Jacob Heinrich Wilhelm Lehmann (* 3. Januar 1800 in Potsdam; † 17. Juli 1863 in Spandau) war ein deutscher Astronom.

Nach dem Studium der Theologie und Mathematik in Halle, Berlin und Göttingen mit anschließender Promotion wurde Lehmann Subrektor am Joachimsthaler Gymnasium in Berlin und im folgenden Jahr Konrektor am Gymnasium in Greifswald. Im Herbst 1828 gab er diese Stellung wieder auf, um sich zunächst astronomischen Arbeiten zu widmen.  Felix Eberty nahm 1833 bei ihm Privatstunden in Mathematik. 1832 wurde er Prediger in den brandenburgischen Dörfern Derwitz und Krielow. Ab 1843 lebte er als Privatgelehrter in Berlin, Potsdam und Spandau.

Seine astronomischen Arbeiten hatten einen Schwerpunkt in der Kometenastronomie, die auch Gegenstand seiner Dissertation war. 1835 veröffentlichte er eine Untersuchung über die Bahn des Halleyschen Kometen und 1842 eine Arbeit über Sonnenfinsternisse und speziell die bevorstehende Sonnenfinsternis vom 8. Juli 1842. Die gesamte bereits gedruckte Auflage dieser Schrift verbrannte jedoch beim Hamburger Stadtbrand vom Mai 1842, sodass eine zweite Auflage erst nach dem Ereignis erscheinen konnte.
Eine große geplante himmelsmechanische Arbeit über die Planetenbewegungen konnte er nicht mehr abschließen. Schon längere Zeit lungenleidend, starb er 1863 an einem Blutsturz.

Der Mondkrater Lehmann ist nach ihm benannt.

Schriften
Er veröffentlichte zahlreiche Beiträge in den Astronomischen Nachrichten, wo als Autor meist Wilhelm Lehmann erscheint. Weitere Schriften:

 Anfangsgründe der höheren Mechanik nach der antiken, rein geometrischen Methode (Berlin 1831)
 Stehen die alttestamentlichen Offenbarungen über Himmel und Erde in Widerspruch mit den neueren Resultaten der Astronomie und Geognosie, oder stehen sie damit nicht in Widerspruch? (in: Schulblatt für die Provinz Brandenburg  24 (1859) 9/10, S. 526–549)

Literatur
 Todes-Anzeige des Dr. J. H. W. Lehmann, vom Herausgeber. In: Astronomische Nachrichten, Bd. 60, S. 305, PDF

 Johann Heinrich von Mädler: Geschichte der Himmelskunde 2. Bd., Braunschweig 1873, S. 94, 170, 425, 447

Weblinks
 Veröffentlichungen von J. H. W. Lehmann im Astrophysics Data System

Einzelnachweise

Astronom (19. Jahrhundert)
Person als Namensgeber für einen Mondkrater
Deutscher
Evangelischer Geistlicher (19. Jahrhundert)
Geboren 1800
Gestorben 1863
Mann

Jacob Heinrich Wilhelm Lehmann


Događaji
 Teodor II. Duka Laskaris postaje nicejski car

Rođenja
 Marko Polo, istraživač, putopisac i trgovac († 1324.)

Smrti
 3. studenoga - Ivan III. Duka Vatac, nicejski car (* 1193.)

Izvori

Vanjske poveznice

1254.


Diógenes da Fenícia (; ) foi um filósofo bizantino do . Era nativo da Fenícia. Segundo Agátias e a Suda, era filósofo e pagão. Esteve entre os filósofos de Atenas que, devido ao fechamento da Academia sob ordens do imperador  , buscaram asilo na corte do xainxá   em 531/2. Ficou desapontado com o Império Sassânida e finalmente retornou ao Império Bizantino em 532 junto com outros filósofos gregos, protegidos por um tratado que garantia sua segurança.

Bibliografia

Filósofos do Império Bizantino do século VI
Pessoas do Império Sassânida

Diógenes da Fenícia


Catarina Cardoso Garcia da Fonseca Furtado (* 25. August 1972 in Lissabon) ist eine portugiesische  Fernsehmoderatorin und Schauspielerin.

Leben

Catarina Furtado studierte in Lissabon Tanz am Nationalkonservatorium (bis 1990) und Journalismus am CENJOR (Centro de Formação Protocolar para Jornalistas). Von 1995 bis 1997 besuchte sie die  London International School of Acting.

Ihre erste Schauspielarbeit im Film war eine kleine Nebenrolle für Manoel de Oliveira, danach spielte sie in einigen Kurzfilmen und für Nachwuchsregisseure. Sie wirkt immer wieder als Schauspielerin in ganz verschieden angelegten Rollen, auch in publikumswirksameren Filmen (Pesadelo Cor de Rosa, Fátima, Maria e as outras). Mit der portugiesisch-italienischen Fernseh-Produktion Fátima wurde sie erstmals einem größeren Publikum als Schauspielerin bekannt. Das atmosphärische Melodram ist rund um die Marienerscheinung von Fátima 1917 angelegt, und Catarina Furtado hatte hier die einzige weibliche Hauptrolle neben Joaquim de Almeida, Diogo Infante und Omero Antonutti. Doch bekannt wurde sie in erster Linie durch das Fernsehen.

Schon 1991 moderierte sie die Musiksendung Top+ bei RTP1, und 1992 MTV-Portugal für die SIC. 1993 moderierte sie die Talentshow Chuva de Estrelas (dt. etwa: "Es regnet Sterne") und wurde damit populär. Seither moderierte sie eine Vielzahl an Galasendungen, Castingshows und Reportagen, und führte Fernseh-Interviews mit internationalen Stars. Auch in verschiedenen Telenovelas spielte sie mit, in Gastrollen und Hauptrollen gleichermaßen, ebenso in der Fernseh-Krimireihe Cidade Despida ("Entkleidete Stadt").

Sie moderierte die beiden ersten Staffeln der erfolgreichen Endemol-Produktion "Operação Triunfo", einer Gesangscastingshow, deren dritten Staffel sie auf Grund ihrer zwei aufeinander folgenden Schwangerschaften 2006/2007 nicht mehr moderierte. Sie ist verheiratet mit dem Schauspieler João Reis und hat eine Tochter und einen Sohn mit ihm.

Sie ist UN-Sonderbotschafterin für den Bevölkerungsfonds der Vereinten Nationen und trat in dieser Funktion erstmals 1999 in der Öffentlichkeit auf.

Vom 8. bis zum 12. Mai 2018 moderierte sie den Eurovision Song Contest 2018, gemeinsam mit Filomena Cautela, Sílvia Alberto und Daniela Ruah.

Rezeption
Catarina Furtado ist außerordentlich bekannt und auch recht beliebt in Portugal, wegen ihres blendenden Aussehens und ihrer fröhlichen Art. Bekannt geworden ist sie dabei mit eher einfacher, massenwirksamer Fernsehkost, doch ist sie auch sozial engagiert. So war es ihr Engagement für eine portugiesische, in Familienhilfe und Familienplanung engagierte Nichtregierungsorganisation, durch die sie von der UN als Sonderbotschafterin berufen wurde. In dieser Rolle zeigt sie ernsthaftes Engagement. Mehrfach moderierte sie entsprechende Sendungen, etwa die verschiedenen Reportagereihen Príncipes do Nada ("Prinzen des Nichts") über Freiwilligendienste und zivilem Engagement in afrikanischen Ländern, für deren Titelmusik sie den Text schrieb (interpretiert von Lúcia Moniz).

Sie ist nie durch Skandale oder persönliche Eskapaden aufgefallen, und außerhalb ihrer Arbeit ist sie nicht sehr präsent im Jetset. Dazu hat sie auch eine intellektuell ein wenig anspruchsvollere Seite, die nicht oft publiziert wird. So hat sie bewusst ein Haus neben der Wohnstätte des Schriftstellers Camilo Castelo Branco (1825–1890) gekauft, im nordportugiesischen São Miguel de Seide, und gelegentlich auch Filme etwas höheren Anspruchs gedreht, für Pesadelo Cor de Rosa etwa gab es 1998 auch Kritikerlob, und Animal von 2005 ist einer der anspruchsvollste Filme, an denen sie bisher mitgewirkt hat. Doch ihr Image wird unbestritten bestimmt von der leichten Muse, mit Filmen wie Fátima, und vor allem von ihrer glamourösen Fernseharbeit.

Filmografie (Auswahl)
 1990: Non oder Der vergängliche Ruhm der Herrschaft ('Non', ou A Vã Glória de Mandar, Regie: Manoel de Oliveira)
 1994: O Assassino da Voz Meiga (Kurzfilm, Regie: Artur Ribeiro)
 1997: Drinking & Bleeding (Kurzfilm, Regie: Leonard Whybrow)
 1995: Amor & Alquimia (Kurzfilm, Regie: Fernando Fragata)
 1997: Killing Time (Kurzfilm, Regie: Alexander Finbow)
 1997: Fátima (Fernsehfilm, Regie: Fabrizio Costa)
 1998: Siamese Cop (Regie: Paul Morris)
 1998: Longe da Vista (Regie: João Mário Grilo)
 1998: Pesadelo Cor de Rosa (Regie: Fernando Fragata)
 1999: O Anjo da Guarda (Regie: Margarida Gil)
 2000: A Noiva (Fernsehfilm, Regie: Luís Galvão Teles)
 2004: Maria e as Outras (Regie: José de Sá Caetano)
 2005: Animal (Regie: Roselyne Bosch)
 2013: À Espera (Kurzfilm, Regie: Eduardo Durão)
 2018: Linhas de Sangue (Regie: Sérgio Graciano, Manuel Pureza)

Fernsehen

RTP
 1991–1992: Top +
 2003–2010: Natal dos Hospitais
 2003: Operação Triunfo
 2005: Pequenos em Grande
 2005: A Ferreirinha
 2006–2007: Dança Comigo
 2005–2006: Príncipes do Nada
 2008: A Minha Geração
 2008–2012: Liberdade 21
 2009: Dá-me Música
 2010: Cidade Despida
 2011: Quem tramou Peter Pan
 2011:  A Voz de Portuga
 2011: Príncipes do Nada
 2014: Os Filhos do Rock

SIC
 1992: MTV – Portugal
 1993: Chuva de Estrelas
 1994: Caça ao Tesouro
 1995: Uma Noite de Sonho
 1997–1999: SIC No País do Natal
 1999: Pequenos e Terríveis
 2000: Uma Aventura
 2001: Ganância
 2001: O Lampião da Estrela
 2002: Catarina.com

Regelmäßige Moderationen:
 Gala "Globos de Ouro"
 "As Mais Belas Canções de Natal" (Weihnachtssendung)
 Gala "Portugal Fashion"

Weblinks

  und  Catarina Furtado bei der UNO (engl.)

Siehe auch
 Portugiesischer Film

Einzelnachweise

Drehbuchautor
Fernsehmoderator (Portugal)
UN-Sonderbotschafter
Filmschauspieler
Kinderdarsteller
UN-Goodwill-Botschafter
Person (Lissabon)
Portugiese
Geboren 1972
Frau

Catarina Furtado


Die katholische Pfarrkirche St. Lambertus ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in der Deichstraße in Haffen, einem Stadtteil von Rees im Kreis Kleve (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Der zierliche, zweischiffige, kreuzrippengewölbte Backsteinbau wurde am Anfang des 15. Jahrhunderts mit polygonalen Chorschlüssen errichtet. Der mächtige Westturm ist weithin in der Rheinniederung sichtbar. Das in einem Zug zusammen mit dem Mittelschiff erbaute nördliche Seitenschiff, ist nur halb so hoch und deutlich schmäler. Nach Kriegsbeschädigungen im Zweiten Weltkrieg, wurde die Kirche bis 1950 sowie im Jahr 1994 wieder instand gesetzt. Von den Wandgemälden von der ersten Hälfte des 15. Jahrhunderts, auf der Wand des Hauptschiffes und oberhalb der Arkaden, sind überwiegend nur noch Reste der Vorzeichnungen erhalten, sie wurden teilweise ergänzt.

Ausstattung
 An der Südwand der Turmhalle befindet sich ein spätgotisches Gemälde des Hl. Christophorus.
 Von dem Taufstein des 15. Jahrhunderts ist nur das sechsseitige Becken erhalten.
 Bei den beiden spätgotischen, niederrheinischen Holzskulpturen wurde die Fassung entfernt, danach wurden die Figuren dunkel gebeizt. Die Hl. Katharina aus der Zeit um 1470 bis 1480 ist Arnt Beeldesnider zugeschrieben, die Figur eines heiligen Bischofs wurde um 1480 geschnitzt.
 An der Außenseite der Kirche befindet sich eine Ecce-Homo-Statue aus Sandstein des Münsteraner Bildhauers August Schmiemann von 1882.

Literatur
 Georg Dehio, bearbeitet von Claudia Euskirchen, Olaf Gisbertz, Ulrich Schäfer: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen I Rheinland. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2005, ISBN 3-422-03093-X

Weblinks
 Geschichte und Fotos (abgerufen am 15. Mai 2012).

Einzelnachweise

Lambertuskirche
Backsteinkirche
Gotisches Bauwerk in Nordrhein-Westfalen
Gotische Kirche
Kirchengebäude im Kreis Kleve
Erbaut im 15. Jahrhundert
Baudenkmal in Rees
Kirchengebäude im Bistum Münster
Sakralbau in Rees
Kultur (Rees)
Haffen

St. Lambertus (Haffen)


Miliés, en , est un village et un ancien dème du district régional de Magnésie, en Thessalie, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème du Pélion-du-Sud.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  tandis que celle du village s'élève à .

Ánthimos Gazís et Grigórios Konstantás, deux figures de la renaissance culturelle grecque, sont originaires du village.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Thessalie
Village en Thessalie
Ancien dème en Grèce

Miliés (Magnésie)


Kukovi otoci natječu se na Olimpijskim Igrama od 1988. godine. Do sada su se natjecali na 6 ljetnih, ali nijednim zimskim olimpijskim igrama. Nisu osvojili niti jedno olimpijsko odličje.

