"He Is" é uma canção da banda de rock sueca Ghost. A quinta faixa do terceiro álbum de estúdio do grupo, Meliora, foi lançada como single promocional em 31 de maio de 2015. A canção alcançou o número 64 na parada de música nacional sueca. Uma gravação ao vivo foi lançada mais tarde em 2017.

Antecedentes e lançamento
A música "He Is" foi escrita em 2007. A banda tentou gravá-la para o Infestissumam de 2013, mas depois de tentar fazê-la "soar como Ghost" e adicionar e subtrair aspectos, acabou colocando-a na prateleira. Um membro da banda disse que simplesmente não sabia o que fazer com ela, explicando que "quando você é uma banda de rock, é sempre um pouco difícil tocar suavemente", "você tem que diminuir o pulso para poder para abordar um tipo diferente de nível de energia." Ao iniciar a pré-produção de Meliora, eles adicionaram "He Is" à lista e, após elogios do produtor Klas Åhlund, gravaram do jeito que era.

Um Nameless Ghoul disse ao Loudwire que existem vários graus de significado pessoal na música, um dos quais é a letra. Ele explicou que a letra da demo original era "falsa" e não tinha nenhuma "mordida", mas após o suicídio de Selim Lemouchi em 2014, guitarrista da banda de rock holandesa Devil's Blood, que era amigo dos membros do Ghost, a letra se materializou.

Ghost apresentou uma versão acústica de "He Is" no Bandit Rock Awards em 19 de janeiro de 2016 no Hard Rock Cafe em Estocolmo.

Um single de vinil picture disc de 10" de uma gravação ao vivo de "He Is", que foi limitado a 500 cópias, foi lançado em 2017. Seu conteúdo também foi disponibilizado digitalmente no iTunes.

Vídeos
Um lyric video para a música foi feito por Mattias Erik Johansson/Claudio Marino/Nicklas Lindahl. Foi carregado no canal oficial da banda no YouTube em 9 de novembro de 2015.

Em 24 de agosto de 2017, o Ghost carregou o videoclipe final de Meliora para "He Is". Foi dirigido por Zev Deans e estreou no Saint Vitus Bar em Nova York no dia anterior. Em um rápido segundo durante o vídeo, mostrou Tony Alamo, um líder de um culto cristão preso por 10 acusações de abuso sexual infantil. Um corte estendido do diretor do vídeo foi lançado exclusivamente em colaboração com a Metal Injection.

Recepção
Após o lançamento de Meliora, "He Is" foi rapidamente citado como uma faixa de destaque e se tornou a favorita dos fãs nos shows. Nathan Stevens, do PopMatters, escreveu que "poderia ser confundido com uma música de adoração em uma megaigreja e isso não é um demérito contra a faixa. O refrão é enorme e implora para cantar junto." O Sputnikmusic escreveu que a faixa "mostra a atenção do Ghost para integrar elementos progressivos e infundidos com catástrofe com sensibilidades brilhantes e orientadas para o pop". Eles elogiaram as guitarras harmonizadas como "maravilhosas" e os vocais "etéreos".

Em entrevista com um dos guitarristas, Joe Bosso do MusicRadar citou o solo de guitarra como o melhor do músico. O Nameless Ghoul então explicou que o solo não é de tapping, mas uma "técnica próxima a tapping" e que é uma das muitas partes da música que é exatamente como estava na demo.

Na enquete dos leitores da Rolling Stone sobre as 10 melhores músicas de 2015, "He Is" ficou em quarto lugar. Brittany Spanos escreveu que com a música Ghost "atingiu uma nota psicodélica, voltando às raízes folclóricas do metal dos anos sessenta e setenta".

Lista de músicas

 Single promocional de 2015

 Single de vinil de 10" de 2017

Pessoal

 Papa Emeritus III - vocais
 Nameless Ghouls - todos os instrumentistas: guitarrista solo, baixista, tecladista, baterista, guitarrista rítmico

Certificações

Referências

Ligações externas

Canções de 2007
Singles de 2015
Canções gravadas por Ghost

He Is (canção de Ghost)


Giancarlo Bercellino (født 9. oktober 1941 i Gattinara, Italien) er en italiensk tidligere fodboldspiller (forsvarer).

Bercellino blev europamester med Italiens landshold ved EM 1968 på hjemmebane, og spillede én af italiernes tre kampe i turneringen. I alt nåede han at spille seks kampe for landsholdet.

På klubplan repræsenterede Bercellino i otte år Juventus i Torino, og spillede siden også for Brescia og Lazio. Med Juventus vandt han både det italienske mesterskab og pokalturneringen Coppa Italia.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Fodboldspillere fra Juventus F.C.
Fodboldspillere fra SS Lazio
Fodboldspillere fra Brescia Calcio

Giancarlo Bercellino


Worden may refer to:

People
 Worden Day (1912–1986), American painter, printmaker, and sculptor
 Alfred Worden (1932–2020), United States astronaut
 Dennis Worden, American comics artist
 Hank Worden (1901–1992), American actor
 James Worden (1819–1884), Justice of the Indiana Supreme Court
 John Lorimer Worden (1818–1897), United States admiral during the American Civil War
 Marc Worden (born 1976), Canadian-American actor
 Nigel Worden (born 1955), British/South African historian
 Pete Worden (born 1949), director of NASA's Ames Research Center
 Robert Worden (1809–1893), American politician
 Sarah A. Worden (1855-1918), American painter, art instructor

Places

United States
 Worden, Illinois, a village
 Worden, Kansas, an unincorporated community
 Worden, Michigan, an unincorporated community
 Worden, Montana, a census-designated place
 Worden, Oregon, an unincorporated community
 Worden, Wisconsin, a town
 Worden (ghost town), Wisconsin, a ghost town
 Worden Field, a grass field on the campus of the United States Naval Academy in Annapolis, Maryland
 Worden Pond, Rhode Island

Elsewhere
 Wörden, a subdivision of Nachrodt-Wiblingwerde, North Rhine-Westphalia, Germany
 Worden Park, Leyland, Lancashire, England

Other uses
 USS Worden, several ships
 Worden High School and Worden Sports College, former names of Academy@Worden, Leyland, Lancashire, England
 Worden (horse), a French Thoroughbred racehorse

Worden


කොපර් විසින් පහත දැක්වෙන ස්ථායි ක්ලෝරයිඩ දෙක සාදයි:
තොපර්(I) ක්ලෝරයිඩ් (කියුප්‍රස් ක්ලෝරයිඩ්), CuCl, ඛණිජමය නාමය නැන්ටොකයිට්.

කොපර්(II) ක්ලෝරයිඩ් (කියුප්‍රික් ක්ලෝරයිඩ්), CuCl2, ඛණිජමය නාමය එරියොචැල්සයිට්.

මෙම එක් එක් සංයෝගය පිළිබඳ වඩාත් විස්තර ඉහත සබැඳි පිටු වෙතින් දැක බලා ගත හැකිය.

කොපර් ක්ලෝරයිඩ්


وزارة الخارجية الأمريكية (بالإنجليزية: United States Department of State، واختصاراً: DOS)
يشار إليها عمومًا باسم وزارة الخارجية، هي إدارة تنفيذية فيدرالية مسؤولة عن تنفيذ السياسة الخارجية الأمريكية والعلاقات الدولية. تأسست عام 1789 كأول دائرة تنفيذية في البلاد، وتشمل واجباتها:
 تقديم المشورة لرئيس الولايات المتحدة
 وإدارة البعثات الدبلوماسية للدولة
 والتفاوض على المعاهدات والاتفاقيات مع الكيانات الأجنبية
 وتمثيل الولايات المتحدة في الأمم المتحدة

يرأس الوزارة وزير الخارجية يعتبر عضو في مجلس الوزراء يتم ترشيحه من قبل رئيس الولايات المتحدة ويصادق عليه مجلس الشيوخ. يشغل وزير الخارجية منصب كبير الدبلوماسيين والممثلين للأمة في الخارج، وهو أول مسؤول حكومي في ترتيب الأسبقية وفي تسلسل الخلافة الرئاسي.

يقع المقر الرئيسي لوزارة الخارجية في مبنى هاري ترومان، على بعد بضع بنايات من البيت الأبيض، في حي فوجي بوتوم في واشنطن العاصمة؛ وبالتالي، يتم استخدام "Foggy Bottom" أحيانًا كاسم رمزي.
وزير الخارجية الحالي هو أنتوني بلينكن الذي استلم منصبه في 26 يناير 2021، ويعد الوزير الحادي والسبعين للخارجية الأمريكية.

المهمة
تتمثل مهمة وزارة الخارجية في العمل على تقدم الحرية والرقي بها لما فيه خير ومصلحة الشعب الأميركي والمجتمع الدولي، وذلك عن طريق المساعدة في بناء ومساندة عالم أكثر ديمقراطية وازدهاراً وأمناً يتكون من دول يستتب فيها الحكم الرشيد وتستجيب لمطالب أبناء شعوبها وتحد من الفقر الواسع الانتشار وتتصرف بمسؤولية في إطار النظام الدولي.

وزير الخارجية
اختار أوباما السناتور جون كيري خلفاً لهيلاري كلينتون على رأس الديبلوماسية الأميركية في ولايته الرئاسية الثانية.
وهو سيناتور ماساتشوستس المرشح سابقاً للرئاسة في انتخابات 2004 لتولي وزارة الخارجية خلال ولايته الرئاسية الثانية.
كان كيري دعا لدى مثوله امام لجنة الشؤون الخارجية الأسبوع الماضي، إلى «أسلوب تفكير جديد» معلناً عن برنامج للسياسة الخارجية يشمل مروحة واسعة من المواضيع، من إيران إلى الصين مروراً بالشرق الأوسط. وقال ان «السياسة الخارجية الأميركية لا تحددها الطائرات من دون طيار وعمليات الانتشار العسكري وحدها». وتابع: «لا يمكن ان نسمح للمساعي الخيرة الاستثنائية التي نبذلها من اجل انقاذ أرواح وتغيير حياة العديدين ان يحجبها كلياً الدور الذي ترتب علينا ان نلعبه منذ 11 أيلول(سبتمبر)، وهو دور فرض نفسه علينا».
وسيواجه كيري، بطل حرب فيتنام الذي تحول إلى ناشط من اجل السلام، عدداً من التحديات الكبرى خلال الأشهر والسنوات المقبلة في وقت تحاول الولايات المتحدة الخروج من الحرب في أفغانستان وإعادة بناء علاقات قوية في الشرق الأوسط في اعقاب ثورات الربيع العربي.

و قبله اختار الرئيس باراك أوباما يوم 1 كانون الأول/ديسمبر، سناتور ولاية نيويورك، هيلاري رودام كلينتون، لتكون وزير الخارجية الأميركية الـ67. فازت كلينتون بمقعد مجلس الشيوخ عن ولاية نيويورك سنة 2001، بعد أن كانت السيدة الأميركية من سنة 1993 حتى سنة 2001. وقبل أن تنضم إلى الخدمة العامة، عملت كلينتون في مجال المحاماة ومع زوجها بيل كلينتون في حملاته الانتخابية للرئاسة الأميركية ولحاكمية ولاية آركنساو.

عدد الموظفين
يبلغ عدد الموظفين في وزارة الخارجية 28 ألفاً و53 موظفا؛ منهم 11467 موظفا في السلك الدبلوماسي و7802 من رعايا دول أجنبية و8784 موظفا في السلك المدني.

الواجبات
تتولى وزارة الخارجية مسؤولية كل نشاط وجميع الأنشطة المتصلة بالشؤون الخارجية. ويعتبر من يشغل منصب وزير الخارجية المستشار الرئيسي للرئيس لشؤون السياسة الخارجية. وتمثل الوزارة المصالح الأميركية في المجتمع الدولي، وتسيّر برامج المساعدات الخارجية، وتكافح الجريمة الدولية، وتوفر برامج تدريب عسكري للدول الأجنبية، وتقدم الخدمات للرعايا الأميركيين الموجودين في الخارج.

نبذه تاريخية
تعتبر وزارة الخارجية، التي تم تأسيسها بناء على قانون أصدره الكونغرس في العام 1789، المؤسسة الرئيسية المعنية بتسيير الدبلوماسية الأميركية. وقد أصبح ستة من الأشخاص الذين تبوؤوا منصب وزير الخارجية رؤساء للولايات المتحدة، وهم: توماس جيفرسون، وجيمس ماديسون، وجيمس مونرو، وجون كوينسي آدامز، ومارتن فان بيورين، وجيمس بيوكانن.

دورها في الشؤون الدولية
تمثل وزارة الخارجية المصالح الأميركية في الخارج من خلال 260 سفارة وقنصلية وبعثة أخرى موجودة في 188 بلدا.

معلومة طريفة
يعتبر مبنى المفوضية الأميركية في مدينة طنجة بالمغرب، أقدم بناء دبلوماسي امتلكته وتمتلكه حكومة الولايات المتحدة الأميركية. وكان سلطان المغرب قد أهداه للولايات المتحدة في العام 1821.

انظر أيضًا
 برامج تبادل ثقافي بالولايات المتحدة
 تسرب البرقيات الدبلوماسية للولايات المتحدة الأمريكية
 محتوى البرقيات الدبلوماسية المسربة للولايات المتحدة الأمريكية
 مؤسسة تحدي الألفية
 المساعدات العسكرية الأمريكية
 المساعدات الخارجية الأمريكية

مصادر خارجية
 الموقع الرسمي لوزارة الخارجية الأمريكية
 النسخة العربية

مراجع

الدبلوماسية الأمريكية
تأسيسات سنة 1789 في الولايات المتحدة
علاقات الولايات المتحدة الخارجية
الوزارات التنفيذية الاتحادية للولايات المتحدة
وزارات ثقافة
وزارات شؤون خارجية
وزارة الخارجية الأمريكية

وزارة الخارجية (الولايات المتحدة)


روس  هي إحدى مدن مقاطعة مارين، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 21 أغسطس، 1908.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لروس في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان روس 2,329 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 761 أسرة وعدد العائلات 626 عائلة مقيمة في البلدة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 805 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للبلدة بنسبة 96.09% من البيض و0.13% من الأمريكيين الأفارقة و0.09% من الأمريكيين الأصليين و1.42% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.17% من سكان جزر المحيط الهادئ و0.39% من الأعراق الأخرى و1.72% من عرقين مختلطين أو أكثر و2.32% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 761 أسرة كانت نسبة 45.9% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 72% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 7% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 3.3% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 17.7% من غير العائلات. تألفت نسبة 12.7% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 5.3% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.94، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.21.

بلغ العمر الوسطي للسكان 42.5 عاماً. وكانت نسبة 30.2% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 3.3% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 18.7% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 31.7% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 12.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 95.4 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 86.1 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في البلدة 102,015 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 102,593 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 75,784 دولارًا مقابل 52,083 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالبلدة 51,150 دولارًا. وكانت نسبة 5.6% من العائلات ونسبة 8.5% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 6.2% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 5.7% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان روس 2,415 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 798 أسرة وعدد العائلات 658 عائلة مقيمة في البلدة. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 884 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للبلدة بنسبة 93.79% من البيض و0.25% من الأمريكيين الأفارقة و0.08% من الأمريكيين الأصليين و1.86% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.12% من سكان جزر المحيط الهادئ و0.79% من الأعراق الأخرى و3.11% من عرقين مختلطين أو أكثر و3.89% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 798 أسرة كانت نسبة 44.7% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 72.1% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 6.9% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 3.5% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 17.5% من غير العائلات. تألفت نسبة 15% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 7.5% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.96، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.26.

بلغ العمر الوسطي للسكان 45.1 عاماً. وكانت نسبة 30.3% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 4.5% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 15% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 33.2% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 17.1% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 47.9% ذكور و52.1% إناث.

أعلام
 مات هازلتين
 توماس ويليام فيرغسون
 كلينتون ليونارد جونز
 كارل أولسون
 ريتشارد إم. سيمز جونيور

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1857
تأسيسات سنة 1908 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مدن مقاطعة مارين
مدن منطقة خليج سان فرانسيسكو

روس (كاليفورنيا)


Fiore Furlano de Cividale d'Austria, delli Liberi da Premariacco (Fiore dei Liberi, Fiore Furlano, Fiore de Cividale d'Austria; born ca. 1350; died after 1409) was a late 14th century knight, diplomat, and itinerant fencing master.

He is the earliest Italian master from whom an  martial arts manual has survived. His Flower of Battle (Fior di Battaglia, Flos Duellatorum) is among the oldest surviving fencing manuals.

