeklini değiştirerek veya yeni yükler uygulayarak yapılması);
 Toprağa sızan su miktarını değiştiren tarım veya odunculuk gibi ormancılık faaliyetleri ve kentleşme.
 Arazi kullanımı ve arazideki zamansal değişim. Arazi bozulması ve aşırı yağış, erozyon ve heyelan olaylarının sıklığını artırabilir.

Türler

Kütle Hareketlerinin Sınıflandırılması (Varnes-Hungr Sınıflandırması)
Geleneksel kullanımda, heyelan terimi, Dünya yüzeyindeki kayaların ve regolitin neredeyse tüm kitle hareketlerini kapsamak için kullanılmıştır. 1978'de, David Varnes bu kesin olmayan kullanıma dikkat çekti, kitle hareketlerinin ve çökme süreçlerinin sınıflandırılması için yeni, çok daha sıkı bir plan önerdi. Bu şema daha sonra 1996'da Cruden ve Varnes tarafından değiştirildi, daha sonra 1988'de Hutchinson  , 2001'de Hungr  tarafından düzenlendi. Genel olarak kütle hareketleri için aşağıdaki şema gösterilir; kalın yazı tipi heyelan kategorilerini gösterir:

Bu tanıma göre, heyelanlar "görünür olan veya makul bir şekilde çıkarsanan bir veya birkaç yüzey boyunca veya nispeten dar bir bölge içinde kesme gerinimi ve yer değiştirmenin hareketi ..." ile sınırlıdır. Heyelanların bir anda gerçekleşebileceğini veya yüzeydeki hareketin kademeli ve ilerici olabileceğini belirtti.  Düşmeler (serbest düşüşte izole bloklar), devrilmeler (dikey bir yüzden dönerek uzaklaşan malzeme), yayılır (bir tür çökme), akar (hareket halindeki sıvılaştırılmış malzeme) ve sürünme (yeraltında yavaş, dağıtılmış hareket) hepsi açık bir şekilde heyelan teriminin dışında tutulmuştur.

Plana göre heyelanlar, hareket eden malzemeye ve hareketin gerçekleştiği düzlem veya düzlemlerin biçimine göre alt sınıflandırılır. Düzlemler, yüzeye geniş ölçüde paralel ("translasyonel sürgüler") veya kaşık şeklinde ("rotasyonel sürgüler") olabilir. Malzeme kaya veya regolit (yüzeydeki gevşek malzeme) olabilir, regolit enkaz (iri taneler) ve toprak (ince taneler) olarak alt bölümlere ayrılmıştır. Bununla birlikte, daha geniş kullanımda, Varnes'in hariç tuttuğu kategorilerin çoğu, aşağıda görüldüğü gibi heyelan türleri olarak kabul edilmektedir.

Enkaz akışı
Su ile doygun hale gelen eğim malzemesi, enkaz akışına veya çamur akışına dönüşebilir. Ortaya çıkan kaya ve çamur bulamacı ağaçları, evleri ve arabaları toplayabilir. Bununla birlikte köprüleri ve nehrin kollarını bloke edebilir. Sonucunda ise sel felaketleriyle karşı karşıya kalınabilir.

Enkaz akışı genellikle ani sel ile karıştırılır, ancak bunlar tamamen farklı süreçlerdir.

Alp bölgelerindeki çamurlu enkaz akışları, yapılara ve altyapıya ciddi zararlar verir ve genellikle insan hayatına mal olur. Eğimle ilgili faktörlerin bir sonucu olarak çamurlu döküntü akışları başlayabilir ve sığ toprak kaymaları dere yataklarına zarar vererek geçici su tıkanıklığına neden olabilir. Su birikintileri başarısız olduktan sonra, akış kanalındaki döküntüleri kaplayan akan kütlenin hacminde dikkate değer bir büyüme ile bir "domino etkisi" yaratılabilir. Katı-sıvı karışımı 2,000 kg/m3'e (120 lb/cu ft) kadar yoğunluklara ve 14 m/s'ye (46 ft/s) kadar hızlara ulaşabilir. Bu süreçler normalde, yalnızca yolda biriken tortullardan (birkaç metreküpten yüzlerce metreküpe kadar) dolayı değil, aynı zamanda bazı durumlarda nehir kanalını geçen köprülerin, karayollarının veya demiryollarının tamamen kaldırılmasına bağlı olarak ilk ciddi yol kesintilerine neden olur. Hasar, genellikle çamur döküntüsü akışlarının genel bir eksik tahmininden kaynaklanır: örneğin dağ vadilerinde köprüler, genellikle akışın çarpma kuvveti tarafından tahrip edilir çünkü bunların aralıkları genellikle yalnızca bir su tahliyesi için hesaplanır. Enkaz akışından etkilenen İtalyan Alplerindeki küçük bir havza için (alan 1,76 km2 (0,68 mil kare)), ana kanalın orta kısmında yer alan bir bölüm için 750 m3 / s' lik (26.000 cu ft / s) bir tepe deşarjı tahmin edilmiştir.  Aynı kesitte, maksimum öngörülebilir su deşarjı (HEC-1 ile), meydana gelen enkaz akışı için hesaplanandan yaklaşık 40 kat daha düşük bir değer olan 19 m3/s (670 cu ft/s) idi.

Toprak akışı
Toprak akışı, çoğunlukla ince taneli malzemelerin eğim aşağı hareketidir. Yer akışları, 1 mm / yıl (0,039 inç / yıl)  ile 20 km / saat (12,4 mil / saat) gibi çok geniş bir aralıktaki hızla hareket edebilir. Bunlar çamur akışlarına çok benzese de, genel olarak daha yavaş hareket ederler ve içeriden akışla taşınan katı malzeme ile kaplanırlar. Daha hızlı olan sıvı akışlarından farklıdırlar. Kil, ince kum ve silt ve ince taneli, piroklastik malzeme toprak akışlarına duyarlıdır. Toprak akışının hızı, akışın ne kadar su içerdiğine bağlıdır: akıştaki su içeriği ne kadar yüksek olursa, hız o kadar yüksek olur.

Toprak akışları, toprağı doyuran ve eğim içeriğine su ekleyen yüksek yağış dönemlerinde çok daha fazla meydana gelir. Çatlaklar, kil benzeri malzemenin yer akışlarına su girmesine neden olan hareketi sırasında gelişir. Su daha sonra gözenek-su basıncını artırır ve malzemenin kesme direncini azaltır.

Enkaz kayması
Bir enkaz kayması, kayaların, toprağın ve döküntülerin su ve / veya buzla karışmış kaotik hareketi ile karakterize edilen bir türüdür. Genellikle kalın bitkili yamaçların doygunluğuyla tetiklenir ve bu da kırık kereste, daha küçük bitki örtüsü ve diğer kalıntıların tutarsız bir karışımına neden olur. Enkaz çığları enkaz kaymasından farklıdır, çünkü hareketleri çok daha hızlıdır. Bu genellikle daha düşük kohezyon veya daha yüksek su içeriğinin ve genellikle daha dik eğimlerin bir sonucudur.

Dik kıyı kayalıkları, yıkıcı enkaz çığlarından kaynaklanabilir. Bunlar, Hawaii Adaları ve Yeşil Burun Adaları gibi okyanus adası volkanlarının batık yanlarında yaygındır.  Bu türden bir başka kayma da Storegga heyelanıydı.

Enkaz kayması, çığ düşmesinden çok daha yavaştır. Enkaz çığları çok hızlıdır ve yamaçtan aşağı doğru kayarken tüm kütle sıvılaşır. Bu, doymuş malzemenin ve dik eğimlerin bir kombinasyonundan kaynaklanır. Enkaz yamaçtan aşağı doğru hareket ettikçe, genellikle akış kanallarını takip eder ve tepeden aşağı doğru hareket ederken v şeklinde bir iz bırakır. Enkaz çığları, muazzam hızlarından dolayı eğimin eteğini de geçebilir.

Kaya Çığ
Sturzstrom olarak da adlandırılan bir kaya çığı, büyük ve hızlı hareket eden bir heyelan türüdür. Diğer heyelan türlerinden daha nadirdir ve bu nedenle tam olarak anlaşılamamıştır. Düşük açılı, düz veya hatta biraz yokuş yukarı bir arazide çok uzağa akan tipik olarak uzun bir salgı sergiler. Uzun salgıyı destekleyen mekanizmalar farklı olabilir, ancak bunlar tipik olarak hız arttıkça kayan kütlenin zayıflamasına neden olur.

Sığ heyelan
Kayma yüzeyinin toprak örtüsü veya aşınmış ana kaya (tipik olarak birkaç santimetreden birkaç metre derinliğe kadar) içinde yer aldığı bir heyelana sığ heyelan denir. Bunlar genellikle enkaz kaymasını, enkaz akışını ve yol kesme yamaçlarının arızalarını içerir.

Sığ toprak kaymaları genellikle düşük geçirgen taban topraklarının üzerinde yüksek geçirgen topraklara sahip eğimli alanlarda meydana gelir. Düşük geçirgen, alt topraklar, suyu daha sığ, yüksek geçirgen topraklara hapsederek üst topraklarda yüksek su basıncı oluşturur.  Üst topraklar su ile dolup ağırlaştıkça, eğimler çok dengesiz hale gelebilir ve düşük geçirgen taban topraklarından kayabilir. Diyelim ki üst toprağında silt ve kum, alt toprağında ise ana kaya olan bir eğim var. Yoğun bir yağmur fırtınası sırasında, ana kaya, silt ve kumun üst topraklarında sıkışıp kalan yağmuru koruyacaktır. Üst toprak doymuş ve ağır hale geldikçe, ana kaya üzerinde kaymaya başlayabilir ve sığ bir heyelan haline gelebilir.

Derin oturmuş heyelan
Derin oturmuş heyelanlar, kayan yüzeyin çoğunlukla ağaçların maksimum köklenme derinliğinin altında (tipik olarak on metreden daha büyük derinliklerde) olduğu yerlerdir. Genellikle derin regolit, yıpranmış kaya ve ana kayayı içerirler. Öteleme, dönme veya karmaşık hareketle ilişkili büyük eğim kırılmasını içerirler. Bu tür heyelan, potansiyel olarak İran'daki Zagros Dağı gibi tektonik aktif bir bölgede meydana gelir. Bunlar tipik olarak yılda sadece birkaç metre yavaş bir şekilde hareket ederler, ancak bazen daha hızlı da hareket edebilirler. Sığ heyelanlardan daha büyük olma eğilimindedirler ve bir fay veya yatak düzlemi gibi bir zayıflık düzlemi boyunca oluşurlar.

Genel olarak heyelan tipleri
Genel olarak heyelan terimi ile açıklanan bu hızlı kütle hareketleri asıl heyelanlar, göçmeler ve toprak kaymaları olmak üzere üç gruba ayrılabilirler.

Asıl heyelanlar
Bunların oluşumunda su, hazırlayıcı bir rol oynar. Fakat asıl heyelan kütlesi, su ile hamurlaşmış halde değildir. Kuru bir kütle halinde, fakat kaymaya uygun bir zemin üzerinde yer değiştirmiştir. Bu tip heyelanlar Türkiye'de sık sık oluşurlar. Bu heyelanların en büyük olanları, genellikle bol yağışlı ve dik eğimli sahalarda, özellikle kuvvetle yarılmış, nemli ve litoloji bakımından da elverişli olan Kuzey Anadolu dağlık alanında oluşmuştur. Geyve, Ayancık, Sinop çevresi, Maçka, Of-Sürmene ve Trabzon-Sera heyelanları bunların başlıcalarındandır.

Sera Heyelanı, Trabzon şehrinin 10 km kadar batısında Sera Köyü yakınlarında 1950 yılında oluşmuştur. Heyelanın oluşmasından bir hafta kadar önce, Sera vadisinin dik yamaçlarında derin yarıklar oluşmuş, topoğrafya küçük ölçüde bazı değişikliklere uğramıştır. Fakat asıl heyelan, birkaç dakika gibi kısa bir zaman içinde ve şiddetli bir gürültü ile birlikte oluşmuştur.

Bir kısmı akış şekilleri gösteren, fakat asıl olarak kayma yüzeyleri boyunca yer değiştiren kütlenin ortalama uzunluğu 650 m. genişliği 350 m., kalınlığı ise 65 m. kadardır. Böylece Sera heyelanı sonucunda 15 milyon m³ hacminde kaya ve döküntü yer değiştirmiştir. Bu heyelan kütlesi Sera Deresi'nin vadisini tıkamış ve burada 4 km. uzunluğunda, ortalama 150 m. genişlikte ve 55 m. derinliğinde oldukça büyük bir Heyelan set gölü (Sera Gölü) oluşmuştur.

Araştırmalar, bu heyelanın oluşumunda normalden daha fazla yağışlı geçen kış mevsimi ile karların hızla erimesine neden olan Föhn karakterinde güney rüzgarlarının etkisi olduğunu göstermektedir. Bu yolla zemine çok fazla oranda su sızmıştır. Zaten bu sahada çözülme çok derinlerde olduğu gibi, andezitik kayalar ve yastık lavlar derin diyaklazlarla yarılmış, aralarındaki bağlar gevşektir. Bu durum, su ile doygunlaşan arazinin kaymasını ayrıca kolaylaştırmıştır. Bundan başka, yamaç eğimlerinin çok fazla olması ve özellikle Sera deresinin yamacın alt kısmını oyması heyelanın oluşumunda rol oynamış olmalıdır.