Najveći broj natjecatelja, njih ukupno 9, imali su na Olimpijskim igrama 2016. u Rio de Janeiru, a najmanje (dvoje) na Olimpijskim igrama 1992. u Barceloni.

Ljetne olimpijske igre

Rezultati na Igrama

Izvori
 www.olympic.org - Kukovi otoci

Države na Olimpijskim igrama

Cookovo Otočje na Olimpijskim igrama


"C" Is For (Please Insert Sophomoric Genitalia Reference HERE) es un EP de Puscifer, el proyecto en solitario del músico Maynard James Keenan, vocalista de las bandas Tool y A Perfect Circle. El EP contiene cuatro canciones inéditas hasta el momento de su lanzamiento y dos canciones grabadas en vivo durante el tour del año 2009 del álbum "V" Is for Vagina. "C" Is For (Please Insert Sophomoric Genitalia Reference HERE) ha vendido más de diez mil copias.

Lanzamiento
Antes del lanzamiento de este álbum, se realizó el sencillo de la canción «The Mission (M is For Milla Mix)», El videoclip de la misma fue publicado durante el mes de octubre de 2009. La pista «Polar Bear» fue transmitida en el MySpace y en el sitio web de la banda en las semanas previas al lanzamiento del EP.

"C" Is For (Please Insert Sophomoric Genitalia Reference HERE) fue lanzado a la venta el día 10 de noviembre de 2009 por vía digital, distribuido por Amazon y por iTunes.

El EP salió a la venta en una versión física el día 7 de septiembre de 2010. La versión en vinilo contiene además dos pistas extras.

Lista de canciones

Personal
 Maynard James Keenan – Voz
 Milla Jovovich - Coros
 Tim Alexander – Batería
 Juliette Commagere - Coros, Guitarra Acústica
 Joshua Eustis – Piano, Teclado
 Jeff Friedl - Batería
 Devo Keenan – Coros
 Danny Lohner - Programación
 Matt Mcjunkins - Bajo
 Mat Mitchell – Bajo, Guitarra, Programación
 Tanya O'Callaghan - Bajo
 Jonny Polonsky – Guitarra, Banjo, Mandolina
 Carina Round - Additional Vocals
 Andy Savours – Mixing
 Michael Patterson – mixing
 Gil Sharone – Batería
 Rani Sharone – Bajo

Referencias

C Is For (Please Insert Sophomoric Genitalia Reference HERE)
C Is For (Please Insert Sophomoric Genitalia Reference HERE)
C IsFor (Please Insert Sophomoric Genitalia Reference HERE)
C Is For (Please Insert Sophomoric Genitalia Reference HERE)
Álbumes en inglés

“C” Is for (Please Insert Sophomoric Genitalia Reference HERE)


නිල පැවරුම් අර්බුදය හෝ  නිල පැවරුම් තරගය යනු රදගුරුවරුන් සහ පූජකාරාමයන්හී ආශ්‍රමාධිපතිවරුන් සහ පාප්වහන්සේ තෝරාගැනුමට සහ පත්කිරීමට ඇති හැකියාව පිළිබඳව මධ්‍යතන යුරෝපයෙහි සභාව සහ රාජ්‍යය අතර  පැවති අර්බුදයකි . 11වන සහ  12වන සියවස් තුලදී විවිධ පාප්වහන්සේලා මාලාවක් විසින් ශුද්ධවූ රෝමානු අධිරාජයාගේ සහ අනෙකුත් යුරෝපියානු රාජාණ්ඩුවන්හී බලය යටිකපන ලද අතර, වසර 50ක් පමණ කාලයක් තුලදී මතභේදය වර්ධනය වී අර්බුදයක් දක්වා පත්විය.

එය ඇරඹුනේ 1076 වසරෙහිදී  සත්වන ග්‍රෙගරි පාප්වහන්සේ සහ  සතරවන හෙන්රි අධිරාජයා (එවකට රජු, පසුව ශුද්ධවූ රෝමානු අධිරාජයා) අතර පැවති බල අරගලය වෙතිනි.

නිල පැවරුම් අර්බුදය


معهد بورقيبة للغات الحية بتونس هو مؤسسة عليا لتعليم اللغات، يعود بالنظر إلى جامعة تونس المنار، ويقع بشارع الحرية بالعاصمة التونسية.

تاريخ ومهمة
تأسس معهد بورقيبة للغات الحية عام 1964 وهو بهدف تدريس اللغات الحية للعموم وإنجاز البحوث التطبيقية في ميدان اللغات الأجنبية الموجهة للكهول. وهو مفتوح للراغبين من التونسيين والأجانب في تعلم إحدى اللغات أو تحسين مستواه فيها.

اللغات
اللغات المعنية بالتدريس في معهد بورقيبة للغات الحية هي: العربية المعاصرة واللهجة العامية التونسية والعربية المختصة والإنقليزية العامة والإنجليزية المختصة والألمانية والإسبانية والفرنسية والفرنسية المختصة والإيطالية واليابانية والعبرية والروسية و الكورية والبرتغالية والصينية.
وللمعهد فروع بعدد من المدن التونسية من بينها القيروان.

وصلة خارجية
 موقع معهد بورقيبة لغات الحية.

التعليم في تونس
تعليم عال
جامعة تونس المنار
معاهد علمية

معهد بورقيبة للغات الحية


جينيفر كوليدج  ممثلة أمريكية من مواليد 28 أغسطس 1963.

مواقع خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون من أصل إسكتلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
حائزون على جائزة نقابة ممثلي الشاشة للأداء المبهر للطاقم عن فئة المسلسلات الدرامية
خريجو الأكاديمية الأمريكية للفنون المسرحية
خريجو الأكاديمية الأميركية للفنون المسرحية
خريجو كلية إمرسون
كوميديات أمريكيات
كوميديون أمريكيون في القرن 20
كوميديون أمريكيون في القرن 21
كوميديون من ماساتشوستس
ممثلات أداء صوتي أمريكيات
ممثلات أفلام أمريكيات
ممثلات أمريكيات في القرن 20
ممثلات أمريكيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون أمريكيات
ممثلات من بوسطن (ماساتشوستس)
ممثلات من ماساتشوستس
ممثلات يهوديات أمريكيات
مواليد 1961
مواليد 1963
مواليد في بوسطن
ناشطو حقوق إل جي بي تي أمريكيون

جينيفر كوليدج


أنتونيو كابريني  من مواليد 8 أكتوبر 1957 في سيرمونا في إيطاليا، لاعب كرة قدم إيطالي سابق، ومدرب كرة قدم إيطالي حالي.

لعب مع منتخب إيطاليا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب أنتونيو كابريني خلال مسيرته الاحترافية مع 4 أندية في ثمانية عشر موسمًا وسجل خلالها 38 هدفًا ضمن 416 مباراة. حيث فاز في موسمين بالكأس وفي ستة مواسم بالدوري.

خاض أنتونيو كابريني مسيرته مع نادي كريمونيسي في موسم 1973–74 ولمدة موسمين، مشاركًا في 29 مباراة سجل خلالها هدفين. ثم انتقل إلى نادي أتالانتا في موسم 1975–76 لمدة موسم واحد، حيث شارك في 35 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. لينتقل بعدها إلى نادي يوفنتوس في موسم 1976–77 ليلعب معه ثلاثة عشر موسمًا، مشاركًا في 297 مباراة سجل خلالها 33 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي بولونيا في موسم 1989–90 ولمدة موسمين، مشاركًا في 55 مباراة سجل خلالها هدفين.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كريمونا
أظهرة كرة قدم
روائيون وروائيات إيطاليون
رياضيون من كريمونا
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو المنتخبات الفائزة بكأس العالم
لاعبو أتالانتا
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو بولونيا
لاعبو كأس العالم 1978
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم من لومبارديا
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا في كأس العالم 1982
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي كريمونيسي
لاعبو يوفنتوس
لاعبون فائزون بكأس الاتحاد الأوروبي
مدربو أريزو
مدربو كرة قدم إيطاليون
مدربو منتخب إيطاليا الوطني لكرة القدم للنساء
مدربو نادي بيزا
مدربو نادي كروتوني
مدربو نادي نوفارا
مشاركون مسلسلات تلفزيونية واقعية إيطالية
مواليد 1957
مواليد في كريمونا

أنتونيو كابريني


Mexicul a participat la Jocurile Olimpice pentru prima dată la ediția din 1900 de la Londra și a trimis o delegația la toate ediții de vară începând cu ediția din 1924 de la Paris. A luat parte de mai multe ori la Jocurile Olimpice de iarnă, dar nu a câștigat niciodată nici o medalie.  Codul CIO este MEX. A fost țară-gazdă la Jocurile Olimpice de vară din 1968 de la Ciudad de México.

Medalii după Olimpiadă
Marginea roșie înseamnă că Mexicul a fost țara-gazdă.

Medalii la Jocurile de vară

Medalii la Jocurile Olimpice de iarnă

Sportivii cei mai medaliați

Referințe
  Mexic la Comitetul Internațional Olimpic
  Rezultate olimpice ale Mexicului  pe Sports Reference

Mexic la Jocurile Olimpice


Elche (Valensiyaca: Elx), İspanya'da Valensiya Özerk Bölgesinde şehir. 2006 tahminlerine göre yaklaşık 220.000 nüfusu vardır. Bölgenin üçüncü büyük şehridir.

Ekonomi
Şehrin ekonomisi ayakkabıcılık sektörüne bağlıdır. Binden fazla ayakkabı fabrikası faaliyetini sürdürmektedir.

Dış bağlantılar

 Ajuntament d'Elx , Elche Belediye Başkanlığı (İspanyolca ve Valensiyaca).

İspanya'daki şehirler
Alicante ili

Elche


أوليفيا ويليامز  ممثلة إنجليزية من مواليد 26 يوليو 1968.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كامدن تاون
خريجو كلية نونهم (جامعة كامبريدج)
خريجو مدرسة بريستول أولد فيك المسرحية
كتاب دراما ومسرح إنجليز
ممثلات أفلام إنجليزيات
ممثلات إنجليزيات في القرن 20
ممثلات إنجليزيات في القرن 21
ممثلات تلفزيون إنجليزيات
ممثلات إذاعة إنجليزيات
ممثلات مسرح إنجليزيات
ممثلات من لندن
مواليد 1968
مواليد في كامدن تاون
مؤديات صوت إنجليزيات

أوليفيا ويليامز


Crkva Zvijezda mora je katolička crkva u Hvaru, na adresi Obala Fabrika 37.

Opis
Jednobrodna građevina s pravokutnom apsidom i polukružno oblikovanim pročeljem, sagrađena u prvoj polovini 18. stoljeća. Izvorno posvećena sv. Josipu, kasnije je preposvećena Bogorodici u izrazu zaštitnice mornara. Zadužbina je obitelji Boglić. Zanimljiva je zbog svojeg polukružnog zaključka pročelja i jedna je od rijetkih takvih primjera. U crkvi se čuva glavni oltar iz ukinute augustinske crkve posvećen Gospi od Pasca.

Zaštita
Pod oznakom Z-5868 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Zvijezda mora

Crkva Zvijezda mora u Hvaru


Touguinha Portekiz'de Vila do Conde belediyesine bağlı olan, 3,06 km² yüzölçümüne sahip, 1.410 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila do Conde'nin bucakları

Touguinha


Kastinger ist der Name von

 Herbert Ferdinand Kastinger (1900–1937), österreichischer Architekt
 Helene M. Kastinger Riley (* 1939), US-amerikanische Germanistin
 Kastinger (Marke), Marke für Berg-, Wander- sowie Freizeitschuhe

Kastinger


Las serie de seis sonatas para teclado con acompañamiento de violín o flauta, K. 10-15, fueron compuestas por Wolfgang Amadeus Mozart a finales del año 1764 en Londres, en el transcurso del viaje de la familia Mozart por Europa. Fueron encargados por la reina consorte  del Reino Unido, Carlota de Mecklemburgo-Strelitz, el 25 de octubre y las obras le fueron dedicadas el 18 de enero de 1765. Fueron publicados como el opus 3 de Mozart.

Algunos manuscritos incluyen una parte de violonchelo como acompañamiento, en la que este instrumento doblas las notas principales que interpreta la mano derecha en el teclado. A causa de esto, existe cierta ambigüedad en cuanto a si se deben clasificar estas obras como sonatas para violín, sonatas para flauta o tríos con teclado.

Es probable que las obras recibieran la influencia de una serie de sonatas para la misma instrumentación (Op. 2), obra de Johann Christian Bach, que a la sazón era el profesor de música de la reina. C. P. E. Bach trabó amistad con el pequeño Mozart y se convirtió en una de las principales influencias para el envolvente estilo del joven compositor.

N.º 5 (KV 10) en si bemol mayor

La obra consta de tres movimientos:

Allegro
Andante
Menuetto I y II

N.º 6 (KV 11) en sol mayor

La obra consta de tres movimientos:

Andante
Allegro
Menuetto (da capo Allegro)

N.º 7 (KV 12) en la mayor

La obra consta de dos movimientos:

Andante
Allegro

N.º 8 (KV 13) en fa mayor

La obra consta de tres movimientos:

Allegro
Andante
Menuetto I y II

N.º 9 (KV 14) en do mayor

La obra consta de tres movimientos:

Allegro
Allegro
Menuetto I y Menuetto II en Carillon

N.º 10 (KV 15) en si bemol mayor

La obra consta de dos movimientos:

Andante maestoso
Allegro grazioso

Véase también

Anexo:Sonatas para violín de Wolfgang Amadeus Mozart
Anexo:Composiciones de cámara con piano de Wolfgang Amadeus Mozart

Referencias

Enlaces externos

Notas de MozartForum a las composiciones tempranas de Mozart (en inglés)
Naxos.com : notas (en inglés)

05-10
Composiciones de 1764

Sonatas para violín números 5-10 (Mozart)


Kari Samantha Wuhrer () este o actriță americană și cântăreață.