Life

Fiore dei Liberi was born in Cividale del Friuli, a town in the Patriarchal State of Aquileia in the Friuli region of modern-day Italy, the son of Benedetto and scion of a Liberi house of Premariacco. The term Liberi, while potentially merely a surname, probably indicates that his family had imperial immediacy, either as part of the Edelfrei (nobili liberi, "free nobles"), the Germanic unindentured knightly class which formed the lower tier of nobility in the Middle Ages, or possibly of the rising class of Imperial Free Knights. It has been suggested by various historians that Fiore and Benedetto were descended from Cristallo dei Liberi of Premariacco, who was granted immediacy in 1110 by Emperor Henry V, but this has yet to be confirmed.

Fiore wrote that he had a natural inclination to the martial arts and began training at a young age, ultimately studying with "countless" masters from both the Italian and German parts of the Holy Roman Empire.

He also writes of meeting many "false" or unworthy masters who lacked even the limited skill he'd expect in a good student,
and mentions that on five separate occasions he was forced to fight duels for his honor against certain of these masters whom he described as envious because he refused to teach them his art; the duels were all fought with sharp longswords, unarmored except for gambesons and chamois gloves, and he stated that he won each without injury.

He further offers an extensive list of the famous condottieri that he trained, including Piero Paolo del Verde (Peter von Grünen), Niccolo Unricilino (Nikolo von Urslingen), Galeazzo Cattaneo dei Grumelli (Galeazzo Gonzaga da Mantova), Lancillotto Beccaria di Pavia, Giovannino da Baggio di Milano, and Azzone di Castelbarco, and also highlights some of their martial exploits.

Based on Fiore's autobiographical account, he can tentatively be placed in Perosa (Perugia) in 1381 when Piero del Verde likely fought a duel with Pietro della Corona (Peter Kornwald).
That same year, the Aquileian War of Succession erupted as a coalition of secular nobles from Udine and surrounding cities sought to remove the newly appointed Patriarch, Philippe II d'Alençon. Fiore seems to have sided with the secular nobility against the cardinal as in 1383 there is record of him being tasked by the grand council with inspection and maintenance on the artillery pieces defending Udine (including large crossbows and catapults). There are also records of him working variously as a magistrate, peace officer, and agent of the grand council during the course of 1384, but after that the historical record is silent. The war continued until a new Patriarch was appointed in 1389 and a peace settlement was reached, but it's unclear if Fiore remained involved for the duration. Given that he appears in council records five times in 1384, it would be quite odd for him to be completely unmentioned over the subsequent five years, and since his absence after May 1384 coincides with a proclamation in July of that year demanding that Udine cease hostilities or face harsh repercussions, it seems more likely that he moved on.

After the war, Fiore seems to have traveled a good deal in northern Italy, teaching fencing and training men for duels. In 1395, Fiore can be placed in Padua training the mercenary captain Galeazzo Gonzaga of Mantua for a duel with the French Marshal Jean II Le Maingre (who used the war name "Boucicaut"). Galeazzo made the challenge when Boucicaut called into question the valor of Italians at the royal court of France, and the duel was ultimately set for Padua on 15 August. Both Francesco Novello da Carrara, Lord of Padua, and Francesco I Gonzaga, Lord of Mantua, were in attendance. The duel was to begin with spears on horseback, but Boucicaut became impatient and dismounted, attacking his opponent before he could mount his own horse. Cattaneo landed a solid blow on the Frenchman's helmet, but was subsequently disarmed. At this point, Boucicaut reached for his poleaxe but the lords intervened to end the duel.

Fiore surfaces again in Pavia in 1399, this time training Giovannino da Baggio for a duel with a German squire named Sirano. It was fought on 24 June and attended by Gian Galeazzo Visconti, Duke of Milan, as well as the duchess and other nobles. The duel was to consist of three bouts of mounted lance followed by three bouts each of dismounted poleaxe, estoc, and dagger. They ultimately rode two additional passes and on the fifth, Baggio impaled Sirano's horse through the chest, slaying the horse but losing his lance in the process. They fought the other nine bouts as scheduled, and due to the strength of their armor (and the fact that all of the weapons were blunted), both combatants reportedly emerged from these exchanges unharmed.

Fiore was likely involved in at least one other duel that year, between his final named student Azzone di Castelbarco and Giovanni degli Ordelaffi, as the latter is known to have died in 1399. After Castelbarco's duels, Fiore's activities are unclear. Based on the allegiances of the nobles that he trained in the 1390s, he seems to have been associated with the ducal court of Milan in the latter part of his career. Some time in the first years of the 15th century, Fiore composed a fencing treatise in Italian and Latin called "The Flower of Battle" (rendered variously as Fior di Battaglia, Florius de Arte Luctandi, and Flos Duellatorum). The briefest version of the text is dated to 1409 and indicates that it was a labor of six months and great personal effort; as evidence suggests that two longer versions were composed some time before this, we may assume that he devoted a considerable amount of time to writing during this decade.

Beyond this, nothing certain is known of Fiore's activities in the 15th century. Francesco Novati and D. Luigi Zanutto both assume that some time before 1409 he accepted an appointment as court fencing master to Niccolò III d'Este, Marquis of Ferrara, Modena, and Parma; presumably he would have made this change when Milan fell into disarray in 1402, though Zanutto went so far as to speculate that he trained Niccolò for his 1399 passage at arms. However, while two surviving copies of "the Flower of Battle" are dedicated to the marquis, it seems more likely that the manuscripts were written as a diplomatic gift to Ferrara from Milan when they made peace in 1404.

C. A. Blengini di Torricella stated that late in life he made his way to Paris, France, where he could be placed teaching fencing in 1418 and creating a copy of a fencing manual located there in 1420. Though he attributes these facts to Novati, no publication verifying them has yet been located. The time and place of Fiore's death remain unknown.

Despite the depth and complexity of his writings, Fiore dei Liberi does not seem to have been a very influential master in the development of Italian fencing. That field was instead dominated by the tradition of his near-contemporary the Bolognese master Filippo di Bartolomeo Dardi. Even so, there are a number of later treatises which bear strong resemblance to his work, including the writings of Philippo di Vadi and Ludwig VI von Eyb of Hartenstein. This may be due to the direct influence of Fiore or his writings, or it may instead indicate that the older tradition of Johane and Nicholai survived and spread outside of his direct line.

The Flower of Battle

Four illuminated manuscript copies of this treatise survive, and there are records of at least two others whose current locations are unknown. The Ms. Ludwig XV 13 and the Pisani Dossi Ms. are both dedicated to Niccolò III d'Este and state that they were written at his request and according to his design. The Ms. M.383, on the other hand, lacks a dedication and claims to have been laid out according to his own intelligence while the Mss. Latin 11269 lost any dedication it might have had along with its prologue. Each of the extant copies of the Flower of Battle follows a distinct order, though both of these pairs contain strong similarities to each other in order of presentation.

The major sections of the work include: abrazare, unarmed plays (usually translated as wrestling but more literally grappling); daga, including both unarmed defenses against the dagger and plays of dagger against dagger; spada a un mano, the use of the sword in one hand (also called "the sword without the buckler"); spada a dui mani, the use of the sword in two hands; spada en arme, the use of the sword in armor (primarily techniques from the halfsword); azza, plays of the poleaxe in armor; lancia, spear and staff plays; and mounted combat (including the spear, the sword, and grappling). Brief bridging sections serve to connect each of these, covering such topics as bastoncello, or plays of a small stick or baton against unarmed and dagger-wielding opponents; plays of longsword vs. dagger; plays of staff and dagger and of two clubs and a dagger; and the use of the chiavarina against a man on horseback.

The format of instruction is largely consistent across all copies of the treatise. Each section begins with a group of Masters (or Teachers), figures in golden crowns who each demonstrate a particular guard for use with their weapon. These are followed by a master called "Remedio" (remedy) who demonstrates a defensive technique against some basic attack (usually how to use one of the listed guards to defend), and then by his various Scholars (or Students), figures wearing golden garters on their legs who demonstrate iterations and variations of this remedy. After the scholars there is typically a master called "Contrario" (counter), wearing both crown and garter, who demonstrates how to counter the master's remedy (and those of his scholars), who is likewise sometimes followed by his own scholars in garters. In rare cases, a fourth type of master appears called "Contra-Contrario" (counter-counter), who likewise wears the crown and garter and demonstrates how to defeat the master's counter. Some sections feature multiple master remedies or master counters, while some have only one. There are also many cases in which an image in one manuscript will only feature a scholar's garter where the corresponding image in another also includes a master's crown. Depending on the instance, this may either be intentional or merely an error in the art.

Fior di Battaglia (Ms. M.383)

The Ms. M.383, titled Fior di Battaglia, is in the holdings of the Morgan Library & Museum in New York City, NY. Novati described it as a small, thin, vellum folio, pen and ink with gold highlights, and illustrations of sword and lance combat on foot and horseback. Unlike the other surviving manuscripts, the swords and other weapons were enameled in silver, though it has since tarnished to a glossy black. This is the briefest copy of Fiore's work currently known, with only 19 folios; it has a prologue in Italian and four illustrated figures per page in the main body. The figures are accompanied by text that is often identical to that of the Ms. Ludwig XV 13 (excepting differences in spelling), but at times includes additional explanation. The Ms. M.383 is almost certainly longer when it was first written; its text makes reference to sections on poleaxe, dagger, and grappling which are not present in the book's current state. It also refers to a certain play of the sword in one hand which is likewise missing from that section. This manuscript is typically referred to as the 'Pierpont Morgan version' or simply the 'Morgan'.

The known provenance of the Ms. M.383 is:

 Written between 1400 and 1409. The Pisani Dossi Ms. dates to 1409 and states that the master had fifty years of experience in the martial arts; the Ms. M.383 and the Ms. Ludwig XV 13 both state that he had been training for "forty years and more", which makes them slightly older.
 before 1780 – it occupied ff 241–259 of a larger collective binding titled, Arte di armeggiare a piedi ed acavallo (codex Soranzo MCCLXI) in the Biblioteca Soranzo in Venice (Library of Jacopo Soranzo, Venetian senator, 18th century). The other contents of this codex are unknown.
 1780–1836 – the collection of the Venetian former Jesuit Matteo Luigi Canonici (1727–c.1806) (sold London, Sotheby's, 15 June 1836, no. 40).
 1836–1903 – owned by Rev. Walter Sneyd of Bagington Rectory, Coventry (sold London, Sotheby's, 19 Dec. 1903, no. 720).
 1903–1909 – owned by Tammaro de Marinis (catalog 8, 1908, plate 9).
 1909–1913 – owned by John Pierpont Morgan.
 1913–1924 – owned by John Pierpont Morgan, Jr. (donated 1924).
 1924–present – held by the Morgan Library & Museum.

The contents of the Ms. M.383 are as follows:

 Prologue (ff 1r–2r)
 Mounted combat (ff 2v–8r)
 Spear vs. cavalry (ff 8r–8v)
 Lanza plays (ff 9r–9v)
 Spada en arme stances (ff 10r–10v)
 Spada en arme plays (ff 10v–11v)
 Spada a dui mani stances (ff 12r–13r)
 Spada a dui mani wide plays (ff 13v–14v)
 Spada a dui mani close plays (ff 15r–16v)
 Sword vs. dagger play (f 17r)
 Spada a un mano plays (f 17v)
 Longsword against spear/spear and dagger against spear (f 18r)
 Sword vs. dagger plays (ff 18r–18v)
 Spada a un mano play (f 19r)

Fior di Battaglia (Ms. Ludwig XV 13)

The Ms. Ludwig XV 13, also titled Fior di Battaglia, is currently in the holdings of the J. Paul Getty Museum in Los Angeles, CA. Its prologue, format, illustrations, and text are all very similar to the Ms. M.383, though it's largely free of silver enamel. The text takes the form of descriptive paragraphs set in poor Italian verse, which are nevertheless fairly clear and informative. Despite its shared characteristics with the Ms. M.383, there are important differences, not the least of which is the vastly different order of the information. This is the longest and most comprehensive of the four manuscripts of Fior di Battaglia. This manuscript is typically referred to as the 'Getty version'.

The known provenance of the Ms. Ludwig XV 13 is:

 Written between 1400 and 1409. The Pisani Dossi Ms. dates to 1409 and states that the master had fifty years of experience in the martial arts; the Ms. M.383 and the Ms. Ludwig XV 13 both state that he had been training for "forty years and more", which makes them slightly older.
 before 1474 – owned by Nicolò Marcello of Venice.
 ca. 1699 – gifted to Apostolo Zeno (1668–1750), who created a copy of the preface.
 before 1825 – owned by Luigi Celotti (sold London, Sotheby's, 1825)).
 1825–1966 – the Ms. 4202 in the collection of Thomas Phillipps (sold London, Sotheby's, 1966).
 1966–1983 – the Ms. Ludwig XV 13 in the collection of Peter and Irene Ludwig.
 1983–present – the Ms. Ludwig XV 13 in the J. Paul Getty Museum.

The contents of the Ms. Ludwig XV 13 are as follows:

 Prologue (ff 1v–2v)
 (ff 3r–5v – blank pages)
 Abrazare stances (f 6r)
 Abrazare plays (ff 6v–8r)
 Bastoncello plays (f 8v)
 Daga stances (f 9r)
 Daga intro (ff 9v–10r)
 Daga plays (ff 10v–18v)
 Sword vs. dagger plays (ff 19r–20r)
 Spada a un mano plays (ff 20r–21v)
 Spada a dui mani intro (ff 22r–22v)
 Four strikes of the sword (f 23r)
 Spada a dui mani stances (ff 23v–24v)
 Spada a dui mani wide plays (ff 25r–27v)
 Spada a dui mani close plays (ff 27v–30v)
 Longsword against spear/spear and dagger against spear (ff 31r–31v)
 The seven swords (f 32r)
 Spada en arme stances (ff 32v–33r)
 Spada en arme plays (ff 33r–35r)
 Azza stances (ff 35v–36r)
 Azza plays (36v–37v)
 Daga plays (ff 38r–38v)
 Lanza plays (ff 39r–40r)
 (ff 40v – blank page)
 Mounted combat plays (ff 41r–45v)
 Spear vs. cavalry (f 46r)
 Mounted combat plays (f 46v)
 Closing (ff 46v–47r)

Flos Duellatorum (Pisani Dossi Ms.)

The Pisani Dossi Ms., titled Flos Duellatorum, was believed to have been lost in World War II and only resurfaced in a private collection in Italy in 2005. Novati described this manuscript as an unbound collection of leaves, covered with a cardboard folder with a marbled paper cover. The Pisani Dossi Ms. is the only manuscript in the series that includes a date, claiming to be completed on 10 February 1409 after six months of effort. It consists of 36 folia and possesses two different prologues, one in Renaissance Latin and one in Italian. The body of the text consists of four to six illustrations per page, each with only a brief couplet or quatrain to explain it. This manuscript is typically referred to as either the 'Novati' or 'Pisani Dossi version'.

The Pisani Dossi Ms. was published in facsimile by Francesco Novati in 1902, including the only reproductions of a copy of the Flower of Battle that are clearly in the public domain. However, it is unclear how accurate this facsimile is as evidence suggests that Novati may have hired an artist to create a tracing of the original manuscript rather than reproducing it directly. This would have provided ample opportunity for errors to creep into the images, and might also account for the significant divergences from the artistic style of the Getty and the Morgan.

The known provenance of the Pisani Dossi Ms. is:

 Completed by Fiore de'i Liberi on 10 February 1409. Though it was dedicated to Niccolò III d'Este, there is no evidence that it ever passed into his library.
 before 1663 – belonged to Schier de' Prevosti da Valbregaglia, passed into the library of the Sacchi da Bucinigo family (purchased before 1902, Carlo Alberto Pisani Dossi).
 before 1902–present – owned by the Pisani Dossi family.

