Nimbschen ist ein Ortsteil der Großen Kreisstadt Grimma im Landkreis Leipzig in Sachsen. Die heutige Siedlung ging aus den Anlagen des einstigen Klosters Nimbschen (1243–1536/42) hervor und gehörte nach dessen Auflösung über Jahrhunderte als Landesschulgut zum Besitz der Fürstenschule in Grimma. Nachdem Nimbschen um 1875 unter die Verwaltung von Schaddel gestellt wurde, erfolgte 1948 die kommunale Umgliederung nach Grimma.

Geographie

Geographische Lage und Verkehr

Nimbschen befindet sich südöstlich der Kernstadt von Grimma zwischen dem Klosterholz im Westen und der Mulde im Osten. Mittels einer Gierseilfähre ist Nimbschen mit dem Nachbarort Höfgen am östlichen Muldenufer verbunden. Durch Nimbschen führt die Bundesstraße 107, welche die östlich der Straße gelegene Klosteranlage von der westlich gelegenen Siedlung am Klosterholz trennt. Zwischen 1882 und 1945 besaß Nimbschen einen Haltepunkt an der Bahnstrecke Glauchau–Wurzen (Muldentalbahn). Der Lutherweg führt durch Nimbschen.

Nachbarorte

Geschichte

Das Kloster Nimbschen

Die erste Erwähnung von Nimbschen am linken Muldenufer südwestlich von Grimma erfolgte vermutlich im Jahr 1227 als Nimitsen und im Jahr 1258 als Nimschene. Im Jahr 1250 erwarben Nonnen des 1243 gegründeten Zisterzienserinnenklosters Marienthron bei Torgau Land in Nimbschen. Zu dieser Zeit siedelten die Sanktimonialen in die Stadt Grimma, der wettinischen Gründung aus der Zeit um die Wende zum 13. Jahrhundert, und wurden dort mit der Pfarrei und dem Hospital ausgestattet. Ab 1270 erfolgte der Bau des Zisterzienserklosters Marienthron in Nimbschen, welches im Jahr 1282 als in Throno sachte Marie prope Grimmis erwähnt wurde. Noch vor 1291 bezogen die Nonnen das neu eingerichtete Kloster in Nimbschen, deren Kirche im Jahr 1291 geweiht wurde. Dadurch stärkten die Nonnen in diesem Gebiet auch die Stellung ihres wettinisch-markgräflichen Territorialherren. Nachdem die Zisterze Nimbschen im späten Mittelalter umfangreichen Besitz an Elbe und Mulde besaß, stagnierte der Aufbau der klösterlichen Grundherrschaft seit dem 14. Jahrhundert, gegen Ende des 15. Jahrhunderts wurden finanzielle Schwierigkeiten erkennbar. In der ersten Hälfte des 16. Jahrhunderts veränderte sich das geistlich-religiöse Leben der Nonnen durch das Eindringen reformatorischen Gedankenguts. Die Flucht von neun Klosterfrauen aus der Abtei im Jahr 1523, darunter von Katharina von Bora, der späteren Ehefrau Martin Luthers, und von Magdalena von Staupitz, gehört zu den bekannten Ereignissen aus der Endphase der Klostergemeinschaft. Nach dem Tod der letzten Marienthroner Äbtissin Margaretha (II.) im Jahr 1536 wurde das Kloster Nimbschen als geistliches Institut aufgelöst, der Wirtschaftsbetrieb noch von dem Klosterverwalter fortgeführt, bis im Jahr 1542 der Kurfürst Johann Friedrich von Sachsen (1525–1554) das Klostergut verpachtete.

Nimbschen als Gut der Grimmaer Landesschule

Von 1550 bis 1948 gehörte das einstige Kloster Nimbschen – ebenso wie das Kloster Buch bei Leisnig – als Landesschulgut zum Besitz der Fürstenschule in Grimma, von den Pachterlösen wurden Freistellen an der Schule für begabte Schüler aus allen sozialen Schichten finanziert. Mit der Zeit verfielen die Klostergebäude und wurden zur Gewinnung von Baumaterial genutzt. Aus dem noch vorhandenen Material der Klosteranlage entstand im Jahr 1810 das neue Klostergut, welches ab 1901 als Vorwerk durch die Grimmaer Fürsten- und Landesschule genutzt wurde.

Als Hauptort des einstigen Besitzes des säkularisierten Klosters war Nimbschen zwischen 1550 und 1856 amtsunmittelbar dem kurfürstlich-sächsischen bzw. königlich-sächsischen Schulamt Grimma unterstellt, welches für die Verwaltung des Besitzes und der wirtschaftlichen Unterhaltung der Fürstenschule Grimma zuständig war. Das Schulamt Grimma wurde ab 1829 schrittweise mit dem Erbamt Grimma zusammengeführt.

Nimbschen als Ortsteil

Bei den im 19. Jahrhundert im Königreich Sachsen durchgeführten Verwaltungsreformen wurden die Ämter aufgelöst. Dadurch kam Nimbschen im Jahr 1856 unter die Verwaltung des Gerichtsamts Grimma und 1875 an die neu gegründete Amtshauptmannschaft Grimma. Seit 1875 gehörte Nimbschen bezüglich der kommunalen Verwaltung zu Schaddel. Am 30. Juni 1877 erfolgte die Eröffnung des Teilstücks Großbothen–Wurzen der Bahnstrecke Glauchau–Wurzen (Muldentalbahn) über Nimbschener Flur. An dieser eröffnete am 20. Juni 1882 der Haltepunkt Nimbschen, an welchen der am anderen Muldenufer gelegene Ort Höfgen durch eine Seilfähre angebunden war. Infolge der kriegsbedingten Zerstörung der Grimmaer Rabensteinbrücke am 15. April 1945 war die Bahnstrecke seitdem zwischen Großbothen und Grimma unt Bf unterbrochen. Der Oberbau wurde zwischen diesen Bahnhöfen als Reparationsleistung abgebaut. Trotz Reparatur der Brücke war es wegen Materialmangels nicht mehr möglich, das Streckengleis wieder aufzubauen, wodurch auch der Haltepunkt Nimbschen nicht mehr bedient werden konnte. Die hölzerne Wartehalle blieb dennoch bis heute erhalten und wird privat genutzt.

Der Ortsteil Nimbschen, welcher aus der einstigen Klosteranlage und einer Siedlung am Klosterholz besteht, wurde 11. Dezember 1948 von Schaddel nach Grimma umgegliedert. Durch die zweite Kreisreform in der DDR im Jahr 1952 wurde Nimbschen als Teil der Kreisstadt Grimma dem Kreis Grimma im Bezirk Leipzig angegliedert, der ab 1990 als sächsischer Landkreis Grimma fortgeführt wurde und 1994 im Muldentalkreis bzw. 2008 im Landkreis Leipzig aufging.

Das einstige Klostergut neben der Klosterruine, bestehend aus dem Herrenhaus, der Remise, Schmiede, Stallungen und einer Scheune wird nach der aufwändigen Sanierung als Hotel Kloster Nimbschen mit Tagungsmöglichkeiten und einer Kulturscheune genutzt. Der Hotelkomplex hat unter der Jahrhundertflut im Jahr 2002 gelitten. Zum Reformationstag 2010 wurde der Grundstein für die Kapelle neben der Klosterruine gelegt.

Sehenswürdigkeiten
 Ruinen des Klosters Nimbschen mit neu errichteter Kapelle
 Klostergut Nimbschen
 Lutherweg Sachsen
 Muldentalbahn-Radweg
 Gierseilfähre Höfgen–Nimbschen

Weblinks

 Webseite des Hotels Kloster Nimbschen

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Leipzig
Geographie (Grimma)
Ort an der Mulde

Nimbschen


حديث يوم الدار أو إنذار يوم الدار من الأحاديث النبوية التي وردت في العديد من كتب الحديث، وإن اختلفت الروايات والتفسيرات، فتستند إليها الشيعة في مسألة وصاية رسول الإسلام محمد بن عبد الله لعلي بن أبي طالب من بعده وعصمته.

نص الحديث حسب الرواية الشيعية

ورد في بعض المصادر الشيعية أن النبى محمد جمع أهله وأقاربه على وليمة وعرض عليهم الإسلام وقال أن من سيقبل سيكون وليه ووصيه وخليفته من بعده، فلم يجبه أحد إلا علي، سمي هذا الحديث «حديث يوم الدار» أو «إنذار يوم الدار»، حيث عرض النبى محمد الإسلام على أقاربه من بني هاشم تنفيذاً لما جاء في القرآن.

ويرد الشيعة على أهل السنة والجماعة الذين يرون أن الرواية الشيعية غير صحيحة، حيث تذكر الرواية أن الرسول محمد جمع بني عبد المطلب وكانوا أربعين رجلاً، في حين أن مصادرهم تقول أن بنى عبد المطلب لم يبلغوا أربعين رجلاً حين نزلت هذه الآية فإنها نزلت بمكة في أول الأمر، بل إن بني عبد المطلب لم يبلغوا أربعين رجلا في مدة حياة النبي ، وأما الذي حدث بعد نزول آية «وأنذر عشيرتك الأقربين»  ففى الصحيحين في البخاري ومسلم فقد وردت روايات صحيحة مختلفة كليا عن تلك الرواية.
مع ذلك يعترف علماء أهل السنة ان لعبد المطلب أولاد ادركوا النبي واحفاد للذين لم يدركوه وهذه قائمة باسماء أولاد واحفاد عبد المطلب
حضار يوم الدار
 عبد الله وأبو سفيان وأمية وربيعة ونوفل وعبد المطلب أولاد الحارث بن عبد المطلب (لم يدرك النبي).
 طالب وعقيل وجعفر وعلي أبناء أبو طالب.
 الطاهر وعبد الله وحجل وقرة وضباعة أبناءالزبير بن عبد المطلب (لم يدرك النبي).
 عتبة وعتيبة ومعتب أولاد أبو لهب.
 عبد الله وبكر وهم أبناء المقوم (لم يدرك النبي).
 الفضل وعبد الله وعبيد الله وقثم ومعبد وعبد الرحمن وكثير والحارث وتمام أبناء العباس.
 يعلى وعمارة وعامر أبناء حمزة.
وهذا يعني ان حضار يوم الدار 37 شخصا على الاقل ولا يعلم أحد متى توفي كل من:
 ضرار بن عبد المطلب الزبير بن عبد المطلب مصعب بن عبد المطلب المقوم بن عبد المطلب المغيرة بن عبد المطلبفقد قيل انهم ماتوا قبل البعثة وحديث يوم الدار حصل في الفترة التي لم يطلع أحد بعد على البعثة فانه بدأ بعشيرته الاقربين.
اما الزبير وقثم من أبناء عبد المطلب فماتا صغيرين.
فهؤلاء 42 شخصا من أولاد عبد المطلب يمكن ان يكونوا قد ادركوا أول البعثة.

 الرواية عند أهل السنة والجماعة
هذه الرواية موجودة في بعض كتب أهل السنة مثل كتاب تاريخ الطبري ومسند الإمام أحمد بن حنبل، ولكن يرى أهل السنة أن الرواية لا تصح، حيث أن أحد الرواة هو عبد الغفار بن القاسم أبو مريم الأنصاري، كما أن بني عبد المطلب لم يبلغوا أربعين رجلا حين نزلت هذه الآية:
 لسان الميزان - ابن حجر العسقلاني:«عبد الغفار بن القاسم أبو مريم الأنصاري رافضي ليس بثقة. قال علي بن المديني كان يضع الحديث ويقال كان من رؤوس الشيعة وروى عباس عن يحيى ليس بشيء. وقال البخاري عبد الغفار بن القاسم بن قيس بن فهد ليس بالقوي عندهم. أحمد بن صالح حدثنا محمد بن مرزوق حدثنا الحسين بن الحسن الفزاري حدثنا عبد الغفار بن القاسم حدثني عدي بن ثابت عن سعيد بن جبير عن بن عباس قال حدثني بريدة قال رسول الله عليه وآله وسلم علي مولى من كنت مولاه أبو داود سمعت شعبة سمعت سماكا الحنفي يقول لأبي مريم في شيء ذكره كذبت والله أبو داود حدثنا عبد الواحد بن زياد سمعت أبا مريم يروي عن الحكم عن مجاهد في قوله تعالى لرادك إلى معاد وقال يرد محمد إلى الدنيا حتى يرى عمل أمته قال عبد الواحد فقلت له كذبت قال اتق الله تكذبني قال أبو داود وأنا اشهد ان أبا مريم كذاب لأني قد لقيته وسمعت منه واسمه عبد الغفار بن القاسم وقال أحمد بن حنبل كان أبو عبيدة إذا حدثنا عن أبي مريم يصيح الناس يقولون لا نريده قال أحمد كان أبو مريم يحدث ببلايا في عثمان. وقال أبو حاتم والنسائي وغيرهما متروك الحديث قلت بقي إلى قرب الستين ومائة فإن عثمان أدركه وأبي ان يأخذ عنه حدث عن نافع وعطاء بن أبي رباح وجماعة وكان ذا اعتناء بالعلم وبالرجال وقد أخذ عنه شعبة ولما تبين له انه ليس بثقة تركه انتهى. وقال الآجري سألت أبا داود عنه فقال كان يضع الحديث وقال شعبة لم ار احفظ منه قال أبو داود وغلط في امره شعبة. وقال الدارقطني متروك وهو شيخ شعبة اثنى عليه شعبة وخفي على شعبة أمره فبقي بعد شعبة فخلط قلت فهذا يصرح بأنه تأخر بعد الستين لان شعبة مات بعدها. وذكره الساجي والعقيلي وابن الجارود وابن شاهين في الضعفاء. وقال بن عدي سمعت بن عقدة يثني على أبي مريم ويطريه وتجاوز الحد في مدحه حتى قال لو ظهر على أبي مريم ما اجتمع الناس إلى شعبة قال وانما مال اليه بن عقدة هذا الميل لافراطه في التشيع.»
 قد ناقش ابن تيمية في كتابه منهاج السنة كالتالي:"فصل قالت الطائفة الشيعية المنهج الثالث في الأدلة المستندة إلى السنة المنقولة عن النبي وهي اثنا عشر الأول ما نقله الناس كافة انه لما نزل قوله تعالى وانذر عشيرتك الاقربين جمع رسول الله بني عبد المطلب في دار أبي طالب وهم أربعون رجلا وامر أن يصنع لهم فخذ شاه مع مد من البر ويعد لهم صاعا من اللبن وكان الرجل منهم يأكل الجذعة في مقعد واحد ويشرب الفرق من الشراب في ذلك المقام فأكلت الجماعة كلهم من ذلك الطعام اليسير حتى شبعوا ولم يتبين ما أكلوه فبهرهم النبي صلى الله عليه وسلم بذلك وتبين لهم آية نبوته فقال يا بني عبد المطلب أن الله بعثني بالحق إلى الخلق كافة وبعثني إليكم خاصة فقال وانذر عشيرتك الاقربين وأنا أدعوكم إلى كلمتين خفيفتين على اللسان تقيلتن في الميزان تملكون بهما العرب والعجم وتنقاد لكم بهما الأمم وتدخلون بهما الجنة وتنجون بهما من النار شهادة أن لا اله إلا الله وأني رسول الله فمن يجيبني إلى هذا الأمر ويؤازرني على القيام به يكن أخي ووزيري ووصيي ووارثي وخليفتي من بعدي فلم يجبه أحد منهم فقال أمير المؤمنين أنا يا رسول الله أؤازرك على هذا الأمر فقال اجلس ثم أعاد القول على القوم ثانية فصمتوا فقال علي فقمت فقلت مثل مقالتي الأولى فقال اجلس ثم أعاد القول ثالثة فلم ينطق أحد منهم بحرف فقمت فقلت أنا أؤازرك يا رسول الله على هذا الأمر فقال اجلس فأنت أخي ووزيري ووصيي ووارثي وخليفتي من بعدي فنهض القوم وهم يقولون لأبي طالب ليهنئك اليوم أن دخلت في دين ابن أخيك فقد جعل ابنك أميرا عليك.