Biografie

Filmografie

Film

Televiziune

Jocuri video

Note

Legături externe

 Kari Wuhrer profile on SoapCentral

Vezi și
Listă de actori americani

Nașteri în 1967
Actrițe americane

Kari Wuhrer


El  XXXIV Campeonato Mundial de Halterofilia se celebró en Estocolmo (Suecia) entre el 16 y el 21 de septiembre de 1958 bajo la organización de la Federación Internacional de Halterofilia (IWF) y la Federación Sueca de Halterofilia.

En el evento participaron 96 halterófilos de 27 federaciones nacionales afiliadas a la IWF.

Medallistas

Medallero

Enlaces externos
Resultados en la pág. web Lift Up .

1958
Halterofilia en 1958

Campeonato Mundial de Halterofilia de 1958


13815 Furuya este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13815 Furuya este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Hadano de Atsuo Asami. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,21 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 12,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

13815 Furuya


الاقتصاد التجريبي هو تطبيق أساليب تجريبية لدراسة المسائل الاقتصادية. والتجارب التي تستخدم لاختبار مدى صحة النظريات الاقتصادية، واختبار آليات السوق الجديدة باستخدام النقود بدافع المواضيع الاقتصادية التجارب وخلق حوافز العالم الحقيقي، لمساعدتنا على فهم السبب في أسواق الصرف وغيرها من نظم العمل بالطريقة التي يتصرفون بها.
قد تكون التجارب التي أجريت في المختبر أو في الميدان انظر أيضا المحاكاة والألعاب في التعليم والاقتصاد.

مواضيع تجريبية
يمكن تصنيف التجارب الاقتصادية بحرية تامة باستخدام الموضوعات التالية:

 الأسواق
 نظرية الألعاب
 نظرية الألعاب التطورية
 اتخاذ القرار
 المساومة
 العقود
 المزادات
 التنسيق
 التفضيلات الاجتماعية
 التعلّم
 نظرية المطابقة
 التجارب الميدانية

وفي إطار التعليم الاقتصادي، يشتمل أحد التطبيقات على تجارب تستخدم في تعليم الاقتصاد. والنهج البديل ذو الأبعاد التجريبية هو النمذجة الحسابية قائمة المستندة إلى عوامل.

ألعاب التنسيق
ألعاب التنسيق هي ألعاب ذات إستراتيجية نقية متعددة من توازن ناش. هناك مجموعتان عامتان من الأسئلة التي يطرحها خبراء الاقتصاد التجريبيون عادة عند فحص مثل هذه الألعاب: (1) هل يمكن لمواضيع المختبرات أن تتناسق، أو تتعلم أن تتناسق، على واحد من توازنات متعددة، وإذا كان الأمر كذلك، هل هناك مبادئ عامة يمكن أن تساعد على التنبؤ بأي حالة توازن من المرجح أن يتم اختيارها؟ (2) هل يمكن لمواضيع المختبرات أن تتناسق، أو تتعلم أن تتناسق، على التوازن الأفضل لباريتو، وإذا لم يكن كذلك، هل هناك شروط أو آليات تساعد المواضيع على التنسيق على التوازن الأفضل لباريتو؟ مبادئ الانتقاء الاستنباطي هي تلك التي تسمح بالتوقعات بناءً على خصائص اللعبة وحدها. إن مبادئ الانتقاء الاستقرائي هي تلك التي تسمح بالتوقعات القائمة على خصائص الديناميكية. وفي ظل بعض الظروف على الأقل يمكن لمجموعات من المواضيع التجريبية أن تنسق حتى التوازنات المعقدة غير المتماثلة الواضحة لأفضل توازنات باريتو. ذلك على الرغم من أن جميع المواضيع تقرر في آن واحد وبشكل مستقل بدون اتصال. والطريقة التي يحدث بها ذلك لم تفهم تماما بعد.

تجارب التعلّم
وفي ألعاب اللاعبين أو أكثر، غالبًا ما تشكل المواضيع معتقدات حول الإجراءات التي تتخذها المواضيع الأخرى وتُحدّث هذه المعتقدات بمرور الوقت. يعرف هذا بتعلّم المعتقدات. تميل المواضيع أيضًا إلى اتخاذ نفس القرارات التي منحتهم مكافآت عالية في الماضي. يُعرف هذا بتعلّم التعزيز.

حتى تسعينيات القرن العشرين، كانت النماذج التكيفية البسيطة، مثل نقطة كورنو أو اللعب الوهمي، تُستخدم عمومًا. في منتصف التسعينيات، بيّن ألفين إي. روث وآيدو إريف أن تعلّم التعزيز يمكن أن يحقق تنبؤات مفيدة في الألعاب التجريبية. في عام 1999، قدم كولن كاميرير وتيك هوا هو نموذج الجذب المرجح بالتجربة (إي دبليو أيه)، وهو نموذج عام يجمع بين تعلّم التعزيز وتعلّم المعتقدات، ويبيّن أن اللّعب الوهمي يعادل رياضيًا التعزيز المعمّم، مقدمًا الأوزان الموضوعة في التاريخ الماضي.

تشمل انتقادات ال (إي دبليو أيه) التجاوز بسبب العديد من المتغيرات، وعدم التعميم على الألعاب، واحتمال أن يكون تفسير متغيرات ال (إي دبليو أيه) أمرًا صعبًا. يتم التعامل مع عملية الإفراط عن طريق تقدير المتغيرات في بعض الفترات التجريبية أو الموضوعات التجريبية وسلوك التنبؤ في العينة المتبقية (إذا كانت النماذج مفرطة، فإن تنبؤات التحقق من الصحة خارج العينة ستكون أقل دقة منها داخل العينة، والتي عادة ما تكون غير صحيحة). يعالج التعميم في الألعاب عن طريق استبدال المتغيرات الثابتة بوظائف «الضبط الذاتي» للخبرة، مما يتيح تغيير المتغيرات الزائفة على مدار اللعبة وتتغير بشكل منتظم أيضًا بين الألعاب.

قام خبراء الاقتصاد التجريبي الحديث بالكثير من الأعمال البارزة مؤخرًا. أثار روبيرتو ويبر قضايا التعلّم بدون التغذية الراجعة. حقق ديفيد كوبر وجون كاغيل في أنواع التعلّم من خلال استراتيجيات مماثلة. نظر كل من آيدو إريف وغريك بارون في التعلّم في الاستراتيجيات المعرفية. وصف دالي ستال التعلّم من خلال قواعد صنع القرار. درس تشارلز أ. هولت تعلّم لوجيت في أنواع مختلفة من الألعاب، بما في ذلك الألعاب ذات التوازنات المتعددة. وقد نظر ويلفريد أمالدوس في تطبيقات ال (إي دبليو أيه) المثيرة للاهتمام في التسويق. حقق كل من أمنون رابوبورت وجيم باركو وريان مورفي في نماذج التعلم التكيفي القائمة على التعزيز في واحدة من أكثر المفارقات شهرة في نظرية الألعاب المعروفة بلعبة الحريش.

ألعاب السوق
يُعتقد أن إدوارد تشامبرلين أجرى «ليس فقط تجربة السوق الأولى، ولكن أيضًا التجربة الاقتصادية الأولى من أي نوع» أجرى فيرنون سميث، بالاعتماد على أعمال تشامبرلين، ولكنه عدلها أيضًا من نواحٍ أساسية، تجارب اقتصادية رائدة حول تقارب الأسعار والكميات مع قيم التوازن النظري التنافسية في الأسواق التجريبية. درس سميث سلوك «المشترين» و «البائعين»، الذين يتم إخبارهم بمدى تقديرهم للسلعة الوهمية ثم يطلب منهم «التنافس» أو «طرح» هذه السلع بشكل تنافسي وفقًا لقواعد مؤسسات السوق العالمية المختلفة (على سبيل المثال، مزاد مزدوج مثل المزادات الإنجليزية والهولندية). وجد سميث أنه في بعض أشكال التداول المركزي، تتقارب الأسعار والكميات المتداولة في هذه الأسواق مع القيم التي يمكن التنبؤ بها من خلال النظرية الاقتصادية للمنافسة الكاملة، على الرغم من أن الشروط لا تفي بالكثير من افتراضات المنافسة الكاملة (أعداد كبيرة، ومعلومات مثالية).

على مر السنين، كان سميث رائدًا -إلى جانب متعاونين آخرين- في استخدام التجارب المختبرية الخاضعة للرقابة في الاقتصاد، وأقامها كأداة شرعية في الاقتصاد والمجالات الأخرى ذات الصلة. تعاون تشارلز بلوت من معهد كاليفورنيا للتكنولوجيا مع سميث في سبعينيات القرن العشرين وقام بتجارب رائدة في العلوم السياسية، فضلًا عن استخدام التجارب لتوجيه التصميم الاقتصادي أو هندستها لإثراء السياسات. في عام 2002، حصل سميث (بالاشتراك مع دانييل كانيمان) على جائزة بنك السويد في العلوم الاقتصادية «لتأسيسه التجارب المختبرية كأداة في التحليل الاقتصادي التجريبي، وخاصة في دراسة آليات السوق البديلة».

التمويل
يقوم التمويل التجريبي بدراسة الأسواق المالية بهدف إنشاء خصائص وبيئات مختلفة للسوق من أجل المراقبة بشكل تجريبي وتحليل سلوك الوكلاء والخصائص الناتجة عن التدفقات التجارية، ونشر المعلومات وتجميعها، وآلية تحديد الأسعار وعمليات العوائد. في الوقت الحاضر، يستخدم الباحثون برمجيات المحاكاة لإجراء أبحاثهم.

على سبيل المثال، تلاعبت التجارب مع عدم تناسق المعلومات حول القيمة المحتفظ بها لسند أو سهم في التسعير لأولئك الذين لا يملكون معلومات كافية، من أجل دراسة فقاعات سوق الأوراق المالية.

التفضيلات الاجتماعية
يشير مصطلح «التفضيلات الاجتماعية» إلى القلق (أو عدم وجوده) الذي يشعر به الناس تجاه رفاهية بعضهم البعض، وهو يشمل الإيثار، الحقد، الأذواق من أجل المساواة، وأذواق المعاملة بالمثل. تدرس التجارب الخاصة بالتفضيلات الاجتماعية عمومًا الألعاب الاقتصادية بما في ذلك لعبة الديكتاتور ولعبة الإنذار ولعبة الثقة ولعبة السلع العامة والتعديلات على هذه الإعدادات المعيارية. وكمثال على النتائج، أظهرت تجارب لعبة الإنذار أن الناس مستعدون عمومًا للتضحية بالمكافآت النقدية عند تقديم مخصصات منخفضة، وبالتالي يتصرفون بشكل متضارب من خلال نماذج بسيطة من المصلحة الذاتية. لقد قاست التجارب الاقتصادية مدى اختلاف هذا الانحراف بين الثقافات.

مراجع

تجريبية
تجارب
طرق رياضية وكمية (اقتصاديات)

علم اقتصاد تجريبي


30 هـ هي سنة في التقويم الهجري امتدت مقابلةً في التقويم الميلادي بين سنتي 650 و651.

أحداث
 فتوح فارس وخراسان وطبرستان

مواليد
 وكيع بن حسان بن أبي سود التميمي أمير خراسان بين عامي : ( 96 هـ - 97 هـ ).
 عطية بن عمرو العنبري أحد القادة والفرسان في العصر الأموي.
 جرير بن عطية التميمي أحد أشهر الشعراء في العصر الأموي.
 حاجب بن ذبيان التميمي من شعراء العصر الأموي.
 هريم بن أبي طحمة أحد القادة والفرسان في العصر الأموي.
 العجير بن عبد الله السلولي من شعراء العصر الأموي.
 عثمان بن عنبسة من أمراء الدولة الأموية.
 ولادة بنت العباس زوجة الخليفة عبد الملك بن مروان وأم ابنيه الخليفة الوليد بن عبد الملك والخليفة سليمان بن عبد الملك.

وفيات
 معمر بن أبي سرح
 أبي بن كعب بن قيس
 عبد الله بن مظعون
 حاطب بن أبي بلتعة.
 خيرة بنت أبي حدرد الأسلمي
 عرفجة بن هرثمة البارقي
 لبابة الكبرى

انظر أيضًا
 أحداث ومواليد ووفيات وقعت في الفترة الأولى من سنة 30 هـ
 أحداث ومواليد ووفيات وقعت في الفترة الثانية من سنة 30 هـ

مراجع

تقويم هجري

30 هـ


Salina Doftana a fost o veche exploatare a sării situată în localitatea Doftana, Prahova din Muntenia. A fost deschisă în anul 1865, înlocuind ocnele de la Telega care și-au oprit activitatea în anul 1872.

Salina a fost abandonată după inundația din anul 1901 datorată unor infiltrații puternice de apă.

Date tehnice
Salina folosea procedeul de profil trapezoidal cu stâlp de susținere lateral și avea în componență 4 camere: "Carol I" (principală) care era legată de suprafață de un tunel scurt ce ducea la puțul de extracție, "Elisabeta" (spre N-V) - inaugurate în 1865 și "Brătianu" și "Rosetti" la S-E - inaugurate în 1884.

Extracția sării se realiza cu o mașină fabricată de Sächsische Maschinenfabrik vormals Richard Hartmann din Chemnitz, cu următoarele specificații: adâncime de extracție maximă cu cablu de aloes: 100 m; puterea 64 CP; viteza de extracție 3,5 m/sec.; sarcina utilă 1000 kg; capacitatea de extracție 120 -140 t/8 ore. Mașina a fost mutată la mina "Mihai" de la Slănic în anul 1912.

Exploatarea a fost legată de Câmpina cu o cale ferată în anul 1883.

Note

Bibliografie
 Stamatiu, Mihai: Analele Academiei Române - Memoriile secțiunii ștințifice, seria III, Tomul XVIII (1942-1943) - Istoricul metodelor de exploatare a zăcămintelor de sare din România, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului - Imprimeria Națională, București, 1943, pp. 609-623

Legături externe
 Localizarea fostei saline Doftana pe harta satelit, wikimapia.org

Vezi și
Salrom
Saline din România
Ocna

Saline din România

Salina Doftana


Frano Maroević (Stari Grad, 1892. – Stari Grad, 11. rujna 1974.), hrvatski kulturni radnik, profesor matematike i fizike i književnik. Stric je pomorskog pisca, publicista i književnika Frane Vinkova Maroevića.

