dc (desk calculator) is a cross-platform reverse-Polish calculator which supports arbitrary-precision arithmetic. Written by Lorinda Cherry and Robert Morris at Bell Labs, it is one of the oldest Unix utilities, preceding even the invention of the C programming language. Like other utilities of that vintage, it has a powerful set of features but terse syntax.
Traditionally, the bc calculator program (with infix notation) was implemented on top of dc.

This article provides some examples in an attempt to give a general flavour of the language; for a complete list of commands and syntax, one should consult the man page for one's specific implementation.

History
dc is the oldest surviving Unix language program. When its home Bell Labs received a PDP-11, dcwritten in Bwas the first language to run on the new computer, even before an assembler. Ken Thompson has opined that dc was the very first program written on the machine.

Basic operations
To multiply four and five in dc (note that most of the whitespace is optional):

$ cat << EOF > cal.txt
4 5 *
p
EOF

$ dc cal.txt
20
$

The results are also available from the commands:

$ echo "4 5 * p" | dc

or

$ dc -
4 5*pq
20

$ dc
4 5 *
p
20
q

$ dc -e '4 5 * p'

This translates into "push four and five onto the stack, then, with the multiplication operator, pop two elements from the stack, multiply them and push the result onto the stack." Then the p command is used to examine (print out to the screen) the top element on the stack. The q command quits the invoked instance of dc. Note that numbers must be spaced from each other even as some operators need not be.

The arithmetic precision is changed with the command k, which sets the number of fractional digits (the number of digits following the point) to be used for arithmetic operations. Since the default precision is zero, this sequence of commands produces 0 as a result:

2 3 / p

By adjusting the precision with k, an arbitrary number of decimal places can be produced. This command sequence outputs .66666.

5 k
2 3 / p

To evaluate : (v computes the square root of the top of the stack and _ is used to input a negative number):

12 _3 4 ^ + 11 / v 22 -
p

To swap the top two elements of the stack, use the r command. To duplicate the top element, use the d command.

Input/output
To read a line from stdin, use the ? command. This evaluates the line as if it were a dc command, and so it is necessary that it be syntactically correct and presents a potential security problem because the ! dc command enables arbitrary command execution.

As mentioned above, p prints the top of the stack with a newline after it. n pops the top of the stack and prints it without a trailing newline. f prints the entire stack with one entry per line.

dc also supports arbitrary input and output radices. The i command pops the top of the stack and uses it for the input base. Hex digits must be in upper case to avoid collisions with dc commands and are limited to A-F. The o command does the same for the output base, but keep in mind that the input base affects the parsing of every numeric value afterwards so it is usually advisable to set the output base first. Therefore 10o sets the output radix to the current input radix, but generally not to 10 (ten). Nevertheless Ao resets the output base to 10 (ten), regardless of the input base. To read the values, the K, I and O commands push the current precision, input radix and output radix on to the top of the stack.

As an example, to convert from hex to binary:

$ echo 16i2o DEADBEEFp | dc
11011110101011011011111011101111

Language features

Registers
In addition to these basic arithmetic and stack operations, dc includes support for macros, conditionals and storing of results for later retrieval.

The mechanism underlying macros and conditionals is the register, which in dc is a storage location with a single character name which can be stored to and retrieved from: sc pops the top of the stack and stores it in register c, and lc pushes the value of register c onto the stack. For example:

3 sc 4 lc * p

Registers can also be treated as secondary stacks, so values can be pushed and popped between them and the main stack using the S and L commands.

Strings
String values are enclosed in [ and ] characters and may be pushed onto the stack and stored in registers. The a command converts the low order byte of the numeric value into an ASCII character, or if the top of the stack is a string it replaces it with the first character of the string. There are no ways to build up strings or perform string manipulation other than executing it with the x command, or printing it with the P command.

The # character begins a comment to the end of the line.

Macros
Macros are then implemented by allowing registers and stack entries to be strings as well as numbers. A string can be printed, but it can also be executed (i.e. processed as a sequence of dc commands). So for instance we can store a macro to add one and then multiply by 2 into register m:

[1 + 2 *] sm

and then (using the x command which executes the top of the stack) we can use it like this:

3 lm x p

Conditionals
Finally, we can use this macro mechanism to provide conditionals. The command =r pops two values from the stack, and executes the macro stored in register r only if they are equal. So this prints the string equal only if the top two values on the stack are of equal value:

[[equal]p] sm 5 5 =m

Other conditionals are >, !>, <, !<, !=, which execute the specified macro if the top two values on the stack are greater, less than or equal to ("not greater"), less than, greater than or equal to ("not less than"), and not equals, respectively. Note that the order of the operands in inequality comparisons is the opposite of the order for arithmetic;  evaluates to , but  runs the contents of the  register because .

Loops
Looping is then possible by defining a macro which (conditionally) reinvokes itself. A simple factorial of the top of the stack might be implemented as:

# F(x): return x!
# if x-1 > 1
#     return x * F(x-1)
# otherwise
#     return x
[d1-d1<F*]dsFxp

The 1Q command exits from a macro, allowing an early return. q quits from two levels of macros (and dc itself if there are less than two levels on the call stack). z pushes the current stack depth before the z operation.

Examples

Summing the entire stack

This is implemented with a macro stored in register a which conditionally calls itself, performing an addition each time, until only one value remains on the stack. The z operator is used to push the number of entries in the stack onto the stack. The comparison operator > pops two values off the stack in making the comparison.

dc -e "1 2 4 8 16 100 0d[+z1<a]dsaxp"

And the result is 131.

Summing all dc expressions as lines from file

A bare number is a valid dc expression, so this can be used to sum a file where each line contains a single number.

This is again implemented with a macro stored in register a which conditionally calls itself, performing an addition each time, until only one value remains on the stack.

cat file | dc -e "0d[?+z1<a]dsaxp"

The ? operator reads another command from the input stream. If the input line contains a decimal number, that value is added to the stack. When the input file reaches end of file, the command is null, and no value is added to the stack.

{ echo "5"; echo "7"; } | dc -e "0d[?+z1<a]dsaxp"

And the result is 12.

The input lines can also be complex dc commands.

{ echo "3 5 *"; echo "4 3 *"; echo "5dd++"; } | dc -e "0d[?+z1<a]dsaxp"

And the result is 42.

Note that since dc supports arbitrary precision, there is no concern about numeric overflow or loss of precision, no matter how many lines the input stream contains, unlike a similarly concise solution in AWK.

Downsides of this solution are: the loop stops on encountering a blank line in the input stream (technically, any input line which does not add at least one numeric value to the stack); and, for handling negative numbers, leading instances of '-' to denote a negative sign must be change to '_' in the input stream, because of dc's nonstandard negative sign. The ? operator in dc does not provide a clean way to discern reading a blank line from reading end of file.

Unit conversion

As an example of a relatively simple program in dc, this command (in 1 line):

dc -e '[[Enter a number (metres), or 0 to exit]PAP]sh[q]sz[lhx?d0=zAk.0254/.5+0kC~1/rn[ feet ]Pn[ inches]PAPdx]dx'

converts distances from metres to feet and inches; the bulk of it is concerned with prompting for input, printing output in a suitable format and looping around to convert another number.

Greatest common divisor

As an example, here is an implementation of the Euclidean algorithm to find the GCD:

dc -e '??[dSarLa%d0<a]dsax+p'                  # shortest
dc -e '[a=]P?[b=]P?[dSarLa%d0<a]dsax+[GCD:]Pp' # easier-to-read version

Factorial

Computing the factorial of an input value,

dc -e '?[q]sQ[d1=Qd1-lFx*]dsFxp'

Quines in dc

There exist also quines in the programming language dc; programs that produce its source code as output.

dc -e '[91Pn[dx]93Pn]dx'

dc -e '[91PP93P[dx]P]dx'

Printing all prime numbers

echo '2p3p[dl!d2+s!%0=@l!l^!<#]s#[s/0ds^]s@[p]s&[ddvs^3s!l#x0<&2+l.x]ds.x' | dc
This program was written by Michel Charpentier.
It outputs the sequence of prime numbers.
Note that shorter implementation is possible, which reads fourteen symbols less.
echo '2p3p[pq]s$[l!2+ds!l^<$dl!%0<#]s#[+dvs^1s!l#x2l.x]ds.x' | dc

Integer factorization

dc -e '[n=]P?[p]s2[lip/dli%0=1dvsr]s12sid2%0=13sidvsr[dli%0=1lrli2+dsi!>.]ds.xd1<2'
This program was also written by Michel Charpentier.

There is a shorter
dc -e "[n=]P?[lfp/dlf%0=Fdvsr]sF[dsf]sJdvsr2sf[dlf%0=Flfdd2%+1+sflr<Jd1<M]dsMx"

and a faster solution (try with the 200-bit number  (input 2 200^1-)
dc -e "[n=]P?[lfp/dlf% 0=Fdvsr]sFdvsr2sfd2%0=F3sfd3%0=F5sf[dlf%0=Flfd4+sflr>M]sN[dlf%0=Flfd2+sflr>N]dsMx[p]sMd1<M"

Note that the latter can be sped up even more, if the access to a constant is replaced by a register access.

dc -e "[n=]P?[lfp/dlf%l0=Fdvsr]sF2s2dvsr2sf4s4d2%0=F3sfd3%0=F5sf[dlf%l0=Flfdl4+sflr>M]sN[dlf%l0=Flfdl2+sflr>N]dsMx[p]sMd1<M"

Calculating Pi

An implementation of the Chudnovsky algorithm in the programming language dc. The program will print better and better approximations as it runs. But as pi is a transcendental number, the program will continue until interrupted or resource exhaustion of the machine it is run on.

dc -e '_640320[0ksslk3^16lkd12+sk*-lm*lhd1+sh3^/smlxlj*sxll545140134+dsllm*lxlnk/ls+dls!=P]sP3^sj7sn[6sk1ddshsxsm13591409dsllPx10005v426880*ls/K3-k1/pcln14+snlMx]dsMx'

A fast divide and conquer implementation of the same formula that doubles in size each iteration. It evaluates a finite number if sums as an exact rational number and only performs one large division and square root per iteration. It is fast, but will still quickly slow down as the size of the fraction increases.

dc -e '1Sk1SR13591409dSBSP426880dSQ4/3^9*SC[0r-]s-[lkE*1-k10005vlQ*lP/nAan0k]dSox[Lkd1+Skdd1+Sk3^lC*SQ2*1-d3*d*4-*dSR545140134LB+dSB*lk2%0=-SP]dszx[LRLRdLP*LPLQdLQ*SQ*+SP*SR]sc[d1-d0<yd0<yd0=z0=zlcx]sy0[lcxlox1+lyxllx]dslx'

Diffie–Hellman key exchange

A more complex example of dc use embedded in a Perl script performs a Diffie–Hellman key exchange. This was popular as a signature block among cypherpunks during the ITAR debates, where the short script could be run with only Perl and dc, ubiquitous programs on Unix-like operating systems:

#!/usr/bin/perl -- -export-a-crypto-system-sig Diffie-Hellman-2-lines
($g, $e, $m) = @ARGV, $m || die "$0 gen exp mod\n";
print `echo "16dio1[d2%Sa2/d0<X+d*La1=z\U$m%0]SX$e"[$g*]\EszlXx+p | dc`

A commented version is slightly easier to understand and shows how to use loops, conditionals, and the q command to return from a macro. With the GNU version of dc, the | command can be used to do arbitrary precision modular exponentiation without needing to write the X function.

#!/usr/bin/perl

my ($g, $e, $m) = map { "\U$_" } @ARGV;
die "$0 gen exp mod\n" unless $m;

print `echo $g $e $m | dc -e '
# Hex input and output
16dio
# Read m, e and g from stdin on one line
?SmSeSg

# Function z: return g * top of stack
[lg*]sz

# Function Q: remove the top of the stack and return 1
[sb1q]sQ

# Function X(e): recursively compute g^e % m
# It is the same as Sm^Lm%, but handles arbitrarily large exponents.
# Stack at entry: e
# Stack at exit: g^e % m
# Since e may be very large, this uses the property that g^e % m ==
#     if( e == 0 )
#         return 1
#     x = (g^(e/2)) ^ 2
#     if( e % 2 == 1 )
#         x *= g
#     return x %
[
    d 0=Q   # return 1 if e==0 (otherwise, stack: e)
    d 2% Sa # Store e%2 in a (stack: e)
    2/      # compute e/2
    lXx     # call X(e/2)
    d*      # compute X(e/2)^2
    La1=z   # multiply by g if e%2==1
    lm %    # compute (g^e) % m
] SX

le          # Load e from the register
lXx         # compute g^e % m
p           # Print the result
'`;

Environment variables
If the environment variable DC_LINE_LENGTH exists and contains an integer that is greater than 1 and less than , the output of number digits (according to the output base) will be restricted to this value, inserting thereafter backslashes and newlines. The default line length is 70. The special value of 0 disables line breaks.

See also
 bc (programming language)
 Calculator input methods
 HP calculators
 Stack machine
 Reverse Polish notation

References

External links
 Package dc in Debian GNU/Linux repositories

 Native Windows port of bc, which includes dc.

Cross-platform software
Unix software
Software calculators
Free mathematics software
Numerical programming languages
Stack-oriented programming languages
Plan 9 commands

Dc (computer program)


Aluizio De Souza Santos (Chapadinha, 23 de dezembro de 1979), é deputado estadual eleito pelo estado do Maranhão, é filiado ao Partido Liberal (PL).

Membros do Partido Liberal (2006)
Deputados estaduais do Maranhão
Naturais de Chapadinha

Aluizio Santos


Louis Dufour (* 26. Juli 1901 in Les Avants; † Mai 1960) war ein Schweizer Eishockeyspieler.

Karriere

Auf Vereinsebene spielte er zunächst für den HC Les Avants und während des Ersten Weltkriegs beim HC Bellerive Vevey. 1919 wechselte er zum HC Rosey Gstaad für den er bis 1931 aktiv war, wobei er 1921, 1924 und 1925 die Schweizer Meisterschaft gewann.

1931 zog er nach Paris und war dort bis 1937 für den Racing Club de France, Paris City Team, die Paris Canadiens und CSH Paris aktiv. Mit dem Racing Club nahm er 1932 am Spengler Cup teil. Zudem eröffnete er 1933 eine Eishockeyschule in Paris. Nach seinem Karriereende wurde er Eishockeytrainer.

Louis Dufour nahm für die Schweizer Nationalmannschaft an den Olympischen Sommerspielen 1920 in Antwerpen sowie an den Olympischen Winterspielen 1924 in Chamonix (ohne Einsatz) und 1928 in St. Moritz teil. Zudem stand er im Aufgebot seines Landes bei den Europameisterschaften 1924 und 1925, bei denen er jeweils die Bronzemedaille gewann: Zudem kam er bei der Europameisterschaft 1926 zum Einsatz, bei der er mit seiner Mannschaft die Goldmedaille gewann.

