Stratonikeia (Hititçe: 𒀜𒊑𒅀 Atriya, Antik Yunanca: Στρατoνικεια), Muğla'nın Yatağan ilçesinde bulunan, Karya ve Roma dönemine ait antik yerleşimdir.

Kent antik dönemde kurulmuş olmakla birlikte Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinde de yerleşim görmüştür. Selçuklulardan kalma bir hamam ile Osmanlı döneminden kalma Şaban Ağa Camisi bunun kanıtıdır.

Konumu
Stratonikea Muğla'nın Yatağan ilçesi'nin 6–7 km. batısında, Yatağan-Milas karayolu çıkışında 1 kilometre mesafede yer alan Eskihisar mahallesi ile iç içe bir antik kenttir.

Tarihi
Kent, MÖ 2 binli yıllarda kurulmuştur. Bazı akademisyenler Hitit dokümanlarında adı geçen Atriya şehrinin Stratonikeia olduğunu düşünmektedir. Atriya, Yunan sömürgecilerle Anadolu yerlileri arasındaki çatışmalarda önemli bir yere sahiptir. Hitit Büyük Kralı IV. Tuthaliya döneminde Atriya, Utima şehri ile ile birlikte Hitit topraklarında yer alırken Avarna ve Pina şehirleri Miken Yunanları tarafından kontrol edilen Milavata (Milet) kralının yönetimi altındaydı. Milavata Mektubu olarak bilinen tarihi dokümana göre Hitit Kralı IV. Tuthaliya, kendisinin Utima ve Atriya'daki rehineleri Milavata'ya göndermesine rağmen Yunan kontrolü altında bulunan Milavata kralının Avarna ve Pina'daki rehineleri kendisine göndermemesinden yakınmaktadır.

MÖ 3.yy Büyük İskender'in komutanlarından olan ve ölümünden sonra kurulan yeni imparatorluğun kralı I. Selevkos eşi Stratonike'yi oğlu Antiokhos'a vermiş, Antiokhos da önce üvey annesi sonra eşi olan Stratonike'nin adını kente vermiştir.

Antik çağ coğrafyacısı ve gezgini Strabon'a göre kent, çok güzel yapılarla donatılmıştı. Yapılan kazılarda ele geçirilen sikkelerden, Stratonikeia sikkelerinin kentin Rodos'tan bağımsızlığını kazandığı MÖ 167'den itibaren basılmaya başlandığı ve Gallienus (253-268) zamanına kadar devam ettiği anlaşılıyor.

Kentin akropolü güneydeki dağın tepesindedir. Bu tepenin çevresi bir surla çevrilmiştir. Kuzeyinde, yamaç üzerindeki bir teras üzerinde şimdiki karayolunun hemen altındaki, bir yazıtta imparator için yapılmış küçük bir tapınağın kalıntıları göze çarpar.

Günümüzde
Bunun aşağısında da büyük bir tiyatro vardır. Burada cavea, merdivenlerle 9 cuneus a bölünmüştür ve tek bir diazoma vardır. Sahne binasının kalıntıları, yapılan kazılarda büyük ölçüde ortaya çıkarılmıştır. Antik kent üzerinde, Yatağan Termik Santralı'nın kullandığı linyit yatakları üzerinde bulunmasından dolayı günümüzde boşaltılmış bulunan Eskihisar mahallesi bulunmaktadır. Kent surlarla çevrilmiş olup, bugün kent surlarının yalnızca önemsiz uzantıları görülmektedir. Yerleşim alanının kuzeydoğu köşesinde, büyük kesme taşlar ile kireç harçtan örülmüş güçlü bir kalenin yıkıntıları vardır. Yapı, büyük kesme taşlar ile kireçli harçtan örülmüştür. Yapının onarım gördüğü diğer yapılardan alınma yazıtlı taşlar ve sütun gövdelerinden anlaşılmaktadır.

Kentin kuzey kenarındaki ana giriş kapısı büyük bloklardan oluşmaktadır. Geniş ve ince taş duvarcılığı ile örülmüştür. Bu kapının üzerinde kemer olduğu kalıntılardan anlaşılmaktadır. Kapı iki girişlidir. İki kapı girişi arasında bir nymphaion vardır. Kapıdan sonra sütunlu bir alanın ve yolun varlığı görülmektedir.

Kentin tam ortasında, en çok göze çarpan yapısı, kent meclisinin toplandığı bouleuterion bulunmaktadır. Bouleuterion tiyatro benzeri küçük bir yapıdır. Bu yapının hemen batısındaki tek başına duran kapı bu alanın giriş kapısıdır. Bunun Serapis Tapınağı olduğu ileri sürülmüştür; ancak kazılarda bulunan yazıtlar bu görüşün yanlış olduğunu göstermiştir. Bouleuterionun kuzeye bakan dış duvarında Diocletianus'un fiyat listesi ve bunun uygulanmasına ilişkin giriş kısmı Latince yazılmıştır. Bu yapının alttaki oturma sıraları korunmuştur.

Kentin batısında, Antik Yunan ve Roma'da gençlerin düşünsel ve bedensel yönden eğitildikleri, öğrenim gördükleri, spor etkinliklerinde bulundukları gymnasion denilen yapı bulunmaktadır.

Kente giriş kapısının önündeki kutsal yolun kenarında oda mezarlar yer almaktadır. Giriş kapısından başlayan kutsal yol nekropolden geçmekte ve Lagina'daki Hekate kutsal alanına ulaşmaktadır. Söz konusu nekropol sahası günümüzde kömür ocakları havzası altında kalarak yok olmuştur.

Araştırma,kazı ve restorasyon
2012 yılında sur duvarı dışında kentin batısında bulunan Erikli Kilisesi ve aynı alanda mezar kazıları yapılmıştır. Kentin içinde ise Kuzey Şehir Kapısı ve Cadde, Bouleuterion, Tiyatro, Roma Hamamı-1, Batı Cadde ve Selçuk Hamamı'nda çalışılmıştır. Geç Osmanlı ve Cumhuriyet Dönemi yapılarının restorasyonu konusunda plan tespit ve rölöve çalışmalarına devam edilmiştir.

Buluntular
2012 yılında yapılan kazı çalışmalarında  kilisesinin aydınlatması ile ilişkili objeler tespit edilmiştir. Bunlar arasında bronz kancalar, zincirler, halkalar ile demir zincirler, duvara aplike edildiği düşünülen eserler bulunmaktadır. Kilisede bulunan sikkeler darbedildikleri yerlere ve imparatorlara göre incelendiğinde Bizans'ın en önemli merkezi olan Konstantinopolis'e ait sikkelerin daha fazla olduğu görülmektedir. Diğer darp merkezleri ise Nicomedia, Kyzikos, Antiocheia
ad Orontes ve Thessalonica gibi kentlerdir. Bunların dışındaki en önemli buluntulardan diğer ikisi ise, kuzey nefte havuzun hemen yanında bulunmuş olan 11ES17-F-PT01 envanter numaralı Spatheion amphorası ile darp yeri Carthaca olan ve I. İustinianus
Dönemine (M.S. 527-565) tarihlenen bronz sikkedir. Kuzey Afrika tipi form ve hamur yapısına sahip olan bu amphoranın Anadolu üretimi olmadığı kesin ve benzer örneklerinin M.S. 6-7. yy. arasında kullanıldığı bilinmektedir. Aynı seviyelerde bulunan amphora ve sikke ticaret sonucu, aynı dönemde buraya gelmiş olmalıdır. Çalışmalarda ele geçirilen buluntular ışığında, kilisenin M.S. 5 yy. ile 7 yy.ın ilk çeyreği arasında kullanım gördüğü, çıkan yangın ve tahrip sonucu kullanımına son verildiği anlaşılmaktadır. Bundan sonraki süreçte uzun süre yerleşimin olmadığı alanda, en üstte Beylikler ya da Erken Osmanlı Dönemine tarihlenen bir ev kalıntısı tespit edilmiştir. Çok az bir bölümüne ait kalıntının korunduğu evin duvarları kilisenin mozaik
ve tuğla döşemeleri üzerine yerleştirilmiştir. Mevcut kalıntılara göre evin girişi güneyden, iç ve dış ocaklı, iki ya da üç odalı, dış kısımda hayvan bağlama yerleri bulunan, kırsal kesime ait tipik evlerden olduğu düşünülmektedir.

Yapılar

Erikli Kilisesi
Stratonikeia antik kentinin kuş uçumu 650 m. batısında yapılan çalışmalarda Bazilikal planlı bir kilise kalıntısı tespit edilmiş ve 2012 yılında başlayan kazılar bu yıl tamamlanmıştır. Eski Yatağan-Milas karayolu bu yapının kenarına kadar gelmektedir. Bu yol sayesinde kalıntıya güvenli bir şekilde ulaşım mümkün olmaktadır. Buradaki çalışmalarda doğu-batı yönünde bir kilise kalıntısı tespit edilmiştir. Kilisenin batıdaki giriş bölümü ve bu yöndeki mekanların tam planı belirlenebilmektedir. Yapının girişi, batıdaki mekanların güney bölümünden gelmekte ve bazı bölümleri taş döşemeli olmak üzere girişten sonra batıdaki mekanlara ve narteks bölümüne ulaşılmaktadır. Duvar kalıntıları ve mimari detaylardan batı kısımda bazı mekanların iki katlı olduğu düşünülmektedir. Doğu-batı yönünde 3 nefin olduğu kilisenin güney bölümünde, nefe paralel bir mekan daha bulunmaktadır. Kilisenin merkezi nefi mozaik, her iki yan nefler ise tuğla döşemedir. Kuzey nefin batı kenarında bir havuz ve buradan doğuya doğru, kuzey nef orta bölümü boyunca devam eden üzeri kapalı bir kanal tespit edilmiştir. Batı bölümü daha iyi korunmuş olan orta nef mozaikleri geometrik şekillerden oluşmakta ve çok renklidir. Kilisenin doğu bölümü tahribat görmüş, geriye kalan kısmından yapının planı çıkarılabilmektedir.