Göçmeler
Heyelanın hareket bakımından farklı bir başka tipini oluştururlar. Bu tip heyelan bir kaşığa benzeyen konkav kopma yüzeyleri boyunca dönerek yer değiştiren kısımlardan oluşur. Kayan kısımlardan her biri, geriye doğru çarpılır. Bunu sonucunda, kayan kütlelerin ilksel eğimleri değişir ve bunların yüzeyleri kopma yarasının bulunduğu tarafa doğru yeni bir eğim kazanır. Yamaçların alt kısımlarının akarsular, dalgalar gibi etkenler tarafından fazla oyulması göçme şeklindeki heyelanların başlıca sebebidir. Fazla oyulmasının asıl sebebi göçlerin ağır hasar vermesidir

Falezlerin ve yamaçların gerilemesi, menderes halkalarının büyümesi sırasında alttan oyma sürecine bağlı olarak sık sık göçmeler oluşur. Göçmüş kütleler veya bloklar büyük oldukları durumda, bunlar arasında küçük göller veya yamaçlarda taraçalara benzer sahanlıklar oluşur. Küçük ve Büyük Çekmece göllerinin kenarlarında ve bu iki göl arasındaki deniz kıyısı boyunca bu tür göçmelerin tipik örnekleri yaygındır.

Toprak kayması
Kütle hareketi sırasında sadece toprak tabakası, bir dağın veya tepenin tamamı aşağıya doğru kayar. Sadece ana kayanın üzerindeki toprak katmanının yer değiştirmesine toprak kayması adı verilir.

Korunmanın yolları
Yamaçlara set yapılması, kütlenin kaymasına neden olan kısmının kazılması, zemin sertleştirilmesi, istinat duvarı yapılması  vb.

Tsunami Nedenleri
Denizin altında meydana gelen veya suya çarpan toprak kaymaları, örn. Denizde önemli kaya düşmesi veya volkanik çöküş , tsunamilere neden olabilir. Büyük heyelanlar ayrıca, genellikle yüzlerce metre yükseklikte olan megatsunami oluşturabilir. 1958'de Alaska'daki Lituya Körfezi'nde böyle bir tsunami meydana geldi.

İlgili Fenomenler

 Mekanizması heyelana benzeyen bir çığ, bir dağın yamacından hızla düşen büyük miktarda buz, kar ve kaya içerir.
 Piroklastik akış, volkanlardan çıkan ve sıcak gazlardan beslenmiş kor halindeki kül ve lav parçaları ile volkanik yamaçlardan çok hızlıca aşağıya akan sıcak akıntılardır.

Heyelan Analiz Haritalama
Heyelan tehlike analizi ve haritalamalar sonucunda katastrofik kayıpların azaltılması için yararlı bilgiler sağlayabilir ve sürdürülebilir arazi kullanım planlaması için kılavuzların geliştirilmesine yardımcı olabilir. Analiz, heyelan ile ilgili faktörleri tanımlamak, eğim arızalarına neden olan faktörlerin göreceli katkısını tahmin etmek, faktörler ve heyelanlar arasında bir ilişki kurmak ve böyle bir ilişkiye dayanarak gelecekte heyelan tehlikesini tahmin etmek için kullanılır. Heyelan tehlikesini analiz etmek için kullanılan faktörler genellikle jeomorfoloji, Jeoloji, arazi kullanımı/arazi örtüsü ve hidrojeoloji olarak gruplandırılabilir.Heyelan tehlikelerini haritalamak için birçok faktör göz önünde bulundurulduğundan, CBS uygun bir araçtır, çünkü hızlı ve etkili bir şekilde ele alınabilen büyük miktarda mekansal referanslı veriyi toplama, depolama, manipülasyon, görüntüleme ve analiz etme işlevlerine sahiptir. Uzaktan algılama teknikleri, heyelan tehlikesini değerlendirmek ve analiz etmek için de yaygın olarak kullanılmaktadır. Hava fotoğrafları ve uydu görüntüleri, dağıtım ve sınıflandırma gibi heyelan özelliklerini ve gelecekteki olayları tahmin etmek için kullanılacak eğim, litoloji ve arazi kullanımı/arazi örtüsü gibi faktörleri toplamak için kullanılır. Öncesi ve sonrası görüntüler, bir olaydan sonra manzaranın nasıl değiştiğini, heyelanı tetikleyebilecek şeyleri ortaya çıkarmaya yardımcı olur ve rejenerasyon ve iyileşme sürecini gösterir.

Uydu görüntülerini CBS ve yer çalışmaları ile birlikte kullanarak, gelecekteki muhtemel heyelan olaylarının haritalarını oluşturmak mümkündür. Bu tür haritalar, önceki olayların yerlerini göstermeli ve gelecekteki olayların muhtemel yerlerini açıkça belirtmelidir. Genel olarak, heyelanları tahmin etmek için, oluşumlarının belirli jeolojik faktörler tarafından belirlendiğini ve gelecekteki heyelanların geçmiş olaylarla aynı koşullar altında gerçekleşeceğini varsaymak gerekir. Bu nedenle, geçmiş olayların gerçekleştiği jeomorfolojik koşullar ile gelecekteki koşullar arasında bir ilişki kurmak gerekir.

Doğal afetler, çevre ile çatışma içinde yaşayan insanların dramatik bir örneğidir.Erken tahminler ve uyarılar, maddi hasarın ve can kaybının azaltılması için çok önemlidir. Heyelanlar sık sık meydana geldiğinden ve dünyadaki en yıkıcı güçlerden bazılarını temsil edebileceğinden, onlara neyin neden olduğu ve insanların ortaya çıkmasını önlemeye nasıl yardımcı olabileceği ya da meydana geldiklerinde onlardan nasıl kaçınabileceği konusunda iyi bir bilgiye sahip olmak çok önemlidir. Sürdürülebilir arazi yönetimi ve gelişimi, heyelanların olumsuz etkilerini azaltmak için de önemli bir anahtardır.

CBS, heyelan analizi için üstün bir yöntem sunar, çünkü büyük miktarda veriyi hızlı ve etkili bir şekilde yakalamasına, depolamasına, manipüle etmesine, analiz etmesine ve görüntülemesine izin verir.Bu kadar çok değişken söz konusu olduğundan, Dünya yüzeyinde neler olup bittiğinin tam ve doğru bir tasvirini geliştirmek için birçok veriyi içinde barındırması gereklidir. Araştırmacıların, herhangi bir yerdeki heyelanları tetikleyen en büyük faktörlerin neler olduğunu bilmeleri gerekmektedir.CBS kullanarak, geçmiş olayları ve hayatları, mülkleri ve parayı kurtarma potansiyeline sahip olası gelecekteki olayları göstermek için son derece ayrıntılı haritalar oluşturulabilir.

90'lı yıllardan bu yana, CBS, Val Pola felaketi (İtalya) alanında toplanan izleme verilerine dayanan bir harita üzerinde gerçek zamanlı risk değerlendirmelerini göstermek için karar destek sistemleriyle birlikte başarıyla kullanılmıştır.

Tarih Öncesi Heyelanlar

 Storegga Slide, yaklaşık 8.000 yıl önce toplam 3500 km3 alanı ve kalınlığı 32 metre olan, günümüzdeki İzlanda büyüklüğündeki alanda heyelan meydana geldi.Norveç'in batı kıyılarında, Doggerland ve Kuzey Denizi'ne bağlı diğer ülkelerde büyük tsunamilere neden oldu.  Bu heyelanın tarihin en büyüklerinden olduğu düşünülüyor.
 Heart Mountain'ı şimdiki konumuna taşıyan heyelan, şimdiye kadar keşfedilen en büyük kıtasal heyelan. Heyelanın meydana gelmesinden 48 milyon yıl sonra, erozyon heyelanın büyük bir kısmını ortadan kaldırdı.
 Flims Rockslide, yaklaşık 12 km3  hacmi. İsviçre'de, yaklaşık 10000 yıl önce, buzul sonrası Pleistosen / Holosen'de görülmüş Alpler ve kuru topraklarda meydana gelen en büyük heyelan.
Yeni Zelanda'nın Kuzey Adası'nda MÖ 200 civarında Waikaremoana Gölü'nü oluşturan heyelan, Ngamoko Range, Waikaretaheke Nehrine doğru kaydı ve bir baraj oluşturdu. Bunun sonucunda 256m derinliğinde Waikaremoana Gölü oluştu.
Cheekye Fan, British Columbia, Kanada, yaklaşık 25 km², Genç Pleistosen Çağında meydana gelmiştir.
Manang-Brag çığ, son buzul dönemine ait bir stadlar arası dönemde Nepal'in Annapurna Bölgesi'ndeki Marsyangdi Vadisi'ni oluşturmuş olabilir.  Tek bir olayda 15 km 3 malzemenin taşınmış olduğu tahmin ediliyor ve bu durum onu en büyük kıtasal toprak kaymalarından biri yapıyor.
Katmandu Nepal'in 60 km kuzeyinde büyük bir yamaç kayması, tahmini 10–15 km 3. Bu heyelan oluşmadan önceki dağ, dünyanın 8000m üzerindeki 15. dağı olabilir.

Tarihi Heyelanlar
 2 Eylül 1806'daki 1806 Goldau heyelanı
 Cap Diamant Québec, 19 Eylül 1889'da kaya heyelanı
 Frank Slide, Turtle Mountain (Kaplumbağa Dağı), Alberta, Kanada, 29 Nisan 1903
 10 Temmuz 1949'da Khait heyelanı, Khait, Tacikistan, Sovyetler Birliği
 Monte Toc heyelanı İtalya'daki Vajont Barajı havzasına 9 Ekim 1963'te düşerek bir megatsunamiye ve yaklaşık 2000 ölüme neden oldu
 Hope Slide (Umut Kaydırağı) heyelan 9 Ocak 1965'te Hope, British Columbia yakınlarında.
 1966 Aberfan felaketi
 30 Kasım 1977'de İsveç'in Göteborg şehrinde Tuve heyelanı.
 1979 Abbotsford toprak kayması, Dunedin, Yeni Zelanda, 8 Ağustos 1979.
 Valtellina felaketi sırasında Val Pola heyelanı (1987) İtalya
 Thredbo toprak kayması, 30 Temmuz 1997'de Avustralya'da bir pansiyonu yok etti.
 Vargas Eyaleti, Venezuela'da Aralık 1999'da şiddetli yağmurlar nedeniyle, çamur kaymaları on binlerce kişinin ölümüne neden oldu.
 2005 California, Ventura'daki La Conchita heyelanı 10 kişinin ölümüne neden oldu.
 2007 Chittagong heyelanı, Chittagong, Bangladeş, 11 Haziran 2007 tarihinde.
 2008 Kahire heyelanı 6 Eylül 2008.
 2009 Peloritani Dağları felaketi 1 Ekim'de 37 kişinin ölümüne neden oldu.
 2010 Uganda toprak kayması Bududa bölgesinde şiddetli yağmurun ardından 100'den fazla ölüme neden oldu.
 8 Ağustos 2010'da Gansu, Çin'deki Zhouqu ilçe çamur kayması.
 Devil's Slide , Kaliforniya, San Mateo County'de bir heyelan.
 11 Ocak 2011'de Brezilya'nın Rio de Janeiro kentinde 2011 Rio de Janeiro heyelanı 610 kişinin ölümüne neden oldu.
 2014 Pune toprak kayması, Pune, Hindistan .
 2014 Oso çamur kayması, Oso, Washington'da
 2017 Mocoa heyelanı, Mocoa, Kolombiya

Dünya Dışı Toprak Kaymaları
Güneş sistemindeki birçok cisimde geçmişteki heyelanların varlığı tespit edilmiştir. Ancak gözlemlerin çoğu yalnızca sınırlı bir süre için gözlem yapan sondalar tarafından yapıldığından, son zamanlarda ne kadar heyelan meydana geldiği bilinmemektedir. Hem Venüs hem de Mars, yörüngedeki uydular tarafından uzun vadeli haritalamaya tabi tutulmuş ve her iki gezegende de heyelan örnekleri gözlemlenmiştir.

Kaynakça

Heyelan


Cretaceous යනු මීට වසර මිලියන 145-66 කට පෙර, එන්ම් Mesozoic යුගයේ තුන්වන සහ අවසාන කාලපරිඡ්ඡේදය වේ.

ආශ්‍රිත

 Mesozoic Era
 Cretaceous-Paleogene extinction
 Chalk Formation
 Cretaceous Thermal Maximum
 List of fossil sites (with link directory)
 South Polar region of the Cretaceous

මූලාශ්‍ර

Citations

භාහිර සබැඳි

UCMP Berkeley Cretaceous page
Cretaceous Microfossils: 180+ images of Foraminifera
Cretaceous (chronostratigraphy scale)

Geological periods

Cretaceous


La Coupe du Portugal de football 1977-1978 est la  de la Coupe du Portugal de football, considéré comme le deuxième trophée national le plus important derrière le championnat.

La finale est jouée le 17 juin 1978, au stade national du Jamor, entre le Sporting Clube de Portugal et le FC Porto. Les deux équipes n'arrivent pas à se départager, après prolongation le score est de 1 à 1, une nouvelle finale est nécessaire. Les deux clubs se retrouvent le 24 juin au même endroit, le Sporting CP remporte son dixième trophée en battant le FC Porto 2 à 1 et se qualifie pour la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1978-1979.

Finale

Voir aussi
 Championnat du Portugal de football 1977-1978

1977-1978
Portugal
Sport au Portugal en 1977
Sport au Portugal en 1978

Coupe du Portugal de football 1977-1978


جمهورية كردستان الحمراء  (بالاذرية: Qьzьl Kyrdistan) (بالروسية: «كراسنايا كوردستان» Красный Курдистан/Krasnyy Kurdistan) كانت جمهورية ذاتية الحكم تابعة لحكومة أذربيجان تأسست في بداية عهد لينين في 7 تموز/يوليو من عام 1923م، وانتهت بشكل تراجيدي في الثامن من نيسان/أبريل عام 1929. كانت عاصمتها لاتشين وتضم مدن كلباجار وقوبادلي والتي تقع اليوم داخل منطقة مرتفعات قره باغ.