و الجواب من وجوه...الأول: المطالبة بصحة النقل وما ادعاه من نقل الناس كافة من اظهر عدم المصداقية عند أهل العلم بالحديث فان هذا الحديث ليس في شيء من كتب المسلمين التي يستفيدون منها علم النقل لا في الصحاح ولا في المساند والسنن والمغازي والتفسير التي يذكر فيها الإسناد الذي يحتج به وإذا كان في بعض كتب التفسير التي ينقل منها الصحيح والضعيف مثل تفسير الثعلبي والواحدي والبغوي بل وابن جرير وابن أبي حاتم لم يكن مجرد رواية واحد من هؤلاء دليلا على صحته باتفاق أهل العلم فانه إذا عرف أن تلك المنقولات فيها صحيح وضعيف فلا بد من بيان أن هذا المنقول من قسم الصحيح دون الضعيف وهذا الحديث غايته أن يوجد في بعض كتب التفسير التي فيها الغث والسمين وفيها أحاديث كثيرة موضوعة مكذوبة مع أن كتب التفسير التي يوجد فيها هذا مثل تفسير ابن جرير وابن أبي حاتم والثعلبي والبغوي ينقل فيها بالأسانيد الصحيحة ما يناقض هذا مثل بعض المفسرين الذين ذكروا هذا في سبب نزول الآية فانهم ذكروا مع ذلك بالأسانيد الصحيحة الثابتة باتفق أهل العلم على صحتها ما يناقض ذلك ولكن هؤلاء المفسرون ذكروا ذلك على عادتهم في انهم ينقلون ما ذكر في سبب نزول الآية من المنقولات الصحيحة والضعيفة ولهذا يذكر أحدهم في سبب نزول الآية عدة أقوال ليذكر أقوال الناس وما نقلوه فيها وأن كان بعض ذلك هو الصحيح وبعضه كذب وإذا احتج بمثل هذا الضعيف وأمثاله واحد بذكر بعض ما نقل في تفسير الآية من المنقولات وترك سائر ما ينقل مما يناقض ذلك كان هذا من افسد الحجج كمن احتج بشاهد يشهد له ولم تثبت عدالته بل ثبت جرحه وقد ناقضه عدول كثيرون يشهدون بما يناقض شهادته أو يحتج برواية واحد لم تثبت عدالته بل ثبت جرحه ويدع روايات كثيرين عدول وقد رووا ما يناقض ذلك بل لو قدر أن هذا الحديث من رواية أهل الثقة والعدالة وقد روى آخرون من أهل الثقة والعدالة ما يناقض ذلك لوجب النظر في الروايتين أيهما اثبت وارجح فكيف إذا كان أهل العلم بالنقل متفقين على أن الروايات المناقضة لهذا الحديث هي الثابتة الصحيحة بل هذا الحديث مناقض لما علم بالتواتر وكثير من أئمة التفسير لم يذكروا هذا بحال لعلمهم انه باطل.الثاني: أنا نرضى منه من هذا النقل العام بأحد شيئين أما بإسناد يذكره مما يحتج به أهل العلم في مسائل النزاع ولو انه مسالة فرعية وأما قول رجل من أهل الحديث الذين يعتمد الناس على تصحيحهم فانه لو تناظر فقيهان في فرع من الفروع لم تقم الحجة على المناظرة إلا بحديث يعلم انه مسند إسنادا تقوم به الحجة أو يصححه من يرجع إليه في ذلك فأما إذا لم يعلم إسناده ولم يثبته أئمة النقل فمن أين يعلم لا سيما في مسائل الأصول التي يبنى عليها الطعن في سلف الأمة وجمهورها ويتوسل بذلك إلى هدم قواعد المسالة فكيف يقبل في مثل ذلك حديث لا يعرف إسناده ولا يثبته أئمة النقل ولا يعرف أن عالما صححه.الثالث: أن هذا الحديث غير صادق عند أهل المعرفة بالحديث فما من عالم يعرف الحديث إلا وهو يعلم انه خالي من الصدق موضوع ولهذا لم يروه أحد منهم في الكتب التي يرجع إليها في المنقولات لان أدنى من له معرفة بالحديث يعلم أن هذا كذب وقد رواه بن جرير والبغوي بإسناد فيه عبد الغفار بن القاسم بن فهد أبو مريم الكوفي وهو مجمع على تركه كذبه سماك بن حرب وأبو داودوقال أحمد ليس بثقة عامة أحاديث بواطيل قال يحيى ليس بشيء قال ابن المدينى كان يضع الحديث وقال النسائي وأبو حاتم متروك الحديث وقال ابن حبان البستي كان عبد الغفار بن قاسم يشرب الخمر حتى يسكر وهو مع ذلك يقلب الأخبار لا يجوز الاحتجاج به وتركه أحمد ويحيى ورواه ابن أبي حاتم وفي إسناده عبد الله بن عبد القدوس وهو ليس بثقة وقال فيه يحيى بن معين ليس بشيء رافضي خبيث وقال النسائي ليس بثقة وقال الدارقطني ضعيف وإسناد الثعلبي اضعف لان فيه من لا يعرف وفيه من الضعفاء والمتهمين من لا يجوز الاحتجاج بمثله في اقل مسالة.الرابع: أن بني عبد المطلب لم يبلغوا أربعين رجلا حين نزلت هذه الآية فإنها نزلت بمكة في أول الأمر ثم ولا بلغوا أربعين رجلا في مدة حياة النبي فان بني عبد المطلب لم يعقب منهم باتفاق الناس إلا أربعة العباس وأبو طالب والحارث وأبو لهب وجميع ولد عبد المطلب من هؤلاء الأربعة وهم بنو هاشم ولم يدرك النبوة من عمومته إلا أربعة العباس وحمزة وأبو طالب وأبو لهب فآمن اثنان وهما حمزة والعباس وكفر اثنان أحدهما نصره وأعانه وهو أبو طالب والآخر عاداه وعان أعداءه وهو أبو لهب وما العمومة وبنو العمومة فأبو طالب كان له أربعة بنين طالب وعقيل وجعفر وعلي وطالب لم يدرك الإسلام وأدركه الثلاثة فآمن علي وجعفر في أول الإسلام وهاجر جعفر إلى ارض الحبشة ثم إلى المدينة عام خيبر وكان عقيل قد استولى على رباع بني هاشم لما هاجروا وتصرف فيها ولهذا لما قيل للنبي في حجته ننزل غدا في دارك بمكة قال وهل ترك لنا عقيل من دار
وأما العباس فبنوه كلهم صغار إذ لم يكن فيهم بمكة رجل وهب انهم كانوا رجالا فهم عبد الله وعبيد الله والفضل وأما قثم فولد بعدهم وأكبرهم الفضل وبه كان يكنى وعبد الله ولد في الشعب بعد نزول قوله وانذر عشيرتك الاقربين وكان له في الهجرة نحو ثلاث سنين أو أربع سنين ولم يولد للعباس في حياة النبي إلا الفضل وعبد الله وعبيد الله وأما سائرهم فولدوا بعده.
وأما الحارث بن عبد المطلب وأبو لهب فبنوهما اقل والحارث كان له ابنان أبو سفيان وربيعة وكلاهما تأخر إسلامه وكان من مسلمة الفتح وكذلك بنو أبي لهب تأخر إسلامهم إلى زمن الفتح وكان له ثلاثة ذكور فاسلم منهم اثنان عتبة ومغيث وشهد الطائف وحنينا وعتيبة دعا عليه رسول الله أن يأكله الكلب فقتله السبع بالزرقاء من الشام كافرا فهؤلاء بنو عبد المطلب لا يبلغون عشرين رجلا فأين الأربعون.الخامس: قوله أن الرجل منهم كان يأكل الجذعة ويشرب الفرق من اللبن فوهم على القوم ليس بنو هاشم معروفين بمثل هذه الكثرة في الأكل ولا عرف فيهم من كان يأكل جذعة ولا يشرب فرقا.السادس: أن قوله للجماعة من يجيبني إلى هذا الأمر ويؤازرني على القيام به يكن أخي ووزيري ووصيي وخليفتي من بعدي كلام خالي من الصحة على النبي لا يجوز نسبته إليه فان مجرد الإجابة إلى الشهادتين والمعاونة على ذلك لا يوجب هذا كله فان جميع المؤمنين أجابوا إلى هاتين الكلمتين وأعانوه على هذا الأمر وبذلوا أنفسهم وأموالهم في اقامته وطاعته وفارقوا أوطانهم وعادوا إخوانهم وصبروا على الشتات بعد الألفة وعلى الذل بعد العز وعلى الفقر بعد الغنى وعلى الشدة بعد الرخاء وسيرتهم معروفة مشهورة ومع هذا فلم يكن أحد منهم بذلك خليفة له وأيضا فان كان عرض هذا الأمر على أربعين رجلا أمكن أن يجيبوه أو أكثرهم أو عدد منهم فلو أجابه منهم عدد من كان الذي يكون الخليفة بعده أيعين واحدا بلا موجب أم يجعل الجميع خلفاء في وقت واحد وذلك انه لم يعلق الوصية والخلافة والاخوة والمؤازرة إلا بأمر سهل وهو الإجابة على الشهادتين والمعاونة على هذا الأمر وما من مؤمن يؤمن بالله ورسوله واليوم الآخر إلى يوم القيامة إلا وله من هذا نصيب وافر ومن لم يكن له من ذلك حظ فهو منافق فكيف يجوز نسبة مثل هذا الكلام إلى النبي.السابع: أن حمزة وجعفر وعبيده بن الحارث أجابوا إلى ما أجابه علي من الشهادتين والمعاونة على هذا الأمر فان هؤلاء من السابقين الأولين الذين آمنوا بالله ورسوله في أول الأمر بل حمزة اسلم قبل أن يصير المؤمنون أربعين رجلا وكان النبي في دار الأرقم ابن أبي الأرقم وكان اجتماع النبي به في دار الأرقم ولم يكن يجتمع هو وبنو عبد المطلب كلهم في دار واحدة فان أبا لهب كان مظهرا لمعاداة رسول الله ولما حصر بنو هاشم في الشعب لم يدخل معهم أبو لهب.الثامن: أن الذي في الصحاح من نزول هذه الآية غير هذا''' ففي الصحيحين عن ابن عمر وأبي هريرة واللفظ له عن النبي لما نزلت وانذر عشيرتك الاقربين دعا رسول الله صلى الله عليه وسلم قريشا فاجتمعوا فخص وعم فقال يا بني كعب بن لؤي أنقذوا أنفسكم من النار يا بني مرة بن كعب أنقذوا أنفسكم من النار يا بني عبد شمس أنقذوا أنفسكم من النار يا بني عبد مناف أنقذوا أنفسكم من النار يا بني هاشم أنقذوا أنفسكم من النار يا بني عبد المطلب أنقذوا أنفسكم من النار يا فاطمة بنت محمد أنقذي نفسك من النار فإني لا املك لكم من الله شيئا غير أن لكم رحما سأبلها ببلالها وفي الصحيحين عن أبي هريرة أيضا لما نزلت هذه الآية قال يا معشر قريش اشتروا أنفسكم من الله لا اغني عنكم من الله شيئا يا بني عبد المطلب لا اغني عنكم من الله شيئا يا صفية عمة رسول الله لا اغني عنك من الله شيئا يافاطمة بنت محمد لا أغنى عنك من الله شيئا سلاني ما شئتما من مالي وخرجه مسلم من حديث ابنالمخارق وزهير بن عمرو ومن حديث عائشة وقال فيه قام علي الصفا وقال في حديث قبيصة انطلق إلى رضمة من جبل فعلا أعلاها حجرا ثم نادى يا بني عبد مناف إني لكم نذير إنما مثلي ومثلكم كمثل رجل رأى العدو فانطلق يربأ أهله فخشي أن يسبقوه فجعل يهتف يا صباحاه وفي الصحيحين من حديث ابن عباس قال لما نزلت هذه الآية خرج رسول الله وسلم حتى صعد الصفا فهتف يا صباحاه فقالوا من هذا الذي يهتف قالوا محمد فاجتمعوا إليه فجعل ينادي يا بني فلان يا بني عبد مناف يا بني عبد المطلب وفي رواية يا بني فهر يا بني عدي يا بني فلان لبطون قريش فجعل الرجل إذا لم يستطع أن يخرج أرسل رسولا ينظر ما هو فاجتمعوا فقال ارايتكم لو أخبرتكم أن خيلا تخرج بسفح هذا الجبل اكنتم
مصدقي قالوا ما جربنا عليك كذبا قال فإني نذير لكم بين يدي عذاب شديد فقال أبو لهب تبا لك أما جمعتنا إلا لهذا فقام فنزلت هذه السورة تبت يدا أبي لهب وتب وفي رواية ارأيتم لو أخبرتكم أن العدو يصبحكم ويمسيكم اكنتم تصدقوني قالوا بلى فان قيل فهذا الحديث قد ذكره طائفة من المفسرين والمصنفين في الفضائل كالثعلبي والبغوي وأمثالهما والمغازلي قيل له مجرد رواية هؤلاء لا توجب ثبوت الحديث باتفاق أهل العلم بالحديث فان في كنت هؤلاء من الأحاديث الموضوعة ما اتفق أهل العلم على انه كذب موضوع وفيها شيء كثير يعلم بالأدلة اليقينية السمعية والعقلية أنها كذب بل فيها ما يعلم بالاضطرار انه كذب والثعلبي وأمثاله لا يتعمدون الكذب بل فيهم من الصلاح والدين ما يمنعهم من ذلك لكن ينقلون ما وجدوه في الكتب ويروون ما سمعوه وليس لاحدهم من الخبرة بالأسانيد ما لائمة الحديث كشعبة ويحيى بن سعيد القطان وعبد الرحمن بن مهدي وأحمد بن حنبل وعلي بن المديني ويحيى بن معين وإسحاق ومحمد بن يحيى الذهلي والبخاري ومسلم وأبي داود والنسائي وأبي حاتم وأبي زرعة الرازيين وأبي عبد الله بن منده والدارقطني وأمثال هؤلاء من أئمة الحديث ونقاده ومكامه وحفاظه الذين لهم خبرة ومعرفة تامة بأحوال النبي وسلم وأحوال من نقل العلم والحديث عن النبي من الصحابة والتابعين وتابعيهم ومن بعدهم من نقلة العلم وقد صنفوا الكتب الكثيرة في معرفة الرجال الذين نقلوا الآثار وأسماءهم وذكروا أخبارهم وأخبار من اخذوا عنه ومن أخذ عنهم مثل كتاب العلل وأسماء الرجال عن يحيى القطان وابن المديني وأحمد وابن معين والبخاري ومسلم وأبي زرعة وأبي حاتم زو النسائي والترمذي وأحمد بن عدي وابن حبان وأبي الفتح الازدي والدار قطين قطني وغيرهم وتفسير الثعلبي فيه أحاديث موضوعة وأحاديث صحيحة ومن الموضوع فيه الأحاديث التي في فضائل السور سورة وقد ذكر هذا الحديث الزمخشري والواحدي وهو كذب موضوع باتفاق أهل الحديث وكذلك غير هذا وكذلك الواحدي تلميذ الثعلبي والبغوي اختصر تفسيره من تفسير الثعلبي والواحدي لكنهما اخبر بأقوال المفسرين منه والواحدي اعلم بالعربية من هذا وهذا والبغوي اتبع للسنة منهما وليس لكون الرجل من الجمهور الذين يعتقدون خلافة الثلاثة يوجب له أن كل ما رواه صدق كما أن كونه من الشيعة لا يوجب أن يكون كل ما رواه كذبا بل الاعتبار بميزان العدل وقد وضع الناس أحاديث كثيرة مكذوبة على رسول الله وسلم في الأصول والأحكام والزهد والفضائل ووضعوا كثيرا من فضائل الخلفاء الأربعة وفضائل معاوية ومن الناس من يكون قصده رواية كل ما روي في الباب من غير تمييز بين صحيح وضعيف كما فعله أبو نعيم في فضائل الخلفاء وكذلك غيره ممن صنف في الفضائل ومثل مل جمعه أبو الفتح بن أبي الفوارس وأبو علي الاهوازي وغيرهما في فضائل معاوية ومثل ما جمعه النسائي في فضائل علي وكذلك ما جمعه أبو القاسم بن عساكر في فضائل علي وغيره فان هؤلاء وأمثالهم قصدوا أن يرووا ما سمعوا من غير تمييز بين صحيح ذلك وضعيفه فلا يجوز أن يجزم بصدق الخبر بمجرد رواية الواحد من هؤلاء باتفاق أهل العلم وأما من يذكر الحديث بلا إسناد ومن المصنفين في الأصول والفقه والزهد والرقائق فهؤلاء يذكرون أحاديث كثيرة صحيحة ويذكر بعضهم أحاديث كثيرة ضعيفة وموضوعة كما يوجد ذلك في كتب الرقائق والرأي وغير ذلك."

