The 14th Street bridges refers to the three bridges near each other that cross the Potomac River, connecting Arlington, Virginia and Washington, D.C. Sometimes the two nearby rail bridges are included as part of the 14th Street bridge complex. A major gateway for automotive, bicycle and rail traffic, the bridge complex is named for 14th Street (U.S. Route 1), which feeds automotive traffic into it on the D.C. end.

The complex contains three four-lane automobile bridges — including, from west to east, one southbound, one bi-directional, and one northbound — that carry Interstate 395 (I-395) and U.S. Route 1 (US 1) traffic, as well as a bicycle and pedestrian lane on the southbound bridge. In addition, the complex contains two rail bridges, one of which carries the Yellow Line of the Washington Metro; the other of which, the only mainline rail crossing of the Potomac River to Virginia, carries a CSX Transportation rail line. The five bridges, from west to east are the George Mason Memorial Bridge, the Rochambeau Bridge, the Arland D. Williams, Jr. Memorial Bridge, the Charles R. Fenwick Bridge and the Long Bridge. In aerial photos, shadows caused by a large, concrete divider on the bi-directional Rochambeau Bridge create the illusion of two, two-lane bridges, but this is in fact, a single, four-lane structure.

At the north end of the bridges, in East Potomac Park, the three roadways connect to a pair of two-way bridges over the Washington Channel into downtown Washington, one six-lane connecting to traffic (including northbound US 1) north onto 14th Street, and the other, an eight-lane bridge connecting to I-395 traffic on the Southwest Freeway. The Metro line connects to a tunnel in the East Potomac Park, and the main line railroad from the Long Bridge passes over I-395 and runs over the Washington Channel just downstream of the 14th Street approach before turning northeast along the line of Maryland Avenue.

On January 13, 1982, Air Florida Flight 90 clipped the 14th Street Bridge, the northbound I-395 span of the complex, during rush hour and crashed into the Potomac River; this killed four people on the bridge, along with 74 passengers and crew on the aircraft. The repaired span was renamed in honor of Arland D. Williams Jr., a passenger on the plane who survived the initial crash, but drowned after repeatedly passing a helicopter rescue line to other survivors.

Bridges

Each of the complex's five bridge spans has its own name. From east to west, the bridges are:
 The 1904 (rebuilt ) Long Bridge carries CSX, Amtrak and Virginia Railway Express rail traffic over the river. The name was "derived from its planned size and not as a memorial to any particular individual."
 The 1983 Charles R. Fenwick Bridge—named for the Virginia state senator who helped create the Washington Metropolitan Area Transit Authority—carries the Yellow Line of the Washington Metro across the river.
 The northbound span was originally named the 14th Street Bridge when it opened in 1950, renamed the Rochambeau Bridge eight years later, and renamed the Arland D. Williams Jr. Memorial Bridge in 1983 for a passenger of Air Florida Flight 90 who died saving others from the freezing water.
 At that time, the Rochambeau Bridge name was moved to the previously unnamed center bridge, which opened in 1971 and carries traffic in both directions.
 The southbound span, opened in 1962, is named the George Mason Memorial Bridge. A side path is on the upstream side of the bridge for pedestrians and cyclists.

History

Long Bridge

The name "Long Bridge" was given to a series of bridges across the Potomac dating back to 1809. At times, some of the bridges were referred to as the Bridge at 14th Street, but more often by other names.

The first bridge opened as the Washington Bridge on May 20, 1809 and originally carried vehicle, pedestrian and horse traffic. By the 1830s it began to be called the "long Bridge across the Potomac" to distinguish it from the bridge near Little Falls, but over time, the colloquial name was shortened to just the "Long Bridge". Rails had been built to the bridge from the Washington side in 1855 and from the Virginia side in 1857, but there weren't placed on the bridge until the Civil War.

In 1864, a new bridge was built adjacent to the original bridge. When the U.S. Military railroad Charles Minot fell through one of the spans of the old bridge on February 18, 1865, the rails were moved to the new bridge and the old bridge became used for non-rail traffic only, as had been recommended in the prior year.
 To some the old bridge became the "turnpike bridge" and the new one the "railroad bridge." For others the two bridges were referred to separately as the Long Bridge and the railroad bridge or as two parts of one "Long Bridge".

An October 1, 1870 flood damaged the bridges beyond repair so a replacement bridge was built over the next two years and the old Washington Bridge was removed.

The new bridge opened on May 15, 1872. The day the new bridge opened, the old railroad bridge, which had been partially repaired, was closed.  On July 2, the Alexandria and Fredericksburg Railway opened, providing the first direct all-rail connection between the north and Richmond, Virginia.

Despite the new design, the 1872 bridge continued to be damaged by freshets, it blocked river traffic and was not wide enough for two tracks; so two new bridges were built. A new railroad bridge was constructed in 1904 and a new Highway Bridge opened in December 1906. The 1872 bridge was closed on December 18, 1906 and demolished in 1907.

The current railroad bridge opened on August 28, 1904, about 150 feet (45 m) upriver from the old bridge. In the early years, the bridge was often referred to as the "Railroad Bridge" to distinguish it from "Highway Bridge". It was also sometimes known as the "14th Street Railroad Bridge". It wasn't until the 1980s, during planning of the Virginia Railway Express (VRE) system, that the railroad bridge again began to be called by the old "Long Bridge" name. VRE began using the bridge in 1992.

The bridge was substantially reconstructed starting in mid-1942, with 11 new supplemental piers between the original truss spans and steel plate girders replacing the iron and steel truss spans.  Work completed on November 9, 1943.

When the Mason Bridge was completed in 1962, it put an end to almost all use of the Long Bridge's draw span. The last time it was opened was March 1969 to allow barges used in the removal of the old Highway Bridge to pass through. The tender's control house, or shanty, on top of the draw remained - often used as a billboard for Georgetown crew races until it was removed in late 1982 or early 1983.

The bridge was rehabilitated in 2016 and CSX determined that it was sufficient to meet their freight needs, but in 2019 DDOT and FRA reported that a second bridge was needed to serve increased passenger rail needs. A third bridge was also proposed to create a new bicycle/pedestrian crossing. In 2019, Virginia announced that they would pay to build a new rail bridge over the Potomac River north of the Long Bridge.

Highway Bridge

A new swing-span through-truss bridge called the Highway Bridge or sometimes the 14th Street Bridge, 500 feet (150 m) upriver from the Long Bridge, opened December 15, 1906, to serve streetcars and other non-railroad traffic.

The yellow trolleys of the Mount Vernon Railway used the bridge until 1932 when the line was replaced by buses that eventually became part of the Alexandria, Barcroft and Washington (AB&W) Transit Company.

After the George Mason Bridge was opened in 1962, the Highway Bridge was closed, but there was considerable discussion of reusing the Highway Bridge, perhaps for rush hour only automobile traffic. Nonetheless, the Highway Bridge was finally removed from the site in 1967–1968, and was taken to the Naval Surface Warfare Center, Dahlgren Division, for bombing practice.

In order to remove the Highway Bridge piers, the Williams and Long Bridges were opened for the last time on March 3, 1969. They were opened to remove barge and crane equipment that had been floated upriver in 1967 to remove the old Highway Bridge piers and install new center bridge piers. A few years prior to 1967, the railroad bridge had been welded shut, and in order to open it for the crane, that had to be reversed.

Pontoon Bridge
On July 1, 1942, after two months of work, the War Department opened a pontoon bridge located between the Railroad and Highway bridges. It connected Ohio Drive, then Riverside Drive, to US Highway 1. The bridge was constructed of 30 plank covered pontoons with an asphalt coating for the 12 foot-wide floor. A fixed steel span on the Virginia side provided an opening 30 feet wide and 21 feet high for boats to pass under. Two more fixed spans carried it over the George Washington Parkway. The bridge was built for emergency movement of troops and though it was to allow for civilian use, it never did. Once World War II was over, the bridge was removed in the summer of 1945.

Modern 14th Street Bridges

Despite the different names of the Rochambeau, Mason and Williams bridge, and the fact that there were all built separately, the three are often called "The 14th Street Bridge" together.

Arland D. Williams, Jr. Memorial Bridge
Planning for a replacement of the Highway Bridge started in the 1940s to deal with expanded traffic in the automobile age. Work on a new single-span, northbound-only 14th Street Bridge began on August 21, 1947 and the new bridge opened on May 9, 1950 with the ribbon cut by Miss D.C., Mary Jane Hayes. The Highway Bridge then became southbound-only, but a 2nd bridge was planned to replace it. The new bridge span incorporated draw spans with a control houses that was designed to complement those on the Arlington Memorial Bridge upstream and on the railroad bridge's swing span downstream.

In 1956, while planning the Jones Point Bridge Congress began to debate what to name it. While one of the first suggestions was to name it after Woodrow Wilson, which eventually it was, Rep. Joel Broyhill (R-VA) suggested naming it for George Mason, or failing that naming the new Highway Bridge for him. This prompted a letter to the editor of the Washington Post suggested it be named for revolutionary war hero Lafayette, since it was near where he led soldiers across the river on the way to Yorktown. A few days later, Charles Parmer a Rochambeau enthusiast and head of Virginia's short-lived Rochambeau Commission, suggested the bridge instead be named for Jean-Baptiste Donatien de Vimeur, comte de Rochambeau. Another letter followed that suggested attaching the name Rochambeau instead to the 14th Street Bridge and that letter caught the attention of Congress member Harry F. Byrd of Virginia who submitted it to the Congressional Record. Broyhill submitted a bill naming the bridge for Mason and Byrd submitted one naming it for Rochambeau, and by the middle of summer a compromise had been worked out naming one span for each. Broyhill resubmitted the compromise bill in 1957 and it passed. The new bridge was dedicated in honor of Rochambeau on October 19, 1958 at 2pm, at time and date meant to correspond with the time and date that Cornwallis surrendered at Yorktown in 1781.

The last time Williams Bridge was opened was on March 3, 1969 to remove barge and crane equipment that had been floated upriver in 1967 to remove the old Highway Bridge piers and install new center bridge piers.

The Williams bridge underwent extensive repair in 1975-1976 which resulted in a closure of more than a year. Workers gave the bridge a new deck, removed the bascule draw span and replaced the sidewalks with shoulders. The control house remained.

On January 13, 1982, the Williams Bridge was damaged by the crash of Air Florida Flight 90. The Boeing 737-222, which had accumulated ice while idling on the runway at National Airport, stalled soon after takeoff, fell on the bridge, and slammed into the iced-over Potomac River. The crash killed 74 passengers and crew, plus four people in cars on the bridge. The repaired span was renamed the Arland D. Williams, Jr. Memorial Bridge on March 13, 1985 – following a December 4, 1984 vote – after one of the passengers, who passed a lifeline to five survivors before permitting himself to be rescued. He succumbed to hypothermia and drowned while rescuers worked to rescue the last of the survivors. The name Rochambeau Bridge was then shifted to the Center Highway Bridge.

After a series of inspections from 2005 to 2009, the District of Columbia's District Department of Transportation (DDOT) began a $27 million rehabilitation of the northbound main span in 2010. Construction, scheduled to last only a few months, was finally completed in 2011. A 2014 inspection found more problems. Citing the expense and the need to replace or repair several deficient bridges elsewhere in the District, DDOT pushed the date for fixing these problems to 2020. On April 13, 2023, DDOT announced the US Department of Transportation had provided $72 million to help fund the rehabilitation project. The $90 million project, which will also be funded in part by the D.C. government, would start with preliminary engineering and the environmental review for the project later that spring, with the preliminary design expected to be completed that fall. Construction is estimated to take two years.

George Mason Memorial Bridge
The new George Mason Memorial Bridge opened upstream on January 26, 1962, replacing the old Highway Bridge (then southbound only). The Mason Bridge, unlike the bridges upstream and downstream, could not open for river traffic, thus Potomac River traffic by sea-going vessels traveling above the Long Bridge ceased in 1961.

During the late 1960s, new ramps were constructed between the westbound Shirley Highway and the southbound George Washington Parkway and these eliminated the path between the bridge and the Pentagon. In 1969, the path was connected to the Arlington Memorial Bridge via the Lady Bird Trail and on April 15, 1972 it was connected to Alexandria via the Mount Vernon Trail, of which the Lady Bird Trail became part.

In 1984, the Mason Bridge was closed for several months for a $5.9 million overhaul. The bridge was resurfaced and widened to provide shoulders. The sidewalk was widened and new safety railings were installed between the walkway and the roadway.

On July 25, 1989, the George Mason Bridge gained national notoriety as the scene of the 1989 DC Prostitute Expulsion.

In late 2018, the National Park Service rebuilt and improved the trail ramp between the George Mason Bridge path and East Basin Drive.

Rochambeau Bridge

On April 5, 1971, a third bridge opened immediately downstream of the Mason Bridge, carrying two express lanes in each direction. Work began in March 1967, but wasn't entirely completed until 1972. The express lanes lead directly to the high-occupancy vehicle lanes on Virginia's section of I-395, though these lanes are only HOV during rush hour.