وكان الكرد يشكلون 72.3% من سكانها أي 37,182 نسمة ولكن تدخُّل ستالين والقمع السوفيتي المستمر ضد الاقليات في القفقاس أدّى إلى اضمحلال الوجود الكردي عبر سياسات التتريك الآذرية والتهجير السوفياتية التي اتبعها ستالين. حيث هجر الآلاف من الكرد من أذربيجان وأرمينيا وجورجيا إلى قفارى كازاخستان وسيبيريا ليلاقوا هناك الموت المحتم بدعوى مساندة الهجوم النازي وشمل هذا التهجير أغلبية الأقليات والقوميات الصغيرة في القوقاز من شيشان وابخاز وأكراد وداغستانيين بين سنة 1935-1944. قليلون هم من عاد من الكرد إلى ديارهم.

تم في مايو 1930 إنشاء وحدة إدارية سميت كردستان وشملت بعض المناطق الجديدة منها زنكلان وجبرايل ولكن الفشل كان بالمرصاد نتيجة معارضة وزير الشؤون الخارجية للدولة السوفيتية لأي تحرك كردي قد يؤدي بالضرر على كل من الجارة تركيا وإيران ومنع لأي تحرك سياسي كردي على حدود الدولتين حيث كانت ثورة اغري الكردية بقيادة احسان نورى الباشا مستعرة في جبال جبل أرارات ضد تركيا وإيران.

استمر الوضع الكردي بالاضمحلال مع اتساع سياسة التهميش والتتريك الاذريين. وبعد سقوط الاتحاد السوفيتي وتفكك جمهورياته، سيطر الأرمن على منطقة مرتفعات قره باغ ومناطق الأكراد فيها، وحاول الأرمن استمالة الكرد.

وتم تأسيس جمهورية لاجين الكردية عام 1992 برئاسة وكيل مصطفاييف ولكنها لم تدم طويلا نظرا لعدم وجود الدعم الجماهيري الكردي حيث كانت وليدة سياسة أرمنية معادية لآذربيجان، رفضها الكرد الذين يشتركون مع الآذريين في الدين والثقافة والأرض ولجأ رئيسها (مصطفاييف) إلى إيطاليا لاجئا سياسيا من نفس العام.

الهوامش والمصادر

 Müller, Daniel "The Kurds and the Kurdish Language in Soviet Azerbaijan According to the All-Union Census of December 17, 1926". The Journal of Kurdish Studies Vol. 3, pp. 61–84.
 Müller, Daniel. "The Kurds of Soviet Azerbaijan 1920-91" Central Asian Survey v.19 i.1 (2000), pp. 41–77.

مواقع متصلة
 "Another Sad Story: Red Kurdistan"
 "The Red Kurdistan: geopolitical aspects of formation and abolishment"

الهجرة القسرية في الاتحاد السوفيتي
أنظمة حكم ما بين الحربين العالميتين
تاريخ أذربيجان
تاريخ أرمينيا
تاريخ كردستان
جمهورية أذربيجان الاشتراكية السوفيتية
دول سابقة في آسيا
دول وأقاليم انحلت في 1929
دول وأقاليم أسست في 1923
كيانات سياسية منحلة ما بين الحربين العالميتين
مرتفعات قرة باغ

كردستان الحمراء


Károly Eötvös () a fost un jurist, avocat, om politic, parlamentar și scriitor maghiar. Numele său nobiliar a fost ráckevei.

Biografie
Károly Eötvös s-a născut pe 11 martie 1842 în Mezőszentgyörgy, într-o familie nobiliară maghiară. Tatăl sau era Ráczkevi Lajos Eötvös, iar mama sa a fost Lidia Újhelyi. A urmat studiile liceale la Colegiul Reformat din Pápa, iar apoi a studiat dreptul la Pápa, Kecskemét și Pesta. În 1865 a absolvit studii de drept la Pesta.

După absolvirea studiilor, a lucrat ca avocat la Veszprém, unde a fondat un ziar săptămânal care a atras atenția omului politic maghiar Ferenc Deák. Eötvös a devenit, cu ajutorul lui Deák, redactor-șef al ziarului Pesti Napló, în care a scris articole de conținut politic. A fost ales deputat în Adunarea Națională a Ungariei în 1872, fiind reales de mai multe ori, cu întreruperi, până în 1906. A făcut parte în principal din grupările politice de opoziție, fiind un susținător al dezideratelor Revoluției Maghiare de la 1848 și al independenței Ungariei. În 1878 s-a alăturat Partidului Independenței și a înființat o firmă de avocatură la Budapesta.

A devenit foarte cunoscut în 1883 ca avocat al evreilor din celebrul proces de omor ritual de la Tiszaeszlár, în care evreii locali au fost acuzați că au ucis o fată creștină și i-au folosit sângele pentru a prepara azima pascală - mațot. Procesul a stârnit o vâlvă mare în toată Europa. El a câștigat procesul, vorbind șapte ore în timpul discursului final al apărării. Succesul în acest caz i-a adus o reputație internațională, dar în Ungaria a devenit subiectul unor critici încinse.

După trei ani de pauză a fost ales din nou deputat în Adunarea Națională a Ungariei în 1887. În anul 1892 l-a vizitat pe Lajos Kossuth în exil. În 1893 a părăsit Partidul Independenței și a fondat un nou partid, care nu a avut însă succes; a candidat independent și a fost reales deputat. S-a retras din viața publică în 1910 după ce a eșuat în alegerile pentru un nou mandat de parlamentar.

Lucrări literare
Károly Eötvös a publicat numeroase povestiri, eseuri și memorii. Lucrarea sa cea mai importantă este A nagy per, mely ezer éve folyik s még sincs vége, o descriere în trei volume a procesului de la Tiszaeszlár.

 Utazás a Balaton körül (volum de povestiri, 1900)
 A balatoni utazás vége. Az Utazás a Balaton körül folytatása. (1909)
 A nagy per, mely ezer éve folyik s még sincs vége (despre procesul de la Tiszaeszlár, în periodice, apoi din 1904 în volum)
 Gróf Károlyi Gábor feljegyzései (anecdote)
 Deák Ferenc és családja (biografie)
 Magyar alakok (portrete de personalități)
 Böthök uram szerencséje (piesă de teatru, 1915)
 Nazarénusok

Alte anecdote au fost publicate în periodice.

Note

Legături externe
 Művei és a róla szóló irodalom teljes bibliográfiája
 Eötvös Károly (Hegedüs Géza: Magyar irodalmi arcképcsarnok)
 Eötvös Károly művei a Mercator Stúdió Elektronikus Könyvkiadónál
 Eötvös Károly: Balatoni utazás teljes mű, elektronikus formában (MEK)
 Eötvös Károly: Megakad a vármegye (MEK)
 Eötvös Károly: A nazarénusok (MEK)
 A Balaton tava, Az Osztrák-Magyar Monarchia írásban és képben. Magyarország. 4. köt. 577-600. p.
 Magyar zsidó lexikon. Szerk. Ujvári Péter. Budapest: Magyar zsidó lexikon. 1929.
 Életrajza az 1905-1906-os országgyűlés almanachjában

Nașteri în 1842
Decese în 1916
Oameni din Budapesta
Avocați maghiari
Juriști maghiari
Politicieni maghiari
Scriitori maghiari

Károly Eötvös


Curak je rječica u Gorskom kotaru, desna pritoka Kupice. Duga je 5,484 km. Izvire zapadno od Skrada. Na Curku se nalazi hidroelektrana Zeleni vir.

Prolazi kroz sljedeća naselja: Planina Skradska, Donji Ložac i Iševnica.

Izvori

Vanjske poveznice

 Mrežne stranice izletišta Zeleni vir

Rijeke u Hrvatskoj
Porječje Kupe

Curak


An Pitcairnia grubbiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Pitcairnia grubbiana in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia grubbiana


ඩීඑන්එස් මූල කලාපය යනු, අන්තර්ජාලයෙහි වසම් නාම පද්ධතියෙහි (ඩීඑන්එස්) ධුරාවලීමය නාමඅවකාශයෙහි උච්චතම-මට්ටම් ඩීඑන්එස් කලාපය වෙයි.

ඩීඑන්එස් මූල කලාපය


Scaphopetalum, biljni rod iz porodice sljezovki, dio tribusa Byttnerieae. Postoji 20 vrsta koje rastu po zapadnoj tropskoj Africi

Vrste

 Scaphopetalum acuminatum Engl. & K.Krause
 Scaphopetalum amoenum A.Chev.
 Scaphopetalum blackii Mast.
 Scaphopetalum brunneopurpureum Engl. & K.Krause
 Scaphopetalum dewevrei De Wild. & T.Durand
 Scaphopetalum discolor Engl. & K.Krause
 Scaphopetalum longipedunculatum Mast.
 Scaphopetalum macranthum K.Schum.
 Scaphopetalum mannii Mast.
 Scaphopetalum ngouniense Pellegr.
 Scaphopetalum obiangianum M.E.Leal
 Scaphopetalum pallidinerve Engl. & K.Krause
 Scaphopetalum parvifolium Baker f.
 Scaphopetalum paxii H.J.P.Winkl.
 Scaphopetalum riparium Engl. & K.Krause
 Scaphopetalum stipulosum K.Schum.
 Scaphopetalum talbotii Baker f.
 Scaphopetalum thonneri De Wild. & T.Durand
 Scaphopetalum vanderystii Germ.
 Scaphopetalum zenkeri K.Schum.

Izvori

Byttnerioideae

Scaphopetalum


(13254) Kekulé, denumire internațională (13254) Kekule, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13254 Kekulé este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Eric Walter Elst. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,30 ua, o excentricitate de 0,13 și o înclinație de 6,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

13254 Kekulé


ගෙම්බා උභය ජීවියෙකි. ප්‍රමාණයෙන් කුඩාය. දැලක් සහිත පාද වේ. පැනීමට දක්ෂ වෙයි. වලිගයක් නොමැත.විෂ ගෙම්බන්ද සිටී ජීවන චක්‍රයේ ප්‍රධාන අවදි 3 කි.ඒවා
 1.බිත්තර  2. ඉස්ගෙඩියා  3.ගෙම්බ

ගෙම්බා


Mussaenda frondosa es una especie de plantas con flores perteneciente a  la familia de las rubiáceas. Se encuentra en Asia.

Descripción
Es un arbusto trepador con ramas cilíndricas. Las hojas son opuestas, con pecíolo de 4-10 mm, densamente seríceo, hoja papirácea o coriácea, de color verde, el haz verde oscuro a marrón verde, el  envés claro a amarillento, ampliamente elípticas, elíptico-oblongas, ovaladas, u oblanceoladas, de 8-15 x 3 - 8 cm; con estípulas persistentes, de forma triangular, de 5-10 mm. Las inflorescencias son laxas. El fruto es una baya ovoide o elipsoidal, de 10 x 7 mm. Fl. Abril-mayo.

Distribución y hábitat
Es cultivado en Guangdong y Hainan, es nativo de Camboya, India, Indonesia, Sri Lanka y Vietnam.

Taxonomía
Mussaenda frondosa fue descrita por Carlos Linneo y publicado en Species Plantarum 1: 177, en el año 1753.
Sinonimia
Gardenia frondosa (L.) Lam.
Mussaenda belilla Buch.-Ham.
Mussaenda dovinia Buch.-Ham.
Mussaenda formosa L.
Mussaenda fruticosa L.
Mussaenda ingrata Wall. ex Hook.f.
Mussaenda macrophylla Kurz
Mussaenda sumatrensis B.Heyne ex Roth
Mussaenda tomentosa Wight ex Hook.f.
Mussaenda villosa Schltdl. ex Hook.f.

Referencias

frondosa
Plantas descritas por Linnaeus
Plantas descritas en 1753

Mussaenda frondosa


An Cyperus pedunculosus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ferdinand von Mueller. An Cyperus pedunculosus in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus pedunculosus


Gogonasus é um gênero de peixe tetrapodomorfo que viveu durante o período Devoniano.

História de Pesquisa
Gogonasus foi nomeado pela primeira vez em 1985 a partir de um único focinho preservado, mas desde então foram recuperados espécimes cada vez melhores, com vários crânios, e um indivíduo completo tridimensional preservado descoberto em 2005 (outro exemplo de como a Formação Gogo da Austrália está trazendo fósseis bem preservados). Gogonasus é um exemplo dos primeiros peixes que começaram a desenvolver características anatômicas que um dia permitiriam que os peixes saíssem da água para viver em terra. (Para esclarecer, isso não quer dizer que Gogonasus era 'o' elo perdido, apenas que era de outra forma de transição presente em uma tendência evolutiva mais ampla).

Referências

Animais do Devoniano
Espécies fósseis descritas em 1985
Peixes do Devoniano

Gogonasus


Zerene eurydice, the California dogface butterfly, belongs to the family Pieridae and is a sister genus to Colias.  The Zerene eurydice and the Colias both share the "characteristic of having yellow-orange and black wing coordination."  Additionally the,"Colias and Zerene eurydice males have bright UV patterns on their wings."There are only two species of the Zerene, the Zerene eurydice, and the Zerene cesonia, also known as the Southern dogface. A study that collected mitochondrial DNA from various Colias butterfly species found that Z. eurydice had decreased divergence from the ingroup, highlighting how closely related these two genera are. This species is endemic to California, and is California's state insect. The California dogface butterfly varies in its wing color and pattern.