Batı caddesi
Batı Cadde, Gymnasion doğu duvarındaki propylondan başlayıp Roma Hamamı-1 ve Bouleuterion'un kuzeyinden geçerek doğu yönde devam etmektedir. Propylonda in situ bulunan postamentli Attik-İon tipi kaide ve oturduğu stylobat ile caddeye girişi sağlayan krepislerin açığa çıkarılması, propylona doğudan girişi sağlayan bir caddenin bulunduğunu göstermiştir. Doğu-batı yönünde devam eden caddeyi tespit etmek ve bu caddenin Bouleuterion'un kuzeyinde yer alan cadde ile bağlantısını kanıtlamak amacı ile alanda temizlik ve çevre düzenlemesinden sonra kazı çalışmalarına başlanmıştır. Yapılan ilk çalışmalarda düzensiz halde taşıyıcı ve üst yapıya ait mimari bloklar açığa çıkarılmıştır.  Bu blokların Geç Osmanlı-Erken Cumhuriyet Döneminde değişik yapılardan taşındığı belirlenmiştir. Kazı çalışmaları sırasında 497,31 m. kot seviyesinde doğu-batı yönünde ilerleyen mermer bloklardan oluşturulmuş cadde döşemesine ulaşılmıştır. Cadde döşemesinin küçük bir bölümü hariç oldukça iyi korunduğu görülmektedir. Korunmayan bölümdeki döşeme blokları daha geç dönemlerde yerinden sökülerek başka yapı veya yapılara götürülmüş olmalıdır. Caddenin ortasından geçen bir kanalizasyon sisteminin varlığı belirlenmiş ve bu sistemin geçtiği alandaki mermer döşemede, kentte yaşanan dönemsel depremler nedeniyle yer yer çökmelerin meydana geldiği belirlenmiştir. Caddeyi kuzey ve güneyde peristasisin oturduğu stylobat ile bir krepis sınırlandırmaktadır. Caddenin doğu yönünde yapılan çalışmalar sırasında güney stylobatın üzerine düşmüş halde bulunan 6 adet sütun tamburu ve 2 adet Dor başlığının anastylosisi yapılmıştır. Yapılan anastylosise göre iki sütun arası mesafe 1.30 m. olarak tespit edilmiştir. Benzer bir düzenleme batı yönde de yapılmış olmalıdır. Her iki yöndeki stylobat üzerinde sonraki dönemlerde yapılan tahribatın izlerine rastlanmıştır. Stylobat bloklarının bazı bölümlerinin de kaldırıldığı görülmüştür. Kaldırılan bloklarının altında krepis sırasının korunduğu görülürken, bazı bölümlerde stylobatın krepis ile birlikte kaldırıldığı tespit edilmiştir. Tahrip edilen bu bölümlerin sonraki dönemlerde taşıyıcı ve üst yapı mimari elemanların ikinci kullanımlarıyla onarıldığı anlaşılmaktadır. Bu devşirme malzemeler arasında Augustus Dönemi özellikleri gösteren bir İon başlık parçası yer almaktadır. Caddede yapılan doğu yönlü kazı çalışmalarında, taşıyıcı ve üst yapı elemanlarına ait birçok mimari blok açığa çıkarılmıştır. Friz bloklarının hepsinin üzerinde ranke ve İon kymationu bezemesi görülürken, dönemsel olarak farklılıklar tespit edilmiştir. Geç Hellenistik Dönemden Geç Roma Dönemine kadar tarihlenen farklı yapılara ait friz bloklarının sonraki dönemlerde bu alana taşınmış olduğu, dağınık halde bulunan korniş bloklarının bir bölümünün ise aynı yapıya ait olduğu tespit edilmiştir. Alanda bulunan korniş blokları bezemelerine göre Geç Antoninler-Erken Severuslar Dönemine12 tarihlenirken, konsollu korniş bloklarıarasında M.S. 1. yy. sonuna tarihlenen örnekler de vardır13. Farklı yapılara ait korniş bloklarının friz bloklarında olduğu gibi caddeye taşınmış olduğu anlaşılmaktadır. Önceki yıllarda kazısı yapılan ve M.S. 139 yılı depreminden sonra inşa edilen Kuzey Cadde 8,90 m. genişliğinde olmasına karşın, Batı Cadde peristasis hariç 10 m. genişliğe sahiptir. Caddenindoğuyöndedevamınıntespitiiçin Bouleuterion'unkuzeyindeçalışmalara devam edilmiştir. Bu alanda yapılan çalışmalarda, bazı bölümlerde cadde döşemesinin taşındığı görülmüştür. Çalışmalar doğu yönde devam ettikçe yer yer çökmeler olsa da cadde döşemesi sağlam olarak açığa çıkarılmıştır. Caddenin bazı bölümlerinde ise sadece kanalizasyon sistemi üzerindeki döşemenin bir bölümünün korunduğu görülmüştür. 497,66 m. kot seviyesinde kuzey stylobata ait iki basamak açığa çıkarılmıştır. Kuzey stylobatın bazı yerlerde ikinci basamağa, bazı kısımlarda ise üçüncü basamağa ait bloklar tespit edilmiştir. Kuzey caddenin batı portiğinde olduğu gibi burada da iki basamakla çıkıldığı, üçüncü sıradaki blokların ise peristasisi oluşturan sütunların oturduğu stylobat olduğu anlaşılmaktadır. Cadde döşemesinde, kazı çalışmalarının başladığı ilk nokta ile Bouleuterion'un kuzeyindeki doğu ucu arasında 0,45 metrelik kod farkı bulunmaktadır. Bu fark kanalizasyon sisteminde atık suyun düzenli bir şekilde kent dışına akıtılmasını sağlamak için yapılmış olmalıdır. Çalışmalarda caddenin taşıyıcı elemanı olan postament kaideler, yivli-yivsiz sütun tamburları, Dor ve Korinth başlıkları ile arşitrav, friz ile korniş bloklarından oluşan üst yapı elemanları açığa çıkarılmıştır. Taşıyıcı elemanların yoğunlukla Dor Düzeni'nde olması Antik Dönemde stylobat üzerindeki portiğin en son düzenlemesinin Dor Düzeni'nde olduğunu göstermektedir. Bu blokların bir bölümü düştüğü şekilde bulunmuş, bir bölümü de taşınmış veya devşirme olarak sıralandırılarak bahçe duvarı oluşturulmuştur. Mimari blokların bezeme özelliklerine bakılarak farklı dönemlerde imar faaliyetlerinin yapıldığı görülmektedir. Caddenin üst yapı elemanlarından friz ve korniş blokları yoğun olarak Antoninler16 ve Severuslar17 Dönemi'nin mimari özelliklerini taşımaktadır. Blokların tarihi, M.S. 139 depreminden sonra, Kuzey Caddede olduğu gibi burada da imar faaliyetinin gerçekleştirildiğini ortaya koymaktadır. Alanda bulunan eserler değerlendirildiğinde; Roma Döneminde Korinth Düzeni'nde inşa edilen cadde, doğusunda olduğu gibi Erken Bizans Döneminde Dor düzenlemesi ile geç dönemlere kadar kullanımı devam ettiği anlaşılmaktadır. Caddedeki en kalıcı düzenlemeler, M.S. 139 depreminden sonra kentte gerçekleştirilen imar faaliyetleriyle birlikte yapılmıştır. Öncekine göre daha küçük de olsa, daha sonraki dönemlerde bu düzenlemeler devam etmiştir. Mermer cadde döşemesi üzerinde ele geçirilen Roma18, Bizans ve İslami Döneme tarihlenen eserlerin aynı yerde bulunması, farklı dönemlere ait kullanımı düşündürmektedir. Kuzey Cadde'de olduğu gibi Bizans Dönemine ait mekanlara burada rastlanmamıştır. Batı Cadde üzerinde kazılan bölümde böyle bir yapılaşmanın bulunmaması, caddenin kendi amacı dışında kullanılmadığını farklı dönemlerde tadilat geçirerek yine aynı işlevini sürdürdüğünü göstermesi kent için önemlidir. Caddenin doğubatı aksında ve aynı zamanda Kuzey Cadde ile kesişerek kuzey yönde sirkülasyonu sağlayan kentin ana arterlerden birisi olduğu kesindir. Propylon ile bağlantılı olan Batı Cadde'de Hellenistik Döneme ait bir bulguya rastlanmamış olmakla birlikte, cadde ile ilgili ilk düzenleme en azından Hellenistik Döneme ait olmalıdır. Erken İmparatorluk Döneminde buraya yeni bir cadde eklemek mümkün olamayacağından, önceden var olan caddenin yeniden düzenlenmiş olduğu düşünülmektedir. Özellikle caddenin doğusunda yolun içinde düştüğü gibi bulunan ve postament kaideler ile Dorik tambur ve başlıkların kullanıldığı sütunlar, Erken Bizans Dönemi düzenlemesine aittir. Zemin döşemesi ve stylobat üzerinde aralarında haçların bulunduğu çok sayıda grafitiler de Bizans Döneminde caddenin aktif olarak kullanıldığını göstermektedir. Farklı dönemlere ait seramik parçaları ve sikkeler de buranın aynı amaçla, uzun süre kullanıldığını doğrular niteliktedir.