هوامش

أحاديث نبوية
أهل السنة والجماعة
الشيعة
العصر النبوي
تاريخ إسلامي
شيعة اثنا عشرية
علي بن أبي طالب

حديث يوم الدار


An Oryzopsis virescens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Günther von Mannagetta und Lërchenau Beck. An Oryzopsis virescens in nahilalakip ha genus nga Oryzopsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oryzopsis

Oryzopsis virescens


«Jugo de tomate» (muy a menudo conocida como «Jugo de tomate frío») es una canción del grupo de rock argentino Manal. Es la primera canción de su álbum homónimo editado en 1970.

Composición
El clásico "Jugo de tomate" fue escrito por Javier Martínez durante una Navidad en La Perla del Once. El estribillo es una metáfora sobre lo que se necesita para alcanzar el éxito en la sociedad de consumo. El tema, introducido y cerrado por un riff de guitarra construido sobre la escala de blues, repite cuatro veces una forma "A-B" única de 16 compases (8 de verso sobre el acorde de A7 y 8 de estribillo en sus relativos menores B-7 y F#-7). El arreglo tiene reminiscencias del rock-blues sureño de Estados Unidos, evocando un poco el estilo de Creedence Clearwater Revival y a Eric Clapton.

Según Martínez la letra de "Jugo de tomate" se fue desarrollando durante una semana en donde habían estando hablando sobre Discépolo y los valores proféticos de sus letras, siendo según él: "como una respuesta cínica o sarcástia a lo que proponía ese mundo frívolo, más o menos como "No pibe" (...) No me acuerdo bien como fue el desarrollo, pero fue una reacción cínica o sarcástica ante esa propuesta. En esa época se hablaba mucho de estatus, si no tenes tal estatus social no te van a dar bola [atención], no vas a conseguir un buen trabajo, las minas [mujeres] que están bien no te van a mirar".

Grabación
Al igual que las otras canciones del álbum Manal, "Jugo de tomate" se grabó en 1970 en los Estudios TNT, ubicados en la calle Moreno al 900, próximos a la Avenida 9 de julio. Los técnicos de grabación fueron Salvador y Tim Croatto, este último exmiembro de Los TNT. y propietario del estudio. La grabación de la canción contó con: Javier Martínez en batería y voz, Claudio Gabis en guitarra eléctrica y armónica, y Alejandro Medina en bajo eléctrico.

Publicaciones
"Jugo de tomate" editada en sencillo en 1970 con "Avenida Rivadavia" en el lado B por el sello independiente Mandioca. Luego fue publicada en el aclamado álbum Manal de 1970. El tema fue incluido en el álbum doble de compilación Manal editado por Talent en 1973, y fue editada como lado B del sencillo "No pibe" de 1976. Posteriormente fue registrada en reiteradas ocasiones en vivo, editandose en Manal en Obras de 1982, en Manal en vivo de 1994 y En vivo en el Roxy de 1995 (pero esta última sin Claudio Gabis) y en Vivo en Red House de 2016.

Créditos
Manal
 Javier Martínez: voz y batería
 Claudio Gabis: guitarra eléctrica
 Alejandro Medina: bajo eléctrico

Otros
 Jorge Álvarez y Pedro Pujó: productores
 Salvador y Tim Croatto: técnicos en grabación

Versiones
 La artista brasilera Oriana Maria hizo una versión del tema para su EP titulado Arembip
 La banda new wave Suéter hizo una versión libre en su tercer álbum de estudio 20 caras bonitas  de 1985 agregándole el primer verso opuesto de "No pibe" (también de Manal) con Charly García en los coros.
 Javier Martínez grabó una versión nueva en 1987, que grabó con su banda Manal Javi, en los estudios Ion, pero finalmente el disco nunca salió a la venta, y fue reeditado en una colección sobre los treinta años del rock argentino (alrededor de 1997); por la Revista Noticias, con otras cuatro canciones más. Esta versión duraría alrededor de 4:27, de los 2:50 que duraba la versión original, grabada en 1970.
 Alejandro Lerner hizo su propia versión de este tema en el año 1990, incluido en su álbum Entrelíneas.
 Charly García junto a Claudio Gabis, grabaron una versión para el álbum de Gabis Convocatoria de 1996.
 Ricardo Iorio realizó una versión de esta canción que apareció en su segundo álbum solista Ayer deseo, hoy realidad.
 El Indio Solari interpretó este tema en vivo junto a su banda Los Fundamentalistas Del Aire Acondicionado en un concierto brindado en noviembre de 2010.
 La banda santafesina Combustión Interna realizó una producción audiovisual interpretando una nueva versión de esta canción.

Reconocimientos

En 2002 fue considerada como la 20° mejor canción del rock argentino de la lista de Los 100 Hits por la revista Rolling Stone. En 2007 fue considerada por la página Rock.com.ar como la 54° mejor canción del rock argentino de la lista de Las 100 de los 40.

Véase también
 Discografía de Manal
 Canciones de Manal

Referencias

Canciones de 1970
Canciones de blues
Canciones de Manal
Canciones de Javier Martínez
Canciones en español

Jugo de tomate (canción)


Tortulu, Adana ilinin Feke ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Adana iline 142 km, Feke ilçesine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Feke'nin mahalleleri

Tortulu, Feke


Centurion (ehemals Irene, Lyttelton, später Verwoerdburg) ist eine Stadt in der südafrikanischen Provinz Gauteng. Sie gehört zur Metropolgemeinde Tshwane.

Geographie
Centurion hatte 2011 laut Volkszählung 236.580 Einwohner in 84.133 Haushalten auf einer Fläche von 394,9 km². Der Ort liegt im Ballungsraum zwischen der Landeshauptstadt Pretoria und Midrand, das zur Metropolgemeinde Johannesburg gehört. Der Hennops () fließt durch das Zentrum von Centurion und ist dort zu einem See aufgestaut. Am südöstlichen Ortsrand, wo er am Zusammenfluss von Kaal Spruit und Sesmyl hervorgeht, befinden sich in den Grünzonen seines linken Ufers Golfplätze.

Geschichte
1841 gründeten mehrere Mitglieder der Familie Erasmus Farmen im heutigen Gebiet von Centurion. Mehrere der heutigen Vororte wurden nach ihnen benannt. 1889 kaufte Alois Hugo Nelmapius Teile der Farm Doornkloof und benannte sie nach seiner Tochter Irene. Im Zweiten Burenkrieg wurde hier 1901 das Konzentrationslager Irene Concentration Camp errichtet. Bis zu 5500 Buren waren hier inhaftiert. 1249 von ihnen starben, darunter rund 1000 Kinder. 1902 wurde ebenfalls auf dem Gelände von Doornkloof der Ort Irene gegründet. Der spätere südafrikanische Premierminister Jan Smuts erwarb die Farm und starb dort im Jahre 1950.

1904 wurde die Siedlung Lyttelton auf dem Gebiet der Farm Droogegrond gegründet. 1962 wurden Clubview, Doornkloof, Eldoraigne, Irene, Kloofsig und Lyttelton sowie einige Farmgebiete unter dem gemeinsamen Namen Lyttelton zusammengefasst und erhielten 1964 das Stadtrecht. 1967 wurde die Stadt nach dem im Vorjahr ermordeten Präsidenten Hendrik Frensch Verwoerd in Verwoerdburg umbenannt. Am 28. Juni 1995 wurde sie nach dem Ende der Apartheid erneut umbenannt.

Sie erhielt den Namen Centurion nach dem Cricket-Stadion Centurion Park, das später SuperSport Park genannt wurde. Mehrere Townships und einige Stadtteile von Pretoria wurden nach Centurion eingemeindet. Die Stadt wuchs schnell. Zahlreiche neue Unternehmen und Einkaufszentren entstanden.

Centurion wurde im Jahr 2000 Teil der neugeschaffenen City of Tshwane Metropolitan Municipality und ist dort auf Basis des Local Government Municipal Structures Act of 1998 mit dem Status eines "metropolitan subcouncil" vertreten.

Wirtschaft und Verkehr
Die Luftwaffenstützpunkte Swartkop und Waterkloof der South African Air Force liegen in Centurion. 2006 wurde mit Hilfe der Europäischen Union das Centurion Aerospace Village (CAV) gegründet, das die Luftfahrtindustrie Südafrikas bündeln soll.

In der Stadt befindet sich der Standort des Unternehmensbereichs Denel Land Systems der Denel-Gruppe, der ursprünglich den Namen Lyttelton Engineering Works (afrikaans: Lyttelton Ingenieurswerke, LIW) trug, ein weit bekannter Rüstungsbetrieb, der seit 1968 unter Führung von Armscor operierte.

Die African Metal Corporation (AMCOR) erschloss bei dem Ort durch Steinbrüche eine Dolomitlagerstätte, deren Rohprodukte an die Stahlindustrie geliefert wurden.

Centurion liegt nahe der Kreuzung der Nationalstraßen N1 und N14. Die Station Centurion wird vom Nahverkehrssystem Gautrain bedient. Die Nahverkehrszüge der Metrorail Gauteng, die zwischen Johannesburg und Pretoria verkehren, halten innerhalb Centurions in Irene, Centurion, Sportpark und Kloofsig.

Sehenswürdigkeiten
 Die Luftwaffe unterhält das South African Air Force Museum.
 Der Friedhof des Konzentrationslagers mit 576 Grabsteinen ist erhalten.
 Im ehemaligen Township Olievenhoutbosch gibt es eine Koi-Zuchtfarm und ein Kulturzentrum der Ndebele.
 Doornkloof Farm, ehemaliges Wohnhaus des Generals und Politikers Jan Christiaan Smuts und nun ein Museum.
 Groenkloof Nature Reserve, ein Naturschutzgebiet am nördlichen Rand von Centurion

Sport

Der SuperSport Park ist eines von Südafrikas Test-Cricket-Stadien und eines der Heimstadien der südafrikanischen Cricket-Nationalmannschaft. Das Stadion war unter anderem einer der Austragungsorte des Cricket World Cup 2003 und der Champions Trophy 2009. In der Nähe der Stadt befindet sich auch die permanente Motorsportrennstrecke Zwartkops Raceway.

Persönlichkeiten
 Aiden Markram (* 1993), Cricketspieler
 Mckyla van der Westhuizen (* 2004), Speerwerferin

Weblinks

 Anonymus: Centurion. auf www.south-africa-info.co.za (englisch)

Einzelnachweise

Ort in der Provinz Gauteng
Geographie (City of Tshwane Metropolitan Municipality)
Ort in Afrika

Centurion (Südafrika)


Hedonist es el tercer álbum de estudio del disc jockey y productor francés Martin Solveig.
Incluye la participación de vocalistas como Lee Fields, Jay Sebag y Stephy Haik. El lanzamiento tuvo lugar el 25 de octubre de 2005 de a través de Universal Music Group.

Lista de canciones
"Everybody"
"Something Better"
"If You Tell Me More"
"Black Voices"
"Rejection"
"Blind Rendez-Vous"
"Dry"
"Something About You"
"Jealousy"
"Requiem Pour Un Con"
"Don'T Waste Another Day"

Créditos

Jean-Claude Auclin - violonchelo
Arno Bani - fotografía
Richard Blanchet - trompeta
Martin Blondeau - violín
Floriane Bonanni - violín
Jérôme Degey - guitarra, orquestación de cuerdas
Deluxedesigngraphique - gráfica
Alexandre Destrez - Fender Rhodes
Kandé Diabaté - coros
Lee Fields - voz
Christian Fourquet - trombón
Pascal Garnon - ingeniero de sonido, mezcla

Jean-Baptiste Gaudray - guitarra
Sophie Groseil - viola
Stephy Haïk - voz, coros
Mamani Keïta - coros
Laurent Meyer - saxofón
Claude Monnet - coordinación artística
Guy N'Sangué - bajo
Michael Robinson - voz, coros
Jay Sebag - voz, coros, Fender Rhodes
Martin Solveig - voz, coros, instrumentos, programación
Issakha Sow - percusión
Paul Thierry - coordinación artística

Posición

Referencias

Enlaces externos

Álbumes de 2005
Álbumes de Martin Solveig
Álbumes de música electrónica

Hedonist (álbum)


Aceasta este o listă de lucrări literare românești din literatura fantastică.

Gheorghe Glodeanu afirmă în Avatarurile prozei lui Eminescu (2000): "Cronologic, primul autor de proză fantastică românească de certă valoare este Mihai Eminescu, considerat și creatorul genului la noi în țară."