Erfolge und Auszeichnungen
 1921 Schweizer Meister mit dem HC Rosey Gstaad
 1924 Schweizer Meister mit dem HC Rosey Gstaad
 1924 Bronzemedaille bei der Europameisterschaft
 1925 Schweizer Meister mit dem HC Rosey Gstaad
 1925 Bronzemedaille bei der Europameisterschaft
 1926 Goldmedaille bei der Europameisterschaft
 1928 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen

Weblinks

Eishockeynationalspieler (Schweiz)
Eishockeyspieler (Frankreich)
Eishockeytrainer (Schweiz)
Olympiateilnehmer (Schweiz)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1920
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1928
Europameister (Eishockey)
Schweizer
Geboren 1901
Gestorben 1960
Mann

Louis Dufour


Mamoudou Maïdah (* 1924 in Tessaoua; † 4. November 2005 in Niamey; auch Mamadou Maïdah) war ein nigrischer Lehrer und Politiker.

Leben
Mamoudou Maïdah gehörte der Volksgruppe der Hausa an. Er ging in Tessaoua, Maradi und Niamey zur Schule. Von 1942 bis 1945 besuchte er die Normalschule in Katibougou und arbeitete anschließend vier Monate lang als Lehrer in Tahoua. Danach diente er bis 1947 bei den Tirailleurs sénégalais. In den darauffolgenden zehn Jahren war Mamoudou Maïdah als Lehrer in Tahoua, Madarounfa, Maradi, Gazaoua und Tibiri tätig. Er absolvierte 1955 eine dreimonatige Fortbildung in Saint-Cloud in Frankreich und wurde 1958 Schuldirektor in Tanout.

Am 20. Dezember 1958 wurde Mamoudou Maïdah als Minister für Land- und Forstwirtschaft in die Regierung von Premierminister Hamani Diori berufen. Er blieb bis 1974 mit wechselnden Ressorts Regierungsmitglied. Am 31. Dezember 1960 wurde er Unterrichtsminister, am 25. Juni 1963 Minister für die Wirtschaft im ländlichen Raum und am 22. November 1970 Außenminister. Ab 17. August 1972 hatte er die Funktion des der Präsidentschaftskanzlei zugeteilten Ministers inne und am 26. September 1972 wurde er schließlich Informationsminister.

Am 15. April 1974 wurde Hamani Diori durch einen Putsch von Seyni Kountché abgesetzt. Mamoudou Maïdah wurde wie fast alle Minister verhaftet und im Militärlager von Agadez eingesperrt. Er wurde erst im November 1987 unter Präsident Ali Saïbou wieder freigelassen. Danach gründete und leitete er in Maradi eine Schule namens Collège Lako.

Ehrungen
 Ritter des Orden vom Schwarzen Stern
 Offizier des Nationalordens Nigers
 Kommandeur der Ehrenlegion
 Großes Verdienstkreuz des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland
 Orden der günstigen Wolken 2. Klasse

Einzelnachweise

Außenminister (Niger)
Forstminister (Niger)
Informationsminister (Niger)
Landwirtschaftsminister (Niger)
Unterrichtsminister (Niger)
Schulleiter (Niger)
Mitglied der Ehrenlegion (Kommandeur)
Träger des Großen Bundesverdienstkreuzes
Träger des Nationalordens Nigers (Offizier)
Nigrer
Geboren 1924
Gestorben 2005
Mann

Mamoudou Maïdah


Sana Elmansouri é uma jornalista e apresentadora de televisão líbia. Ela foi a primeira apresentadora árabe na Líbia a transmitir programas na língua Amazigh.

Ela é mais conhecida por seu programa Abrid N Tagrawla (A Estrada da Revolução) que foi transmitido na Líbia Al Ahrar em 2011 durante a Revolução Líbia. Ela também apresentou e produziu o programa Líbia Al-Nas em árabe.

Elmansouri foi membro fundador do partido político líbio Libou, do qual ela saiu mais tarde.

Referências

Pessoas vivas
!CS1 árabe-fontes em língua (ar)

Sana El Mansouri


Bueskydning for damer under Sommer-OL 2020 bliver afviklet med deltagelse af 64 skytter. Konkurrencen foregår på Dream Island Archery Field, der ligger i Tokyo Bay zonen med seedningsskydning 23. juli 2020 og selve konkurrencen i perioden 27. juli - 30. juli 2021.

Turneringsformat
Bueskydningen starter med seedningsskydning, der er fælles for alle konkurrencerne. Således tæller resultatet af seedningsskydningen til både den individuelle konkurrence såvel som til holdkonkurrencen og konkurrencen for mixed hold. Hver skytte afgiver 72 pile under seedningsskydningen og opnår således en samlet score, der giver alle en placering fra nummer 1 til nummer 64. Efterfølgende kæmper de 64 skytter efter cup-modellen - to og to – nummer 1 mod nummer 64, nummer 2 mod nummer 63 osv. De 32 vindere kæmper herefter igen to og to og sådan fortsættes gennem ottendedels-finalen, kvartfinalen, semifinalen, bronzekampen og finalen. Alle kampe under cup-modellen afgøres som bedst af fem set, hvor hver skytte skyder tre pile i hver set. Vinderen af hver set modtager 2 points og der gives 1 point ved uafgjorte set. Såfremt det er uafgjort efter alle fem set, så skyderes der én pil og den tætteste på midten vinder.

Kvalifikation

Medaljefordeling

Elimineringsrunderne

Øverste lag

Andet lag

Tredje lag

Nederste lag

Finalerunde

Eksterne henvisninger
 https://tokyo2020.jp/en/news/notice/20170610-01.html
 https://tokyo2020.org/en/games/schedule/olympic/

Bueskydning under sommer-OL 2020 - individuelt (damer)


Lieder eines fahrenden Gesellen (Songs of a Wayfarer) is a song cycle by Gustav Mahler on his own texts. The cycle of four lieder for medium voice (often performed by women as well as men) was written around 1884–85 in the wake of Mahler's unhappy love for soprano Johanna Richter, whom he met as the conductor of the opera house in Kassel, Germany, and orchestrated and revised in the 1890s.

Introduction
The work's compositional history is complex and difficult to trace. Mahler appears to have begun composing the songs in December 1884 and to have completed them in 1885. He subjected the score to a great deal of revision, probably between 1885 and 1886, and some time in the early 1890s orchestrated the original piano accompaniments. As a result of this situation, various discrepancies exist between the different sources.

It appears to have been in the orchestral version that the cycle was first performed on 16 March 1896 by the Dutch baritone Anton Sistermans with the Berlin Philharmonic and Mahler conducting, but possible indications of an earlier voice-and-piano performance cannot be discounted. The work was published in 1897 and is one of Mahler's best-known compositions.

The lyrics are by the composer himself, though they are influenced by Des Knaben Wunderhorn, a collection of German folk poetry that was one of Mahler's favorite books, and the first song is actually based on the Wunderhorn poem "Wann  mein Schatz".

In this song cycle, Mahler extensively uses progressive tonality. Each of the four songs ends in a different key: (1) D minor to G minor; (2) D major to F-sharp major; (3) D minor to E-flat minor; (4) E minor to F minor.

There are strong connections between this work and Mahler's Symphony No. 1, with the main theme of the second song being the main theme of the first movement and the final verse of the fourth song reappearing in the third movement as a contemplative interruption of the funeral march.

In addition to the solo baritone, the work is scored for 3 flutes (3rd doubling piccolo), 2 oboes (both doubling English horn), 3 clarinets (3rd doubling bass clarinet), 2 bassoons, 4 horns, 2 trumpets, 3 trombones timpani, percussion (bass drum, cymbals, triangle, tam-tam, and glockenspiel) harp, and strings.

Contents

I – "Wenn mein Schatz Hochzeit macht" ("When My Sweetheart is Married")

The first song is entitled "Wenn mein Schatz Hochzeit macht" ("When My Sweetheart is Married"), and the text discusses the Wayfarer's grief at losing his love to another. He remarks on the beauty of the surrounding world, but how that cannot keep him from having sad dreams. The orchestral texture is bittersweet, using double reed instruments, clarinets and strings. It begins in D minor and ends in G minor.

Wenn mein Schatz Hochzeit macht,
Fröhliche Hochzeit macht,
Hab' ich meinen traurigen Tag!
Geh' ich in mein Kämmerlein,
Dunkles Kämmerlein,
Weine, wein' um meinen Schatz,
Um meinen lieben Schatz!

Blümlein blau! Verdorre nicht!
Vöglein süß!
Du singst auf grüner Heide.
Ach, wie ist die Welt so schön!
Ziküth! Ziküth!

Singet nicht! Blühet nicht!
Lenz ist ja vorbei!
Alles Singen ist nun aus!
Des Abends, wenn ich schlafen geh',
Denk' ich an mein Leide!
An mein Leide!

II – "Ging heut' Morgen über's Feld" ("I Went This Morning over the Field")

The second song, "Ging heut' Morgen über's Feld" ("I Went This Morning over the Field"), contains the happiest music of the work. Indeed, it is a song of joy and wonder at the beauty of nature in simple actions like birdsong and dew on the grass. "Is it not a lovely world?" is a refrain. However, the Wayfarer is reminded at the end that despite this beauty, his happiness will not blossom anymore now that his love is gone. This movement is orchestrated delicately, making use of high strings and flutes, as well as a fair amount of triangle. The melody of this movement, as well as much of the orchestration, was later reused by Mahler and developed into the 'A' theme of the first movement of his Symphony No. 1. It begins in D major and ends in F major.

Ging heut' Morgen über's Feld,
Tau noch auf den Gräsern hing;
Sprach zu mir der lust'ge Fink:
"Ei du! Gelt? Guten Morgen! Ei gelt?
Du! Wird's nicht eine schöne Welt?
Zink! Zink! Schön und flink!
Wie mir doch die Welt gefällt!"

Auch die Glockenblum' am Feld
Hat mir lustig, guter Ding',
Mit den Glöckchen, klinge, kling,
Ihren Morgengruß geschellt:
"Wird's nicht eine schöne Welt?
Kling, kling! Schönes Ding!
Wie mir doch die Welt gefällt! Heia!"

Und da fing im Sonnenschein
Gleich die Welt zu funkeln an;
Alles Ton und Farbe gewann
Im Sonnenschein!
Blum' und Vogel, groß und Klein!
"Guten Tag, ist's nicht eine schöne Welt?
Ei du, gelt? Schöne Welt!"

Nun fängt auch mein Glück wohl an?
Nein, nein, das ich mein',
Mir nimmer blühen kann!

III – "Ich hab' ein glühend Messer" ("I Have a Gleaming Knife")

The third song is a full display of despair. Entitled "Ich hab' ein glühend Messer" ("I Have a Gleaming Knife"), the Wayfarer likens his agony of lost love to having an actual metal blade piercing his heart. He obsesses to the point where everything in the environment reminds him of some aspect of his love, and he wishes he actually had the knife. Note: while the translation of "glühend" as gleaming is not totally incorrect, "gleaming" misses an important point: "glühend" includes an element of heat, as in "glowing with heat"; a potentially better translation might be any of "glowing", "burning", "scorching". This isn't just a bright-looking ("gleaming") knife, but one that burns and scorches. The music is intense and driving, fitting to the agonized nature of the Wayfarer's obsession. It begins in D minor and ends in E minor.

Ich hab' ein glühend Messer,
Ein Messer in meiner Brust,
O weh! Das schneid't so tief
in jede Freud' und jede Lust.
Ach, was ist das für ein böser Gast!
Nimmer hält er Ruh',
nimmer hält er Rast,
Nicht bei Tag, noch bei Nacht,
wenn ich schlief!
O weh!

Wenn ich den Himmel seh',
Seh' ich zwei blaue Augen stehn!
O weh! Wenn ich im gelben Felde geh',
Seh' ich von fern das blonde Haar
Im Winde weh'n!
O weh!

Wenn ich aus dem Traum auffahr'
Und höre klingen ihr silbern Lachen,
O weh!
Ich wollt', ich läg' auf der Schwarzen Bahr',
Könnt' nimmer die Augen aufmachen!

IV – "Die zwei blauen Augen von meinem Schatz" ("The Two Blue Eyes of my Beloved")

The final song culminates in a resolution. The music, also reused in the First Symphony (in the slow movement), is subdued and gentle, lyrical and often reminiscent of a chorale in its harmonies. Its title, "Die zwei blauen Augen von meinem Schatz" ("The Two Blue Eyes of my Beloved"), deals with how the image of those eyes has caused the Wayfarer so much grief that he can no longer stand to be in the environment. He describes lying down under a linden tree, finding rest for the first time and allowing the flowers to fall on him; and somehow (beyond his own comprehension) everything was well again: "Everything: love and grief, and world, and dream!" It begins in E minor and ends in F minor.

Die zwei blauen Augen von meinem Schatz,
Die haben mich in die weite Welt geschickt.
Da mußt ich Abschied nehmen vom allerliebsten Platz!
O Augen blau, warum habt ihr mich angeblickt?
Nun hab' ich ewig Leid und Grämen!

Ich bin ausgegangen in stiller Nacht
wohl über die dunkle Heide.
Hat mir niemand Ade gesagt
Ade!
Mein Gesell' war Lieb und Leide!

Auf der Straße steht ein Lindenbaum,
Da hab' ich zum ersten Mal im Schlaf geruht!
Unter dem Lindenbaum,
Der hat seine Blüten über mich geschneit,
Da wußt' ich nicht, wie das Leben tut,
War alles, alles wieder gut!
Alles! Alles, Lieb und Leid
Und Welt und Traum!

Translation of the title

Although Songs of a Wayfarer is the title by which the cycle is generally known in English, Fritz Spiegl has observed that German "Geselle" actually means "journeyman", i.e., one who has completed an apprenticeship with a master in a trade or craft, but is not yet a master himself; journeymen in German-speaking countries traditionally traveled from town to town to gain experience with various masters. A more accurate translation, therefore, would be Songs of a Travelling Journeyman. The title hints at an autobiographical aspect of the work; as a young, newly qualified conductor (and budding composer), Mahler was himself at this time in a stage somewhere between 'apprentice' and recognized 'master' and had been moving from town to town (Bad Hall, Laibach, Olmütz, Vienna, Kassel). All the while, he was honing his skills and learning from masters in his field.

Discography
 Dietrich Fischer-Dieskau - Mahler: Symphony No. 1 in D major / Songs of a Wayfarer - Rafael Kubelík and the Bavarian Radio Symphony Orchestra, Deutsche Grammophon 4497352, 1968
 Frederica von Stade and the London Philharmonic Orchestra, conducted by Andrew Davis, Columbia, 1979
 Jessye Norman - Mahler: Symphony No. 6 in A Minor / Songs of a Wayfarer - Bernard Haitink and the Berliner Philharmoniker, Philips, 1989
 Thomas Quasthoff  - Mahler: Songs of a Wayfarer / Kindertotenlieder / Des Knaben Wunderhorn - Gary Bertini and the Cologne Radio Symphony Orchestra, Chandos, C71124, 2010
 Thomas Hampson - Keeping Score- Gustav Mahler: Origins - Michael Tilson Thomas and the San Francisco Symphony, Warner Classics, 2011.