Ayrıca birde Mysia Stratonikeia'sı vardır

Kaynakça

Dış bağlantılar
Eskihisar Köyü & Stratonikeia Antik Kenti
Bodrum Pages, "Stratoniceia"
Hazlitt, Classical Gazetteer, p. 326

Muğla ilindeki arkeolojik sitler
Türkiye'deki Antik Yunan sitler
Türkiye'deki Romalı arkeolojik sitler
Türkiye'deki eski yerleşim birimleri
Seleukos İmparatorluğu
Karya
Antik Karya kentleri
Türkiye'deki Nekropol alanları

Stratonikeia (Muğla)


A Conferência de Mulheres da Califórnia (do inglês: Women's Conference) anteriormente chamado California Governor & First Lady's Conference on Women, é uma organização apartidária sem fins lucrativos dos Estados Unidos e, um fórum anual para mulheres iniciado em 1985 por iniciativa de George Deukmejian, então governo da Califórnia, para mulheres profissionais inseridas no mercado de trabalho assalariado e mulheres empresárias. Desde 2004, tornou-se um grande evento no qual participaram: Dalai Lama, Tony Blair, Oprah Winfrey, Barbara Walters, Jane Fonda, Martha Stewart, Tyra Banks, Sarah, Duquesa de York, Tim Russert, Deepak Chopra, Tom Brokaw, Rainha Rania da Jordânia, Sandra Day O'Connor, Thomas Friedman, Anna Quindlen e Billie Jean King. Desde 1993, ocorre no Centro de Convenções de Long Beach (Califórnia).

Em 2010, foi reestruturada por Maria Shriver tornado-se o "maior encontro de mulheres do país" e uma celebração de "vidas e lições" Agora conhecida como Conferência das Mulheres da Califórnia, as apresentações no palco principal e em seminários abordaram tópicos pessoais, como: equilíbrio entre vida profissional e pessoal, serviço e voluntariado, estilos de vida saudáveis, espiritualidade e famílias, questões profissionais como desenvolvimento profissional, planejamento financeiro, empreendedorismo e comunicação, bem como questões sociais como a saúde materna das mulheres, a pobreza global, as mudanças climáticas e a preparação para emergências.

Todos os anos, partes substanciais do evento são disponibilizadas gratuitamente através de um webcast de transmissão ao vivo no site da Conferência.

História
A Conferência começou em 1985, quando a alarmante taxa de fracasso de empresas das mulheres empresárias tornou-se uma preocupação reconhecida em todo o estado. Em um esforço para ajudar as empresárias e promover o acesso ao apoio financeiro governamental, o então governador George Deukmejian. O governador selecionou sua cidade natal de Long Beach para sediar a primeira conferência em setembro de 1985, onde mais de dois mil membros compareceram.

Em 1989, a conferência foi estabelecida como uma organização de interesse público sem fins lucrativos com um conselho de administração bipartidário - uma mudança organizacional destinado a garantir que as mudanças na Mansão do Governador não afetassem a continuidade da conferência. Com cada administração da Califórnia, o tamanho e o escopo do evento se expandiram consideravelmente. Sob a presidência da primeira-dama Gayle Wilson (e a administração do governador  Pete Wilson ), a conferência expandiu seu foco para incluir mulheres empresarias. Sob a direção da primeira-dama Sharon Davis (e da administração do governador Gray Davis ), a conferência acrescentou um programa de liderança juvenil.

Por mais de 25 anos, a conferência aumentou o prestígio,principalmente após a eleição de 2007 do ator Arnold Schwarzenegger como governador com o apoio de sua esposa, Maria Shriver. Sob sua direção, foi renomeado para The Women's Conference e o evento atraiu uma extensa lista de palestrantes e celebridades. Sendo a maior conferência  de um dia para mulheres no país.

Em 2010, a conferência contou com mais de 30 mil participantes em três dias de eventos, um recorde para a história de 27 anos da conferência.

Além disso, o evento rendeu pelo menos US$ 5 milhões em receitas para o Centro de Convenções da Cidade, hotéis locais, restaurantes e outros negócios.

A partir de 2010
Após o sucesso significativo da Conferência a partir de 2007, todo o apoio governamental à conferência foi retirado com a adesão de Jerry Brown Jr. como governador da Califórnia em 2010, devido à crise orçamentária do estado. Assim, a Conferência do Governador da Califórnia e da Primeira Dama sobre as Mulheres foi dissolvida e, em 2011, não houve a Conferência das Mulheres da Califórnia.

Foi planejado para a cidade de Long Beach sediar a conferência de 2012, no Long Beach Convention Center, sob o nome de California Women's Conference, com o tema "The Future is Now", com base na conferência legado de 25 anos.

Destaques do evento
Em 2007 esgotou em menos de três dias, um recorde da conferência, que reuniu cerca de 14 mil participantes em 23 de outubro de 2007, e contou com um painel de discussão, moderado por Shriver, das esposas de cinco candidatos presidenciais, Jeri Thompson, Michelle Obama, Cindy Hensley McCain, Elizabeth Edwards e Ann Romney. A conversa abordou o papel dos cônjuges na campanha, as percepções do público sobre os cônjuges, preparando suas famílias e protegendo-as da campanha. Jon Stewart satirizou o primeiro "debate de esposas" na edição de 30 de outubro do The Daily Show do Comedy Central.

Também em 2007, o colunista do New York Times e autor vencedor do Prêmio Pulitzer Thomas Friedman moderou uma conversa sobre liderança e meio ambiente entre o ex-primeiro-ministro Tony Blair e o governador da Califórnia Arnold Schwarzenegger, devido os incêndios florestais de outubro de 2007 na Califórnia, Schwarzenegger não pôde comparecer à conferência pessoalmente e, em vez disso, participou brevemente por vídeo ao vivo, dando um informe sobre o status dos incêndios e dos bombeiros.

Em 2006, o Dalai Lama fez seu primeiro discurso em uma conferência de mulheres, no palco com Maria Shriver. Ele expressou sua crença de que as mulheres podem mudar o mundo com compaixão e bondade, e supostamente liderou as 14 mil mulheres em um exercício de meditação.

Em 2005, Barbara Walters e Maria Shriver iniciaram uma conversa no palco com Sandra Day O'Connor, logo após sua decisão de deixar a Suprema Corte dos Estados Unidos.

Destaques da organização
Liderada pela crença de Maria Shriver no "poder do NÓS", A Conferência das Mulheres formou parcerias, desenvolveu programas e apoiou iniciativas que estendem a inspiração da conferência por "mais do que apenas um dia" e capacitam as mulheres em todos os lugares.

WE Care – Iniciativa de Empoderamento da Saúde da Mulher
A WE Care apoia soluções para problemas de saúde da mulher em todo o mundo. Em parceria com a Meredith Corporation, a iniciativa apoia o trabalho da CARE, uma organização humanitária, que cuida de milhares de mulheres grávidas na África e na América Latina. WE Care incentiva as mulheres da Califórnia e de outros lugares a se juntarem ao movimento para capacitar as mulheres no mundo em desenvolvimento a superar a pobreza extrema, ao mesmo tempo em que fornece fundos necessários para combater a transmissão vertical do HIV na Zâmbia e treinar parteiras na Nicarágua para ajudar com entregas. Os participantes da Conferência das Mulheres 2007 mostraram seu apoio à WE Care fazendo contribuições financeiras e um sinal visual de apoio: as mulheres mergulharam as mãos em tinta laranja e amarela e deixaram marcas de mãos em um banner que Maria Shriver entregará em mãos aos locais do projeto Care na Nicarágua e na Zâmbia.

Empoderamento Financeiro das Mulheres
WE Invest promove a segurança financeira e o empoderamento econômico faminino, ajudando a liberar o espírito empreendedor de cada mulher da Califórnia. Apoia organizações sem fins lucrativos localmente, que ajudam mulheres a superar barreiras sociais e econômicas para sair da pobreza.

Programa de Liderança Minerva
O Programa de Liderança Minerva WE Lead  busca inspirar e capacitar jovens líderes com orientação cívica e consciência social para serem as arquitetas de suas próprias vidas e fazerem a diferença no mundo. Mulheres jovens líderes em seus lares e comunidades. Como parte deste programa, e em colaboração com a Women's Foundation of California, 500 mulheres californianas etnicamente e geograficamente diversas, com idades entre 16 e 22 anos, são convidadas como convidadas especiais a participarem da Conferência das Mulheres e de seminários exclusivas. Os participantes do Programa de Liderança Minerva devem se comprometer a prestar mais 10 horas de serviço às suas comunidades, o que resulta em mais de cinco mil horas na Califórnia.

Prêmios Minerva
Criado por Shriver em 2004, o Prêmio Minerva homenageia mulheres notáveis que deram avançaram no espírito de Minerva e mudaram seu país com sua coragem e sabedoria. Os Prêmios Minerva são apresentados anualmente na Conferência das Mulheres. Os indicados são anunciados antes do evento da conferência, normalmente em setembro.