Životopis
Rodio se je u Starom Gradu na Hvaru u poznatoj obitelji brodovlasnika i pomoraca koja je održavala trgovačke veze s mnogim sredozemnim zemljama. U rodnom gradiću završio je pučku školu. Pohađao je gimnaziju u Splitu. Studirao je u Pragu na Filozofskom fakultetu. Za splitski dnevni list Slobodu bio je dopisnik iz Staroga Grada i poslije iz Praga. Tijekom Prvoga svjetskog rata pisao je za splitski dnevnik Novo doba i još neke časopise i novine. U djelima je obradio više aspekata starigradske plovidbe, pisao o drugim problemima Staroga Grada. Književnu afirmaciju dočekao je tragičnom dramom Dioklecijan.

Djela
Pisao je za mnoge časopise i novine kao što su Sloboda; Novo doba; Slobodna Dalmacija; Pomorski zbornik; Mogućnosti; Radovi Instituta JAZU i ine. Najviše je pisao o temama u svezi s rodnim mu Starim Gradom (brodovima, neobičnim zanimanjima poput strišara<ref>Frano Maroević: Muzej starina u Starome Gradu na Hvaru, Slobodna Dalmacija, 21. rujna 1957., str. 3</ref> i inih). Godine 1922. objavio je Spomen knjigu o Petru Hektoroviću prigodom obilježavanja 350. godišnjice smrti Petra Hektorovića (), a 1929. monografiju Stari Grad(). Godine 1970. objavio je tragediju Car Dioklecijan. Brojne novele i komedije ostale su mu neobjavljene.

 Izvori

 Daljnja literatura
 Buchberger, Milovan. Ugledne osobe vezane uz Stari Grad na Hvaru''

Životopisi, Stari Grad
Hrvatski dramatici
Hrvatski novelisti
Hrvatski komediografi
Hrvatski novinari

Frano Maroević (matematičar)


Saadi Lahlou, né le 19 février 1960, est un statisticien et économiste français.Il est professeur de psychologie sociale dans le département de sciences psychologiques et comportementales de la London School of Economics depuis 2009. Il est nommé directeur de l'Institut d'études avancées de Paris en 2018.

Biographie
De formation multi-disciplinaire (statisticien économiste, biologie humaine, HDR Psychologie),  Saadi Lahlou est diplômé de l'ENSAE à Paris. Il a soutenu une thèse en psychologie sociale en 1995 à l'EHESS sous la direction de Serge Moscovici, et a obtenu son habilitation universitaire à l'université de Provence avec Jean-Claude Abric.

Il travaille de 1985 à 1993 au Credoc, comme chef du département « prospective de la consommation ». Il fonde le laboratoire de design cognitif à EDF R&D, qu'il dirige jusqu'en 2009.

En parallèle, il poursuit ses recherches académiques en psychologie sociale et en sciences cognitives dans le laboratoire de psychologie sociale de l'EHESS, où il anime des séminaires de recherche (1998-2010). Il a également été directeur scientifique du programme Technologies cognitives  à la Fondation Maison des sciences de l'homme à partir de 1998 et directeur de recherche associé CNRS au Centre Edgar-Morin du CNRS-EHESS. Il fonde et coordonne le réseau RUFAE (Research on User-Friendly Augmented Environments).

Il est nommé au Comité d'évaluation du Commissariat général du Plan en 2005.

En , il a rejoint l'Institut de psychologie sociale de la London School of Economics  (aujourd'hui Département de sciences psychologiques et comportementales) qu'il dirige de 2009 à 2013. Il est membre élu de la British Psychological Society et membre senior d'EURIAS.

Depuis 2018, il dirige l'Institut d'études avancées de Paris. Il est élu membre de l'Académie des Technologies (2022) et de l'Academia Europaea (2023).

Recherche
Ses premiers travaux de recherche en sciences sociales, sous la direction de Christian Baudelot, portent sur le suicide.

Il a analysé les mimiques faciales des nouveau-nés avec Marie-Josèphe Challamel dans l'unité de recherche CNRS-INSERM de Michel Jouvet.

Au CREDOC, ses recherches ont porté sur le comportement du consommateur, notamment les comportements alimentaires
, et sur la théorie des représentations sociales. Son livre Penser Manger a reçu le prix Trémolières décerné par l'Institut Benjamin Delessert.

Il a mis en place des instruments d'observation statistique (comme l'Observatoire des consommations alimentaires, désormais intégré à l' Agence nationale de sécurité sanitaire), a contribué au développement de l'analyse automatisés des textes et à l'application des méthodes d'analyse multivariée aux études des comportements et des attitudes.

Lorsqu'il rejoint EDF R&D en 1993, il mène des travaux sur les organisations, développe des techniques d'observation vidéo, notamment la "subcam", une caméra vidéo miniature qui permet l'enregistrement  de l'activité depuis le point de vue du sujet et des méthodes de conception. La subcam a par exemple été utilisée pour comprendre les addictions aux smartphones.
Il explore les effets cognitifs de la numérisation : syndrome de surcharge cognitive, problèmes de confidentialité et transfert de l'expérience humaine.

En 2015, dans son intervention au colloque Big Data de l'Ensae-Alumni, il met en garde contre les risques liés à la numérisation généralisée ("Le retournement du miroir") : managérialisation, normalisation et standardisation.

Il a participé à deux projets internationaux portant sur le développement durable : Barenergy, un projet européen qui tente de comprendre les «Barrières aux changements énergétiques» et un autre sur l'utilisation de l'énergie en environnement construit qui a conduit à la publication d'un ouvrage collectif, System Innovation for Sustainability 4 .

Ses recherches actuelles portent sur la distribution des déterminants du comportement humain entre l'espace physique, l'espace mental et l'espace social. Son livre "Installation Theory: The Societal Construction and Regulation of Behaviour", paru chez Cambridge University Press en 2017 propose aux chercheurs et aux praticiens un cadre pour comprendre, analyser et modifier les comportements. En s'appuyant sur un large éventail d'exemples empiriques, il propose une synthèse  de théories préexistantes (psychologie écologique, théorie de l'activité, action située, cognition distribuée, constructionnisme social, théorie des acteurs-réseaux et représentations sociales).

Publications
 (2017) Installation Theory. The societal construction and regulation of behaviour. Cambridge: Cambridge University Press.
 (2012) avec Nosulenko, Valery, Samoylenko, Elena. Numériser le travail. Théories, méthodes et expérimentations. Paris : Lavoisier. 327p.
 (2010) (ed.). System Innovation for Sustainability 4: Case Studies in Sustainable Consumption and Production - Energy Use and the Built Environment. Sheffield: Greenleaf, 2010. 288p. (Chapters by S. Lahlou A. Tukker, M. Charter & T. Woolman; H. Szejnwald-Brown & P. J. Vergragt; R. Wimmer & M.J. Kang; R. Wuestenhagen; J. P. Thorp; I. Kaltenegger & A. Tisch; V. Loftness, V. Hartkopf, A. Aziz, M. Snyder, J. Choi & X. Yang; C. Fischer; F.Reusswig, S. Lorek, D. & D. Fuchs).
 (2010) avec Nosulenko, V. (guest eds) Digitize and Transfer. Social Science Information. 49 (3): 291 – 507. (Papers by Lewis Pea & Rosen, Garcia-Lorenzo, Habert & Huc, Cordelois, Ganascia, Barabanschikov, Le Bellu, Lahlou & Nosulenko, 216 p.). .
 (2009) (ed). Designing User Friendly Augmented Work Environments. London:  Springer. Computer Supported Cooperative Work Series, Nov. 2009. 347p. (Chapters by : Stanford (B. Johansson, A. Fox, T. Winograd.), UC San Diego (E. Hutchins, J. Hollan), Carnegie-Mellon (V. V. Loftness, V. Hartkopf, A. Aziz.), Swedish Royal Inst. of Technology (C. G. Jansson.), U. Aachen (J. Borchers), Russian Acad. Sc (Nosulenko & Samoylenko), Xerox Palo-Alto (M. Back, G. Golovchinsky, P. Qvarfordt, W. van Melle, J. Boreczky, T. Dunnigan, S. Carter); EDF R&D (Lahlou). .
 (2008) avec S. NOSULENKO, V. (guest eds) Cognitive Technologies. Social Science Information. September 2008; 47 (3): 227 - 457 (Papers by Lahlou, Joore, Vertegall and Shell, Lenay, Pea Lindgren and Rosen, Beaudouin, Nosulenko, Alexandrov: 230 p.)
 (2000) (coord.): Technologies Cognitives et environnement de travail., Intellectica, 30, 2000/1. (Articles de D. Kirsh, E. Hutchins, S. Lahlou, A.V. Cicourel, C. Heath P. Luff G. Nicholls D. vom Lehn, W.E. Mackay, M. Zacklad : 222 p.)
 (1998) Penser manger. Alimentation et représentations sociales. Paris : P.U.F., 1998. 239p. (Prix Trémolières 1998). .
 (1992) (collectif) A Guideline for Survey Techniques in Evaluation Research. Brussels: Commission of European Communities. EUR 14-339.

Références

Liens externes

Naissance en février 1960
Psychosociologue
Professeur à la London School of Economics

Saadi Lahlou


NGC 6574 (NGC 6610) je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Herkulu. Naknadno je utvrđeno da je NGC 6610 ista galaktika.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6574
  Auke Slotegraaf: NGC 6574 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6550 - 6599

6574

NGC 6574


La route régionale 369 () est une route régionale allant de Jaala à Tuohikoti dans la partie nord de la ville de Kouvola en Finlande.

Présentation
La seututie 369 est une route régionale de vallée de la Kymi.
Elle part de son intersection avec la route principale 46, située à l'est du centre de l'ancienne commune de Jaala.

À Tuohikotti, elle contourne l'école et l'église de Tuohikotti avant de se terminer à son croisement de la route nationale 15.

Références

Annexes

Liens externes

Cartes

Articles connexes
 Seututie

369
Transport à Kouvola

Seututie 369


Audrey Caroline Emerton, Baroness Emerton,  (born 10 September 1935) is a former member of the House of Lords. She sat as a crossbencher.

Appointed a Dame Commander of the Order of the British Empire in the 1989 New Year Honours, she was created a life peer as Baroness Emerton, of Tunbridge Wells in the County of Kent and of Clerkenwell in the London Borough of Islington on 17 February 1997. She sat in the House of Lords until her retirement on 1 November 2019.

Career
She worked in the National Health Service as Chief Nursing Officer of South East Thames Regional Health Authority throughout the 1980s, and is chiefly remembered and honoured for leading the programme that replaced Darenth Park Hospital, a huge asylum for people with learning disabilities, which closed in August 1988.

Affiliations
Emerton was Chancellor and Chief Commander of St John Ambulance and a volunteer with the organisation for more than 70 years. She submitted her resignation in January 2002, saying she did not wish to seek a further three years in the post when her period of office expired in June 2002

She was elected Chairman of the charity Attend (formerly known as National Association of Hospital and Community Friends) in 2003. She retired as chairman in 2006 but was named vice-president, a position she still holds.

She served as chairman of the Brighton Health Care NHS Trust from 1994 to 2000: the Audrey Emerton Building, an educational facility of Brighton and Sussex University Hospitals NHS Trust, is named in her honour.

Arms

Honours
<div class="center">

 She is also a Fellow of the Royal College of Nursing giving her the Post Nominal Letters "FRCN" for Life.

References

1935 births
Living people
British nursing administrators
Crossbench life peers
Dames Commander of the Order of the British Empire
Dames Grand Cross of the Order of St John
Life peeresses created by Elizabeth II
Fellows of the Royal College of Nursing
Mental health activists
Fellows of King's College London

British nurses
Peers retired under the House of Lords Reform Act 2014

Audrey Emerton, Baroness Emerton


Le Fenian Ram est un sous-marin conçu par John Philip Holland pour être utilisé par la Fenian Brotherhood, l'homologue américain de l'Irish Republican Brotherhood, organisation révolutionnaire contre les Britanniques. La construction et le lancement du Ram en 1881 par la Delamater Iron Company à New York ont été financés par le Fenians 'Skirmishing Fund. Officiellement nommé Holland Boat No. II, le rôle des Fenians dans son financement a conduit le journal New York Sun à nommer le navire le Fenian Ram.

Conception
La conception du Fenian Ram était en partie calquée sur la torpille de Robert Whitehead et, comme elle, avait des ailettes de contrôle cruciformes près de la queue. Le sous-marin ne prenait pas simplement du lest jusqu'à ce qu'il coule comme les autres sous-marins contemporains ; il maintenait une flottabilité légèrement positive et inclinait ses plans horizontaux de sorte que son mouvement vers l'avant le forçait à s'immerger.

Fenian Ram était armé d'un canon pneumatique de neuf pouces (228 mm) d'environ onze pieds de long (3,35 m), monté le long de la ligne médiane du bateau et tirant vers l'avant depuis sa proue. Il fonctionnait comme des tubes lance-torpilles de sous-marins modernes : un capuchon de proue étanche était normalement maintenu fermé, permettant aux projectiles en acier remplis de dynamite de six pieds de long (environ 1,80 m) d'être chargés dans le tube depuis l'intérieur du sous-marin. La porte intérieure était alors fermée et la porte extérieure ouverte par un mécanisme à distance. Enfin, de l'air à 27,5 Bars était utilisé pour tirer le projectile hors du tube. Pour recharger, la porte extérieure était de nouveau fermée et l'eau dans le tube soufflée dans le réservoir de ballast  par plus d'air comprimé.

Il était propulsé par un moteur à pistons Brayton de 15 ch (11 kW).