Notes and references

External links

 Dover reprint of orchestral score at Indiana University
 The German lyrics with translation by Emily Ezust at The LiederNet Archive
 German alone at Stanford
 Lieder eines fahrenden Gesellen (MIDI)

Song cycles by Gustav Mahler
Lieder
1896 compositions
Classical song cycles in German

Lieder eines fahrenden Gesellen


Venedik Tüzüğü, tarihî yapıların korunması ve restorasyonu hakkında uluslararası bir çerçeve belirleyen, Mayıs 1964'te kabul edilen bir anlaşmadır.

Venedik Tüzüğü Maddeleri

Tanımlar
Madde 1. Tarihi anıt kavramı sadece bir mimari eseri içine almaz,bunun yanında belli bir uygarlığın,önemli bir gelişmenin,tarihi bir olayın tanıklığını yapan kentsel ya da kırsal bir yerleşmeyi de kapsar.Bu kavram yalnız büyük sanat eserlerini değil ,ayrıca zamanla kültürel anlam kazanmış daha basit eserleri de kapsar.

Madde 2. Anıtların korunması ve onarımı için,mimari mirasın incelenmesine ve korunmasına yardımcı olabilecek bütün bilim ve tekniklerden yararlanılmalıdır.

Amaç
Madde 3. Anıtların korunmasında ve onarılmasındaki amaç, onları bir sanat eseri olduğu kadar ,bir tarihi belge olarak da korumaktır.

Koruma
Madde 4. Anıtların korunmasındaki temel tutum, korumanın kalıcı olması,sürekliliğin sağlanmasıdır.

Madde 5. Anıtların korunması, her zaman onları herhangi bir yararlı toplumsal amaç için kullanmakla kolaylaştırılabilir.Bunun için bu tür kullanma arzu edilebilir, fakat bu nedenle yapının planı,ya da bezemeleri değiştirilmemelidir. Ancak bu sınırlar içinde yeni işlevin gerektirdiği değişiklik tasarlanabilir ve buna izin verilebilir.

Madde 6. Anıtın korunması,ölçeği dışına taşmamak koşuluyla çevresinin de bakımını içine almalıdır.Kütle ve renk ilişkilerini değiştirecek hiçbir yeni eklentiye,yok etmeye ,ya da değiştirmeye izin verilmemelidir.

Madde 7. Bir anıt, tanıklık ettiği tarihin içinde bulunduğu ortamın ayrılmaz bir parçasıdır.Anıtın tümünün ya da bir parçasının başka bir yere taşınmasına -anıtın korunması bunun gerektirdiği ya da çok önemli ulusal veya uluslararası çıkarların bulunduğu durumlar dışında izin verilmemelidir.

Madde 8. Anıtın tamamlayıcı öğeleri sayılan heykel, resim gibi süslemeler ancak bunları korumanın başka çaresi yoksa kaldırılabilir.

Onarım
Madde 9. Onarım uzmanlık gerektiren bir iştir. Amacı anıtın estetik ve tarihi değerlerini korumak ve ortaya çıkarmaktır. Onarım kendine temel olarak aldığı özgün malzeme ile güvenilir belgelere saygıyla bağlanır. Faraziyelerin başladığı yerde onarım durmalıdır; yapılması gerekli herhangi bir eklemenin mimari kompozisyondan farkı anlaşabilmeli ve gününün damgasını taşımalıdır. Herhangi bir onarım işine başlamadan önce ve bittikten sonra ,anıtın arkeolojik ve tarihi bir incelemesi yapılmalıdır.

Madde 10. Geleneksel tekniklerin yetersiz kaldığı yerlerde, koruma ve inşa için bilimsel verilerle ve deneylerle geçerliliği saptanmış herhangi çağdaş bir teknik kullanılarak anıt sağlamlaştırılabilir.

Madde 11. Anıta mal edilmiş farklı dönemlerin geçerli katkıları saygı görmelidir; zira onarımın amacı üslup birliği değildir.Bir anıt üst üste çeşitli dönemlerin izlerini taşıyorsa, alttaki dönemleri açığa çıkarmak ancak bazı özel durumlarda -yok edilen malzemenin önemi azsa, açığa çıkarılan malzeme büyük tarihi, arkeolojik ya da estetik değer taşıyorsa ve korunma durumu böyle bir davranışı gerekli gösterecek kadar iyi ise haklı çıkarılabilir. İlgili unsurların öneminin değerlendirilmesi ile ilgili yargıyı ve neyin yok edileceği üzerinde kararı vermek, sadece bu işi üzerine almış kimseye bırakılamaz.

Madde 12. Eksik kısımlar tamamlanırken ,bütünle uyumlu bir şekilde bağdaştırılmalıdır; fakat bu onarımın ,aynı zamanda sanatsal ve tarihi tanıklığı yanlış bir biçimde yansıtmaması için,özgünden ayırt edilebilecek bir şekilde yapılması gereklidir.

Madde 13. Eklemelere, ancak yapının ilgi çekici bölümlerine, geleneksel konumuna, kompozisyonuna, dengesine ve çevresiyle olan bağıntısına zarar gelmediği durumlarda izin verilebilir.

Tarihi yerler
Madde 14. Anıtların bulundukları yerler ,bütünlüğün korunması, sağlıklı kılınıp, yaşanır şekilde ortaya konması için özel bir dikkat gerektirir. Böyle yerlerde yapılacak koruma ve onarım çalışmalarında, daha önceki maddelerde açıklanan ilkelerden esinlenilmelidir.

Kazılar
Madde 15. Kazılar 1956 yılında UNESCO tarafından kabul edilmiş arkeolojik kazılarda uygulanması istenilen uluslararası ilkelerle tanımlanan kararlara ve bilimsel standartlara uygun olarak yapılmalıdır.

Yıkıntılar korunmalı, mimari unsurların ve buluntuların sürekli olarak korunması için gerekli önlemler alınmalıdır. Bundan başka, anıtın anlaşılmasını kolaylaştıracak ve anlamını hiç bozmadan açığa çıkartacak her çareye başvurulmalıdır.

Bütün yeniden inşa işlemlerinden peşinen vazgeçilmelidir. Yalnız Anastylosis'e yani mevcut fakat birbirinden ayrılmış parçaların bir araya getirilmesine izin verilebilir. Birleştirmede kullanılan madde her zaman ayırt edilebilecek bir nitelikte olmalı ve bu anıtın korunmasını sağlamak ve eski haline getirmek için mümkün olduğunca az kullanılmalıdır.

Yayın
Madde 16. Bütün koruma, onarım ve kazı işlerinde her zaman çizim ve fotoğraflarla açıklık kazanmış çözüm getirici ve eleştirici raporlar halinde kesin belgeler hazırlanmalıdır.

Temizlemenin,sağlamlaştırmanın, yeniden düzenlemenin ve birleştirmenin her safhası -çalışma sırasında ortaya çıkan, tanımlanmış biçimsel ve teknik özellikler göz önünde tutularak raporda gösterilmelidir. Bu belgeler bir resmi kurumun arşivine konmalı ve araştırıcılar bundan yararlanabilmelidir. Bu raporların yayınlanması tavsiye edilir.

Venedik Tüzüğü'nü kabul eden ülkelerin ve kurumların temsilcileri

 Piero Gazzola (İtalya), başkan
 Raymond Lemaire (Belçika), raportör
 Jose Bassegoda-Nonell (İspanya)
 Luis Benavente (Portekiz)
 Djurdje Boskovic (Yugoslavya)
 Hiroshi Daifuku (UNESCO)
 P.L de Vrieze (Hollanda)
 Harald Langberg (Danimarka)
 Mario Matteucci (İtalya)
 Jean Merlet (Fransa)
 Carlos Flores Marini (Meksika)
 Roberto Pane (İtalya)
 S.C.J. Pavel (Çekoslovakya)
 Paul Philippot (ICCROM)
 Victor Pimentel (Peru)
 Harold Plenderleith (ICCROM)
 Deoclecio Redig de Campos (Vatikan)
 Jean Sonnier (Fransa)
 Francois Sorlin (Fransa)
 Eustathios Stikas (Yunanistan)
 Mrs. Gertrud Tripp (Avusturya)
 Jan Zachwatowicz (Polonya)
 Mustafa S. Zbiss (Tunus)

Kaynakça
 Venice Charter

Mimarlık tarihi
Şehir planlaması
Tarihî konservasyon ve restorasyon
Kültürel miras
Çevre antlaşmaları
1964'te antlaşmalar

Venedik Tüzüğü


Edmeston est une ville du comté d'Otsego, dans l'État de New York, aux États-Unis. En 2010, elle comptait une population de .

Démographie
Lors du recensement de 2000, la ville comptait une population de , tandis qu'en 2016, elle est estimée à .

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 État de New York

Liens externes

Localité dans le comté d'Otsego (New York)
Town dans l'État de New York

Edmeston (New York)


Ant-Man je američki film iz 2015. godine redatelja Peytona Reeda.

Temeljen na dva istoimena lika iz Marvel Comicsa, Scott Lang i Hank Pym, film je producirao Marvel Studios, a distribuirao Walt Disney Studios Motion Pictures, ovo je dvanaesti film u Marvel Cinematic Universeu i posljednji od takozvane 2.Faze. Film su napisali Edgar Wright & Joe Cornish i Adam McKay & Paul Rudd iz priče Wrighta i Cornisha, a glume Paul Rudd, Evangeline Lilly, Corey Stoll, Bobby Cannavale, Michael Peña,  Tip "T.I." Harris, Wood Harris, Judy Greer, David Dastmalchian i Michael Douglas.

Radnja

Godine 1989. znanstvenik Hank Pym podnio je ostavku na mjesto S.H.I.E.L.D.-a nakon što je otkrio da je agencija pokušala replicirati svoju formulu za skupljanje, "Pym Particles-a". Hank vjeruje da je njegova tehnologija opasna i zaklinje se da će je držati u tajnosti. U sadašnjosti, nekoliko mjeseci nakon događaja u Sokoviji, Pym je bio prisiljen ostaviti svoju tvrtku svojoj kćeri Hope van Dyne i njegovom bivšem štićeniku Darrenu Crossu. Potonji je blizu usavršavanja kontrakcijskog odijela vlastite kreacije, nazvanog Yellowjacket, koji namjerava koristiti u vojne svrhe.

U međuvremenu, Scott Lang, bivši inženjer elektrotehnike, pušten je iz zatvora i namjerava započeti novi život. Lang posjećuje svoju kćer Cassie, ali bivša supruga Maggie i njezin novi suprug Jim Paxton, policajac, grde ga jer nikada nije bio blizak s njihovom kćeri i izbacuju ga. U nemogućnosti da zadrži posao zbog svog kriminalnog dosjea, Lang pristaje pridružiti se bandi svog najboljeg prijatelja Luisa kako bi počinio pljačku u kući bogatog starca. Lang, zahvaljujući svojim vještim talentima, provaljuje u kuću i otvara sef, ali unutra pronalazi samo čudno odijelo, koje nosi kući. Nakon što ga je isprobao, Lang se slučajno smanjuje na veličinu insekta. Prestravljen ovim iskustvom, Lang vraća kostim u kuću, ali je uhićen. Pym, vlasnik kuće, posjećuje Langa i pomaže mu da pobjegne iz ćelije uz pomoć mrava.

U svom domu, Pym otkriva da već neko vrijeme promatra Scotta i manipulira njime u krađi i isprobavanju odijela, kako bi mogao postati novi "Ant-Man" i ukrasti Yellowjacket od Crossa. Hope, koja već dugo špijunira Crossa u ime svog oca unatoč teškom odnosu između njih, pomaže Langu da trenira i komunicira s mravima, jer se boji što bi Cross mogao učiniti s tehnologijom. Scott je poslan da ukrade uređaj u novom sjedištu Osvetnika, gdje se nakratko i uspješno sukobljava s Falconom. Hope pokazuje kajanje ocu zbog smrti njezine majke Janet, pa tako Pym otkriva da se Janet, poznata kao "Wasp", suzila do krajnjih granica kako bi deaktivirala sovjetski projektil i nestala u subatomskom kvantnom području. Pym upozorava Langa da bi mogao doživjeti sličnu sudbinu ako petlja s regulatorom svojeg odijela.

Cross usavršava Yellowjacket i organizira ceremoniju inauguracije u svom sjedištu. Lang, zajedno sa svojom bandom i rojom letećih mrava, infiltrira se u zgradu, sabotira servere tvrtke i postavlja eksploziv. Međutim, kada pokuša ukrasti Yellowjacket, Cross ga zarobi, koji namjerava prodati i Yellowjacketovo odijelo i Ant-Manovo odijelo HYDRA-i, na čelu s Mitchellom Carsonom. Lang se oslobađa i pobjeđuje agente HYDRA-e, ali Carson uspijeva pobjeći s bočicom čestica koje se smanjuju. Lang progoni Crossa, dok se eksploziv aktivira uzrokujući urušavanje zgrade. Cross oblači Yellowjacket odijelo i suočava se s Langom, ali Langa je Paxton uhitio nakon što je zatvorio Crossa u mrežu protiv komaraca. Međutim, Cross se oslobađa i uzima Cassie kao taoca. Lang petlja s regulatorom odijela i svodi se na subatomsku veličinu prodirući u Crossovo odijelo kako bi ga sabotirao, uzrokujući da eksplodira i ubija ga. Lang nestaje u kvantnom području, ali uspijeva preokrenuti učinke i vraća se u makroskopski svijet. U znak zahvalnosti, Paxton pokriva Langa da ga drži podalje od zatvora. Vidjevši da je Lang preživio i vratio se iz kvantnog carstva, Pym se pita je li mu žena živa. Kasnije, Luis je obavijestio Langa da ga Sam Wilson traži.

U sceni usred odjavne špice, Pym prikazuje novi kostim Hope, Wasp i nudi joj ga. U sceni nakon odjavne špice, Wilson i Steve Rogers imaju Winter Soldiera pod nadzorom. Njih dvoje ne mogu kontaktirati Tonyja Starka zbog "dogovora", ali Wilson tvrdi da poznaje nekoga tko bi im mogao pomoći.

Glumci

Glavni
 Paul Rudd kao Scott Lang / Ant-Man: bivši elektronički inženjer i lopov koji posjeduje tehnologiju koja mu omogućuje da smanji svoju veličinu.
 Evangeline Lilly kao Hope van Dyne: kći Hanka Pyma i Janet van Dyne, pomaže Crossu da preuzme očevu tvrtku, i postaje nova Wasp na kraju filma.
 Michael Douglas kao Henry "Hank" Pym: bivši agent S.H.I.E.L.D.-a, entomolog i fizičar koji je 1963. postao prvi Ant-Man nakon što je otkrio subatomske čestice koje omogućuju transformaciju. Povjerava Langu zadatak da postane novi Ant-Man.
 Corey Stoll kao Darren Cross / Yellowjacket: bivši štićenik i kolega Pyma koji preuzima svoju tvrtku i Ant-Man tehnologiju kako bi je koristio u vojne svrhe.
 Bobby Cannavale kao Jim Paxton: policajac koji se oženio Langovom bivšom ženom.
 Michael Peña kao Luis: Scottov bivši cimer u ćeliji, i član njegovog tima.
 Tip "T.I." Harris kao Dave: član Langovog tima.
 David Dastmalchian kao Kurt: član Langovog tima.
 Wood Harris kao kao Gale: policajac i kolega Jima Paxtona.
 Judy Greer kao Maggie: Langova bivša žena.