Description
The California dogface butterfly, gained its name as a result of the coloring of the wings of the butterfly, especially in the males.  "The Zerene eurydice only has UV patterns on its dorsal forewings." The female mostly has yellow wings, with two black dots or dashes on each forewing, while the male has black on the outer edges of the forewing, usually enclosing a yellow-orange color and two black dots. Male Z. Eurydice butterflies have an iridescent pigment found in their dorsal forewings due to light reflecting chitin structures and this has been associated with mating success. The wing span of Zerene Eurydice measures on average 5.1 to 6.3 cm. The wings are covered with scales to assist "flight aerodynamics and heat insulation" and the overall body contains "setae hairs that sense vibration and touch."

Distribution, feeding and habitat
Z. eurydices distribution is limited to that of California and is commonly found in the San Bernardino mountains and Santa Ana Mountains in Southern California.  The Zerene's habitat is found in "foothills, chaparral, oak or coniferous woodlands." Within these regions, the habitat is temperate and terrestrial.

Larvae of Z. eurydice exclusively feed on Amorpha californica, and Amorpha fruticosa, which belong to the family Fabaceae. These host plants are found within, "poison oak, willow, and near streambanks. During the larva and pupal stages, the Zerene eurydice are greenish yellow(same colors as family Fabaceae), and depend on Amorpha californica and Amorpha fruitcosa for camouflaging from predators. These butterflies fly very fast, and are difficult to approach unless they are nectaring at flowers. As a result, it is a challenge to get a photograph of them with their wings open.  This fast flight aids Z. eurydice in escaping from predators such as: "ants, spiders, wasps, parasitic wasps, parasitic flies, birds, rats, toads, lizards, praying mantis, and snakes."Adult butterflies are attracted to regions with moist soils and feed on several species of flowers. It has been found that they are especially fond of blue gilia, sunflowers and thistle blooms.

The breeding season for Zerene eurydice is between early spring and late summer, with an average of hundred eggs per season. Z. Eurydice butterflies usually begin their flights around 7 a.m. and fly until the afternoon. This is not continuous and the butterflies will often roost in bushes. The females usually depart in flight an hour or two after the males.

First state insect
The California dogface butterfly has been the state insect of the U.S. state of California since 1972. Its endemic range is limited to the state. California was the first state to choose a state insect—and thus, to choose a butterfly—though most of the other states have now followed, and many even have both a state insect and state butterfly. It took 43 years, a determined 4th grade class, and Fresno Assemblyman Kenneth Maddy to have the California Dogface butterfly designated as the state insect.

Threats
Threats towards the species Zerene eurydice include, "fire suppression which results in closure of habitat openings and may result in eventual overly intense fires that could eradicate populations." Zerene eurydice are also locally threatened by livestock grazing. For global status-most recently updated in 2019-classifies Zerene eurydice as G4, indicating "apparently secure."  The reasons behind Zerene eurydice being "apparently secure" are, "although this species is uncommon and local, and is a subject to some threats, they persist in a relatively large number of occurrences." The number of element occurrences for Zerene eurydice are between 81 and 300. However, the long-term trend for Zerene eurydice results in a decline of less than 30% because of "the large scale of habitat conversion that has taken place in the California Coast and Transverse Ranges in the 20th century.

See also

References

Butterflies described in 1855
Butterflies of North America
Coliadinae
Endemic fauna of California
Fauna of the California chaparral and woodlands
Santa Ana Mountains
Symbols of California
Taxa named by Jean Baptiste Boisduval

Zerene eurydice


The third USS Rochester (CA-124), an , was laid down 29 May 1944 by Bethlehem Steel Co., Quincy, Massachusetts; launched 28 August 1945; sponsored by Mrs. M. Herbert Eisenhart, wife of the president of Bausch & Lomb Optical Co., Rochester, New York; and commissioned 20 December 1946 at the Boston Navy Yard.

Rochester departed Provincetown, Mass., 22 February 1947 for shakedown out of Guantánamo Bay, Cuba. By the end of April, she was at Philadelphia, ready to commence nine extended naval reserve training cruises which took her north to Casco Bay and south to the Caribbean.

1940s
Upon completion of her ninth reserve training cruise in the second week of January 1948, Rochester prepared for Mediterranean service. Departing Philadelphia 20 February, she arrived at Gibraltar 1 March, and became flagship for Admiral Forrest Sherman, Commander, 6th Fleet. In addition to calling at several ports, the cruiser waited out the events of the Palestinian crisis, at Suda Bay on the northern coast of Crete. She completed her tour 14 June; Admiral Sherman shifted his flag to light cruiser Fargo (CL-106), and Rochester departed for Philadelphia the 15th, arriving 27 June. Rochester then resumed reserve training duty, making cruises to Bermuda, to New Brunswick, and to Jamaica.

After shore bombardment exercises at Bloodsworth Island in early October 1948, Rochester reported to the South Boston Naval Shipyard for her first overhaul which included removal of her catapults and conversion of her aviation section from seaplanes to helicopters. Her new aviation detachment consisted of four Sikorsky HO3S-1 utility helicopters.

She then operated in the Caribbean and along the North Atlantic coast until she stood out from Narragansett Bay on 5 January 1950 and steamed for the west coast, and a new homeport, Long Beach, California.

Transfer to Pacific
In April 1950, Rochester departed Long Beach for the South Pacific. After calling at Pearl Harbor, she embarked Adm. Arthur W. Radford, Commander-in Chief, Pacific Fleet, for a tour of the U.S. Trust Territories. Upon completion of this tour, Vice Admiral A. D. Struble, Commander, 7th Fleet, was received on board at Guam. Rochester then set course for the Philippine Islands.

Korean War Service
She was at Sangley Point, Philippine Islands, when president Truman ordered the 7th Fleet into action, and was operating with Carrier Task Force 77 on the morning of 3 July 1950 when the first U.N. air raids against North Korean forces were launched. On 18 and 19 July 1950, Rochester supported landings on Pohang Dong by the Army's 1st Cavalry Division. She continued to serve with Task Force 77 until 25 August 1950.

Vice Admiral Struble's flagship, commanded by Capt. Edward L. Woodyard, Rochester's guns provided support for the troops that landed at Inchon on 13 September in the operation that prompted General MacArthur's proud signal that "the Navy and Marines have never shone more brightly than this morning."

Just before daylight at 0550 on 17 September, a North Korean Yak-9 and an II-2 made an attack run on the cruiser Rochester, anchored off Wolmi-do. Initially the aircraft were thought to be friendly until they dropped four bombs over the American ship. All but one missed and the one that did hit smashed the Rochesters crane and failed to detonate. There were no American casualties in the skirmish and they painted a Purple Heart on the crane as a reminder of how close the ship came to being heavily damaged. After the bombing of the Rochester, she and the nearby cruiser HMS Jamaica opened fire with naval guns. The North Korean II-2 then strafed the British cruiser, resulting in one sailor killed and two wounded. At about the same time, shots from the Jamaica hit the II-2 and it crashed into the water. It became the first and only shootdown of an attacking plane with naval gunfire in the Korean War. The Yak-9 fled after losing its partner.

During the months of October, November, and December, Rochester operated continuously along the Korean coast for 81 days, providing gunfire support to troops ashore and serving as a mobile helicopter base. Helos were kept aloft constantly to aid the minesweepers in opening the ports of Changjon, Koje, Wonsan, Hungnam, and Songjin. In addition to destroying six mines by her own gunfire, the cruiser controlled naval air operations in the Wonsan area during the 10 days preceding the arrival of landing forces. Her helicopters also aided in the rescue of survivors from the minesweepers Pirate (AM-275) and Pledge (AM-277), sunk in Wonsan Harbor.

During 198 days of operations against the Communist forces in Korea, she steamed over 25,000 miles and expended 3,265 eight-inch and 2,339 five-inch projectiles. Rochester then called at Sasebo, Japan, and on 10 January 1951 headed for home, arriving at Long Beach 30 January. Ten days later she steamed for her scheduled yard overhaul at Mare Island Naval Shipyard, San Francisco, which took her through May.

During refresher training in the Long Beach-San Diego area, Rochester assisted in training crews for the ships that were being taken out of mothballs. She departed Long Beach 27 August 1951 for training in the Hawaiian area, after which she steamed for Yokosuka, Japan, arriving there 21 November. On 28 November, she blasted Kosong with more than 250 rounds of high explosive.

She then ranged the entire northeastern Korean coastline, bombarding ground targets, while her helicopters flew rescue missions for Task Force 77 aviators. Into the spring she continued harassment and interdiction missions along the eastern coast of Korea.

In early April 1952, she spent a week as flagship of the Blockading and Escorting Forces on Korea's west coast, and in late April, she steamed for her homeport. May through October was given over to in-port time at Long Beach and to coastal training operations. In November, the cruiser departed for another WestPac tour, arriving back on station as a unit of Task Group 77.1 (Support Group) in the waters off eastern Korea 7 December.

After spending the winter months in harassment and interdiction missions and other operations with the fast carrier task force, Rochester steamed home, arriving Long Beach, 6 April 1953.

Post-Korean War and fate
During her regularly scheduled yard period at Mare Island, 4 May to 7 September 1953, her 20 mm. and 40 mm. batteries were replaced with 3 inch/50 rapid-fire guns. Coastal refresher training was followed by a 5 January 1954 departure for Western Pacific (WestPac). The normal exercises and port calls of a WestPac deployment ended with her departure from Yokosuka 29 May for the west coast.

In February 1955, Rochester served on her fifth WestPac deployment, completing that cruise 6 August and arriving at her homeport the 22d. An overhaul at the San Francisco Naval Shipyard commenced 19 November 1955 and was completed 7 March 1956. Thence came refresher training and preparations for yet another WestPac deployment. This sixth Pacific tour commenced 29 May when Rochester and her escorts stood out of Long Beach. It was 16 December when the ships returned to homeport.

The first week of June 1957 found Rochester in San Francisco, where she acted as flagship for Fleet Adm. Chester W. Nimitz as he reviewed the 1st Fleet. Returning to Long Beach the 18th, she resumed local operations and exercises until her departure on 3 September for her seventh WestPac deployment. She returned to Long Beach 24 March 1958. Two more WestPac deployments followed, 6 January to 17 June 1959 and 5 April to 29 October 1960.

While planning was in place to convert her into the  guided missile cruiser CG-13, funds were not appropriated and Rochester was ordered to report to the Commander, Bremerton Group, Pacific Reserve Fleet on 15 April 1961 for inactivation. She departed Long Beach 12 April, reported to the Puget Sound Naval Shipyard, and she was placed out of commission, in reserve, 15 August 1961. She remained at Bremerton until struck from the Navy list on 1 October 1973 and sold to Zidell Explorations, Portland, Oregon on 31 July 1974 and scrapped.

Awards

World War II Victory Medal
Combat Action Ribbon
Republic of Korea Presidential Unit Citation
Navy Occupation Service Medal with "Europe" clasp
National Defense Service Medal
Korean Service Medal with 6 awards
Korean War Service Medal
United Nations Service Medal

Gallery

External links
history.navy.mil: USS Rochester
navsource.org: USS Rochester
hazegray.org: USS Rochester
ussrochester.org USS Rochester Association

Oregon City-class cruisers
Ships built in Quincy, Massachusetts
1945 ships
Cold War cruisers of the United States
Korean War cruisers of the United States
Pacific Reserve Fleet, Bremerton Group

USS Rochester (CA-124)


معركة بقعاء هي معركة كبيرة جرت بين أهالي القصيم وأتباعهم من الدهامشة من عنزة وبين وجيش إمارة ابن رشيد ومعه قبايل بني سالم من قبيلة حرب بقيادة ثواب بن نحيت في منطقة بقعاء في جمادى الأول سنة 1257 هـ/ يوليو 1841، حيث انهزم أهل القصيم هزيمة شنيعة وقتل كثير منهم في شدة الحر والعطش والبعد عن بلدهم، خاصة أهل عنيزة الذين قتل أميرهم يحي السليم ورجال كثيرون وهم مشاة في أرض فلاة بعد أن هرب البعض بالإبل وتركتهم قبيلة عنزة بعد أن كانوا حلفاءهم في وجه ابن رشيد غير متوقعين ما سيحصل لمن ثبت وصبر منهم، وعلى رأس الذين بقوا وحدهم دون ركايب يحي السليم أمير عنيزة ومن معه ليكونوا ضحايا المذبحة، استجار يحي السليم بـعبد الله بن علي الرشيد أمير حائل لكنه خذله فقتله، أما عبد العزيز بن محمد بن عبد الله آل حسن أمير بريدة من إمارة آل أبو عليان فقد هرب مع من تمكنوا من الفرار.

الخلفية
بعد نقل الإمام فيصل بن تركي إلى مصر في 1254هـ/1838م أرجف بأن الدولة السعودية الثانية لن تقوم لها قائمة، وقد انتهت برحيل الإمام فيصل الذي رحل من نجد قهرًا عنه وأبقي في مصر. فاختل توازن عبد الله بن رشيد لأن فيصل كان يحمي ظهره من الخارج، فاجتمع أهل القصيم أو من يمثلون أكثريتهم وهم أهل بريدة ومن يتبعونها من سائر القصيم الذين رئيسهم جميعًا عبد العزيز بن محمد آل أبو عليان وأهل عنيزة الذين رئيسهم أميرها ابن سليم على أن يكونوا يدًا واحدة على من يحاربهم، وكان أهم من في أذهانهم هو عبد الله آل رشيد في حائل. فأضحت القصيم مشكلة عند ابن رشيد، حيث لجأ إلى بريدة آل علي حكام جبل شمر السابقين، وحاول عبد الله بن رشيد في سنة 1254هـ/1838م أن ينال من أحد زعماء آل علي في البلدة، ولكنه فشل، فخرج أمير بريدة عبد العزيز آل عليان فقتل ستة من رجال ابن رشيد وأخذ الكثير مما معهم من سلاح وركائب. فرد ابن رشيد على ذلك فأخذ إبلا لأهل بريدة.