At the time it opened it was only open for bus traffic, making it the longest exclusive busway in the Country, but over the years the express lane rules have gradually been reduced. In late 1973, carpoolers were allowed to use the bus lanes during rush hour if the car had at least four passengers. In 1975, cars with four passengers were allowed to use the express lanes at all hours. In 1983, Congress passed a law to open the express lanes to all vehicles except during rush hour, when they were restricted to buses, car pools and emergency vehicles and that went into effect in 1985. In 1987, due to increased congestion, the Virginia Department of Transportation extended the HOV end time from 6pm to 6:30pm, but later that year it was rolled back after Rep. Stan Parris passed a federal law that would deny Virginia $2.4 million if the rush hour extension remained. In the same year, the VDOT opened the northbound HOV lanes on the bridge to all users to alleviate congestion caused by reconstruction of the SE-SW Freeway. In early 1989, Virginia, in a deal with Rep. Parris, lowered the HOV restrictions from four people per vehicle to three in order to regain control over the management of the HOV lanes. In late 2019, the HOV lanes on 395 changed to High-Occupancy Toll (HOT) lanes, and as a result the northbound lane on the Rochambeau Bridge became a HOT lane as well.

When it opened, the bridge was known as the Center Highway Bridge.  On March 13, 1985, following the 1982 Air Florida Flight 90 crash, the downstream bridge was renamed the Arland D. Williams, Jr. Memorial Bridge to honor one of the passengers who died saving the lives of other survivors during the crash. The name Rochambeau was simultaneously transferred to the Center Highway Bridge. However, the bronze marker naming the bridge was not shifted with the name.

Charles R. Fenwick Bridge
The final bridge, the Charles R. Fenwick Bridge, carrying the Yellow Line, opened on April 30, 1983. Based on the recommendation of Washington Post reporter Jack Eisen, the bridge was named for Fenwick by the Metro Board on September 22, 1983. Fenwick was a Virginia state legislator from the Washington suburbs who sponsored legislation to create Metro. He died in 1968.

See also

 List of crossings of the Potomac River
 Bridge Tender's House (artwork), an installation on the bridge's old watchtower
 List of bridges documented by the Historic American Engineering Record in Washington, D.C.

References

External links

 Roads to the Future – 14th Street Bridge Complex (I-395 and US-1)

 PRR Chronology

 Federal 2012 environmental impact statement documents

Railroad bridges in Virginia
Railway bridges in Washington, D.C.
Road bridges in Virginia
Bridges completed in 1809
Bridges completed in 1835
Bridges completed in 1865
Bridges completed in 1904
Bridges completed in 1906
Bridges completed in 1943
Bridges completed in 1950
Bridges completed in 1962
Bridges completed in 1971
Movable bridges on the Interstate Highway System
014
CSX Transportation bridges
Bridges over the Potomac River
Buildings and structures in Arlington County, Virginia
Transportation in Arlington County, Virginia
Road bridges in Washington, D.C.
Historic American Engineering Record in Washington, D.C.
Bridges on the Interstate Highway System
Bridges of the United States Numbered Highway System
Former toll bridges in Virginia
Former toll bridges in Washington, D.C.
Rapid transit bridges
Interstate 95
Bascule bridges in the United States
1809 establishments in the United States

14th Street bridges


ستريت فايتر 4  هي لعبة فيديو قتالية من إنتاج شركة كابكوم لعام 2008، وهذا هو الجزء الرابع من سلسلة ألعاب الفيديو الشهيرة (ستريت فايتر) بعد ثلاثة أجزاء كان آخرها في عام 1999. أصدرت اللعبة لجهاز البلاي ستيشن 3 والإكس بوكس 360 والويندوز.

انظر أيضاً
 سوبر ستريت فايتر IV

روابط خارجية

مراجع

ألعاب آي أو إس
ألعاب فيديو لأجهزة ألعاب الصالات
ألعاب الصالات عن مواجهة الرأس بالرأس
ألعاب إكس بوكس 360
ألعاب بلاي ستيشن 3
ألعاب بلاي ستيشن 4
ألعاب ديمبس
ألعاب ستريت فايتر
ألعاب فيديو 2.5 دي
ألعاب فيديو 2008
ألعاب فيديو بادئة
ألعاب فيديو برسومات تقنية التظليل الداخلي
ألعاب فيديو تقع أحداثها في 2007
ألعاب فيديو تقع أحداثها في إسكتلندا
ألعاب فيديو تقع أحداثها في البرازيل
ألعاب فيديو تقع أحداثها في الصين
ألعاب فيديو تقع أحداثها في الهند
ألعاب فيديو تقع أحداثها في الولايات المتحدة
ألعاب فيديو تقع أحداثها في اليابان
ألعاب فيديو تقع أحداثها في إيطاليا
ألعاب فيديو تقع أحداثها في روسيا
ألعاب فيديو تقع أحداثها في سنة 1999
ألعاب فيديو تقع أحداثها في فيتنام
ألعاب فيديو تقع أحداثها في كوريا الجنوبية
ألعاب فيديو تقع أحداثها في هاواي
ألعاب فيديو حسب موقع الأحداث في إفريقيا
ألعاب فيديو حول فنون قتالية
ألعاب فيديو ذات نهايات بديلة
ألعاب فيديو عن فقدان الذاكرة
ألعاب فيديو فردية وجماعية
ألعاب فيديو مطورة في اليابان
ألعاب ويندوز
الديناصورات في ألعاب الفيديو
تتمة ألعاب فيديو

ستريت فايتر 4


An Alopecurus rendlei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alexander Eig. An Alopecurus rendlei in nahilalakip ha genus nga Alopecurus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Alopecurus

Alopecurus rendlei


Krig er en dansk dokumentarfilm fra 2003 instrueret af Jens Loftager efter eget manuskript. Filmen er anden del af Jens Loftagers trilogi, som blev indledt med Ord (1995).

Handling
Det tyvende århundrede har i Europa været præget af krig, ikke mindst de to verdenskrige og konflikten i eks-Jugoslavien. For de, der oplever en krig, repræsenterer den destruktion og død, men under rædslerne trives også håb og næstekærlighed. I filmen mødes billedernes skønhed og beretningernes gru i et forsøg på at forstå menneskets adfærd og oplevelse af sig selv under og efter krigens ekstremer. Med afsæt i optagelser fra krigenes skuepladser fortæller en række vidner om tab, smerte, angst, afmagt, dilemmaer, ydmygelser, kampe og kz-lejre. Men også om betydningen af at forblive menneske i alle situationer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2003

Krig (dokumentarfilm)


Le processus alvéolaire du maxillaire forme la partie inférieure de l'os maxillaire.

Description
Le processus alvéolaire du maxillaire est concave en dedans et en arrière et forme avec celui de l'os opposé l'arcade dentaire supérieure.

Il présente à sa surface des reliefs correspondants aux racine dentaires : les jugums alvéolaires.

Son bord inférieur épais est creusé pour recevoir les racines dentairess : les alvéoles dentaires.

Crâne

Processus alvéolaire du maxillaire


La Insurgencia de Al-Qaeda en Yemen es una serie de enfrentamientos armados entre el Ejército de Yemen, que cuenta con el apoyo de Estados Unidos, y células rebeldes afiliadas a Al-Qaeda. El conflicto es a veces calificado como una parte de la guerra contra el terror.

La campaña del Gobierno contra Al-Qaeda comenzó en 2001, y se incrementó el 14 de enero de 2010, cuando el Ejército yemení declaró la guerra abierta a Al Qaeda.<ref>Yemeni al-Qaeda suspects 'killed' (en inglés) Al Jazeera</ref> Además de combatir con Al Qaeda en varias provincias, Yemen también combate con la insurgencia chíita en el norte del país y con los separatistas del sur.

 Escenario
El conflicto entre el Ejército y el grupo terrorista Al-Qaeda tiene lugar desde 2001, cuando ocurrieron los primeros enfrentamientos entre ambos bandos.

Sin embargo, en 2009, Yemen se emergió como un nuevo frente en la guerra contra el terrorismo, tras saberse que Umar Farouk Abdulmutallab, un joven de Nigeria que intentó sin éxito atentar contra un avión civil en Detroit, había sido entrenado en dicho país. Este incidente puso de manifiesto la fuerte presencia de yihadistas en el país y motivó la participación de EE. UU. en el conflicto.

Desde entonces se han venido produciendo numerosos enfrentamientos entre las tropas gubernamentales y los insurgentes islámicos, cuya presencia se ha expandido por todo el país, especialmente en la zona de la antigua Yemen del Sur.

Durante la presidencia de Ali Abdullah Saleh, sus opositores le consideraron culpable de la situación en el sur de Yemen, por no haber tomado medidas suficientes para frenar la entrada de Al-Qaeda. Algunos grupos detractores, incluso, aseguraron que estaba utilizando la presencia de la organización terrorista como un argumento para hacer temer una expansión islamista si su gobierno caía, afianzando así su poder y respaldo internacional.

Tras la Primavera Árabe, que derrocó finalmente a Saleh, los insurgentes utilizaron el caos que surgió para ampliar su presencia en el país.

Su sucesor, el presidente Abd Rabbuh Mansur al-Hadi, inició una reforma en el Ejército y ordenó lanzar una nueva ofensiva, habiéndose propuesto la "destrucción de Al-Qaeda.

 Precedentes
En 1978, la antigua Unión Soviética invadió Afganistán, acto que moverá a gran parte de la comunidad islámica, uniéndola en un objetivo común: expulsar a los poderes extranjeros del mundo islámico. Se crearon grupos paramilitares procedentes de todo lugar para combatir al invasor, quien se retiraría en 1991, pues será por aquellas fechas la URSS  acabaría por desintegrarse, abandonando sus antiguas políticas exteriores. Este conflicto será el causante de la creación de grupos militares independientes que, tras finalizar la guerra, buscaron otras formas de agruparse y hacer la yihad, la guerra santa. De aquí surgirían movimientos como el talibán y Al-Qaeda, este último fundado por el multimillonario saudí Osama Bin Ladem. Los núcleos de grupos residuales serían agrupados por Bin Laden mediante la creación de una base de operaciones en la frontera con Pakistán, consolidándose Al-Qaeda.

En Yemen, en los años 80, Salé buscaba imponerse al sur, por lo que el régimen de Yemen del Norte acogió a personal combatiente de Afganistán para hacer frente a su vecino socialista. Apareció de esta forma, en 1991,la Yihad Islámica en Yemen. El objetivo de la yihad había sido el de combatir a los infieles, los soviéticos anteriormente, pero como no todo infiel era soviético, continuaron con su lucha por todo el Oriente Próximo. Es por ello que la yihad empezaría a operar independientemente en otros territorios, como Yemen. Al-Qaeda vio en los socialistas del sur esa infidelidad y, apoyados por el gobierno yemení y por aquel millonario saudí, comenzaron las acciones contra éstos, incluyendo asesinatos y ataques a miembros políticos de Yemen del Sur. Los actos cometidos por el norte y la IJY, al Jihad al Islami fil Yemen, fueron tales, que el país se asumiría en 1994 en una guerra civil por la que Salé acabaría dominando todo el país, lo cual había sido su principal pretensión. El papel de la yihad en la guerra ayudó a Salé a alzarse con el poder. Sn embargo, lejos de reconocerse el apoyo, el gobierno intentaría su disolución mediante deportaciones y ataques a grupos residuales que se negaban a abandonar las armas, así como la oportunidad de integración en el nuevo régimen. El gobierno yemení lanzará intensas ofensivas contra sus centros, en la zona de Abyan, donde se hicieron fuertes, y asesinarán a su líder, lo que propiciará su desaparición en el 98. Lo cierto es que la IJY cunca estuvo bien organizada y mantenía un fuerte carácter tribal.

En 2000, Ali al Nashiri, líder de Al-Qaeda en el Golfo Pérsico, no sólo en Yemen, pues el grupo tenía poder a una escala mucho mayor, ideó y puso en marcha una operación, financiada por el líder de la organización a nivel global, Osama Bin Laden, que consistía en un ataque sin precedentes contra Estados Unidos, que llegó a ser uno de los atentados más importantes que los norteamericanos sufrieron hasta ese momento. El atentado, cometido en octubre de ese mismo año, consistió en el ataque suicida contra un destructor de Estados Unidos que atracaba en Adén, causando la muerte de casi una veintena de marines. Este acto serviría a Al-Qaeda para reivindicar su presencia en la zona, aunque tardarían hasta dos años en actuar de nuevo, esta vez contra un petrolero francés. La situación pondría de manifiesto el hecho de que sí existía una estructura del grupo terrorista consolidada en Yemen, pese a las decisiones de repulsa a la yihad tomadas por el gobierno en 1998, lo que afectaría el comercio marítimo del país: el tráfico entrante se redujo en un 90%, las tasas de seguros se triplicaron y 3.000 personas perdieron sus empleos. La pérdida de ingresos fue igual al 1% del PIB de Yemen durante un periodo de seis meses. Al-Qaeda incrementaría su actividad tras esto, llegando a intentar asesinar al embajador de Estados Unidos en Yemen. La respuesta norteamericana no se haría esperar, asesinando al líder del grupo en la zona. Más tarde, fuerzas árabes y occidentales detendrían y asesinarían a la mayor parte de los líderes en la península arábiga. Las células operativas en Yemen se desarticularon. La relativa facilidad con la que se acabó con Al-Qaeda en este ámbito se debió a la poca organización y apoyo que encontró, pues no logró establecerse definitivamente en el país y no caló en la población local. Por ello, tras la ofensiva realizada en 2003, que acabó con su líder, su influencia desaparecería.

 Eventos importantes

 2010
 Primera Batalla de Lawdar: el 19 de agosto el Ejército yemení entró en Lawdar, ciudad que se encontraba bajo el control de Al Qaeda, y mató a varios de sus miembros y líderes locales. Tras una semana de lucha, finalmente el 25 de agosto la ciudad fue recapturada por el ejército.

 Batalla de Huta: el 20 de septiembre más de 100 milicianos de Al-Qaeda tomaron la ciudad de Huta. El Ejército inició un contraataque y el 24 de septiembre recapturaron la ciudad, iniciando una persecución a través de las montañas de los terroristas huidos.