Sporedni
 Hayley Atwellkao Peggy Carter.
 Anthony Mackie kao Sam Wilson / Falcon.
 John Slattery kao Howard Stark.
 Abby Ryder Fortson kao Cassie: Scottova i Maggiena kći.
 Gregg Turkington kao Dale: menadžer Baskin-Robbinsa.
  Martin Donovan kao Mitchell Carson: bivši S.H.I.E.L.D. agent koji radi za HYDRA-u i pokušava doći do Yellowjacket tehnologije.

Cameo
 Stan Lee kao konobar.
 Chris Evans kao Steve Rogers / Kapetan Amerika.
 Sebastian Stan kao Bucky Barnes / Winter Soldier.
 Hayley Lovitt kao Janet van Dyne / Wasp.

Produkcija

Razvoj
Ideje o Ant-Manovom filmu kružile su od kasnih osamdesetih, kada je koautor lika Stan Lee predložio transponiranje lika na velikom ekranu u New World Entertainment. Međutim, u istim godinama Walt Disney Pictures razvijao je film sa sličnom premisom, Honey, I Shrunk the Kids, a Ant-Man je stavljen sa strane. Godine 2003., Edgar Wright i njegov kreativni partner Joe Cornish napisali su tretman za Artisan Entertainment, koji je u to vrijeme imao prava na lik. U travnju 2006. godine, Marvel Studios angažirao je Wrighta da režira i piše (zajedno s Cornishom) film u sklopu prve serije filmova proizvedenih neovisno o studiju. Na Comic-Conu u San Diegu 2006. godine Wright je objasnio da želi snimiti akcijski film s komičnim elementima te da će u njemu glumiti i Hank Pym i Scott Lang. Wright je rekao da želi napraviti "prolog u kojem vidimo Pyma kao Ant-Mana u akciji šezdesetih godina, a onda u sadašnjosti pratimo priču o Scottu Langu, kako se dočepao kostima i kako se našao u savezništvu s Henryjem Pymom.

U veljači 2007. godine Wright je izjavio da je projekt u zastoju i da prerađuje scenarij. U ožujku 2008. godine Wright je otkrio da je dovršio prvi nacrt scenarija i da radi na drugom nacrtu. U veljači 2010. godine Wright je otkrio da nema definitivan plan, jer lik nije među najpoznatijima i da želi raditi scenarij kako bi snimio sjajan žanrovski film. Na Comic-Conu 2010. Wright je rekao da Ant-Man nije bio u kontinuitetu s Osvetnicima jer "nije radio s pričom o podrijetlu koju sam napisao". U siječnju 2011. godine Wright je rekao da je nastavio pisati nakon završetka promocije Scott Pilgrim vs. the World. Cornish je u travnju otkrio da je Marvelu dostavio drugi nacrt scenarija. Na Comic-Conu te godine Wright je rekao da radi na trećem nacrtu.

U svibnju 2012. predsjednik Marvel Studija Kevin Feige bio je optimističan, navodeći da je projekt "bliži realizaciji nego ikad". U lipnju 2012. godine Wright je snimio kratki testni niz kako bi pokazao izgled i ton filma i uvjerio publiku u potencijal lika. Testne snimke kasnije su prikazane na Comic-Conu sljedećeg srpnja. U listopadu 2012. godine Marvel Studios i Disney postavili su datum da film bude objavljen 6. studenog 2015.

U siječnju 2013. godine Feige je otkrio da će Ant-Man biti dio treće faze Marvel Cinematic Universea. Sljedećeg svibnja Feige je rekao da su scenariju potrebne neke modifikacije kako bi se mogao prilagoditi Marvelovom svemiru budući da je Ant-Man bio u razvoju i prije Iron Man (2008.)Iron Mana. Feige je također rekao da će snimanje započeti 2014. a da će casting započeti krajem 2013. U srpnju 2013. godine Wright je otkrio da je završio s pisanjem filma i da je Marvel pristao odgoditi produkciju filma za nekoliko mjeseci kako bi mu omogućio da dovrši film The World's End. U kolovozu je Wright rekao da će film biti dio Marvel Cinematic Universea, ali da će to biti više film sam po sebi nego ostali Marvelovi filmovi. Također je otkrio da će produkcija započeti u listopadu 2013., a u rujnu te godine Disney je pomaknuo objavljivanje filma sa 6. studenog 2015. na 31. srpnja 2015.

Snimanje
Glavna snimanja započela su 18. kolovoza 2014. u San Franciscu, a Russell Carpenter bio je novi snimatelj. Neke scene snimljene su u četvrti Tenderloin i u parku Buena Vista. Krajem rujna 2014. produkcija se preselila u Pinewood Atlanta Studios, a David Callaham dovršio je daljnju reviziju scenarija. Snimanje je također održano u Državnom arhivu u središtu Atlante. U listopadu 2014., Martin Donovan pridružio se glumačkoj postavi, a Feige je otkrio da Ant-Man više neće biti prvi film treće faze, već posljednji u drugoj fazi. Govoreći o odluci o promjeni položaja filma unutar MCU-a, Feige je objasnio: "To nije posljedica. Istina je da podjela na faze puno znači meni i nekim ljudima, ali... Kapetan Amerika: Građanski rat je početak treće faze. Jednostavno je tako. A Ant-Man je drugačija kulminacija druge faze jer je jako u MCU. Upoznajemo nove likove i saznajemo o Hanku Pymu i njegovoj ulozi u MCU-u tijekom godina. Ali u isto vrijeme zauzima argumente Vladavine Ultrona u smislu heroja koji dolaze iz različitih mjesta... i u tom smislu to puno povezuje. Osim toga, ponašanje Hanka Pyma prema Osvetnicima, prema S.H.I.E.L.D.-u ima puno više smisla nakon događaja iz Vladvine Ultrona i na neki način, prije događaja Građanskog rata". Feige se kasnije vratio na temu, objašnjavajući: "Stavili smo Ant-Mana na kraj druge faze umjesto na početak treće faze jer postavlja pozornicu za mnoge stvari koje ćete vidjeti u trećoj fazi, od kojih su, ovi halucinogeni krajolici koji mijenjaju stvarnost koju ćete vidjeti u Doktor Strangeu." Reed je 5. prosinca 2014. objavio da je završio sa snimanjem filma.

Snimatelj Russell Carpenter snimio je film s omjerom slike 1,85, s Arri Alexa XT i M kamerama, koristeći M za borbene sekvence i na helikopteru. Operater Peter Rosenfeld odobrio je Carpenterov i Reedov izbor snimanja u 1,85, objašnjavajući da "s 2,35 nema dovoljno visine u okviru da bi se cijenili vertikalni aspekti Ant-Mana koji se smanjuju dok ne padne u pukotinu u podu". Carpenter i Technicolor također su osmislili stol za pretraživanje kako bi potamnili raspon boja. Carpenter je rekao: "Za mnoge nedavne komedije koristio sam LUT u stilu 'Kodak', sa zasićenim i živopisnim bojama. Ali ovaj film je trebao nešto drugačije za ton kože i odijelo Ant-Mana, koji je iz 80-ih, i stoga ima pomalo oronuo izgled. Ono što mi se svidjelo kod ovog LUT-a je kako je to omogućilo kostimu da zadrži vatreno crvenu boju čineći ga malo obilježenijim vremenom."

Za film je napravljena opsežna uporaba makro fotografije. Produkcijski dizajner Stepherd Frankel rekao je da je "vizualno mnogo zanimljivije pokazati stvari s Ant-Manove točke gledišta umjesto da se lik prikazuje iz normalne perspektive. Ali htjeli smo realnu realizaciju, a ne kao Honey, I Shrunk the Kids svojim uvećanim setovima". Rebecca Baehler bila je direktorica makro fotografije pod Carpenterovim vodstvom. Carpenter je rekao: "Postoji prava umjetnost za rad u ovoj mjeri. Jedan centimetar od tla jednako 15 metara. S mravlje točke gledišta, ako se pomaknete četiri inča s ljudske točke gledišta, to je poput nogometnog igrališta. A kada pomaknete sobu, vibracije postaju veliki problem, što zahtijeva puno pažnje. Morali smo malo razmisliti izvan okvira uobičajenih vizualnih efekata prije nego što smo shvatili da nam je potreban snimatelj iz svijeta stolnog oglašavanja. Na temelju njezina prethodnog rada, bilo je jasno da Rebecca ima kvalitete koje smo tražili." Rosenfeld je dodao: "Kako bismo uključili izvedbu Paula Rudda kao Ant-Mana kada je u makro svijetu, koristili smo opremu za hvatanje lica s težištem. Redatelj je dao upute Paulu, koji je napravio nekoliko izraza lica koji će kasnije biti dodani na računalnu grafiku Ant-Man. Paul je sjedio u stolici okružen s 5 Alexinih kamera. Jedna kamera postavljena je okomito dok su druge bile vodoravne, s preklapajućim područjima slike, a sve je postavljeno za snimanje pri 48 sličica u sekundi. To je donijelo odluku do maksimuma i dalo nam 3D model Pavlove izvedbe."

Postprodukcija
Nakon završetka snimanja, Marvel je objavio ažurirani sinopsis filma koji otkriva da je Jordi Mollà bio dio glumačke postave. Međutim, Mollàove scene izrezane su iz konačnog reza. Reed je objasnio da se Mollà pojavio u originalnoj uvodnoj sekvenci filma, u kojoj se Pym kao Ant-Man suočava s Castillom, panamskim generalom, kojeg glumi Mollà, u pokušaju da dohvati mikrofilm.

U ožujku 2015. godine Hayley Atwell potvrdila je da je reprizirala svoju ulogu Peggy Carter u filmu. U travnju 2015. godine Reed je izjavio da će se snimati neke dodatne scene, i u lipnju je objavio da je produkcija na Ant-Manu službeno završila. U lipnju 2015. godine Feige je potvrdio da će se Janet van Dyne pojaviti u filmu, iako se ne bi spominjala priča o obiteljskom zlostavljanju između Pyma i van Dynea, objašnjavajući da "kimamo glavom liku kako bi ljudi koji znaju priču mogli reći "oh, možda je taj stav tipičan za Hanka",  ali ne na način koji bi ukazivao da je možda ikada pretukao svoju ženu. Izgubio je ženu u filmu, i to ga je nekako navelo da napusti S.H.I.E.L.D. i postane neka vrsta samotnjaka."

Specijalne efekte napravili su Industrial Light & Magic, Lola VFX, Double Negative, Luma Pictures i Method Studios. Za flashbackove 1989. godine Douglas i Donovan pomlađeni su CGI-jem. Dax Griffin korišten je kao Douglasov dvojnik zbog sličnosti s Douglasom kada je imao 40 godina. Za Donovana nije korišten kaskaderski dvojnik, jer ga je pomladilo samo desetljeće, a rad je bio usmjeren na oči, vrat i bradu.

Glazba
Steven Price prvotno je trebao skladati soundtrack, ali je Wrightovim odlaskom Price također napustio film. U siječnju 2015. objavljeno je da će Christophe Beck skladati glazbu za film. Govoreći o soundtracku, Beck je rekao: "Za Ant-Mana sam želio skladati simfonijsku glazbu u tradiciji svojih omiljenih filmova o superjunacima, širokog opsega i velike i privlačne glavne teme. Ono što razlikuje ovaj soundtrack od onih drugih Marvelovih filmova je podmukao osjećaj zabave jer to nije samo film o superherojima, već i komedija o pljački." Soundtrack je objavljen 17. srpnja 2015. u digitalnoj verziji i 7. kolovoza na fizičkim medijima.

Promocija
U siječnju 2015. godine Marvel je objavio pregled prvog trailera za film na "veličini mrava" i "ljudskoj veličini". Trailer je zatim emitiran 6. siječnja 2015. tijekom premijere Agentice Carter, i objavljen na internetu sljedećeg dana. 13. travnja 2015. objavljen je drugi trailer.

Marvel je također napravio viralnu kampanju za film u kojem Leslie Bibb glumi novinarku Christine Everhart, koja se prethodno pojavila u filmovima Iron Mana, u kojima se pojavljuju lažne vijesti. U programu Everhart raspravlja o događajima Osvetnici 2: Vladavina Ultrona, Langovom uhićenju i događajima koji su prethodili Kapetanu Americi: Građanski rat.

Distribucija

Kino
Premijera Ant-Mana održana je 29. lipnja 2015. u Dolby Theatreu u Hollywoodu, a film je kasnije otvorio godišnje izdanje Fantasia International Film Festival-a. Film je objavljen u Francuskoj 14. srpnja 2015. i 17. srpnja 2015. u Sjedinjenim Američkim Državama, u 3D i IMAX, dok je u Hrvatskoj objavjen dan ranije, 16. srpnja 2015.

Home video
Film je objavljen na Blu-rayu i DVD-u 8. prosinca 2015. u Sjedinjenim Državama i kasnije je uključen u box set od 13 diskova "Marvel Cinematic Universe: Phase Two Collection" koji sadrži sve filmove druge faze.

Nastavci

Ant-Man i Wasp

Prvi nastavak, Ant-Man i Wasp, objavljen je 6. srpnja 2018., a Reed se vratio na dužnost redatelja. Produkcijski pisci Barrer i Ferrari napisali su scenarij s Ruddom, Chrisom McKennom i Erikom Sommersom. Rudd, Lilly, Cannavale, Peña, Harris, Greer, Dastmalchian, Fortson i Douglas repriziraju svoje uloge iz Ant-Mana, a pridružuju im se Michelle Pfeiffer kao Janet van Dyne, Laurence Fishburne kao Bill Foster, Hannah John-Kamen kao Ghost, Randall Park kao Jimmy Woo i Walton Goggins kao Sonny Burch.

Ant-Man i Wasp: Quantumania
Drugi nastavak i treći Ant-Manov film pod nazivom Ant-Man i Wasp: Quantumania trebao bi biti objavljen 17. veljače 2023., s Reedom koji se vraća u režiju i Jeffom Lovenessom koji piše scenarij. Rudd, Lilly, Douglas i Pfeiffer repriziraju svoje uloge, dok Kathryn Newton preuzima ulogu Cassie Lang. Jonathan Majors pridružuje se kao Kang the Conqueror.

Vidi još
 Popis filmova Marvel Cinematic Universe

Vanjske poveznice

Američki filmovi 2010-ih
Akcijski filmovi
Pustolovni filmovi
Znanstvenofantastični filmovi
Marvel Cinematic Universe filmovi

Ant-Man (2015.)