Titluri
 Istoria hieroglifică (1703 - 1705) de Dimitrie Cantemir
Istoria ieroglifică este o scriere alegorică a lui Dimitrie Cantemir, în care cărturarul moldovean înfățișează conflictul dintre el și fratele său Antioh Cantemir, pe de o parte, și domnul Țării Românești Constantin Brâncoveanu – susținut de boieri, protectori de pe lângă Înalta Poartă – și domnul Moldovei Mihai Racoviță, pe de alta. Literatura alegorică se află la frontiera cu cea fantastică
 Cezara (1876) de Mihai Eminescu, nuvelă
 Sărmanul Dionis (1879) de Mihai Eminescu
Dionis sau Dan, prin folosirea unei cărți magice, călătorește prin timp și spațiu, într-o perturbare a ordinii firești a realității.
 Avatarii faraonului Tlá de Mihai Eminescu
 Zâna Zorilor de Ioan Slavici
 Neghiniță de Barbu Ștefănescu Delavrancea
 La hanul lui Mânjoală (1898) de I.L. Caragiale
Hangița-vrăjitoare îl devorează din priviri pe flăcăul lipsit de experiență sentimentală, căruia îi releva puterea tiranică a erosului carnal. Mânjoloaia e înconjurată de o mică suită infernală.
 Kir Ianulea (1909) de I.L Caragiale
Textul este înrudit cu basmul, autorul împrumută motivul femeii mai rele decât dracu de la Machiavelli.
 Moara lui Călifar (1903) de Gala Galaction
Moara este prezentată ca fiind sub semnul maleficului, ca un loc demonizat. Nicio persoană în viață nu a văzut vreodată moara funcționând, astfel încât oamenii credeau că este folosită pentru nevoile Satanei.
 Balaurul (1928) povestire de Mihail Sadoveanu.
Singura povestire fantastică din Hanu Ancuței prin metamorfoza eroinei și asemănarea balaurului cu un vânt mai puternic.
 Creanga de aur (1933) roman de Mihail Sadoveanu
Kesarion Breb a stat șapte ani prin temple egiptene și a dobândit puteri neobișnuite.
 Lostrița (1970, postum) de Vasile Voiculescu
Legenda despre tânărul Aliman și lostrița fermecată, pe care pescarii de pe malul Bistriței o povestesc de generații. Lostrița este o "nagodă" rânduită pe Bistrița de Necuratul; ea este "peștele naibei", care "crește de trei ori pe atât" pentru a înșela pe cineva; se întrupează ca urmare a magiei Diavolului.
 Iubire magică de Vasile Voiculescu
 Șarpele Aliodor (1947) de Vasile Voiculescu
 În mijlocul lupilor (1966) de Vasile Voiculescu
În mijlocul lupilor descriere un caz posibil de licantropie. Luparul este privit cu ostilitate de către săteni care cred că acesta ar fi un om-lup.
 Schimnicul de Vasile Voiculescu
Schimnicul este o povestire clasică despre un vârcolac.
 Ultimul berevoi de Vasile Voiculescu
 Aranca, știma lacurilor (1928) de Cezar Petrescu, nuvelă
 Baletul mecanic de Cezar Petrescu
 Omul care și-a găsit umbra (1926) de Cezar Petrescu
Nuvela prezintă evoluția unei obsesii trăite de omul politic Ion Burdea-Niculești, șeful principalului partid de opoziție, după ce propria umbră încearcă să-l ucidă într-un coșmar, declanșându-i un proces de rememorare a trecutului și făcându-l să înțeleagă că a dus o existență lipsită de scrupule.
 Omul din vis de Cezar Petrescu
 La țigănci (1959)  de Mircea Eliade
 Domnișoara Christina (1936) de Mircea Eliade, nuvelă
Spirite, strigoi, lumea de dincolo.
 Nouăsprezece trandafiri de Mircea Eliade
 Noaptea de Sânziene (1955) roman de Mircea Eliade
În această noapte (de Sânziene) se deschid cerurile, dar numai pentru cei care știu cum să privească.
 Uniforme de general de Mircea Eliade
 Tinerețe fără tinerețe de Mircea Eliade, nuvelă
 Secretul doctorului Honigberger și Nopți la Serampore (1940) de Mircea Eliade
Ambele nuvele relatează o serie de practici oculte indiene.
 Vânătoarea Regală de D.R. Popescu
 Dincolo de nisipuri (1962) de Fănuș Neagu
 Cartea milionarului de Ștefan Bănulescu, serie de romane
Cartea Milionarului este o serie de romane de Ștefan Bănulescu, proiectată în patru părți. Prima parte, romanul Cartea de la Metopolis a apărut în 1977 la Editura Eminescu și este singurul roman terminat al seriei.
 Iarna bărbaților (1965) de Ștefan Bănulescu,  volum de nuvele
Conține nuvele ca Mistreții erau blînzi, Dropia, Satul de lut, Vară și viscol, Masa cu oglinzi. Nuvela Dropia se bazează pe ambiguitatea pasăre, femeie, ideal.
 Lumea în două zile de George Bălăiță
 Luntrea sublimă de Victor Kernbach
 Orbitor de Mircea Cărtărescu
 Marginea imperiului de Tudor Dumitru Savu
 Trenul de noapte de Ioan Groșan
 Fantoma din moară de Doina Ruști
 Zogru de Doina Ruști
 Mâța Vinerii de Doina Ruști
 Teodosie cel Mic de Răzvan Rădulescu
 ...Și la sfârșit a mai rămas coșmarul de Oliviu Crâznic, roman cu strigoi bazat, după spusele autorului, pe cronici medievale
 Ceasul fantasmelor de Oliviu Crâznic, antologie de povestiri fantastice bazate pe diverse legende și mituri
 Pâlnia și Stamate de Urmuz, proză absurdă
 Diavolul vânează inima ta de Daniel Bănulescu
 Apocalipsis de Adrian G. Romila

Teme

Umbra
În lucrări ca: Sărmanul Dionis, Aranca, știma apelor, Omul care și-a găsit umbra, Domnișoara Christina, Noaptea de Sânziene.

Strigoiul
În Domnișoara Christina, Aranca, știma lacurilor, ...Și la sfârșit a mai rămas coșmarul, Ceasul fantasmelor.

Inspirație
Proza fantastică românească este bazată pe idei, teme și motive din folclorul românesc, gândirea mitico-magică; filosofia și/sau din proza fantastică străină (autori ca Edgar Allan Poe, Theophile Gautier, Auguste Villiers de l'Isle-Adam, Adelbert von Chamisso, Friedrich de la Motte Fouqué, Prosper Mérimée).

Note

Bibliografie
 Doina Ruști, Dicționar de teme și simboluri din literatura română, Ediția a II-a revăzută și adăugită, Ed. Polirom, Iași, 2009, p. 396
 Eugen Todoran, Fantasticul romantic și folcloric, Ed. Minerva, București, 1972
 Mircea Eliade, Drumul spre centru, Ed. Univers, București, 1991
 Sergiu Pavel Dan, Proza fantastică românească (1975)
 Marin Beșteliu, Realismul literaturii fantastice (1975)
 Ioan Vultur, Narațiune și imaginar (1987)
 Gheorghe Glodeanu,  Orientări în proza fantastică românească, Editura Tipo Moldova, Iași, 2014
 Eugen Simion, Mircea Eliade. Nodurile și semnele prozei, Ed. Junimea, Iași, 2006
 Ovidiu Ghidirmic, Proza românească și vocația originalității, Editura Scrisul Românesc, 1988
 Dumitru Micu – Istoria literaturii române. De la creația populară la postmodernism. Editura Seaculum I. O., București, 2000
 "Prefață" de Alexandru George, Masca: proză fantastică românească, vol. 1 , vol. 2, Editura Minerva, 1982

Legături externe
 https://fantastica.ro/ Literatura fantastică românească

Vezi și
 Nuvelă fantastică

 românească
fantastică

Proza fantastică românească


වින්ඩෝස් මාධ්‍ය වාදකය (	සංක්ෂිප්ත WMP) යනු මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගම විසින් දියුණු කරන ලද හිමිකමක් සහිත සංඛ්‍යාංක මාධ්‍ය වාදකයක් සහ මාධ්‍ය පුස්තකාල  වැඩසටහනකි.  මෙය මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධතිවල,  සාක්කුවල දමන  PCවල සහ වින්ඩෝස් දුරකතනය-මත පදනම් වු උපාංගවල ශ්‍රව්‍ය, දෘෂ්‍ය ගොනු වාදනය කිරීමට සහ පින්තුර බැලීමට යොදා ගන්නකි.  වින්ඩෝස් මාධ්‍ය වාදකයේ විවිධ සංස්කරණ Mac OS, Mac OS X සහ Solaris වැනි මෙහෙයුම් පද්ධති සදහාද දියත් කර ඇත. එහෙත් Solaris මෙහෙයුම් පද්ධතිය සදහා දියුණුකිරීම් මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගම විසින් දැනට නවතා දමන ලදී .

ඉතිහාසය
1991 දී මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් සතුව මාධ්‍ය වාදක වැඩසටහනක් තිබුණි, පසුව වින්ඩෝස් 3.0 සමග බහු මාධ්‍ය විස්තීර්ණ නිකුත් වුණි.

ලක්ෂණ
ප්‍රදේශීය පිළිවැයීම සදහා සහය දැක්වීම

වින්ඩෝස් මාධ්‍ය වාදකය 11 ට ඇති අලුත් ලක්ෂණ

වින්ඩෝස් මාධ්‍ය වාදකය 12 ට ඇති අලුත් ලක්ෂණ

ඉවත්කෙරූ ලක්ෂණ

11වෙනි සංස්කරණය

වින්ඩෝස් විස්ටාට විශේෂ වු වින්ඩෝස් මාධ්‍ය වාදකය 11 ඉවත්කෙරූ ලක්ෂණ

12වෙනි සංස්කරණය

සුරක්ෂිත වාදපද

අනෙකුත් සංස්කරණ

වින්ඩෝස් දුරකතනය

මැක් ඕඑස් එක්ස්

නිකුත්කිරීම් ඉතිහාසය

කලින් වින්ඩෝස් මාධ්‍ය වාදක සංස්කරණ

මේවාද බලන්න
මාධ්‍ය වාදක ලැයිස්තුව
මාධ්‍ය හුවමාරු ප්‍රෝටෝකෝලය
වින්ඩෝස් මාධ්‍ය සංකේතකය
වින්ඩෝස් මාධ්‍ය සේවා

විමර්ශන

බාහිර සැබැදි
 වින්ඩෝස් මාධ්‍ය වාදකය නිවස්න පිටුව
 වින්ඩෝස් මාධ්‍ය වාදකයේ ඉතිහාසය ගැන බිදක්
 Microsoft ports Windows Media to Linux (April 10, 2003, vnunet.com)
 වින්ඩෝස් මාධ්‍ය වාදකය 10 දෝෂ පණිවුඩ
 වින්ඩෝස් මාධ්‍ය වාදකය 9 දෝෂ පණිවුඩ
 List of default codecs in වින්ඩෝස් XP SP2 and WMP 9 and 10
 මැක් සදහා වින්ඩෝස් මාධ්‍ය වාදකය

වින්ඩෝස් මීඩියා ප්ලේයර්


La famille Van Baer était une famille noble du Moyen-Age, originaire de la localité de  près dans la municipalité actuelle de Zevenaar aux Pays-Bas, dans la province néerlandaise de Gueldre.

Van Baer, ou De Baer en français, est un nom de famille pouvant faire référence à :

 Frederik Johan van Baer, seigneur de Slangenburg (1645–1713), un officier néerlandais au service de Guillaume III d'Orange
 Stam van Baer (née en 1942), une ancienne reine de beauté néerlandaise

Patronyme flamand

Van Baer


Parsifal Ștefănescu () a fost un pilot român de aviație, as al Aviației Române din cel de-al Doilea Război Mondial.

Locotenentul av. Parsifal Ștefănescu a fost decorat cu Ordinul Virtutea Aeronautică de război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 2 barete (4 noiembrie 1941) "pentru eroismul dovedit în luptele aeriene dela Gniijacovo și Iosefstal, când a doborât patru avioane inamice, precum și pentru curajul arătat în cele 58 misiuni pe front".

Decorații
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 2 barete (4 noiembrie 1941)

Note

Nașteri în secolul al XX-lea
Decese în 1944
Ași ai aviației române din cel de-al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică
Oameni uciși în Al Doilea Război Mondial

Parsifal Ștefănescu


Julian Nagelsmann (fæddur 23. júlí 1987 í Landsberg am Lech) er þýskur knattspyrnuþjálfari og fyrrverandi leikmaður.
Frá 2021-2023 þjálfaði hann Bayern München. Þar áður þjálfaði hann 1899 Hoffenheim og RB Leipzig.

Sem knattspyrnumaður spilaði hann m.a. hjá 1860 München og  FC Augsburg (2007-2008).

Heimildir
https://www.rnz.de/1899hoffenheim/1899nachrichten_artikel,-1899-hoffenheim-julian-macht-naegel-mit-koepfen-_arid,367462.html
https://www.foxsportsasia.com/message/?rv=football

fólk fætt árið 1987
Þýskir knattspyrnustjórar
Þýskir knattspyrnumenn

Julian Nagelsmann


Les jeux d'argent mobiles désignent le fait de jouer à des jeux de hasard ou d'adresse contre de l'argent en utilisant un appareil à distance tel qu'une tablette, un smartphone ou un téléphone portable avec une connexion internet sans fil. Plus d'une centaine de casinos mobiles étaient en activité en décembre 2013, la plupart des grands opérateurs de casino dans le domaine des jeux d'argent offrant désormais une plateforme mobile à leur base de joueurs.

Marché
En 2003, The Mobile Lottery a été lancé au Royaume-Uni comme la première entreprise de jeux d'argent mobiles dans le pays. Après la légalisation des jeux d'argent sans fil dans les casinos en juin 2005, en mars 2006, le  « a ouvert la voie aux entreprises pour qu'elles proposent des moyens par lesquels les établissements peuvent offrir des jeux d'argent sans fil ».

En 2006, l'Europe était le plus grand marché pour les jeux d'argent mobiles, mais « les analystes en télécommunications prédisent que l'Asie va bientôt rattraper son retard ». À l'époque, une limitation des téléphones adaptés en Asie et des situations juridiques floues dans certains endroits limitaient la croissance, les jeux mobiles légaux en Asie étant limités à Hong Kong et à la Chine pour les sports et les loteries. Les jeux mobiles de type casino n'étaient autorisés qu'aux Philippines et à Macao. En 2006, les analystes prévoyaient que le marché des jeux d'argent mobiles dans la région Asie-Pacifique générerait des revenus de 3 milliards de dollars en 2010. En 2005, Jupiter Research prévoyait que les services mondiaux de jeux d'argent mobiles généreraient des revenus de plus de 19,3 milliards de dollars américains d'ici 2009. En 2010, les analystes de Gartner ont indiqué que les revenus mondiaux des jeux d'argent sur téléphone portable s'élevaient à 4,7 milliards de dollars en 2009 et prévoyaient 5,6 milliards de dollars pour 2010. Un écart aussi important entre les prévisions de 2005 et la réalité de 2009 a été attribué à l'interdiction inattendue, en 2006, de tous les jeux d'argent sur Internet aux États-Unis.

En 2011, le marché des jeux d'argent mobiles est encore en pleine évolution. L'Union européenne n'a toujours pas mis en place un cadre législatif unifié pour les jeux d'argent sur téléphone portable. Chaque pays européen possède son propre ensemble de lois très différentes qui réglementent les jeux d'argent sur téléphone portable, de la Finlande où un monopole gouvernemental exploite les casinos sur Internet à la Norvège qui est en faveur d'une interdiction totale des jeux d'argent en ligne.

Projections du marché
Selon un rapport de Juniper Research publié en septembre 2010, la somme totale misée sur les jeux de casino mobiles devrait dépasser les 48 milliards de dollars US d'ici 2015. Le rapport fonde cette prévision sur (1) les taux de croissance élevés des fournisseurs de casinos mobiles, de loteries et de paris sportifs dans les principaux marchés émergents et en Chine ; (2) la libéralisation de la législation sur les jeux mobiles en Europe ; (3) l'abrogation par les États-Unis de la loi , qui permet à nouveau aux Américains de jouer légalement en ligne.

En 2010, Gartner prévoyait que les revenus mondiaux des jeux d'argent sur mobile atteindraient 11,4 milliards de dollars en 2014. Les revenus définitifs se sont révélés supérieurs aux projets dans l'année. Début 2011, Apple avait autorisé pour la première fois les applications de jeux d'argent réel dans l'Apple Store, les revenus des jeux d'argent mobiles au Royaume-Uni passant de 19 millions de livres sterling en 2009 à 41 millions de livres sterling en 2010. En juin 2011, The Guardian a écrit un article sur les chiffres en hausse des jeux d'argent sur mobile publiés par les sociétés de jeux , Corcoran et , Paddy Power affirmant que ses revenus de jeux d'argent sur mobile avaient augmenté de 300 % en 2010. De même, l'augmentation du nombre d'utilisateurs mobiles de Betfair et de Corcoran a également été attribuée à l'adoption accrue d'applications.