 2011
 Primera Batalla de Zinjibar y Jaar: el 27 de mayo cientos de insurgentes de Al Qaeda tomaron las ciudades de Zinjibar y de Jaar y se acuartelaron en las instalaciones del gobierno. El ejército abandonó la zona y varios soldados fueron capturados y ejecutados.

 2012
 Captura de Rada: en enero de 2012 un grupo de miembros de Al-Qaeda capturó la ciudad de Rada y declaró un emirato islámico en ella. No obstante, los jefes tribales lograron firmar una tregua con ellos y, a cambio de la liberación de varios presos, los milicianos yihadistas abandonaron la ciudad.

 Segunda Batalla de Lawdar:: el 9 de abril varios milicianos de Al-Qaeda tomaron de nuevo la ciudad de Lawdar tras intensos combates y se instalaron en ella. El Ejército inició una contraofensiva en la que participaron voluntarios tribales de Lawdar y tomaron la Montaña Yousef'', en las proximidades de la ciudad. Para finales de marzo los milicianos ya habían sido expulsados de Lawdar y sus proximidades.

 Segunda Batalla de Zinjibar y Jaar: el 12 de junio un convoy de soldados y vehículos armados del Ejército yemení entró en el centro de Jaar y, horas más tarde, en Zinjibar.

Los milicianos huyeron hacia la ciudad Shaqra, por aquel entonces bajo su posesión.

 Batalla de Shaqra: el 15 de junio el Ejército yemení conquistó la ciudad de Shaqra, el último gran feudo islamista en la provincia de Abyan.

 Captura de Azzan: el 23 de junio el ejército entró en la ciudad de Azzan, después de que los líderes tribales convencieran Al Qaeda de abandonar la ciudad pacíficamente y poniendo fin así al llamado "emirato de Azzan".

2013
 Batallas de Rada y Manasseh: el 28 de enero el Ejército lanzó una ofensiva para liberar Manasseh, un baluarte islamista en Abyan donde tenían retenidos a varios turistas europeos. Los islamistas respondieron con otra ofensiva en la ciudad de Rada, de la cual capturaron parte. Más tarde se inició un alto al fuego para garantizar la seguridad de los rehenes europeos y, tras su liberación, la situación de Manasseh sigue siendo incierta.

 Batalla de Maraksha: tras tres días de combates, el 2 de febrero el Ejército yemení consiguió tomar la ciudad de Markasha en Abyan. Los enfrentamientos se saldaron con 17 muertes.

 Batalla de Al-Mukalla: habiendo perdido sus últimos feudos en la gobernación de Abyan, Al-Qaeda se lanzó a la conquista de la Gobernación de Hadramaut, donde declaró un nuevo emirato y capturó varios pequeños pueblos

El 24 de mayo inició una ofensiva contra la capital provincial, Al-Mukalla, y conquistó dos de sus distritos: Shahr y Ghail Bawazir, que no fueron liberados por el Ejército hasta principios de junio.

El 7 de agosto de 2013, las autoridades yemeníes descubrieron y frustraron un plan de Al-Qaeda para conquistar Al-Mukalla y dos terminales de petróleo y gas de forma simultánea.

2014: Ofensiva de Shabwa y Abyan
En abril de 2014 se filtró  un video de una reunión de más de 100 miembros de Al Qaeda en Yemen en el que Naser al Wahishi animaba a los combatientes a "eliminar América". Como consecuencia, el 19 y el 20 de abril de 2014, EE. UU. lanzó junto con el Ejército Yemení uno de los mayores ataques del conflicto al matar a al menos 65 miembros de Al Qaeda en las provincias de Abyan, Shabwa y Al Baida, la mayoría de ellos con drones. Entre los fallecidos destacaron tres líderes locales de la organización (Mohamed al Mushibi, Fauaz al Muharraq y Salah al Muharraq), así como otros integrantes árabes y extranjeros.

Después de la reunión del Grupo de Amigos de Yemen, formado por 39 países, se lanzó el 29 de abril una ofensiva terrestre coordinada por el ejército y las milicias locales y comandada por el Ministro de Defensa, Mohamed Naser Ahmed, centrada en la región de Al Saíd, en la provincia de Shabwa, y en la zona de Al Mahfad, en la provincia de Abyan, con el objetivo de expulsar a los combatientes de las zonas montañosas del país. El primer día de combates murieron 15 soldados del ejército y 12 miembros de Al Qaeda.

El 4 de mayo, las fuerzas de seguridad tomaron el control de la carretera que comunica las provincias de Hadramout, Shabwa y Abyan. Otras operaciones en Shabwa lograron además lograron eliminar a los terroristas de Mefraq al Said, Hesat al Labn, Al Karif y Al Naqaba. Además, se abatieron a al menos 37 combatientes en la localidad de Yul Reda.

El 6 de mayo la ofensiva consiguió lograr uno de sus objetivos principales al tomar la zona montañosa de Al Mahfad, en una batalla en la que se cobró varias decenas de muertos entre los yihadistas, que abandonaron el área al amanecer. Además tomaron posesión de otro bastión del grupo terrorista de Haban y Qarn al-Sawad, en la zona de Shabwa.

Al Qaeda en Yemen
Los milicianos de Al-Qaeda que se encuentran en Yemen forman parte de la rama arábiga de la organización, siendo en su mayoría yemeníes y saudíes. Están especializados en explosivos y cuentan con el apoyo de algunas tribus locales, con las que ha tejido una red de alianzas y dependencias.

Tras haber sido expulsados de las Gobernaciones de Abyan y Shabwah debido a los ataques aéreos de EE. UU. y las ofensivas del Ejército, su principal zona de influencia se extiende ahora por la Gobernación de Hadramaut.

Su principal líder es Naser al Wahishi, antiguo secretario personal de Osama Bin Laden. Se le considera el número dos de la organización a nivel global.

En agosto de 2013 EE. UU. interceptó conversaciones entre Wahishi y Ayman al-Zawahiri sobre un plan para atacar objetivos occidentales, lo que se catalogó como la mayor amenaza terrorista desde el 11-S y conllevó el cierre temporal de 19 embajadas estadounidenses en países islámicos.

Papel de Estados Unidos

Los servicios de inteligencia de Estados Unidos han participado activamente en la campaña, mediante el lanzamiento de misiles de crucero y el uso de drones. El primero de los bombardeos con dichos aparatos fue en 2002, eliminando al coordinador del atentado contra el USS Cole

Otro importante ataque con drones fue el que causó la muerte de Anwar al-Awlaki, un clérigo islamista ligado a Al Qaeda, que falleció en un bombardeo de la CIA el 30 de octubre de 2010.

También eliminaron en 2012 a Fahd al-Quso (líder local de Al-Qaeda y uno de los terroristas más buscados por el FBI).  Luego, en enero de 2013, fue el turno de Said al Shehri, número dos de Al Qaeda en Yemen.

Los hermanos Kaid y Nabil al Dhahab, importantes figuras dentro de Al Qaeda en la provincia de Abyan, fueron blanco de un ataque de drones en mayo de 2012, pero sobrevivieron. No obstante, Kaid fue finalmente eliminado en agosto de 2013, poniendo fin a su autoproclamado califato. A pesar de ello, Nabil siguió en libertad.

Los drones de EE.UU. también han acabado con otros jefes menores de Al Qaeda en Yemen como Abdullah Hussein al Waeli y Mohammed al Ameri.

En 2014, fuerzas especiales estadoundienses fueron a rescatar a un fotoperiodista de EE.UU. Los secuestradores lo mataron a él y a un colega sudafricano.

El 28 de enero de 2017, una operación secreta llevada a cabo por fuerzas especiales de los EE.UU. en Yemen junto a las fuerzas de los Emiratos Árabes Unidos, una veintena de helicópteros Apache y aviones no tripulados, sobrevolaron la zona en un poblado llamado Yakla en Yemen, donde llevaron a cabo una misión con el objetivo de atacar a Al Qaeda y encontrar al tercer terrorista más peligroso y buscado del mundo, Qassim al Rimi. Por otra parte, también se produjo el saldo de un Navy Seal estadounidense muerto, tres Navy Seals heridos y la destrucción de una aeronave V-22 Osprey, la cual acudió al rescate de los marinos de elite que estaban bajo fuego terrorista. Sin embargo, el aparato debió ser destruido por su mal aterrizaje y accidente. Se desconoce si Al Rimi se encontraba en la base de Al Qaeda o, avisado del raid, se habría trasladado a un lugar seguro.

Asesinato de Al Rimi

En febrero de 2020, el entonces presidente Donald Trump afirmó que Estados Unidos había asesinado a Qasem Al Rimi en una operación de contraterrorismo, en la provincia de Al Bayda, en Yemen. Al Rimi era el jefe de Al Qaeda en la península arábiga, Al Rimi se atribuyó él mismo un atentado en la Base Militar Aérea Naval de Pensacola en Estados Unidos en diciembre de 2019.

Situación civil
En las ciudades bajo control de Al-Qaeda se han declarado pequeños "emiratos islámicos", y se ha impuesto en ellos un interpretación estricta de la sharia. Se han llevado a cabo muchas detenciones arbitrarias y, sobre todo, ejecuciones de soldados. Esto ha provocado numerosos desplazamientos entre la población civil, que ha emigrado a zonas más seguras como las ciudades de Adén y Saná.

Referencias

Política de Yemen
Al Qaeda

Guerras de Yemen
Conflictos en 1998
Conflictos en 1999
Conflictos en 2000
Conflictos en 2001

Insurgencia de Al-Qaeda en Yemen


Nogometni klub Rašeljka (NK Rašeljka, Rašeljka; Rašeljka Gornji Vinjani; Rašeljka Vinjani Gornji) je bio nogometni klub iz Gornjih Vinjana, grad Imotski, Splitsko-dalmatinska županija.

O klubu
Klub je osnovan 1983. godine, a djelovao je do 1989. godine. Uglavnom se natjecao u Prvenstvu NSO Split, odnosno Splitskoj ligi.  igralište kluba, naziva "Rašeljka" je kasnije za treninge koristio "Imotski".

Uspjesi

Pregled po sezonama

Poveznice
 Gornji Vinjani
 NK Imotski
 NK Vinjani

Vanjske poveznice
 zagrebancija.com, Sramota je da Dinamo igra na frankenstajn stadionu, objavljeno 5. prosinca 2010.
 vecernji.hr, Imotsko vrelo: Asovi iz Gospina Doca, objavljeno 29. kolovoza 2013.

Izvori
 poslovna.hr, NOGOMETNI KLUB RAŠELJKA, pristupljeno 15. lipnja 2018.
 nogomet.lzmk.hr, Nogometni leksikon, Imotski, pristupljeno 15. lipnja 2018.
 Jurica Gizdić: 90 godina Splitsko-dalmatinskog nogometnog saveza, Split, 2010., , str. 189

Rašeljka
Rašeljka

NK Rašeljka Gornji Vinjani


The African Eurasian Eclipse er en dansk eksperimentalfilm fra 1996 instrueret af Kenny Leger.

Handling
Filmen viser den eksplosion af fusion mellem afrikansk og europæisk kultur, der foregår i Paris. Filmen er bygget op over farverne blå, hvid og rød: Frihed, lighed og broderskab + tre musikkompositioner. Filmen er allermest rost for sin komposition.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1996

The African Eurasian Eclipse


O Tipo 08 (Chinês: 08式轮式装车族; pinyin: 08 Shì lúnshì zhuāngjiṭchē zú; lit. 'Família de veículos blindados com rodas tipo 08') é uma família de veículos anfíbios modulares 8x8

desenvolvido pela Norinco para apoio a infantaria, logística de campo de batalha e operações de reação rápida. É um recente veículo de combate de infantaria para a Força Terrestre do Exército de Libertação Popular e o Corpo de Fuzileiros Navais do Exército de Libertação Popular.

Variantes

 ZBL-08 (Tipo 08) Veículo de Combate de Infantaria

Variante IFV original com uma torre ZPT-99 de 30 mm baseada em Shipunov 2A72. Possui uma cabine de tripulação nos fundos para transporte de infantaria. Os mísseis HJ-73C podem ser montados opcionalmente em cada lado da torre

ZSL-10 (Tipo 10) Veiculo blindado de transporte de pessoal
Com base na variante IFV, mas a cabine de tripulação modificada tem um teto mais alto. O Porta-Aviões blindado pode estar armado com uma metralhadora 12.7 protegida por armaduras manualmente controlada ou uma estação de armas de controle remoto. O APC é equipado com dez assentos especializados de absorção de choque para maior conforto e proteção contra minas terrestres e dispositivo explosivo improvisado (IED).

Type 08 Veículo de reconhecimento blindado
Armado com uma torre de 30 mm, o veículo tem um chassi semelhante à variante IFV. O Veículo de Reconhecimento Blindado avançará diante de IFVs e armas de assalto para coleta de informações. Câmeras eletro-ópticas de alta definição a bordo, sistema de imagem térmica e designador de laser podem transmitir informações de campo de batalha e alvo para outros veículos ligados a dados para identificação e designação de alvos. O Veículo de Reconhecimento Blindado pode fornecer uma melhor consciência situacional para a infantaria. O radar principal e a visão eletro-óptica são montados em um mastro retrátil e é capaz de link de dados e compartilhamento de imagens com outros veículos. As capacidades de reconhecimento aéreo são fornecidas com veículos aéreos não tripulados. Todos os veículos de reconhecimento são equipados com um trilho de lançamento atrás da torre, capaz de lançar ASN-15 com alcance de 10 quilômetros e uma hora de resistência. O BZK UAV também pode ser armazenado e montado no local se for necessário um reconhecimento aéreo de maior alcance. Além disso, os batedores individuais são equipados com SEUV de controle remoto lançado à mão semelhante ao RQ-11 Raven.