Hans-Joachim Lenz ist der Name folgender Personen:

* Hans-Joachim Lenz (Architekt) (1926–2022), deutscher Architekt und Lehrer für geistige Heilung
 Hans-Joachim Lenz (Statistiker) (* 1942), deutscher Wirtschaftsinformatiker
 Hans-Joachim Lenz (Sozialwissenschaftler) (* 1947), deutscher Sozialwissenschaftler

Hans-Joachim Lenz


An Habenaria meeana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Antonio Luiz Vieira Toscano. An Habenaria meeana in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria meeana


عبد اللطيف بن يوسف بن محمد بن علي بن أبي سعد المكنى بـموفق الدين و أبو محمد ويلقب بـابن اللباد ولد في بغداد في العراق سنة 557هـ الموافق 1162 م في دار جده بدرب الفالوج ببغداد، وهو من أصل موصلي، واشتهر باسم عبد اللطيف البغدادي، ولقب بابن اللباد، كان أبوه مشتغلًا بعلم الحديث والقراءات، كما أن عمه كان فقيهًا، لذلك فقد تعلم (البغدادي) ونهل من هذا المنهج العلمي الفياض، حيث يسر له ولده وهو في صباه سماع الحديث من جماعة علماء أفاضل، مما جعله ينشأ في جو من العلم والتقوى.

من أساتذته
يقول موفق الدين البغدادي إن من مشايخه ابن التلميذ وابن نائلي والإمام الناصر لدين اللَّه ويضيف عن نفسه ثم انتقلت إلى كتب ابن سينا صغارها وكبارها وكتبت وحصلت كثيراً من كتب جابر بن حيان الصوفي وابن وحشية وباشرت عمل الصنعة الباطلة وتجارب الضلال الفارغة، وأقوى من أضلني ابن سينا بكتابه في الصنعة الذي تمم به فلسفته التي لا تزداد بالتمام إلا نقصا.
قال ولما كان في سنة 585 هجرية حيث لم يبق ببغداد من يأخذ بقلبي ويملأ عيني، ويحل ما يشكل عليّ، ودخلت الموصل فلم أجد فيها بغيتي، لكن وجدت الكمال بن يونس جيداً في الرياضيات والفقه والحكمة قد استغرق عقله ووقته حب الكيمياء وعملها، حتى صار يستخف بكل ما عداها، واجتمع إلى جماعة كثيرة،
لما دخلت القاهرة جاءني وهو ابن سناء الملك، فأنزلني داراً قد أزيحت عللها، وجاءني بدنانير وغلة، وأقمت بمسجد الحاجب لؤلؤ رحمه اللَّه أقرئ، وكان قصدي في مصر ثلاث أنفس ياسين السيميائي والرئيس موسى بن ميمون اليهودي وأبو القاسم الشارعي، وكلهم جاؤوني، أما ياسين فوجدته محالياً كذاباً، مشعبذاً، يشهد للشاقاني بالكيمياء، ويشهد له الشاقاني بالكيمياءوكتب لي صلاح الدين بثلاثين ديناراً في كل شهر على ديوان الجامع وأطلق أولاده رواتب حتى تقرر لي في كل شهر مائة دينار.
ورجعت إلى دمشق وأكببت على الاشتغال وإقراء الناس
ثم أتى إلى مصر ذلك الغلاء العظيم والموتان الذي لم يشاهد مثله، وألف الشيخ موفق الدين في ذلك كتاباً ذكر فيه أشياء شاهدها أو سمعها ممن عاينها تذهل العقل، وسمى ذلك الكتاب كتاب الإفادة والاعتبار في الأمور المشاهدة والحوادث المعاينة بأرض مصر، ثم رحل الشيخ موفق الدين إلى القدس وأقام بها مدة، وكان يتردد إلى الجامع الأقصى ويشتغل الناس عليه بكثير من العلوم، وصنف هنالك كتباً كثيرة، ثم أنه توجه إلى دمشق ونزل بالمدرسة العزيزية بها، وذلك في سنة 604 هجرية كانت شهرته بعلم النحو، ثم إنه سافر إلى حلب، وقصد بلاد الروم وأقام بها سنين كثيرة، وكان في خدمة الملك علاء الدين داود ابن بهرام صاحب أرزنجان، وصنف باسمه عدة وكان قد عزم أن يأتي إلى دمشق ويقيم بها، ثم خطر له أنه قبل ذلك يحج، ويجعل طريقه على بغداد، وأن يقدم بها للخليفة المستنصر باللّه أشياء من تصانيفه.

اهتمامه بالفن
كان عبد اللطيف البغدادي صاحب حس مرهف، ذواق للفنون والآثار، ولقد ظهر اهتمامه بذلك في الأيام التي قضاها في مصر، ورأى ما فيها من الآثار والفن، وصنف في ذلك كتابه المشهور ((الإفادة والاعتبار)) وهذا الكتاب الخاص بالآثار المصرية، وهذا الكتاب يكشف عن معارف البغدادي الواسعة وهواياته المتعددة وأهمها الاهتمام بالآثار وولعه بها وغيرته عليها ومناداته بالحفاظ عليها ورعايتها لأنها خير شاهد على حضارة الأقدمين وعراقتهم في الرقى والتمدين، وتكلم البغدادي في كتابه عن آثار الجيزة ومنف وبوصير، وكان يصف الآثار وصفًا متناهيًا في الدقة والأمانة، وكان يسعى لذلك بكل الوسائل، حتى أنه كلف رجلًا كي يقيس له ارتفاع الهرم، وكان البغدادي يبدي اهتمامه الشديد لمعرفة طريقة نقل حجارة الأهرام وتركيبها، والمواد التي استخدمت في بنائها واللغة المجهولة المكتوبة على الأهرام، ولقد ثار البغدادي ثورة كبيرة على أسلوب الكتابة في عصره، فقد غلبت في عصره المحسنات البديعية اللفظية كالسجع والإطناب والولع بإسلوب الطباق والمقابلة والتورية، فثار البغدادي على تلك الأساليب وكتب بأسلوب يخالف ذلك الأسلوب تمامًا فكان أسلوبه بسيطًا موجزًا بعيدًا عن إهدار المعاني، ولقد وصف أحد العلماء أسلوب البغدادي قائلًا: ((إن أسلوبه من أرق الأساليب، وإن أفكاره عصريه، وكان عنده رغبة في الدقة، وميل إلى التحقيق العلمي مع أن له نقائص قد يلتمس له العذر فيها، وذلك بسبب الزمن الذي كان يعيش فيه)).

بعض من كتبه ومؤلفاته
 "كتاب الإفادة والاعتبار في الأمور المشاهدة والحوادث المعاينة بأرض (تحميل الكتاب)
 كتاب غريب الحديث
 كتاب المجرد
 كتاب الألف واللام
 شرح الخطب النباتية
 شرح أربعين حديثاً طبية
 كتاب قوانين البلاغة
 اختصار كتاب العمدة لابن رشيق
 مقالة في الوفق
 كتاب الجلي في الحساب الهندي
 اختصار كتاب النبات لأبي حنيفة الدينوري
 اختصار مادة البقاء للتميمي
 كتاب الفصول وهو بلغة الحكيم سبع مقالات
 شرح كتاب الفصول لأبقراط
 شرح كتاب تقدمة المعرفة لأبقراط، اختصار
 شرح جالينوس لكتب الأمراض الحادة لأبقراط
 اختصار كتاب الحيوان لأرسطوطاليس
 تهذيب مسائل مابال
 اختصار كتاب الصوت
 اختصار كتاب المني
 اختصار كتاب آلات التنفس
 اختصار كتاب العضل
 كتاب النخبة وهو خلاصة الأمراض الحادة

مراجع

مصادر
ابن أبي أصيبعة : عيون الأنباء في طبقات الأطباء

وصلات خارجية

عراقيون في القرن 12
أشخاص من الدولة العباسية القرن 13
أشخاص من الموصل
أطباء القرن 13
أطباء عرب في العصور الوسطى
أطباء في العصور الوسطى الإسلامية
أطباء من الدولة العباسية
حقوقيون في القرن 12
حقوقيون في القرن 13
رحالة مسلمون
شيعة عراقيون
عباسيون
عرب في القرن 12
عرب في القرن 13
علماء عرب
علماء مسلمون في القرن 6 هـ
علماء مسلمون في القرن 7 هـ
علماء مصريات
كتاب سفر من العصور الوسطى
كتاب من بغداد
مستكشفون عرب
مواليد 1162
مواليد 557 هـ
مواليد في بغداد
وفيات 1231
وفيات 629 هـ
وفيات في بغداد

عبد اللطيف بن يوسف البغدادي


An Sobralia speciosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Schweinfurth. An Sobralia speciosa in nahilalakip ha genus nga Sobralia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sobralia

Sobralia speciosa


الاتحاد الدولي للبنوك  هو مصرف تجاري تونسي خاص، تأسس عام 1963 باتحاد القرض الليوني  الفرنسي والشركة الفرنسية التونسية للبنك والقرض . تحصلت مجموعة الشركة العامة  المصرفية الفرنسية على 52% من رأس مال البنك في نوفمبر 2002.

بنوك تونس
تأسيسات سنة 1963
سوسيتيه جنرال
شركات مقرها مدينة تونس

الاتحاد الدولي للبنوك


Karaören, Aksaray - Aksaray ili merkez ilçesine bağlı köy
 Karaören, Beypazarı - Ankara ili Beypazarı ilçesine bağlı mahalle
 Karaören, Seyitgazi - Eskişehir ili Seyitgazi ilçesine bağlı mahalle
 Karaören, Eskipazar - Karabük ili Eskipazar ilçesine bağlı köy
 Karaören, Tomarza - Kayseri ili Tomarza ilçesine bağlı mahalle
 Karaören, Emirgazi - Konya ili Emirgazi ilçesine bağlı mahalle
 Karaören, Gürün - Sivas ili Gürün ilçesine bağlı köy

Karaören


Dark Adrenaline ist das sechste Studioalbum der italienischen Alternative-Metal-Band Lacuna Coil. Es erschien am 27. Januar 2012 über Century Media.

Entstehung

Bereits Ende 2010 begann die Band mit den Arbeiten an ihrem sechsten Album. Wegen einer Schulterverletzung konnte Bassist Marco Coti Zelati keine Konzerte spielen und arbeitete zu Hause die ersten Ideen aus. Die Musiker entschieden sich, erneut mit dem US-amerikanischen Produzenten Don Gilmore zusammenzuarbeiten. Der Großteil der Aufnahmen fanden in Mailand statt. Lediglich der Gesang und die Keyboards wurden in Gilmores Studio in Los Angeles aufgenommen.

Da die Band mit der Abmischung des Vorgängeralbums Shallow Life unzufrieden war, mischte dieses Mal Marco Barusso das Album ab. Barusso arbeitete zuvor mit Künstlern wie Coldplay und Eros Ramazzotti zusammen. Obwohl er ein großer Metalfan ist, konnte Barusso noch nie mit einer Metalband zusammenarbeiten. Mit Losing My Religion enthält das Album eine Coverversion eines R.E.M.-Liedes. Das Lied My Spirit ist dem im Jahre 2010 verstorbenen Type-O-Negative-Sänger Peter Steele gewidmet.

Titelliste
 Trip the Darkness – 3:12
 Against You – 3:51
 Kill the Light – 3:35
 Give Me Something More – 3:56
 Upsidedown – 3:04
 End of Time – 3:53
 I Don't Believe in Tomorrow – 4:12
 Intoxicated – 3:48
 The Army Inside – 3:12
 Losing My Religion – 3:42
 Fire – 2:55
 My Spirit – 5:50

Rezeption

Laut Ronny Bittner vom deutschen Magazin Rock Hard enthält das Album "einige kompositorische Höhepunkte", bemängelte aber, dass das Album "über weite Strecken zu glatt und irgendwie egal klingt" und vergab 7,5 von zehn Punkten. Sebastian Kessler vom deutschen Magazin Metal Hammer beschrieb Lacuna Coil mit diesem Album als eine "weniger süßliche Version von Evanescence". Sein Kollege Matthias Weckmann beschrieb Dark Adrenaline als ein barrierefreies Album, bei dem "nichts hängen bleibt" und vergab vier von sieben Punkten.

Dark Adrenaline erreichte Platz 15 der US-amerikanischen Albumcharts und in Heimatland der Band Italien Platz 18. In Deutschland belegte das Album Platz 36, im Vereinigten Königreich Platz 48 und in der Schweiz Platz 53. In Österreich konnte sich das Album nicht platzieren.

Einzelnachweise

Lacuna Coil
Album 2012
Album (Alternative Metal)
Album (Dark Music)

Dark Adrenaline


Robert Charles Craig (March 9, 1921 – March 25, 1990) was a professor in the department of Counseling, Educational Psychology, and Special Education at Michigan State University from 1966–1989.

Craig also worked at Washington State University, American Institute of Research, Marquee University, and the University of Pittsburgh.

Craig published three books: The Psychology of Learning in the Classroom, Contemporary Educational Psychology, and Contemporary Issues in Educational Psychology.

References

1921 births
1990 deaths
Michigan State University faculty
20th-century American psychologists
Washington State University faculty
University of Pittsburgh faculty

Robert C. Craig


OGame bir metin tabanlı , kaynak yönetimi ve uzay savaşları temalı çok oyunculu online tarayıcı oyunudur. İki milyon kullanıcıya sahiptir.

Ogame 2000 yılında Gameforge AG tarafından hazırlanmıştır. OGame birçok ülkede yerel dilleriyle oynanmaktadır. Nadir durumlar hariç hiçbir ülkelerde farklılık yoktur. Oyuncular resmi forumlardan duyuruları ve yeni sürüm özelliklerini alabiliyorlar. Son olarak 10 Şubat 2010 yılında yeni sürümle beraber yeni tasarım da gelmiştir.

Oyun
Tüm OGame evrenleri üç sınıflandırmadan oluşur bunlar galaksiler, sistemler ve gezegenlerdir.  evrenler 5 ile 9 arasında  galaksilerden oluşmaktadır , her galakside 499 güneş sistemi ve her güneş sisteminde 15 gezegen içerir. Farkı galaksilere filo göndermek mesafesine göre süreleri değişebilmektedir.
Her oyuncu rastgele bir gezegende başlar. Rastgele bir sistemde ve galaksi içinde 4 ile 12 yuvaları arasında koordine edilir. İlk olarak oyuncu bina inşa etmeye başlar. 163 alan ne olursa olsun oyuncunun sisteminde yuvalardan oluşur. Oyuncu yuvasını en fazla 12 boş gezegenden birine imparatorluğunu kurar. Tüm inşaat, misyonlar ve araştırmalar yapılır. Binaları geliştirebilmek için maddelerden metal, kristal ve deuterium kullanılır. Aynı zamanda enerji ve karanlık madde de gerekli olabilmektedir.

Birlikler
İttifaklar çoğunlukla dayanışma amaçlı kurulan oyuncu topluluğudur.İttifaklar kendi oyuncularını savaşlardan korumak için diğer gezegenlerle ticareti arttırmak için ve kişilerin daha çabuk gelişmesi için kurulur.İttifaklar arası savaş da mümkündür.