The contents of the Pisani Dossi Ms. are as follows:

 Latin Prologue (f 1r)
 Italian Prologue (ff 1r–1v)
 (ff 2r–2v – blank pages)
 Abrazare stances (f 3r)
 Abrazare plays (ff 3v–4v)
 Bastoncello plays (f 4v)
 Daga intro (f 5r)
 Daga plays (ff 5r–11v)
 Four strikes of the sword (ff 11v–12r)
 Spada a un mano plays (ff 12r–13v)
 Lanza plays (ff 14v–15v)
 Longsword against spear/unarmed against spear (f 15r)
 The seven swords (f 16v)
 Spada a dui mani stances (ff 16r–18r)
 Spada a dui mani wide plays (ff 19v–20v)
 Spada a dui mani close plays (ff 21r–23v)
 Spada en arme stances (ff 24r–24v)
 Spada en arme plays (ff 24v–25v)
 Azza stances (f 26r)
 Azza plays (ff 26v–27r)
 (f 27v – blank page)
 Mounted combat plays (ff 28r–32v)
 Spear vs. cavalry (f 33r)
 Mounted combat play (f 33v)
 Sword vs. dagger plays (ff 34r–35r)
 Exotic poleaxes (f 35r)
 Closing (f 35v)

Florius de Arte Luctandi (Mss. Latin 11269)

The Mss. Latin 11269, titled Florius de Arte Luctandi in a 17th-century script, was rediscovered in the holdings of the Bibliothèque nationale de France by Ken Mondschein in 2008. Any preface it once possessed is missing from the current form of the manuscript; it consists of 44 folios with two pairings per page, and is the only copy of Fiore's treatise whose illustrations are fully painted. Unlike Fiore's other works, this manuscript is written entirely in Latin; its descriptions are cast in couplets and quatrains similar to the Pisani Dossi Ms. This manuscript is generally referred to as either the Florius or the Paris. Mondschein speculates that this was a presentation copy made for Lionello d'Este.

The known provenance of the Mss. Latin 11269 is:

 Written in the early 15th century, probably after the completion of Flos Duellatorum in 1409.
 Ca. 1635 – rebound by a master papermaker who worked at the Puy-moyen mill for Sieur Janssen.
 before 1712 – in the collection of Louis Phélypeaux, marquis de Phélypeaux. Donated by him to the Bibliothèque du Roi, where it was labeled Florius de Art Luctandi.
 1712–present – held by the Bibliothèque du Roi/Bibliothèque Nationale de France.

The contents of the Mss. Latin 11269 are as follows:

 Title page (f 1r)
 Segno with 7 swords and animal virtues (f 1v)
 Mounted combat (ff 2r–5v)
 Spear vs. cavalry (ff 6r–6v)
 Lanza plays (ff 6v–7v)
 Plays of spear with dagger and two clubs with dagger (f 8r–8v)
 Azza plays (ff 8v–10r)
 Spada a un mano (ff 10r–12r)
 Spada a dui mani stances (ff 12v–13v)
 Spada a dui mani wide plays (ff 14r–15v)
 Spada en arme plays (ff 16r–17v)
 Spada en arme stances (f 18r)
 Spada en arme plays (ff 18r–18v)
 (f 19r – blank page)
 Spada en arme stances (f 19v)
 Sword vs. dagger plays (ff 20r–20v)
 Daga intro (f 21r)
 Daga plays (ff 21v–25v)
 Spada a dui mani wide play (ff 26r)
 Spada a dui mani close plays (ff 26r–30v)
 Daga plays (ff 31r–38r)
 Abrazare stances (f 38v)
 Abrazare plays (ff 39r–42v)
 Daga plays (ff 43r–44r)
 Closing (f 44r)

Codices LXXXIV and CX

The Codex LXXXIV (or Ms. 84) is mentioned in the 1436 and 1508 catalogs of the Biblioteca Estense in Ferrara, but disappeared some time in the 16th century. It consisted of 58 folios bound in leather with a clasp, with a white eagle and two helmets on the first page. The Codex CX (or Ms. 110) is also mentioned in the 1436 and 1508 catalogs of the Biblioteca Estense, but not in later inventories. It consisted of 15 small-format folios on unbound parchment, and was written in two columns.

The contents and current whereabouts of these copies of the Flower of Battle are unknown. It is possible that these listings refer to manuscripts listed above, though none currently possess the correct number of folios or match the physical descriptions.

References

Further reading

 Windsor, Guy (2016). Advanced Longsword. Helsinki, Finland: Spada Press.
Windsor, Guy (2014). The Medieval Longsword. Helsinki, Finland: Spada Press.

Windsor, Guy (2011). The Armizare Vade Mecum. Wheaton, IL: Freelance Academy Press.

dei Liberi, Fiore; Leoni, Tommaso. Fiore de' Liberi's Fior di Battaglia, a full translation of the Getty manuscript. 1st ed. Lulu.com (2009). 2nd ed. Wheaton, IL: Freelance Academy Press (2012).
Windsor, Guy (2012). The Medieval Dagger. Wheaton, IL: Freelance Academy Press.

 Windsor, Guy (2004). The Swordsman's Companion. Highland Village, TX: The Chivalry Bookshelf.

External links

 Biography and primary source documents on Wiktenauer.com

Image Galleries
 High-resolution images of the Ms. Ludwig XV 13 courtesy of the Google Art Project. Retrieved 8 May 2013.
 High-resolution images of the Ms. Ludwig XV 13 courtesy of the J. Paul Getty Museum. Retrieved 8 May 2013.
 Facsimile of the Pisani Dossi Ms. from Novati, 1902 (PDF file, 42 MB). Retrieved 8 May 2013.
 High-resolution images of the Mss. Latin 11269 courtesy of the Bibliothèque Nationale de France. Retrieved 8 May 2013.

Transcriptions and Translations
Partial translation of the Ms. Ludwig XV 13 and Ms. M.383 by Matt Easton and Eleonora Durban (inc. transcription). Retrieved 8 May 2013.
Partial translation of the Ms. M.383, Ms. Ludwig XV 13, and Pisani Dossi Ms. by Rob Lovett and Mark Lancaster (inc. transcription). Retrieved 8 May 2013.
Translation of the Pisani Dossi Ms., by Hermes Michelini. Retrieved 8 May 2013.
Transcription and French translation of the Ms. Latin 11269 by Charlélie Berthaut. Retrieved 8 May 2013.

1350s births
15th-century deaths
People from Cividale del Friuli
Historical European martial arts
Italian male fencers
14th-century Italian nobility
15th-century Italian writers
Medieval Italian knights
Martial arts school founders

Fiore dei Liberi


Shiloh est une ville américaine située dans le comté de Harris, en Géorgie. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Municipalité en Géorgie (États-Unis)
Comté de Harris (Géorgie)

Shiloh (Géorgie)


Jean Charles Galissard de Marignac (24 April 1817 – 15 April 1894) was a Swiss chemist whose work with atomic weights suggested the possibility of isotopes and the packing fraction of nuclei.  His study of the rare earth elements led to his discovery of ytterbium in 1878 and co-discovery of gadolinium in 1880.

He was considered "one of the great chemists of the nineteenth century", particularly in the area of inorganic chemistry.
On 13 September 2011, the site of his laboratory at the University of Geneva was designated a historical chemical landmark of Switzerland.

Life and work
Jean Charles Galissard de Marignac was born in Geneva on 24 April 1817, to Jacob Galissard de Marignac, a judge, and Susanne Le Royer, a sister of well-known chemist and physiologist Elie Le Royer. Le Royer's pharmacy was in the same building as their home.

Marignac attended the École polytechnique in Paris with the intention of becoming a mining engineer. From 1837 to 1839, he studied at the École des mines.
The following year was spent traveling and visiting well-known scientists. Marignac worked briefly with Justus von Liebig, and with Alexandre Brongniart  in the Sèvres porcelain factory.  He also may have been influenced by Jöns Jacob Berzelius.

On his return, Marignac became in 1841 a professor of chemistry at the Academy of Geneva. In 1845 he was appointed professor of mineralogy as well.  He held both chairs until 1878, when he resigned due to poor health. He was able to continue working in a laboratory at his house until 1884, when he became so debilitated that he could no longer work. Marignac died at Geneva on 15 April 1894.

Marignac's name is well known for the careful and exact determinations of atomic weights. Whenever possible, he used at least two independent methods to assess a sample. He carried these out for long-identified elements and for newly proposed elements. In undertaking this work he had, like Belgian chemist Jean Stas, the purpose of testing Prout's hypothesis, the idea that atomic weights are multiples of hydrogen. However, he remained more disposed than the Belgian chemist to consider the possibility that it may have some degree of validity. By establishing well-defined values for a wide variety of elements, he seriously contributed to the underlying basis of inorganic chemistry.

Throughout his life he paid great attention to the rare earths and the problem of separating and distinguishing them.  In 1878 Marignac extracted ytterbium from what was supposed to be pure erbia.
In 1880 he found gadolinium and samarium in the samarskite earths.

In 1858, he pointed out the isomorphism of the fluostannates and the fluosilicates, thus settling the then vexed question of the composition of silicic acid. This research helped him to confirm the atomic weights of zirconium and titanium.
Subsequently Marignac studied the fluorides of  boron, tungsten, and other elements. He prepared silicotungstic acid, one of the first examples of the complex inorganic acids.

Marignac discovered that niobium and tantalum could be separated by fractional crystallization separation of potassium heptafluorotantalate from potassium oxypentafluoroniobate monohydrate, a process which was used commercially until displaced by solvent extraction separation of the same fluorides starting in the 1950s.

In physical chemistry, he carried out extensive research on the nature and process of solutions, investigating in particular the thermal effects produced by the dilution of saline solutions, the variation of the specific heat of saline solutions with temperature and concentration, and the phenomena of liquid diffusion.

Galissard de Marignac is buried with his wife  Marie, née Dominicé, and their son Edouard (1849-1871) at the Cimetière des Rois, which is considered the Pantheon of Geneva.

References

Further reading

1817 births
1894 deaths
Scientists from Geneva
Discoverers of chemical elements
Swiss physical chemists
Recipients of the Pour le Mérite (civil class)
Foreign Members of the Royal Society
19th-century Swiss chemists
Ytterbium
Gadolinium
Rare earth scientists

Jean Charles Galissard de Marignac


An Tillandsia espinosae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Tillandsia espinosae in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia espinosae


Vasili Grigórievich Perov (Василий Григорьевич Перов, de apellido real Kridener - Криденер, 2 de enero de 1834 - 10 de junio de 1882) fue un pintor ruso.

Perov se dedicó a la pintura real o realista y crítica. Fue un precursor directo de los Peredvízhniki.

Lo más representativo de su obra data de la década de 1860. En sus cuadros se aprecia su democratismo, su proximidad a lo popular, a la vida cotidiana del pueblo, y también denota sincera compasión hacia los humildes. Por lo anterior, se puede comparar con dos importantes escritores compatriotas y contemporáneos suyos: Nikolái Nekrásov y Fiódor Dostoyevski, de quien pintó un famoso retrato.

Características de la obra
En la descripción de las pinturas que aquí se reproducen, se van a constatar las características mencionadas.

Despedida del Difunto: el conjunto de los personajes sube con lentitud un repecho, en una composición donde la diagonal descendente confiere gran dramatismo.

Troika: tres niños cansados y con frío arrastran un trineo con un barril lleno de agua por una calle invernal.

La Última Taberna a la Entrada de la Ciudad: otra vez la cuesta, la diagonal, la nieve, y los trineos; en otro cuadro de clave baja y poco colorido. Las luces mortecinas de la taberna y el sendero congelado y sucio le dan un clima opresivo a la pintura.

Retrato de F. M. Dostoyevski: hacía 1870, Pável Tretiakov le encargó retratos de personas notables de la sociedad, y Perov representó al escritor. La pintura lo muestra a sus 51 años como un hombre maduro e introspectivo. El rostro y también las manos bañados por la luz logran expresar la intensa vida espiritual y la conciencia social del retratado.

Enlaces externos

Fallecidos por tuberculosis
Pintores de Rusia del siglo XIX
Pintores del Realismo
Profesores de la Escuela de Pintura, Escultura y Arquitectura de Moscú
Alumnos de la Escuela de Pintura, Escultura y Arquitectura de Moscú

Vasili Perov


Salutatorian is an academic title given in the United States,  Armenia, and the Philippines to the second-highest-ranked graduate of the entire graduating class of a specific discipline. Only the valedictorian is ranked higher. This honor is traditionally based on grade point average (GPA) and number of credits taken, but consideration may also be given to other factors such as co-curricular and extracurricular activities. The title comes from the salutatorian's traditional role as the first speaker at a graduation ceremony, delivering the salutation (where the valedictorian, on the other hand, speaks last, delivering the valediction). In a high school setting, a salutatorian may also be asked to speak about the current graduating class or to deliver an invocation or benediction. In some instances, the salutatorian may even deliver an introduction for the valedictorian. The general themes of a salutation and valediction are usually of growth, outlook towards the future, and thankfulness.

Latin salutatorian
At the universities of Princeton and Harvard a Latin orator, usually a classics major, is chosen for his or her ability to write and deliver a speech to the audience in that language. At Princeton, this speaker is known as the "Latin salutatorian"; at Harvard the Latin oration, though not called a "salutatory" address as such, occurs first among the three student orations, and fulfills the traditional function of salutation.  These traditions date from the earliest years of the universities, when all graduates were expected to have attained proficiency in the "Learned Languages," i.e., Latin and Greek.

Awards
Salutatorians are usually awarded silver medals, with valedictorians receiving the gold medal during the graduation ceremony.

Notable salutatorians in the U.S.

 Aravind Adiga, author, winner of the 2008 Man Booker Prize
Jesse L. Brown distinguished US Naval Aviator and first African American Officer to be killed in the Korean War
 Norris Cole, basketball player
 Connie Francis, singer (Belleville High School, New Jersey, Class of 1955)
 James Garfield, the 20th President of the United States (Williams College, Massachusetts, Class of 1842)
 Georgie Anne Geyer, journalist and foreign affairs columnist (Calumet High School, Illinois, Class of 1952)
 John Legend, singer-songwriter
 Brent Liles, bassist for various punk bands Troy High School, Fullerton, California, Class of 1981.
 Evan Mecham, Governor of Arizona (Altamont High School, Utah, Class of 1942)
 Clare Murray, Student at Weston High School (Connecticut) 2014
James "Murr" Murray Actor / Comedian / Impractical Jokers. (Monsignor Farrell High School, Staten Island, Class of 1994)
 Michelle Obama, former First Lady of the United States (Whitney Young High School, Illinois, Class of 1981)
 Walter O'Malley, sports executive who owned the Brooklyn/Los Angeles Dodgers team in Major League Baseball from 1950 to 1979, University of Pennsylvania
 Bettie Page, pin-up model and Playboy Playmate (Hume-Fogg High School, Tennessee, Class of 1940)
 Robin Roberts, newscaster (Pass Christian High School, Mississippi, Class of 1979)
 Erich Segal, author and screenwriter (Harvard College, Massachusetts, Class of 1958)
 Richard Sherman, an NFL player for the Seattle Seahawks (Dominguez High School, Compton, California, Class of 2006)
 Carrie Underwood, singer-songwriter (Checotah High School, Oklahoma, Class of 2001)
 John Wayne, actor, Academy Award winner (Glendale High School, California, Class of 1924)
 Otto Warmbier, (Wyoming High School, Wyoming, Ohio, Class of 2013)
Keith Whittington- William Nelson Cromwell Professor of Politics at Princeton University.

See also

 Hornstine v. Township of Moorestown

References

Academic terminology
Academic honours
Qualifications

Salutatorian


Un camión eléctrico es un camión que utiliza uno o varios motores eléctricos como medio de propulsión.

Tipos

Camiones semirremolque
El Puerto de Los Ángeles y el Distrito de Gestión de Calidad del Aire de la Costa Sur han mostrado un camión pesado de corta autonomía todo-eléctrico capaz de transportar un contenedor de carga completo de 12 m. El diseño actual es capaz de tirar de un contenedor de carga de 27 Toneladas a velocidades de hasta 64 km/h y tiene un alcance de entre 48 y 97 kilómetros. Utiliza 1,2 kWh / km o 4.5 MJ/km), frente a 47, l/100 km de su equivalente de combustión.

Volvo, DAF, MAN, Freightliner y Tesla planean comenzar la producción en serie de camiones articulados con autonomía adecuada para el transporte regional de mercancías entre 2019 y 2020.

Cabezas tractoras eléctricas
Se han construido cabezas tractoras eléctricas desde la década de 1990.

Flota lechera
Un ejemplo común de camiones eléctricos es el camión lechero. Ya que hace varias paradas en la entrega de la leche, es más práctico utilizar un vehículo eléctrico que un camión de combustión, que estaría parado en punto muerto la mayor parte del tiempo; lo que también reduce el ruido en zonas residenciales. Durante la mayor parte del , la mayoría de los vehículos eléctricos de carretera pertenecían a la flota lechera británica.

Camión de reciclaje
Con un patrón similar de conducción al vehículo de reparto de leche, los camiones de basura son excelentes candidatos para la propulsión eléctrica. La mayor parte de su tiempo están detenidos, arrancando o al ralentí. Estas actividades, si  se utilizan motores de combustión interna, son las menos eficientes.