 Tipo 08 Veículo de Reconhecimento de Artilharia

O chassi do veículo é baseado na variante APC e armado com metralhadora de 12,7 mm e míssil anti-tanque HJ-73C. Os veículos de reconhecimento de artilharia não realizam missões de reconhecimento de combate, em vez disso, focam na aquisição de alvos para batalhões de artilharia, coleta de terrenos e dados meteorológicos através de vários instrumentos de observação.

 VN-1

variante de exportação com base no IFV tipo 08. O VN-1C está armado com uma estação de armas remotas de 30 mm e um míssil anti-tanque HJ-73.

SWS-2
variante de exportação do sistema de armas/mísseis SHORAD do VN-1. Está armado com um canhão de 35 mm e quatro mísseis terra-ar. Este veículo é a versão de exportação do sistema de artilharia antiaérea PGL-12.

ST-1
Variante de exportação baseada na arma de assalto Tipo 11, armada com uma arma de rifle L7 105mm.

SH-11
Howitzer autopropulsionado de 155 mm orientado para exportação armado com uma arma calibre 39, que pode ser substituída por uma arma calibre 52 sem trocar o chassi. Possui um sistema de carregamento totalmente automático e a última geração de óptica.

 AFT-10 Portador ATGM

Versão de lançamento de Mísseis anti-tanque(ATGM)

Operadores

Operadores Atuais

 Força Terrestre do Exército de Libertação Popular - Pelo menos 4.300 unidades da família de veículos Tipo 08 em serviço a partir de 2021. 2.000 unidades de ZBL-08; 950 unidades de ZTL-11; 500 unidades de ZSL-10; 350 unidades do PLL-09; 500 unidades de PLL-05; Unidades não contabilizadas de PGL-12 e PGL-19; Unidades incontáveis de veículos de reconhecimento, engenharia e suporte de serviço.

Corpo de Fuzileiros Navais do Exército de Libertação Popular - 100 unidades

 Exército Gabonês: Em exibição no desfile do Dia da Independência 2019.

 Exército da Nigeria:Utiliza versão ST-1.

O Exército Real Tailandês (RTA) assinou um contrato para comprar 38 IFVs VN-1 para o primeiro lote. Os veículos entregues até 2019 ao preço de US$ 1,695 milhão cada. Tailândia encomendou mais 37 veículos para o segundo lote.  O VN-1 foi colocado em serviço em fevereiro de 2021 com o 2º Regimento de Cavalaria.

 Infantaria da Marinha Bolivariana.

Potenciais Operadores

 O Exército Argentino mostra interesse em comprar o Type 08.

 O governo chinês ofereceu o ST-1 ao Exército Brasileiro em abril de 2021, o programa "VBC Cav" do Exército para obter 221 unidades de uma arma de assalto 8 x 8, para a substituição da EE-9 Cascavel em operação desde 1974.

Veículos blindados de combate de transporte de pessoal anfíbios
Veículos blindados de combate de transporte de pessoal com rodas
Veículos blindados de combate de transporte de pessoal do pós-Guerra Fria
Veículos blindados de combate anfíbio com rodas

Type 08


Lignanii sunt compuși polifenolici răspândiți la plante (metaboliți secundari vegetali). Lignanii se regăsesc în sursele vegetale bogate în fibre, incluzând semințele de in și susan, în secară, broccoli, etc. Cantitățile de lignani din aceste surse sunt de ordinul μg, în raport cu fiecare gram de produs uscat.

Structură
Din punct de vedere chimic, lignanii sunt polifenoli a căror origine se regăsește în metabolismul fenilalaninei, fiind obținuți prin dimerizarea unor alcooli cinamici substituiți (vezi și acid cinamic) la un schelet de bază dibenzilbutanic (2). Compușii fenilpropanici sunt produși naturali care sunt generați pe unități de tipul C6-C3 (1) derivate de la unități de acid cinamic. Neolignanii (3) sunt formați prin legarea a două resturi propilbenzenice, dar nu la atomul de carbon β al catenei laterale.

Note

Vezi și
 Lignină
 Compuși fenipropanici: cromone, cumarine, calcone, flavonoide

Legături externe
 Lignan content in food

Compuși aromatici

Lignan


Pardners este un film de comedie american din 1956 regizat de Norman Taurog. În rolurile principale joacă actorii Dean Martin și Jerry Lewis.

Distribuție
 Dean Martin: Slim Mosely / Slim, Jr.
 Jerry Lewis: Wade Kingsley / Wade, Jr.
 Agnes Moorehead: Matilda Kingsley
 Lori Nelson: Carol
 Jeff Morrow: Rio
 John Baragrey: Dan and Sam Hollis
 Jackie Loughery: Dolly
 Milton Frome: The Bulter
 Lon Chaney Jr.: Whitey
 Lee Van Cleef: Gus
 Jack Elam: Pete
 Bob Steele: Shorty
 Emorty Parnell: Col. Hart

Note

Vezi și
 Martin și Lewis

Legături externe

Filme din 1956
Filme în limba engleză
Filme americane
Filme de comedie din anii 1950
Filme de comedie americane
Filme regizate de Norman Taurog
Filme Paramount Pictures
Filme de comedie

Parteneri (film)


Aksungur, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1925 yılı kayıtlarında Mıncıklar, Kürtmemiş ya da Kozanoğlu olarak geçmektedir.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 19 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Aksungur, Çorum


سوزوكا  هي سلسلة مانغا من تأليف كوجي سيو صدرت لأول مرة في مجلة شونن الأسبوعية في مارس 2004 وانتهت في سبتمبر 2007، حولت المانغا إلى حلقات أنمي تلفزيوني من كتابة هيروكو توكيتا وإخراج هيروشي فوكوتومي، وتكون الأنمي من 26 حلقة عرضت على تلفزيون طوكيو في الفترة ما بين يوليو 2005 وحتى ديسمبر من نفس العام. تتميز هذه السلسلة بالطابع الرومنسي وروح الرياضة.

القصة
مانغا سوزوكا هي مانغا كوميديا رومانسيّة تحت عنوان الرياضة التي تتداخل مع السعي وراء الحب وألعاب القوى. القصة تدور حول ياماتو أكيتسوكي، وهو شاب من ولاية هيروشيما الريفية. انتقل إلى مدينة طوكيو الكبرى لحضور الألعاب الرياضية المحلية الموجهة لطلاب الثانوية، وبدأ يعيش في بيت عمته، جارته الجديدة المجاورة كانت تدعى سوزوكا أساهينا، وهي فتاة تمارس الوثب العالي بمهارة. وقع ياماتو في حب سوزوكا ومنذ أن علم بأنها تقع بجوار شقته بدأ يحاول صنع علاقة معها وانضم إلى فريق المضمار والميدان على أمل إثارة إعجابها. بعد الانضمام يكتشف ياماتو أن لديه القدرة على أن يصبح عداءًا أعلى مائة متر.

مراجع

وصلات خارجية
 موقع الرسمي لسوزوكا
 FUNimation's
 داندي كوجي سيو

أنمي ومانغا حول المدرسة
أنمي ومانغا رومانسية كوميدية
أنمي ومانغا عن الرياضة
إعلام ألعاب قوى
روايات خفيفة
روايات يابانية في 2007
سلسلات مانغا
شركة فنميشن للترفيه
شونن مانغا
عروض تلفزيون طوكيو
مانغا 2004
مجلات مصورة من كودانشا
مسلسلات أنمي متلفزة بدأ عرضها في 2005
مسلسلات أنمي مستندة إلى مانغا
مسلسلات تلفزيونية يابانية انتهت في 2005

سوزوكا


Alfred Erik Nordhøj Kann (født 12. august 2004) er en dansk barneskuespiller. Han har spillet med i Vildfugl (2012), kortfilmen Sankt Hans (2012) og Far til fire i solen (2018). Han har også været kordreng i DR VokalEnsemblet og sang solo sangen "Joanna" af Kim Larsen ved DR-koncerten Som et strejf af en dråbe – Danmark synger farvel til Kim Larsen. Han gik på Kildevældsskolen og går nu på Aurehøj Gymnasium i Gentofte.

Nordhøj Kann er søn af skuespilleren Pelle Nordhøj Kann og producenten Anne Christine Worre Sørensen.

Film
 Vildfugl (2012)
 Sankt Hans (2014)
 Far til fire i solen (2018)
 Julefeber (2020)

Eksterne henvisninger

Børneskuespillere fra Danmark

Alfred Nordhøj Kann


"Down East", also "Downeast", is a term for parts of eastern coastal New England and Canada, particularly the U.S. state of Maine and Canada's Maritime Provinces, an area that closely corresponds to the historical French territory of Acadia. The phrase apparently derives from sailing terminology: sailors from western ports sailed downwind toward the east to reach the area.

A person from this area may be called a "down-easter." Within Maine, the phrase "down east" may refer specifically to the state's easternmost regions, also called Down East Maine.

The Downeast Maine National Heritage Area was established in the National Heritage Area Act in 2022. The National Heritage Area will help preserve more historic and cultural sites in Hancock and Washington counties.

Etymology
The origin of the phrase "Down East" is typically traced to nautical terminology referring to direction, rather than location. In the warm months most suitable for sailing, the prevailing winds along the coast of New England and Canada blow from the southwest, meaning ships sail downwind to go east. As such, the northeastern stretches were said to be "Down East" in relation to major western cities such as Boston. Correspondingly, sailors spoke of going "up to Boston" from Down East ports, a phrase still common in Maine, despite the fact that Boston is around fifty miles to the south of Maine. The term can be used as an adverb, adjective, or noun. The Oxford English Dictionary traces the earliest known use in print to 1825. The phrase "down-easter", meaning a person from "Down East", appeared in print in 1828.

Uses

The phrase "Down East" is used in several ways. Most broadly, it refers to areas from northeastern New England into Canada's Maritime Provinces. Sargent F. Collier wrote that Down East extended from Maine into Canada as far as Chaleur Bay. This area is similar to the boundaries of the historical French colony of Acadia; Collier regarded this as a cultural legacy of the former colony. According to Maine author John Gould, Down East is "a never-never land always east of where you are". The term is relational, with Boston being the traditional referent for determining what is "Down East". As such, sailors going from one port in Maine to another nearby may have said they were going "down Maine" or "east'ard", reserving "Down East" for farther points.

Within New England, "Down East" often refers specifically to Maine, especially the coastal areas. The phrase has widespread use in the state; Maine's largest monthly magazine is titled Down East. Amtrak named its passenger train service between Boston and Brunswick, Maine the Downeaster. The term "Down East" provided the name for a prominent type of sailing ship developed in Maine in the later 19th century, the Down Easter. Down Easters were a modification of the earlier clipper, with new lines and rigging enabling it to carry substantially more cargo. Primarily used to transport wheat and other goods from California to European markets, Down Easters were characteristically built in Maine, and their captains often came from the state. A significant part of Maine's maritime legacy, they were among the last prominent sailing ships built before steamships came to dominate the industry. While steamships may have supplanted sailing ships in some contexts, Maine boatbuilders continued to build some of the highest quality sailing yachts and motor yachts. Maine boatbuilders such as Sabre Yachts (and sister-company Back Cove Yachts), Hinckley, Lyman-Morse, and others have continued to carry the torch for Maine's boatbuilding legacy, and are considered some of the finest boatbuilders in the world. Heavily influenced by the ever-present lobster boats that are found in every Maine port, the downeast style motor yacht is one of the most sought after designs available today. Other boatbuilders have attempted to mimic the characteristics of the style under variations of the 'downeast' name.

In Maine, "Down East" may refer more narrowly to the easternmost section of the state along the Canada–US border. This area, also known as "Down East Maine" or "Downeast Maine", lies on the coast roughly between the Penobscot River and the border, including rural Hancock and Washington counties and the towns of Deer Isle, Bar Harbor, Machias, Jonesport, and Eastport. This was among the last parts of the state settled by Europeans. Due to its thankless climate it saw little settlement by the French, and British colonists arrived only after French control ended in 1763. Initially attracted by the availability of land for farming, the early British settlers soon turned to fishing to survive; fishing remains a significant economic driver. Largely due to its inhospitable climate and remoteness, Down East Maine remained one of the state's least developed areas throughout the 20th century. In more recent years, Down East Maine and the Greater Portland area have emerged as an important center for the creative economy, which is also bringing gentrification.

In Canada, "Down East" typically refers to the Maritime Provinces: New Brunswick, Nova Scotia, and Prince Edward Island. Newfoundland and the Gaspé Peninsula of Quebec are sometimes included. The term gave its name to Down East fiddling, which developed in the Maritimes and has become one of the most prominent styles of Canadian fiddling. The style is closely associated with New Brunswick native Don Messer, who hosted a radio show on Prince Edward Island beginning in 1939 and had a wide influence over fiddle music in Canada. The Down East style is distinguished by simple playing and dance-ready rhythms.

References

External links

 Downeast Maine National Heritage Area

Culture of the Maritimes
Geography of the Maritimes
Maine culture
Regions of Maine

Down East


El Hoyo es una localidad ubicada en la provincia de Ciudad Real. Tiene la consideración de Entidad Local Menor.