Légalisation plus récente
La croissance des paris mobiles aux États-Unis a été ralentie en 2011, lorsque le DOJ s'est prononcé contre, bien que des services réussis aient été lancés au Nevada et au New Jersey. En 2012, il y a eu une poussée pour que le sud du Jersey autorise les joueurs à utiliser des appareils mobiles pour jouer dans les casinos, poussée par le sénateur , pour concurrencer Las Vegas. À l'époque, les appareils de jeu mobiles étaient déjà adoptés à Las Vegas dans les casinos, permettant aux casinos d'étendre le plancher de jeu à leurs locaux extérieurs. En 2012, la législature du New Jersey a approuvé « l'utilisation d'appareils de jeu portatifs dans les casinos d'Atlantic City », et attendait la signature du gouverneur pour passer.

En mars 2019, le gouverneur de Rhode Island a signé un projet de loi visant à autoriser les paris sportifs mobiles dans l'État, à compter du 1er juillet. Le projet de budget de Gina Raimondo estimait à 3 millions de dollars les bénéfices des jeux mobiles cette année-là, Rhode Island étant le seul État à autoriser les paris sportifs à ce moment-là, le projet de loi a été approuvé le 12 mars 2019, et a permis la création d'une application pour permettre le placement à distance des paris sportifs au Twin River Casino. L'État avait légalisé les paris sportifs l'année précédente, lorsque la Cour suprême des États-Unis a invalidé une loi fédérale interdisant la plupart des jeux sportifs dans le pays.

Le 19 février 2020, il a été rapporté que le New Jersey avait collecté 837 millions de dollars auprès des parieurs sportifs généraux qui venaient de l'État de New York, à la fois sur mobile et en personne, et qu'en conséquence, les politiciens new-yorkais faisaient pression pour un projet de loi qui légaliserait les jeux mobiles à New York avec une taxe de 12,5 % pour chaque pari placé.

En septembre 2019, le Wall Street Journal a rapporté que les joueurs en ligne représentaient « 80 % de tous les paris légaux sur les jeux dans le New Jersey, qui a dépassé le Nevada pour la première fois en mai en termes de paris sportifs mensuels ». À l'époque, les jeux en ligne ou mobiles étaient dans cinq États pour les paris sportifs : New Jersey, Pennsylvanie, Virginie-Occidentale, Iowa et Nevada. Il a été rapporté qu'au cours de la première année de légalisation, « les parieurs sportifs du New Jersey ont misé un total de 3,2 milliards de dollars », dont 2,4 milliards de dollars de paris en ligne ou mobiles. Dans certains États, comme le Mississippi, les parieurs pouvaient placer des paris sur un téléphone tout en étant physiquement à l'intérieur du casino associé.

Paris sportifs mobiles
Reuters a noté qu'à mesure que les paris sportifs mobiles gagnaient en popularité, les craintes de corruption liées à l'utilisation du piratage téléphonique pour jouer le système se sont accrues.

Jeux de casino mobiles
Selon The Jerusalem Post, les exemples de jeux de casino mobiles courants comprennent les machines à sous, les jeux de table, les nouveaux jeux et les classiques comme la roulette, le blackjack, le poker et le baccara. Il existe également des versions de casino en direct qui sont diffusées à partir de casinos ou de studios réels. D'après une étude MobiLens de comScore de février 2010 sur le marché américain des jeux mobiles, les abonnés de smartphones sont beaucoup plus susceptibles de jouer à des jeux de casino mobiles que les abonnés de téléphones génériques. L'étude a révélé que 7,6 % des abonnés à un smartphone et 1,2 % des abonnés à un téléphone générique ont joué à des jeux de casino mobiles au cours d'une période de trois mois.

Outre la disponibilité en ligne, des applications de casino mobile basées aux États-Unis d'Amérique sont apparues dans plusieurs établissements terrestres qui ne peuvent être utilisés pour jouer que lorsqu'ils sont physiquement présents sur la propriété du casino. Cela s'étend aux zones extérieures qui sont toujours dans les limites de la propriété, ce qui en fait le premier type de machine à sous, de paris sportifs et de jeux générés par des nombres aléatoires à avoir lieu légalement en dehors de la salle de jeu sous licence tout en restant dans un casino américain.

Selon VentureBeat, Google n'autorise aucune application de jeu en argent réel sur son Google Play Store.

En 2013, Apple et Google sont revenus sur leur décision d'autoriser les applications de jeux d'argent mobiles à être distribuées par leur service aux États-Unis.

Notes et références

Voir aussi

 Jeu d'argent en ligne
 Jeu d'argent

Jeu d'argent
Application mobile

Jeu d'argent mobile


النميري هو محمد بن عبد الله بن نمير بن خرشة الثقفي غير معروف - 90 هـ  شاعر غزل، من شعراء العصر الأموي، مولده ومنشؤه ووفاته في الطائف.

قصته مع أخت الحجاج
كان كثير التشبيب والغزل الصريح بزينب أخت الحجاج، كان النميري يهواها، وأرق شعره ما قاله فيها من قصيدته التي مطلعها:

 تضوع مسكا بطن نعمان إذ بدت..... به زينب في نسوة عطرات
 تهادين ما بين المحصب من منى..... وأقبلن لا شعثا ولا غبرات
 يخبئن أطراف البنان من التقى..... ويقتلن بالألحاظ مقتدرات
 ولما رأت ركب النميري أعرضت...... وكم من أن يلقنه حذرات.

هدده الحجاج فلم يأبه له النميري، فلما بلغ الحجاج ذلك فر إلى اليمن وأقام بعدن مدة. ثم قصد عبد الملك بن مروان مستجيراً به، فأجاره، وعفا عنه الحجاج على ألا يعود إلى ما كان عليه. ويروى أن الحجاج لما ألقى عليه القبض قال له: لقد شفع لك قولك "يخبئن أطراف البنان من التقى"، ثم سأله كم كان ركب النميري من إبل وخيل في الموسم (في إشارة إلى ولما رأت ركب النميري أعرضت) فقال والله ما كان إلا حمارا أتعاقب ركوبه أنا وولدي.

شعراء بنفس الاسم

 الراعي النميري
 أبو المرهف النميري

مصادر
 بوابة الشعراء: ديوان النميري
 الثابت والمتغير في الشعر
 تراجم الشعراء العرب لكل العصور لحميد بن محمدالجزائري الجزء الرابع الشعراء الأمويون.
 كتاب: نهاية الأرب في فنون الأدب

أشخاص من قبيلة هوازن
شعراء العصر الأموي
شعراء حجازيون في القرن 7

النميري


الفتح الرباطي أو نادي اتحاد الفتح الرياضي هو نادي رياضي مغربي من مدينة الرباط عاصمة المغرب. يشارك في الدوري المغربي الممتاز، تأسس الفتح الرباطي يوم 10 أبريل 1946، وهو من الفرق الأولى التي تأسست في مدينة الرباط العاصمة المغربية، يعتبره قدماء الفريق والمكتب المسير، أنه أقدم فريق مغربي أسسه مغاربة على الإطلاق. تأسس باسم الأولمبي المغربي الرباطي سنة 1919، وهو الفريق الوحيد الذي بقي لحد الآن من تلك الفرق.

سجل النادي بهويته الأولى قبل الاستقلال

في سنة 1946 قرر المكتب المسير إعادة تجديد فريق الأولمبيك المغربي لكي يواكب النهضة التي عرفتها كرة القدم الوطنية آنذاك بعد تأسيس العديد من الفرق في تلك الحقبة، فقرروا تغيير اسم الفريق من الأولمبيك المغربي والمعروف في الأوساط الفرنسية ب  OM  اختصارا للاسم الفرنسي Olympique Marocain، وكان من الضروري تغيير شعاره لأن شعاره السابق كان مخصصا فقط للأولمبيك المغربي هذه النقطة التي لم ترد أن تعترف بها الجامعة الفرنسية علما أن الفريق الرباطي لم يندمج مع أي فريق قبل الاستقلال وكان تغييره للشعار إضطراريا لأنه مخصص للفريق السابق.

كان التأسيس الثاني لفريق الفتح الرباطي بألوانه الحالية سنة 1932 لكن بدون التسجيل ضمن لوائح الجامعة الفرنسية لكرة القدم آنذاك احتجاجا على عدم اعترافها بهوية النادي الأولى واعتراضها على شعار النادي الجديد الذي هو عبارة عن تشكيل على هيئة تاج يرمز لعرش مملكة المغرب وبالتالي موقفاً سياسيا في إطار رياضي للتعبير عن رفض الاحتلال الفرنسي.

شعار النادي

تغيير شعار الفتح

أثار موضوع تغيير الشعار القديم لفريق الفتح الرباطي جدلا كبيرا داخل أوساط الفريق، فهناك فئة حبذت الفكرة واعتبرتها بادرة طيبة وأخرى رفضتها وطالبت بالإبقاء على الشعار القديم باعتباره هدية ملكية من محمد الخامس ولا يجب التفريط فيها.. وقد بعثت جمعية الأنصار والمحبين برسالة في الموضوع إلى مسؤولي الفريق تطالبهم بالإبقاء على الشعار القديم. الشعار القديم للفتح هو منحة محمد الخامس إلى الفريق وزكّاه الملك الحسن الثاني. فريق الفتح هو الوحيد الذي يتوفر على مثل هذا الشعار إلى جانب الجيش الملكي، الشعار وهو إرث تاريخي منحه محمد الخامس للفريق منذ 1946 الذي كان من بين المصممين لهذا الشعار لأن العديد من الأندية الوطنية لم تحظَ بهذا باستثناء فريق الجيش الملكي.

ملعب النادي الحالي يحمل اسم ملعب الأمير مولاي الحسن وبه توجد مدرسة النادي ويتوفر على مراكز التكوين من مستوى عالي. يشمل المركب الجديد عدة مرافق:
 ملعب لكرة القدم بمواصفات دولية يتسع لحوالي 7000 متفرج
 حلبة مطاطية لألعاب القوى
 مسبح
 قاعة مغطاة للرياضات الجماعية، كما سيعمل النادي على فتح عدة متاجر في معظم الشوارع الراقية.
الملعب السابق للنادي، أي ملعب الفتح  بسعة 15000 متفرج، من أعرق وأقدم الملاعب في المغرب تم إنشاؤه في عهد الحماية قبل الاستقلال. يتميز بتصميم أوربي حيث أن المدرجات قريبة من أرضية الملعب نظراً لعدم إدراج الحلبة المطاطية أو مضمار ألعاب القوى في تصميم الملعب آنذاك. احتضن الملعب العديد من المباريات الدولية لمنتخب المغرب كما لعبت على أرضيته العديد من الفرق الأوربية العملاقة مباريات حبية مثل ريال مدريد...

الاندماج مع نادي الاتحاد الرياضي

كان مساء الإثنين 21 يوليو 2003 يوما مشهودا في تاريخ نادي الاتحاد والفتح الرياضيين، فقد شهد مركب التبغ مراسيم توقيع عقد الاندماج بين نادي الاتحاد الرياضي لكرة القدم المنحل والفريق الرباطي والذي بموجبه سيترك الفريق البيضاوي مكانته في القسم الأول للفتح، وإذا كان رئيس الاتحاد الرياضي لكرة القدم السيد عبد اللطيف أمين قد مزج كلمته بدموع الأسى وبلل سطورها بعبرات الوداع، فإن السيد عبد الكريم بناني رئيس المكتب المديري لنادي الفتح الرياضي قد كان واضحا في تدخله حين قال: كان لزاما علينا أن نجد مخرجا·· من الورطة·· أي مخرج·· أتيحت لنا الفرصة في إطار اندماج مع الاتحاد الرياضي لتأمين بقاء الفتح ضمن أندية القسم الأول، فلم نتردد في تحويل الحلم إلى حقيقة لأنه يحز في قلبنا أن نترك هرما كالفتح يتدهور ويُفني·

وإذا كان رئيس المكتب المديري للفتح ورفيقه مدير فرع كرة القدم، قد أظهرا سعادة فائقة خلال مراحل توقيع معاهدة الاندماج، فإن السيد عبد اللطيف أمين كان أكثر الموقعين على المعاهدة تعاسة، إذ ظل القلم بعيدا عن أنامله يكاد لا يطاوعه في توقيع عقد التفويت·

ظهر جليا من ملامح رئيس فرع كرة القدم أن الابتلاع تم على مضض ورغما على مشيئة أبناء الفريق الذين يحز في نفسهم أن يصبح مآل الاتحاد الرياضي كمصير جمعية الحليب والقرض الفلاحي ونادي الشرطة ولاسمير وغيرها من المؤسسات·
كان لون بدلة رئيس فرع كرة القدم لنادي الاتحاد الرياضي أشبه بلون التبغ وربطة عنق سوداء حدادا على الفريق العريق·

أربعة توقيعات كانت كافية لمسح فريق الاتحاد الرياضي من خريطة المنافسة على مستوى الصفوة، فعن الجانب الرباطي وقع كل من رئيس المكتب المديري السيد عبد الكريم بناني، ورئيس فرع كرة القدم السيد عبد الغني لخضر، وعن الجانب التبغي كل من عبد اللطيف أمين رئيس فرع كرة القدم ومحمد الذهبي رئيس المكتب المديري للنادي، بينما لوحظت مجموعة من الغيابات على مستوى الحضور البيضاوي خاصة من طرف بعض المسيرين والمؤطرين الذين لم يبتلعوا بعد قرار الانصهار في بوثقة الفتح، فعبروا عن رفضهم بالغياب وعدم مباركة الصفقة·

قال رئيس المكتب المديري الاتحاد الرياضي: سيصبح بموجب هذه الاتفاقية فريق الفتح الرباطي قوة كروية مدعمة من طرف شركة التبغ التي دخلت عهد الخوصصة، مع ما يترتب عن هذا الوضع من متغيرات، الأمر سيقتصر على كرة القدم فقط، بينما تظل بقية الفروع قائمة لأن نجاح فرع كرة القدم رهين بتوفير إمكانيات مالية ضخمة ناهيك عن وجود فريقين كبيرين يجران خلفهما قاعدة جماهيرية كبيرة كالرجاء الوداد·

سيظل إدن فرع كرة السلة قائما وستزول مخاوف لاعبي ومؤطري فرع الكرة الطائرة وبقية الفروع النشيطة وعددها ثمانية ربما للتضخم الذي يعيشه الفتح الرياضي على مستوى الفروع، إذ يصل عددها إلى 18 فرعا تضم تحت لوائها 8000 ممارس من مختلف الأعمار وترصد لها ميزانية سنوية قدرها 1,5 مليون أورو·
 انظر أيضًا :  نادي الاتحاد الرياضي

سجل بطولات النادي

حصل النادي بعد الاستقلال على كأس المغرب 6 مرات، ولقب البطولة المغربية سنة 2016، يذكر أنه في سنة 1995 حصل النادي على كأس المغرب ونزل إلى دوري الدرجة الثانية المغربي في تناقض واضح لمسار النادي آنذاك، ولعب كأس الكؤوس الأفريقية وهو ممارس في دوري الدرجة الثانية. ووصل إلى ربع نهائي تلك البطولة قبل خروجه بعد انهزامه أمام نادي الزمالك المصري.