Kaynaklar
Kaynakları metal, kristal ve deuterium olmak üzere 3 çeşittir. Bunlarla bina, savaş gemisi ve savunma silahları inşa edilebilir, araştırma kademeleri geliştirilebilir.

Ödülleri
OGame 2006 yılında ₩ bronz Superbrowsergame Ödülünü almıştır.

Kaynakça

Tarayıcı tabanlı oyunlar
2002 video oyunları
Devasa çevrimiçi gerçek zamanlı strateji oyunları

OGame


An Eremurus micranthus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Aleksei Ivanovich Vvedensky. An Eremurus micranthus in nahilalakip ha genus nga Eremurus, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eremurus

Eremurus micranthus


Muhtar Cem Karaca (5 Nisan 1945, İstanbul - 8 Şubat 2004, İstanbul), Türk rock müziği sanatçısı, besteci, tiyatrocu, sinema oyuncusu. Anadolu rock türünün kurucularındandır. Birçok grupla (Apaşlar, Kardaşlar, Moğollar ve Dervişan) çalışmış, grupların kurucu ve yöneticisi olmuş, güçlü bir rock kültü yaratılmasının öncülerinden olmuştur.

Çocukluğu
Babası Azerbaycan asıllı Mehmet Karaca ve annesi Ermeni asıllı Toto Karaca (İrma Felegyan) olan Cem Karaca, sanatla iç içe büyüdü. Orta öğrenimini Robert Lisesi'nde yapan Cem Karaca sanatçı bir çiftin çocuğuydu. Müzikle ilk tanışması annesinin teyzesi Rosa Felegyan'ın Cem Karaca'ya piyano notaları ve piyano nağmeleri öğretmesiyle oldu. Kolej yıllarındayken dünyadaki popülaritesini arttıran rock müziğine ilgi duydu. Kız arkadaşlarını etkilemek için ve arkadaşlarının istekleri doğrultusunda dönemin rock yıldızlarının şarkılarını söyledi. Karaca'nın ses yeteneğini ise annesi Toto Karaca keşfetti.

Müzik kariyeri

İlk yılları
1962'ye girerken Beyoğlu Spor Kulübü'nde arkadaşlarının isteği üzerine şarkı söyledi. Arkadaşları ile sahne alan Karaca, daha sonra grup kurmaya karar verir. Gruba o dönemin ünlü sanatçılarından İlham Gencer destek oldu. Cem Karaca'nin ilk grubu 1963'te Dinamikler oldu. Seslendirme sanatçısı Fikri Çöze'nin jübile konserinde performans sergilediler. Babası hâlâ Karaca'nın müzik yapmasına karşıydı. Hatta babası konserlerde onu yuhalatmıştı ancak Karaca bunlara rağmen müziği bırakmadı. Grup olarak Elvis Presley gibi ünlü rock and roll sanatçılarının klasiklerini yorumluyorlardı. 1963'ün sonunda grup dağıldı. Kısa bir süre "Cem Karaca ve Bekledikleriniz" adlı bir grupta çaldı. Bu gruptan kısa bir süre sonra ise Gökçen Kaynatan'ın orkestrasında çaldı ancak bu beraberlik de uzun sürmedi. Aynı sene "Cem Karaca ve Jaguarlar" kuruldu. 1965'te Altın Mikrofon yarışmasına başvurdular ancak ön elemeyi geçemediler. Karaca, 1965'te ilk evliliğini tiyatro sanatçısı Semra Özgür ile yaptı. Evlendikten 3 gün sonra Karaca, askere gitti. Askerliğine 1965 Kasım'ında Antakya 121. Jandarma Er Eğitim Alayı'nda başladı. Bu dönemde Karaca, Anadolu kültürünü tanımaya başladı. Türk ozanlarından Aşık Mahzuni Şerif ile tanıştı.

Apaşlar dönemi

Cem Karaca, askerlik sonrası Şubat 1967'de gitarist Mehmet Soyarslan'ın kurduğu Apaşlar grubu ile tanıştı. Apaşlar daha önceleri batı tarzı müzik yapmaktaydı ancak Karaca ile tanıştıktan sonra müzik daha doğuya döndü. Karaca, grup ile birlikte Altın Mikrofon 1967'ye katıldı. Yarışmaya katıldıkları Emrah şarkısı Erzurumlu Emrah'ın şiirine yapılmış bir Karaca bestesiydi. Yarışmada Karaca'nın grubu ikinci oldu ancak birinci olan gruptan daha çok ilgi gördüler. Cem Karaca ve Apaşlar, 1968'de Almanya'ya gidip Ferdy Klein Orkestrası ile 45'likler kaydetti. Bu dönemde Soyarslan şarkısı "Resimdeki Gözyaşları", Karaca'nın Emrah'tan sonraki ikinci hit parçası oldu. Bu plak sonrası büyük bir Türkiye turnesi oldu. Ayrıca Almanya'da konserler devam etti. Ayrıca yurtdışına açılmak için İngilizce bir 45'lik kaydedildi. Bunlar Resimdeki Gözyaşları ve Emrah'ın İngilizce versiyonlarıydı. Bu dönemde Cem Karaca, tiyatro sanatçısı Meriç Başaran ile evlendi. Sene sonunda Milliyet'in 1968'in "En Sevilen Erkek Şarkıcıları" anketinde 4. oldu. "Yılın Melodileri" anketinde ise Resimdeki Gözyaşları Türkçe şarkılar arasında 3. oldu. Türkçe ve yabancılar karışık listede ise Resimdeki Gözyaşları dokuzuncu, Cem Karaca bestesi "Ümit Tarlaları" ise 24. oldu.

1969'da grup içinde fikir farklılıkları olmaya başladı. Cem Karaca, daha siyasi müziğe kaymak isterken, Soyarslan bu değişime karşıydı. "Bu Son Olsun / Felek Beni" plağından sonra grup dağıldı. Aynı yıl Cem Karaca, Bunalım grubunun prodüktörlüğünü ve menejerliğini yapmaya başladı. İlk 45'likleri "Taş Var Köpek Yok/Yeter Artık Kadın" şarkılarının ikisinin de söz ve bestesinde Cem Karaca'nın da adı geçmektedir. Bu 45'likten sonra bu işi bırakan Karaca, grubun bateristi Hüseyin Sultanoğlu'nu kendi grubu Kardaşlar'a almıştır.

Kardaşlar dönemi
Apaşlar dönemi bittikten sonra grup müziğine devam etmek isteyen Karaca, Apaşlar'ın bas gitaristi Seyhan Karabay ile Kardaşlar grubunu kurdu. 1970'in başında grup üyelerinde birçok değişiklikler oldu. Grup üyeleri sabitlendikten sonra, Almanya'da kayıt yapmaya karar verdiler ancak çıkan bir salgın yüzünden, Karaca ve Kardaşlar birlikte Almanya'ya gidemedi. Bu yüzden Cem Karaca, tek başına Köln'e gitti. Apaşlar sonrası yaşadığı müzikal aradan sonra burada kendi besteleri ve Anadolu türkülerini yine Ferdy Klein orkestrası ile kaydetti. 4 tane 45'lik yayınlandı. Amacı maddi sıkıntı yaşamadan çalışmalar yapmaktı.

1970 Kasım'ında ise Karaca ve Kardaşlar "Dadaloğlu/Kalender" 45'liğini yayınladı. "Dadaloğlu", Karaca'nın bir başka hit şarkısı oldu. Bu türkü ayrıca Karaca'nın sola doğru kayışının da bir gösteresi olmuştu. Mart 1971'de Karaca'nın Trabzon'da verdiği bir konserde patlayan 3 bomba ile 30 kişi yaralandı. Aynı yıl Rum piskopos III. Makarios, Kıbrıs Fuarı'nda Türk pavyonunu gezerken, Dadaloğlu şarkısı çalınmıştı. 1971'de Cem Karaca ve Kardaşlar 4 tane 45'lik çıkardı.

Cem Karaca, aynı yıl tiyatro müziği çalışması da yaptı. Ben Jonson'un yazdığı Ülkü Tamer'in Türkçeleştirdiği Püsküllü Moruk oyununun müziklerini Cem Karaca besteledi ve Kardaşlar ile kaydetti. Grup, şarkıları kaydetti ve tiyatro oyuncularına örnek olsun diye Cem Karaca ve annesi Toto Karaca tarafından şarkıları okundu. Bu tiyatro oyunu çok tutmadı ve kısa süre sonra gösterimden kalktı. Cem Karaca ve Kardaşlar'ın kaydettiği şarkılar ise 2007'de yayınlandı.

1972'ye Cem Karaca ödülle başladı. Hey Dergisi tarafından "1971'in en iyi erkek şarkıcısı" seçildi ve Hey'in turnesine katıldı. Ancak Kardaşlar gitaristi Seyhan Karabay ile anlaşmazlıklar baş gösterdi ve Karaca, Kardaşlar ile yollarını ayırdı. Bu sırada eşi benzeri görülmemiş bir değiş-tokuş meydana geldi. Cem Karaca, Kardaşlar'dan ayrılıp Anadolu Rock'ın güçlü sesi Moğollar'la birleşirken Kardaşlar da Moğollar'la anlaşamayan Ersen Dinleten'i gruplarına dahil etti.

Moğollar dönemi

Cem Karaca ve Moğollar, birleştikten bir ay sonra Kasım 1972'de Hey dergisi için verdikleri konserde ilk kez sahne aldılar. Yıl sonunda Milliyet'in anketinde Cem Karaca, en iyi erkek şarkıcılar listesinde 2. oldu, Moğollar ise en iyi yerli topluluk seçildi. Hey Dergisi'nde ise ikisi de kendi dallarında 1. seçildiler.

1973'te "Obur Dünya / El Çek Tabip" 45'liği yayınlandı. Ancak grubun asıl başarısı 1974'ün başında kaydedilen "Namus Belası" şarkısı ile kazanıldı. Şarkı çok popüler oldu, öyküsü Hey dergisinde çizgi roman olarak yayınlandı. Ancak bu plak sonrası Cahit Berkay çalışmalarını Fransa'da devam ettirmeye karar verince Cem Karaca ve Moğollar yollarını ayırdı.

Dervişan dönemi

Moğollar'dan ayrılan Cem Karaca, önce Fransa'ya gitmeyen Moğollar elemanları Mithat Danışan ve Turhan Yükseler ile "Karasaban" grubunu kurdu ama uzun ömürlü olmadı. Mart 1974'te Dervişan grubunu kurdu. Grup ilk konserlerinden birini Kıbrıs harekâtından sonra Hava Kuvvetleri'ne yardım konserinde verdi.

Şubat 1975'te Cem Karaca'nın en önemli eserlerinden biri olan "Tamirci Çırağı" yayınlandı. Bu şarkıdaki "İşçisin sen, işçi kal" söylemi Cem Karaca'nın siyasi duruşunu da ilk kez bu kadar açık gösteriyordu. 1975'in sonunda "Mutlaka Yavrum/Kavga" 45'liği yayınlandı. 45'liğin ilk şarkısı Mutlaka Yavrum, Filistin Kurtuluş Örgütü için hazırlanmıştı ve 2 farklı Türkçe versiyonunun dışında piyasaya yayınlanmamış İngilizce ve Arapça versiyonları da vardı. 1976'nın başında TRT'de yayınlanacak olan "Kavga" şarkısı son anda nedeni açıklanmayan bir sebepten dolayı programdan çıkarıldı. Aynı yıl Cem Karaca, Hey dergisi tarafından bir kez daha en iyi erkek şarkıcı olarak seçildi.

1977'de Cem Karaca, artan siyasi gerginlikle birlikte, gitgide daha önemli bir figür oluyordu. Aydın'da verdikleri bir konserde CHP İl Başkanı aşırı solcular tarafından dövüldü. Urfa'da verilen bir konserden sonra Dervişan gitaristi Taner Öngür ve bateristi Sefa Ulaştır saldırıya uğradı. Öngür daha sonra bu nedenlerle gruptan ayrıldı. Cem Karaca bu sene tamamı yeni şarkılardan oluşan ilk uzunçaları Yoksulluk Kader Olamaz'ı yayınladı. Bu albümde Karaca besteleri dışında, ünlü şairlerin şiirleri de bulunmaktaydı. Cem Karaca ve Dervişan, 1978'in başında 1 Mayıs plağından sonra yollarını ayırdılar.

Edirdahan dönemi ve 12 Eylül Darbesi

Cem Karaca, Dervişan sonrası çoğu Kurtalan Ekspres'ten olmak üzere bir müzik grubu kurdu. Adını da Türkiye'nin iki ucu olan Edirne ve Ardahan'dan esinlenerek Edirdahan koydu. Ancak grup 20 gün sonra Kurtalan Ekspres elemanlarının eski gruplarına dönmesiyle eleman değişikliğine uğradı. 1978'de Cem Karaca, Edirdahan ile kaydettiği ilk ve son teklisi Safinaz'ı yayınladı. Bu plak Türkiye'de daha önce hiç görülmemiş olan 18 dakikalık bir rock operaydı. Safinaz adlı bir kızın kötü yola düşmesini anlatıyordu. Teklinin diğer şarkıları da Ahmed Arif ve Nazım Hikmet şiirlerinin besteleriydi. Cem Karaca, 1979'da Londra'daki dünyaca ünlü Rainbow Arena'da konser verme başarısı gösterdi.

1979'da grup dağıldı, Cem Karaca da uzun yıllar sonra ilk kez yanında bir grup olmadan solo olarak çalışmaya başladı. Bu dönemde ayrıca Almanya'ya taşındı. Çoğu Nazım Hikmet şiirlerinin besteleri olan Hasret albümünü yayınladı. Mart 1980'de Sıkıyönetim Mahkemesi'nde Karaca'nın "1 Mayıs" plağı "komünizm progandası" nedeni ile yargılanmaya başladı. Bu davada şarkıcı Cem Karaca, şarkının bestekârı Sarper Özsan ve plak şirketi sahibi Ali Avaz da suçlanıyordu. Cem Karaca, bu dönemde Avrupa turnesine başlamıştı. Dava başladıktan kısa bir süre sonra da babası Mehmet Karaca'yı kaybetti. Cem Karaca, babasının cenaze törenine katılamadı.

Almanya yılları

12 Eylül darbesi sonrası Sıkıyönetim Mahkemesi tarafından Melike Demirağ, Selda Bağcan, Şanar Yurdatapan ve Sema Poyraz ile birlikte Cem Karaca da yurda çağrıldı. 13 Mart 1981'e kadar süre tanındı. Bonn'da yaşayan Cem Karaca, yurda dönmek için ek süre istedi. 15 Temmuz 1982'ye kadar Cem Karaca'nın süresi uzatıldı ancak Karaca, Türkiye'ye dönmeyeceğini belirtti ve süresi dolduktan sonra ise 6 Ocak 1983'te Yılmaz Güney ile aynı gün Türk vatandaşlığından çıkarıldı.