Os ganhadores fizeram contribuições extraordinárias nas áreas de Artes, Saúde e Ciências, Ativismo, Direitos Humanos, Negócios, Tecnologia, Maternidade, Inovação, Educação e, Finanças. Muitos dos indicados não apenas deram uma contribuição significativa para sua profissão, mas também transmitiram seus conhecimentos e habilidades para a próxima geração, seja como mentores ou trabalhando para a inclusão e retenção de mulheres em seu campo.

O prêmio é nomeado em homenagem a deusa romana, Minerva, que agracia o Selo do Estado da Califórnia .

Em 2007, Shriver expandiu os prêmios para além da Califórnia para homenagear uma mulher que impactou positivamente os EUA e o mundo ao homenagear Eunice Kennedy Shriver, vice-presidente executiva da Fundação Joseph P. Kennedy Jr. e fundadora e presidente honorária da Special Olympics Internacional.

As conquistas dos vencedores do Prêmio Minerva são registradas em uma exposição permanente no Museu de História, Mulheres e Artes da Califórnia em Sacramento e se tornaram parte do arquivo oficial da Califórnia.

Referências

Ligações externas

 A Conferência das Mulheres: site oficial
 Primeira-dama Maria Shriver: site oficial

Organizações fundadas em 1986
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)
Conferências de 1985
Conferências feministas
Empoderamento

Conferência de Mulheres da Califórnia


Coleodactylus es un género de geckos de la familia Sphaerodactylidae. Se encuentran principalmente en el Brasil y norte de Sudamérica.

Especies
Se reconocen las siguientes cinco especies:
 Coleodactylus brachystoma (Amaral, 1935)
 Coleodactylus elizae (Gonçalves, Torquato, Skuk & Araújo Sena, 2012)
 Coleodactylus meridionalis (Boulenger, 1888)
 Coleodactylus natalensis (Freire, 1999)
 Coleodactylus septentrionalis (Vanzolini, 1980)

Referencias

Enlaces externos

Géneros de reptiles

Coleodactylus


Dale Spender (nascida em 22 de setembro de 1943) é uma acadêmica feminista australiana, professora, escritora e consultora. Em 1983, Dale Spender foi cofundadora e consultora editorial da Pandora Press, a primeira das editoras feministas dedicadas exclusivamente à não-ficção, empenhada, segundo o New York Times, em mostrar que "as mulheres eram as mães do romance e que qualquer outra versão de sua origem é apenas um mito da criação masculina". Ela foi a editora da série da Biblioteca Feminina Australiana da Penguin desde 1987. O trabalho de Spender é "uma grande contribuição para a recuperação de mulheres escritoras e teóricas e para a documentação da continuidade do ativismo e do pensamento feminista". Nas honras do Dia da Austrália de 1996, Spender foi premiada como Membro da Ordem da Austrália "pelo serviço à comunidade como escritora e pesquisadora no campo da igualdade de oportunidades e status igual para as mulheres".

Primeiros anos
Spender nasceu em Newcastle, Nova Gales do Sul, sobrinha do político Percy Spender e do escritor policial Jean Spender. A mais velha de três filhos, ela tem uma irmã mais nova Lynne e um irmão muito mais novo Graeme. Ela frequentou a Burwood Girls High School em Sydney. No início dos anos 1960, como graduada em mestrado, ela ensinou inglês na Meadowbank Boys High School, nos subúrbios do noroeste de Sydney. Na segunda metade da década de 1960, ensinou literatura inglesa na Dapto High School. Ela começou a lecionar na James Cook University em 1974, antes de ir morar em Londres e publicar o livro Man Made Language (sem tradução para o português) em 1980.

Trabalho
O livro Man Made Language (1980) é fruto da pesquisa de doutorado de Spender na University of London onde ela também ensinou Estudos Feministas. O argumento da obra é que nas sociedades patriarcais os homens controlam a linguagem e isso funciona a seu favor. "A linguagem ajuda a formar os limites da nossa realidade. É o nosso meio de ordenar, classificar e manipular o mundo" (1980:3). Onde os homens se percebem como o gênero dominante, as mulheres desobedientes que não se conformam com seu papel inferior são rotuladas como anormais, promíscuas, neuróticas ou frígidas. Spender traça paralelos com a forma como os termos depreciativos são usados para manter o racismo (1980:6). A linguagem feita pelo homem ilustra como o determinismo linguístico se interconecta com o determinismo econômico para oprimir as mulheres na sociedade e fornece uma ampla gama de análises para fazer isso. O livro explora as deficiências presumidas das mulheres, o silenciamento, a intimidação e a política de nomeação. Também é uma das contribuições acadêmicas fundamentais para a construção da crítica do masculino como norma.

Em 1991, Spender publicou uma paródia literária, The Diary of Elizabeth Pepys (1991 Grafton Books, Londres). Supostamente escrito por Elisabeth Pepys, a esposa de Samuel Pepys, o livro é uma crítica feminista da vida das mulheres na Londres do século XVII.

Spender é cocriadora do banco de dados WIKED (Women's International Knowledge Encyclopedia and Data) e editora fundadora da Athene Series e Pandora Press, editora comissionada da Penguin Australian Women's Library e editora associada da Great Women Series (Reino Unido). Lecionou em universidades em diversos países e realizou mais de 300 palestras por todo o mundo.

Atualmente, Spender está particularmente preocupada com a propriedade intelectual e os efeitos das novas tecnologias: em seus termos, as perspectivas de "nova riqueza" e "novo aprendizado". Seu livro Nattering on the Net: Women, Power and Cyberspace (1995) foi um dos primeiros a analisar o impacto do ciberespaço sobre as mulheres. Por nove anos ela foi diretora da Copyright Agency Limited (CAL) na Austrália e por dois anos (2002–2004) ela foi a presidente. Ela também está envolvida com o Programa Second Chance, que aborda a falta de moradia entre as mulheres na Austrália.

Vida pessoal
Ela está em um relacionamento com o professor Ted Brown há mais de três décadas. Eles não têm filhos. Ela sempre se veste com roupas roxas, uma escolha que ela fez inicialmente por sua referência simbólica às sufragistas. Ela reside em Brisbane, Austrália.

Publicações
 The Spitting Image, Reflections on language, education and social class (Rigby, 1976). Coautoria com Garth Boomer ([[International Standard Book Number|ISBN 0-7270-0162-0)
 Man Made Language (Routledge & Kegan Paul, 1980)
 Learning to Lose: Sexism and Education, (Women's Press, 1980). Coedição com Elizabeth Sarah
 Men's Studies Modified: The Impact of Feminism on the Academic Disciplines (Pergamon Press, 1981)
 Invisible Women: The Schooling Scandal (Writers & Readers Ltd, 1982, Women's Press, 1989)
 Women of Ideas and What Men Have Done to Them: From Aphra Behn to Adrienne Rich (ARK Paperbacks, 1982)
 Feminist Theorists: Three Centuries of Women's Intellectual Traditions (Women's Press, 1983). Editora.
 There's Always Been a Women's Movement This Century (Pandora Press, 1983)
 Time and Tide Wait for No Man (Pandora Press, 1984)
 For the Record: The Making and Meaning of Feminist Knowledge (Women's Press, 1985)
 Mothers of the Novel: 100 Good Women Writers Before Jane Austen (Pandora Press, 1986).
 Editor da série para Pandora Press Mothers of the Novel series (1986–89) material de publicação incluindo de, incluindo Lady Mary Wroath, Anne Weamys, Katherine Philips, Anne Clifford, Lucy Hutchinson, Anne Fanshawe, Margaret Cavendish, Aphra Behn, Delarivière Manley, Eliza Haywood, bem como as realizações de Sarah Fielding, Charlotte Lennox, Elizabeth Inchbald, Charlotte Smith, Ann Radcliffe, Mary Wollstonecraft, Mary Hays, Frances Burney, Maria Edgeworth, Lady Morgan, Amelia Opie e Mary Brunton. Também fornece uma lista de 106 mulheres romancistas antes de Jane Austen.
 Scribbling Sisters (Camden Press, 1986) Coautoria com Lynne Spender.
 The Education Papers. Women's Quest for Equality in Britain, 1850-1912 (Routledge 1987). Editora.
 Writing a New World: Two Centuries of Australian Women Writers (Penguin Books, 1988)
 The Penguin Anthology of Australian Women's Writing (Penguin Books, 1988) Editora
 The Writing or the Sex?, Or, Why You Don't Have to Read Women's Writing to Know It's No Good (Pergamon Press, Athene Series, 1989)
 Co-editado com Janet Todd, Anthology of British Women Writers: From the Middle Ages to the Present Day (Pandora, 1990)
 Heroines, Anthology of Australian Women Writers; with articles by Ruby Langford Ginibi, Eva Johnson and Diane Bell. (Penguin, 1991). Editora.
 The Diary of Elizabeth Pepys, A spoof of Samuel Pepys' excesses from his wife's imagined diary (Grafton, 1991)
 Living by the Pen: Early British Women Writers (Teachers College Press, 1992). Editora.
 The Knowledge Explosion: Generations of Feminist Scholarship. (Teachers College Press, 1992). Co-editado com Cheris Kramarae.
 Weddings and Wives (Penguin 1994). Editora.
 Nattering on the Net: Women, Power and Cyberspace (Spinifex, 1995)
 The Education Papers. Women's Quest for Equality in Britain, 1850-1912 (Routledge 1987). Editora.
 Routledge International Encyclopedia of Women: Global Women's Issues and Knowledge. 4 volumes. Editores gerais: Cheris Kramarae & Dale Spender, 800 colaboradores. (Routledge 2000). Traduzido para espanhol e mandarim.