Historique
Au cours d'essais approfondis, Holland a effectué de nombreuses plongées et testé le pistolet à l'aide de projectiles factices. Cependant, en raison de conflits de financement au sein de l'IRB et d'un désaccord sur les paiements de l'IRB à Holland, l'IRB a volé Fenian Ram et le prototype  en novembre 1883. Bien que Holland III ait accidentellement coulé dans l'East River, les Fenians ont emmené le Fenian Ram à New Haven, dans le Connecticut, mais ont découvert que personne ne savait comment le faire fonctionner. Holland a refusé de les aider. Incapable d'utiliser ou de vendre le bateau, l'IRB fit transporter le Fenian Ram dans un hangar sur la rivière Mill.

Préservation
En 1916, Fenian Ram a été exposé au Madison Square Garden pour collecter des fonds pour les victimes de l'Insurrection de Pâques 1916. Ensuite, il a été transféré à l'Académie militaire de Clason Point dans le Bronx. En 1927, l'Académie a déménagé à Long Island et la coque a été vendue à la ferraille. Avant la démolition, l'activiste irlandais-américain Harry Cunningham est intervenu et a acheté le Fenian Ram à la casse afin de le préserver en tant que symbole de l'ingéniosité irlandaise-américaine. En septembre 1927, Cunningham vendit le sous-marin à Edward Browne de Paternon, dans le New Jersey, qui offrit le navire à la ville de Paterson en souvenir du travail de Holland.
Aujourd'hui, on peut encore la voir au Paterson Museum.

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Paterson Museum
 John Philip Holland
 Holland I

Liens externes

  FENIAN RAM - Historic Naval Ships Association
  Paterson Museum - Site officiel
  John Philip Holland WebSite

Bibliographie

 Davies, R. Nautilus: The Story of Man Under the Sea. Naval Institute Press. 1995. .

Sous-marin
Bateau lancé en 1881
Navire construit dans l'État de New York
Navire musée au New Jersey
Irish Republican Brotherhood
Paterson (New Jersey)
Histoire militaire des États-Unis

Fenian Ram


Cabala la Kabul este un film românesc din 2006 regizat de Dan Alexe.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2006 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2006
Filme documentare românești

Cabala la Kabul


Andre Royo (* 18. Juli 1968 in der Bronx, New York) ist ein US-amerikanischer Schauspieler. Seine bekannteste Rolle ist die des Bubbles in der HBO-Serie The Wire.

Leben
Royo ist afroamerikanischer und kubanischer Herkunft. Ihm passierte es häufiger, dass er angestrebte Rollen nicht erhielt, da er laut den Castingagenten weder als Dunkelhäutiger noch als Latino überzeugend rüberkam. Er besuchte die Mount Saint Michael Academy von 1982 bis 1986. Er ist verheiratet und hat eine Tochter.

Seit 1998 war Royo in mehr als 70 Film- und Fernsehproduktionen zu sehen. 1998 hatte er in L.A. Without a Map seine erste Filmrolle. Es folgten Besetzungen in Fernsehserien und Filmen verschiedener Genres. Bekannteste Rollen sind die des Bubbles in der Serie The Wire, die er von 2002 bis 2008 verkörperte, die des Robert "Bobo" Boston in Hand of God von 2014 bis 2017 und von 2015 bis 2019 die Rolle des Thirsty Rawlings in Empire.

Filmografie (Auswahl)
 2000: Shaft – Noch Fragen? (Shaft)
 2002–2008: The Wire (Fernsehserie)
 2005: Cuts (Fernsehserie, 3 Folgen)
 2005: Alle Kinder dieser Welt (All the Invisible Children)
 2008: Terminator: The Sarah Connor Chronicles (Fernsehserie, 2 Folgen)
 2008: Heroes (Fernsehserie, 2 Folgen)
 2008: Der Börsen-Crash (August)
 2008: Criminal Minds (Fernsehserie, Folge 4x05)
 2009: CSI: NY (Fernsehserie, eine Folge)
 2010: Party Down (Fernsehserie, eine Folge)
 2010: Super – Shut Up, Crime! (Super)
 2010: The Whole Truth (Fernsehserie, eine Folge)
 2010–2011: Fringe – Grenzfälle des FBI (Fringe, Fernsehserie)
 2011: Svetlana (Fernsehserie, eine Folge)
 2011: Memphis Beat (Fernsehserie, eine Folge)
 2011: How to Make It in America (Fernsehserie, eine Folge)
 2012: Red Tails
 2012: Bigfoot – Die Legende lebt! (Bigfoot)
 2012: The Collection – The Collector 2 (The Collection)
 2013: The Spectacular Now – Perfekt ist jetzt (The Spectacular Now)
 2013: Elementary (Fernsehserie, Folge 1x18)
 2014–2015: Hand of God (Fernsehserie, 10 Folgen)
 2015: Happyish (Fernsehserie, 5 Folgen)
 2015–2020: Empire (Fernsehserie)
 2018: Prospect
 2022: To Leslie

Weblinks

 Interview über seine Rolle als "Bubbles" (englisch)

Einzelnachweise

Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1968
Mann

Andre Royo


Onthophagus marmotae é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 1990 por Kabakov.

Referências

Ligações externas

marmotae
Coleópteros descritos em 1990

Onthophagus marmotae


Bent Harlang (født 17. april 1925 i København, død 15. juni 1998) var dansk møbelfabrikant. Han var i årene 1958 og frem til 1985 direktør for møbelfirmaet Kevi A/S som blandt andet producerede kontormøbler tegnet af arkitekt Jørgen Rasmussen.

Bent Harlang var søn af reklamemanden Frantz Harlang og far til arkitekt Christoffer Harlang.

Kilder

 Harlang, Christoffer: Rulleforretningen , s. 111. engelbrechts.dk. Hentet 5. marts 2016.

Møbelproducenter i Danmark
Personer fra København

Bent Harlang


Robert Quincy Lee (* 12. Januar 1869 bei Coldwater, Tate County, Mississippi; † 18. April 1930 in Washington, D.C.) war ein US-amerikanischer Politiker. In den Jahren 1929 und 1930 vertrat er den Bundesstaat Texas im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Robert Lee besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und die Fort Worth High School in Texas. Im Jahr 1891 zog er mit seinem Vater nach Caddo, wo er im Handel arbeitete. Seit 1913 lebte Lee in Cisco, wo er in der Landwirtschaft und hier besonders auf dem Gebiet der Viehzucht tätig war. Außerdem stieg er in das Bankgewerbe ein. 1919 gründete er die Cisco & Northeastern Railroad Co., deren Präsident er zwischen 1919 und 1927 war. In den Jahren 1926 und 1927 fungierte er auch als Präsident der Handelskammer von West-Texas.

Politisch war Lee Mitglied der Demokratischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1928 wurde er im 17. Wahlbezirk von Texas in das US-Repräsentantenhaus in Washington gewählt, wo er am 4. März 1929 die Nachfolge von Thomas L. Blanton antrat. Dieses Mandat konnte er bis zu seinem Tod am 18. April 1930 ausüben. Danach wurde sein Vorgänger Blanton auch zu seinem Nachfolger gewählt. Robert Lee wurde in Cisco beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Texas
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1869
Gestorben 1930
Mann

Robert Quincy Lee


Speith Orgelbau ist ein 1848 gegründetes Orgelbauunternehmen im ostwestfälischen Rietberg, Kreis Gütersloh.

Geschichte
Das Unternehmen wurde 1848 von Bernhard Speith (1822–1905) gegründet. Speith hatte zunächst Klavierbau bei Eck in Köln, später Orgelbau bei Gratze in Aachen gelernt und anschließend in verschiedenen Orgelbauwerkstätten – u. a. Lukas Intorff in Höxter – gearbeitet, bevor er sich mit der eigenen "Orgelbauanstalt Speith" selbständig machte. In den ersten Jahren fertigte er auch Tafelklaviere an, was sich jedoch angesichts der zunehmenden fabrikmäßigen Herstellung von Klavieren als unrentabel erwies.

Im Jahr 1900 übernahm sein Sohn Johannes Speith (1867–1944) die Geschäfte. Er änderte die Firmierung von "Orgelbauanstalt" in "Orgelbaufirma". Ab August 1926 lebte Speith für ein Dreivierteljahr in Brasilien, wo er auf Vermittlung der Franziskaner aus dem Kloster Rietberg den Bau von zehn Orgeln leitete, u. a. in Curitiba. Es folgten Aufträge aus den Niederlanden und aus China (katholische Kirche in Hongjialou bei Jinan, Hongjialou Cathedral)

Nach seinem Tod 1944 übernahmen die beiden im Betrieb tätigen Söhne das Unternehmen: Albert Speith (1909–1953) den gewerblichen und Rudolf Speith (1907–2002) den kaufmännischen Bereich. 1954 übernahm der damals 26-jährige Orgelbaumeister Günther Müller (1928–2013), der Kirchenmusik am Konservatorium in Münster studiert hatte, die Aufgaben des nach Krankheit verstorbenen Adolf Speith.

1978 gab Rudolf Speith die Unternehmensführung an Müller ab. Müller setzte die Internationalisierung des Geschäftes fort und erhielt Aufträge aus Italien, Portugal, Dänemark, Japan und Südkorea. 1995 übernahm sein Sohn Ralf Müller (* 13. Oktober 1956) die Firma.

2010 baute Speith Orgelbau die erste Freiluftorgel Deutschlands. Sie steht auf dem Gelände der Landesgartenschau 2008 in Rietberg-Neuenkirchen und kann von den Besuchern des Parks gespielt werden.

Ein im Jahr 2016 beantragtes Insolvenzverfahren konnte durch die Überführung in eine neue Gesellschaft abgewendet werden.

Werkliste (Auswahl)

Neubauten

Umbauten/Restaurierungen

Einzelnachweise

Weblinks
 Webpräsenz von Speith Orgelbau
 Organ index: Speith Orgelbau

Orgelbauunternehmen
Rietberg
Musik (Nordrhein-Westfalen)
Kultur (Kreis Gütersloh)
Produzierendes Unternehmen (Kreis Gütersloh)
Orgellandschaft Westfalen
Gegründet 1848

Speith Orgelbau


Anthony Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Anthony Township (Minnesota)
 Anthony Township (Lycoming County, Pennsylvania)
 Anthony Township (Montour County, Pennsylvania)

Anthony Township


Richard Zedník (born 6 January 1976) is a Slovak former professional ice hockey winger. He had a 15-year career in the National Hockey League (NHL), playing for the Washington Capitals, Montreal Canadiens, New York Islanders and Florida Panthers.

In February 2008, Zedník sustained a life-threatening injury during an NHL game when the skate of his teammate Olli Jokinen accidentally sliced his common carotid artery.

Playing career
Zedník was drafted in the 1994 NHL Entry Draft by the Washington Capitals, in the tenth round, 249th overall, after playing junior hockey for the Portland Winter Hawks of the Western Hockey League (WHL).

Zedník scored 35 goals in his rookie year with the Winter Hawks during the 1994–95 season. In his second year with the major junior team, he scored 44 goals which earned him Second Team All-Star honours. Zedník made his professional debut at the end of the 1995–96 season, playing in a single game with the Capitals before joining their minor league affiliate, the Portland Pirates of the American Hockey League (AHL), for their Calder Cup finals playoff run. Zedník made the Capitals' roster out of training camp in 1996 and scored his first career NHL goal in the season opener on October 5 against Ed Belfour of the Chicago Blackhawks. After one goal in nine games, Zedník was sent down to Portland before being recalled briefly in March 1997.

Zedník played his first full NHL season in 1997–98, playing in 65 games with the Capitals and recording 17 goals. Zedník scored the first Capitals goal in Capital One Arena (then MCI Center) history.

On October 31, 2000, a local Washington, D.C., radio station, DC101, had a promotion in which they offered fans a free ticket and Zedník jersey if they dyed their hair blond as Zedník had in the off-season. Two hundred fans with dyed hair attended the game, at which Zedník scored his first career hat-trick against the Detroit Red Wings, who had not lost in Washington in ten years.

After spending six seasons with the Capitals, Zedník was traded during the 2000–01 season, along with Jan Bulis and a first-round draft pick (used to select Alexander Perezhogin), to the Montreal Canadiens in exchange for Trevor Linden, Dainius Zubrus and a second-round draft pick (later traded to the Tampa Bay Lightning) on March 13, 2001.

On April 26, 2002, during a playoff game in Montreal against the Boston Bruins, Zedník was elbowed in the face by Bruins defenceman Kyle McLaren. Zedník suffered a fractured cheekbone, broken nose and a concussion. Despite the Canadiens losing the game 5–2 and Zedník for the remainder of the playoffs, they would win the series 4–2.

After playing the next three years in Montreal, Zedník was traded back to the Capitals on July 12, 2006, in exchange for a third-round draft pick. Zedník's second stint back with the Capitals was short as he was dealt at the trade deadline to the New York Islanders for a second-round draft pick on February 26, 2007.

At the conclusion of the 2006–07 season, Zedník, a free agent, signed a two-year contract with the Florida Panthers on July 1, 2007.

On April 30, 2009, Zedník was announced as a Masterton Trophy finalist for the 2008–09 season. His nomination coincided with an official announcement that Zedník signed to play for Lokomotiv Yaroslavl in the Kontinental Hockey League (KHL) for the 2009–10 season. Zedník's contract with Lokomotiv Yaroslaval was terminated "by mutual agreement" in the summer of 2010.

Zedník then played two games with HC 05 Banská Bystrica of the Slovak Extraliga. On January 10, 2011, he signed a contract with AIK IF, which expired after the 2010–11 Elitserien season.

Neck injury
On February 10, 2008, in a game where the Florida Panthers were playing the Buffalo Sabres, Zedník suffered a severe and life-threatening injury. Teammate Olli Jokinen was tangled up with Sabre Clarke MacArthur and lost his balance in front of Zedník. Zedník was skating past as Jokinen fell, and his skate blade accidentally made contact with Zedník's neck, slicing his common carotid artery open and causing it to expel a trail of blood onto the ice as Zedník reacted quickly and skated to the Panthers' bench. He was immediately attended to by Florida trainer Dave Zenobi, who took him to the locker room for treatment. Paramedics, who are on standby at every NHL game, stabilized Zedník while the home team doctor Les Bisson controlled the bleeding. Bisson noted that Zedník appeared to be in shock but was not near death, as he was alert and responsive. Zedník lost five pints of blood (2.3 L). He was transported to hospital on emergency run, his status being published as stable after leaving the arena. The game was delayed for more than 20 minutes as the Zamboni was needed to help remove the blood from the ice. The announcement over the public address speakers at HSBC Arena that Zedník was in stable condition and en route to a Buffalo, New York, hospital sparked a prolonged standing ovation from the Buffalo fans as the game went on as planned.