إعادة هيكلة النادي

بعد انتخاب السيد منير الماجيدي رئيسا للنادي أوائل سنة 2008، وهو من أثرياء مدينة الرباط، صرح هذا الأخير من خلال ندوة صحافية بأنه لن يكون هناك تفويت لملعب الفتح لأي جهة معينة، وأن ملعب الفتح سيبقى في ملكية النادي وبأن هناك سياسة جديدة لخلق فريق مقاولاتي بكل المواصفات بالعاصمة الإدارية وهناك إعادة تأهيل نادي الفتح الرباطي وفق تدبير عصري ومحاسبة تحليلية. هناك مشروع ضخم وبإمكانيات مادية عالية. وأوضح صندوق الإيداع والتدبير، الشريك الأساسي في عملية تأهيل نادي الفتح الرباطي، أن هناك توجها لخلق سياسة جديدة أساسها البحث عن استثمارات تخدم مصالح النادي الرباطي، وأن هناك إرادة حقيقية لمجموعة من المتدخلين من خلال طرح العديد من الأفكار والتصورات ينكب أعضاء المكتب على دراستها وتحليلها، وبالتالي الوقوف على النهج المحكم والتدبير المعقلن الذي سيعتمد عليه لتكوين ناد على غرار النوادي الأوربية الكبرى، وذلك باعتماده على إمكانياته الذاتية في التسيير والتدبير وفق مشاريع مؤسساتية ضخمة. من جهة أخرى، ذكر المدير العام لصندوق الإيداع والتدبير أن هناك خطة استعجالية لدعم نادي الفتح الرباطي وذلك بوضع مبلغ نصف مليون أورو رهن إشارته، وذلك لإصلاح مجموعة من المرافق خاصة المتعلقة بملعب الفتح والقاعة المغطاة عبد الرحمن بوعنان. وأكد منير الماجدي، رئيس المكتب المديري لنادي الفتح الرباطي، أن مشروع تأهيل النادي الرباطي وما يتطلبه من طاقات بشرية ومادية، عليه الخضوع لمجموعة من المساطر القانونية قبل تفعيله وإنجازه وأضاف أن أجهزة المجالس المحلية هي التي لها الحق في الموافقة أو عدمها في ما يخص أي مشروع يدخل في إطار اختصاصاتها، وأن المكتب المديري وبعد دراسة عميقة ومستفيضة لهذا المشروع سيضعه بين أيادي السلطات المحلية المنتخبة، من أجل المصادقة عليه أو رفضه.

مراجع

وصلات خارجية
  الموقع الرسمي للنادي

أندية رياضية في المغرب
أندية كرة قدم أسست في 1946
أندية كرة قدم في الرباط
أندية كرة قدم في المغرب
تأسيسات سنة 1946 في المغرب
فرق رياضية في المغرب
نادي اتحاد الفتح الرياضي

نادي الفتح الرياضي (المغرب)


Zum stillgelegten Kaliwerk Gewerkschaft Thüringen in Heygendorf, einem Ortsteil der Stadt Artern im thüringischen Kyffhäuserkreis, gehören die Schächte Thüringen I und II. Schacht Thüringen I liegt etwa einen Kilometer östlich der Straße Heygendorf-Mönchpfiffel. Das Abbaufeld liegt im unmittelbaren Bereich der nahen Hornburger Tiefenstörung an der Nordostflanke des Roßlebener Sattels.

Der Ansatzpunkt des Schachtes Thüringen II liegt zirka 1,4 km östlich vom Schacht I und etwa 200 m südlich des früheren Vorwerkes Heygendorf (siehe Lageplan folgend). Das Abbaufeld erstreckt sich in östlicher Richtung von Schacht Thüringen I auf eine Entfernung von zirka 1400 m bei einer Breite von rund 600 m.

Teufbeginn von Schacht Thüringen I war am 25. April 1905, der des Schachtes Thüringen II am 13. Januar 1913.

Die Gewinnung von Carnallitit und Hartsalz erfolgte ab 1908. Abbaumethode war das Kammerbau-Verfahren. Das Kaliflöz Staßfurt hatte eine Mächtigkeit zwischen 8 m und stellenweise bis 34 m. Die Grubenbaue befinden sich nur unweit der südlichen Abbaufelder des einstigen kupferschieferbauenden Bernard-Koenen-Schachtes Niederröblingen.
Die Verarbeitung der geförderten Salze geschah in werkseigenen Fabrikanlagen, von denen Ruinen heute noch erhalten sind (siehe Fotos untenstehend). Insgesamt wurden Kalisalze im Umfang von 94820 teff K2O gewonnen und weiterverarbeitet. Am 20. September 1921 wurde die Förderung eingestellt und die Schächte gemäß §§ 83a und 83e der Stilllegungsverordnung stillgelegt (nähere Erläuterungen zu den betreffenden Rechtsvorschriften: siehe unter Abschnitt "Stilllegung des Kaliwerkes").

Such- und Erkundungsarbeiten
Als es im Jahr 1861 chemischen Fabriken im Staßfurter Raum gelang, die als "unrein" bezeichneten carnallitischen Salze der dortigen Schächte v.d. Heydt und v. Manteuffel nutzbar zu verwerten, indem das in diesen "bitterschmeckenden" Salzen enthaltene Kaliumchlorid (KCl) gelöst werden konnte um es erfolgreich als Düngemittel in der Landwirtschaft zu vermarkten, setzte allerortens eine rege Suche nach ebensolchen Mineralien ein. So zog es auch Bohrtrupps in die Enklave Allstedt.

Folgend sind die wichtigsten Suchbohrungen sowohl aus dieser Zeitperiode als auch weitere Erkundungsbohrungen zu DDR-Zeiten und deren Fündigkeiten aufgelistet.

Geologische und hydrogeologische Lagerstättenverhältnisse

Die geologischen Verhältnisse

Die Schächte Thüringen I und II wurden zur Kalisalzgewinnung im Kaliflöz Staßfurt an der Nordostflanke des Roßlebener Sattels angelegt. Die Ansatzorte stehen im unteren Teil des Mittleren Buntsandsteins im nordwestlichen Teil der Sattelflanke, unweit der Hornburger Tiefenstörung. Ausgehend von den Auslaugungstälern der Unstrut und der Helme bzw. der Störungslinien der Nordrandstörung der Hermandurischen Scholle und der Hornburger Tiefenstörung hat die Ablaugung das Kaliflöz Staßfurt (und auch im stärkeren Maße die Salze der jüngeren salinaren Schichten) betroffen, sodass die Schachtanlage Thüringen halbkreisförmig von Süden, Westen und Nordwesten vom Ablaugungsbereich umgeben ist (vergleiche obigen Lageplan).

Die Lagerungsverhältnisse des Kaliflözes Staßfurt sind, bedingt durch diese geologischen Störungen, sehr wechselhaft. Von den nördlichsten Grubenbauen wurde ein schwaches nach Nordwesten zum Salzspiegel hin gerichtetes Einfallen nachgewiesen. Ansonsten erstreckt sich etwa vom Schacht I bis zu den Hartsalzabbauen der 357-m-Sohle eine schwache Aufwölbung mit WSW-ONO gerichteten Streichen. Südlich dieser Aufwölbung ist das Einfallen in der Hauptsache nach Südosten gerichtet. Eine deutliche Abweichung ergibt sich durch eine im zentralen Teil, etwa im Gebiet des Sicherheitspfeilers um das Bohrloch Thüringen 1 (auf dem Lageplan als Brl.1 ausgewiesen) liegende Mulde, von der nach Süden und Südwesten ein Ansteigen des Kalilagers erkennbar ist. Im östlichen Teil des Grubenfeldes, wo die tiefsten Abbaue der 408 m-Sohle liegen, herrscht nahezu gleichförmiges Einfallen nach Südosten. In der Schachtanlage Thüringen wurden Carnallitit und Hartsalz des Kaliflözes Staßfurt gewonnen.

Hartsalz wurde in zwei voneinander getrennten Flächen von geringer Ausdehnung nördlich und nordöstlich von Schacht I nachgewiesen und über die 350-m- und 357-m-Sohle abgebaut. Das Hartsalz besaß nur eine Mächtigkeit von 2,5 m bis 3,0 m bei einem K2O-Gehalt von 12–15 % und trat von Carnallitit unterlagert im oberen Teil des Kalilagers auf. Der K2SO4-Gehalt dürfte minimal gewesen sein. Es war geschichtet und stark gefaltet, was auf starke tektonische Beanspruchungen hindeutet. Ansonsten wurde das Kalilager in nahezu vollständiger carnallitischer Ausbildung (geschichteter und Trümmercarnallitit) angetroffen. Die Mächtigkeit des Carnallitits soll im westlichen Teil der Grube nur 8 m betragen haben. Für die Mitte des Baufeldes, insbesondere für den Bereich der 408-m-Sohle, wurden Mächtigkeiten von 18 m bis 34 m angegeben.

In der Nähe des Salzspiegels wurden posthume Hutsalze, Kainit und Sylvinit angetroffen. Diese Zone soll eine Breite von 100 m bei einer Länge von rund 200 m betragen haben. Von der 350-m-Sohle wurde eine Auslaugungsvertaubung des Kaliflözes angefahren. Die Salzablaugung zwischen der Schachtanlage Thüringen und der Unstrutniederung ist bedingt durch die Aufwölbung des Roßleben-Bottendorfer-Sattels, der die Fortsetzung des Kyffhäuser Sattels bildet. Die Lage der Ablaugungsgrenze des Kalilagers ist westlich und nordöstlich des Schachtes I durch Grubenaufschlüsse bis auf 1 km Entfernung bekannt; sie folgt von Südosten her bis westlich des Schachtes I dem normalen Streichen des Gebirges, wendet sich aber dann scharf nach Nordosten. Gasaustritte ereigneten sich auf der Schachtanlage Thüringen nur selten. Ein etwas stärkerer ereignete sich beim Auffahren der Hauptförderstrecke etwa 1 km vom Schacht. Über die Zusammensetzung liegen keine Angaben vor. Höchstwahrscheinlich handelt es sich um kohlenwasserstoffreiche Gase, wie sie aus den übrigen Unstrut-Gruben bekannt geworden sind.

Die hydrogeologischen Verhältnisse
Obwohl der Abstand des Schachtes Thüringen I zur Ablaugungsgrenze des Kalilagers nur etwa 60 m beträgt, wurde der Hauptanhydrit zwar klüftig, aber trocken angetroffen. Aufgrund der tektonischen Beanspruchung, wie sie durch die Grubenaufschlüsse im Kalilager festgestellt wurde, muss für den Hauptanhydrit eine weit verbreitete intensive Klüftung angenommen werden. Ähnlich wie in der Kaligrube Roßleben, deren Schächte den Hauptanhydrit auch trocken aber geklüftet durchörterten, sollte deshalb insbesondere in tieferen Teilen der Grube Thüringen auch mit einer Salzlösungsführung im Hauptanhydrit gerechnet werden.

Wie Stille (1921) berichtete und aus dem bergmännischen Rißwerk ersichtlich, wurden die obersten Abbaue fast bis unmittelbar an den Salzspiegel getrieben. Dabei wurde die Grenzzone nicht weniger als siebenmal in Strecken und Bohrungen angefahren (einer davon war das Flügelort 1 der 350-m-Sohle). Nennenswerte größere Laugenzuflüsse traten nicht auf. Lediglich in der hangenden Strecke zur 350-m-Sohle tropfte stellenweise Salzlösung herab. Hier entstanden Stalaktiten aus weißem Sylvin, die mehr als einen Meter lang waren. Im gleichen Bereich erfolgte im Sommer 1907 ein kleiner Salzlösungszufluss mit anfangs 3 l/h, der sich bis zum März 1908 auf 0,3 l/h verringerte und dann gänzlich versiegte. Eine gleichfalls unbedeutende Salzlösungsmenge von 4 l/h trat im Juni 1908 im Abbau V aus. Der Zufluss war im Juli bereits wieder versiegt.

Der Betrieb des Kaliwerkes

Die finanziell-betriebswirtschaftlichen Verhältnisse

Gründung: Der Bohrvertrag datiert vom 10./14. Januar 1903, ein Abtretungsvertrag vom 19. November 1904. Die Gründungsurkunde ist ausgestellt am 22. Februar 1905, mit Nachtrag vom 30. Oktober 1905. Die handelsgerichtliche Eintragung erfolgte im Januar 1906. Der Gesellschaftsvertrag vom 7. April 1906 wurde durch einen neuen, dem Berggesetz für das Großherzogtum Weimar entsprechend, ersetzt.

Anzahl der Kuxe: 1.000 Stück (rechts ist ein solcher Kux abgebildet).

Gegenstand des Unternehmens: Ausbeutung der seitens der Sachsen-Weimar'schen Regierung der Gewerkschaft zu verleihenden Berechtigung zur Anlage und zum Betriebe eines Salz- bzw. Kalisalzbergwerkes in der Enklave Allstedt, sowie die Ausbeutung derjenigen Bergwerksberechtigungen, welche sie später noch erwerben sollte; ferner Herstellung und Betrieb aller Anlagen und Unternehmungen, welche die Ausnutzung jener Bergwerke und Berechtigungen und die Verwertung der Produkte derselben in roher oder verarbeiteter Form befördern.

Gerechtsame: 11.163 Hektar = zirka 22 preußische Normalfelder in der Enklave Allstedt des Freistaates Sachsen-Weimar sowie die Grundstücke 130–133, 148a und 149b des Grundsteuerkatasters von Heygendorf und 154–156 des Grundsteuerkatasters von Schaafsdorf. Verliehen sind der Gewerkschaft infolge eingelegter Mutung vom Oberbergamt Halle drei preußische Grubenfelder mit zusammen 6.566.995 Quadratmeter unter dem Namen "Thüringen IV–VI" in den Gemarkungen Saubach, Bibra, Steinbach, Kalbitz, Wellroda und Pleismar im Kreis Eckartsberga des Regierungsbezirkes Merseburg zur Gewinnung von Steinsalz und beibrechenden Salzen. Die Grubenfelder liegen südwestlich der Eisenbahnstation Laucha (Linie Naumburg-Artern) und grenzen im Norden an die Gewerkschaften Roßleben und Lossa, stehen also mit der Weimarischen Gerechtsame in keinem unmittelbaren Zusammenhang.

Zweiter Schacht: Die außerordentliche Gewerkenversammlung vom 16. Juni 1912 beschloss die Errichtung einer neuen Salzwerksanlage im Grubenfeld der Gewerkschaft. Der Bau des neuen Kalischachtes wurde der Rheinisch-Westfälischen Schachtbaugesellschaft übertragen. Am 13. Januar 1913 wurde mit dem Abteufen begonnen. Im Herbst 1913 hatte der Schacht eine Teufe von 192 m. Hiervon standen in Mauerung 32,70 m, in Eisen 157,70 m. Der Abteufbetrieb ruhte auch in den Jahren 1918 bis 1921.

Tagesanlagen: Eine Chlorkalium-, Sulfat- und Bromfabrik sind auf dem Heygendorfer Terrain der Gewerkschaft im Herbst 1907 fertiggestellt. Die Endlaugen werden nach erfolgter Klärung unterhalb Heygendorf in die Helme geführt. Die Konzession ist durch Beschluss des Bezirksausschusses zu Apolda am 30. Dezember 1905 zur täglichen Verarbeitung von 5.000 dz Rohsalz erteilt. Die Einsprüche gegen die Konzession, welche von verschiedenen Seiten erhoben wurden, sind seitens des Staatsministerium zurückgewiesen.

Sonstige Tagesanlagen: Mahlwerksgebäude mit einem Kainit- und einem Carnallit-Mahlsystem, das Fördermaschinengebäude mit der definitiven Fördermaschine, Werkstätten- und Magazingebäude, das Kesselhaus nebst 12 Cornwallkesseln, die elektrische Kraftzentrale mit drei Maschinen von 150, 300 und 500 PS und das 9 Kilometer lange normalspurige Eisenbahnanschlussgleis nach Niederröblingen, eine Wasserversorgungsanlage.