Discursos
 "Recuperando o Feminismo: Mudança de Gênero: Existe um aplicativo para onde estamos?" Discurso de abertura na conferência bienal da Association of Women Educators 2014, publicado on-line pela Social Change Agency, como "Uma introdução brilhante ao feminismo na Austrália e um chamado para codificar a nova revolução"
 "Construindo ou emburrecendo?" Um discurso de abertura para a Conferência das Comunidades Networking/Networking Communities, 17 de fevereiro de 1998, considera se o novo meio de informação, particularmente a Internet, é uma coisa boa ou ruim para a humanidade.

Ligações externas
 Site de Dale Spender
 ABC Queensland perfil de Dale Spender
 Entrevista da ABC ' Talking Heads ' com Dale Spender

Historiadoras
Historiadores da Austrália
Pessoas vivas
Nascidos em 1943
Feministas da Austrália
Masculino como norma
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Dale Spender


ඇතැම් අවස්ථාවල පරිගණකය යන පදය පටු ආකාරයෙන් අර්ථ දක්වා ඇත. උපයෝජන ලෙස 1989 ACM වාර්තාවේ පරිගණකය යනු කිසියම් පුහුණුවක්, ශික්ෂණයක් ලෙස අර්ථ දක්වා ඇත.

පරිගණක යනු තොරතුරු, විස්තර කරන හා පරිණාමනය කරන ඒවායේ සිද්ධාන්ත විශ්ලේෂණය, සැලසුම් කිරීම, කාර්යක්ෂමතාව, ක්‍රියාවට නැංවීම හා යෙදුම් පිළිබඳ ගණිතමය ක්‍රියාලිය පිළිබඳව ක්‍රමානුකූලව අධ්‍යයනය කිරීමයි. පරිගණකය යන්න තුළ සැඟවී ඇති මූලික ප්‍රශ්නය වන්නේ "ස්වයංක්‍රීය කළ හැක්කේ මොනවාද?" (කාර්යක්ෂමය) යන්නයි.

2005 පරිගණක විෂය නිර්දේශයද පරිගණකය යන්නෙහි අර්ථය ඒ තුළ අඩංගු කරුණු (content) මත රඳා පවතින බව හඳුනාගෙන ඇත.

පරිගණකයට වඩා විශේෂ වූ වෙනත් අර්ථ දැක්වීම් ද ඇත. ඒවා මෑත භාවිතා වන සන්දර්භය මත පදනම් වේ. උදාහරණයක් ලෙස තොරතුරු පද්ධති විශේෂඥයෙක් මෘදුකාංග ඉංජිනේරුවෙකුට වඩා වෙනස් ලෙස පරිගණකය දකිනු ලබයි. සන්දර්භය නොසලකා හැරිය විට පරිගණකය වඩා සංකීර්ණ හා අපහසු වෙයි. සමාජමය පරිගණක හොඳින් සිදු කරන මිනිසුන් අවශ්‍ය නිසා අප විසින් මෙය වෘත්තියක් ලෙස පමණක් නොව ශික්ෂණයක් ලෙසද සිතිය යුතුය.

පරිගණකය යන වදන ගණන් කිරීම හා ගණනය කිරීම් යන පද සමග තුල්‍යාර්ථ දෙයි. මුල් කාලයේ යාන්ත්‍රික පරිගණක යන්ත්‍ර හැඳින්වීමට මෙය යොදා ගන්නා ලදී.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Computing#Definitions

පරිගණක - අර්ථ දැක්වීම


Ekim, Gregoryen Takvimi'ne göre yılın 10. ayı olup 31 gün çeker.

Türkiye'de, Atatürk devrimine değin Sümer-Babil-İbrani-Süryani-Arami ad Tişri den gelme Teşrin-i Evvel olan ayın adı Cumhuriyet'ten sonra da İlk Teşrin, İlkteşrin ya da Birinci Teşrin, Birinciteşrin olarak kullanıldı, 10 Ocak 1945'te kabul edilen 15 Ocak 1945'te yürürlüğe giren ve dört ayın adlarını değiştiren yasa ile ayın adı ekim yapıldı. Türkçe "ekme" eyleminden türemiş olup tarlaların sürülüp ekildiği ay anlamındadır. Anadolu'da bu ay için "Gazel ayı" dendiği de olur, "gazel" "kuru yaprak" anlamına gelir. Bu ay için "Avara" diyenler de vardır. Gagauzca gibi Türkçenin kimi lehçelerinde bu aya "kasım" denir. Bu fark; Julien yöntemi Güneş takvimi ile Gregorien yöntemi Güneş takviminin bu yüzyıl (20. yüzyıl) için 13 gün farkı olması yüzündendir. "Kasım" adı "Yahya" peygamberin takma adı olduğundan, Gagauzlar bu iki Güneş takviminin gün farkından dolayı, "kasım" adını bu aya daha yakın görmüşlerdir.

Ekim adının İngilizce karşılığı olan "October", Latince 8 anlamına gelen "octo" dan gelir. Aylara bölünmemiş kış süreci, Ocak ve Şubat arasında bölünene kadar eski Roma takviminde Ekim ayı 8. ay idi.

Ekim


Alexander Brooks Montgomery (* 11. Dezember 1837 im Hardin County, Kentucky; † 27. Dezember 1910 in Elizabethtown, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1887 und 1895 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Alexander Montgomery besuchte sowohl öffentliche als auch private Schulen und danach bis 1859 das Georgetown College. In den folgenden Jahren betätigte er sich im Hardin County in der Landwirtschaft. Nach einem Jurastudium an der Louisville Law School und seiner 1870 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Elizabethtown in diesem Beruf zu praktizieren. Zwischen 1870 und 1874 war Montgomery Bezirksrichter im Hardin County. Politisch schloss er sich der Demokratischen Partei an. In den Jahren 1877 bis 1881 gehörte er dem Senat von Kentucky an. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1886 wurde er im vierten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1887 die Nachfolge von Thomas A. Robertson antrat. Nach drei Wiederwahlen konnte er bis zum 3. März 1895 vier zusammenhängende Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Ab 1891 war er Vorsitzender des Ausschusses zur Kontrolle der Ausgaben des Kriegsministeriums.

Bei den Wahlen des Jahres 1894 unterlag er dem Republikaner John W. Lewis. Zwischen 1895 und 1898 war Montgomery Mitglied der Dawes Indian Commission; danach arbeitete er wieder als Anwalt. Er starb am 27. Dezember 1910 in Elizabethtown.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Senats von Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Richter (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1837
Gestorben 1910
Mann

Alexander B. Montgomery


Zoran Živković, hrvatski nogometaš
Zoran Živković, srbijanski rukometaš
Zoran Živković, srbijanski političar

Zoran Živković


Euhemerisme er en religionsforklaring som stammer fra og er opkaldt efter den græske filosof Euhemeros, som levede i 300-tallet f.Kr. Han tillægges det synspunkt, at guderne oprindelig var mennesker med høj position og status i samfundet. Efter deres død blev de ophøjet til guder og dyrket af uvidende mennesker.

Således betragtede man myter som historie, der egentlig var hentet fra den empiriske historie og derpå omformet til fortællinger om guder og magter. Guderne var genstand for apoteose, det vil sige guddommeliggørelse af mennesker.

Teorien var populær i oldkirken og en yndet forklaringsmodel hos mange forfattere i middelalderen som Snorre Sturlason.

Noter

Religionsfilosofi
Nordisk mytologi

Euhemerisme


O Revolution (2023) foi um evento de wrestling profissional transmitido em formato pay-per-view (PPV) produzido pela All Elite Wrestling (AEW). Aconteceu em 5 de março de 2023, no Chase Center em San Francisco, Califórnia, marcando o primeiro PPV da AEW a ser realizado na Califórnia. Esse foi o quarto evento na cronologia do Revolution.

Nove lutas foram disputadas no evento, incluindo uma no pré-show Zero Hour. No evento principal, MJF derrotou Bryan Danielson por 4–3 na prorrogação de morte súbita de uma luta Iron Man de 60 minutos para reter o AEW World Championship. Em outras lutas importantes, The House of Black (Malakai Black, Brody King e Buddy Matthews) derrotaram The Elite (Kenny Omega, Matt Jackson e Nick Jackson) para vencerem o AEW World Trios Championship, "Hangman" Adam Page derrotou Jon Moxley por submissão em uma Texas Death Match, e na luta de abertura, Ricky Starks derrotou Chris Jericho.

Produção

Conceito
Revolution é um pay-per-view (PPV) realizado anualmente no final de fevereiro e início de março pela All Elite Wrestling (AEW) desde 2020. É um dos "Big Four" PPVs da AEW, que também inclui Double or Nothing, All Out, e Full Gear, seus quatro maiores shows produzidos trimestralmente. Durante o scrum de mídia pós-evento do Full Gear em 20 de novembro de 2022, a AEW anunciou que o quarto evento Revolution aconteceria em 5 de março de 2023, no Chase Center em São Francisco, Califórnia. Os ingressos foram colocados à venda em 9 de dezembro de 2022. Como parte da semana que antecedeu o evento, tanto o Wednesday Night Dynamite quanto o Friday Night Rampage serão transmitidos ao vivo do vizinho Cow Palace em 1 e 3 de março, respectivamente. Além do PPV, a AEW fez parceria com a Joe Hand Promotions para transmitir o Revolution em alguns cinemas, bares e restaurantes na América do Norte.