Por ello, cada vez más ciudades cuentan con este tipo de camiones. En la preparación para los Juegos Olímpicos de 2008, se reemplazaron 3.000 camiones de basura de motor de combustión interna en Pekín, China por otros eléctricos de iones de litio polímero. Las baterías fueron compradas por cerca de $3.300 cada una. En Francia, algunos camiones de basura todo-eléctricos producidos por Power Vehicle Innovation están en funcionamiento desde 2011 en la ciudad de Courbevoie, la primera ciudad de ese país en adquirirlos. Ámsterdam, capital de los Países Bajos, cuenta con camiones de basura eléctricos.

Camionetas
A principios de 2009, Phoenix Motorcars envió una flota de prueba de su camión todo-eléctrico SUT (camión Sports Utility) a Maui. Uno de los vehículos eléctricos más antiguos y superviviente de finales de 1990 es la camioneta Chevy S-10. Un recién llegado es el camión eléctrico Miles Electric Vehicles ZX40ST, ya está disponible en los Estados Unidos. Miles Electric Vehicles está situado en Santa Mónica (California).

The Big Bike Company Limited, en Gloucestershire, Inglaterra, ofrece actualmente camionetas todo-eléctricas capaces de transportar una carga de aproximadamente 500 kg, y tienen un rango de hasta 130 km. Utilizando una configuración de tres ruedas,  se reduce la fricción aerodinámica y de rodadura. Como es un vehículo de tres ruedas, también puede ser conducido con una licencia de motocicleta.

En el año 2011, GGT Electric, una empresa de automóviles con sede en Milford (Míchigan), presentó una nueva línea de camiones todo-eléctricos para venta. La compañía ofrece camionetas eléctricas de cuatro puertas, furgonetas eléctricas de pasajeros y camiones de cama plana capacidad de inclinación y descarga.

Plan Drive Star
Drive Star es un Plan de CalCars para reducir el consumo de petróleo, mediante la conversión a eléctricos de camiones, camionetas y autobuses, con el apoyo de garantías federales de préstamos.

Véase también

 Automóvil eléctrico
 Autobús eléctrico
 Motocicleta eléctrica
 Bicicleta eléctrica

Referencias

Enlaces externos

 Trolecamión .
 Mountain Institute anuncia el Consejo Norteamericano para la Eficiencia de las Cargas, para ayudar a reinventar el transporte por carretera y el transporte de mercancías, con la mitad de la energía..

Vehículos comerciales
Camiones eléctricos

Camión eléctrico


An Leymus sphacelatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Galina A. Peschkova. An Leymus sphacelatus in nahilalakip ha genus nga Leymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Leymus

Leymus sphacelatus


Acanthocarpus, maleni biljni rod iz porodice šparogovki kojemu pripada 7 priznatih vrsta. Sve vrste su endemi iz Zapadne Australije.

Vrste
 Acanthocarpus canaliculatus A.S.George
 Acanthocarpus humilis A.S.George
 Acanthocarpus parviflorus A.S.George
 Acanthocarpus preissii Lehm.
 Acanthocarpus robustus A.S.George
 Acanthocarpus rupestris A.S.George
 Acanthocarpus verticillatus A.S.George

Izvori

Lomandroideae
Endemska flora Australije

Acanthocarpus (Plantae)


An Poa tennantiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Donald Petrie. An Poa tennantiana in nahilalakip ha genus nga Poa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Poa

Poa tennantiana


Australsk træand () er en træand, der lever i Australien.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Træand
Træænder

Australsk træand


O ovo Coroação Imperial é um ovo Fabergé feito de joias sob a supervisão do joalheiro russo Peter Fabergé em 1897 pelos ateliês Fabergé, Mikhail Perkhin e Henrik Wigstrom. O ovo foi feito para Alexandra Fyodorovna.

Foi frequentemente exposto no Museu Hermitage (especificamente no Palácio de Inverno) em São Petersburgo, e também materializado em vários museus em todo o mundo, colocados em exposições temporárias lá. Atualmente é propriedade de um dos oligarcas russos, Viktor Vekselberg.

Projeto

O ovo é feito de ouro com esmalte amarelo-limão translúcido em um campo guilloché de estrelas e é uma referência ao manto de ouro usado pela czarina em sua coroação.

É treliçada com faixas de folhas de louro em ouro esverdeado montadas em cada interseção por uma águia imperial de duas cabeças esmaltada em preto opaco e incrustada com um diamante rosa no peito. Este padrão também foi retirado do manto da coroação usado pela Imperatriz.

Um grande diamante é colocado no topo do ovo dentro de um conjunto de dez diamantes brilhantes; através da tábua desta pedra, pode-se ver o monograma da Imperatriz. Na outra extremidade, mais estreita, um diamante de retrato menor é colocado dentro de um conjunto de diamantes rosa cercados por um motivo de flor feito de 20 pétalas de ouro estreitas. Nesta extremidade do ovo, o diamante retrato cobre a data de 1897 inscrita em uma placa semelhante à do monograma. O ovo foi apresentado junto com um estande de jadeíta envidraçado para a exibição da carruagem a um custo de 5.650 rublos.

Surpresa
Dentro de um compartimento forrado de veludo está uma réplica precisa, menos de 100 mm de comprimento, da carruagem imperial do século 18 que carregou a czarina Alexandra para sua coroação na Catedral Uspensky.

A cor vermelha da carruagem original foi recriada com esmalte translúcido cor de morango e os estofos azuis do interior também foram reproduzidos em esmaltes. A carruagem é encimada pela Coroa Imperial em diamantes rosa e seis águias bicéfalas no teto; é equipado com janelas de Quartzo gravadas e pneus de platina decorados com uma treliça cravejada de diamantes em ouro e uma águia imperial em diamantes em cada porta. A miniatura é completa com rodas móveis, portas que abrem, amortecedores de mola C reais e uma pequena escada dobrável.

As surpresas que faltam incluem um pingente de esmeralda ou diamante pendurado dentro da réplica da carruagem, um estande de jadeíta envidraçado para a exibição da carruagem, bem como um estande feito de arame prateado dourado.

História

A coroação do czar Nicolau II e sua esposa, a imperatriz Alexandra Fyodorovna, foi o catalisador para a criação do Ovo da Coroação Imperial, para celebrar o evento histórico. A coroação em 14 de maio de 1896 foi um dia de júbilo e orgulho para os Romanov, celebrada por uma multidão de espectadores. O trono do Czar, o antigo trono de Miguel I, foi incrustado com 870 diamantes, rubis e pérolas. O trono da czarina, o famoso trono de marfim de Ivan, o Grande, também foi incrustado com uma vasta coleção de joias e pedras preciosas raras.

A carruagem em miniatura de ouro, removível do interior do Ovo da Coroação, é uma réplica da Carruagem de Ouro de Catarina, a Grande, de 1793, usada para transportar os últimos governantes Romanov de cerimônia em cerimônia na semana da coroação.

 - Ernest Louis, Grão-Duque de Hesse, Irmão da Imperatriz Alexandra, Neto da Rainha Vitória

Propriedades passadas e presentes

Origem real

O ovo foi dado pela primeira vez à czarina Alexandra da Rússia Imperial na Páscoa de 1897. O ovo foi exposto no apartamento da Imperatriz no Palácio de Inverno em São Petersburgo, descansando em uma carruagem com joias. Após a queda da Dinastia Romanov, o ovo foi confiscado pelo Governo Provisório em 1917 e foi listado entre os tesouros removidos do Palácio Anichkov. Foi então despachado para o Kremlin e finalmente transferido para o Sovnarkom em 1922 para venda.

Final do século XX
Em março de 1979, o ovo foi vendido para Malcolm Forbes por $ 2,16 milhões de dólares junto com o Ovo Fabergé Lírios do Vale.

Em 2004, nove ovos Fabergé, incluindo o Coroação Imperial, seriam vendidos pela Sotheby's, no entanto, em 4 de fevereiro de 2004, a Sotheby's anunciou que mais de 180 obras de arte Fabergé, incluindo os 9 raros ovos Fabergé, haviam sido retiradas do mercado. leilão e vendido em particular para Viktor Vekselberg. O preço oficial de venda do Ovo da Coroação para Vekselberg nunca foi divulgado publicamente pela Sotheby's, alimentando muita especulação. No entanto, a CNN relatou no dia seguinte à venda que "... foi uma oferta muito séria que a família Forbes aceitou." Em um documentário da BBC Four de 2013, Vekselberg revelou que gastou pouco mais de $ 100 milhões comprando os 9 ovos Fabergé.

 — Victor Vekselberg, presidente do Grupo Renova

Representação no cinema
O filme de James Bond, Octopussy (1983), abrange a misteriosa aparição de um Ovo de Coroação falsificado em uma festa na residência do embaixador britânico em Berlim Oriental. O enredo do filme é adaptado do conto de Ian Fleming de 1963 " The Property of a Lady".

Um modelo preciso do Ovo da Coroação Imperial foi retratado no filme policial Ocean's Twelve de 2004. A réplica foi produzida pelo estúdio de design Vivian Alexander, popular por recriar joias famosas para fins públicos e privados. A réplica vale aproximadamente US$ 4.000. No filme, o ovo foi roubado em um grande assalto a um museu em Roma.

Ver também
 Alexandre III da Rússia

Fontes

Ligações externas

 Um artigo detalhado sobre o Ovo da Coroação
 Trechos de um livro escrito sobre o Ovo da Coroação
 Mieks Fabergé Eggs - Artigos detalhados sobre todos os Ovos de Páscoa Fabergé Imperial

Obras de 1897
Ovos Fabergé
Casa de Romanov

Coroação Imperial (ovo Fabergé)


رأس الجزيرة هو أحد الرؤوس على الساحل الشرقي للبلاد التونسية، وهو يقع في ولاية المهدية، قرب مدينة ملولش.

الجزيرة

رأس الجزيرة


ද කිං'ස් ඩ්‍රීම් () නැතහොත් ඩ්‍රීම් ඔෆ් ද එම්පරර් හෙවත් ද ග්‍රේට් කිං'ස් ඩ්‍රීම් හා ඩ්‍රීම් ඔෆ් ද කිං යන නාමයන්ගෙන් හැඳින්වෙන්නේ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලාවකි. දකුණු කොරියාවේ KBS1 නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය ආරම්භ වූ මෙය 2012 සැප්තැම්බර් 8 සිට 2013 ජූනි 9 වන දින දක්වා විකාශය කෙරුණේ සෙනසුරාදා සහ ඉරිදා දිනවල ය. මෙය එරට වේලාවෙන් 21:40ට කථාංග 70කින් යුක්තව විකාශය විය.

ෂින් චං-සොක් සහ කිම් සං-හ්වි විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද මෙම රූපවාහිනී කතාමාලාව යූ දොං-යූන් සහ කිම් සොන්-දොක් යන කතුවරුන්ගේ රචනාවකි. මෙහි ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කරනු ලබන්නේ චෝයි සූ-ජොං, කිම් යු-සොක්, පාක් ජූ-මි, හොං ඉයුන්-හී සහ ලී යොං-ආ යන නළු නිළි පිරිස විසිනි. මෙය නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ හන් ජූන්-සෝ විසිනි.

කථාපුවත
කිම් චුන්චු යනු සිල්ලා රාජධානියේ ජින්ජි රජුගේ මුණුපුරායි. ඔහුගේ මුත්තණුවන් වන ජින්ජි රජුව සිහසුනෙන් නෙරපීමත් සමග, චුන්චු හට සිල්ලාවේ සිහසුනට උරුමකරුවකු වීමේ අවස්ථාව ගිලිහී යයි. ඔහුට පසුව කිම් යුෂින් නැමැත්තකු මුණ ගැසේ. ඔවුහු දෙදෙනා හොඳ මිතුරන් බවට පත් වෙති. පසුව චුන්චු සිල්ලාවේ 29වන පාලකයා වන මුයොල් රජු ලෙස සිහසුනට පත් වේ. ඔහු කොරියා‍නු අර්ධද්වීපයේ පැවති පුරාතන තුන් රාජධානි වන ගොගුර්යෝ, බෙක්ජේ සහ සිල්ලා යන රාජධානි එක්සත් කරයි. කිම් යුෂින් පසුව කොරියානු ඉතිහාසයේ විසූ ශ්‍රේෂ්ඨතම සෙන්පතීන්ගෙන් අයකු බවට පත් වේ.

මෙම කතාමාලාව සිල්ලාවේ ජින්ජි රජ (ක්‍රි.ව. 576 - 579), සිල්ලාවේ ජින්ප්යොං රජ (579 – 632), සිල්ලාහි සොන්දොක් රැජින (632 – 647), සිල්ලාහි ජින්දොක් රැජින (647 – 654) සහ සිල්ලාවේ මුයොල් (654 – 661) යන රජවරුන්ගේ සහ රැජිනියන්ගේ රාජ්‍ය සමයයන් තුළින් ඉදිරියට ගලා යයි.

චරිත නිරූපණය

ප්‍රධාන චරිත
චෝයි සූ-ජොං, කිම් චුන්චු ලෙස; පසුව සිල්ලාහි මුයොල් රජු බවට පත් වූ
චේ සං-වූ, ළමා චුන්චු ලෙස
කිම් යු-සොක්, කිම් යුෂින් ලෙස
නෝ යොං-හක්, ළමා යුෂින් ලෙස
පාක් ජූ-මි, දියොක්මාන් කුමරිය ලෙස; පසුව සොන්දොක් රැජින (කථාංග 8-18)
හොං ඉයුන්-හී, දියොක්මාන් කුමරිය ලෙස; පසුව සොන්දොක් රැජින (කථාංග 19-70)
සොන් ජූ-ආ, ළමා දියොක්මාන් ලෙස
ලී යොං-ආ, ස්‍යූංමාන් රැජින ලෙස
කිම් හ්‍යුන්-සූ, ළමා ස්‍යුංමාන් ලෙස
සොන් යෝ-ඉයුන්, ස්‍යුංමාන් කුමරිය ලෙස; පසුව ජින්දොක් රැජින ලෙස

සහායක චරිත
කිම් චුන්චුගේ පවුල
ජුං දොං-හ්වන්, කිම් යොංචුන් ලෙස (චුන්චුගේ මාමණ්ඩිය)
ජෝ ක්‍යුං-සූක්, චොන්මියොං කුමරිය ලෙස (චුන්චුගේ මව)
චූ සෝ-යොං, බෝරා කුමරිය ලෙස (චුන්චුගේ ප්‍රථම බිසව)
ලිනා, කිම් මුන්හුයි ලෙස; පසුව මුන්මියොං රැජින ලෙස (චුන්චුගේ දෙවන බිසවයි. යුෂින්ගේ සොයුරියයි.)
ග්‍රීනා පාක්, ගොතාසෝ ලෙස
ජුං දා-බින්, ළමා ගොතාසෝ ලෙස
ලී ජොං-සූ, කිම් බොප්මින් ලෙස; පසුව මුන්මු රජු
කිම් ජින්-සොං, ළමා බොප්මින් ලෙස
ජොන් ක්වං-ජින්, කිම් ඉන්මුන් ලෙස
චෝයි ක්‍යු-හ්යුන්, ජේඋයි ලෙස
ජෝ යොං-ජින්, ළමා කිම් ජොංමියොං ලෙස

කිම් යුෂින්ගේ පවුල
චෝයි ඉල්-හ්වා, කිම් සෝහ්යොන් ලෙස (යුෂින්ගේ පියා)
කිම් දොං-යූන්, තරුණ සෝහ්යොන් ලෙස
කිම් යේ-ර්යොං, මන්මියොං මැතිණිය (යුෂින්ගේ මව)
කිම් හ්‍යුං-මි, ලාබාල මන්මියොං ලෙස
මින් ජි-ආ, කිම් බෝහුයි ලෙස (යුෂින්ගේ සොයුරිය)
කිම් හ්‍යුන්-සූක්, ජේමේ ආර්යාව ලෙස
කිම් දොං-යූන්, කිම් සක්වං ලෙස
බෙක් ස්‍යුං-වූ, කිම් වොන්සුල් ලෙස
ලී ස්‍යුල්-බි, ජිසෝ ආර්යාව ලෙස (යුෂින්ගේ තෙවන භාර්යාව සහ චුන්චුගේ දියණියයි)

සිල්ලා රාජකීය නිවස
කිම් හා-ක්‍යූන්, ජින්ප්යොං රජු ලෙස
ජුං ජේ-සූන්, සදෝ වැන්දඹු රැජින ලෙස
හොං ඉල්-ක්වොන්, ගල්මුන්වං ගුක්බන් ලෙස (ජින්ප්යොංගේ සොහොයුරා)
ජෝ යැං-ජා, මන්හෝ වැන්දඹු රැජින ලෙස
ඉම් නන්-හ්‍යුං, මායා රැජින ලෙස
ලී සි-වොන්, බෝර්යං කුමරිය ලෙස
ජං මින්-ක්‍යෝ, බෝරෝ කුමරු ලෙස
චුන් බෝ-ග්‍යුන්, මන්හ්වා ලෙස