Situación
Se encuentra al sureste del municipio de Mestanza, al suroeste de San Lorenzo de Calatrava y al norte del Embalse del Jándula, en la provincia de Jaén. Se integra en la comarca conocida como Valle de Alcudia.

Lugares de interés
 Iglesia Parroquial.
 Ermita de San Isidro.
 Monumentos Naturales: La Boca de la Hoz; Los Callejones de Riofrío sobre el Jándula.
 Puente Montoro.
 La Cueva de los Murciélagos.
 Pinturas Rupestres.
 Ruinas de la ermita de San Ildefonso.
 Los pontones
 Los Calderones
 La Hoz

Evolución demográfica

Localidades de la provincia de Ciudad Real

El Hoyo (Ciudad Real)


Espejo es un cantón de la provincia de Carchi en el Ecuador, cuya cabecera es la población El Ángel, zona privilegiada por su contraste geográfico de parajes hermosos que dan un toque de misterio al turista que busca aventura, Espejo herencia cultural, tesoro escondido de la Provincia.

Toponimia
En su afán de inmortalizar el recuerdo de uno de los hombres más ilustres en la historia del país por su conocimiento científico y prócer de la independencia, Eugenio Espejo, el Consejo estableció al Cantón con el nombre de Espejo.

Geografía
Extensión: 549,01 km²
Altitud: de 2983
Clima: Es de frío andino 10º - 15 °C hasta semitropical 26 °C.

Atractivos turísticos
 Cascada el pailón
 Cascada Tuscuaza
 Aguas termales Blas Ángel
 Lagunas El Voladero
 Reserva Ecológica El Ángel
 Laguna De Rasococha
 Cerro Crespo
 Bosque de Polylepis

División política
El Ángel (cabecera cantonal)
 27 de Septiembre (parroquia urbana)
 El Goaltal (parroquia rural)
 La Libertad (Alizo) (parroquia rural)
 San Isidro (parroquia rural)

Demografía
La distribución étnica obtenida en el censo ecuatoriano de 2010 indica los siguientes grupos:

 Mestizos  95.1%
 Blancos  2.1%
 Afroecuatorianos  1.4%
 Indígenas  1.0%
 Montubios  0.4%
 Otros  < 0.1%

Referencias

Enlaces externos
 https://web.archive.org/web/20111031152939/http://www.carchi.gob.ec/portal/index.php
 http://www.tutiempo.net/Tierra/Ecuador/Canton-Espejo-EC004627.html
 TulcánOnline, Entrada al Paraíso Carchense

Espejo

Cantón Espejo


Events from the year 1819 in Canada.

Incumbents
Monarch: George III

Federal government
Parliament of Lower Canada: 9th
Parliament of Upper Canada: 7th

Governors
Governor of the Canadas: Robert Milnes
Governor of New Brunswick: George Stracey Smyth
Governor of Nova Scotia: John Coape Sherbrooke
Commodore-Governor of Newfoundland: Richard Goodwin Keats
Governor of Prince Edward Island: Charles Douglass Smith

Events
 Cape Breton Island is annexed to Nova Scotia.

Births
February 12
 Frederick Carter, Premier of Newfoundland (d.1900)
 Eden Colvile, Governor of Rupert's Land (d.1893)
February 13 — James Cockburn, politician (d.1883)
March 1 — Alexander Melville Bell, educator (d.1905)
April 18 — James Gibb Ross, merchant and politician (d.1888)
August 10 — Patrick Leonard MacDougall, General and author (d.1894)
October 3 — Charles-Joseph Coursol, lawyer, politician and 13th Mayor of Montreal (d.1888)
October 10 — Charles Stanley Monck, 4th Viscount Monck, Governor General (d.1894)

Full date unknown
Louis-Antoine Dessaulles, seigneur, journalist and politician (d.1895)

Deaths
 March – Nonosabasut, Beothuk (indigenous Canadian) leader

References

Canada
Years of the 19th century in Canada
1819 in North America

1819 in Canada


Oldrup er en mindre by i Hundslund Sogn, der hører til Odder Kommune og ligger i Region Midtjylland. Byen havde trinbræt på den nu nedlagte Horsens-Odder Jernbane (1904-1967). På den nedlagte bane er der i dag natursti fra Hundslund til Åkær.

Referencer

Byer i Odder Kommune

Oldrup


රාවනා සහ වීරකාව්‍ය ඉතිහාසය

ඉන්දීය ඉතිහාසය තුළත් වර්තමානය තුළත් මහාභාරතය සහ රාමායණය යන වීරකතා දෙකට අද්විතීය තැනක් හිsමිව ඇත. එය කොතෙක්‌ද යත් තනි පුද්ගලයකුගේ රචනා වූවත් නැතත් ඒවාට හිමි වටිනාකම අනුව ජාතියේම හවුල්වීමකින් සකස් කළා වැනිය.

රාමායනය ලේඛනගත කළ යුගය පිළිබඳ බොහෝ මතවාද ඇත. නමුත් ක්‍රි.පු. 6 වන සියවස බුද්ධ කාලය වන විට සම්පූර්ණයෙන් නිමාවූ පාටලීපුත්‍ර නගරය ගැන හෝ සොළොස් මහා ජනපද ගැන හෝ සටහනක් වීරකාව්‍යවල නැත. එම නිසා පාටලීපුත්‍ර නගරය ඉදිකළ යුගයට පෙර රාමායනය ලියවී ඇති බව පිළිගනී. එසේම එහි ආරම්භය බ්‍රාහ්මණ ග්‍රන්ථවල යුගයට සීමා කළ හැක. මේ නිසා සැකයකින් තොරව බ්‍රාහ්මණ ග්‍රන්ථ ලියූ ක්‍රි.පූ. 900 ත් බුද්ධ කාලය වූ ක්‍රි.ව. 600 ත් අතර වීරකාව්‍ය දෙකම ලියවී ඇති බව සැලකෙයි.

මහාභාරතය සහ රාමායණය යන වීරකතා දෙක ප්‍රබන්ධකර ඇත්තේ සෘග් වෛදික දේව පුරාණය පදනම් කරගෙන බවට ප්‍රබල මතයක් ඇත. එය සත්‍ය වුවහොත් එම වීරකතා ඉතිහාසය වටිනාකමට කුමක්‌වෙයිද? අර්ජුන සහ රාම වැනි සද්ධර්මය වෙනුවෙන් යුද වදින මහා වීරයන් සෘග් යුගයට ද අයත්ය. මේ පිළිබඳ ඇති විද්වත් මත කීපයක් මෙසේය. මහාභාරතයේ "අර්ජුන" රාමායණයේ රාම බැව් ආර්. සී. දත්ත ප්‍රකාශ කරයි. සෘග් වේදයේ මනු ද රාම ම බැව් ජැකොබ් පවසයි. (නුවණ, 1998 දෙසැම්බර් 1 වෙළුම 9 කලාපය, 248 පිටුව) ප්‍රාග් වෛදික යුගයේ ආගමික වශයෙන් බලපෑ අදහස් පසුකාලීනව වෙනත් මුහුණුවරකින් කාව්‍යාලංකාර ලෙස ඉදිරිපත් කිරීමෙන් වීරකාව්‍ය නිර්මාණය වූවාද යන්න සෙවිය යුතුය. මහා භාරතය පුරාණ ඉන්දීයන්ගේ කුඩා ජතකතාවකින් සකස් කරගත් බවට හොප්කින්ස්‌ගෙන්ද තවත් ප්‍රබල මතයකි. හොප්කින්ස්‌ගේ මේ මතය අනුව මහා භාරතයට මුල් වූයේ භාරතී කතා නම් කුඩා කතාවකි. (W. Hopmins great epic of india 397) මේ නිසා ආර්යයන් ඉන්දියාවට ඇතුළු වෙත්දී ගෙනා ජනකතා වලින් මහා කාව්‍යය සකස් කළ බවට පැහැදිලි ඉඟියක් සපයයි. මහා භාරතයේ ඓතිහාසික අගය ප්‍රතික්‍ෂේප කරන බෂාම්, අමතරව අවධාරණය කර ඇත්තේ මහා භාරතයෙන් තමා ඉදිරිපත් කරන යුගයට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් යුගයක තොරතුරු පවතින නිසා එය ඉතිහාසයට අදාළ කිරීම අසීරුව පවතින බවයි. මහාභාරතය තුළ රාමායන කතාව ඇතුළත්ව ඇති නිසා මහාභාරතය ලියූ පුද්ගලයන් රාමායනය දැන සිටින බව බෂාම් වැඩිදුරටත් පැහැදිලි කරයි. (අසිරිමත් ඉන්දියාව 517) ක්‍රි.පු. 1500 ට ආසන්න යුගයක ආර්යයන් ඉන්දියාවට ඇතුළු වෙත්දීම වීරකාව්‍ය දෙක දැනගෙන සිටියේද එසේ වනවානම් ලෝකය පුරා සිටින වෙනත් ආර්ය ජනතාවන්ටද මහාභාරතය සහ රාමායන වැනි වීරකාව්‍ය නැද්ද?

හෝමර් නමැති ශ්‍රික ජාතික කවියා ප්‍රබන්ධ කළ "ඉලියඩ්" සහ ඔඩිසි" යන වීර කාව්‍ය දෙකක් ඉංග්‍රීසියේ ඇත. ඉලියඩ් හා ඔඩිසි වීරකාව්‍ය දෙක "රාමායනය" සහ "මහා භාරතය" යන ඉන්දිය වීරකාව්‍යවලට කතා සාරය අතින් ඉතා සමානය. මෙම සමානකමට හේතුව කුමක්‌ද? මෙයට පිළිතුරු සොයාගැනීම තුළින් මුළු මහත් වීරකාව්‍යවලට පදනම සහ ඉතිහාසය වෙනතක යවන බව නිසැකවම කිව හැකිය.

ග්‍රීසීයේත් ඉන්දියාවේත්, අතරමැද පර්සියාවේත් ජනයා ශරීර ප්‍රමාණයෙන් හා බාහිර පෙනුමෙන් සමරූපීය. ඔවුන්ගේ භාෂාවේ මූලික වචන ද සමානය. මෙයට අමතරව සංස්‌කෘතිය, ග්‍රීක, ලතින්, ජර්මන්, ඉංග්‍රීසි, පර්සියන්, සිංහල ආදි භාෂා කතා කරන ජනයාගේ පුරාණ ඇදහිලි සහ ඥති සබදතා සහ සංස්‌කෘතික කටයුතුවලට මූලිකවූත් පදනම් වූත් බොහෝ මූල වචනවල වාග්විද්‍යාත්මක සමානකම්ද හෙළිවිය. මෙයට හේතුව, යුරෝපයේ සහ ආසියාවේ ග්‍රීක්, ලතින්, ජර්මන්, පර්සියා, සංස්‌කෘත භාෂා කතාකරන්නන්ගේ මුතුන් මිත්තන් කිසියම් දුරාතීතයක එකම ප්‍රදේශයක එකම ගෝත්‍රයක් ලෙස ජීවත්වීමයි. යුරෝපයේ සහ ආසියාවේ ආර්යයන් යම් අවධියක එකම ප්‍රදේශයක වාසය කළේද එතැන "මාතෘ ආර්ය භූමිය" ලෙස හැඳින්විය. එය කැස්‌පියන් මුහුද අසල ප්‍රදේශයකි. පසුව එම ගෝත්‍රය දෙකට බෙදී යුරෝපයට සහ ආසියාවට සංක්‍රමණය වී ඇත. ආර්යයන් මුලින්ම (බෙදීයාමට පෙර) කතා කළ භාෂාව ප්‍රාග් ඉන්දු යුරෝපීය භාෂාව" (Photo Indo - European Langugde) ලෙස හඳුන්වයි මේ ඇසුරින් ප්‍රාග් ඉංදු- යුරෝපීය භාෂාව සංවර්ධනය වී ලතින්, ජර්මාන්, පර්සියා, ග්‍රීක් සහ සංස්‌කෘතික භාෂා ඇති විය. මෙලෙස භාෂාවේ මෙන්ම නූතන ඉංදු යුරෝපීය ආර්යයන් බෙදීයැමට පෙර පොදුවේ භාවිත කළ වීරකාව්‍ය සාහිත්‍යය තිබුණේද? තිබුණේ නම් එය "ප්‍රාග් ඉන්දු යුරෝපීය වීරකාව්‍ය සාහිත්‍යයක් ලෙස හැඳින්විය හැකිය. ග්‍රීක ආර්යයන් (ඉලියඩ් සහ ඔඩිසි) ග්‍රීසියේදීත් ඉන්දු ආර්යයන් (රාමායනය සහ මහා භාරතය) ඉන්දියාවේදීත් රචනා කර වීරකාව්‍ය සාහිත්‍යයක් ගොඩනැගුවේ ප්‍රාග් ඉංදු යුරෝපීය වීරකාව්‍ය සාහිත්‍යයක් ඇසුරින් බව සිතීමට ප්‍රමාණවත් සාධක සහ සමානතා මෙම වීරකාව්‍ය යුගල දෙකේ තිබේද? යම් ලෙසකින් එය සනාත වුවහොත් වීරකාව්‍ය යුගල දෙකටම පදනම් වූ සත්‍ය ඉතිහාස සිදුවීමක් තිබුණත් ඒවා අදාළ වන්නේ කැස්‌පියන් මුහුqදු අසල ප්‍රදේශයකටයි. ඒ අනුව රාමායනයේ සහ මහාභාරතයේ සිදුවීම සහ චරිත කිසිසේත් ඉංදිය භූගෝලීය සීමාවට අයත් නැත. එම වීරකාව්‍ය සාහිත්‍යයේ සිදුවීම් සහ චරිත ඉන්දියාවට සැතපුම් දහස් ගණනක් ඈත කැස්‌පියන් මුහුද අවට භූගෝලීය සීමාවට අයත් විය යුතුය. මේ සඳහා වීරකාව්‍ය යුගල දෙක සමානද යන්න තුලනාත්මකව විග්‍රහ කර බලමු.