Emergency surgery was performed to repair the artery, but according to doctors at Buffalo General Hospital, Zedník's life was not in jeopardy. The artery was not severed; had it been, it would have recessed into the neck, requiring more extensive surgery to repair. Zedník was in the intensive care unit through February 12, then released from hospital on February 16, but missed the rest of the season recovering from the injury. He returned to play in the 2008–09 season.

Zedník watched the video replay of his injury and said "once is enough". He said the extent of the injury was immediately obvious to him, as it felt like being stabbed.

Zedník's injury drew comparisons with a similar injury suffered in 1989 by Clint Malarchuk, who was a goalkeeper for the Buffalo Sabres. Both injuries prompted discussion about neck guards and player safety in the NHL. At present, team doctors (practitioners of sports medicine) are trained in trauma care and are required to be seated behind the home team bench at every game.

Personal life
Zedník married French-Canadian actress Jessica Welch in 2005. They divorced in 2009 and have one daughter.

Career statistics

Regular season and playoffs

International

International play
Played for Slovakia in:

 2006, 2010 Winter Olympic Games
 World Championships – 2001, 2003 (bronze medal), 2005, 2011
 World Cup of Hockey – 1996, 2004
 Team Slovakia – 45 caps / 10 goals
 Ball Hockey World Championships – 1999 (gold medal)

Awards
 WHL West Second All-Star Team – 1996

See also
 List of Slovaks in the NHL
 Clint Malarchuk – Another hockey player who also survived an accidental neck slicing by ice skate.

References

External links

1976 births
Living people
Ice hockey people from Banská Bystrica
Florida Panthers players
Ice hockey players at the 2006 Winter Olympics
Ice hockey players at the 2010 Winter Olympics
AIK IF players
Lokomotiv Yaroslavl players
Montreal Canadiens players
New York Islanders players
Olympic ice hockey players for Slovakia
Portland Pirates players
Portland Winterhawks players
Slovak ice hockey right wingers
Washington Capitals players
Washington Capitals draft picks
Slovak expatriate ice hockey players in Russia
Slovak expatriate ice hockey players in Canada
Slovak expatriate ice hockey players in the United States
Slovak expatriate ice hockey players in Sweden

Richard Zedník


Nedžad Ibrišimović (Sarajevo, 20. listopada 1940. – Sarajevo, 15. rujna 2011.)  bosanskohercegovački je književnik bošnjačkog podrijetla.

Životopis

Nedžad Ibrišimović je rođen 1940. godine u Sarajevu. U trećoj godini života je ostao bez oca i s majkom odlazi u Žepče, gdje završava osnovnu školu. Nakon jednogodišnjeg pohađanja tehničke škole u Zenici, 1957. godine prelazi u Sarajevo i pohađa srednju školu za primijenjene umjetnosti, smjer kiparstvo i završava je 1961. godine. Nakon godinu dana nastavničkog rada u Žepču, upisuje studij filozofije u Sarajevu i diplomira 1977. godine.

Bio je urednik u listovima Naši dani i Oslobođenje, jedno vrijeme bio je nastavnik u Goraždu, ali je uglavnom bio profesionalni književnik. U toku agresije na Bosnu i Hercegovinu izravno se uključio u obranu zemlje. Na Dobrinji je organizirao KZB Preporod koja je radila i u doba blokade ovog dijela Sarajeva.

Član je Udruge likovnih umjetnika Bosne i Hercegovine od 1982. godine. Od 1982. do 2000. imao deset samostalnih izložbi. Bio je predsjednik je Društva pisaca Bosne i Hercegovine, od 1993. do 2001. godine, a od 1995. do 1998. glavni i odgovorni urednik časopisa za književnost "Život". Prevođen je na albanski, češki, engleski, turski, francuski, španjolski, njemački i talijanski jezik. Nakon izlaska iz tiska remek djela Vječnik (2005.), Društvo pisaca Bosne i Hercegovine ga je kandidiralo za Nobelovu nagradu.

Umro je 15. rujna 2011. godine u Sarajevu u 71. godini života.

Djela

 Kuća zatvorenih vrata (Sarajevo, 1964)
 Najbolji časovničar na svijetu" (radio drama), 1967.
 Pisac i njegova kreatura" (radio drama), 1968.
 Zlatni most" (radio drama), 1968.
 Ugursuz (Sarajevo, 1968)
 Karabeg (Sarajevo, 1971)
 Priče (Sarajevo, 1972)
 Glas koji je pukao o Egidiju" (radio drama), 1974.
 Živo i mrtvo (radio drama), 1978
 Zmaj od Bosne (Sarajevo, 1980)
 Car si ove hevte (Sarajevo, 1980)
 Šamili tubakovi (Sarajevo, 1984)
 Nakaza i vila (Sarajevo, 1986)
 Drame (Sarajevo, 1988)
 Kuća bez vrata i druge priče (Sarajevo, 1989)
 Braća i veziri (Sarajevo, 1989)
 Dva dana u Al-Akru (Sarajevo, 1989)
 Knjiga Adema Kahrimana napisana Nedžadom Ibrišimovićem Bosancem (Sarajevo, 1992)
 Zambaci moje duše (Sarajevo, 1994)
 Vječnik (Sarajevo, 2005)
 El-Hidrova knjiga (Sarajevo, 2011)

Nagrade

  Nagradu za dramski tekst na Bledskog festivala, za televizijsku adaptaciju Ugursuza (1970)
 Nagradu Izdavačkog poduzeća "Svjetlost" za roman Karabeg (1971)
 Šestoaprilska nagrada grada Sarajeva za roman Ugursuz (1975)
 Nagrada Izdavačkog preduzeća "Veselin Masleša" za roman Braća i veziri (1989)
 Nagrada Društva pisaca Bosne i Hercegovine za knjigu Knjiga Adema Kahrimana (1992)
 Nagrada "Skender Kulenović" za Izabrana djela I - X (2004)
 Nagrada Bošnjačke zajednice kulture Preporod za roman Vječnik (2005)
 Nagrada Udruženja izdavača i knjižara Bosne i Hercegovine za roman Vječnik (2005)
 Nagrada Hasan Kaimija za roman Vječnik'' (2006)

Izvori

Vanjske povezice
 Nedžad Ibrišimović – proganjan zbog svojih islamskih uvjerenja

Bošnjački književnici
Životopisi, Sarajevo
Akademici AZUBiH

Nedžad Ibrišimović


Moses Montu Costa CSC (* 17. November 1950 in Toomilla; † 13. Juli 2020 in Dhaka) war ein bangladeschischer Geistlicher und römisch-katholischer Erzbischof von Chittagong.

Leben
Moses M. Costa trat der Ordensgemeinschaft der Kongregation vom Heiligen Kreuz bei und empfing am 5. Februar 1981 die Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 5. Juli 1996 zum Bischof von Dinajpur. Der Apostolische Nuntius in Bangladesch, Adriano Bernardini, spendete ihm am 6. September desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Michael Rozario, Erzbischof von Dhaka, und Theotonius Gomes CSC, Weihbischof in Dhaka.

Am 6. April 2011 wurde er durch Papst Benedikt XVI. zum Bischof von Chittagong ernannt und am 27. Mai desselben Jahres in das Amt eingeführt. Costa war Generalsekretär der Bischofskonferenz von Bangladesch und leitete die Kommissionen für die Jugend und die Seminare, zuletzt die Kommission für Gesundheit.

Im Juni 2020 wurde er mit durch COVID-19 verursachte Atemwegsbeschwerden in ein Krankenhaus eingeliefert. Nachdem er sich zunächst erholt hatte, erlitt er am 9. Juli desselben Jahres einen Schlaganfall, an dessen Folgen er vier Tage später starb.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Angehöriger der Kongregation vom Heiligen Kreuz
Person (Chittagong)
Bangladescher
Geboren 1950
Gestorben 2020
Mann
Dinajpur (Distrikt)
Person des Christentums (Bangladesch)
Römisch-katholische Kirche in Bangladesch

Moses M. Costa


27900 Cecconi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
27900 Cecconi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Sormano de Valter Giuliani și Paolo Chiavenna. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,93 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 16,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 27001-28000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

27900 Cecconi


Agrilus eupractus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Obenberger, 1931.

Referências

eupractus

Agrilus eupractus


Hepadnaviridae is a family of viruses. Humans, apes, and birds serve as natural hosts. There are currently 18 species in this family, divided among 5 genera. Its best-known member is  hepatitis B virus. Diseases associated with this family include: liver infections, such as hepatitis, hepatocellular carcinomas (chronic infections), and cirrhosis. It is the sole accepted family in the order Blubervirales.

Taxonomy
The following genera are recognized:
 Avihepadnavirus
 Orthohepadnavirus
 Herpetohepadnavirus
 Metahepadnavirus
 Parahepadnavirus

History and discovery
Although liver diseases transmissible among human populations were identified early in the history of medicine, the first known hepatitis with a viral etiological agent was Hepatitis A, in the picornaviridae family.  Hepatitis B Virus (HBV) was identified as an infection distinct from Hepatitis A through its contamination of yellow fever vaccine. The vaccine contained human serum as a stabilizing agent which was HBV-infected. HBV was identified as a new DNA virus in the 1960s, followed a couple of decades later by the discovery of the flavivirus hepatitis C.  HBV was first identified in the lab as the "Australia agent" by Blumberg and colleagues in the blood of an Aboriginal transfusion patient. This work earned Blumberg the 1976 Nobel Prize in Medicine.

Genome

Hepadnaviruses have very small genomes of partially double-stranded, partially single stranded circular DNA (pdsDNA). The genome consists of two strands, a longer negative-sense strand and a shorter and positive-sense strand of variable length.  In the virion these strands are arranged such that the two ends of the long strand meet but are not covalently bonded together.  The shorter strand overlaps this divide and is connected to the longer strand on either side of the split through a direct repeat (DR) segment that pairs the two strands together.  In replication, the viral pdsDNA is converted in the host cell nucleus to covalently-closed-circular DNA (cccDNA) by the viral polymerase.

Replication involves an RNA intermediate, as in viruses belonging to group VII of Baltimore classification. Four main open reading frames are encoded (ORFs) and the virus has four known genes which encode seven proteins:  the core capsid protein, the viral polymerase, surface antigens—preS1, preS2, and S, the X protein and HBeAg.  The X protein is thought to be non-structural. Its function and significance are poorly understood but it is suspected to be associated with host gene expression modulation.

Viral polymerase
Members of the family Hepadnaviridae encode their own polymerase, rather than co-opting host machinery as some other viruses do.  This enzyme is unique among viral polymerases in that it has reverse transcriptase activity to convert RNA into DNA to replicate the genome (the only other human-pathogenic virus family encoding a polymerase with this capability is Retroviridae), RNAse activity (used when the DNA genome is synthesized from pgRNA that was packaged in virions for replication to destroy the RNA template and produce the pdsDNA genome), and DNA-dependent-DNA-polymerase activity (used to create cccDNA from pdsDNA in the first step of the replication cycle).

Envelope proteins
The hepatitis envelope proteins are composed of subunits made from the viral preS1, preS2, and S genes.  The L (for "large") envelope protein contains all three subunits.  The M (for "medium") protein contains only preS2 and S. The S (for "small") protein contains only S.  The genome portions encoding these envelope protein subunits share both the same frame and the same stop codon, generating nested transcripts on a single open reading frame.  The pre-S1 is encoded first (closest to the 5' end), followed directly by the pre-S2 and the S.  When a transcript is made from the beginning of the pre-S1 region, all three genes are included in the transcript and the L protein is produced. When the transcript starts after the pro-S1 at the beginning of the pre-S2 the final protein contains the pre-S2 and S subunits only and therefore is an M protein. The smallest envelope protein containing just the S subunit is made most because it is encoded closest to the 3' end and comes from the shortest transcript.   These envelope proteins can assemble independently of the viral capsid and genome into non-infectious virus-like particles that give the virus a pleomorphic appearance and promote a strong immune response in hosts.

Replication
Hepadnaviruses replicate through an RNA intermediate (which they transcribe back into cDNA using reverse transcriptase). The reverse transcriptase becomes covalently linked to a short 3- or 4-nucleotide primer.  Most hepadnaviruses will only replicate in specific hosts, and this makes experiments using in vitro methods very difficult.

The virus binds to specific receptors on cells and the core particle enters the cell cytoplasm. This is then translocated to the nucleus, where the partially double stranded DNA is 'repaired' by the viral polymerase to form a complete circular dsDNA genome (called covalently-closed-circular DNA or cccDNA). The genome then undergoes transcription by the host cell RNA polymerase and the pregenomicRNA (pgRNA) is sent out of the nucleus.  The pgRNA is inserted into an assembled viral capsid containing the viral polymerase.  Inside this capsid the genome is converted from RNA to pdsDNA through activity of the polymerase as an RNA-dependent-DNA-polymerase and subsequently as an RNAse to eliminate the pgRNA transcript.  These new virions either leave the cell to infect others or are immediately dismantled so the new viral genomes can enter the nucleus and magnify the infection.  The virions that leave the cell egress through budding.

Structure
Viruses in Hepadnaviridae are enveloped, with spherical geometries, and T=4 symmetry. The diameter is around 42 nm. Genomes are circular, around 3.2kb in length. The genome codes for 7 proteins.

Evolution
Based on the presence of viral genomes in bird DNA it appears that the hepadnaviruses evolved >. Birds may be the original hosts of the Hepadnaviridae with mammals becoming infected after a bird (see host switch).

Endogenous hepatitis B virus genomes have been described in crocodilian, snake and turtle genomes. This suggests that these viruses have infected vertebrates for over .