සිල්ලා වංශවතුන් සහ දේශපාලනඥයින්
ඉම් හ්‍යුක්, කිම් අල්චොන් ලෙස
සියෝ ඉන්-සොක්, සුක්‍යුලියොං ලෙස
ලී වූ-සුක්, ඉයුල්ජේ ලෙස
චෝයි චොල්-හෝ, බිදාම් ලෙස
පාක් චිල්-යොං, කිම් හුජික් ලෙස
යැං ජේ-සුං, ඉම් ජොං ලෙස
ලී ඉල්-ජේ, හොරිම් ලෙස
බේ දෝ-හ්වන්, යොම් ජං ලෙස
කිම් කි-දූ, ලාබාලා යොම් ජං ලෙස
 බෙක් ජේ-ජින්, මන්චුන් ලෙස
කං ජි-හූ, යොම් ජොං ලෙස
කිම් මියුං-ගූක්, ගූම් කං ලෙස
ලී වොන්-සොක්, සාජින් ලෙස

සිල්ලාහි පුනරුදය
පාක් ජේ-වූං, කිම් හ්‍යුම්-සුන් ලෙස
කිම් හ්‍යුක්, ගොම් ගූන් ලෙස
චෝයි වං-සූන්, යේ වොන් ලෙස
ලී මියුං-හෝ, යං දෝ ලෙස
ජුං වූක්, ගූන් ක්වන් ලෙස
යූ මින්-හෝ, චුන් ක්වං ලෙස
යූන් හොං-බින්, ක්වන් චං ලෙස
කිම් ජි-හූන්, බන් ගුල් ලෙස
ලී වොන්-බල්, කිම් පුමිල් ලෙස
චෝයි ක්‍යු-හ්වන්, කිම් ජින්ජු ලෙස
ජුං දොං-ක්‍යු, කිම් ජින්හ්‍යුම් ලෙස

වෙනත් සිල්ලාහි පුද්ගලයින්
ලී දේ-රෝ, වොන්ග්වං භික්ෂුව ලෙස
ජෝ ජේ-වන්, බෙක් සොක් ලෙස
චෝයි බොම්-හෝ, චන්දොක් ලෙස
ලී චුල්-මින්, චිල්සුක් ලෙස
යොම් චොල්-හෝ, සොක්පුම් ලෙස
කිම් හොං-ප්යෝ, කිම් පුම්සොක් ලෙස
ලී බ්යුං-වූක්, ගොම් ඉල් ලෙස
කිම් තේ-හ්‍යුං, කංසු ලෙස
කිම් හ්‍යුං-ඉල්, දොංතේචොන් ලෙස

ග්වයිමුන්දන්
ජං දොං-ජික්, බිහ්යොං ලෙස
කිම් ක්‍යුං-ර්යොං, නන්ස්‍යුං ලෙස
ලී ජුං-යොං, ගිල්දල් ලෙස
නෝ යොං-ජෝ, ලාබාලා ඔන් ගූන්හේ ලෙස
ලී සේ-යොං, චුන් ග්වන්-න්‍යෝ ලෙස
කිම් ජින්-යි, සිනෝ ලෙස
හොං සූ-ආ, යොන්හ්වා ලෙස
කං යේ-සෝ, ලාබාල යොන්හ්වා ලෙස
ලී ආහ්-යි, චාබි ලෙස
ලී හ්යේ-ඉන්, ලාබාල චාබි ලෙස
ජං ජූන්-න්‍යුං, මෝචුක් ලෙස
මායා, හොරාං ලෙස
කිම් හ්‍යුන්-ජුං, ම්යෝරාං ලෙස

ගොගුර්යෝ
චෝයි දොං-ජූන්, යොන් ගේසොමුන් ලෙස
ආන් ෂින්-වූ, බෝජං රජු ලෙස
කිම් සොන්-දොං, නෝයි ඉයුම්ෂින් ලෙස

බෙක්ජේ
පාක් චුල්-හෝ, මු රජු ලෙස
ලී ජින්-වූ, උයිජා රජු ලෙස
චා ගි-හ්වන්, ග්යේරු ලෙස
ගොං ජුං-හ්වන්, බුයෝ යුං ලෙස
හියෝ ජුං-මින්, බුයෝ තේ ලෙස
කිම් මින්-කි, බුයෝ හ්යෝ ලෙස
ජං තේ-සුං, බුයෝ පුං ලෙස
චෝයි ජේ-සුං, ග්යේබෙක් ලෙස
ජෝ ඉයුන්-සූක්, ග්යේබෙක්ගේ බිරිඳ ලෙස
කිම් චුල්-කි, දෝචුං ලෙස
කිම් යොං-කි, බොක්සින් ලෙස
චෝයි වූ-ජූන්, යුන් චුං ලෙස
කිම් වොන්-බේ, සොං චුං ලෙස
ඉම් බ්‍යුං-කි, හොංසු ලෙස
වොන් සොක්-යොන්, සන්ග්යොං ලෙස
චෝයි දොං-යුබ්, උයිජික් ලෙස
හොං ඉන්-යොං, හ්වා-සි ලෙස
ජුං ස්‍යුං-වූ, දෝජිම් ලෙස
ජෝ තේ-බොං, චුංස්‍යුං ලෙස

ටෑං රාජවංශය
යූන් ස්‍යුං-වොන්, ටයිෂොං අධිරාජයා ලෙස
සියෝ දොං-සූ, ගඔෂොං අධිරාජයා ලෙස
ජුං හ්‍යුං-චේ, සෝ ජොං-බං ලෙස
බං හ්‍යුං-ජූ, දොං බෝ-ර්යං ලෙස
සුන් දොං-හ්‍යුක්, යු ඉන්-වොන් ලෙස
කිම් යොං-සුන්, යු ඉන්-ග්වේ ලෙස
චෝයි නක්-හී, සොන් ඉන්-සා ලෙස
ඕ සං-හූන්, ටෑං සෙන්පතියෙක් ලෙස

ජපානය
කිම් මින්-ක්‍යූං, සයිමෙයි අධිරාජිනිය ලෙස
ආන් හොං-ජින්, ටෙන්ජි අධිරාජයා ලෙස
නෝ ස්‍යුං-ජින්, ෆුජිවරා නෝ කමතරි ලෙස
ජුං ජින්-ගක්, සෝගා නෝ ඉරුකා ලෙස

ඓතිහාසික තොරතුරු

ජින්ජි රජුව සිහසුනෙන් නෙරපා දැමුණේ මිෂිල් බිසව විසින් මෙහෙයවූ කුමන්ත්‍රණයක් මගිනි. අනතුරුව ජින්ප්යොං රජු සිල්ලාවේ සිහසුනට පත් විය. ජින්ප්යොං රජුට පුතුන් නොසිටි බැවින් සිය දියණිය වූ සොන්දොක්ව සිය උරුමකරු ලෙස තෝරා ගන්නා ලදී. මෙය පෙරනොවූ විරූ අත්දැකීමක් වුව ද, එමගින් සිල්ලාවේ ජනයා එතරම් පුදුමයට පත් නොවී ය. එයට හේතුව එම යුගයේ මව්බිසෝවරුන් සහ අනුරාජිනියන් වැනි කාන්තාවන් රාජ්‍ය උපදේශිකාවන් ලෙස කටයුතු කර තිබීම නිසායි. - මීට අමතරව ජින්ප්යොං සිහසුනට පැමිණියේ ද මීෂිල් බිසව විසින් මෙහෙයවන ලද කුමන්ත්‍රණයක් මගිනි. මෙකල රාජධානිය පුරා කාන්තාවන් පවුල්වල ප්‍රධානීන් වූ අතර පීතෘවංශීය මෙන්ම මාතෘවංශීය ප්‍රවේණි ක්‍රම ද පැවතිණි. සිල්ලාව තුළ, කාන්තාවන්ගේ තත්ත්වය සාපේක්ෂව ඉහළ මට්ටමක පැවතිණි. සොන්දොක්ගේ සාර්ථක රාජ්‍ය සමය සිල්ලාවේ තවත් රාජ්‍යාධිකාරී රැජිනියන් දෙදෙනකු සඳහා පූර්වාදර්ශයක් විය.

රැජින බවට පත්වීමට ප්‍රථම සොන්දොක්, දියොක්මාන් කුමරිය (හන්ජා: 德曼) ලෙස හැඳින්විණි. සම්ගුක් සගි අනුව, ඇය සිල්ලාහි ජින්ප්යොං රජුගේ පළමු දියණිය වෙයි. නමුත් වෙනත් ඓතිහාසික වාර්තා අනුව, ඇය ජින්ප්යොං රජුගේ දියණියන් අතුරින් දෙවැන්නායි. ඇය ඇගේ වැඩිමහල් සොයුරිය වූ චොන්මියොං කුමරියට වඩා බෙහෙවින් බාල ය. ඇයගේ බෑනා සහ චොන්මියොං කුමරියගේ පුත්‍රයා පසුකලෙක සිල්ලාහි මුයොල් ලෙස රාජ්‍යත්වයට පත් විය. සොන්දොක්ගේ අනෙක් සොයුරිය වූ සොන්හ්වා කුමරිය පසුකලෙක බෙක්ජේහි මු සමග විවාහ වී බෙක්ජේහි උයිජාගේ මව බවට පත් වූවා ය. නමුත් සොන්හ්වාගේ පැවැත්ම මතභේදාත්මක ය. එයට හේතුව 2009දී හමු වූ සාක්ෂියකට අනුව උයිජා රජුගේ මව ඓතිහාසික වාර්තාවල සඳහන් පරිදි සොන්හ්වා කුමරිය නොව සාතෙක් රැජින බව සඳහන් වේ.

සොන්දොක් රැජිනගේ මරණින් පසු සිල්ලා රාජධානියේ සිහසුනට පත් ජින්දොක් රැජින සිල්ලාවේ දෙවන රාජ්‍ය කරන රැජිනිය වූවා ය. සිල්ලාවේ අනන්‍ය කුල ක්‍රමයේ ඉහළම කුලය වූ සොංගොල් කුලයේ අවසන් රාජ්‍ය පාලකයා වූයේ ද ඇයයි. ඇග් සැබෑ නාමය ස්‍යුංමන් යන්නයි. ඇගේ පියා වූ කිම් ගුක්බන්, ජින්ප්යොං රජුගේ බාලම සොහොයුරා වූ අතර, ඇගේ මව වොල්ම්යොං ආර්යාව නම් වූවා ය. ඇගේ සත් අවුරුදු රාජ්‍ය පාලන සමය තුළ, ජින්දොක් රැජින ප්‍රධාන වශයෙන්ම සිය අවධානය යොමුකළේ රාජ්‍යයේ විදේශ ප්‍රතිපත්තිය පිළිබඳවයි. කිම් යුෂින් නැමැති සෙන්පතියාගේ ආධාර ඇතිව ඇය සිල්ලා රාජ්‍යයේ ආරක්ෂාව ශක්තිමත් කිරීමට සමත් වූ අතර, ටෑං චීනය සමග ඇගේ රාජධානියේ සම්බන්ධතා ද වැඩි දියුණු කිරීමට උත්සාහ ගත්තා ය. මෙම උත්සාහයන් පසුකලෙක තුන් රාජධානි (සිල්ලා, බෙක්ජේ, සහ ගොගුර්යෝ) එක්සත් කිරීමට පදනම දැමූයේ යැයි කීම අසත්‍යයක් නොවේ.

ආශ්‍රේයයන්

මේවාත් බලන්න
ක්වීන් සොන්දොක්

බාහිර සබැඳි
ද කිං'ස් ඩ්‍රීම් නිල KBS වෙබ්අඩවිය
ද ග්‍රේට් කිං'ස් ඩ්‍රීම් සඳහා හන්සිනෙමාහි ඇති ගිණුම

කොරියානු-භාෂා රූපවාහිනී වැඩසටහන්කරණය
කොරියානු විකාශන පද්ධතියේ රූපවාහිනී නාට්‍ය
2012 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
2013 දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
2010 දශකය තුළ දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
සිල්ලාව පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී කතාමාලා
දකුණු කොරියානු ඓතිහාසික රූපවාහිනී කතාමාලා
රූපවාහිනී කතාමාලා

ද කිං'ස් ඩ්‍රීම්


As eleições legislativas checas de 1996 foram realizadas entre os dias 31 de maio e 1 de junho para renovar a totalidade de assentos da Câmara dos Deputados da Chéquia. O governista Partido Democrático Cívico (ODS), partido do primeiro-ministro à época, Václav Klaus, obteve uma apertada vitória eleitoral por maioria simples contra o oposicionista Partido Social-Democrata Tcheco (ČSSD), obtendo 29.62% dos votos válidos contra 26.44% do partido comandado por Miloš Zeman.

Apesar disso, o ODS perdeu 8 assentos, enquanto que o ČSSD ganhou 45 assentos. Tal variação positiva no número de assentos de uma eleição para a outra foi a maior já registrada por um partido político desde o início do regime democrático na República Checa no início da década de 1990, o que consolidou o ČSSD como uma força política relevante a nível nacional no país.

Resultados eleitorais

Legislativas
Chéquia
Eleições

Eleições legislativas na República Checa em 1996


Şirvan, aşağıdaki anlamlara gelebilir;

Kişi
Nevra Şirvan, Nevra Serezli olarak tanınan sinema ve tiyatro oyuncusu

Film
Dertli Gelin Şirvan, Suavi Tedü ve Halide Pişkin'in başrolde oynadıkları 1957 yılı yapımı film
Şirvan (film, 1969), Yıldıray Çınar ve Hülya Darcan'ın başrolde oynadıkları 1969 yılı yapımı film
Şirvan İle Nazlı, Tugay Toksöz ve Meral Zeren'in başrolde oynadıkları 1973 yılı yapımı film
Şirvan (film, 1974), Ümit Tokcan ve Aysun Güven'in başrolde oynadıkları 1974 yılı yapımı film

Yer
Şirvan Eyaleti, Azerbaycan'da tarihi eyalet
Şirvan (Azerbaycan), Azerbaycan'da şehir
Şirvan, Türkiye'nin Siirt iline bağlı ilçe
Şirvan, Kuzey Horasan, İran'da Kuzey Horasan Eyaleti'ne bağlı şehir
Şirvan şehristanı, İran'da Kuzey Horasan Eyaleti'nin 7 şehristanından birisidir.

Yapı
Şirvan Camii, Gaziantep'te cami

Şirvan


"Historyja majho žyccia" på engelsk Story of My Life er en sang fremført af duoen Naviband som deltog i Eurovision Song Contest 2017. Sangen opnåede en 17. plads.

Eksterne kilder og henvisninger

Singler fra 2017
Sange fra Eurovision Song Contest 2017
Eurovision Song Contest-sange fra Hviderusland

Historyja majho žyccia


Karıncak, Samsun ilinin Bafra ilçesine bağlı bir mahalledir.

Mahallenin bilinen en eski ismi Hirsa veya Hirzaydi.
Mahallede ilk önce Rumlar yerlesikdi sonradan Kafkasyadan 93 Harbinden sonra (1878-1880 yılları) Ruslar tarafından sürülen Cerkezler (Adigelerin Abzekh ve Shapsikh Kabilieleri) Mahalleye yerlestiler.

Arnavutların köye gelişi 1912-1913 yıllarında olmuştur ve onlarda ayni Cerkezler gibi Deniz yoluyla Bafraya ulasmislardır.

Lazlarda Doğu Karadeniz bölgesinin Ruslar tarafından isgalinden sonra tahminen 1915-1917 yıllarında Karincak mahallesine yerleşmişleridr.

1922-1923 yıllarında Nüfus Mübadelesi ile Yunanistana sürülen Rumların torunları bugün agirlikli olarak Yunanistanin Selanik ve Kavala şehirlerinde yaşamaktadırlar.

Köyün daha önceleri kullanılan ve bilinen diğer ismi ise "Çorak"tır.

Coğrafya
Samsun iline 63 km, Bafra ilçesine 9 km uzaklıktadır.

Nüfus

Bafra'nın mahalleleri

Karıncak, Bafra


San Michális, en , est un village de l'île de Syros, dème de Sýros-Ermoúpoli, d'Égée-Méridionale, en Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population du village s'élève à .