البداية
في منتصف 1256هـ/ 1840م قدم ابن رشيد من حائل إلى الأمير خالد بن سعود في شقرا ومعه أكثر من مئتين فارس من أهل الجبل، وسار معه إلى الرياض. ثم قدم عليه في الرياض أمير بريدة عبد العزيز بن محمد، فجرى بينه وبين أمير الجبل نزاع من أجل إبل أخذها ابن رشيد على أهل بريدة، وما وقع من عبد العزيز عليه من الأخذ لما رحل من عند الباشا في عنيزة، وبعدها ارتحل كل من ابن رشيد والعليان إلى بلديهما. وبعد عودتهما أغار غازي ابن ضبيان شيخ المحلف من الدهامشة من قبيلة عنزة على ابن طوالة من شمر وهم نازلون في الشعيبات الماء المعروف في أرض الجبل سنة 1257هـ/1841م، فأخذ إبلًا وأغنامًا لأهل حائل، وكان ابن ضبيان هذا من حلفاء بريدة، فأغار عبدالله بن رشيد رئيس الجبل على غازي فأخذ منه إبلًا كثيرةً، فغضب لهم عبد العزيز العليان أمير بريدة؛ لأن غازي من أهل القصيم، وقد اتفق أهل القصيم فيما بينهم لمحاربة كلِّ من يقصدهم بعداوة مهما كان، فنادى أميري بريدة وعنيزة في حرب ابن رشيد. فوصل ذلك الأمر إلى قاضي بريدة الشيخ سليمان المقبل، فأراد أن يعلن رفضه واستنكاره غزو حائل على ذلك علانية، فلما كان يوم الجمعة قال الشيخ ابن مقبل في الخطبة على المنبر:الفتنة راقدة الفتنة راقدة الفتنة راقدة، لعن الله من أوقظها، ولو بغى جبل على جبل لجعل الله الباغي منهما دكًا. وكل ذلك والأمير يسمع. فلما انتهت الصلاة مر الأمير على منزل الشيخ القاضي فجلس عنده يشرب القهوة، ثم قال له الأمير: ياشيخ أظنك تعنينا بعدم غزو حائل. فقال له الشيخ: نعم، فضرب عبد العزيز بن محمد بيده على ساقه وقال وهو يشير إلى قدمه: والله إن هذه ستقف بسوق حائل. فقال له الشيخ ابن مقبل: قل إن شاء الله. فقال الرواة: فلم يسمع الحاضرون أنه قالها.

اجتمع مع أميري بريدة وعنيزة أهالي المدينتين وانضم إليهم غازي الضبيان واتباعه، وجاعد المجلاد واتباعه من الدهامشة، وابن صبر من السلاطين والصقور من عنزة، فاجتمعوا في بقعاء وعددهم نحو 600 مطية، فأغاروا على وجعان الراس من شيوخ شمر فأخذوا منه أموالًا كثيرة من الإبل والغنم والأثاث، فأشار يحيى بن سليم أمير عنيزة لعبد العزيز العليان: دعنا نرجع؛ فهذا العز والنصر كفاية، فأقسم ألا يرجع حتى يقاتل ابن رشيد في حائل، فتجهز يحيى بن سليم بجنودٍ كثيرة من أهل عنيزة وأتباعهم وتجهز عبد العزيز أمير بريدة بأهلِ بريدة وجميع بلدان القصيم فساروا إلى الجبل واجتمعوا على موضعِ ماء يسمى (بقعاء) شمال شرق حائل، ونزلت عنزة على ماء ساعد قريبا منهم.

المعركة
عندما اشتد الخطر على ابن رشيد، أقبل إليه نعيس الطوالة شيخ فخذ الأسلم وقد بتر رجله عبيد بن رشيد، وصحن آل علي شيخ فخذ عبدة وقالوا له: مهما فعلنا فنحن أبناء عمومة والخطر أضحى على القبيلة نفسها. عندها قسّم عبد الله بن رشيد جيشه من شمر وحرب وأهل الجبل إلى قسمين. وجه أحدهما بقيادة أخوه عبيد نحو الدهامشة، واستعد القسم الا‌خر بقيادته لملاقاة أهل القصيم. اما عبيد فشن غارته على الدهامشة قبل الفجر فحصل قتال عظيم بينهم واشتد بعد طلوع الشمس، ويحيى وعبد العزيز وشوكة أهل القصيم ينتظرون غارة عليهم في بقعاء إلى طلوع الشمس، فلما لم يأتهم أحدٌ والقتال راكد على أصحابهم، خاف كبار أهل القصيم من وقوع الهزيمه على الدهامشة، فاتجه يحيى بن سليم بالخفيف من رجالِ وأهل الشجاعة على أرجُلِهم نحو الدهامشة لمساعدتهم، وكان عبدالله ابن رشيد يرقبهم فلما اقتربوا منه انقض عليهم ومعه جنوده من شمر وحرب، وقد كان عبيد في تلك اللحظة قد هزم الدهامشة وأخذ منهم الإبل والأغنام، واتجه بعدها إلى أخيه عبد الله لملاقاة أهل عنيزة. فلما رأى أمير بريدة ذلك تراجع هو ورجاله وركب ركابهم وركاب أهل عنيزة وانهزموا دون قتال، وتركوا يحيى بن سليم ومن معه في مكانِهم لا ماء معهم ولا رِكابَ، فوقع القتال بين يحيى وابن رشيد إلى قريب الظهر إلى أن عطشوا وانهزموا.

أما يحي بن سليم فقد وافاه خيّال من شمر فأعطاه فرسه وقال له انهزم عليها، فشكره قائلا: بيض الله وجهك، دلني إلى عبد الله بن رشيد، وكانت بينهم صحبة قديمة ظن يحيى أن بن رشيد يحتفظ بتلك الصحبة، وحين ماجلس عنده أتاه ولد له وقال: قتل عمي عبيد، فغضب عبد الله بن رشيد لذلك فأخرج يحيى بن السليم من الصيوان وقتل صبرًا. وقد قتل في هذه المعركة الكثير من رؤساء أهل القصيم ووجهائهم وتجَّارهم، وغَنِمَ فيها ابن رشيد كثيرًا من المال والسلاح.

مابعد المعركة ونتائجها
بعد تلك المعركة أقبل عبدالله السليم اخو يحيى من عند الأمير خالد بن سعود في الرياض وأصبح أميرًا على عنيزة، ثم أرسل عبد العزيز إلى أمراء القصيم وتشاوروا على المسير  ثانيًا، وأجمع أمرهم بتجهيز الرجال وبذل الأموال في طلب الثأر، فأرسلوا بالنفير العام إلى جميع بلدان القصيم، فبرزوا خارج بلدانهم واستلحقوا جميع غزواتهم وساروا قاصدين جبل شمر، وذلك في ذي القعدة، فوصلوا إلى الكهفة ولم يحصلوا على طائل ورجعوا إلى بلادهم. وذكر محمد بن ناصر العبودي في كتابه معجم أسر بريدة أن أهل القصيم اتهموا عربان عنزة من الدهامشة بأنهم تخلفوا عنهم، وأنه عندما احتدمت المعركة نادى ابن مجلاد شيخ الدهامشة بأعلى صوته:«يا القصمان ترى مافي مهاش» أي لامجال للحرب، وكان أهل القصيم يعتمدون على خيالة عنزة في مقاومة خيالة شمر، لأن أهل الحضر كانوا من جنود المشاة والرماة. وبعد هذه الوقعه انزاح الكثير من الدهامشة من قبيلة عنزة شمالا، وانتهى تحالفهم مع أهل القصيم.

الملاحظات

مراجع

المصادر

تاريخ منطقة القصيم
معارك شبه الجزيرة العربية
معارك إمارة آل رشيد
نزاعات في 1841
أحداث يوليو 1841
نجد في القرن 19

معركة بقعاء


David Vincent "Dave" Piontek (nacido el  en Bethel Park, Pennsylvania y fallecido el  en Scottsdale, Arizona) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó siete temporadas en la NBA. Con 1,98 metros de estatura, lo hacía en la posición de alero.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante tres temporadas con los Musketeers de la Universidad de Xavier, donde promedió 15,7 puntos y 12,1 rebotes por partido. Al graduarse, era el líder histórico en anotación de su universidad. Hoy en día ocupa el puesto 24.

Profesional
Fue elegido en la decimoséptima posición del Draft de la NBA de 1956 por Rochester Royals, donde jugó una temporada, en la que promedió 9,0 puntos y 4,9 rebotes por partido. Al año siguiente el equipo se trasladó a Cincinnati, donde jugó dos temporadas y media más, haciéndolo como sexto hombre, siendo la mejor de todas la 1958-59, en la que promedió 10,6 puntos y 5,3 rebotes por encuentro.

Mediada la temporada 1959-60 fue traspasado a St. Louis Hawks a cambio de Dave Gambee, donde en su primera temporada llegó a disputar las Finales de la NBA ante Boston Celtics, cayendo en el séptimo y definitivo partido. Piontek colaboró con 7,8 puntos y 4,8 rebotes de media.

Jugó una temporada más con los Hawks, pero se vio relegado al banquillo, y al año siguiente fue incluido en el Draft de Expansión por la llegada a la liga de un nuevo equipo, los Chicago Packers, siendo elegido por estos. Allí jugó una temporada, donde tampoco contó demasiado para su entrenador Jim Pollard, acabando el año con 4,8 puntos y 2,0 rebotes por partido.

Al año siguiente fue traspasado a Cincinnati Royals a cambio de Larry Staverman, donde jugaría su última temporada como profesional.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Dave Piontek en ultimatenba.com
 Noticia de su fallecimiento

Baloncestistas de Pensilvania
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Xavier Musketeers
Baloncestistas de los Rochester Royals
Baloncestistas de los Cincinnati Royals
Baloncestistas de los St. Louis Hawks
Baloncestistas de los Chicago Packers

Dave Piontek


Carl Andrew "Tooey" Spaatz (28 de junho de 1891 em Boyertown, Condado de Berks, Pensilvânia - falecido em 14 de julho de 1974 em Washington, Distrito de Columbia) foi um general de 4 estrelas da Força Aérea dos EUA e foi o primeiro de 1947 a 1948 chefe de gabinete.

Carreira
Durante a Segunda Guerra Mundial, ele serviu como comandante supremo na invasão aliada da Itália, na invasão da Normandia e na Guerra do Pacífico, e no bombardeio de instalações militares e industriais alemãs. Ele deu as ordens operacionais para o bombardeio atômico de Hiroshima e Nagasaki. Ele é o único general que esteve presente na assinatura da rendição da Wehrmacht em Reims e Berlim e na rendição do exército italiano, bem como na assinatura da rendição do Japão no USS Missouri na Baía de Tóquio.

Segunda Guerra Mundial

O foco está na guerra aérea
Durante a Segunda Guerra Mundial, ele serviu na equipe do major-general Henry H. Arnold na Europa. Primeiro, ele foi enviado para a Inglaterra em novembro de 1939 como observador do Corpo de Aviação do Exército, agora com o posto temporário de coronel. A partir de maio de 1942, ele foi comandante da 8ª Força Aérea e, portanto, chefe de operações da Força Aérea dos Estados Unidos no teatro de guerra europeu. Consistia em grande parte em bombardeiros Boeing B-17 de longo alcance, o Flying Fortress, dos quais mais de 12 000 foram construídos durante a guerra. Em dezembro de 1942, tornou-se comandante da 12ª Força Aéreano norte da África e em fevereiro de 1943 comandante de todas as frotas aéreas aliadas no norte da África ( Forças Aéreas do Noroeste Africano ). Mais tarde, ele se tornou vice-comandante-em-chefe do Comando Aéreo do Mediterrâneo sob o comando de Arthur Tedder. Em janeiro de 1944, assumiu o comando das Forças Aéreas Estratégicas dos Estados Unidos na Europa, com o tenente-general Jimmy Doolittle no comando da 8ª Força Aérea (baseada na Inglaterra) e o tenente-general Nathan F. Twining da 15ª Força Aérea. (com sede na Itália). Ele era você. responsável pelos bombardeiros de longo alcance usados como parte da Ofensiva Combinada de Bombardeiros para interromper e, se possível, destruir suprimentos alemães e produção de guerra. A partir de julho de 1945, comandou as Forças Aéreas Estratégicas dos Estados Unidos no Pacífico a partir de Guam com o posto de General, o bombardeio estratégico do Japão que culminou no bombardeio atômico de Hiroshima e Nagasaki.

Comentários de suas decisões
Suas decisões estratégicas não foram incontroversas. Contra as objeções britânicas, ele insistiu em ataques diurnos da frota de bombardeiros americanos contra os alvos alemães, também ao preço de maiores perdas próprias, a fim de poder concentrar os ataques mais de perto com a Royal Air Force. Ao contrário da ordem geral oficial de atacar as linhas de abastecimento alemãs em particular, ele insistiu em atacar diretamente a produção de petróleo alemã e mandou bombardear os campos de petróleo romenos e as instalações de hidrogenação alemãs.