ග්‍රිSක මහා කවි හෝමර්ගේ ඉලියඩ් වීරකාව්‍යයේ කතා සාරය මෙසේය.

ස්‌පාර්ටාවේ මෙනෙල්අස් කුමරුගේ ආගන්තුකයෙකු ලෙස, ට්‍රොaයි පුරයේ ප්‍රියම් අග රජුගේ පුත් පැරිස් පැමිණෙයි. නමුත් මෙනෙලෙස්‌ට හදිසි මුහුදු ගමනක් යැමට සිදුවෙයි. අතරතුරදී පැරිස් කුමරා හෙලන් කුමරිය පැහැරගෙන ට්‍රොaයිවලට යාත්‍රා කරයි. හෙලන් යනු මෙනෙලෙස්‌ගේ බිරිඳයි. ආපසු පැමිණි මෙනෙලෙස් කුමරා හෙලන් ආපසු ලබා ගැනීමට යුද්ධ කරයි. මෙනෙලෙස්‌ගේ ග්‍රීක පාර්ශ්වය මෙහෙයවන්නේ මෙනෙලෙස්‌ගේ සොයුරු ඇගමෙම්නොන්ය මුළු ග්‍රීසියේම මිතුරන් වූ අසල්වැසි රටවල් විශාල ගණනාවක ඒකාබද්ධ හමුදාවක් ග්‍රීකයන් එකතුකර ගනී. එහි නායකත්වය සත්කීර්තිමතෙකු වූ යුලීසස්  ය. මහාවීරයෙකු වූ ඇවිලිස්  යෝධ බලැති ඇජැක්‌ස් දෛවෝපගත දීයෝමෙඩීස්  ඥණවෘද්ධ නෙස්‌ටල් යන ප්‍රධානීන් පස් දෙනාය.

පැරිස්‌ගේ ට්‍රොaයි පාර්ශ්වයට හෙක්‌ටර් නමැති ප්‍රියම් රජුගේ පුත්‍රයකු නායකත්වය දෙයි. මෙම මහා සෙනගට ට්‍රොaයි අවට සුවිශාල රාජධානි ගණනාවක්‌ම ආධාර සේනා එවයි. දෙවියෝද දෙපැත්තෙන් එක් පැත්තක් ගනී. යුද්ධය දේවයා ට්‍රොaයි පාර්ශ්වයටද සමුද්‍ර දේවයා යවන පාර්ශ්වයටද උපකාර කරයි. වසර ගණනක් යුද්ධය ඇදීයයි. පරම අහිංසක පූජකයෙකු වූ ක්‍රයිසියිගේ දුවට ග්‍රීක පාර්ශ්වයේ ඇගමෙම්තෙන්ගෙන් අසාධාරණයක් වෙයි. මේ නිසා මහා රණ ශූර ඇචිලිස් ඔහු සමග මත ගැටුමකින් ග්‍රිSක පිරිස හැරයයි. නමවන වසර අවසානයේ දී පැරිස් හා මෙනලෙස් අතර ද්වන්ධව සටනකි. ජයග්‍රාහකයාට හෙලන් අයිතිවිය යුතු බව සටනේ කොන්දේසියයි. සටනින් පැරිස් පරාජය වෙයි. නමුත් ගිවිසුම කඩ කරයි. යළිත් දෙපක්‌ෂය යුදවදී ග්‍රීකයන් බලවත් පරාජයකට ළඟාවෙයි. ග්‍රීක පාක්‌ෂික දෙවිවරුන්ගේ මැදිහත් වීමෙන් ඇවිලිස් ආපසු සටහන එකතු වෙයි. දහඅට වසරක් අවසානයේදී ට්‍රොaයි පාර්ශ්වයේ මහ සෙන්පති වූ හෙක්‌ටර්, ආචිලීස් අතින් මිය යයි. ග්‍රීකයන් ජයගත් බැවින් හෙලන් කුමරිය මෙනෙලෙස් කුමරාට ආපසු බාර දෙයි. නැව්වලින් ජයග්‍රාහක පිරවර ආපසු ග්‍රීසියට ළඟා වෙයි.

ඉලියඩ් කාව්‍යයේ සහ මහාභාරතයේ සමානතා

මහාභාරතය තුළ රාමායණය ඇති සේම ඉලියඩ් කතාව තුළ ඔඩිසි කතාව දැකිය හැකිය. මහාභාරතයේ ප්‍රධාන වීරයන් පස්‌දෙනෙකි. ඔවුන් වන්නේ යුධීස්‌වර අර්ජුන, නකුල, සහ හීම, දේව යන පස්‌දෙනයි. ඉලියඩ්හි වීරයන් වන්නේ යුලීසස්, ඇජැක්‌ස්, නෙස්‌ටර්, ඩියෝමෙඩෙස්, ඇචිලීස් යන අය ගේ නම් පවා යුගල වශයෙන් ගත් කළ මහා භාරතවීරයන්ට සමාන වේ. මහා භාරතයේ දෞපදී කුමරිය මෙන්ම හෙලන් කුමරිය ද පිටුවහල්ව සටනකට මැදිවී කල් ගත කරයි. දෞපදී කුමරිය සහෝදරයන් සියලු දෙනාම බලාපොරොත්තු වීම නිසා සොහොයුරන් අතර සටනක් ඇතිවීම වැළැක්‌වීම සඳහා ඔවුන් සියල්ලන්ටම පොදු භාර්යාව විය. මෙලෙස ඉලියඩ්හි Agememnon හා Achiles වීරයන් එකම යුවතියක් නිසා අරගලයක් කරයි. අර්ජුන ඇතුළු පිරිස වසර 13 ක් පිටුවහල්ව සිට ඊළඟ වසරේ රාජ්‍යය දීමට දුර්යෝධන පොරොන්දු වී එම පොරොන්දුව කඩ කිරීම නිසා මහා සටනක් ඇති වෙයි. ඉලියඩ් හිද පැරිස් හා මෙනෙල්ස් අතර ද්වන්ධව සටනෙන් ගැටලුව විසඳුවද පැරීස්‌ගේ පාර්ශ්වය ගිවිසුම කඩකර මහා සටහන් පටන් ගනී. මහා භාරතයේද, ඉලියඩ්කාව්‍යයේද ජයග්‍රාහක වූ වීරයන් පස්‌දෙනාගේ පාර්ශ්වය සමාන වේ. ඔඩිසිහි දේව වර්ගයා (Corons) කොරොන්ස් පුත්‍ර ලෙස හැඳින්වීම හා මහා භාරතයේ කුරු වංශය අතර ද විශාල සමානකමකි.

හෝමර්ගේ ඔඩිසි (වීර චාරිකාව) වීරකාව්‍යයේ කතා සාරය මෙසේය.

මෙය ඉලියඩ් කාව්‍යයටම බද්ධ වූවකි. ට්‍රොaයි සටහන ඉතාකා දේශයෙන් පැමිණි ඔඩිසියස්  නම් වීරයා ආපසු යද්දී කැලිප්සෝ නම් මුහුqදු කින්නරාවියක විසින් දූපතක සිරකර ගනී. ඔඩිසියස් ගේ පෙන්ලොප් (ඡැබැකදචැ) නම් රූපසුන්දරියක වූ බිරිඳ පරම පතිවෘතාවයෙන් ඔඩිසියස් එනතුරු වසර ගණනාවක් බලාහිඳියි. ග්‍රීක පිරිස ඔහුගේ (ඔඩිසියස්) සිරගත කිරීම නොදනී. එකැස් යක්‌ෂයන්ගේ දූපතකදී  පොලිප්හෙමිස් නම් නායකයාගේ එකම ඇස ඔඩිසියස් අන්ධ කිරීම නිසා මේ සිරගත කිරීමට ඔවුන්ට පක්‌ෂ දෙවිවරු ද උපකාර කරයි.

දේව සභාව රැස්‌වී කාලිප්සියෝට පණිවිඩයක් යවමින් ඔවිසියස් නිදහස් කරන ලෙස ඉල්ලයි. පණිවිඩකරු හාමර් ඔහු පණිවිඩය ගෙන යන්නේ කඳු පර්වත දෙදරවා අහසට පැන අහසේ යන අතරතුරදී විශාල සිරුරු සහිත යක්‌ෂණියක් බාධා කරයි. හාමර් ඔවුන් විනාශ කර කාලිප්සියෝට පණිවිඩය කයයි. නිදහස ලැබූ ඔඩිසියස් අතර මැද ෆිනිසියන් රජවරු හා නොයෙක් දෙවිවරුන්ගේ උපකාර ලබමින් සිය රටට එයි. මේ අතරතුර පවතින රකින ඔහුගේ දේවිය වසර ගණනාවක් පුරා සරණාපේක්‍ෂක අසල්වැසි කුමරුන්ගෙන් පීඩා විඳී. තෙලිමැවස්  නම් ඇගේ පුත්‍රයා ඔවුන්ට විරුද්ධව කටයුතු කර පෙන්ලොප් රැකගනියි.

ඔඩියස්‌ට උපකාර කරන දෙවිවරු කොරොනොස්  පුත්‍රයන් ලෙසින් හඳුන්වයි. මහ දෙවිගේ උපකාරයෙන් ඔඩිසි වෙස්‌වලාගෙන තම රාජධානියට ඇතුල් වෙයි. මේ අතරතුරදී සරණාපේක්‌ෂක අනතන්යුස්, යුරිමාවස්  වැන්නවුන් ස්‌වයං වරයකින් ඔවුන් අතරින් කෙනෙකු තෝරා ගැනීමට බල කරයි. අවසානයේදී ඔඩිසියස්‌ගේ පුත්‍ර තෙලිමාවස් තරුණයා වෙස්‌මාරු කරවාගෙන ඔඩිසියස්‌ද ස්‌වයංවර පැවැත්වෙන තැනට ගෙන එයි. මෙම සරණපේක්‌ෂක තරුණයන්ගෙන් ගැලවීමට සිතු පැතිලෝපා ලෝකයේ කිසිදු රණශූරයකුට විදිය නොහැකි දුන්නක් පෙන්වා එයින් විදින තැනැත්තා සමග විවාහ වන බව කියයි. තරුණයන් මෙයට අසමර්ථ වනමුත් මහල්ලකුගේ වේශයෙන් සිටි ඔඩිසියස් දුන්නෙන් විදී. එයින් විදිය හැක්‌කෙ ඔහුට පමණි. තරුණයන් මරා දමා ඔඩිසියස් කුමරිය හා රාජ්‍යය අත්පත් කරගනී.

ඉලියඩ් කාව්‍යයේ සහ රාමායනයේ සමානතා

රාමායනයේ සීතා පැහැර ගැනීම හා ඉලියඩ් කාව්‍යයේ හෙලන් පැහැර ගැනීම සමානය. රාමායනයේ සීතාගේ අති පිවිතුරු පතිවෘතාවය හා ඔඩිසිකාව්‍යයේ පැනිපෙලෝප්ගේ පතිවෘතාවය එකසේ සමානය. රාමගෙන් යක්‌ෂ ගෝත්‍රිකයන්ට අසාධාරණයක් වීම නිසා සීතා සිර කිරීම හා ඔඩිසියස් එකැස් යකුන්ට අසාධාරණයක් කිරීම නිසා දූපතක සිරකිරීම සමාන වේ. අහසින් ගොස් දූපතකට පණිවිඩ ගෙනගිය හනුමාගේ ගමන් විස්‌තරය හා දූපතකට පණිවිඩය ගෙන යන ඔඩිසි කාව්‍යයේ හාමගේ ගමන් විස්‌තරය හා නම් දෙක පවා සමානය. මීට අමතරව දරුවකු සමග පැනිලොපාගේ පතිභක්‌තිය හා ඔඩිසියස් ගේ අප්‍රමාණ දුක් කරදර විඳිමින් බිසව සොයා ඒම මහාභාරතයේ අතුරු කතාවක් වූ නල දමයන්ති කතාවේ නල කුමරාගේ ගමනට සහ දමයන්තිය ගේ ඉරණමට සමානය.

සීතාගේ පතිවෘතාව වෙනුවෙන් සටන් කරන විභීෂණ හා ඔඩිසියස් හි ඔඩිසිගේ පුත්‍ර තිලිමාවස්‌ගේ කාර්ය සපුරා සමානය. සීතා සොයා මුහුදු ගමනකින් එන රාම හා පැතිලෝපා සොයා එන ඔඩිසිගේ ගමන සමානය. එනම් ස්‌ව පක්‌ෂයේ සේනාවක සහාය නැත. දෙවිවරු හා අදෘෂ්‍යමාන බලවේගවල බාධා හා උපකාර ඇත. එසේම රාමායනයේ රාම සේද, ඔඩිසියස් ද ස්‌යංවරයකදී තම බිරිඳ දිනාගනි. මෙම ස්‌යංවරයේ මහා දනුද්ධර යුධයකදී අසාමාන්‍ය දුන්නකින් රාම මෙන්ම ඔඩිසියස්‌ද විදියි. රාමායනයේදී රාමාද ඔඩිසියස් ද තම බිරිඳ අවසානයේදී දිනාගනී. වීරකාව්‍ය යුගල දෙකේම යුරෝපීය සහ ඉන්දු වෙනස පුද්ගල නාම කීපයක් සහ භූගෝලීය විස්‌තරවල පමණි. කතා සාරය එකක්‌මය. එක කතාවක් ප්‍රධාන කතාවක දෙවන කොටසකි. මේ කතා දෙකටම පොදු වූ කුඩා මුල් වීරකතා දෙකක් තිබෙන්නට ඇත. මූලික සමානකම් අනුව එම (Photo Indo - European epies) දෙකෙන් ප්‍රාග් ඉන්දු යුරෝපීය ජනකතා දෙකක් ප්‍රතිනිර්මාණය කළ හැකිය.