La localité donne son nom au , un fromage bénéficiant d'une Appellation d'origine protégée depuis 1994.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Égée-Méridionale
Syros

San Michális (Sýros)


දේශමාන්‍ය විද්‍යාජෝති ආචාර්්‍ය පිලිප් රේවත විජේවර්ධන (20 අගෝස්තු 1924 – 18 අගෝස්තු 2010) මහාතා ශ්‍රීලාංකික ඉංජිනේරුවරයෙක්, ගගන විද්‍යායෙක්, නව නිපැයුම්කරුවෙක් මෙන්ම ඔලිම්පික් ක්‍රිඩයෙක් විය.ඔහු විසින් නිවර්ථන කලාපයට ගැලපෙන් කෘෂිකාර්මික කටයුතු ගැන මහාත්සේ උනන්දුවෙන් පරේෂණ කටයුතු මෙහෙයවුයේය.

අධ්‍යාපනය හා වෘත්තිය ජිවිතය
එතුමන් ප්‍රාථමික අධ්‍යාපනය හැදැරුවේ CMS කාන්තා විද්‍යාලය, කොළඹ, සහ ශා.තෝමස් විදුහල,ගල්කිස්ස, මෙම  ද්විත්වයම ඇග්ලිකන් පාසල් විය. පසුව එතුමන්  Peterhouse College, University of Cambridge, මහා බ්‍රිතාන්‍ය,තුලින් ගගන විද්‍යාව,යාන්ත්‍රික හා කෘෂිකාර්මය යන අංශ හැදැරුවේය.පසුව දර්ෂණපති උපාධියක් ලබාගත්තේය. හාවර්ඩ් ව්‍යාපාර පාසලෙන් ව්‍යාපරකරනය පිලිබදවද හැදැරුවේය.

1970 පමන , විජ්වර්ධනයන් නිවර්ථන කෘෂිකර්මය පිලිබද විශෙෂඥෙයක් ලෙස  එ.ජා. ලෝක ආහාර වැඩසටහන (FAO)
සහ ලෝක බැංකුවට සිය දැයකත්වය සැපයීය.ඔහු කලවාලාම්පූර් . මලයාසියා,Mechanization and Automation Research Centre හි ප්‍රධානියා ලෙසද 1973 සිට 1974 දක්වා කටයුතු කරන ලදි, .පසුව ඔහු නයිජිරියාෙව්  International Institute of Tropical Agriculture (IITA) හි ප්‍රධානියා  (1975–1980) ෙලස කටයුතු කරන ලදි.

එමෙන්ම ඔහු ශ්‍රිලංකාවේ ව්‍යාපාරික,පර්යේෂන හා නිති ප්‍රතිපත්ති සම්පාද ප්‍රජාවන්ට තම විශේෂඥ දැනුමෙන් දායකත්වය ලබාදෙන ලදි. ජාතික තේ මණ්ඩලයේ සභාපති ධුරය,නව නිපැයුම්කරුවන්ගේ කොමිෂන් සභාවේ සාමාජිකයෙකු ලෙසද කටයුතු කර ඇත.එමෙන්ම බොහෝ පොදු විද්‍යා පර්යේෂන ව්‍යාපෘති සදහා තම දායක්තවය දෙනලදි.  මොරටුව විශ්වවිද්‍යාල‍ය‍ෙඋපකුලපතිවරයා ලෙස 2002 සිට 2007 දක්වා කටයුතු කරන ලදි. ශ්‍රිලාංකිකයෙකුට හිමවන ඉහලම විද්‍යා ගෞරව නාමය වන විද්‍යාජෝති නාමයේනන එතුමන් පිදුම් ලැබිය.

රේ විජේවර්ධනගේ පවුල් පසුබිම
රේ ලංකාවේ ධනවත්, වගේම දේශපාලනික හා ව්‍යාපාරික ලෝකයේ ප්‍රභල පවුල්වලට ලේ නෑකම් දක්වන්නෙක්. රේ ගේ පියාවූ දොන් එඩ්මන්ඩ් විජේවර්ධන සුප්‍රකට ලේක්හවුස් පුවත්පත් සමූහය ආරම්භකල ඩී ආර් විජේවර්ධනගේ සොයුරාවූ අතර මව කොරින් ඇමැන්ඩා ජෙනින්ග්ස් යටත් විජිත ලංකාවේ ධනවත් ප්‍රභූපවුලක තැනැත්තියක් වූවාය. මව හා පියා යන දෙදෙනාම ප්‍රසව හා නාරි විශේෂඥ වෛද්‍යවරුන් වුනා.

1949දී ඔහු සීලා ද මෙල් මෙනෙවිය සමග විවාහවූ අතර ඇය ලංකාවේ පලමුවෙන්ම නයිට් පදවිය (CBE) ලැබූ ශ්‍රී ලාංකිකයාවූද, H L De Mel සමාගම් සමූහයේ හිමිකරුවූද  සර් හෙන්රි ද මෙල් ගේ සොයුරාගේ දියණිය වුනා. සුප්‍රකට ව්‍යාපාරික උපාලි විජේවර්ධන හා හිටපු ජනාධිපති ජේ. ආර් ජයවර්ධන රේ විජේවර්ධනගේ ලඟම ඥාතීන් වූවා. අනෝමා, රොෂ්නී හා මැන්ඩී යන දියණියන් තිදෙනෙක් ලැබූ වාසනාවන්ත පියෙකු වූ රේ අවුරුදු 85ක් ආයු වැලඳූවා.

කෘෂිකර්මාණ්තයට සිදුකල දායකත්වය
කලින් කලට දැඩි නියං හා අවාභාවික ආපදා නිසා ආසියාතික හා අප්‍රිකා රටවල් දහස් ගණන් කුසගින්නේ මියයන දුර්භික්ෂ නිමා කිරීම සඳහා 1950 ගණන්වලදී හරිත විප්ලවය ලෙසින් හඳුන්වන ලෝක ව්‍යාප්ත වැඩපිලිවෙලක් ආරම්භවුනා. වී ආදී ධාන්‍යවල අස්වැන්න වැඩිකොට, වගා භූමිප්‍රමාණය වැඩිකිරීමේ තාක්ෂණයන් දියුණු කිරීම හා ගොවි ජනයාට සම්ප්‍රේෂණය කිරීමේ මහා පරිමාණ වැඩ පිලිවෙලක් වූ හරිත විප්ලවය මැක්සිකෝව, අග්නිදිග ආසියාව හා ඉන්දියාව රටවල ඉමහත් උද්යෝගයෙන් ක්‍රියාත්මකවූ අතර ශ්‍රී ලංකාවද මෙම වැඩ පිලිවෙලේ ඉදිරියෙන්ම සිටියා.

කුඩා කට්ටිවල ගොවිතැන් කරන ආසියාතික ගොවීන්ටද බටහිර රටවල ගොවි අස්වැන්න අධික ලෙස වැඩි කල යාන්ත්‍රික විප්ලවයේ ප්‍රතිපල ලබාදීමට කුඩා ට්‍රැක්ටරයක් නිපදවීමේ උත්සයක් රේ සිය ඉන්ජිනේරු හා කෘෂිකාර්මික දැනුම යොදාගෙන ඇරඹූ අතර එහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස  රෝද දෙකේ  අත් ට්‍රැක්ටරය නිර්මාණය වුනා.

එම ට්‍රැක්ටරය නිෂ්පාදනය සඳහා බ්‍රිතාන්‍යයේ ලෑන්ඩ් මාස්ටර් සමාගමට නීතිමය අයිතිය ලබාදුන් අතර අදටත් රෝද දෙකේ අත්ට්‍රැක්ටරය ලෑන්ඩ්මාස්ටර් එක ලෙස හඳුන්වන්නේ ලංකාවට පලමුවෙන්ම ගෙන ආ අත්ට්‍රැක්ටර් ලෑන්ඩ්මාස්ටර් සන්නාමයෙන් පැමිණි නිසාය.

1970 ගණන්වලදී රේ විජේවර්ධන එක්සත් ජාතීන්ගේ ආහාර වැඩසටහන හා ලෝක බැංකුවේ ඝර්මකලාපීය කෘෂිකර්මාණ්තය පිලිබඳව විශේෂඥයෙකු ලෙස සිය දායකත්වය ලබාදුන් අතර 1973-1974 කාලයේදී මැලේසියාවේ ක්වාලාලම්පූර් නුවර පිහිටි Mechanization and Automation Research Centre (MARDI) ආයතනයේ ප්‍රධාන ඉන්ජිනේරු තනතුර ඉසිලුවා. 1975-1980 කාලයේ නයිජීරියාවේ International Institute of Tropical Agriculture (IITA) ආයතනයේ කෘෂිකර්මාණ්ත ඉන්ජිනේරු විද්‍යාව පිලිබඳව ප්‍රධානියා ලෙස කටයුතුකලා.

1950 ගණන්වල සිට 1980 පමණ වන තෙක්ම කෘෂිකර්මාණ්තයේ පලදාව වැඩි කිරීමට කුඩා යන්ත්‍ර හඳුන්වාදීමට මහත් මෙහෙයක් කල රේ පසුව සිය අවධානය තිරසාර (sustainable) හා සංරක්ෂණ (conservation) කෘෂිකර්මාණ්තය වෙත යොමුකලා. හරිත විප්ලවය සාර්ථකව ජයග්‍රහණය කලත් ඉන් ඇතිවූ අතුරු ප්‍රතිපලවූ අධික පොහොර භාවිතය හා අධික කෘමි/වල් නාෂක භාවිතය නිසා ගොවි ප්‍රජාවට, පරිසරයට මෙන්ම පාරිභෝජන ජනතාවටද ඇතිවී ඇති හානිය අත්දැකීමෙන් දැක්ක රේ, සාම්ප්‍රදායික කෘෂිකාර්මික ක්‍රම නවීන ආකාරයට හඳුන්වා දෙන්නට උත්සහ කලා.

1980 ගණන්වලදී රේ විජේවර්ධන, ආචාර්ය පරාක්‍රම වෛද්‍යනාත සමග එක්ව "Conservation Farming for Small Farmers in the Humid Tropics" නම් පොතක් පලකලා. ආසියාවේ, අප්‍රිකාවේ හා දකුණු ඇමරිකාවේ සාම්ප්‍රදායික කෘෂිකාර්මික ක්‍රම වල ඇති පරිසර හිතකාමී බව හා ඒ සාම්ප්‍රදායික ක්‍රම නූතන කෘෂිකර්මාණ්තයට යොදාගත හැකි ආකාරය පිලිබඳව ගවේෂණයක් මෙන්ම රූපසටහන් අතිවිශාල ප්‍රමාණයක් සමග ඇති අත්පොතක් ලෙසද භාවිතාකල හැකි පරිදි ලියා තිබෙනවා.

ආනත කෘෂිකාර්මික ඉඩම් තාක්ෂණය - Sloping Agricultural Land Technology (SALT)

ලොව පුරා ඝර්මකලාපීය රටවල සාම්ප්‍රදායික ගොවීන් ඇසුරු කරමින් ඔවුන් නව ගොවිතැන් ක්‍රම වලට හුරුකරන්නට උත්සහ කල රේ විජේවර්ධන කල් යත්ම සාම්ප්‍රදායික ගොවිතැන්වල පරිසර හිතකාමී බව හා තිරසාරත්වය පිලිබඳව අවබෝධකර ගත්තා. මින් එක් වැදගත් අවබෝධයක් නම් ඝර්මකලාපීර රටවල කෘෂිකාර්මික පස සේදීයාම / හුලඟට ගසාගෙන යාම වැලැක්වීමේ වැදගත් කමයි.

මේ සඳහා රුක් ආවරණ යෙදිය හැකි ක්‍රම පිලිබඳව අධ්‍යයනය කල ඔහු පිලිපීනයේදී 1970 ගණන්වලදී වැඩිදියුණුකල, කඳුකර ප්‍රදේශවල භාවිතාකල හැකි Sloping Agricultural Land Technology (SALT) උපක්‍රමය ප්‍රවර්ධනය කරන්නට වෙහෙසුනා.

වේගයෙන් වර්ධනය වන, පසට නයිට්‍රජන් එකතුකරන රනිල කුලයේ ශාඛ කඳුවැටිවල වැවීමෙන් මේ අරමුණ සාර්ථක කරගත හැකි බව පිලිපීනයේ අත්දැකීම් වලින් පෙනීගොස් තිබුණු අතර රේ, එම තාක්ෂණය ලංකාවේ හා වෙනත් රටවල අනුවර්තනය කරගත හැකි ආකාරය අධ්‍යයනය කරමින් එම සරල තාක්ෂණය ප්‍රවර්ධනය කරන්නට පටන් ගත්තා.

ජාත්‍යන්තර වගකීම් වලින් මිදී 1980 ගණන්වලදී ලංකාවට පැමිණි රේ විජේවර්ධන පූර්ණකාලීනව සෝල්ට් තාක්ෂණය ලංකාවේ කඳුකර ගොවි බිම්වලට හඳුන්වාදීමට වෙහෙසුනා.මුලින් මේ ප්‍රදේශවල දුම්කොල වගාකල ලංකා දුම්කොල සමාගම සමග කටයුතු කල රේ විජේවර්ධන, පසුව එම තාක්ෂණය තේවතු සමාගම්වලටද හඳුන්වාදෙන්නට කටයුතුකලා. දුම්කොල සමාගමේ ගරු උපදේශක තනතුරක් දරමින් කුඩා දුම්කොල ගොවීන්ට සෝල්ට් තාක්ෂණය අනුව අඩු වියදමකින් පස සංරක්ෂණය කරගත හැකි ආකාරය කියාදුන් රේ ගේ වෑයම නිසා 1997දී ලංකා දුම්කොල සමාගම ලංකාවේ පස සංරක්ෂණ කටයුතු සඳහා වූ දායකත්වය අගැයිමට Worldaware Award for Sustainable Development සම්මානය දිනාගත්තා. මේ සඳහා දැඩි කැපවීමකින් ක්‍රියාකලේ රේ විජේවර්ධන මහතායි.

සෝල්ට් තාක්ෂණයෙන් පස සුරැකීම සඳහා රනිල කුළයේ ශාකයක් වන ගිනිසීරියා / වැටහිරියා / ඇල්බීසියා යන නම් වලින් හැඳින්වූ Gliricidia sepium ලංකාව තුල ප්‍රවර්ධනය කරන්නට රේ කටයුතුකලා. වේගයෙන් වැඩෙන ගිනිසීරියා ගසේ අතු හා කොල පාංශු ආවරණයක් මෙන්ම පොහොරක් ලෙසත් යොදාගත හැකියි.

දැඩි ලෙස පාංශු ඛාදනයට බඳුන්වූ උඩුදුම්බර, හඟුරන්කෙත දඩයම්පොල ග්‍රාමයේ රේ විජේවර්ධන සිය ගිනිසීරියා ව්‍යාපෘතිය 1989දී ඇරඹූ අතර වසර තුනක් යනවිට එම ප්‍රදේශයේ ගොවිබිම්වල පාංශු තත්වය (soil quality) විශාල ලෙස වර්ධනය වූවා. රේ ගේ කෘෂිකාර්මික ඥාණයට සී.ටී.සී සමාගමේ මූල්‍ය ශක්තිය මුහුවී ගිනිසීරියා පැල මහා පරිමාණයෙන් රෝපණය කොට ගොවීන් අතර බෙදාහැරීමේ ව්‍යාපෘතියක් ඇරඹුනා. ගිනිසීරියා පැල සෝල්ට් තක්ෂණයට අනුව වගාබිම්වල රෝපණය කිරීම සඳහා දුම්කොළ සමාගම ගොවීන්ට දිරිදීමනාවක්ද ලබාදුන්නා.

දඩයම්පොල ලැබූ සාර්ථකත්වය මත මුලු මහත් කඳුකරයේම දුම්කොළ ගොවීන් සෝල්ට් තාක්ෂණයට අනුවර්තනය වී සිය ගොවිබිවල ගිනිසීරියා වගාකරමින් පස සංරක්ෂණයට දායකවුනා. 1989දීම රේ විජේවර්ධන තේ පර්යේෂණ ආයතනයේ සභාපති බවට පත්කරන ලද අතර ඒ අනුව සෝල්ට් තාක්ෂණය තේ කර්මාණ්තය තුලටද ව්‍යාප්තකරන්නට රේ විජේවර්ධනට හැකිවුනා.