Cem Karaca, bir yandan da müzik hayatına devam etti. Almanya'daki müzisyen arkadaşı Fehiman Uğurdemir ve Ralf Mähnhöfer ile birlikte 1982'de Bekle Beni albümünü yayınladı. Bu albümdeki "Oğluma", "Alamanya Berbadı" ve "Bekle Beni" gibi şarkılar Karaca'nın ülkesine duyduğu özlemi göstermekteydi. Bu albüm Karaca'nın vatandaşlıktan çıkarıldığı için medyada yer alamamasından dolayı çok fazla bilinmedi. 1984'te ise bir şarkısı dışında tüm şarkıları Almanca olan Die Kanaken albümünü yayınladı. Bu albüm Alman oyun yazarları Henry Böseke ve Martin Burkert tarafından göçmen Türkler'in Almanya'da yaşadıkları zorlukları anlatmaktaydı. Ayrıca albüm bir tiyatro oyununa da çevrildi. Karaca, albüm yayınlandıktan sonra Alman televizyonlarında albümün adı olan Die Kanaken olarak sahne aldı ve albümü tanıttı.

Türkiye'ye dönüş

1985'te Karaca, arkadaşı Mehmet Barı aracılığıyla Başbakan Turgut Özal ile görüşerek, ülkeye geri dönme isteğini bildirdi ve Münih'e gelen Özal ile konuştu. Özal'ın olumlu yanıt vermesi ile hukuki işlemler başlatıldı. Yıl sonunda vatandaşlıktan çıkarılmasına sebep olan davadan beraat etti. 1987'de de hakkında verilen gıyabi tutuklama kararı kaldırıldı. 29 Haziran 1987'de Cem Karaca, Türkiye'ye döndü. Aynı yıl Merhaba Gençler ve Her Zaman Genç Kalanlar albümünü çıkardı. Bu albüm o senenin en çok satan albümlerinden biri oldu. 1988'de bu albümü Töre takip etti. Bu albüm sonrası Cem Karaca, yasaklı olduğu TRT ekranlarına da çıkmaya başladı.

1990'lar

Cem Karaca, arkadaşı Uğur Dikmen ve Cahit Berkay ile müzikal ortaklık kurarak Yiyin Efendiler albümünü yayınladı. Bu albümdeki "Oh be" şarkısında, kendisini "dönek" diye adlandıranlara cevap olarak "Ben döneksem döndüm diye memleketime / Döndüm baba döndüm işte oh be" diyerek cevap verdi. 21 Temmuz 1990'da sözlerini kendi yazıp, bestesini Cahit Berkay'ın yaptığı Kahya Yahya şarkısı ile Altın Güvercin en iyi şarkı ödülünü kazandı. Bu dönemde Sosyaldemokrat Halkçı Parti için konserlere çıktı.

Karaca, 1992'de UNICEF için hazırlanan ve İbrahim Tatlıses, Ajda Pekkan, Muazzez Abacı, Leman Sam, Fatih Erkoç gibi ünlü isimler korosunun seslendirdiği "Sev Dünyayı" şarkısının sözlerini yazdı ve koroda da yer aldı. 22 Temmuz 1992'de annesi Toto Karaca hayatını kaybetti. Yılın sonlarına doğru Dikmen ve Berkay ile ikinci çalışması olan Nerde Kalmıştık? albümünü yayınladı. "Raptiye Rap Rap" ve "Islak Islak" besteleri ile büyük başarı yakaladı.

Bu albümden sonra Cem Karaca, bir süre müzikle aktif olarak ilgilenmedi. 1994'te TRT'de Raptiye adlı programı sundu. 1995'te ise Flash TV'de Cem Karaca Show'u, 1996'da aynı kanalda "Efendime Söyleyeyim" programını yaptı. 95'te bir sanatçı grubu ile Bosna-Hersek'e gidip, savaş sonrası zor durumda olan Bosnalılara destek verdi.

Sanatçının müziğe geri dönüşü 1997'nin sonunda vizyona giren Ağır Roman ile oldu. Filmin yapımcısı, eski Apaşlar gitaristi ve Karaca'nın dostu Mehmet Soyarslan'nın yazdığı, 1968'de Cem Karaca'ya ün getiren "Resimdeki Gözyaşları"nı, Karaca film için yeniden kaydetti. Filmin ana müziği olan parça, Karaca'yı tekrar müzik piyasasına soktu. Eski plak şirketi, izinsiz olarak "The Best of Cem Karaca" serisini piyasaya sürdü.

1999'da Türk rock müziğinin duayenleri olan Cahit Berkay, Engin Yörükoğlu, Ahmet Güvenç ve Uğur Dikmen'in desteğiyle "Bindik Bir Alamete..." isimli albümünü çıkardı. 2000'de Cem Karaca'nın da rol aldığı Kahpe Bizans'ın müziklerinin bazılarını seslendirdi. Bu filmin de yapımcısı olan Soyarslan'ın yazıp Apaşlar zamanında Dede Korkut'tan esinlenip Sadık Bütünay ile kaydettiği ama yayınlamadığı şarkıları Cem Karaca seslendirdi. Bu eserlerden sonra ölümüne dek birkaç şiir albümünde konuk sanatçı oldu.

Son çalışmaları
Şubat 2001'de Murat Töz, Barış Göker ve Cengiz Tuncer ile Cem Karaca Trio olarak sahne almaya başladı. Mayıs 2001'de ise Barış Manço'nun ölümü ile vokalistsiz kalan Kurtalan Ekspres ile beraber çalmaya başladı. Harbiye Açıkhava Tiyatrosu Konserleri'nde sahne aldılar. 2002'de Yol Arkadaşları adlı grubu kurup yine onlarla sahne aldı. Ölümünden önce kaydettiği son şarkılar ancak ölümünden kısa süre sonra yayınlandı. İlk önce "Hayvan Terli" teklisi yayınlandı. Mehmet Eryılmaz'ın bu şarkısına Karaca'nın bir bar programında bu şarkıyı söylerkenki görüntüleri ile klip çekildi. Mayıs 2005 tarihinde, ölümünden 10 gün önce (2004) Mahsun Kırmızıgül ile kaydettiği "Hayat Ne Garip?", Kırmızıgül'ün Sarı Sarı albümünde yayınlandı. Karaca ve Kırmızıgül'ün stüdyodaki görüntülerinden oluşan bir klip yayınlandı. Haziran 2005'te ise Murathan Mungan'ın sözlerini yazdığı şarkıların yeni yorumlarından oluşan "Söz Vermiş Şarkılar" albümünde Yeni Türkü'nün "Göç Yolları" eserini yorumladı.

2005 yılında Yavuz Bingöl, Edip Akbayram, Manga, Teoman, Deniz Seki, Volkan Konak, Haluk Levent, Suavi, Ayhan Yener, Tuğrul Arseven tarafından yorumlanan Cem Karaca şarkılarından oluşan Mutlaka Yavrum albümü yayınlandı. Bu albüm daha önce yayınlanmamış İngilizce bir Cem Karaca şarkısı da içeriyordu. Ölümünün 6. yılında Beyaz Show'da daha önce kaydedip yayınlamadığı "Karagözlüm" adlı şarkı ilk kez gün yüzüne çıkmıştır.

Tiyatro ve sinema kariyeri
1961'de Hamlet'te oynarayak tiyatroya ilk adımını attı. 1964'te Münir Özkul'un oynadığı General Çöpçatan oyunu ilk büyük tiyatro çalışması oldu. 1965'te askerliği sırasında askeriyede Cahit Atay'ın Pusuda ve Aziz Nesin'in Toroslar Canavarı oyununu yönetti ve oynadı. Aynı dönem İstanbul Tiyatrosu'nda sergilenen "Anahtarı Bendedir" adlı oyunu Türkçeye çevirdi ve oynadı. Uzun bir süre tiyatroya ara veren ve Püsküllü Moruk oyununun müziklerini yapmak dışında tiyatroyla ilgilenmeyen Karaca, 1987'de Almanya'da çıkardığı Die Kanaken albümündeki şarkıların işlendiği Ab in den Orient-Express oyununun Kuzey Ren Westfalya Eyalet Tiyatrosu'nda oynanan "Die Kanaken" adlı versiyonunda annesi Toto Karaca ile beraber oynadı. Yine Almanya döneminde Münih Halk Tiyatrosu'nda Nâzım Hikmet'in Şeyh Bedrettin Destanı oyununu yönetti. Cem Karaca, 1970'te ilk ve tek başrol filmi olan Kralların Öfkesi'nde oynadı. Yücel Uçanoğlu'nun yazıp yönettiği yerli western tarzı bu filmde Murat Soydan ile başrolü oynayan Cem Karaca, Camgöz adlı bir kovboyu canlandırdı. Ancak bu film çok başarılı olmadı. Uzun süre beyaz perdeden uzak duran Karaca, 1999'da Kahpe Bizans da Karaca Abdal adlı bir ozan rolünde rol aldı ve filmin müziklerinden bazılarını seslendirdi. Karaca, 1990'da Bir Milyara Bir Çocuk adlı Müjdat Gezen dizisinde rol aldı. Bunun dışında 2001'de Yeni Hayat adlı dizide onur konuğu olarak yer aldı. Aynı sene Avcı adlı dizide Dem Baba rolünü oynadı.

Ölümü
8 Şubat 2004 sabahında, solunum ve kalp yetmezliğine bağlı olarak ağır bir kalp krizi geçirdi. Uygulanan tüm müdahalelere rağmen kaldırıldığı Bakırköy Acıbadem Hastanesi'nde 58 yaşında hayata gözlerini yumdu. Hastane tarafından yapılan açıklamada Karaca'nın ölüm sebebi kalp ve solunum durması olarak belirtildi. 9 Şubat 2004'te ikindi vaktinde Üsküdar Seyyit Ahmet Deresi Camii'nde (İranlılar Mezarlığı) kılınan cenaze namazın ardından Karacaahmet Mezarlığı'nda babası ile aynı mezara defnedildi. Cenaze törenine ise Erol Büyükburç, Erkin Koray, Muhsin Yazıcıoğlu, Kayahan, Mustafa Sarıgül, Haluk Levent, Kenan Işık, Edip Akbayram, Ahmet Güvenç, Berkant, Sezen Cumhur Önal, Nejat Yavaşoğulları ve Necdet Mahfi Ayral gibi isimler katıldı.

Özel hayatı
Cem Karaca ilk evliliğini 22 Aralık 1965'te Semra Özgür ile yaptı. Özgür, Karaca'nın annesi gibi bir tiyatro sanatçısıydı. Bu evlilik fazla uzun sürmedi. Karaca, 1968'in sonunda yine bir tiyatro sanatçısı olan Meriç Başaran ile bir ilişki yaşamaya başladı. Ekim 1968'de Karaca ikinci evliliğini Başaran ile yaptı. Bu evlilik de 2 yıl sürdü. Üçüncü evliliğini Feride Balkan ile 21 Ağustos 1972'de yaptı. 1976'da çiftin oğulları Emrah Karaca dünyaya geldi. Çift, Cem Karaca'nın Almanya'da zorunlu yaşama döneminde ayrıldı. 5 Temmuz 1993'te Cem Karaca, dördüncü evliliğini ilk eşi Semra Özgür ile yaptı. Cem Karaca'nın son evliliği ise İlkim Erkan ile oldu.

Karaca'nın ölümünden sonra Karaca'nın çocuğunun annesi Feride Balkan ve son eşi İlkim Erkan arasında sorunlar yaşandı. İlkim Karaca, Karaca'nın çocukluğunda geçirdiği bir kaza sonucu kısır olduğunu, bu yüzden Emrah Karaca'nın onun oğlu olmadığını iddia etti. Mahkeme kararı ile Cem Karaca'nın mezarı açılıp DNA örnekleri alındı. DNA testi sonucu Emrah'ın Cem Karaca'nın oğlu olduğu tespit edildi. Bu olaydan sonra Balkan ve Emrah Karaca, İlkim Karaca'ya açtıkları hakaret davasını kazandı. İlkim Karaca daha sonra "Cem Karaca ve Barış Manço kardeştiler" iddiası ile medyada yer buldu.

Diskografi

Filmografi
 1970: Kralların Öfkesi
 1999: Kahpe Bizans
 2001: Avcı - Dizi
 2001: Yeni Hayat

Ödülleri
100'ün üzerinde plaket ve ödüllerden bazıları;
 1967: Altın Mikrofon yarışması: Emrah adlı eserin bestesi ile ikincilik ödülü. (Cem Karaca ve Apaşlar)
 1971: Hey dergisi: Dadaloğlu ile birincilik ödülü. (Cem Karaca ve Kardaşlar)
 1972: Hey Yılın Müzik Oskarları: "Yılın Erkek Sanatçısı"
 1974: Hey dergisi: "Yılın Bestesi" - Namus Belası
 1974: Demokrat İzmir: "Yılın Plağı" - Namus Belası (Cem Karaca ve Moğollar)
 1975: Hey Yılın Müzik Oskarları: "Yılın Erkek Sanatçısı"
 1975: Altın Kelebek: Türk Batı Müziğinde "Yılın Erkek Şarkıcısı" ödülü
 1975: Ses dergisi: "Yılın Batı Müziği Sanatçısı"
 1976: TGS İzmir Basın: "Yılın Erkek Sanatçısı"
 1976: TGS İzmir Basın: "Başarılı Plak" - Kavga (Cem Karaca ve Dervişan)
 1977: TGS İzmir Basın: "Yılın Topluluğu" - Dervişan
 1977: TGS İzmir Basın: "Yılın Erkek Sanatçısı"
 1990: 4. Altın Güvercin şarkı yarışması: "Yorumcu ödülü" - Kahya Yahya
 1990: 4. Altın Güvercin" şarkı yarışması: "Söz Yazarı Ödülü" - Kahya Yahya
 1993: Raks, Popsav ve Kültür Bakanlığı'nın düzenlediği "Türk Pop Müziğinde 35 Yıl": "Yılın bestesi ödülü" - Namus Belası
 1995: Bahçelievler Belediyesi: Basın ödülü
 1999: Avrupa Gençlik Festivali "Kuzey Yıldız"
 2000: Gazeteci ve Yazarlar Vakfı: Çeyrek asrı aşan gurur tablosu
 2001: Burç FM: Onur Ödülü

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Barış Manço Rock Derneği
 Cem Karaca'nın anısına yazılar
 Sinematürk
 Cem Karaca & Nana Mouskuri Düet Video
 Anneler Babalar ve Çocuklar-Toto&Cem Karaca Söyleşi
 BBC Türkçe ile 1979 yılında yapılan röportaj

1945 doğumlular
Bakırköy doğumlular
İstanbul doğumlu müzisyenler
2004 yılında ölenler
1960'ların şarkıcıları
1970'lerin şarkıcıları
1980'lerin şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
Türk rock şarkıcıları
Türk protest müzik şarkıcıları
Türk söz yazarları
20. yüzyıl Türk bestecileri
21. yüzyıl Türk bestecileri
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk Müslümanlar
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk sosyalistler
Azeri asıllı Türkler
Ermeni asıllı Türk müzisyenler
Robert Lisesinde öğrenim görenler
Anadolu rock müzisyenleri
İstanbul'da kalp krizinden ölenler
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Emre Plak sanatçıları
Ermeni asıllı Türkler
20. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
21. yüzyılda Türk erkek şarkıcılar
Protest müzik şarkıcıları
Türk rock müzisyenleri

Cem Karaca


Die Schnockesmühle in der Stadt Viersen war eine Wassermühle mit einem unterschlächtigen Wasserrad.