Ele apoiou totalmente os objetivos dos lançamentos das duas bombas atômicas.
Militares dos Estados Unidos

Carl Spaatz


Le canal infra-orbitaire (ou canal sous-orbitaire) est un canal osseux de l'os maxillaire à la base de l'orbite.

Structure
Le canal infra-orbitaire est situé dans la partie antérieure de la face orbitaire de l'os maxillaire. Il est en continuité avec le sillon infra-orbitaire qui par soudure de ses bords forme la paroi supérieure du canal.

Le canal débouche sur la face génienne du maxillaire par le foramen infra-orbitaire.

Fonction
Le canal infra-orbitaire permet le passage du nerf infra-orbitaire et des vaisseaux infra-orbitaires.

Avant de sortir, le nerf infra-orbitaire se sera ramifié en rameaux alvéolaires supérieurs et antérieurs et rameau alvéolaire supérieur et médian.

Notes et références

Crâne

Canal infra-orbitaire


تولاري  هي إحدى مدن مقاطعة تولير. تم إعطاءها لقب مدينة في 5 أبريل، 1888.

توأمة
لتولاري (كاليفورنيا) اتفاقيات توأمة مع:
 آنغرا دو هروئيسمو

أعلام
 ديفيد بي فلوريس
 بوني براينت
 جوش برينت
 هال فولر
 مارلين فاركوهار
 كارول جاي كلوفر

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1888
تأسيسات سنة 1888 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا

مدن في مقاطعة تولير (كاليفورنيا)
تولاري (كاليفورنيا)

تولاري (كاليفورنيا)


La A64 (La Pyrénéenne o E80) es una autopista francesa de peaje con tramos gratuitos. Enlaza Toulouse con Bayonne pasando por Tarbes y Pau. Tiene una longitud de unos 291 km) y tiene 2 carriles por sentido, con la excepción de un tramo a su llegada a Toulouse que dispone de 3 carriles por sentido.

Salidas

Notas y referencias

Autopistas de Francia
Infraestructuras de la región de Nueva Aquitania
Infraestructuras de la región de Occitania
Alto Garona
Altos Pirineos
Pirineos Atlánticos
Landas
Pau
Infraestructuras de Francia del siglo XX
Francia en 1977
Arquitectura de 1977

Autoroute A64 (Francia)


Beatrix is a Latin feminine given name, most likely derived from Viatrix, a feminine form of the Late Latin name Viator which meant "voyager, traveller" and later influenced in spelling by association with the Latin word beatus or "blessed". It is pronounced  in British English and the same or  in North American English. Another North American English pronunciation however approximates that of most other languages:  , as shown by US dictionary entries for the former queen of the Netherlands.

Common forms of this name include Beatrice in English and Italian, Béatrice in French, Beatriz in Spanish and Portuguese, Beate in German, and Beata in Polish and Swedish. Common short forms are Bea and Trixie. See Beatrice (given name) for other derivatives.

People

Saints

 Saint Beatrix (died ca. 303), Christian martyr, in older sources named Viatrix ("the traveler").
 Saint Beatrix d'Este (1226?-1262), Italian Benedictine nun
 Blessed Beatrix or Beatrix of Nazareth (1200–1268), Flemish Cistercian nun, mystic and author
 Beatrix d'Ornacieux (c.1240-c.1306/9), French Carthusian nun
 Beatrix da Silva (1424–1492), Portuguese Franciscan nun

Royalty and nobility

 Beatrix de Courtenay (died 1245), Countess of Edessa
 Beatrix de Vesci, (died c. 1125), Anglo-Norman noble
 Beatrix of Andechs-Merania (1210–1271), German noble
 Beatrix of Aragon (1457–1508), Queen consort of Hungary and Bohemia
 Beatrix of Baden (1492–1535), Margravine of Baden
 Beatrix of Bar (c.1017 – 1076), marchioness of Tuscany
 Beatrix of Bavaria (1344–1359), Queen consort of Sweden
 Beatrix of Brandenburg (d. 1314), wife of Henry II, Lord of Mecklenburg
 Beatrix of Falkenburg (1254–1277), queen consort of the Romans
 Beatrix of Franconia (1037–1061), German Abbess and daughter of Holy Roman Emperor Henry III
 Beatrix of Luxembourg (1305–1319), Queen consort of Hungary
 Beatrix of Nuremberg (c.1362 – 1414), Duchess of Austria
 Beatrix of Silesia (1290–1322), queen consort of the Romans
 Beatrix of Swabia (1198–1212), Holy Roman Empress
 Beatrix of the Netherlands (born 1938), queen regnant from 1980–2013
 Beatrix, Countess of Schönburg-Glauchau (1930–2021), Countess consort of Schönburg-Glauchau
 Queen Beatrix (disambiguation)

Given name

 Beatrix Balogh (b. 1974), Hungarian handball player
 Beatrix Beauclerk, Duchess of St Albans (1877–1953), English peer
 Béatrix Beck (1914–2008), French writer
 Beatrix Borchard (born 1950), German musicologist and author
 Beatrix Boulsevicz (b. 1987), Hungarian swimmer
 Beatrix Campbell (b. 1947), British journalist and author
 Béatrix de Choiseul-Stainville (1729–1794), French salonnière and bibliophile
 Beatrix Christian, Australian playwright and screenwriter
 Béatrix de Cusance (1614–1663), Duchess of Lorraine
 Beatrix Dobie (1887-1945), New Zealand landscape artist
 Beatrix D'Souza (b. 1935), Indian politician and social worker
 Béatrix Dussane (1888–1969), French stage actress
 Beatrix Farrand (1872–1959), American landscape gardener and landscape architect
 Beatrix Galindo (c.1465–1534), Spanish physician and educator
 Beatrix Hamburg (1923–2018), American psychiatrist
 Beatrix Havergal (1901–1980), English horticulturist
 Beatrix Holéczy (born 1972), Hungarian biathlete
 Beatrix von Holte (1250–1327), German abbess
 Beatrix Hoyt (1880–1963), American golfing champion
 Beatrix Jones Farrand (1872–1959), American landscape architect
 Beatrix Kisházi (b. 1946), Hungarian table tennis player
 Beatrix Kökény (b. 1969), Hungarian handball player
 Béatrix La Palme (1878–1921), Canadian soprano and violinist
 Beatrix Lambton, Countess of Durham (1859–1937), British peer
 Beatrix Lehmann (1903–1979), British actress, theatre director and author
 Beatrix Leslie (c.1577-1661), Scottish midwife executed for witchcraft
 Beatrix Loughran (1900–1975), American figure skater
 Beatrix Lyall (1873–1948), British social reformer and politician
 Beatrix Mahlknecht, Italian luger
 Beatrix Waring McCay (1901–1972), Australian barrister
 Béatrix Midant-Reynes, French Egyptologist
 Beatrix Miller (1923–2014), British editor of Queen and Vogue magazines
 Beatrix Müllner (b. 1970), Austrian synchronized swimmer
 Beatrix Ong (b. 1976), British luxury goods designer
 Beatrix Maud Palmer (1858–1950), British political and women's rights activist
 Beatrix Pesek, Hungarian ten-pin bowler
 Beatrix Potter (1866–1943), English illustrator, author and conservationist
 Beatrix Rechner (born 1951), Swiss high jumper
 Beatrix de Rijk (1883–1958), Dutch aviator
 Beatrix de Rijke (1421–1468), Dutch foundling
 Beatrix Ruf (b. 1960), German art curator
 Beatrix Schröer (b. 1963), German rower
 Beatrix Schuba (b. 1951), Austrian figure skater
 Beatrix Sherman (1894–1975), American silhouette artist
 Beatrix von Storch (b. 1971), German politician
 Beatrix Tóth (b. 1967), Hungarian handball player

Surname

 Jean-Guillaume Béatrix (b. 1988), French biathlete

Fictional characters

 Beatrix, mother of the legendary Knight of the Swan
 Beatrix Cenci, protagonist of an opera based on the Italian noblewoman Beatrice Cenci (1577–1599)
 Beatrix Kiddo, the protagonist of the Kill Bill films.
 Beatrix MacMillan, Doctor Who companion
 Béatrix de Rochefide, the protagonist of Balzac's novel Béatrix.
 Beatrix "Trixie" Belden, title character in a series of 'girl detective' mysteries
 General Beatrix, a character in the video game Final Fantasy IX.
 Beatrix "Trixie" Franklin, nurse and midwife from Call the Midwife
 Beatrix, one of the main character from Netflix Original Series Fate: The Winx Saga
 , a character in Moe! Ninja Girls RPG and Moe! Ninja Girls: Visual Novel
 Beatrix, a playable character in the video game Mobile Legends: Bang Bang
Beatrix Amerhauser is a side character in Zom 100: Bucket List of the Dead

Other

 83 Beatrix, a large asteroid in the inner part of the main asteroid belt
 Beata Beatrix, 1870 painting of Dante's Beatrice by Dante Gabriel Rossetti
 BeatrIX, a Linux operating system in 2004/5
 Béatrix, 1839 novel by French author Honoré de Balzac.
 Beatrix Gold Mine, South African gold mine owned by Gold Fields
 Sainte-Béatrix, Quebec, a municipality in Canada
 Beatrix, a song by Cocteau Twins on their 1984 album Treasure

See also

 Beat (name)
 Beatrice (given name)
 Beatus (disambiguation)

References

Feminine given names
Dutch feminine given names
Hungarian feminine given names
English feminine given names

Beatrix


8405 Asbolus  is a centaur orbiting in the outer Solar System between the orbits of Jupiter and Neptune. It was discovered on 5 April 1995, by James Scotti and Robert Jedicke of Spacewatch (credited) at Kitt Peak Observatory in Arizona, United States. It is named after Asbolus, a centaur in Greek mythology and measures approximately 80 kilometers in diameter.

Orbit and classification

Centaurs have short dynamical lifetimes due to perturbations by the giant planets. Asbolus is estimated to have an orbital half-life of about 860 kiloannum. Asbolus is currently classified as a SN centaur since Saturn is considered to control the perihelion and Neptune controls the aphelion.

It currently has a perihelion of 6.8 AU, so is also influenced by Jupiter. Centaurs with a perihelion less than 6.6 AU are very strongly influenced by Jupiter and for classification purposes are considered to have a perihelion under the control of Jupiter. In about ten thousand years, clones of the orbit of Asbolus suggest that its perihelion classification may come under the control of Jupiter.

Predicting the overall orbit and position of Asbolus beyond a few thousand years is difficult because of errors in the known trajectory, error amplification by perturbations due to all of the gas giants, and the possibility of perturbation as a result of cometary outgassing and fragmentation. Compared to centaur 7066 Nessus, the orbit of Asbolus is currently much more chaotic.

Naming

This minor planet was named from Greek mythology after Asbolus (Greek for "sooty", "the black one"), a centaur capable to read omens in the flight of birds. He provoked a bloodbath in which the centaurs Chiron and Pholus met their deaths at Heracles hands. The minor planets 2060 Chiron, 5145 Pholus and 5143 Heracles are named after these mythological figures. The official naming citation was published on 28 September 1999 ().

Physical characteristics

No resolved images of it have ever been made, but in 1998 spectral analysis of its composition by the Hubble Space Telescope revealed a fresh impact crater on its surface, less than 10 million years old. Centaurs are dark in colour, because their icy surfaces have darkened after long exposure to solar radiation and the solar wind. However, fresh craters excavate more reflective ice from below the surface, and that is what Hubble has detected on Asbolus.

See also

References

External links
 Asteroid Lightcurve Database (LCDB), query form (info )
 Dictionary of Minor Planet Names, Google books
 Asteroids and comets rotation curves, CdR – Observatoire de Genève, Raoul Behrend
 Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets (5001)-(10000) – Minor Planet Center

Centaurs (small Solar System bodies)
008405
Named minor planets
19950405

8405 Asbolus


Rifampisin veya rifampin, bakterisidal etkisi olan rifamisin grubundan bir antibiyotik ilaçtır. Genellikle mikobakteri enfeksiyonlarının (tüberküloz, lepra vb.) tedavisinde kullanılmaktadır. Ayrıca metisilin dirençli Staphylococcus aureus tedavisinde fusidik asit ile beraber kullanılır. Türkiye'de Rifadin (Sanofi Aventis) ve Rifcap (Koçak Farma) markalarıyla piyasaya sürülmüştür.

Rifampisin alındıktan sonraki birkaç saat boyunca başta idrar olmak üzere gözyaşı, ter gibi vücut sıvıları kırmızıya çalan turuncu renk alabilir. Kontakt lenslerde kalıcı leke, iç çamaşırda iz bırakabilir.

Molekül 2021 yılına kadar DSÖ'nün Temel İlaçlar Listesi'nde yer almaktaydı.

Direnç kazanmış tüberküloza yol açmamak için rifampisin birkaç ay kesintisiz ve politerapide kullanılmalıdır.

Mekanizma
Rifampisin bakteri hücrelerindeki RNA polimerazı inhibe ederek (engelleyerek) mRNA'in transkripsiyonunu önler.

Hepatotoksisite
Rifampisinin yan etkileri genel olarak neden olduğu hepatotoksisite (karaciğer zedelenmesi) yüzünden oluşur. Rifampisin hepatotoksisiteye neden olduğu için karaciğer yetmezliği olanlarda kullanılmamalıdır.

Rifamisin antibiyotikleri
Dünya Sağlık Örgütü ana ilaçları

Rifampisin


Cynolebias akroa é uma espécie de peixe do gênero Cynolebias. É uma espécie críticamente ameaçada. Foi descrito no estado brasileiro da Bahia em 2018 e é endêmico do Rio São Francisco.