Kali-Syndikat: Im Syndikat seit 1906.
Die "Gewerkschaft Thüringen zu Heygendorf" gehörte zur Salzdetfurth-Gruppe mit einer Beteiligungsziffer von insgesamt 5,6641 Tausendstel für beide Schächte.

Betriebsstilllegung: 1922 erfolgte die endgültige Stilllegung gemäß §§ 83a bzw. § 83e der Stillegungsverordnung vom 22. Oktober 1921 bis zum 31. Dezember 1953. Im Jahre 1923 erteilte die Kaliprüfungsstelle für Schacht I eine Beteiligungsziffer von 91 %, für Schacht II ab 1. Februar 1923 eine Beteiligungsziffer von 25 % der durchschnittlichen Beteiligung aller Kaliwerke.
Letzte ordentliche Gewerkenversammlung: 17. Mai 1935.

Hier einige statistische Zahlen aus den Jahren 1907 bis 1914:

 1907: Schachtbau beendigt. Tagesanlagen nahezu fertiggestellt.
 1908: Vorsitzender des Grubenvorstandes: Direktor Rudolf Enler in Frankfurt/M. Direktion: Technischer Direktor: Dipl.-Bergingenieur B. Westermann; Kaufmännischer Direktor: Gebhardt, beide in Heygendorf. Fabrikdirektor: Dr. Tryller. Aufbereitungsanstalten: Kainitmühle, Chlorkaliumfabrik, Kalidüngesalzfabrik. Betriebsführer: Obersteiger Emil Henke in Heygendorf. Durchschnittliche Arbeiterzahl: 250 Mann.
 1909: Vorsitzender des Grubenvorstandes: Direktor Rudolf Enler in Frankfurt/M. Direktion: Technischer Direktor: Dipl.-Bergingenieur B. Westermann; Kaufmännischer Direktor: Gebhardt, beide in Heygendorf. Fabrikdirektor: Dr. Tryller. Aufbereitungsanstalten: Kainitmühle, Chlorkaliumfabrik, Kalidüngesalzfabrik. Betriebsführer: Obersteiger Emil Henke in Heygendorf. Durchschnittliche Arbeiterzahl: 391 Mann.
 1910: Vorsitzender des Grubenvorstandes: Bergrat Ebeling in Hannover. Direktion: Technischer Direktor: Dipl.-Bergingenieur B. Westermann; Kaufmännischer Direktor: Gebhardt, beide in Heygendorf. Fabrikdirektor: Raupert in Heygendorf. Aufbereitungsanstalten: Kainitmühle, Chlorkaliumfabrik, Kalidüngesalzfabrik. Betriebsführer: Obersteiger Emil Henke in Heygendorf. Durchschnittliche Arbeiterzahl: 391 Mann.
 1911: Vorsitzender des Grubenvorstandes: Bergrat Ebeling in Hannover. Direktion: Technischer Direktor: Dipl.-Bergingenieur B. Westermann; Kaufmännischer Direktor: Gebhardt, beide in Heygendorf. Fabrikdirektor: Raupert in Heygendorf. Aufbereitungsanstalten: Kainitmühle, Chlorkaliumfabrik, Kalidüngesalzfabrik. Betriebsführer: Obersteiger Emil Henke in Heygendorf. Durchschnittliche Arbeiterzahl: 350 Mann.
 1912: Vorsitzender des Grubenvorstandes: Bergrat Ebeling in Hannover. Direktion: Technischer Direktor: Bergassessor Sauerbrey; Kaufmännischer Direktor: Gebhardt, beide in Heygendorf. Fabrikdirektor: Raupert in Heygendorf. Aufbereitungsanstalten: Kainitmühle, Chlorkaliumfabrik, Kalidüngesalzfabrik. Betriebsführer: Obersteiger Jantzen in Heygendorf. Durchschnittliche Arbeiterzahl: 350 Mann.
 1913: Vorsitzender des Grubenvorstandes: Bergrat Ebeling in Hannover. Direktion: Technischer Direktor: Bergassessor Sauerbrey; Kaufmännischer Direktor: Gebhardt, beide in Heygendorf. Fabrikdirektor: Raupert in Heygendorf. Aufbereitungsanstalten: Kainitmühle, Chlorkaliumfabrik, Kalidüngesalzfabrik. Betriebsführer: Obersteiger Jantzen in Heygendorf. Durchschnittliche Arbeiterzahl: 350 Mann. Vorarbeiten für einen neuen abzuteufenden Schacht sind im Gange.
 1914: Vorsitzender des Grubenvorstandes: Bergrat Ebeling in Hannover. Direktion: Technischer Direktor: Bergassessor Sauerbrey; Kaufmännischer Direktor: Gebhardt, beide in Heygendorf. Fabrikdirektor: Raupert in Heygendorf. Aufbereitungsanstalten: Kainitmühle, Chlorkaliumfabrik, Kalidüngesalz-, Sulfat- und Bromfabrik. Betriebsführer: Obersteiger Jantzen in Heygendorf. Durchschnittliche Arbeiterzahl: 320 Mann. Vorarbeiten für einen neuen abzuteufenden Schacht sind im Gange.
 Ausbeute: 1909: 300 M pro Kux. 1910: 400 M pro Kux. 1911: 300 M pro Kux. 1912: 250 M pro Kux.

Die Schachtbauarbeiten

Das Abteufen des Schachtes Thüringen I wurde am 25. April 1905 begonnen. Am 21. Februar 1906 erreicht man bei einer Teufe von 265 m den Hauptanhydrit. Im Juni 1906 wurde in einer Teufe von 339,40 m das Carnallitlager erreicht. Der Kaliumchlorid-Gehalt des Kaliflözes Staßfurt betrug bis zu einer Teufe von 348,20 m 21 bis 22 %. Nach einem Zwischenmittel aus Steinsalz durchteufte man von 352,80 m bis 387,80 m Carnallitit mit durchschnittlich 13,9 % KCl. In einer Teufe von 420,50 m im Älteren Steinsalz wurden die Abteufarbeiten beendet.
Schacht Thüringen I steht bis 35,50 m in Mauerung, von da ab bis 241,41 m in Tübbingsausbau und von hier bis zur Schachtsohle wieder in Mauerung. Bei 350 m Teufe wurde das Füllort der Wettersohle und bei 408 m im Älteren Steinsalz das Füllort der Hauptfördersohle angesetzt.

Der Schacht Thüringen II wurde etwa 1,4 km südöstlich des Schachtes I angesetzt. Er wurde am 13. Januar 1913 im unteren Teil des Mittleren Buntsandsteins begonnen und durchteufte von 50 m bis 85 m die oberste und von 113 m bis 195 m die mittlere der in der Regel im Unstrutgebiet auftretenden drei Rogensteinzonen des Buntsandsteins. Die während des Abteufens zusitzenden Wässer in einer Höchstmenge von 1.400 l/min wurden durch Dampfpumpen gehoben und bei 232,10 m abgeschlossen. Bei 275 m Teufe durchteufte man im März 1914 die als wasserfrei vermutete dritte Rogensteinzone. Hier jedoch erreichten Wasserzuflüsse eine Größe bis 1000 l/min. Da die Pumpen bereits ausgebaut waren, konnte dieser Zufluss nicht beherrscht werden. Die Teufarbeiten mussten eingestellt werden und wurden infolge der wirtschaftlichen Auswirkungen des Ersten Weltkrieges nicht wieder aufgenommen.

Der Schacht hatte einen Durchmesser von 5,00 m und besaß folgenden Ausbau:
Bis 32,70 m Teufe Mauerung; von 32,70 m bis 230,10 m Teufe Tübbingausbau; von 230,10 m bis 265,00 m Teufe Mauerung; 265,00 m bis 275,00 m Teufe provisorischer Holzausbau. Der Wasserspiegel im Schacht lag bei etwa 90 m Teufe. Nach Abgabe der Stilllegungserklärung wurde er 1934 abgedeckelt. In der Zeit von 1960 bis 1963 wurden aus der Schachtröhre Wässer für Spülbohrungen des ehemaligen VEB Mansfeld-Kombinat Wilhelm Pieck entnommen.

Aus- und Vorrichtung, Abbau- und Versatzverfahren
Die Gewinnung der Lagerstätte erfolgte über den Schacht Thüringen I, der gleichzeitig ein- und ausziehender Wetterschacht war. Eine Verbindung zum wassererfüllten Abteufschacht Thüringen II bestand nicht. Die Lagerstätte wurde durch Bohrungen, Strecken und Abbaue untersucht.
Als Hauptfördersohle diente die 408-m-Sohle; daneben gab es insgesamt acht Zwischensohlen. Im Süden, Westen und Nordwesten von Schacht I wird die Lagerstätte durch den Ablaugungsrand des Kalilagers begrenzt. Gegenstand der Gewinnung war in der Hauptsache der Carnallitit des Kaliflözes Staßfurt. Als Abbauverfahren kam der Kammerbau zur Anwendung. Je nach Mächtigkeit des Lagers wurden zwei bis drei Sohlen übereinander gelegt. Die Höhe einer Kammer betrug in der Regel 2,50 m. Danach wurde die Kammer zum nächsthöheren Sohlenniveau hochgebrochen und der leergeförderte untere Teil der Abbaukammer per Hand versetzt. Die endgültigen Abbauhöhen betrugen in der Regel 7 m, zuweilen bis maximal 11 m. Die Länge einer Abbaukammer war ebenfalls von der angefahrenen Ausbildung des Kalilagers abhängig; sie überstieg jedoch nie 100 m. Zwischen den einzelnen Abbaukammern wurden Pfeiler belassen. Das gewonnene Kalisalz wurde handgefördert und teilweise über Bremsberge zur Hauptsohle zugeführt.

Hartsalz trat in zwei voneinander getrennten Linsen von geringer Ausdehnung und Mächtigkeiten von 2,5 m bis 3,0 m nördlich und nordöstlich von Schacht I auf. Es wurde durch die Abbaue 1 bis 10 der 350-m-Sohle und die Abbaue 1 bis 9 der 357-m-Sohle gewonnen. Die Carnallititgewinnung erfolgte östlich des Schachtes I bis zur 412-m-Sohle. Die äußersten südöstlichen Grubenbaue auf der 408-m-Sohle waren bis auf etwa 300 m an den Ansatzpunkt des Schachtes Thüringen II herangefahren worden. Die Breite des Grubenfeldes beträgt etwa 600 m. In Ost-West-Richtung erstreckt es sich auf eine Länge von rund 1.400 m. Im Grubenfeld wurden bis auf wenige Ausnahmen alle Kammern mit Abbauhöhen über 2,5 m Höhe versetzt. Ebenso wurden Abbaue in Vortriebshöhe versetzt, die in der Nähe des Salzspiegels oder von Sicherheitspfeilern liegen. Vermutlich wurde das Versatzgut über die obere Sohle mittels Handversatz in die Baue eingebracht. Als Versatzgut wurden Steinsalz aus Sohlen- und Streckenauffahrungen sowie Fabrikrückstände verwendet.

Eine überschlägige Hohlraum-Berechnung anhand des vorhandenen Rißwerkes ergab folgende Werte:
 Grubenhohlraum insgesamt: 730.000 m³, davon versetzt: 450.000 m.3
 Noch offener Hohlraum: Abbaue: 120.000 m³, Strecken: 160.000 m.3

Nach Stilllegung der Schachtanlage Thüringen verblieb somit ein noch offener Grubenhohlraum von rund 280.000 m³.

Die fabrikatorische Verarbeitung

Die Stilllegung des Kaliwerkes
Zu Beginn des 20. Jahrhunderts erlebte die Bohrtätigkeit in Deutschland nach der Suche von Salz- und Steinkohlenlagerstätten einen wahren Boom. Die technisch-technologischen Verbesserungen der Bohranlagen – seinerzeit war es z. B. schon möglich, mittels Diamantbohrkronen vollständige Bohrkerne in salinaren Gesteinsschichten zu gewinnen – und die finanzielle Bereitschaft der Bankwirtschaft zur Ausreichung entsprechender Kredite für die Suche und Erkundung neuer Lagerstätten, führten über Mutungsanträge letztlich zum Erwerb neuer Lagerstättenfelder. Diese konnte man dann mit hohem Gewinn weiter veräußern oder sie dienten zur Erlangung neuer Beteiligungsquoten innerhalb des Kalisyndikats (sogenannte Quotenschächte). Aufgrund der geologischen und lagerstättenwirtschaftlichen Gesamtsituation, welche bereits vor Teufbeginn von Schacht Thüringen I bekannt war, könnte man die Errichtung des Kaliwerkes Thüringen der letztgenannten Absicht zurechnen.

Um die Ausuferung der Schaffung immer neuer Kaliwerke (sowie auch Steinkohlengruben) und damit Überproduktionen zu unterbinden, beschloss der preußische Landtag auf Antrag des Abgeordneten Karl von Gamp-Massaunen u. a. das "Gesetz, betreffend die Abänderung des Allgemeinen Berggesetzes vom 24. Juni 1865/1892, vom 5. Juli 1905 (G.B.S. 265)", so bezeichnet als "Lex Gamp".

Es führte zunächst zu einer vorläufigen Mutungssperre von zwei Jahren auf Kalisalze und Steinkohle. Das bedeutete, dass nur der Staat Bergwerkseigentum erwerben konnte. Dieser konnte es in Form eines zeitlich beschränkten dinglichen Gewinnungsrechts Dritten übertragen.
Die "Lex Gamp" war der Beginn weiterer staatlicher Eingriffe zur Vermeidung von Monopolbildungen bis hin zur Regulierung von Preisen und die durch maßlose Zunahme von Kalibergwerken bedingte Überproduktion. Letzterem diente auch die sogenannte Stilllegungsverordnung vom 22. Oktober 1921.

Im § 83a dieser Verordnung heißt es (hier im 1. Absatz des § 83a, für Schacht Thüringen I zutreffend):

Im § 83e heißt es: (hier im 2. Absatz des § 83e, für Schacht Thüringen II zutreffend):

Am 20. September 1921 wurde die Förderung eingestellt und die Schächte gemäß §§ 83a und 83e bis zum 31. Dezember 1953 stillgelegt. Die beiden Schachtröhren wurden durch Abdeckelungen gesichert.

Heutiger Zustand
Nach 1945 wurde die Schachtanlage zum Eigentum des Volkes erklärt; 1953 wurde sie vom VEB Kaliwerk "Heinrich Rau" Roßleben in Rechtsträgerschaft übernommen.
Mit Erlass der Verwahrungsanordnung der DDR vom 10. Oktober 1971 wurde der Rat des Bezirkes Halle für eine Vielzahl von Alt-Kalischächten, sogenannte "Grubenbaue alten Bergbaus ohne Rechtsnachfolger", zuständig; somit auch für die Altkalischächte Thüringen I und II.

1978 wurde der Schachtgrund im Schacht Thüringen II bei  angelotet. Der Wasserspiegel stand bei 80,80 m unter Flur. Selbst eine Wasserprobe aus einer Teufe von 223,13 m zeigte eine unwesentliche Versalzung (alle Werte in g/l: CaSO4=0,41, MgSO4=0,12, MgCl2=0,09, NaCl=0,30).