Rivalidades
O Revolution apresentou lutas de wrestling profissional que envolveram diferentes lutadores de rivalidades e histórias pré-existentes. Os lutadores retrataram heróis, vilões ou personagens menos distinguíveis em eventos que geraram tensão e culminaram em uma luta ou uma série de lutas. As histórias foram produzidas nos programas de televisão semanais da AEW, Wednesday Night Dynamite e Friday Night Rampage, nos programas de streaming online suplementares, Dark e Elevation, e na série do YouTube dos Young Bucks, Being The Elite.

No Full Gear, MJF derrotou Jon Moxley para vencer o AEW World Championship com a ajuda de William Regal, o líder do Blackpool Combat Club, que traiu Moxley. Duas semanas depois, MJF enganou Regal e atacou seu pescoço gravemente lesionando-o com o soco inglês de Regal. Isso atraiu a ira de Bryan Danielson, outro membro do BCC e um dos protegidos de Regal. Mais tarde, MJF afirmou que se Bryan quisesse uma luta pelo título contra ele no Revolution, ele teria que vencer todas as suas lutas individuais em um período de um mês, o que Bryan concordou com a condição de que a luta no PPV fosse uma Iron Man de 60 minutos. Danielson derrotou Konosuke Takeshita, Bandido, Brian Cage e Timothy Thatcher, antes de derrotar Rush no episódio de 8 de fevereiro do "Dynamite" para oficializar a luta pelo AEW World Championship no Revolution.

No especial Dynamite: Championship Fight Night, The Gunns (Austin Gunn e Colten Gunn) derrotaram The Acclaimed (Anthony Bowens e Max Caster) para vencerem o AEW World Tag Team Championship. Na semana seguinte, uma luta Three-way de duplas pelo título foi agendada para o Revolution com The Gunns e os vencedores da Revolution Tag Team Battle Royal e da Casino Tag Team Royale, mas a luta foi alterada para uma luta Four-way de duplas após The Acclaimed invocar sua cláusula de revanche. No episódio de 22 de fevereiro do Dynamite, Jay Lethal e Jeff Jarrett venceram a Revolution Tag Team Battle Royal para serem adicionados à luta, enquanto no episódio seguinte, Orange Cassidy e Danhausen venceram a Tag Team Casino Battle Royale para garantir a última vaga.

No Full Gear, Samoa Joe derrotou Wardlow e Powerhouse Hobbs em uma luta three-way para vencer o AEW TNT Championship. Em 28 de dezembro, no especial New Year's Smash do Dynamite, Joe manteve seu título contra Wardlow. Em 1º de fevereiro, Wardlow voltou e atacou Joe, depois que ele recuperou o TNT Championship contra Darby Allin em uma luta No Holds Barred. Duas semanas depois, uma revanche entre Joe e Wardlow pelo título foi agendada para o Revolution.

Evento

Zero Hour
No pré-show de Zero Hour, Mark Briscoe e The Lucha Brothers (Penta El Zero Miedo e Rey Fenix) (acompanhados por Alex Abrahantes) enfrentaram Ari Daivari e The Varsity Athletes (Josh Woods e Tony Nese) (acompanhados por "Smart" Mark Sterling ). Mark aplicou um Froggy Bow em Daivari para vencer a luta. Após a luta, Abrahantes atacou Sterling.

Lutas preliminares
A luta de abertura foi uma partida entre Chris Jericho e Ricky Starks. Nos momentos finais, Jericho acertou um taco de beisebol em Starks e estava buscando um Judas Effect, mas Starks reverteu em um Roshambo para a vitória.

A luta seguinte foi uma Final Burial disputada entre "Jungle Boy" Jack Perry e Christian Cage, em que a única forma de vencer era colocar o adversário dentro do caixão e fechar a tampa. Perry venceu após aplicar dois con-chair-tos. Ele então jogou Cage no caixão e fechou a tampa.

Em seguida, The Elite (Kenny Omega, Matt Jackson e Nick Jackson) defenderam o AEW World Trios Championship contra The House of Black (Malakai Black, Brody King e Buddy Matthews). No final, a The Elite acertou o BTE Trigger, mas Buddy Matthews fez a defesa. Enquanto Matt Jackson se preparava para o Meltzer Driver, Brody King acertou um Dante's Inferno e Malakai Black fez o pin para vencer a luta e os títulos.

Na luta seguinte, Jamie Hayter (com a Dr. Britt Baker, DMD) defendeu o AEW Women's World Championship contra Ruby Soho e Saraya (com Toni Storm). Saraya executou um leg lace chickenwing em Ruby, mas Hayter então acertou um lariat em Saraya. Ruby então aplicou um Destination Unknown em Saraya. Hayter então aplicou um majistral cradle em Ruby para a contagem de três. Após a luta, Ruby acertou um Disaster Kick e um Destination Unknown em Hayter e Britt e pintou as duas com spray, alinhando-se assim com Storm e Saraya; e também tornando-se uma heel pela primeira vez em sua carreira na AEW.

A próxima luta foi um Texas Death Match disputado entre Jon Moxley e "Hangman" Adam Page. Nos momentos iniciais, Moxley e Page enrolaram arames farpados em volta do rosto um do outro, causando derramamento de sangue nos dois homens. Page então atingiu o arame farpado em Moxley. Moxley então acertou Page com um garfo na cabeça. Quando Moxley foi agarrar Page no ringue, Page aplicou um clothesline. Page então acertou o Dead Eye em uma cadeira com arame farpado. Enquanto Page buscava um Buckshot Lariat, Moxley o rebateu em um Death Rider. Moxley então pisoteou Page em uma pilha de tijolos. Moxley agarrou uma corrente, mas Page agarrou uma ponta da corrente e acertou um lariat. Page então atingiu o Buckshot Lariat, mas a corrente ainda estava enrolada no pescoço de Moxley. Page puxou a corrente com força, forçando Moxley a se submeter.

Em seguida, Samoa Joe defendeu o TNT Championship contra Wardlow. No final, enquanto Joe buscava um Muscle Buster, Wardlow o rebateu em um powerbomb. Enquanto Wardlow buscava outro powerbomb (como no Powerbomb Symphony), Joe enrolou Wardlow para uma contagem de dois e imediatamente aplicou um lariat. Enquanto Joe buscava um powerbomb, Wardlow deu uma cabeçada nele e desferiu um mata-leão, forçando Joe a desmaiar e consequentemente conquistando o TNT Championship pela segunda vez em sua carreira.

Na penúltima luta, os The Gunns (Austin Gunn e Colten Gunn) defenderam o AEW World Tag Team Championship contra The Acclaimed (com Billy Gunn), Jeff Jarrett e Jay Lethal (com Sonjay Dutt e Satnam Singh) e Orange Cassidy e Danhausen. No final, Max Caster acertou o Mic Drop em Austin Gunn, mas Colten Gunn quebrou a imobilização. Jay Lethal então pegou um Globo de Ouro e o acertou em Caster. Os Gunns então aplicaram um 310 to Yuma em Danhausen para vener a luta e manterem os títulos. Após a luta, o FTR (Cash Wheeler e Dax Harwood) fizeram seu tão esperado retorno atacando os Gunns com um Big Rig.

Evento principal

No evento principal, MJF defendeu o AEW World Championship contra Bryan Danielson em uma luta Iron Man de 60 minutos. Nos estágios iniciais, os dois homens aplicaram lariats simultâneos um ao outro. MJF então aplicou um elevated hammerlock DDT em Danielson. Danielson então aplicou um sunset flip powerbomb. Danielson então começou a a atacar MJF com os Yes! Kicks e running dropkicks no corner. Danielson então desferiu o Busaiku Knee para vencer a primeira queda (MJF 0 vs. Danielson 1). Imediatamente após MJF acertou um golpe baixo e foi desclassificado, dando a Danielson mais uma queda (MJF 0 x Danielson 2). MJF então imobilizou Danielson duas vezes, pois ainda sentia os efeitos do golpe baixo, para marcar duas quedas (MJF 2 vs. Danielson 2). Danielson então envolveu o joelho de MJF ao redor do poste de aço. Enquanto Danielson buscava um superplex, MJF mandou Danielson para o lado de fora no chão. MJF então aplicou um tombstone piledriver nos restos da mesa do cronometrista. Danielson então começou a sangrar. MJF então arrastou Danielson para o ringue e aplicou outro piledriver para vencer outra queda (MJF 3 vs. Danielson 2). Como MJF estava tentando jogar Danielson para o poste do ringue, Danielson bloqueou e, em vez disso, o jogou para o poste do ringue. Danielson então desferiu um spider superplex, um diving headbutt, outro Busaiku Knee e um Regal Stretch, forçando MJF a desistir (MJF 3 vs. Danielson 3). Danielson então aplicou um LeBell Lock, mas o cronômetro zerou. A luta então foi para a prorrogação de morte súbita. MJF então acertou um golpe baixo em Danielson novamente, mas Danielson conseguiu o kick out. Danielson então aplicou um single-leg Boston Crab, mas MJF alcançou as cordas e rolou para fora. Sem o conhecimento do árbitro, MJF atingiu Danielson com um tanque de oxigênio e aplicou um LeBell Lock, forçando Danielson a desistir (MJF 4 vs. Danielson 3).

Recepção
O Revolution foi aclamado pela crítica, especialmente pelas lutas Texas Death e Iron Man. Bryan Rose do Wrestling Observer Newsletter chamou o evento de "um dos melhores shows do ano". Ele elogiou o evento principal, que chamou de "uma das melhores lutas Iron man de 60 minutos da história moderna" e uma "aula magistral" em narrativa. Rose também elogiou a "tremendo" Texas Deathmatch entre Jon Moxley e Adam Page, que foi uma "guerra clássica e sangrenta". Em outra parte do card, The Elite vs. The House of Black foi "muito divertido", e Chris Jericho vs. Ricky Starks foi uma "abertura sólida".