Ligações externas

Cynolebias

Cynolebias akroa


Thomas Caverhill Jerdon (12 October 1811 – 12 June 1872) was an English physician, zoologist and botanist. He was a pioneering ornithologist who described numerous species of birds in India. Several species of plants (including the genus Jerdonia) and birds including Jerdon's baza, Jerdon's leafbird, Jerdon's bushlark, Jerdon's nightjar, Jerdon's courser, Jerdon's babbler and Jerdon's bush chat are named after him.

Early life
Thomas was the eldest son of Archibald Jerdon of Bonjedward, near Jedburgh, and was born at Biddick House in County Durham.

His early education was at Bishopton Grove near Ripon and later at Bawtry near Doncaster. His father influenced an interest in natural history and although not a well-known naturalist, he was a careful observer and while Thomas took an interest mainly in zoology, his younger brother became an active botanist. Thomas joined Edinburgh University in 1828 as a literary student but attended classes in natural history by Professor Robert Jameson. He joined the Plinian Society, an association of naturalists (another member of which was Charles Darwin), on 23 June 1829. He graduated as a medical student in 1829-1830 and continued medical studies before obtaining an assistant surgeonship in the East India Company's service. He was appointed on 11 September 1835 and he arrived at Madras on 21 February 1836.

India

His initial work in India was in dealing with fever and dysentery that affected the troops posted in the Ganjam district. During this posting, he described the birds of the Eastern Ghats. On 1 March 1837 he moved to the 2nd Light Cavalry and was posted at Trichinopoly and moved with the regiment to Jalnah in central India. He remained in the Deccan region for the next four years. In 1841 he visited the Nilgiri Hills on leave and in July of the same year he married Flora Alexandrina Matilda Macleod, niece of General Lewis Wentworth Watson. Flora had an interest in botanical art and took an interest in orchids. She was also an excellent guitarist. Around 1845 the Jerdon's lived in their Ooty home Woodside, (Woodside originally belonged to General Watson) and their children were baptised at the local St. Stephens church. Six months later he was appointed Civil Surgeon of Nellore. At Nellore, he interacted with the Yanadi tribes and obtained information on local names of birds and studied the natural history of the area. On 25 October 1844 he was transferred to Fort St. George as Garrison Assistant-Surgeon. During this time he took an interest in the fishes of the Bay of Bengal. On 12 February 1847 he was appointed Civil Surgeon of Tellicherry. This position led him to describe many species from the Malabar region including ants such as the distinctive Harpegnathos saltator. He resigned from civil charge on 3 June 1851 and was promoted as Surgeon with the 4th Light Cavalry in Sagar on 29 February 1852. After peace regained following the 1857 revolts, he was made Surgeon Major on 1 October 1858. He subsequently went to Darjeeling on sick leave and studied the Himalayan fauna before joining back into the 11th Native Infantry regiment in Burma and making use of that opportunity to study the region. Around 1861 a mission to Tibet was to be conducted by Captain E. Smythe and Jerdon was to accompany the group (which included Dr Stewart of the Saharanpur botanical garden; Capt. Bassevi, meteorologist; and Medlicott, geologist) as botanist but failure to obtain passports from Pekin led to the mission being cancelled. Around the same time Lord Canning enabled him to take special duty that would allow him to work on the publication of a series of books on the vertebrates of India. This began with his works on the Birds of India, followed by works on the mammals, reptiles and fish. On 28 February 1868 he retired from service and he was given the honorary position of Deputy Inspector-General of hospitals in Madras on 28 October 1868. While still in Gauhati, Assam he suffered a severe attack of fever and moved to Calcutta to convalesce but his condition deteriorated leading to his return to England in June 1870. In 1871 he became a member of the Berwickshire Natural History Society and joined them on walks. His health however continued to decline and he died at Aubyns Road, Upper Norwood on 12 June 1872, and was buried in West Norwood Cemetery (the memorial no longer stands). He discussed the birds of India with his neighbourhood friend and ornithologist Dresser just hours before his death. Flora died at her home in 40 Marina on 24 August 1910 and was buried at the Hastings Borough Cemetery.

Natural history
Jerdon started collecting birds almost immediately on arrival in India on 21 February 1836. He sent his collections of birds collected during his early travels to William Jardine for identification, but by the time they arrived at Jardine's house in Scotland they had become infested by moths. Jerdon trusted his own identifications from then on, publishing A Catalogue of the Birds of the Indian Peninsula for the Madras Journal of Literature and Science (1839–40). This included 420 species, almost doubling the list produced earlier by Colonel W. H. Sykes.

The want of brief, but comprehensive Manual of the Natural History of India has been long felt by all interested in such inquiries.   At the present, it is necessary to search through voluminous transactions of learned Societies, and scientific Journals, to obtain any general acquaintance with what has been already ascertained regarding the Fauna of India, and, excepting to a few more favorably placed, even these are inaccessible. The issue of a Manual, which should comprise all available information in sufficient detail for the discrimination and identification of such objects of Natural History as might be met with, without being rendered cumbrous by minutiae of synonymy or of history, has therefore long been considered a desideratum.
To meet this want it is proposed to publish a series of such Manuals for all the Vertebrated Animals of India, containing characters of all the classes, orders, families, and genera, and descriptions of all the species of all Mammals, Birds, Reptiles, and Fishes, found in India.
Prospectus in his Birds of India regarding the proposed The Fauna of British India, Including Ceylon and Burma.

Jerdon's most important publication was The Birds of India (1862–64), which included over 1008 species in two volumes with the second volume in two parts. This work was dedicated to Lord Canning and Lord Elgin who supported the venture.

This work was not without its critics. A reviewer pointed out that Jerdon seemed unaware of the significance of geographic distributions in evolutionary relatedness. Jerdon was an admirer of the Quinarian classification of Swainson. Jerdon's opinion on Darwin's theory was that it "perhaps, lays too much stress on external and fortuitous circumstances as producing varieties, and not enough on the inherent power of change." The reviewer also pointed out problems in his usage of George Gray's arrangement of the bird classes and states: "In thus following the phantasies of Kaup, and the mad vagaries of Bonaparte (in his latest writings), we cannot believe that Dr. Jerdon has acted well for his own reputation, nor wisely as regards the class of readers for whom his volumes are specially intended." Jerdon documented the local names of many birds although he did not follow a consistent spelling for Hindi and Urdu words.

Jerdon's other major work was the Illustrations of Indian Ornithology in 1844, which included illustration made by Indian artists (some from Trichinopoly), about which  he wrote in his later works:

Other works included The Game Birds and Wildfowl of India (1864) and Mammals of India (1874). He had a wide interest in natural history and his studies include descriptions of plants, ants, amphibians, reptiles, birds as well as mammals. Jerdon was instrumental in the birth of The Fauna of British India, Including Ceylon and Burma series. The need for a work on the Indian fauna was felt and it was finally approved by the Secretary of state and was placed under the editorship of W. T. Blanford.

R. A. Sterndale mentions a note from Jerdon on an otter that he kept as a pet (probably at Tellicherry)

His work on the reptiles of India was not completed and it was only after his death that the proofs were sent to his home. In 1874 several volumes with his original drawings of reptiles were auctioned by Messrs. Sotheby, Wilkinson and Hodge. Some of these illustrations were purchased by Lord Lilford. Apart from zoology, he also took an interest in botany, although he did not publish on the topic and instead communicated notes to botanists such as Robert Wight. Wight notes that:

In his personal matters he was said to be careless and forgetful. He often had trouble with his creditors and during the time of his death he was found to be insolvent. Jerdon has also been noted as being rash. On one occasion, he tried catching a cobra by the tail and got bitten on the tip of finger which he slashed with a pocket knife. He was also nearly strangled by a pet python that he kept.

Eponyms

Jerdon is honored in the specific names of three species of lizards (Calotes jerdoni, Cnemaspis jerdonii, Ophisops jerdonii ) and three species of snakes (Hydrophis jerdonii, Protobothrops jerdonii, Indotyphlops jerdoni ). Francis Day named Hypselobarbus jerdoni and Amblypharyngodon jerdoni after Jerdon, the latter however is a junior synonym.

Writings
Jerdon wrote several books and contributed regularly to the proceedings of the Asiatic Society of Bengal and to that of the Madras Literary Society apart from journals abroad including the Ibis and the Annals and Magazine of Natural History. A selection of his writings include:

(1840) Cuculus himalayanus sp. n. Madras J. Literature and Science 11: 12-13.
(1842) Cuculus venustus sp. n. Madras J. Literature and Science 13: 140.
(1843–1847) Illustrations of Indian ornithology. American Mission Press, Madras.
(1849) On the fresh water fishes of southern India . Madras Journal of Literature and Science 15:139-149,302-346.
(1851) A catalogue of the species of ants found in southern India. Madras J. Lit. Sci. 17:103-127 (reprinted  in 1854 as A catalogue of the species of ants found in southern India. Ann. Mag. Nat. Hist. (2)13:45-56, 100-110.)

(1853) Catalogue of Reptiles inhabiting the Peninsula of India. J. Asiat. Soc. 153.
(1863) The Birds of India. Volume I 1857 (30 May 1863)
(1864) The Birds of India. Volume II, Part I 1895 (20 February 1864)
(1864) The Birds of India. Volume III 1931 (29 October 1864)
(1864) The game birds and wild fowl of India (extract from The Birds of India)
In 1877, a second revised reprint of the Birds of India was produced by H.H. Godwin-Austen, which included some of Jerdon's later papers. Godwin-Austen was also attempting to produce a revised version with added illustrations.
(1870) Notes on Indian Herpetology. P. Asiatic Soc. Bengal March 1870: 66-85.
(1874) The mammals of India: natural history. John Wheldon, London.

References

External links

 Biographies from Zoonomen
 Jerdon's ant publications
 Dates of publications of Jerdon's catalogue
 Mammals of India
Birds of India Vol 1 Vol 2 part 1 Vol 3
The Game birds and Wild fowl of India (1864)
 Illustrations of Indian ornithology (1847)

1811 births
1872 deaths
Scientists from County Durham
Alumni of the University of Edinburgh
English zoologists
English entomologists
Myrmecologists
English ornithologists
Burials at West Norwood Cemetery
British East India Company people
English people of Scottish descent

Thomas C. Jerdon


Baltorp Business Gymnasium er et hhx-gymnasium, der er en del af NEXT Uddannelse København.

Skolen har fem forskellige studieretninger, hvor der er fokus på handel, økonomi, markedsføring og sprog: marketing, politi, sprog, økonomi og forsvar.

Historie
NEXT Uddannelse København blev etableret i 2016 efter en fusion mellem Københavns Tekniske Skole og CPH West.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Gymnasiet på NEXT Uddannelse Københavns hjemmeside

Uddannelsesinstitutioner i Danmark
Ballerup

Baltorp Business Gymnasium


Karl Wilhelm Theodor Doflein, häufig Carl Doflein, (* 26. April 1852 in Wörrstadt; † 21. April 1944 in Bad Blankenburg) war ein deutscher Architekt des Historismus. Er trat besonders auf dem Gebiet des evangelischen Kirchenbaus hervor.

Leben

Dofleins Eltern waren Karl Doflein (geb. ca. 1825), Ergänzungsrichter am Großherzoglich Hessischen Friedensgericht Wörrstadt, und seiner Ehefrau Wilhelmine, geb. Jungk (geb. ca. 1827). Der katholische Doflein heiratete am 7. Juli 1880 in Kassel die evangelische (Emma) Amanda (Franziska), geb. Schmitt (geb. 12. Oktober 1855 in Frankfurt am Main; gest. 10. Oktober 1946 in Bad Blankenburg).  Am 31. Oktober 1881 wurde in Berlin der Sohn Max Joseph Doflein geboren. Am 6. August 1883 bekamen sie in Berlin den Sohn Paul Clemens Doflein. Dieser war Kunstschüler in Saaleck, als er mit 20 Jahren am 18. April 1904 in Charlottenburg, Nussbaumallee 38 starb. Am 22. Januar 1887 bekamen sie in Berlin die Tochter Elisabeth Amanda Doflein. Das Paar lebte bei Dofleins Tod im Alter von fast 92 Jahren im Lebensabendheim "Silentarium" in Bad Blankenburg.

Über Dofleins Jugend und seine Schulbildung sind keine Einzelheiten überliefert. In Bezug auf seine berufliche Ausbildung wird er als Schüler von Carl Schäfer in Kassel und von Franz Schmitz in Köln bezeichnet, bei beiden dürfte er erste Erfahrungen im Kirchenbau gesammelt haben. Von 1878 bis 1888 arbeitete er in Berlin in der Bauverwaltung der Reichspost unter August Kind und war dabei am Bau von Postämtern unter anderem in Köln, Aachen, Dortmund und Halle (Saale) beteiligt. Später arbeitete er als selbstständiger Architekt in Berlin. Doflein machte Entwürfe, baute und sanierte vor allem Kirchen und Villen, aber auch Grabstätten und Badeanstalten.