Hepadnaviruses have been described in fish and amphibians also. This suggests that this family has co-evolved with the vertebrates.

Phylogenetic trees suggest that the bird viruses originated from those infecting reptiles. Those affecting mammals appear to be more closely related to those found in fish.

Nackednaviridae
A proposed family of viruses – the Nackednaviridae – has been isolated from fish. This family has a similar genomic organisation to that of members of the family Hepadnaviridae. These two families separated over , suggesting an ancient origin for the family Hepadnaviridae.

Viruses in the family have non-enveloped, isosahedral structure with T=3 symmetry, smaller than typical Hepadnaviridae virions (about 5% of the latter show a T=3 symmetry). The circular, monopartite genome is about 3 kb much like Hepadnaviridae. The envelop protein S is accordingly not present, likely the ancestral state by sequence analysis. Unlike Hepadnaviridae viruses that usually diverge alongside their hosts, viruses in the family jump hosts more frequently. The "type" for this family is African cichlid nackednavirus (ACNDV), formerly African cichlid hepadnavirus (ACHBV), a proposed and not-yet-accepted species.

Cell tropism
Hepadnaviruses, as their "hepa" name implies, infect liver cells and cause hepatitis.  This is true not only of the human pathogen Hepatitis B Virus but also the hepadnaviruses that infect other organisms.  The "adhesion" step of the dynamic phase—in which an exterior viral protein stably interacts with a host cell protein—determines cell tropism.  In the case of HBV the host receptor is human sodium taurocholate receptor (NTCP), a mediator of bile acid uptake, and the virus anti-receptor is the abundant HB-AgS envelope protein.

See also
 Transmission of hepadnaviruses

Notes

References

External links

 ICTV Report: Hepadnaviridae
 Viralzone: Hepadnaviridae

Virus families

Hepadnaviridae


Frank Bajohr (* 16. August 1961 in Gladbeck) ist ein deutscher Historiker.

Frank Bajohr studierte Geschichte, Sozial- und Erziehungswissenschaften an der Universität Essen. Nach dem Staatsexamen wurde er 1989 Wissenschaftlicher Mitarbeiter der Forschungsstelle für Zeitgeschichte in Hamburg. 1997 wurde er in Hamburg bei Axel Schildt mit einer Untersuchung über die Verdrängung der jüdischen Unternehmer in Hamburg von 1933 bis 1945 promoviert. 2000/2001 war er als Fellow am International Institute for Holocaust Research in Yad Vashem, 2010/11 als Fellow des Center for Advanced Holocaust Studies des USHMM United States Holocaust Memorial Museum tätig. Seit 2013 ist er Leiter des Zentrums für Holocaust-Studien am Institut für Zeitgeschichte (IfZ) in München. Zugleich lehrt er als außerplanmäßiger Professor am Historischen Seminar der Ludwig-Maximilians-Universität München. Häufig fährt er mit Studierenden zu früheren NS-Vernichtungslagern.

Seine Arbeitsschwerpunkte sind die Zeitgeschichte, Geschichte der Eliten im 20. Jahrhundert, Geschichte der NS-Zeit, Geschichte des Holocaust, Geschichte des Antisemitismus sowie Geschichte des Tourismus.

Beim Auschwitz-Prozess gegen Oskar Gröning im Jahr 2015 war er im Rahmen seiner Tätigkeit am IfZ als Sachverständiger geladen.

Schriften (Auswahl)

Monografien
 Verdrängte Jahre. Gladbeck unterm Hakenkreuz, Klartext, Essen 1983, ISBN 3-88474-103-9.
 mit Detlev Peukert: Spuren des Widerstands. Die Bergarbeiterbewegung im Dritten Reich und im Exil. Beck, München 1987, ISBN 3-406-31993-9.
 "Arisierung" in Hamburg. Die Verdrängung der jüdischen Unternehmer 1933–1945. Christians, Hamburg 1997, ISBN 3-7672-1302-8.
 Parvenüs und Profiteure. Korruption in der NS-Zeit. Fischer, Frankfurt am Main 2001, ISBN 3-10-004812-1.
 "Unser Hotel ist judenfrei". Bäder-Antisemitismus im 19. und 20. Jahrhundert. Fischer, Frankfurt am Main 2003, ISBN 978-3-596-15796-9.
 mit Dieter Pohl: Der Holocaust als offenes Geheimnis. Die Deutschen, die NS-Führung und die Alliierten. Beck, München 2006, ISBN 3-406-54978-0.
Taschenbuch unter dem Titel: Der Holocaust als offenes Geheimnis. S. Fischer, Frankfurt 2008.
 Hanseat und Grenzgänger. Erik Blumenfeld, eine politische Biographie. Wallstein, Göttingen 2010, ISBN 978-3-8353-0600-4.

Herausgeberschaften
 mit Ernst Schmidt (Hrsg.): Überleben und widerstehen. Nationalsozialismus, Krieg und Nachkrieg in den Tagebüchern von Sozialdemokraten (= Geschichte im Klartext. Band 1). Herausgegeben durch die SPD Essen. Anton Klein, Fritz Labudat. Klartext, Essen, 1985, ISBN 3-88474-110-1.
 mit Michael Wildt: Volksgemeinschaft. Neue Forschungen zur Gesellschaft des Nationalsozialismus. Fischer, Frankfurt am Main 2009, ISBN 978-3-596-18354-8.
 mit Christoph Strupp: Fremde Blicke auf das "Dritte Reich". Berichte ausländischer Diplomaten über Herrschaft und Gesellschaft in Deutschland 1933–1945. Wallstein, Göttingen 2011, ISBN 3-8353-0870-X.
 mit Beate Meyer und Joachim Szodrynski: Bedrohung, Hoffnung, Skepsis, vier Tagebücher des Jahres 1933. Wallstein, Göttingen 2013, ISBN 978-3-8353-1365-1.
 mit Andrea Löw: Der Holocaust. Ergebnisse und neue Fragen der Forschung. Fischer, Frankfurt am Main 2015, ISBN 978-3-596-03279-2.
 mit Jürgen Matthäus: Alfred Rosenberg – die Tagebücher von 1934 bis 1944. S. Fischer, Frankfurt 2015, ISBN 978-3-10-002387-2.
 mit Sybille Steinbacher: "... Zeugnis ablegen bis zum letzten". Tagebücher und persönliche Zeugnisse aus der Zeit des Nationalsozialismus und des Holocaust (= Dachauer Symposien zur Zeitgeschichte. Bd. 15). Wallstein-Verlag, Göttingen 2015, ISBN 3-8353-1742-3.
 mit Anselm Doering-Manteuffel, Claudia Kemper und Detlef Siegfried (Hrsg.): Mehr als eine Erzählung. Zeitgeschichtliche Perspektiven auf die Bundesrepublik. Festschrift für Axel Schildt. Wallstein, Göttingen 2016, ISBN 978-3-8353-1882-3.
 mit Andrea Löw: The Holocaust and European societies. Social processes and social dynamics. Palgrave Macmillan, London 2016, ISBN 978-1-137-56983-7.

Beiträge in Sammelwerken
 Josef Schmid, Forschungsstelle für Zeitgeschichte Hamburg (Hrsg.): Hamburg im Dritten Reich. Göttingen 2005, ISBN 978-3-89244-903-4.

Weblinks

 Kurzbiografie auf der Website des IfZ (zugleich Hauptquelle)
 Kurzbiografie auf Perlentaucher (zugleich Quelle)
 Frank Bajohr: Neuere Täterforschung, Version: 1.0, in: Docupedia-Zeitgeschichte, veröffentlicht am 18. Juni 2013
 Frank Bajohr im FID Benelux-Forschungsverzeichnis

Einzelnachweise

Zeithistoriker
Landeshistoriker
NS-Forscher
Person (Universität Hamburg)
Hochschullehrer (Ludwig-Maximilians-Universität München)
Deutscher
Geboren 1961
Mann
Person (Institut für Zeitgeschichte)

Frank Bajohr


Vukelići pripadaju bunjevačkom rodu, a naselili su se u 17. stoljeću u Lič i Mrkopalj iz Dalmacije. Poslije su se raselili u Primorje (Alan i Krmpote) i Podgorje (Biljevine i Volarice kod Svetog Jurja). Prvi se put spominju u povijesnim dokumentima 1627. godine u selu Liču (Gorski kotar), gdje su se doselile dvije obitelji.

 U Ogulinsko - modruškoj udolini spominje se u ispravi Vuka Krste Frankopana iz

• 1630. godine građanin Grubiša Vukelić,

Popis vojnika iz 1699. godine u Oštarijama bilježi Tomu Vukelića.

Postoje dvije veće rodovske zajednice ovoga prezimena koje su nesrodne, a to su:

• Vukelići Bunjevci, nastanjeni u senjskom zaleđu (Alan, Jablanac i Krasno) i

• pravoslavni Vlasi, koji su se naselili u Plašćanskom polju (Zebić, Latin, Plaški), u Drežničkom polju (Trbovići, Gornja Drežnica), te na Kordunu (Tobolić).

Još u 19. stoljeću Vukelići su se iseljavali u SAD i druge prekomorske zemlje, a prvi iseljenik bio je Franjo Vukelić, rođen 1862. godine, koji se iselio 1896. godine.

Poznati Vukelići
Miroslav Vukelić Mesalov, pseudonim Zyr Xapula, rođen je 1851. godine u Karlobagu, a živio je u Senju. Otac je hrvatskog zagonetaštva.

Zvonimir Vukelić (1876. - 1947.) novinar, književnik i humorist.

Lavoslav Vukelić, rođen 20. ožujka 1840. godine u Gornjem Kosinju, a umro 26. ožujka 1879. godine u Sv. Križu kod Začretja, bio je pjesnik. Navodno da je autor pjesme Vilo Velebita.

U Senju je završio osnovnu i srednju školu, u Beču upravni tečaj za Vojnu krajinu, te službovao u Lici kao časnik u mnogim mjestima. Napisao je ukupno 79 pjesama i pet crtica iz krajiškog života. Bude Budisavljević sabrao je sva njegova djela i objavio u knjižici pod naslovom Književno cvijeće Lavoslava Vukelića. Pred kraj života kao časnik je premješten u Sveti Križ Začretje gdje je imenovan za podžupanova tajnika.

Petar Vukelić, visoki časnik iz Ličke pješačke pukovnije i zastupnik u Hrvatskome saboru s područja Ličke graničarske pješačke pukovnije neposredno prije razvojačenja Vojne krajine i njezina pripajanja banskoj Hrvatskoj. U Hrvatskome saboru zdušno se zalagao za ukidanje omražene Vojne krajine koja je sprečavala gospodarski razvoj Like, Gacke i Krbave.

Vlatka Vukelić, hrvatska povjesničarka

Petra Vukelić, hrvatska filmska, televizijska i kazališna glumica

Grb obitelji Vukelić:

Kralj Karlo VI. u Beču, 31. kolovoza 1714. godine dodjeljuje plemstvo i grb Jeronimu Vukeliću i njegovoj braći Jurju, Eliasu, Pavlu i Petru za osobite zasluge i revno snu službu u obrani granica Habsburškog Carstva.

Hrvatski tiskani prijevod grbovnice o dodjeli plemstva i grba Jeronimu Vukeliću i njegovoj braći i njihovim potomcima danas se nalazi u Pomorskome i povijesnome muzeju Hrvatskoga primorja u Rijeci.

Prevedeni prijepis grbovnice nalazi se na četiri stranice, a crvenkastom je uzicom uvezen u korice od istovjetnog papira.

Na naslovnici unutar secesijski ornamentiranog okvira nalazi se otisnuti pozlaćeni natpis s imenom kralja Karla VI. i obitelji Vukelić.

Izvori
1.https://www.cro-eu.com/forum/index.php?topic=599.0

Vidi još
Vukelići (Vrbovsko)

Prezimena
Lika
Ličko-senjska županija
Obitelj
__UKLJUČISADRŽAJ__
Hrvatska prezimena
Plemstvo

Vukelići (pleme)


Evan Shaw Parker (born 5 April 1944) is a British tenor and soprano saxophone player who plays free improvisation.

Recording and performing prolifically with many collaborators, Parker was a pivotal figure in the development of European free jazz and free improvisation. He has pioneered or substantially expanded an array of extended techniques. Critic Ron Wynn describes Parker as "among Europe's most innovative and intriguing saxophonists...his solo sax work isn't for the squeamish."

Early influences
Parker's original inspiration was Paul Desmond, and in recent years the influence of cool jazz saxophone players has again become apparent in his music — there are tributes to Warne Marsh and Lee Konitz on Time Will Tell (ECM, 1993) and Chicago Solo (Okka Disk, 1997). He soon discovered the music of John Coltrane, who would be the primary influence throughout his career. Other important early influences were Cecil Taylor, Albert Ayler and Jimmy Guiffre.

Early career
Parker moved to London in 1966 and quickly became a part of the city's improvised music scene based around the Little Theatre Club, joining John Stevens' Spontaneous Music Ensemble. Along with guitarist Derek Bailey, he quickly became a leading figure in the improvised music movement in London and throughout Europe. One of his most lasting connections was with German pianist Alexander von Schlippenbach, whose trio he joined in 1970.

Solo soprano

Parker is perhaps best known for his solo performances. Originally dismissive of solo performance as being too close in nature to traditional composition, he was inspired to experiment with solo performance by the possibilities for musician-instrument interaction demonstrated by Derek Bailey's solo guitar improvisations. Primarily using the soprano saxophone for these solo performances, the music makes use of a principle known as auditory streaming, where the use of wide registers creates the illusion of polyphony, which Parker terms "pseudo-polyphony". This effect is achieved primarily by using multiphonics or harmonics in combination with circular breathing, polyrhythmic fingering, and split tonguing.

Electronic music
Working with electronic music since the early days of the Spontaneous Music Ensemble or with his duo with Paul Lytton, Parker has become increasingly interested in electronics, usually through inviting collaborators such as Phil Wachsmann, Walter Prati, Joel Ryan, Lawrence Casserley, Sam Pluta or Matthew Wright to process his playing electronically, creating a feedback loop and shifting soundscape. His various Electro-Acoustic Ensembles in particular are a showcase for this area of his work.