Escrevendo para a Sports Illustrated, Bryan Alvarez escreveu que o evento "excedeu as expectativas", desafiando uma construção "nada assombrosa". Ele opinou que o evento principal foi "certamente a maior luta do Iron Man da história do wrestling", a Texas Deathmatch foi "absurdamente sangrenta e violenta" e a luta de trios foi "excelente", com o resto do show variando de "bom a ótimo".

Dave Meltzer classificou a luta pelo AEW World Championship com 5,75 estrelas, tornando-a a luta individual com maior classificação na AEW, bem como a luta Iron Man com maior classificação de todos os tempos. A Texas Deathmatch recebeu 5 estrelas, Ricky Starks vs. Chris Jericho e a Final Burial receberam 4 estrelas cada, a luta pelo AEW World Trios Championship recebeu 4,75 estrelas, a luta pelo AEW World Tag Team Championship recebeu 3,25 estrelas, a luta pelo AEW Women's World Championship obteve 3 estrelas e a luta pelo TNT Championship foi a luta com classificação mais baixa, recebendo apenas 2,25 estrelas.

Resultados

Luta Iron man

Ver também
 Luta profissional em 2023
 Lista de todos os eventos pay-per-view da Elite Wrestling

Referências

Ligações extermas
 All Elite Wrestling Site Oficial

AEW

Revolution (2023)


Hungría es el segundo álbum de estudio del músico chileno Daniel Riveros, más conocido como Gepe, lanzado en 2007 bajo el sello independiente Quemasucabeza, y antecesor de su segundo EP Las piedras.

En la interpretación del disco se cuenta con la colaboración del otro músico chileno Pedro Subercaseaux, más conocido como Pedropiedra.

Lista de canciones

Créditos
 Intérpretes
 Gepe: voz, guitarra, teclados, percusión, batería, charango.
 Pedro Subercaseaux: bajo, batería, percusión.

 Otros
 Gepe: diseño de arte.
 Javiera del Campo: diseño de arte, pinturas.
 Vicente Sanfuentes: producción, mezclas, programación, grabación, grabación baterías temas 1, 2, 8.
 Gonzalo González: masterización, mezclas temas 6, 7, 9.
 J. Pablo Bello: grabación temas 6, 7, 9, grabación de batería temas 1, 2, 8.

Referencias

Álbumes de Chile de 2007
Álbumes de Quemasucabeza
Álbumes de Gepe
Álbumes en español

Hungría (álbum)


Joseon (čita se: Čoson, korejski: 대조선국; 大朝鮮國, doslovno: 'Velika država Joseon') bilo je korejsko dinastičko kraljevstvo, koje je trajalo otprilike pet stoljeća. To je bilo posljednje dinastičko kraljevstvo Koreje. Osnovao ga je Yi Seong-gye u srpnju 1392., a zamijenilo ga je Korejsko Carstvo u listopadu 1897. Kraljevstvo je osnovano nakon svrgavanja dinastije Goryea u današnjem gradu Kaesong. Glavni grad premješten je u današnji Seul. Najsjevernije granice kraljevstva proširene su do prirodnih granica na rijekama Amnok i Tuman kroz potčinjavanje naroda Džurdži.

Tijekom svog 500-godišnjeg trajanja, Joseon je poticao učvršćivanje konfucijanskih ideala i doktrina u korejskom društvu. Neokonfucijanizam je instaliran kao ideologija nove države. Budizam je stoga bio obeshrabren i povremeno se suočavao s progonima. Joseon je učvrstio svoju učinkovitu vlast nad teritorijom sadašnje Koreje i dosegao vrhunac klasične korejske kulture, trgovine, književnosti te znanosti i tehnologije.

U 1590-ima, kraljevstvo je ozbiljno oslabljeno zbog japanskih invazija. Nekoliko desetljeća kasnije, dogodila se invazija dinastije Later Jin i dinastije Qing 1627. odnosno 1636. – 1637., što je dovelo do sve oštrije izolacionističke politike, zbog koje je zemlja postala poznata kao "pustinjačko kraljevstvo" u zapadnoj literaturi. Nakon završetka ovih invazija iz Mandžurije, Joseon je doživio gotovo 200-godišnje razdoblje mira i prosperiteta, zajedno s kulturnim i tehnološkim razvojem. Međutim, moć tijekom izolacije nestala je kako se 18. stoljeće približilo kraju. Suočeno s unutarnjim sukobima, borbom za moć, međunarodnim pritiskom i pobunama kod kuće, kraljevstvo Joseon brzo je opadalo u kasnom 19. stoljeću.

Razdoblje Joseona ostavilo je značajno nasljeđe modernoj Koreji; veći dio moderne korejske kulture, bontona, normi i društvenih stavova prema aktualnim pitanjima, zajedno s modernim korejskim jezikom i njegovim dijalektima, potječe iz kulture i tradicije Joseona. Moderna korejska birokracija i administrativne podjele također su uspostavljene tijekom Joseon razdoblja.

Izvori

Povijest Koreje

Joseon


مطبخ البحر الأبيض المتوسط أو المطبخ المتوسطي، يشمل الأطعمة التي تستعمل في المناطق حول حوض البحر الأبيض المتوسط وهي: جنوب أوروبا (إسبانيا، فرنسا، إيطاليا، مالطا، سلوفينيا، كرواتيا، الجبل الأسود، ألبانيا، اليونان، قبرص)، ودول شمال أفريقيا (المغرب، الجزائر، تونس، ليبيا، مصر) و بلاد الشرق الأدنى (تركيا، سوريا، لبنان، إسرائيل وفلسطين). يعتبر المطبخ المتوسطي هو الأفضل في العالم والأكثر تنوعًا حيث تحتل فرنسا المركز الأول عالميا، يليها المغرب في المركز الثاني عالميا و إيطاليا في المركز الثالث، فيما احتلت اسبانيا المرتبة السادسة عالميا. رغم أن الترتيب العالمي يتغير كل سنة، إلا أنا المطبخ المتوسطي يكون دائما في الصدارة، ممثلاً فرنسا والمغرب وإيطاليا وإسبانيا و اليونان وهي دول تعتبر وجهات تذوق الطعام.

بسبب طبيعة اتصال حضارات البحر المتوسط بين بعضها، تأثرت عملية تحضير الطعام فيما بينها بشكل كبير فأصبح لهم طرق متشابهة في الطبخ. ويمتاز هذا المطبخ بتنوعاته الكبيرة، ومرونته في التحضير وسعة أنواع مكوناته التي تأتي من مناطق مختلفة.

مكونات المطبخ المتوسطي
 اللحوم: طبيعة أرضه سمحت بنمو الخراف والماعز كمصدر أساسي للحوم والذي يفضلونه في معظم مأكلهم.
 الأسماك: هي مفضلة في الطبخ المتوسطي إلا أنه يستورد من الخارج بدلا من اصطياده لانخفاض كمياته في الفترة الأخيرة.
 زيت الزيتون: المستخرج من الزيتون المنتشر بكثرة حول الحوض المتوسط ويستعمل في كل أنواع الطعام النيء كاللبنة والمطبوخ كالمقالي. ويعتير زيت الزيتون من المكونات الصحية التي يخفف من الكوليسترول وله فوائد كبيرة.
 الثوم: يستعمل بكثرة في الطعام المتوسطي وبخاصة التتبيل.
 الليمون يستعمل لإضافة حموضة إلى الطعام. وأدخل الخل في بعض المناطق كمحمض للسلطات.
 الخضار: تستعمل في جميع أنواع الأطباق المتوسطة المطبوخة مثل اليخاني والحساء، والنيئة مثل السلطات والسندويتشات.
 البهارات: ومن البهارات الشائعة في الطبخ المتوسطي: الملح والبهار الحلو والحار والقرفة والسماق والزعتر.

أطباق متوسطية شائعة

ومن الأطعمة المتوسطية الشهيرة نجد في فرنسا طبق البويابيس و هو حساء السمك الخاص بمنطقة مرسيليا، الباييا في اسبانيا، الطنجية المراكشية، البسطيلة والطاجين و أنواعه في المغرب و الكسكس، السباغيتي ولازانيا في إيطاليا. و أيضا اللحوم المشوية المشكلة مع الخضار، رقاقات الخبز، الحمص بطحينة، والفلافل و أطباق الرز مع اليخنة، وحساء العدس والبندورة والخضار الساخنة والباردة.

مطابخ البحر الأبيض المتوسط
 مطبخ فرنسي
 مطبخ كاتالوني
 مطبخ إيطالي
 مطبخ مالطي
 مطبخ قبرصي
 مطبخ يوناني
 مطبخ إسباني
 مطبخ أمازيغي
 مطبخ مغربي
 المطبخ المصري
 مطبخ فلسطيني
 مطبخ ليبي
 مطبخ لبناني
 مطبخ جزائري
 مطبخ تونسي
 مطبخ سوري
 مطبخ تركي
 مطبخ سلوفيني
 مطبخ كرواتي
 مطبخ ألباني
 مطبخ الجبل الأسود

انضر أيضا

 قائمة الأطباق المغربية

المصادر

 Sami Zubaida, "National, Communal and Global Dimensions in Middle Eastern Food Cultures" p. 43 in Sami Zubaida and Richard Tapper, A Taste of Thyme: Culinary Cultures of the Middle East, London and New York, 1994 and 2000, ISBN 1-86064-603-4.