ගුවන්යානා නිර්මාපකයා
තරුණයෙකු ලෙස බ්‍රිතාන්‍යයේ ගගනවිද්‍යාව හැදෑරූ රේ විජේවර්ධනට බ්‍රිතාන්‍යයෙන් බිහිවූ කීර්තිමත්ම ගුවන්යානා නිර්මාපකයාවූ සර් ජෙෆ්‍රි ඩී හැවිලන්ඩ් යටතේ අභ්‍යාසලාභියෙකු ලෙස ගුවන්යානා ඉන්ජිනේරු තාක්ෂණය ඉගෙන ගන්නට වාසනාව ලැබුනා. ඩි හැවිලන්ඩ් දෙවන ලෝක යුධ සමයේ රාජකීය ගුවන් හමුදාවට නිර්මාණය කල De Havilland Mosquito - Fighter/Bomber  යානය එකල ලොව හොඳම යුධ ගුවන්යානය බවට පිලිගැනුනා. එමෙන්ම හැවිලන්ඩ් නිර්මාණය කල De Havilland Comet Jetliner මගී ප්‍රවාහන යානය ලොව පලමු  මගී ප්‍රවාහණ ජෙට් ගුවන්යානය ලෙස වාණිජ ගුවන්සේවාවලට එක්වුනා.

හැවිලන්ඩ් වැනි ලෝක පූජිත ගගනයාත්‍රා නිර්මාපකයෙකු සෙවනේ ගගනවිද්‍යාව උගත් රේ, සිය ජීවිතයේ බොහෝ කාලයක් විනෝදාංශයක් ලෙස සිදුකලේ ගුවන්යානා නිර්මාණය හා එලෙස නිර්මාණය කල යානා තමන්ම පියාසර කිරීමයි. වසර 50ක් තිස්සේම ගුවන්යානා පියාසර කල රේ විජේවර්ධන වරක් පැවසූවේ කෘෂිකර්මාණ්තය මාගේ ජීවිකාව වුවත් මා ජීවත්වන්නේ ගුවන්යානා පියාසර කරන්නට කියායි.

80 දශකයේ අවසානයේ ඊළාම් යුද්ධය දරුණුවූ පසු රජය පැනවූ රටතුල සිවිල් ගුවන්යානා පියාසැරි තහනම් කිරීමේ නියෝගය නිසා රේගේ ප්‍රියතම විනෝදාංශයට නැවතීමේ ලකුණ වැටුනා.දක්ෂ ගුවන් නියමුවෙකු වූ රේ විජේවර්ධනට ගුවන්යානා වර්ග තුනක් සඳහා ගුවන් නියමු බළපත්‍ර තිබුණා. අචල පියාපත් ගුවන්යානා (fixed wing aircraft), හෙලිකොප්ටර් හා ගයිරෝකොප්ටර් නම් කුඩා පියාසර යන්ත්‍ර පියාසර කිරීමට ඔහුට අවසර තිබුණා.

රේ විජේවර්ධන සිය නිවසේ විශාල වැඩපොලක් නිර්මාණය කරගෙන සිටි අතර එහි විවිධ වර්ගයේ ගුවන්යානා ගණනාවක් නිෂ්පාදනය කලා කිවහොත්, රේ නැමති අරුම පුදුම හැකියාවන් ඇති මිනිසා ගැන නොදන්නා අය පුදුම වනවා. පහල ඡායාරූපයේ තියෙන්නේ රේ විජේවර්ධන සිය නිවසේම තනාගත් ආසන දෙකේ ගුවන්යානයයි. "ලිහිණියා" යන සුරතල් නාමයෙන් හඳුන්වන මේ ගුවන්යානයෙන් 1980 ගණන්වල ජේ ආර් ජයවර්ධන ජනාධිපතිවරයාගේ විද්‍යා උපදේශකවූ මහාචාර්ය සිරිල් පොන්නම්පෙරුම, එතුමා පර්යේෂණ කල මහනුවර මූලික අධ්‍යයන ආයතනයට රගෙන ගොස් ආපසු කොළඹට ගෙන ආවා.

රේ විජේවර්ධනගේ නිවසේ බිහිකොට තිබූ දේශීය ගුවන්යානා කර්මාණ්තශාලාවේ බිහිවුනේ ගුවන්යානා විතරක් නෙමෙයි. පුංචි හෙලිකොප්ටර් යානාත් එකේ බිහිවෙලා තියෙනවා. මේ තියෙන්නේ රේ ගෙදර හදපු සූටික්කා හෙලිකොප්ටරේ.

පුණර්ජනනීය බලශක්ති ප්‍රවර්ධනයට රේ විජේවර්ධනගේ දායකත්වය

ලංකාව අතිවිශාල ලෙස බොරතෙල් ආණනය කරමින් විදුලි ජනනය සඳහා පවා බොරතෙල් මත යැපෙන්නට සිදුවෙනු ඇතැයි අනාවැකි පලකල රේ ලංකාවේ බළශක්ති සුරක්ෂිතතාවයට (අනාගතයේ බළශක්තිය ලබාගැනීමේ හැකියාව සුරැකීම) අවශ්‍ය ප්‍රතිපත්ති සම්පාදනය කරගැනීමට මහත් වෙහෙසක් ගත්තා. පුණර්ජනනීය බලශක්තිය සූර්ය බලය, සුලං බලය හා ජීව-ද්‍රව්‍ය බළශක්තිය (bio-mass energy) ආදී විවිධ බළශක්ති ප්‍රභව භාවිතාකරමින් ශ්‍රී ලංකාවේ බළශක්ති ප්‍රභව විවිධාංගීකරණයට බන්ඳුන්විය යුතු බවයි ඔහුගේ යෝජනව වූයේ. අනවශ්‍ය ලෙස ජලවිදුලිය මත යැපීම භයානක බව ඔහු පෙන්වා දුන්නා.

කුඩා ජලවිදුලි බළාගාර (mini hydro-electric plants) තවත් ඔහු කැපවීමෙන් ප්‍රවර්ධනය කල ව්‍යාපෘතියක්. එමගින් තේ වතු ආදී කර්මාණ්තශාලාවලට ප්‍රධාන විදුලි සැපයුමෙන් විසන්ධිවී විදුලිය ජනනය කරගෙන පිරිවැය අඩුකරගත හැකි බව ඔහු පෙන්වා දුන්නා.

ඩෙන්ඩ්‍රෝ බළශක්ති ව්‍යාපෘතිය

ඩෙන්ඩ්‍රෝ බළශක්ති ව්‍යාපෘතිය නමින් පුණර්ජනනීය බළශක්ති ව්‍යාපෘතියක් ආරම්භකල රේ, එම බළශක්තිය නිපදවීම සඳහා වේගයෙන් වැවෙන ශාක යොදාගත හැකි බව  පර්යේෂණාත්මකව තහවුරු කලා. එම  වෙනත් කෘෂිකාර්මික වගා සඳහා යොදාහත නොහැකි බිම්වල මේ ශාක වාණිජමය ලෙස වගාකොට ගැමි ජනතාවට ආදායම් මාර්ගයක් ලබාගත හැකි බවද ඔහු පෙන්වා දුන්නා.

රනිල කුළයේ ගිරිසීලියා ශාක කොටස් දහනයෙන් බළශක්තිය නිපදවන 4 kW බලාගාරයක් නිර්මාණය කල රේ, එය කාක්කපල්ලියේ පිහිටි සිය පොල් වත්තේ පිහිටුවා, වත්තේම වවාගත් ගිරිසීලියා ශාකවලින් ක්‍රියාත්මක කරවූවා. එම කුඩා ඩෙන්ඩ්‍රෝ බළාගාරය වසර ගණනාවක් සාර්ථකව ක්‍රියාත්මකකරවිමින් සිය කල්පිතයේ ප්‍රායෝගිකත්වය ඔප්පුකලා. මෙමගින් ජාතික විදුලි පද්ධතියට සම්බන්ධ නොවූ ගම්මාන වලට විදුලිය ලබාදීමට යෝජනා කල රේ, එම බලාගාරවලට අවශ්‍ය ගිරීසීලියා, එම ගම්මානවලම වවාගැනීමට හැකි බවද පෙන්වා දුන්නා. පසුව ඔහු කිලෝවොට් 35ක ගිරිසීලියා දහන ඩෙන්ඩ්‍රෝ බලාගාරයක් ලංකා ට්‍රාන්ස්ෆෝමර් සමාගමේ අනුග්‍රහයෙන් ඉදිකල අතර එය තවමත් ක්‍රියාත්මක බවයි වාර්තාවෙන්නේ.

මේ සාර්තකත්වයෙන් පසුව ලංකා ට්‍රාන්ස්ෆෝමර් හා ලංකා දුම්කොළ සමාගම්වල දායකත්වයෙන් නුවර එලිය, වළපනේ මෙගාවොට් 1ක ඩෙන්ඩ්‍රෝ බළාගාරයක් පිහිටවන්නට ක්‍රියාකලා. 2009දී ත්‍රිකුණාමළයේදී මෙගාවොට් 10ක ඩෙන්ඩ්‍රෝ බළාගාරයක් පිහිටුවන්නට රේගේ උත්සහයයෙන් හැකිවූ අතර එය හොඳින් ක්‍රියාත්මකවන බවයි පැවසෙන්නේ.

සටහන්

Sailors at the 1968 Summer Olympics - Finn
1924 උපත්
2010 deaths
Alumni of the University of Cambridge
People from Colombo
Agricultural engineers
Sri Lankan yacht racers
Olympic sailors for Sri Lanka
සිංහල ජනයා
Asian Games medalists in sailing
Sailors at the 1970 Asian Games
Harvard Business School alumni

රේ විජේවර්ධන


فلاديمير الأول (بالروسية القديمة:Володимѣръ Свѧтославичь) هو أمير كييف منذ 978 حتى 1015. أدخل المسيحية إلى كييف روس والذي جعل إمارته أمة مسيحية جديدة تتبع الطائفة الأرثوذكسية. كانت جدته لأبيه هي القديسة أولغا التي أخذت اسم هيلانة بعد المعمودية حيث اعتنقت المسيحية حين كانت وصية على العرش سنة 957. أما ابنها سفياتوسلاف أبو فلاديمير فقد رفض اعتناق المسيحية وبقى على الديانة الوثنية وعبادة آلهة الفايكنغ بالرغم من توسلات أمه ليقبل المعمودية، فقد اعتبرها خيانة عظمى لتقاليد شعبه.

اعتناقه المسيحية

كان فلاديمير في البداية مثل أبيه يرفض ترك عبادة الأوثان متمسكًا بها لدرجة أنه قام بتشييد معبد لإله الرعد بيرون وكانت تقدم له الذبائح البشرية. وعند عودة فلاديمير إلى مدينته بعد انتصاره في معركة قرر أن يقدم ذبيحة بشرية كشكر للآلهة ووقعت القرعة على أب وابنه مسيحيين هما ثيوذورس ويوحنا. بدأ بعدها في الاهتمام بالدين وبعدم رضائه بالوثنية فبدأ بالبحث في المعتقدات، وقد تردد فلاديمير - بحسب كتاب أخبار نسطور - بين أربعة معتقدات هي الإسلام، أو المسيحيّة الغربيّة، أو الأرثوذكسيّة البيزنطيّة أو اليهودية. وبعدها اختار الأرثوذكسية وتعمد في كييف العاصمة وقتها وكان باسيليوس الثاني الإمبراطور البيزنطي عرّابه. وبعدها أصبحت الأرثوذكسية هي الديانة الرسمية لروسيا منذ عام 989 أو 990. وفقاً لتوماس كندريك بما أن هدف فلاديمير من التحول كان سياسياً واقتصادياً أيضاً، لم يتم ترك خيار للسكان وتم أمرهم بالتحول للمسيحية كذلك، وتطلب الأمر استخدام القوة في نوفجورود. تعمد سكان كييف في معمودية جماعية بنهر الدنيبر على يد الكهنة اليونانيين الذين رافقوا الأميرة آنا أخت الإمبراطور والتي أصبحت زوجة فلاديمير فيما بعد. أمر فلاديمير بإلقاء الأصنام في نهر دنيبر بعد قمع المقاومة المحلية. تم تبني الطقوس البيزنطية باللغة السلافية للكنيسة القديمة. القصة (المستمدة من راهب يدعى يعقوب في القرن الحادي عشر) أن فلاديمير اختار الطقوس البيزنطية وليس طقوس المسيحية الألمانية أو اليهودية أو الإسلام بسبب «جمالها المتسامي»، على ما يبدو رمزية أسطورية، وربما كان السبب تصميمه على البقاء مستقلاً عن السيطرة السياسية الخارجية، ولا سيما من الألمان.

توفي فلاديمير في يوم 15 يوليو عام 1015 ميلادية.

الشهيدان ثيوذورس ويوحنا
بعد أن اعتنق فلاديمير المسيحية قام ببناء كنيسة في المكان الذي مات فيه ثيوذورس وابنه يوحنا كتكفير عن تقديمهما ذبيحة بشرية ونقل أجسادهما إلى الكنيسة.

العهد المسيحي
شكلّ فلاديمير بعد تحوله إلى المسيحية مجلساً كبيراً مكون من أبنائه وعين 12 من أبنائه حكاماً على إمارات رعاياه. وفقًا للوقائع الأولية، أسس مدينة بيلغورود في عام 991. وفي عام 992، قام بحملة ضد الكروات، وعلى الأرجح الكروات البيض الذين عاشوا على الحدود مع أوكرانيا الحديثة. تم قطع هذه الحملة عن طريق هجمات شعب البجناك على كييف وحولها.

في السنوات الأخيرة من حياته، عاش في سلام نسبي مع جيرانه الآخرين: بوليسلاف الأول شروبري حاكم بولندا، وستيفين الأول ملك المجر، وأندريه التشيكي. بعد وفاة زوجته آنا، قام بالزواج مرة أخرى، ومن المحتمل أن تكون زوجته حفيدة أوتو الأول.

خلال فترة حكمه المسيحي، عاش فلاديمير تعاليم الإنجيل من خلال الأعمال الخيرية. حيث كان يُوزع الطعام والشراب على الأقل حظاً، وبذل جهداً للوصول إلى الأشخاص الذين لم يتمكنوا من الوصول إليه. واستند عمله إلى الدافع لمساعدة جيرانه من خلال تقاسم عبء حمل صليبهم. أسس العديد من الكنائس، بما في ذلك كنيسة العشور في عام 989، وأنشأ المدارس، وقام بحماية الفقراء وأدخل المحاكم الكنسية. وكان يعيش في الغالب في سلام مع جيرانه، وتوغلات شعب البجناك وحدها كانت تقلق هدوئه.

معرض صور

مراجع

انظر أيضًا
 المسيحية في روسيا
 معمودية كيفانس

أسرة روريك
أمراء في خقانات روس القرن 10
أمراء فيليكي نوفغورود
أمراء كييف
أمراء نوفغورود
تاريخ المسيحية في روسيا
قديسون أوكرانيون
قديسون روس
قديسون في القرن 11
قديسون ملوك مسيحيون
ملوك قديسون في الكنيسة الأرثوذكسية الشرقية
ملوك قديسون في الكنيسة الرومانية الكاثوليكية
ملوك مسيحيون
مواليد 958
مواليد عقد 950
مواليد في كييف
وثنيون اعتنقوا الأرثوذكسية الشرقية
وثنيون تحولوا إلى المسيحية
وفيات 1015

فلاديمير الأول


Kaštilac u Kaštel Gomilici
Kaštilac u Vrboskoj
Meštrovićeve Crikvine-Kaštilac
Kaštilac u Kaštel Sućurcu

Kaštilac


هذا المقال حول تويوتا يارس صالون، للمزيد عن يارس هاتشباك انظر تويوتا ڤيتز.

تويوتا يارس باليابانية (ト ヨ タ ・ ヤ リ ス ، Toyota Yarisu) هي إحدى طرازات شركة تويوتا للسيارات الصغيرة الحجم. تم إنتاجها لأول مرة في 1999. استخدمت تويوتا اسم Yaris في العديد من الطرازات في السوق اليابانية، على عكس باقي الأسواق العالمية التي كانت تحمل أسم تويوتا أيكو لنفس المركبة حتى عام 2005.اشتق اسم «يارس» من كلمة «شاريس»، وهي الشكل المفرد لكلمة شاريتيه وهي آلهة السحر والجمال اليونانية. اعتبار من مارس 2020، تم بيع 8.71 مليون نسخة من يارس حول العالم.

مبيعاتها السنوية
تترواح مبيعات اليارس السنوية من 100 إلى 150 الف سيارة سنوية (80 الف سيارة في المملكة) ولكن في عام 2014 حققت تويوتا انجاز ساحق وهو أكثر من 500 الف سيارة لقد تم بيعها في جميع انحاء المملكة

المحرك
ولها محركين سعة أحدهما 1 لتر والآخر 1.3 لتر باليابان، ودول الشرق الأوسط بسعة 1.3 لتر والآخر 1.6 لتر، لكنه في عام 2007م تم طرحها بالولايات المتحدة بمحرك سعته 1.5 لتر تلبية لمتطلبات فئة الشباب سرعة الطبلون 200 كلم في الساعة موديل 2006

و مع أن طرازي يارس وڤيتز يتشابهان كثيراً يالتصميم إلا أن ڤيتز تم تصميمها باستديوهات تويوتا الأوروبية، أما طراز يارس فقد تم تصميمه باستديوهات تصميم تويوتا اليابانية.