1. ස්‌වකීය උරුමයන් නොලැබීම මුල් කරගත් වීරයන් පස්‌දෙනකු උරුමය ලබාගැනීමට එකාබද්ධ හමුදාවක් මෙහෙයවයි. ප්‍රතිපක්‌ෂයද පුළුල් ඒකාබද්ධ හමුදාවක් මෙහෙවයි. මෙලෙස එකම ගෝත්‍රය යටතේ රාජධානි ගණනාවක් මහා යුද්ධයක් කරයි. දේව උපකාර ලබන යුක්‌තිය වෙනුවෙන් සටන් වදින වීරයන් පස් දෙනාත් ඔවුන්ට සම්බන්ධ කාන්තාවත් අවසානයේදී ජයගනී. සෘග්වේදයේ පුරු- භරත ගෝත්‍ර දෙක අතර සටන මෙනි. එම සටන පසුකාලයේදී මහාභාරතය ලෙස ප්‍රසාරණය කර ඇති බව පෙනෙයි.

2. යුක්‌තිධර්මය ශක්‌තිය කරගත් වීරයෙකු විසින් ධනුද්ධර යුද්ධයක් සහිත ස්‌යංවරයකදී රූප සුන්දරියක් දිනා ගනී. පරම පිරිසිදු පතිවත රකින ඇය සැමියා කළ වරදකට පළිගැනීමක් සඳහා පැහැර ගනී. දෙවිවරුන් ඔහුට උපකාර කරයි. සැමියා ඇය සොයා අති දුෂ්කර ගමනක් එයි. අහසින් ගමන් කරන පණිවිඩකරුවන්, දෙවිවරුන්, යක්‌ෂයන් කුමරිය බේරා ගැනීමට යන ගමනට සම්බන්ධ වෙති. පතිවත රකින ස්‌ත්‍රිය වීරයා විසින් බේරාගෙන තම රටට ගෙනයයි. මොහු (රූප සුන්දරියගේ සැමියා) යුක්‌ති ධර්මයේ දෙවියා හා සමාන ධර්ම නීතිය වෙනුවෙන් දඬුවම් කරන්නෙකි.

අදට වසර හාරදහස් පන්සීයට පෙර නූතන ඉන්දියානුවන් සහ ගී්‍රක ජාතිකයන් ගේ මුතුන් මිත්තන් ද පර්සියානුවන් සහ ජර්මන් මුතුන් මිත්තන් ද එකම ප්‍රදේශයක, එක ගෝත්‍රයක් ලෙස ජීවත් විය. ඔවුනොවුන්ගේ භාෂාවලත් ආගම්වලත් ජනකතාවලත් මේ සමානකමේ සෙවනැල්ල වැටී ඇත. මෙලෙස එක ගෝත්‍රයක් ලෙස වාසය කළ ප්‍රදේශය (මාතෘආර්ය භූමිය) නැතහොත් දකුණු කැස්‌පීයන් ප්‍රදේශයත්, ස්‌ටෙප් භූමියත් අතර ප්‍රදේශකදීය.

මහා භාරතය හා ඉලියඩ් යුගලයත් රාමායනය හා ඔඩිසි යුගලයත් එකම ප්‍රාග් ඉන්දු යුරෝපීය ජනකතා දෙකක් පදනම්ව ප්‍රබන්ධකර ඇති බව පෙනෙයි. ඉන්දු ආර්යෝ මෙය ඉන්දියාවට අදාළව නොයෙක් වෙනස්‌කම් කළහ. එහිදී ඉන්දිය භූගෝලීය විස්‌තර හා සමකාලීන පුද්ගල නාම හා දේව නාම, සෘෂිවරු එයට සම්බන්ධ කරන්නට ඇත. ග්‍රීකයන්ද සමකාලීන ග්‍රීක භූගෝලීය විස්‌තර හා සමකාලීන පුද්ගල නාම හා දේව නාම, සෘෂිවරු එයට සම්බන්ධ කරන්නට ඇත.

ආගමික සංස්‌කෘතික වචන භාවිතයේදී ඉන්දු යුරෝපීය ආර්යයන් දක්‌වන සමාන්තර ව්‍යවහාරයන් ඔවුන්ගේ දේව පුරාණයටද සමානය. ඉලියඩ්, ඔඩිසි සහ මහා භාරතයේ - රාමායනය සමාන වූයේ ඒවාට මුල්වූ ප්‍රාග් ඉංදු, යුරෝපීය වීරකතා දෙකක් පදනම් කරගෙනය. ඒවා පිළියෙල කර ඇත්තේ මාතෘආර්ය භූමිය තුළදීය. නැතහොත් දකුණු කැස්‌පියන් ප්‍රදේශයත්, ස්‌ටෙප් භූමියත් අතර ප්‍රදේශයකදීය. එම ප්‍රදේශවලින් දකුණට ගමන් කළ ආර්යයන් දෙකට බෙදී ඉංදියාවට හා ග්‍රීසියට පැමිණ වසර දහස් ගණනක් ප්‍රාග් ඉංදු යුරෝපීය ජනතකා පවත්වාගෙන විත් ඇත. ඉංන්දියාවේ දී හා ග්‍රීසියේදී ඒවාට අමතර කරුණු එකතුකර මහාකාව්‍ය ලෙස ප්‍රසාරණ කර ඇත. මේ නිසා මතුපිටින් අසමානකම් ඇති වුවද කතාසාරය අතින් ඉංදු ග්‍රීක වීරකාව්‍ය යුගල දෙකම ඉදුරා එක සමානය. ඉලියඩ් හි ට්‍රොaයි පුරය සේම, මහා භාරතයේ හස්‌තිනා පුරය ලෙස නගර දෙකක් පවා හඳුනාගෙන ඇත. එහෙත් ඒවා වීරකාව්‍ය යුගල දෙකට ඉංදිය අගයක් හෝ ග්‍රීක අගයක් ලබාදීමට අදාළ රටවල භූගෝලීය විස්‌තර ආදේශ කිරීමකි. නැතිව, එකී සටන්වලට ඇත්ත වශයෙන් සම්බන්ධ නගර විය නොහැක. ඊට හේතුව වීරකාව්‍ය දෙකට පදනම් වූ කතාව ඉන්දියාවේදී හා ග්‍රීසියේදී සිදුවී නැති නිසාය. මේ නිසා රාමායනයට අදාළ භූගෝලීය විස්‌තර සොයා ගැනීම කතාවේ ඓතිහාසික බව සනාත නොවීමකි. එයට අදාළ කතාවල යම් සත්‍ය තාවක් තිබුණේ වූ නමුදු ඒවා කැස්‌පියන් මුහුද අසල පිහිටි මාතෘආර්ය භූමියට අදාළ වෙයි. මේ නිසා ආර්යයන් ඉන්දියාවට ඇතුල් වෙත්දීම වීරකාව්‍ය දෙක භාවිත කර ඇත.

ග්‍රීක වීරකාව්‍ය යුගල දෙකේ නැති එහෙත් ඉන්දීය වීරකාව්‍ය දෙකේ ඇති සුවිශේෂ ලක්‌ෂණය වන්නේ ගුවනින් ගමන් කරන යානා පිළිබඳ ඇති විස්‌තරයි. මේ කොටස ඉන්දිය වීරකාව්‍ය දෙකට ඇතුල් වයේ කැප්පියන් ප්‍රදේශයත්, ඉන්දියාවත් අතර පිහිටි පර්සියාවේ සුමේරියානු ශිෂ්ටාචාරයේ බලපෑම නිසාය. ඉන්දිය වීරකාව්‍ය දෙකටම වඩා වසර සියගණනක් පැරණි ගුවනින් ගමන් පිළිබඳ විස්‌තර හා කැටයම් ඵලක ඇත්තේ සුමේරියානු ශිෂ්ටාචාරයේය. සුමේරියාව පසුකර ඉන්දියාවට එද්දී මෙම ගුවනින් යානා පිළිබඳ සංකල්පය ඉන්දු ආර්යයන්ද එකතු කරගන්න ඇත. ඉන්දියාවට එද්දී මෙම ගුවනින් යානා පිළිබඳ සංකල්පය ඉන්දු ආර්යයන්ද එකතු කරගන්න ඇත. ඉන්දියාව හා ලංකාව අතර රාමායනයේ ඇති. රාම රාවණා සටනක් ඉතිහාසයේ මොනම යුගයකවත් සිදුව නැති බව මෙයින් පැහැදිලිය. මේ අනුව කතාවේ රාවණා රාම හා ඔවුන්ගේ ඥතීන් කිසිවකු හෝ ඓතිහාසික චරිත නොවේ. රාවණා ලංකාවේ සිටි පාලකයෙකු විය නොහැක. මොහු තෙදවත් රජකෙනෙකු ලෙස සකස් කර ඇත්තේ හුදෙක් රාමගේ පූජනීය අගය වැඩිකර ගැනීමේ උපක්‍රමයක් ලෙසය. රාමායණයෙන් ලංකා ඉතිහාසය ගොඩනැගීමට තැත්කිරීම කෙසෙල් ගසක පතුරු ගලවා අරටුව සෙවීම වැනි නිස්‌සාර දෙයකි.

ලලිSන්ද්‍ර සන්නස්‌ගම
firstname.lastname@example.com

මහා භාරතය, ඉලියඩ්, රාමායනය හා ඔඩිසි


Vila Neumann je jednokatna zgrada u Europskoj aveniji 9 u Osijeku, Hrvatska.

Opis
Vila Dr. Dragutina i Adele Neumann, gdje je od 1964. godine smješten Muzej likovnih umjetnosti, izgrađena je po projektima arhitekta Josipa pl. Vancaša 1895. godine. U odnosu na ugaonu lokaciju i tlocrtnu razigranu dispoziciju atraktivnog položaja i stilske prepoznatljivost to je arhitektura koja posjeduje i kulturno povijesnu vrijednost, kao kuća osječkog uglednog građanina i predsjednika hrvatskog sabora, a danas kao kulturna ustanova s novom funkcijom Muzeja likovnih umjetnosti. Reprezentativni primjer arhitekture kasnog historicizma s neorenesansnim estetskim komponentama, odlikuje se skladnošću i čistoćom kompozicije fasade u kojoj je uravnoteženi raster otvora dominantan.

Zaštita
Pod oznakom Z-2336 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – nepokretna pojedinačna, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificiran kao "javne građevine".

Izvori

Secesijske građevine u Hrvatskoj
Građevine u Osijeku
Zaštićene javne građevine u Osječko-baranjskoj županiji

Vila Neumann


Barboursville is the name of several places in the United States of America:

 Barboursville, Virginia
 Barboursville, West Virginia
 Barboursville (James Barbour) the Virginia home of James Barbour
 Barboursville Vineyards a winery located in Orange County, Virginia

See also
Barbourville (disambiguation)

Barboursville


ශ්‍රී ලංකාව සහ එක්සත් ජනපදය අතර අංශ ගණනාවකින් සම්බන්ධතා රාශියක් පවතියි. ශ්‍රී ලංකාව තුල අමෙරිකානු තානාපති කාර්යාලය කොළඹ නගරය තුලත්, අමෙරිකාව තුල ශ්‍රී ලංකා තානාපති කාර්යාලය වොෂිංටන් ඩී සී හීත්, ස්ථාපනය කොට තිබෙයි. මිෂෙල් ජේ. සූසන් ශ්‍රී ලංකාවේ වර්ථමාන අමෙරිකානු තානාපති වේ .

2005 වර්ෂයේදී බීබීසී ලෝක සේවය විසින් පැවැත්වූ මත විමසුමකට අනූව, 30% ක් වූ ශ්‍රී ලාංකික ජනතාව, ශ්‍රී ලංකාව කෙරෙහි අමෙරිකානු බලපෑම යහපත් ලෙස දකින අතර, 20% ක් පිරිස එය අයහපත් ලෙස දකියි. 2012 එක්සත් ජනපද ලෝක නායකත්ව වාර්ථාවට (Global Leadership Report) අනූව, 14% වූ ලාංකිකයින් අමෙරිකානු නායකත්වය අගයන අතර, 37% ක් වූ පිරිසක් එය පිළි නොගනී. 49% ක පිරිසක් නිශ්චිත අදහසක් නොදක්වයි.

රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබඳතා

අමෙරිකාව නිරතුරුවම, ශ්‍රී ලංකාවේ ස්වාධීනත්වය, ස්වෛරීත්වය සහ මධ්‍යස්ථ වූ විදේශ ප්‍රතිපත්ති අගයන අතර ශ්‍රී ලංකාවේ එකමුතු බව, භෞමික අඛණ්ඩතාව සහ සාමාජයීය සංවර්ධනය පවත්වාගෙන යාමට සහයෝගය දක්වන බවද පවසයි.