Mit dem Beitritt der DDR zum Geltungsbereich des Grundgesetzes galten diese stillgelegten Schächte auch als "stillgelegte Anlagen eines bergbaulichen Gewinnungsbetriebes, für den ein Rechtsnachfolger nicht vorhanden oder nicht mehr feststellbar ist".
Anstelle der Räte der Bezirke traten die jeweiligen Landesregierungen bis zum Erlass entsprechender ordnungsbehördlicher Vorschriften (Thüringer Gesetz über die Gewährleistung der öffentlichen Sicherheit und Ordnung in Objekten des Altbergbaus und in unterirdischen Hohlräumen) ein.
Somit steht bis dato diese stillgelegte Schachtanlage ordnungsrechtlich bezüglich der Fürsorgepflicht zwecks Gefahrenabwehr in der Zuständigkeit des Thüringer Landesbergamtes (siehe auch "Leitfaden Verwahrung Tagesschächte").
Zur Gewährleistung der öffentlichen Sicherheit sind die Schachtröhren Thüringen I und II inzwischen verwahrt und durch eine Abdeckelung gesichert (siehe obige Fotos). Die Schachtbereiche sind mittels Maschendrahtzaun vor unbefugtem Betreten gesichert.

Literatur
 Lobert, Schwarzer Nagel: Bergschadenkundliche Analyse der Schachtanlagen der Gewerkschaft Thüringen 1 und 2 in Heygendorf, Kreis ArternRoßleben, im August 1970. Archiv des LAGB Sachsen-Anhalt, Archiv-Nr. 922.5D.
 J. Mossner (Hrsg.): Handbuch der Kali-Bergwerke, Salinen und Tiefbohrunternehmungen. Finanz-Verlag, Berlin 1936.
 Jahrbücher der Deutschen Braunkohlen-, Steinkohlen- und Kali-Industrie". Verlag von Wilhelm Knapp, Halle/Saale.
 o. V.: Handbuch der Kali-Bergwerke, Salinen und Tiefbohrunternehmungen 1924-25. Finanz-Verlag, Berlin.
 G. Pinzke,: Gutachten zur Einschätzung der Bergbau- und öffentlichen Sicherheit ausgewählter Kalischachtanlagen ohne Rechtsnachfolger auf dem Territorium des Bezirkes Halle.  Rat des Bezirkes Schwerin, Abt. Geologie 1979, Archiv des LAGB Sachsen-Anhalt.
 Autorenkollektiv: Kali im Südharz-Unstrut-Revier. In: Veröffentlichungen aus dem Deutschen Bergbau-Museum Bochum, Nr. 116, Bochum 2003, ISBN 3-937203-00-1.
 E. Loock: Stillgelegte Schächte – ein Problem der Kaliindustrie. In: Freiberger Forschungshefte, Reihe A 136, Akademie-Verlag, Berlin 1960.
 J. Löffler: Die Kali- und Steinsalzlagerstätten des Zechsteins in der DDR. Teil III: Sachsen-Anhalt. In: Freiberger Forschungshefte, C 97/III, Akademie-Verlag, Berlin 1962.

Weblinks

 Kaliwerk "Thüringen" Heygendorf. In: Kyffhäuser Nachrichten
 Heygendorf. Stadt Artern
 Fotogalerie

Einzelnachweise

Stillgelegtes Bergwerk in Thüringen
Geographie (Artern)
Geschichte (Kyffhäuserkreis)

Kaliwerk Gewerkschaft Thüringen


'VM i curling 2019 kan henvise til:

 VM i curling 2019 (kvinder)
 VM i curling 2019 (mænd)
 VM i curling 2019 (mixed double)

VM i curling 2019


රන් අනුපාතයට අනුව දිග හා පළල ඇති ඍජුකෝණාස්‍රයකට රන් ඍජුකෝණාස්‍රය යැයි කියනු ලැබේ.  යනුවෙන් ද හඳුන්වන රන් අනුපාතය  ලෙස වේ. ආසන්න වශයෙන් එය 1:1.61803 ක් පමණ වේ. මෙහි ඇති විශේෂයක් වන්නේ මෙයින් සමචතුරස්‍රයක් ඉවත් කළ විට ද රන් ඍජුකෝණාස්‍රයක්ම ලැබීමයි. එනම් පෙර අනුපාතයම රැකෙන පරිදි අනන්ත සමචතුරස්‍ර ගණනක් ඉවත් කළ හැකි වීම යි. තව ද එම ඉවත් කරන සමචතුරස්‍රවල කොණ් වලින් අනන්ත වු රන් සංගසූරියක්(සර්පිලයක්) සැකසේ. එය විශේෂ ලඝුගණක සංගසූරියකි.

රන් අනුපාතයේ ඇති යම් විසිතුරු බවක් නිසා පෙර කලාකරුවන් විසින් තම නිර්මාණ වලට රන් ඍජුකෝණාස්‍රය නොදැනුවත්වම මෙන් යොදා ගෙන තිබුණි. ගණිතය පතල කරන තාරකා භෞතික විද්‍යාඥයෙකු වන මාරියෝ ලිවියෝට අනුව Luca Pacioli විසින් ක්‍රි.ව. 1509 දී Divina Proportione නම් පොත ලිවීමෙන් අනතුරුව කලාකරුවන් හට තම ගණිතයට බර නොවූ නිබන්ධන වලට න්‍යායිකව රන් අනුපාතය යොදා ගත හැකි විය. සැබවින්ම ඊට පෙර ද රන් ඍජුකෝණාස්‍රය කෘති වලට යොදා ගෙන ඇත.

නිර්මාණය

කවකටුවක් හා කෝදුවක් භාවිතයෙන් රන් ඍජුකෝණාස්‍රයක් ඇඳිය හැක.

 සමචතුරස්‍රයක් අඳින්න.
 එහි එක් පාදයක මැද සිට අනෙක් පැත්තේ කොණකට රේඛාවක් අඳින්න.
 එම රේඛාව අරය ලෙස ගෙන තෝරාගත් පාදයේ මැද කේන්ද්‍රය ලෙස ගෙන වෘත්තයක් අඳින්න.
 දැන් රන් ඍජුකෝණාස්‍රය සම්පූර්ණ කරන්න.

ගණිතය

රන් ඍජුකෝණාස්‍රය


La procession de printemps des reines de Gorjani est une coutume croate. Pratiquée à l'occasion de la Pentecôte, elle disparaît à la fin du dix-neuvième siècle, mais est à nouveau célébrée au vingt-et-unième siècle. En 2009, elle est inscrite sur la liste représentative du patrimoine culturel immatériel de l'humanité par l'UNESCO.

Histoire et pratique
La description officielle de l'Unesco évoque le fait que l'origine et la signification de ce rituel sont méconnues. Cependant, une explication possible est que cette procession célèbre un acte de résistance contre les envahisseurs Turcs : alors que le village de Gorjani est envahi par ces derniers, et les hommes capturés, les villageoises se vêtent de chapeaux d'homme ornés de fausses fleurs et de vêtements colorés. Elles portent aussi des faux et des faucilles, ce qui, d'après la légende, effraie les Turcs, qui battent en retraite. Cette coutume se répand en Slavonie, en Syrmie, ainsi qu'en Baranie. Dès la fin du dix-neuvième siècle, elle disparaît. Dans le village de Gorjani, elle se poursuit jusqu'en 1956 et réapparaît en 2005.

Cette coutume est alors célébrée à l'occasion de la Pentecôte, avec des sabres au lieu de faucilles et de faux. Un cortège de jeunes femmes déguisées se forme. Réunies chez un des membres, elles se déplacent ensuite dans le village, entrant dans les maisons ayant la porte ouverte. Elles chantent, dansent et se voient offrir des cadeaux. Au vingt-et-unième siècle, les femmes assistent à la messe de la Pentecôte, avant de danser en cercle sur de la musique. La procession commence donc dans la cour de l'église. Certaines femmes incarnent des rois (kraljevi), d'autres des reines (kraljice). La description de l'Unesco mentionne dix rois et cinq reines. Villageois, écoles élémentaires et église participent à la cérémonie.

Reconnaissance et préservation
En 2009, « La procession de printemps des Ljelje/Kraljice (ou reines) de Gorjani » est inscrite sur la liste représentative du patrimoine culturel immatériel du l'humanité. La description officielle de l'Unesco évoque la fierté causée par cette coutume, symbole du village et occasion de valoriser la beauté de ses membres. C'est l'association Gorjanac qui se charge de la préservation de cet évènement.

Références

Patrimoine culturel immatériel de l'humanité en Croatie
Fête de mai

Procession des reines de Gorjani


Dromedarerne i Djævlens Have er en dansk oplysningsfilm fra 2011 instrueret af Lene Kjær Jensen og Celine Deela.

Handling
I et af de mest barske og golde områder i verden, midt i Saharas ørken, lever dromedarejeren Miin i en af de vestsahariske flygtningelejre. I filmen oplever vi Miins afhængighed og kærlighed til det helt unikke dyr dromedaren. Miin er efter krigens afslutning blevet arbejdsløs. Han drager derfor til Timbuktu, og køber sine første dromedarer. Miin fortæller om hans magiske tur gennem Saharaørkenen, hvor han guider efter solen og stjernerne, og ofrer en dromedar da han med guds hjælp finder en oase. Det er Miins startskud som dromedarejer. Ifølge Miin er dromedaren et nærmest guddommeligt dyr. Den har evner til at opfatte fænomener, som er udenfor menneskets forståelse; den farer aldrig vild, har en helt ufattelig evne til at finde vandhuller, og kan mærke når der er sandstorme eller regnvejr på vej. Den er et af de eneste dyr, der kan overleve under de ekstremt barske omstændigheder, og derfor er det vestsahariske folk i flygtningelejren dybt afhængige af at spise dens kød, drikke dens mælk og bruge den til transport. Vi møder en mand, der mod alle ods, har formået at skabe et godt liv i en flygtningelejr, ved hjælp af den fantastiske dromedar. Filmen er en mands hyldest til dette næsten overnaturlige dyr.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2011
Oplysningsfilm fra Danmark

Dromedarerne i Djævlens Have


Ableegumooch (Aplíkmuj, Aplikmuj, Apli'kmuj; Rabbit), Ableegumooch je bezbrižna životinja prevarant iz narodnih priča Mi'kmaq Indijanaca. Obično se pojavljuje u doslovnom obliku zeca i provodi vrijeme pljačkajući i varajući ostale šumske životinje, posebno svog rivala Keoonika. Poput modernih crtanih likova, Ableegumooch i Keoonik ponekad ubiju sami sebe ili jedan drugoga svojim trikovima, a zatim se nasumično vrate u život. Ableegumooch je glavni lik mnogih priča namijenjenih djeci. Često se ponaša glupo ili stvara probleme drugima, ali za razliku od životinjskih prevaranata u nekim drugim plemenima, nije opasan niti zlonamjeran, a često se kaže da je Glooskapov prijatelj. Ableegumooch i Keoonik popularni su likovi pripovjedačima, a priče o njima dvojici također su posuđene u folkloru susjednih plemena kao što su Maliseet i Penobscot.

Izvori

Micmac mitologija

Ableegumooch


أغنية على الممر فيلم مصري من إنتاج عام 1972، سيناريو وحوار مصطفى محرم وإخراج علي عبد الخالق وبطولة محمود مرسي وصلاح قابيل ومحمود ياسين وأحمد مرعي وصلاح السعدني.

قصة الفيلم عن مسرحية «أغنية على الممر» للكاتب علي سالم

الأغاني للشاعر عبد الرحمن الأبنودي

قصة الفيلم
تدور أحداث الفيلم حول فصيلة مشاة مصرية يتم حصارها أثناء حرب 1967 وهم يدافعون عن أحد الممرات الإستراتيجية في سيناء ويرفضون التسليم، يتناول الفيلم مشاعر الجنود أثناء الحصار وهي مزيج من إحباطهم وذكرياتهم وطموحاتهم قبل الحرب وأمانيهم إذا ماعادوا من الحصار، أثناء وقت الحصار الطويل يحكي كل جندي عن حياته ومعاناته الإنسانية وعثراته وفشله.

الشاويش محمد ـ أكبرهم سنًّا ـ فلاح يترك أرضه ليزرعها أولاده ليشارك من قبل في حرب 1956. حمدي الفنان الذي يحلم بالارتقاء بالأغنية بعيدًا عن الابتذال، وشوقي الذي ينشد المثالية، ومسعد العامل البسيط الذي يحلم بالاستقرار مع زوجة، أما منير فهو انتهازي. يتعرضون لهجوم بطائرات العدو ليستشهد ثلاثة منهم.

بطولة
 محمود مرسي : (الشاويش محمد)
 صلاح قابيل : (منير)
 محمود ياسين : (شوقي)
 أحمد مرعي : (حمدي)
 صلاح السعدني : (مسعد)
 مديحة كامل
 راوية عاشور
 هالة فاخر
 سهير الباروني
 عبد الخالق صالح
 حلمي هلالي
 عبد العزيز أبو الليل
 وسيلة حسين
 أبو الفتوح عمارة
 فتحية علي

روابط خارجية

مصادر

أفلام مصرية إنتاج 1972
أفلام حركة مصرية
أفلام حروب
أفلام صلاح السعدني
أفلام صلاح قابيل
أفلام محمود ياسين
أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام مصرية عن الصراع العربي الإسرائيلي
أفلام حربية مصرية
أفلام محمود مرسي
أفلام أخرجها علي عبد الخالق

أغنية على الممر (فيلم)


An Lepanthes isabeliae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Fredy Archila. An Lepanthes isabeliae in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Guatemala. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes isabeliae


Angvilski kanal () je tjesnac u Karipskom moru. Odvaja otok Anguilla (britansko prekomorsko područje) na sjeveru od zajednice Saint Martin, prekomorske zajednice Francuske na otoku Saint Martin, na jugu.

Ekologija
Koraljni greben u kanalu nazvan Chris's Reef otkriven je 2009. godine. Sadrži ostatke vozila koja je možda uništio uragan Luis 1995. i koja su odložena na greben.

Prijevoz

Postoji redovita trajektna linija između Blowing Pointa (Angvila) i Marigota (Saint Martin)

Povezani članci
 Sporazumi Francuske i Ujedinjenog Kraljevstva o pomorskom razgraničenju iz 1996.
 Prolaz Guadeloupe

Izvori

Tjesnaci Karipskog mora
Tjesnaci u prekomorskim zajednicama Francuske
Reljefni oblici u zajednici Sveti Martin
Tjesnaci u britanskim prekomorskim područjima
Reljefni oblici u Angvili

Angvilski kanal


ගණිතයෙහි, ඉලිප්සයක් යනු,  නාභිය ලක්ෂ්‍යයන් දෙකක් වට කොට පිහිටන සහ තලයක පිහිටන වක්‍රයක් වන අතර, එක් නාභියක සිට වක්‍රයෙහි ඕනෑම ලක්ෂ්‍යයකට ඇඳි සහ යළිත් අනෙක් නාභිය ලක්ෂ්‍යයට ඇඳි සරල රේඛාවන්, වක්‍රයෙහි සෑම ලක්ෂ්‍යයන් සඳහාම එකම දිග දරයි. එබැවින්, එය වෘත්තයක  සාධාරණිකරණයක් වන්නේ, වෘත්තයක් යනු නාභිය ලක්ෂ්‍යයන් දෙකම එකම ස්ථානයක පිහිටන, ඉලිප්සයක විශේෂ ආකාරයක් වන බැවිනි. ඉලිප්සයක හැඩය (එය කෙතරම් 'දිගටිද' යන බව), එහි  උත්කේන්ද්‍රියතාව වෙතින් නිරූපණය වන අතර, ඉලිප්සයක් සඳහා මෙම අගය,  0 (වෘත්තයක සීමාකාරී අවස්ථාව ) සිට  1 ට අභිමත ලෙසින් සමීප එහෙත් එයට අඩු  යන පරාසය තුල ඕනෑම සංඛ්‍යාවකට සමාන විය හැක.

සටහන්

කේතුකයෝ
වක්‍ර
මූලික හැඩයන්

ඉලිප්සය