Werk (Auszug)

 1881–1884: Umbau des Schlosses Boitzenburg (Neorenaissancestil)
 1882: Entwurf für die Pfarrkirche St. Sturmius in Rinteln (Entwurf ohne Bauabsicht für die Monatskonkurrenz des Architektenvereins zu Berlin; neugotisch)
 1883/1884: Friedhofskapelle für den Neuen Friedhof in Greifswald (abgebrochen, Sandsteinplastik und Fenster in die Dorfkirche Löcknitz eingefügt)
 1887–1889: Erbbegräbnisstätte derer von Arnim im Schlosspark von Boitzenburg
 1888: Kreisständehaus in Prenzlau (Wettbewerbsentwurf 1883)

 1889–1893: Mitarbeit bei der Planung des Neubaukomplexes für die Oberpostdirektion Aachen
 ca. 1890: Erbbegräbnis der Familie Arnim-Boitzenburg in Boitzenburg
 1891–1893: Kirche Zum Guten Hirten in Berlin-Friedenau (neugotisch)
 1892–1898: Matthäuskirche in Burbach (nach Einsturz wegen mangelhafter Fundamentierung in einer frühen Bauphase abgetragen und nach Plänen von Eduard Philipp Arnold ab 1895 neu errichtet)
 1892–1894: Pauluskirche in Dortmund (neugotisch)
 1895: Wettbewerbsentwurf für das Völkerschlachtdenkmal in Leipzig (prämiert; nicht ausgeführt)
 1897: Friedenskirche in Hamborn (neuromanisch)
 1904–1911: Sanierung und Restaurierung der Alexanderskirche in Zweibrücken
 1906–1908: Protestantische Kirche Nünschweiler (neuromanisch)
 vor 1909: Landhaus für Louis Merck (genannt: "Haus Darsberg") in Seeheim (Bergstraße)
 sowie prämierte Wettbewerbsentwürfe für Kirchen in Basel, Krefeld und Zweibrücken

Ehrungen

An der Kirche Zum Guten Hirten auf dem Friedrich-Wilhelm-Platz in Berlin-Friedenau befindet sich eine Gedenktafel mit dem Inschrift "Kirche Zum Guten Hirten. Erbaut in den Jahren 1891 bis 1893 unter dem Protektorat Auguste Viktorias I.R. nach Plänen von Architekt Carl Doflein".

Literatur
  – (gibt das Geburtsjahr irrtümlich mit 1856 an)

Weblinks

Einzelnachweise

Architekt (Berlin)
Architekt des Historismus
Kirchenbaumeister
Deutscher
Geboren 1852
Gestorben 1944
Mann

Karl Doflein


هوذة بن علي بن ثمامة بن عمرو الحنفي من بكر بن وائل، صاحب اليمامة في نجد، شاعر بني حنيفة وخطيبها قبيل الإسلام وفي العهد النبوي. ملك نصراني حكم إقليم اليمامة (منطقة الرياض حاليًا) وسيد من أسياد العرب، وزعيم بني حنيفة في الجاهلية، وشاعر ذا قدر عالٍ في قومه، له شرف وذكر، وصاحب تاج ورأي وحيلة.

نسبه
 هو: هوذة بن علي بن ثمامة بن عمرو بن عبد العزى بن سحيم بن مرة ابن الدول بن حنيفة بن لجيم بن صعب بن علي بن بكر بن وائل بن قاسط بن هنب بن أفصى بن دعمي بن جديلة بن أسد بن ربيعة بن نزار بن معد بن عدنان.
 أمّه: هالة بنت جاسر بن جبير بن حاتم بن علي بن مالك بن حنظلة بن زيد مناة بن تميم بن مر بن إد بن طابخة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان.

عنه
ولد في اليمامة عام 551 للميلاد. لعائلة مسيحية ذات عز وجاه. في يوم الصفقة (يوم المشقر) تعاون هوذة بن علي الحنفي مع أساورة كسرى أنو شروان لإيصال عير له تحمل نبعًا إلى عمال كسرى باليمن حتى إذا كانوا بنطاع فساروا بني تميم اليهم واخذوا ما كان معهم واقتسموه وقتلوا عامة الأساورة وسلبوهم، واسروا هوذة بن علي، فأشترى هوذة نفسه بثلاثمائة بعير، فساروا معه إلى هجر واخذوا منه فداءه.

وفي ذلك يقول الشاعر:

وكان هوذة رجلًا جميلًا شجاعًا لبيبًا دعا له كسرى أنو شروان بكأس من ذهب فسقاه فيها، وأعطاه إياها، وكساه قباء ديباج منسوجًا بالذهب واللؤلؤ - القباء: ثوث يلبس فوق الثياب - وقلنسوة قيمتها ثلاثون الف درهم، ودعا بعقدٍ من در فعقد على رأسه (فسمي لذلك هوذة ذا التاج).

رسالة النبي إلى هوذة
فلما قدم عليه سليط بكتاب النبي صلّى الله عليه وسلّم مختوماً أنزله وحباه وقرأ عليه الكتاب فرد رداً دون رد وكتب إلى النبي صلّى الله عليه وسلّم ما أحسن ما تدعو إليه وأجمله وأنا شاعر قومي وخطيبهم والعرب تهاب مكاني فاجعل إلى بعض الأمر أتبعك.

وأجاز سليطاً بجائزة وكساه أثواباً من نسج هجر فقدم بذلك على النبي صلّى الله عليه وسلّم فأخبره. وقرأ النبي صلّى الله عليه وسلّم كتابه وقال «لو سألني سبابة من الأرض ما فعلت باد وباد ما في يديه».

المراجع

أعلام بني ربيعة
إقليم اليمامة
بكر بن وائل
ملوك عرب
مواليد 551
ساسة نجديون في القرن 6
وفيات 600
شعراء نجديون في القرن 6

هوذة الحنفي


سجل الإنترنت الإقليمي  هي منظمة تشرف على تسجيل وتعيين أرقام الإنترنت ضمن أقاليم العالم.

مراجع

أيانا
إدارة الإنترنت
معايير الإنترنت

سجل إنترنت إقليمي


Utvrda Cesargrad (niem. Kaisersberg) je objekt u gradu Klanjcu, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Utvrda Cesargrad nalazi se najistaknutijem hrptu Cesargradske gore, iznad doline Sutle i današnjeg Klanjca. Prvi put se spominje 1399. g. u darovnici kralja Sigismunda kojom se poklanja Hermanu Celjskom. Prema predaji sagradili su je templari. Strukturu utvrde čine polukružna kamena građevina stambene funkcije, opasana zidinama i branič-kula. U Seljačkoj buni 1573. g. opljačkana je i zapaljena. Posljednji vlasnici Erdödyjevi je djelomično obnavljaju ali se utvrda napušta sredinom 17. st. radi izgradnje Novih Dvora Klanječkih te propada. Njezini ostaci sjedinjuju značajke srednjovjekovnog plemićkog grada, renesansnog kaštela i ranobaroknih dvoraca

Zaštita
Pod oznakom Z-3519 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Utvrda

Zaštićene kopnene arheološke zone i nalazišta u Krapinsko-zagorskoj županiji
Utvrde u Hrvatskoj
Građevine u Klanjcu

Utvrda Cesargrad (Klanjec)


În psihologie, cele patru stadii ale competenței, sau modelul de învățare al "competenței conștiente", reprezintă stadiile psihologice implicate în procesul de tranziție de la incompetență la competență într-o aptitudine.

Istoria
Descris inițial ca "cele patru etape ale învățării oricărei aptitudini", teoria a fost dezvoltată la  de angajatul acesteia Noel Burch în 1970. Acesta a fost frecvent atribuită lui Abraham Maslow, deși modelul nu apare în lucrările sale mai importante.

Cele patru etape ale învățării oferă un model al învățării. Acest model sugerează că indivizii nu își dau seama la început cât de puțin știu, adică sunt inconștienți de incompetența lor. După ce își recunosc incompetența, dobândesc în mod conștient o calificare, și apoi o folosesc în mod conștient. În cele din urmă, ei își pot utiliza abilitatea fără a mai fi conștienți de aceasta: se spune că individul a ajuns la stadiul de competență inconștientă.

Mai multe elemente, inclusiv ajutarea cuiva să "știe ce nu știe" sau de a identifica o zonă necunoscută, poate fi comparată cu unele elemente din , deși Johari tratează conștiința de sine, în timp ce cele patru etape ale competenței tratează etapele învățării.

Cele patru etape ale competenței
 Incompetența inconștientă
 Individul nu înțelege sau nu știe cum să facă ceva și nu recunoaște neapărat acest deficit. El poate nega utilitatea acestei aptitudini. Individul trebuie să-și recunoască propria incompetență, și valoarea noii aptitudini, înainte de a trece la stadiul următor. Durata de timp pe care o petrece cineva în această etapă depinde de forța imboldului de a învăța.
 Incompetența conștientă
 Dacă persoana nu înțelege sau nu știe cum să facă ceva, ea recunoaște acest deficit, precum și valoarea noii aptitudini în a acoperi acest deficit. Comiterea de greșeli poate fi parte integrantă a procesului de învățare în acest stadiu.
 Competența conștientă
 Persoana înțelege sau știe cum să facă ceva. Cu toate acestea, poate da dovadă a acestei aptitudini sau cunoștințe doar cu un efort de concentrare. Stadiul poate fi împărțit în mai multe subetape, și există o implicare conștientă la punerea în aplicare a noii abilități.
 Competența inconștientă
 Individul a exersat practic atât de mult o abilitate încât i-a devenit un reflex și o poate realiza cu ușurință. Ca urmare, aptitudinea poate fi exercitată în timp ce execută și alte sarcini. Individul poate fi capabil să-i învețe pe alții, în funcție de cum și când a învățat.

Note bibliografice

Abilități

Cele patru etape ale competenței


Ioan Botha a fost un proprietar din Dej. Acesta a participat din partea Cercului electoral Dej ca delegat titular la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România la 1 decembrie 1918.

Note

Bibliografie

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Transilvăneni
Români din Austro-Ungaria

Ioan Botha


Juro Pranjić (Tuzla, 1959.), poznati hrvatski bosanskohercegovački arhitekt iz Tuzle

Životopis
U Tuzli je završio srednju građevinsku školu. Studirao je u Sarajevu na Arhitektonskom fakultetu na kojem je diplomirao 1983., a 1989. završio poslijediplomski studij o temi "Arhitektura u slobodnom prostoru" u Zagrebu. Supruga Evica je također diplomirani inženjer arhitekture i profesorica je stručnih predmeta u Građevinsko-geodetskoj školi u Tuzli. Juro Pranjić vodi arhitektonski ured d.o.o. Novi dom u Tuzli, a od 2009. godine mu se u radu pridružila i kći Ana, magistrica arhitekture. Osim nje ima još troje djece, kći Mariju - magistricu ekonomije, Luciju - studenticu arhitekture i sina Ivana - studenta prava.

2000-ih je Pranjić oduševio stručnu javnost projektima. Većina novih središnjih crkvenih projekata u BiH Pranjićevo je djelo. Krunom Pranjićeva arhitektskog rada je pobjeda na dva natječaja od izuzetno velikog značaja za Hrvate u BiH: projekt Gospinog svetišta na Kondžilu.Nakon deset godina ustrajne borbe, Vrhbosanska nadbiskupija izborila je lokaciju Isusovačkog centra u Sarajevu na Grbavici, koja je Pranjićev projekt.

Jedan od najvećih Pranjićevih projekata je industrijska zona općine Odžak, koji je i najveći objekt u Posavini.

Pranjićevo je djelo nova crkva i četrnaest postaja-kapelica kalvarije u Drijenči.Postaje su duž asfaltirane prometnice koja gradi sponu između crkve i groblja. Zahvaljujući postajama križnog puta, Drijenča postaje i hodočasničko mjesto za katolike tuzlanskoga kraja

Prema projektu Ane Bosankić i Jure Pranjića, pokrenuta je obnova župne crkve Rođenja BDM u Ulicama.

Pranjić je u cijelosti izradio i Franjevačkom samostanu i Hrvatima s ovih prostora i svim budućim generacijama darovao Projekt Hrvatskog kulturnog centra "Sveti Franjo". Tim projektom oživljava se stara gradska jezgra u kojoj je nekada bila katolička crkva (srušena 1987.), te se čuva identitet Hrvata ovog kraja. Centar je izgrađen na starom crkvištu. Ovaj će prostor biti namijenjen za kulturno-umjetnička događaja tuzlanskih Hrvata, a franjevci imaju zamisao da se u ovom Centru otvori i sveučilišni odsjek za orgulje. U Pranjićevoj zgradi je predviđeno da se radi još djelotvornije povezanosti Tuzle i BiH s Republikom Hrvatskom, u Centru nađe i generalni konzulat RH. Cijeli je projekt dio revitalizacije povijesne jezgre Tuzle.

Prema projektu Jure Pranjića i Ane Bosankić izgrađena je Kapela sv.Franje u Gornjem Vukšiću koja je odabrana od strane međunarodnog stručnog žirija, kao jedan od 12 projekata u kategoriji realizacija, na selektivnoj izložbi najboljih arhitektonskih ostvaranje Collegium artisticum 2017- Arhitektura koju organizira Asocijacija arhitekata u Bosni i Hercegovini.

Član je ogranka Matice hrvatske u Tuzli. Učlanio se iste godine kad je ogranak obnovljen, 2001. godine.

Izvori

Životopisi, Tuzla
Bosanskohercegovački arhitekti
Par Selo Gornje

Juro Pranjić


Acerca de los padres / Generaciones es un sencillo de la cantautora chilena Isabel Parra, lanzado en 1972 por el sello DICAP y perteneciente al álbum Isabel Parra y parte del Grupo de Experimentación Sonora del ICAIC. Tanto el Lado A como el Lado B son composiciones del cantautor cubano Silvio Rodríguez, quien colabora tocando la guitarra. Silvio ya había participado anteriormente en la grabación del disco de 1971 de Isabel titulado De aquí y de allá.

Lista de canciones

Créditos
 Isabel Parra: voz
 Silvio Rodríguez: guitarra

Referencias

Sencillos de 1972
Sencillos de Isabel Parra
Sencillos de Discoteca del Cantar Popular

Acerca de los padres / Generaciones