1948 දී ලංකාව නිදහස ලබා ගැනීමෙන් පසු අමෙරිකාව, ඩොලර් බිලියන 1.6 කට වඩා ආධාර (ණය සහ ප්‍රදාන) ශ්‍රී ලංකාවට ලබාදී ඇත. අමෙරිකානු අන්තර්ජාතික සංවර්ධන ඒජන්සිය හරහා (USAID), ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථිකය ගොඩනැංවීමට, විරැකියාව අඩු කිරීමට, නිවාස සංවර්ධනයට, කොළඹ කොටස් වෙළඳපොල සංවර්ධනයට, අධිකරණ පද්ධතිය නවීකරණයට සහ ලෝකය හමුවේ ශ්‍රී ලංකාවේ තරඟකාරීත්වය ඉහල නැංවීමට, අමෙරිකාව ආධාර සපයයි. 2004 දෙසැම්බර්, ශ්‍රී ලංකාව සුනාමි ව්‍යසනයෙන් බැට කෑ අවස්ථාවේදී ද අමෙරිකානු රජය ශ්‍රී ලංකාව වෙත ඩොලර් මිලියන 135 ක පමණ සහනාධාර ලබා දෙන ලදී.

මීට අමතරව, අමෙරිකානු අන්තර්ජාතික සම්ප්‍රේෂණ කාර්යාංශය ((International Broadcast Bureau) (IBB)) ශ්‍රී ලංකාවේ  හලාවත තුල ගුවන් විදුලි සම්ප්‍රේෂණ කාර්යාලයක් පවත්වා ගෙන යයි.

ආරක්ෂක සබඳතා
ශ්‍රී ලංකාවේ සිවිල් යුධ සමයේදී දෙමළ කොටි ත්‍රස්ථවාදීන්ට එරෙහිව අමෙරිකාව කටයුතු කල අතර වර්ථමානයේදී ද අමෙරිකානු හමුදාව සහ ශ්‍රී ලංකා හමුදාව, සීමාසහිත වූ ආරක්ෂක සම්බන්දතා පවත්වා ගනියි.

මානව හිමිකම් පිළිබඳ මතභේද
ශ්‍රී ලංකාවේ අවසන් යුධ සමයේදී රජයේ හමුදාව විසින් යුධ අපරාධ සිදු කල බවට චෝදනා එල්ල කරමින් අමෙරිකාව, 2012 සහ 2013 යන වසර වලදී ශ්‍රී ලංකාවට එරෙහිව එක්සත් ජාතීන්ගේ මාර්තු මස පවත්වන මානව හිමිකම් සමුළුවෙදී මතභේදාත්මක ලෙස යෝජනා දෙකක් සම්මත කර ගන්නා ලදී.

මීට අමතරව 2014 වසරේ මාර්තු මානව හිමිකම් සැසියේදීද, ශ්‍රී ලංකාව තුල සිදුවූවා යැයි කියන යුධ අපරාධ සිදුවීම් විමර්ශනයට ජාත්‍යන්තර මානව හිමිකම් මහ කොමසාරිස් කාර්යාලයෙන් පරීක්ෂණයක් සිදු කල යුතු බවට යෝජනාවක් ඇමෙරිකාව විසින් නැවත වතාවක් මතභේදාත්මක ලෙස සම්මත කර ගන්නා ලදී.

මේවාද බලන්න
ශ්‍රී ලංකාවේ විදේශ සබඳතා

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැදි
History of Sri Lanka - U.S. relations

 Sri Lanka: Background and U.S. Relations

ඇමරිකානු එක්සත් ජනපද - ශ්‍රී ලංකා සබඳතා


El Río Isluga, Sitani o Arabilla, es un curso natural de agua que nace en la laguna Parinacota, cambia su nombre sucesivamente y cruza la frontera hacia Bolivia donde se sume en el salar de Coipasa.

Trayecto

Nace al pie del cerro Alpajeres (Región de Tarapacá, Chile), en la Parinacota cuye desagüe es afluente del río Chaguane, llamado también Corahuane por los locales, fluyendo en dirección sudoeste por aproximadamente  hasta confluir con el río Huinchuta para formar el Isluga. Corre cercano a las localidades de Arabilla (de ahí que es también llamado Río Arabilla), Enquelga, Isluga y Colchane, formando bofedales o vegas en dirección Sureste, para luego cruzar a territorio boliviano donde desemboca en la laguna Mucalliri, cercana al salar de Coipasa.

Tras su confluencia con el río Sitani, toma su nombre.

Caudal y régimen

Tiene un régimen pluvial, con caudales muy uniformes todo el año, sin variaciones importantes, solo leves aumentos en los meses de verano, que son el resultado de las lluvias estivales altiplánicas. El período de menores caudales está dado por el trimestre de abril, mayo.

Las estaciones pluviométricas del río eran a la fecha de publicación del informe DGA en el 2004 relativamente nuevas, por lo que no se determinaron las curvas de variación estacional. Solo se han publicado los caudales medios, mínimos y máximos del río Isluga.

Historia

Luis Risopatrón lo describe en su Diccionario jeográfico de Chile publicado en 1924:
Isluga (Río), Tiene aguas de buena calidad, corre hacia el E, con unos 40 cm de ancho i hasta un metro de profundidad, en su parte superior, sobre un lecho desigual i se junta con el río de Arabilla, después del cual su lecho se ensancha i su fondo se hace cenegoso, de suerte que no se le puede atravesar en cualquier parte; recibe sucesivamente los nombres de Sitani y Pisiga, corre entre vegas jeneralmente taladas por un gran número de llamas, presenta vado hacia el S del rancho de Sitani i se pierde en la ciénega de Pisiga, antes de alcanzar el salar de Coipasa.
Sobre el río Arabilla escribe el mismo autor:
Arabilla (Rio). 19° 14' 68° 53'. Es formado por los arroyos de Huinchuta i Pasijiro, corre hacia el E i se junta con el de Alsore, en las cercanías de la aldea de Isluga, para constituir el rio de este nombre. 116, p. 208 i 272.
Sobre el Sitani:
Sitani (Rio de) 19° 19' 68° 34' Recibe el de Isluga, corre hacia el E i se infiltra en la pampa, antes de llegar al salar de Coipasa: un sendero va por los terrenos planos de su márjen N. 63, p. 80; 77, p. 93; 87, p. 886; 116, p. 209; 134; i 156; i de Sitana en 94, p. 145.

Población, economía y ecología

No se conocen usos de pesca, acuicultura, generación de energía eléctrica o bocatomas para agua potable en la cuenca. Si existe uso del agua para riego.

En la cuenca se encuentra el parque nacional Volcán Isluga.

Véase también

 Anexo:Cuencas hidrográficas de Chile
 Hidrografía de Chile

Referencias

Bibliografía

Colchane
Isluga
Isluga
Isluga
Isluga

Río Isluga


Bridgeport Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Bridgeport Township (Illinois)
 Bridgeport Township (Missouri)

Bridgeport Township


Mortonia est un genre de minuscules oursins irréguliers (clypéastéroïdes) de la famille des Fibulariidae. Rarement vus vivants, leurs squelettes blanchis sont souvent amenés sur les plages par les vagues, ce qui leur vaut dans plusieurs langues le surnom d'« œufs de mer ».

Systématique
Le genre Mortonia a été créé en 1851 par le zoologiste britannique John Edward Gray ((1800-1875).

Ce genre animal ne doit pas être confondu avec le genre végétal Mortonia créé en 1852 par le botaniste américain Asa Gray (1810-1888).

Description et caractéristiques
Ce sont des oursins irréguliers, au test ovoïde à la marge très arrondie, légèrement allongée antérieurement. L'intérieur du test nu est creux, et présente un unique contrefort postérieur. Le péristome est petit et enfoncé, en position centrale sur la face orale. Le périprocte est situé sur la face orale, proche du péristome et significativement plus gros que lui.

Liste des espèces
Selon  :
 Mortonia australis (Des Moulins, 1837) -- Pacifique central (dont Hawaï)
  Mortonia lowraliensis Jain, 2002
 Mortonia polyporus (Mortensen, 1921) -- Nouvelle-Zélande

Publication originale

Références taxinomiques

  Référence Echinoid Directory : genre Mortonia Gray, 1851a

Notes et références

Échinoderme (nom scientifique)

Mortonia (animal)


Tarantolu Arhitas (Yunanca: Ἀρχύτας ο Ταραντίνος Archytas; d. MÖ 428; ö. MÖ 347), erken Pisagorcu geleneğin son önemli temsilcisi matematikçi, devlet adamı ve filozoftur. Taranto'da 7 kez art arda komutan seçilmiş nüfuzlu bir siyaset adamı ve Platon'un (Eflatun) arkadaşıdır.
Pisagorcu filozoflar arasında yer alan ve Sokrates'ten sonra yaşamış olmasına rağmen Sokrates öncesi düşünürler içinde ismi yer edinmiş olan filozof. Pisagorcular evreni matematiksel bir dizgeyle açıklama eğilimde olmuşlar ve bu yönde bir tür sezgiciliğe ve mistisizme varmışlardır. Demokritos'un düşüncelerinin aksine Pisagorcular evreni madde ile bir sayma eğilimde olmuşlar ve duyumların yanıltıcılığını öne sürmüşlerdir. Bu yönde bir eleştirel yaklaşım Arhitas ve yandaşlarında görülür. "Nesnelerin gerçek niteliklerini dokunma duyumuzla ya da başka duyumlarla bilemeyiz" önermesini geliştirmişlerdir. Matematik, fizik, müzik felsefesi, mekanik, siyaset alanlarında etkili olmuştur.

Yaşamı
Arhitas Taranto'da doğmuş ve tüm yaşamını burada geçirmiştir. Bunun yanında Arhitas'ın ailesi ve yaşamı hakkındaki bilgiler oldukça kısıtlıdır. Suda (10. yüzyıl Bizans Ansiklopedisi)'da Arhitas'ın babasının adı Hestiaeus olarak geçmektedir. Eğitimini hangi eğitmenlerden aldığı hakkındaki kesin bilgiler de oldukça az olmakla birlikte Pisagorcu olduğundan dolayı muhtemelen o dönemin önemli Pisagorcu felsefecilerinden olan ve aynı dönemde Taranto'da bulunmuş olan Filolaos (MÖ 470 - MÖ 385) tarafından eğitildiği çıkarımı yapılmaktadır. Aynı çıkarımdan yola çıkarak Krotonalı Eurytus'tan da bir dönem eğitim aldığı tahmin edilmektedir. Bilinen tek öğrencisi Knidos (Datça Yarım adası, Muğla)'lu Eudoxus'tur. Arhitas döneminin önemli devlet adamlarındandır. Yedi kez halk oylamasıyla generalliğe seçilmiştir. Bir gemi yollayarak Eflatun'u Siraküza tiranı Dionysius II'nin elinden kurtarmıştır (MÖ 361).
Nasıl öldüğü ve ölüm nedeniyle ilgili kesin kayıt bulunmamaktadır.

Bilimsel katkıları
Arhitas matematik prensiplerini mekaniğe uygulayan ilk kişidir. Bunu yaparken de problemleri sisteme indirgeyerek geometri yoluyla çözüm yolları aramıştır.

Delos Problemi
Arhitas'ın geometriye bilinen en önemli katkısıdır.  Delos problemi ya da Delian problemi bir antik Yunan efsanesine dayanmaktadır. Efsaneye göre Delos'ta bir salgın hastalık hüküm sürer ve halk bu hastalığa çare bulmak için Delfi kahinine başvurur. Kahinin verdiği yanıt eğer Delos'taki küp şeklindeki sunak'ın iki katı büyüklüğünde başka bir küp sunak yaparlarsa hastalığın adayı terk edeceğidir.. Arhitas bu problemi üç boyutlu geometriyi kullanarak üç farklı yüzey vasıtasıyla çözmüştür. Yaşadığı çağ göz önüne alındığında Arhitas'ın bu problemi çözüm yolu oldukça kayda değerdir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

MÖ 428 doğumlular
MÖ 347 yılında ölenler
MÖ 4. yüzyılda Yunanlar
Antik Yunan matematikçiler
Antik Yunan fizikçiler
Antik Yunan generaller
Antik Yunan filozoflar
Pisagorcular
MÖ 4. yüzyıl filozofları
Antik Yunan mucitler

Arhitas


الفارس الأسود  هو فيلم كوميدى إنتاج 2001 من بطولة مارتن لورنس. قام بالإخراج جيل جنجل المشهور بأعماله التلفزيونية المسلسلة.

تم إطلاق الفيلم في نوفمبر 2001 ووصل إجمالي دخله 39976235 دولار في جميع دور العرض السينمائية.

وقد صور الفيلم في أماكن مختلفة في ولاية كارولاينا الشمالية. المواقعين الرئيسيين المستخدمين في ولاية كارولينا الشمالية كانا ويلمنجتون وشاطئ كارولاينا، شمال كارولاينا.

مراجع

وصلات خارجية

أفلام السفر عبر الزمن
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام إنتاج 2001
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام تقع أحداثها في القرن 14
أفلام تقع أحداثها في إنجلترا
أفلام تقع أحداثها في قلاع
أفلام تقع أحداثها في متنزهات ملاهي
أفلام توينتيث سينتشيري فوكس
أفلام ريجنسي إنتربرايزرز
أفلام سجلها راندي إيدلمان
أفلام عن تمرد
أفلام فانتازيا كوميدية أمريكية
أفلام فانتازيا كوميدية في عقد 2000
أفلام كوميديا
أفلام كوميدية في 2001
أفلام مصورة في كارولينا الشمالية
أفلام مغامرات كوميدية أمريكية
أفلام مغامرات كوميدية إنتاج عقد 2000

الفارس الأسود (فيلم 2001)