Later career and recordings

Parker has recorded a large number of albums both solo or as a group leader, and has recorded or performed with Peter Brötzmann, Michael Nyman, John Stevens, Derek Bailey, Keith Rowe, Joe McPhee, Anthony Braxton, Cecil Taylor, John Zorn, Fred Frith, Bill Laswell, Ikue Mori, Thurston Moore, Cyro Baptista, Milford Graves, George E. Lewis, Tim Berne, Mark Dresser, Dave Holland, Sylvie Courvoisier, and many others. Two key associations have been pianist Alexander von Schlippenbach's trio with Parker and drummer Paul Lovens (documented on recordings such as Pakistani Pomade and Elf Bagatellen) and a trio with bassist Barry Guy and drummer Paul Lytton. On Parker's 50th birthday, these two bands played a set apiece at a London concert; the results were issued by Leo Records as the 50th Birthday Concert.

Parker, Bailey, and Tony Oxley founded Incus Records in 1970. The label continued under Bailey's sole control after a falling-out between the two men in the early 1980s. Parker curates Psi Records, which is issued by Martin Davidson's Emanem Records.

From 1999 to 2007 Parker co-ordinated, recorded and played in the Free Zone at the Appleby Jazz Festival, held in Cumbria, England. The recordings were issued through his Psi record label.

Although Parker's focus is free improvisation, he has appeared in conventional jazz contexts, such as Charlie Watts's big band and Kenny Wheeler's ensembles and participated in Gavin Bryars's recording After the Requiem, performing the composition "Alaric I or II" as part of a saxophone quartet.

Parker contributed to David Sylvian's albums Manafon and Died in the Wool.

Pop music
He also has appeared in pop-music contexts: on Scott Walker's Climate of Hunter, and on dubesque albums with Jah Wobble, the adventurous drum n bass duo Spring Heel Jack and rock group Spiritualized. He appeared on the b-side to Vic Reeves and The Wonderstuff's UK 1991 number-one hit "Dizzy", performing saxophone on "Oh, Mr Songwriter" (based on Vic Reeves Big Night Out TV show end theme song). At one point during a sax solo, Vic can be heard shouting: "Pack it in, Parker!"

Parker has also made notable appearances on record with Robert Wyatt.

Gallery
Evan Parker playing in Aarhus, Denmark, 2010

Discography

As leader/co-leader
 The Topography of the Lungs (Incus, 1970) with Derek Bailey and Han Bennink
The Music Improvisation Company 1968-1971 (Incus, 1968–70 [1976]) with Derek Bailey, Hugh Davies and Jamie Muir
 The Music Improvisation Company (ECM, 1970) with Derek Bailey, Hugh Davies, Jamie Muir and Christine Jeffrey
 Collective Calls (Urban) (Two Microphones) (Incus, 1972) with Paul Lytton
 At the Unity Theatre (Incus, 1975) with Paul Lytton
 Saxophone Solos (Incus, 1976)
 Monoceros (Incus, 1978)
 Six of One (Incus, 1980)
 Incision with Barry Guy (FMP, 1980)
 Tracks (Incus, 1983)
 Hook, Drift & Shuffle (Incus, 1985)
 The Snake Decides (Incus, 1986)
 Atlanta (Impetus, 1990)
 Process and Reality (FMP, 1991)
 Three Blokes (FMP, 1992 [1994]) with Lol Coxhill and Steve Lacy
 Conic Sections (AhUm, 1993)
 Synergenics - Phonomanie III (Leo, 1993)
 Corner to Corner (Ogun, 1993 [1995]) with John Stevens
 Birmingham Concert (Rare Music, 1993 [1996])
 Imaginary Values with Barry Guy and Paul Lytton (Maya, 1994)
 50th Birthday Concert (Leo, 1994)
 Obliquities with Barry Guy (Maya, 1995)
 The Redwood Session (CIMP, 1995) with Joe McPhee
 Breaths and Heartbeats with Barry Guy and Paul Lytton (Rastacan, 1995)
 McPhee/Parker/Lazro (Vand'Oeuvre, 1996) with Joe McPhee and Daunik Lazro
 Tempranillo (Nova Era, 1996) with Agustí Fernández
 Chicago Solo (Okka Disk, 1995)
 London Air Lift (FMP, 1996)
 At the Vortex with Barry Guy and Paul Lytton (Emanem, 1996)
 Toward the Margins (ECM, 1996)
 Monkey Puzzle (Leo, 1997) with Ned Rothenberg
 Natives and Aliens (Leo, 1997) with Barry Guy, Paul Lytton, and Marilyn Crispell
 Most Materiall (Matchless, 1997) with Eddie Prévost
 Unity Variations (Okka Disk, 1999) with Georg Gräwe
 Drawn Inward (ECM, 1999)
 Foxes Fox (Emanem, 1999) with Steve Beresford, John Edwards, and Louis Moholo
 After Appleby (Leo, 2000) with Barry Guy, Paul Lytton, and Marilyn Crispell
 Lines Burnt in Light (Psi, 2001)
 Passage to Hades (30Hz, 2001) with Jah Wobble
 The Ayes Have It (Emanem, 2001)
 Chicago Tenor Duets (Okka Disk, 2002) with Joe McPhee
 Memory/Vision (ECM, 2002)
 Set (Psi, 2003)
 Birds and Blades (Intakt, 2003) with Barry Guy
 The Eleventh Hour (ECM, 2004)
 Boustrophedon (ECM, 2004)
 The Bishop's Move (Les Disques Victo, 2004)
 Naan Tso (Psi, 2005) with Foxes Fox (Parker, Steve Beresford, John Edwards, and Louis Moholo-Moholo)
 Crossing the River (Psi, 2005)
 Time Lapse (Tzadik, 2006)
 Zafiro (Maya, 2006)
 The Moment's Energy (ECM, 2007)
 A Glancing Blow (Clean Feed, 2007) with John Edwards, Chris Corsano
 Whitstable Solo (Psi, 2008)
 House Full of Floors (Tzadik, 2009)
 Psalms (Psi, 2010) with Sten Sandell
 Scenes in the House of Music (Clean Feed, 2010)
 Nightwork (Marge, 2010)
 Round About One O'Clock (Not Two, 2011) with Zlatko Kaucic
 The Bleeding Edge (Psi, 2011) with Okkyung Lee, Peter Evans
 The Voice is One (Not Two, 2012) with Agustí Fernández
 Hasselt (Psi, 2012)
 Dortmund Variations (Nuscope, 2012) with Georg Gräwe
 Rex, Wrecks & XXX (RogueArt, 2013) with Matthew Shipp
 Live at Maya Recordings Festival (NoBusiness, 2013)
 Rocket Science (More is More, 2013)
 What/If/They Both Could Fly (Rune Grammofon, 2013) with Joe McPhee
 Either Or And (Relative Pitch, 2014) with Sylvie Courvoisier
 Seven (Victo, 2014)
 Extremes (Red Toucan, 2014) with Paul Dunmall, Tony Bianco
 Ninth Square (Clean Feed, 2015) with Joe Morris, Nate Wooley
 Music for David Mossman: Live at Vortex London (Intakt, 2018) with Barry Guy and Paul Lytton

As sideman
With Derek Bailey
The London Concert (Incus, 1976)
Compatibles (Incus, 1986)
With Han Bennink
The Grass is Greener (Psi, 2000)
With Borah Bergman
The Fire Tale (Soul Note, 1994)
With Paul Bley
Time Will Tell (ECM, 1994)
Sankt Gerold (ECM, 2000)
With Anthony Braxton
Ensemble (Victoriaville) 1988 (Victo, 1988 [1992])
Duo (London) 1993 (Leo, 1993)
Trio (London) 1993 (Leo, 1993)
With Peter Brötzmann
Machine Gun (FMP, 1968)
Nipples (Calig, 1969)
Fuck de Boere (Atavistic, 2001) recorded in 1968 and 1970
With Gavin Bryars
After the Requiem (ECM, 1991)
With Lawrence Casserley
Solar Wind (Touch, 1997)
Dividuality (Maya, 1997)
With Alvin Curran
In Real Time (Ictus, 1978)
With Pierre Favre
Pierre Favre Quartet (Wergo, 1970)
With Joe Gallivan
Innocence (Cadence, 1992)
With the Globe Unity Orchestra
Hamburg 1974 (FMP, 1974)
Rumbling (FMP, 1976)
Pearls (FMP, 1977)
Jahrmarkt/Local Fair (Po Torch, 1977)
Improvisations (JAPO, 1978)
Compositions (JAPO 1979)
 Intergalactic Blow (JAPO, 1982)
 20th Anniversary (FMP, 1986)
 Globe Unity 2002 (Intakt, 2002)
With Barry Guy/The London Jazz Composers' Orchestra
Ode (Incus, 1972)
Study II/Stringer (Intakt, 1980–91)
Stringer (1984)
Zurich Concerts (Intakt, 1987–88)
Harmos (Intakt, 1989)
Double Trouble (Intakt, 1990)
Theoria (Intakt, 1991)
Portraits (Intakt, 1993)
Three Pieces for Orchestra (Intakt, 1995)
Double Trouble Two (Intakt, 1998)
Radio Rondo/Schaffhausen Concert (Intakt, 2009)
That Time (Not Two, 2020)
With the Barry Guy New Orchestra
 Inscape–Tableaux (Intakt, 2001)
 Oort–Entropy (Intakt, 2005)
With Paul Haines
Darn It! (American Clavé, 1993)
With Dave Holland
Uncharted Territories (Dare2, 2018)
With Tony Hymas - Barney Bush
Left for Dead (nato, 1995)
With Steve Lacy
Saxophone Special (Emanem, 1975)
Chirps (FMP, 1985)
Three Blokes with Lol Coxhill (FMP, 1994)
With Chris McGregor
Chris McGregor Septet. Up to Earth, 1969 (Fledg'ling, 2008)
Chris McGregor's Brotherhood of Breath Travelling Somewhere, 1973 (Cuneiform, 2001)
Chris McGregor's Brotherhood of Breath Live at Willisau, 1973 (Ogun, 1974)
Chris McGregor's Brotherhood of Breath Procession (Ogun, 1978)
Chris McGregor's Brotherhood of Breath Bremen to Bridgwater, 1971 and 1975 (Cuneiform, 2004)
With Roscoe Mitchell
Composition/Improvisation Nos. 1, 2 & 3 (ECM, 2004)
With Louis Moholo
Spirits Rejoice! (Ogun, 1978)
Bush Fire (Ogun, 1995)
With The Music Improvisation Company
The Music Improvisation Company (ECM, 1970)
The Music Improvisation Company 1968-1971 (Incus, 1976)
With Natural Information Society
 descension (Out of Our Constrictions) (Eremite/Aguirre, 2021)
With Michael Nyman
Michael Nyman (Piano, 1981)
With Tony Oxley
The Baptised Traveller (CBS, 1969)
4 Compositions for Sextet (CBS, 1970)
Ichnos (RCA, 1971)
Tony Oxley (Incus, 1975)
With Jean-François Pauvros
Master Attack (nato, 1987)
With Paul Rutherford and Iskra 1912
 Sequences 72 & 73 (Emanem, 1997)
With Alexander von Schlippenbach
Pakistani Pomade (FMP, 1973)
Three Nails Left (FMP, 1975)
The Hidden Peak (FMP, 1977)
Detto fra de Noi (Po Torch, 1982)
Anticlockwise (FMP, 1983)
Das Hohe Lied (Po Torch, 1991)
Elf Bagatellen (FMP, 1991)
 The Morlocks and Other Pieces (FMP, 1994) with the Berlin Contemporary Jazz Orchestra
Physics (FMP, 1996)
 Live in Japan '96 (DIW, 1997)  with the Berlin Contemporary Jazz Orchestra
Complete Combustion (FMP, 1998)
Swinging the Bim (FMP, 1998)
Gold is Where You Find It (Intakt, 2007)
With Manfred Schoof
European Echoes (FMP, 1969)
With Setoladimaiale Unit
Live at Angelica 2018 (Setola di Maiale, 2019)
With the Spontaneous Music Ensemble
Karyobin (Island, 1968)
Quintessence (Emanem, 1974 [1986])
With Spring Heel Jack
Masses (Thirsty Ear, 2001)
Amassed (Thirsty Ear, 2002)
Live (Thirsty Ear, 2003)
The Sweetness of the Water (Thirsty Ear, 2004)
With David Sylvian
Manafon (Samadhi Sound, 2009)
Died In The Wool (Samadhi Sound, 2011)
with Cecil Taylor
The Hearth (FMP, 1988)
Alms/Tiergarten (Spree) (FMP, 1988)
Melancholy (FMP, 1990)Nailed (FMP, 1990)
With Stan TraceySuspensions and Anticipations (Psi, 2003)
With Scott WalkerClimate of Hunter (Virgin, 1984)
With Charlie WattsVol pour Sidney (nato, 1991)
With Kenny WheelerSong for Someone (Incus, 1973)Around 6 (ECM, 1979)Music for Large & Small Ensembles (ECM, 1990)
With Robert WyattShleep'' (Hannibal, 1997)

References

External links

 Official site
 Discography, interviews, mp3 samples
  Projects, releases
 Discography by Patrice Roussel and William Hsu

1944 births
Living people
20th-century British male musicians
20th-century British musicians
20th-century saxophonists
21st-century British male musicians
21st-century saxophonists
Avant-garde jazz musicians
Avant-garde saxophonists
Berlin Contemporary Jazz Orchestra members
British jazz soprano saxophonists
British male jazz musicians
British male saxophonists
Musicians_from_Bristol
Brotherhood of Breath members
Clean Feed Records artists
English jazz saxophonists
Free improvisation
Globe Unity Orchestra members
Incus Records artists
Intakt Records artists
Leo Records artists
NoBusiness Records artists
RogueArt artists
Rune Grammofon artists
Spontaneous Music Ensemble members
The Dedication Orchestra members
Tzadik Records artists
Okka Disk artists
Emanem Records artists
Psi Records artists

Evan Parker