شكل السيارة
الطول الكلي مم 3825
العرض الكلي مم 1695
الارتفاع الكلي مم 1530
قاعدة العجلات مم 2460
المسافة بين العجلات أمامية مم
خلفية مم
تعليق أفقي أمامية مم 745
خلفية مم 620
العلو عن الأرض مم 140
الطول الداخلي مم 1865
العرض الداخلي مم 1390
الارتفاع الداخلي مم 1250
وزن السيارة كجم M/T: 1035-1055 A/T: 1045-1065
الوزن الإجمالي كجم M/T: 1465 A/T: 1475
عدد المقاعد2 في الامام ومقعد كبير في الخلف تسوعب 3 اشخاص
تسوعب السيارة 5 اشخاص كحد اقصا

الراحة
تمنح طريقة التجميع الذكية في (يارس) الجديدة مستوى عصريا ينفرد به تصميم المسافة الواسعة بين مساحة المقاعد الأمامية والخلفية. والتي تؤمن بالتالي مساحة واسعة ومريحة لأرجل ركاب المقاعد الخلفية

السلامة
لمساعدة السائق على تجنب الحوادث تستخدم (يارس) عددا من تجهيزات السلامة النشطة مثلABS (نظام الفرملة المانع للغلق) و EBD (نظام فرملة مع موزع قوة إلكتروني مانع للانغلاق) للمزيدمن الأمن وا زودة بي صدامات من البلاستك الذي يمتص الصدمة ولا يشعر من في داخل السيارة بيشيء

تويوتا ياريس 2015
أطلقت تويوتا ياريس نسخة (هاتشباك) المحدثة الجديدة طراز 2015 مع تصميم أكثر ديناميكية وإثارة، لتتميز السيارة عن منافساتها في هذه الفئة التي تعد من أكثر فئات السيارت منافسة، بينما طرحت تويوتا ياريس 2015 هاتشباك بنفس المحركات السابقة ولكن مع المزيد من المواصفات.

و يعتمد تصميم السيارة على فلسفة تصميمية جديدة شاركت في وضعها مراكز البحث والتطوير الأوروبية في بلجيكا وفرنساً، لتمنح السيارة مظهراً أوروبياً، وزُوّدت السيارة بمقدمة جديدة مع شبك أمامي ضخم يحتل معظم الواجهة الأمامية وفتحة تهوية أكبر، كما تم تزويد السيارة أيضاً بأضواء LED أمامية، وصادم خلفي جديد وإطارات معدنية قياس 15 و 14 إنش.
ومن الداخل يبدو التصميم مألوفاً ولكن مع شاشة عدادات جديدة وكونسول وسطي معدل ومواد عالية الجودة، ومن أبرز التغييرات أيضاً هنالك البلاستيك ناعم الملمس والتزيين الكرومي والفرش المحدّث ونظام Toyota Touch 2 الترفيهي المعلوماتي مع شاشة كبيرة قياس 7 إنش.

وإلى جانب التغييرات المذكورة تتمتع تويوتا ياريس 2015 بهيكل أكثر صلابة وبماصات صدمات جديدة ونظام توجيه كهربائي متطور، وهنالك أيضاً نظام تعليق خلفي بتصميم حديث يوفر الراحة للركاب ويحافظ على ثبات السيارة في نفس الوقت.

وستتوفر السيارة في أوروبا بنوعين من المحركات رباعية الاسطوانات؛ محرك بسعة 1.3 لتر يولد قوة 86 حصان و 121 نيوتن.م من عزم الدوران، ومحرك رباعي الاسطوانات سعة 1.5 لتر يولد قوة 107 حصان و141 نيوتن.م من عزم الدوران، بالإضافة إلى نسخة بمحرك ديزل ونسخة هجينة.
 تويوتا ياريس 2015 نسخة اس أي SE :

محرك 4 سلندر 1.3 لتر،
جير أوتوماتيك 4 سرعات،
عجلة قيادة مرنة (باور ستيرنج),
زجاج كهربائي،
فرش قماشي،
نظام تكييف يدوي،
راديو AM/FM مع مشغل سي دي ومنافذ يو اس بي و AUIX و 4 سماعات،
ميزة الدخول بدون مفتاح،
طوق قياس 14 إنش،
أضواء هالوجين،
أكياس هوائية عدد 2 (ايرباج 2),
نظام فرامل مانع للانغلاق ABS مع مساعد فرامل BA وموزع فرامل إلكتروني EBD ,
وسائد هوائية أمامية للسائق والراكب الأمامي
 تويوتا ياريس 2015 نسخة اس أي بلاس SE+ :

محرك 4 سلندر 1.5 لتر،
طوق معدنية قياس 15 إنش،
أضواء ضباب،
تطريز أحمر لفرش الداخلية،
أزرار تحكم على عجلة القيادة،
تكييف هوائي أوتوماتيكي،
ميزة الدخول والتشغيل بدون مفتاح (زر تشغيل المحرك),
6 سماعات،
مقاعد خلفية قابلة للطي والتحريك،
أضواء أمامية كشافة.
 تويوتا ياريس 2015 نسخة سبورت اس:

محرك 4 سلندر؛ 1.5 لتر؛ 107 حصان،
16 صمام بنظام VVT-I ونظام وقود EFI ,
جير أوتوماتيك ذو أربع سرعات،
طوق ألومنيوم مقاس 15 بوصة 185/60 R15 ,
مقود جلد بتحكم تلسكوبي ولللأعلى والأسفل مع أزرار تحكم بالصوت والهاتف،
مقاعد مخمل رياضية،
عصا ناقل حركة جلد،
راديو مع مشغل أسطوانات MP3 ومنفذ USB و AUX مع 4 سماعات،
مرايا خارجية ملونة بتحكم كهربائي،
نوافذ بتحكم كهربائي مع قفل مركزي،
جهاز فتح الأبواب عن بعد،
حامل أكواب للسائق والراكب،
جناح خلفي،
كشافات ضباب أمامية،
حساسات أمامية وخلفية في زوايا السيارة،
كرسي خلفي مقسوم بنسبة 40:60 وقابل للطي والأنزلاق يدويا،
شبك أمامي رياضي،
نظام مانع للسرقة،
دعاسات أرضية قماش،
شنطة سلامة كاملة.

معرض صور

مصادر

سيارات اخترعت في 1999
سيارات اخترعت في 2005
سيارات تدفع بجميع العجلات
سيارات تويوتا
سيارات دفع أمامي
سيارات ذات ناقل حركة ذو تعشيق مستمر
سيارات صالون
سيارات صغيرة
سيارات عقد 2000
سيارات عقد 2010
سيارات عقد 2020
كوبيه
هاتشباك

تويوتا يارس


Elízabeth Morales García (Xalapa-Enríquez, Veracruz, 29 de septiembre de 1970) es una política mexicana, miembro del Partido Revolucionario Institucional, ha sido diputada Federal en la LX Legislatura del Congreso de la Unión de México, fue Presidente Constitucional del Municipio de Xalapa-Enríquez durante el periodo 2011-2013.

Inicios
Egresada de la Licenciatura de Administración de Empresas en la Universidad Veracruzana en el periodo de 1987-1992 y con Maestría en Administración de Recursos Humanos. Se integra en el área laboral como catedrática de materias en áreas de administración y economía, Jefa de Trámites Escolares, Jefa de Extensión y Difusión Cultural y Jefa de recursos humanos de la Universidad de Xalapa en el periodo de 1992-2000. En julio de 1996 se inicia como conductora del programa de televisión A quien corresponda Veracruz de TV Azteca y articulista del Diario de Xalapa y el periódico Política. Inicia el programa de radio Solo Respuestas como directora, productora y conductora en el periodo del 2001-2004. Desde 2005 hasta 2008 es productora y conductora del programa de televisión Usted no está solo. Posteriormente fue subdirectora de Radio televisión de Veracruz.

Política
Fue diputada federal en la LX Legislatura del Congreso de la Unión de México y presidente de la comisión de la juventud y el deporte, integrante de la comisión ordinaria de Radio, Televisión y Cinematografía y Salud. También fue copresidente del Comité Organizador de los Juegos Centroamericanos y del Caribe Veracruz 2014. Se desempeñó finalmente como Alcaldesa del Municipio de Xalapa-Enríquez durante el periodo 2011-2013.

Legisladora
 Diputada federal por la LX Legislatura del Congreso de la Unión de México

Véase también
 Elecciones estatales de Veracruz de 2010

Enlaces externos

 Curricula H. Congreso de la Unión
 Comisión ordinaria Juventud y Deporte
 Comisión ordinaria Radio, Televisión y Cinematografía
 Comisión ordinaria Salud
 Fan Page Elízabeth Morales García
 Twitter @elimoralesg
 Directorio del H. Ayuntamiento de Xalapa.

Nacidos en Xalapa-Enríquez
Miembros del partido Redes Sociales Progresistas
Diputados de la LX Legislatura de México
Presidentes municipales de Xalapa
Políticos de Veracruz
Alumnado de la Universidad Veracruzana
Políticos LGBT de México

Elizabeth Morales García


As I Lay Dying, Amerikalı bir Metalcore müzik grubu.

İlk albümlerini Pluto Records isimli küçük bir şirketten çikartan grup Pluto Records'un tarihinin en büyük satış grafiğini yakalamasını sağlamıştır. 2003 yılında ikinci albumleri Frail Words Collapse'yi Metal Blade etiketi ile dağıtmışlardır ve grup bir anda kendilerini MTV'de ve listelerin en üst sıralarında bulmuştur. 2005 yılında As I lay Dying yeni albumleri Shadows Are Security'yi Big Fish stüdyosunda kaydetmiş ve yine Metal Blade etiketiyle piyasaya sunmuştur. Bu albümlerinde biraz daha duygusallığa kaçtıklarını belirten Tim Lambesis, albüm hakkında "Her zaman sözler benim yaşadıklarımı yansıtıyordu ama bu sefer bu benim yaşadığım son iki yılın hikâyesi olmuştu resmen. Değersizlikler, anlamsızlıklar ve hatta aşk. Her şeye rağmen tekrar sevmek" açıklamasında bulunmuştur. Röportajlarinda en çok etkilendikleri grubun At the Gates olduğunu belirmişlerdir.

Grup beşinci stüdyo albümlerinin adını The Powerless Rise olarak duyurdu. 11 Mayıs' ta yayınlanması planlanan albümün prodüktörlüğünde son albümlerinde de birlikte çalıştıkları Adam Dutkiewicz bulunuyor. Albümde 11 adet şarkı bulunacak.

Grup Üyeleri

Eski üyeler
 Tim Lambesis - Vokaller (2001-2014)
 Jordan Mancino- Davul (2001-2014)
 Phil Sgrosso - Gitar/Vokal (2003-2014)
 Nick Hipa - Gitar (2004-2014)
 Josh Gilbert - Bas/Vokaller (2007-2014)
 Evan White - Gitar (2001-2003)
 Clint Norris - Bas, vokal (2003-2006)
 Noah Chase - Bas
 Jasun Krebs - Gitar (Şu anda A Midday Atlantic grubunda)
 Brandon Hays - Gitar (Şu anda Please Mr. Gravedigger grubunda)
 Ruben Gutierrez - Gitar
 Aaron Kennedy - Bas (Şu anda Tokyo Smash grubunda)
 Tommy Garcia - Gitar/Bas (Şu anda Please Mr. Gravedigger ve The Stranger Sixx gruplarında)
 Jonathan Jameson - Bas (Şu anda Delta Spirit grubunda)

Diskografi

Stüdyo albümleri

DVD'ler
 This Is Who We Are (2009)

Video klipler
 "94 Hours" (Frail Words Collapse) − 2003 YouTube
 "Forever" (Frail Words Collapse) − 2004 YouTube
 "Confined" (Shadows Are Security) − 2005 Youtube
 "Through Struggle" (Shadows Are Security) − 2005 YouTube
 "The Darkest Nights" (Shadows Are Security) − 2006 YouTube
 "Nothing Left" (An Ocean Between Us) − 2007 YouTube
 "The Sound of Truth" (An Ocean Between Us) − 2008 YouTube
 "Within Destruction" (An Ocean Between Us) − 2008 YouTube
 "I Never Wanted" (An Ocean Between Us) – 2009 YouTube
 "Parallels" (The Powerless Rise) – 2010 YouTube
 "Anodyne Sea" (The Powerless Rise) – 2011 YouTube
 "Beyond Our Suffering" (The Powerless Rise) – 2011 YouTube
 "Electric Eye" (Decas) – 2011 YouTube
 "Paralyzed" (Decas) – 2012 YouTube
 "A Greater Foundation" (Awakened) - 2012 YouTube

Amerikalı heavy metal grupları
Amerikalı metalcore grupları
2000'de Kaliforniya'da kurulan oluşumlar

As I Lay Dying


جبل الرصاص (سمي بذلك لأن لونه يشبه لون الرصاص) جبل يقع بشمال شرقي الجمهورية التونسية، جنوب مدينة مرناق. يبلغ ارتفاعه 795 م.

مراجع

رصاص
قمم جبلية تونسية

جبل الرصاص


Oliver Burgess Meredith (født 16. november 1907, død 9. september 1997) var en amerikansk skuespiller, instruktør, producent og forfatter i teater, film og tv. Aktiv i mere end seks årtier, Meredith er blevet kaldt "en virtuos skuespiller" og "en af de mest vellykkede skuespillere i århundredet".

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA
Filminstruktører fra USA
Filmproducere fra USA
Manuskriptforfattere fra USA
Personer fra Cleveland
Amerikanere i 1900-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Burgess Meredith


Florin Bejan ()  un fotbalist român, care evoluează pe postul de fundaș central la clubul din , .

Este un produs al academiei Stelei, unde a ajuns în 2007. Din 2009 până în 2011 a evoluat pentru echipa secundă a roș-albaștrilor. În 2011 a semnat cu FC Viitorul Constanța, iar în iarna lui 2014 a devenit jucătorul lui ASA Târgu Mureș.

În 2015 a fost aproape de a cuceri titlul de campion al României cu ASA Târgu Mureș, într-o luptă "umăr la umăr" cu Steaua București, dar a fost nevoit să se mulțumească doar cu titlul de vicecampion al României. Timp de aproape două sezoane a fost unul dintre cei mai buni componenți ai echipei, de unde avea să plece în 2016 la KS Cracovia din Polonia.

În februarie 2017 revine în Liga I, sub formă de împrumut, la echipa antrenată de Dan Alexa, Concordia Chiajna, iar în vară semnează cu Astra Giurgiu pentru următoarele două sezoane competiționale.

În vara anului 2019 este adus de antrenorul Eugen Neagoe pe postul de fundaș central la FC Dinamo București.

În mai 2021, s-a despărțit de Dinamo, iar în iulie același an a semnat un contract cu divizionara secundă FC Hermannstadt.

Palmares
ASA Târgu Mureș
Supercupa României: 2015

Note

Legături externe
 Profil pe academiahagi.ro

Fotbaliști români
Fotbaliști internaționali români
Sportivi români în viață
Fotbaliști ai ASA Târgu Mureș
Fotbaliști ai FC Steaua București
Fotbaliști ai FC Dinamo București

Florin Bejan


Liste over værker af Bertel Thorvaldsen. Se også Værker på Thorvaldsens Museum.

Hvis et eller af flere af værkerne står med Q-nummer, er du mere end velkommen til at tilføje værkets danske titel på Wikidata.

Referencer

Lister over værker

Værker af Bertel Thorvaldsen


Nattevagt er en dansk udviklingsbistandsfilm fra 2012 instrueret af Lea Hjort Mathiesen og Carl Olsson.

Handling
Som solen går ned, er to mænd på vej på arbejde i et ambassadekvarter i Nairobi. Ligesom mange andre af deres naboer i slummen, har de fundet arbejde som vagter, i en by, der er kendt som én af verdens farligste.

12 timer som nattevagter har de foran sig, vogtende en diplomatfamilies sikkerhed. Da klokken slår 18, mødes de ved porten til det hvide hus: Abraham, den unge nattevagt og Hesbon, den ældre.

Mens chikaderne kommer frem, gør de to mænd sig klar til endnu en nat uden søvn. - Og som natten falder på, kommer flere af livets store spørgsmål frem.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Oplysningsfilm fra Danmark
Danske film fra 2012

Nattevagt (dokumentarfilm)