Mühlen in Viersen
In der Gemeinde Viersen gab es in den früheren Jahrhunderten insgesamt 18 Mühlen. Davon waren vier Rossölmühlen als Hammermühle. Diese wurden durch Pferdekraft betrieben. Weiter gab es zwei Windmühlen, die Hoser- und die Hüsterfeldwindmühle, die beide in Privatbesitz waren.

Anders dagegen war es mit den Wassermühlen. Das Stift St. Gereon in Köln besaß die Grundherrschaft von Viersen und damit das Wasserrecht über die Bäche in Viersen. Die Errichtung von Wassermühlen bedurfte seiner Zustimmung. Das Stift vergab Mühlenrechte als erbliches Lehen und bezog davon eine jährliche Lehnsrente. Diese musste an die Pfarrstelle St. Remigius geliefert werden. Aus diesen Unterlagen geht hervor, dass es schon 1246 in Viersen zwölf Wassermühlen gegeben hat. Alle Mühlen, mit Ausnahme der Klostermühle, zahlten jährlich einen Sümmer (etwa ein Zentner) Malz als Lehnszins. Es gab in der Herrlichkeit Viersen keinen Mühlenzwang. Alle Bauern konnten mahlen lassen, wo sie wollten.

Diese zwölf Mühlen lagen am:
 "Dorfer Bach": Kaisermühle, Kimmelmühle, Goetersmühle, Biestenmühle und Schricksmühle
 "Hammer Bach": Plinzenmühle, Schnockesmühle, Sgoedenmühle, Bongartzmühle, Hüstermühle und Hammer Mühle
 "Rintger Bach": Klostermühle

Geographie
Die Schnockesmühle hatte ihren Standort am Hammer Bach, an der Weiherstraße im Ortsteil Oberbeberich in der Stadt Viersen im Kreis Viersen. Der Mühle vorgelagert war ein Weiher. Der Wasserspiegel vom Hammer Bach lag in diesem Bereich bei 48 m über NN. Unterhalb der Schnockesmühle lag die Sgoedenmühle, oberhalb lag die Plinzenmühle.

Der Hammer Bach versorgte über Jahrhunderte sechs Mühlen mit Wasser. Die Pflege und Unterhaltung des Gewässers obliegt dem Wasser- und Bodenverband der Mittleren Niers, der in Grefrath seinen Sitz hat.

Geschichte
Eigentlich hieß sie "Mühle in Verendich – Mühle am Wehrdeich". Sie gehörte den Herren von Tüschenbroich. Für den Ritter Gerit v. Tüschenbroich und sein Geschlecht hatte der Pfarrer von St. Remigius jeden Freitag zu beten und eine Messe zu lesen. Dafür erhielt er aus der Mühle jährlich sieben Malter Roggen. Diese Roggenlieferung wurde erst nach der Säkularisation gestrichen. Die Schnockesmühle stand dort wo heute die Turnhalle steht. Sie war eine Getreidemühle mit einem Mahlwerk und einem oberschlächtigen Wasserrad. Im Jahre 1809 betrug die tägliche Mahlfähigkeit der Mühle drei Malter Getreide (Ein Malter = drei Zentner). Das Wohngebäude der Mühle wurde im Zweiten Weltkrieg durch Bomben zerstört. Das bedeutete auch das Ende der Mühle. Der bestehende Mühlenteich blieb in seiner Größe erhalten. Die Stelle wo das abfließende Wasser des Mühlenweihers das Mühlrad antrieb, steht heute das Stauwehr.

Galerie

Literatur
 Hans Vogt: Niederrheinischer Wassermühlenführer. Verein Niederrhein, Krefeld 1998, ISBN 3-00-002906-0, S. 511–523.
 Ferdinand Dohr: Vom Wasserwesen im Alten Viersen. In: Heimatbuch des Kreises Kempen-Krefeld, 25. Folge/1974, S. 47–55.

Weblinks

Einzelnachweise

Wassermühle in Viersen
Mühle in Europa

Schnockesmühle


Kazem Rajavi (auch Kasem Radschawi, * 8. Februar 1934 in Tabas; † 24. April 1990 in Coppet) war ein iranischer Rechtsanwalt, Soziologe und Menschenrechtsaktivist sowie Bruder des Oppositionspolitikers Massoud Rajavi.

Leben
Rajavi hielt sechs Doktorgrade auf den Gebieten Recht, Politikwissenschaften und Soziologie der Universitäten Paris und Genf.

Kurz nach seiner Ernennung durch Abu l-Hasan Banisadr als erster Botschafter der Islamischen Republik bei den Vereinten Nationen in Genf trat er wegen der Hinrichtungen, willkürlichen Verhaftungen und Folterungen durch das Mullah-Regime zurück. Rajavis Vorgänger im Amt war der noch vom Schah eingesetzte Fereydoon Hoveyda.

Nach seiner kurzen Botschaftertätigkeit engagierte sich Rajavi in der Schweiz gegen Menschenrechtsverletzungen im Iran und galt als Vertreter der von Banisadr und seinem Bruder Massoud im Exil gegründeten iranischen Oppositionsbewegung "Nationaler Widerstandsrat des Iran" (NCRI). Er wurde am 24. April 1990 auf offener Straße niedergeschossen, als er auf der Fahrt von Genf in seinen Wohnort Coppet zurückfuhr.

Der Schweizer Untersuchungsrichter Roland Chatelain bestätigte die Verwicklung zahlreicher hochrangiger Vertreter der Iranischen Regierung bei dem aufwändig geplanten Coup. Als Beteiligte wurde Akbar Hāschemi Rafsandschāni, der Geheimdienstminister Ali Fallahian und der spätere Botschafter des Iran in Deutschland, Mohammad Mehdi-Achundsade Basti, genannt. Aufgrund dieser Untersuchungen wurde 16 Jahre nach der Tat wegen Mordes an Rajavi ein internationaler Haftbefehl gegen Ali Fallahian bei Interpol ausgestellt.

Weblinks
 Ruthless Assassination of Kazem Rajavi
 Ungeklärte Todesfälle. Politisch motivierte Cold Cases. In SRF.ch, 27. Juni 2022.

Einzelnachweise

Ständiger Vertreter des Iran bei den Vereinten Nationen
Iraner
Geboren 1934
Gestorben 1990
Mann

Kazem Rajavi


Elena Clare Johnson (* 2. November 1985) ist eine für England startende Badmintonspielerin aus Guernsey.

Karriere
Elena Johnson gewann 2003 bei den Island Games die Dameneinzelkonkurrenz. 2002 und 2006 nahm sie an den Commonwealth Games teil. Bei beiden Starts wurde sie 17. im Dameneinzel.

Sportliche Erfolge

Weblinks

Badmintonspieler (England)
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Guernsey)
Sieger bei den Island Games (Badminton)
Teilnehmer an den Island Games (Guernsey)
Engländer
Brite
Geboren 1985
Frau

Elena Johnson


Landstingsvalget i Grønland 2018 fandt sted den 24. april. Det blev udskrevet den 5. marts af Landsstyreformanden Kim Kielsen, og han argumenterede valgudskrivelsen med, at Grønland står over for store udfordringer, og at han ikke ønskede at det politiske arbejde ved forårssamlingen skulle ødelægges af valgkamp.

De to nystiftede partier; Samarbejdspartiet og Nunatta Qitornai med Vittus Qujaukitsoq i spidsen blev, 16. marts, godkendt til at opstille. Medlemmerne fra Partii Inuit har nedlagt partiet og stiller i stedet op for Partii Naleraq.

Der blev valgt 31 medlemmer af Landstinget ved forholdstalsvalg vha. d'Hondts metode.

Ved valget gik Siumut tilbage, men dannede efter valget en regeringskoalition med partierne Partii Naleraq, Atassut og Nunatta Qitornai.

Referencer

Eksterne henvisninger
 valg.gl (den officielle grønlandske valghjemmeside)
 Resultatet af optællingen af afgivne stemmer ved valget til Inatsisartut den 24. april 2018  (naalakkersuisut.gl)

Inatsisartutvalg
Grønland 2018, Landstingsvalget i

Landstingsvalget i Grønland 2018


Nobel Fizik Ödülü, İsveç Kraliyet Bilimler Akademisi tarafından her yıl Stokholm'de Alfred Nobel'in ölüm günü olan 10 Aralık'ta verilir. Bu ödül, Alfred Nobel'in 1895 yılında isteği ile başlatılan ve 1901 yılından beri devam eden 5 Nobel Ödülü'nden birisidir. Diğer kategoriler; Nobel Kimya Ödülü, Nobel Edebiyat Ödülü, Nobel Barış Ödülü, Nobel Fizyoloji veya Tıp Ödülü'dür. İlk Nobel Fizik Ödülü, x-ışını keşfinden dolayı sunduğu üstün hizmetlerden dolayı Alman Wilhelm Conrad Röntgen'e verilmiştir.

Ödülün verilmesi
En fazla üç adaya veya iki bilimsel çalışmaya verilir.

Ödülü kazananlar

 Ödülü ilk kez kazanan 1901 yılında Alman Wilhelm Conrad Röntgen olmuştur.
 Şu ana kadarki en genç ödül kazanan 25 yaşında ödüle layık görülen William Lawrence Bragg'tır. (1915).
 Şu ana kadarki en yaşlı ödül kazanan ise 96 yaşında kazandığı ödülle Arthur Ashkin'dur (2018).
Albert Einstein; Nobel Fizik Ödülü'nü sanılanın aksine Genel Görelilik ve Özel Görelilik kuramları sayesinde değil, fotoelektrik etki üzerine yaptığı çalışmalar sayesinde kazanmıştır. (1921)
 John Bardeen iki kez ödülü alan tek kişidir (1956 ve 1972); Marie Curie ise Nobel Fizik Ödülü (1903) yanı sıra Nobel Kimya Ödülü'nü de kazanmıştır (1911).
 2018 yılına kadar ödülü kazanan 209 kişi arasında yalnızca üç kadın vardır. Bunlar Marie Curie, Maria Goeppert-Mayer ve Donna Strickland'dır. Bu özelliği ile Nobel Fizik Ödülü kadınlara en az verilen Nobel ödüllerinden biridir (2017 yılına kadar Nobel Ekonomi Ödülü'nü kazanmış yalnızca bir kadın vardır).
 Marie ve Pierre Curie karı-koca olarak 1903 yılında ödülü kazandılar (kızları Irène Joliot-Curie ise 1935 yılında kocasıyla beraber Frédéric Joliot Nobel Kimya Ödülünü kazandı).
 Şu ana kadar 4 kez baba ve oğul bu ödülü kazandı: William Bragg ve Lawrence Bragg (1915), Niels Bohr (1922) ve Aage Niels Bohr (1975), Manne Siegbahn (1924) ve Kai Manne Siegbahnn (1981) ve Joseph John Thomson (1906) ve George Paget Thomson (1937)
 2018 yılı itibarıyla 47 kez ödülü bir kişi kazandı (en son 1992 yılında Georges Charpak). 35 kez iki kişi ve 37 kez ise 3 kişi ödülü paylaştı.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Nobel Fizik Ödülü
 The Nobel Prize in Physics 1921 (İngilizce)
 Nobel Fizik Ödülleri  (Türkçe)

Nobel Fizik Ödülü


Alexander Heinrich ist der Name folgender Personen:

* Alexander Heinrich (Fußballspieler) (* 1984), usbekischer Fußballspieler
 Alexander Heinrich (Eishockeyspieler) (* 1987), deutscher Eishockeyspieler

Alexander Heinrich


Casa "Cuza Vodă" este un monument istoric situat în municipiul Galați. El adăpostește astăzi muzeul cu același nume.

Asociația "Casa Cuza Vodă", constituită în anul 1937 din inițiativa unor gălățeni, a cumpărat cu fondurile strânse prin subscripție publică, donații și contribuția autorităților locale și centrale, fosta casa părintească a lui Alexandru Ioan Cuza. La 24 ianuarie 1939, aici a fost inaugurat Muzeul "Casa Cuza Vodă", dedicat prezentării personalității reprezentată de domnitorul Unirii. Totodată, exponatele arătau și dezvoltarea orașului Galați în a doua jumătate a secolului al XIX-lea și primele decenii ale secolului al XX-lea, ca centru comercial, economic și cultural al României moderne.

În curtea muzeului se află un alt monument istoric, bustul lui Alexandru Ioan Cuza realizat la 1886, înscris în lista monumentelor istorice la . De asemenea, și în rotonda din fața Grădina Publice se găsește un monument al domnitorului Alexandru Ioan Cuza ().

Muzeul a cunoscut mai multe reorganizări expoziționale:
1994-1995 - a fost reorganizată expoziția permanentă din corpul central;
2003 - a fost amenajată clădirea anexă folosindu-se principii de expunere și de documentare contemporane. S-a realizat o expoziție de colecții - filatelie, numismatică, medalistică;
2014 - expoziții găzduite de Casa Cuza Vodă au fost relocate la Muzeul "Casa Colecțiilor".

Note

Imagini

Vezi și
 Muzeul Memorial "Alexandru Ioan Cuza"

Monumente istorice din județul Galați
Muzee din județul Galați
Case memoriale din România

Casa „Cuza Vodă” din Galați


Ben Healy (Kingswinford, Reino Unido, 11 de setembro de 2000) é um ciclista profissional irlandês que compete com a equipa EF Education-EasyPost.

Trajetória
Em 2019 conseguiu vencer numa etapa do Tour de l'Avenir. Ao ano seguinte proclamou-se campeão nacional em estrada por adiante de Nicolas Roche dias após ter ganhado a prova contrarrelógio na categoria sub-23.

Seguiu coseguindo sucessos em 2021, impondo-se na última etapa do Giro Ciclistico d'Italia, pelo que face a 2022 deu o salto ao UCI WorldTour após ser contratado pelo EF Education-NIPPO. Em sua primeira temporada com esta equipa voltou a ser campeão nacional, desta vez na prova contrarrelógio.

Palmarés
 2019
 1 etapa do Tour de l'Avenir

 2020
 1 etapa de Ronde  d'Isard
 Campeonato da Irlanda em Estrada

 2021
 1 etapa do Giro Ciclistico d'Italia

 2022
 Campeonato da Irlanda Contrarrelógio
 3.º no Campeonato da Irlanda em Estrada

 2023
 1 etapa da Settimana Coppi e Bartali
 GP Industria & Artigianato di Larciano
 1 etapa do Giro d'Italia

Resultados

Grandes Voltas

Clássicas e Campeonatos

—: não participaAb.: abandono

Equipas
 Team Wiggins Le Col (2019)
 Trinity Racing (2021)
 EF Education-EasyPost (2022-)

Referências

Ligações externas

Ciclistas da Irlanda
Vencedores de etapas do Giro d'Italia

Ben Healy