حوض البحر الأبيض المتوسط
شمال إفريقيا
مطبخ مغربي
مطبخ إسباني
مطبخ فرنسي
مطبخ كتالاني
مطبخ تركي
مطبخ إيطالي
مطبخ يوناني
مطبخ قبرصي
مطبخ مالطي
مطبخ الجبل الأسود
مطبخ تونسي
مطبخ جزائري
مطبخ ليبي
مطبخ مصري
مطبخ إسرائيلي
مطبخ فلسطيني
مطبخ لبناني
مطبخ سوري
مطبخ كرواتي

مطبخ متوسطي


Balangiga (IPA: [ˌbalaŋˈhɪga]), officially the Municipality of Balangiga (; ), is a 4th class municipality in the province of Eastern Samar, Philippines. According to the 2020 census, it has a population of 14,341 people.

Balangiga is the site of the Balangiga Encounter in 1901, which remains one of the longest-running and most controversial issues of the Philippine–American War.

History

Balangiga Encounter and Bells

During the Philippine-American War, on September 28, 1901, Eugenio Daza, Area Commander of Southeastern Samar and Valeriano Abanador, the Balangiga's pulahan chief, launched an attack on U.S. Army Company C 9th Infantry Regiment who were occupying Balangiga. With Philippine Revolutionary Army forces and Balangiga villagers, killing 48 and wounding 22 of the 78 men of the unit, with only four escaping unhurt and four missing in action. The villagers captured about 100 rifles and 25,000 rounds of ammunition. An estimated 20 to 25 of them died in the fighting, with a similar number of wounded.

In reprisal, General Jacob H. Smith ordered that Samar be turned into a "howling wilderness" and that they shoot any Filipino male above ten years of age who was capable of bearing arms. The American soldiers seized three church bells including Bangahon Church bell of old Gandara and from the town church Balangiga and moved them home to the United States as war trophies. The 9th Infantry Regiment maintained that the single bell in their possession was presented to the regiment by villagers when the unit left Balangiga on 9 April 1902. The bell had been actually given to them by the 11th Infantry Regiment, which had taken all three bells when they left Balangiga for Tacloban on 18 October 1901.

Smith and his primary subordinate, Major Littleton Waller of the United States Marine Corps, were both court-martialled for illegal vengeance against the civilian population of Samar. Waller was acquitted of the charges. Smith was found guilty, admonished and retired from service, but charges were dropped shortly after. He was later hailed as a war hero.

The bells were returned on December 11, 2018.

Geography

Balangiga is located on the southern coast of the island of Samar facing Leyte Gulf, and sits at the mouth of the Balangiga River. To the west lies the municipality of Lawaan, to the north is Llorente, and to the east are the municipalities of Quinapondan and Giporlos.

Barangays
Balangiga is politically subdivided into 13 barangays. Each barangay consists of puroks and some have sitios.

 Bacjao
 Cag-olango
 Cansumangcay
 Guinmaayohan
 Poblacion I
 Poblacion II
 Poblacion III
 Poblacion IV
 Poblacion V
 Poblacion VI
 San Miguel
 Santa Rosa
 Maybunga

Climate

Demographics

In the 2020 census, the population of Balangiga, Eastern Samar, was 14,341 people, with a density of .

Economy

Transportation
Balangiga can be reached through public utility vans and buses from Tacloban City. Pedicabs (potpot), tricycles, and habal-habal by the means of inner town transportation.

Education
Balangiga has 9 public elementary schools, namely:

 Balangiga Central Elementary School
 Bacjao Elementary School
 Bangon Elementary School
 Cag-olango Elementary School
 Cansumangkay Elementary School
 Guinmaayohan Elementary School
 Maybunga Elementary School
 San Miguel Elementary School
 Santa Rosa Elementary School

Has 1 public secondary school:

 Southern Samar National Comprehensive High School

Has 1 private secondary school:

 MSH Sisters Academy Balangiga

Daughter Towns
The municipalities of Lawaan, Giporlos, and Quinapondan were former barangays of the municipality of Balangiga.

See also
 Balangiga bells

References

External links

 [ Philippine Standard Geographic Code]
 Philippine Census Information
 Local Governance Performance Management System

Municipalities of Eastern Samar

Balangiga


Stanford University School of Medicine is the medical school of Stanford University and is located in Stanford, California. It traces its roots to the Medical Department of the University of the Pacific, founded in San Francisco in 1858. This medical institution, then called Cooper Medical College, was acquired by Stanford in 1908. The medical school moved to the Stanford campus near Palo Alto, California, in 1959.

The School of Medicine, along with Stanford Health Care and Lucile Packard Children's Hospital, is part of Stanford Medicine. Stanford Health Care was ranked the fourth best hospital in California (behind UCLA Medical Center, Cedars-Sinai Medical Center, and UCSF Medical Center, respectively).

History

In 1855, Illinois physician Elias Samuel Cooper moved to San Francisco in the wake of the California Gold Rush. In cooperation with the University of the Pacific (also known as California Wesleyan College), Cooper established the Medical Department of the University of the Pacific, the first medical school on the West Coast, in 1858, on Mission Street near 3rd Street in San Francisco. However, in 1862 Cooper died, and without his leadership, the Medical Department of the University of the Pacific became moribund.

In 1870, Cooper's nephew, Levi Cooper Lane, reactivated and reorganized the University of the Pacific's medical department, and, in 1882, Lane donated a new building at the intersection of Webster and Sacramento Streets and established the department as a separate school, the Cooper Medical College. Lane built a hospital and a nursing school and made provision for the creation of Lane Medical Library.

In 1908, Cooper Medical College was deeded to Stanford University as a gift. It became Stanford's medical institution, initially called the Stanford Medical Department and later the Stanford University School of Medicine.  In the 1950s, the Stanford Board of Trustees decided to move the school to the Stanford main campus near Palo Alto. The move was completed in 1959. The San Francisco medical campus became Presbyterian Hospital and later California Pacific Medical Center.

In the 1980s, the Medical Center launched a major expansion program. A new hospital was added in 1989 with 20 new operating rooms, state of the art intensive care and inpatient units, and other technological additions. The Beckman Center for Molecular and Genetic Medicine opened in May 1989 as an interdisciplinary center focusing on the molecular and genetic basis of disease. The Lucile Packard Children's Hospital was completed in 1991, adding even more diversity to Stanford Medicine.

In the early years of the 21st century, the School of Medicine underwent rapid construction to further expand teaching and clinical opportunities. The Li Ka Shing Center for Learning and Knowledge opened in 2010; it serves as the gateway to the School of Medicine as well as providing a new model of medical education by combining biomedical research with clinical education and information technology. The Lorry I. Lokey Stem Cell Research Building also opened in 2010; it is the largest stem cell and regenerative medicine facility in North America. The Stem Cell Research Building is the first of the planned Stanford Institutes of Medicine. In addition to research facilities, it houses offices for faculty from the Stanford Cancer Center and "hotel space" offices for visiting researchers.

Academic programs and students
The School of Medicine has reversed the traditional teaching method of classroom time being reserved for lectures and problem-solving exercises being completed outside of school as homework; with funding from the Robert Wood Johnson Foundation, school leaders are heading up a collaboration on the use of the "flipped classroom" approach to content delivery.

The School of Medicine also has a long history of educating physician assistants (PAs). Stanford University partnered with Foothill College in 1971 to form the Primary Care Associate Program (PCAP) which has graduated more than 1,500 PAs. The last PCAP class graduated in 2018. Today, the Stanford School of Medicine offers a Master of Science in PA Studies program that seeks to train highly qualified clinical PAs who can practice in any area of medicine and also be leaders in community health, research, and medical education. The program offers a novel approach to curriculum delivery and expanded clinical opportunities as well as interprofessional education, with PA students taking courses side by side with MD students. The program is 30 months in length, accepts 27 students each year, has an acceptance rate of less than 2%.

Rankings and admissions

In the 2021 U.S. News & World Report rankings, Stanford was ranked fourth in the nation among medical schools for research. Admission to the MD program at Stanford is highly competitive: in 2019, 6,894 people applied, 422 were interviewed, and 175 accepted for 90 spots.

Stanford is one of several schools in the United States to use the multiple mini-interview system, developed at McMaster University Medical School in Canada, to evaluate candidates.

Along with the School of Humanities and Science, the Stanford School of Medicine also runs the Biosciences PhD Program, which was ranked first in 2019 among graduate programs in the biological sciences by U.S. News & World Report. In its graduate school specialties, according to U.S. News for 2019, Stanford is #1 in genetics, genomics, and bioinformatics, #1 in neuroscience and neurobiology, #1 in cell biology, #3 in biochemistry, biophysics, and structural biology, and #4 in ecology and evolutionary biology.

Faculty

The School of Medicine has 1,948 full-time faculty. There have been eight Nobel Prize winners over the past six decades, and among its 2019 faculty members are:

 37 members of the National Academy of Sciences
 49 members of the National Academy of Medicine
 4 MacArthur Foundation "geniuses"
 15 Howard Hughes Medical Institute investigators
 26 National Institutes of Health Innovator and Young Innovator Awards

Notable alumni

 Lori Alvord – First board-certified female Diné surgeon, author of The Scalpel and the Silver Bear and 2013 nominee for U.S. Surgeon General
 John C. Baldwin – Former dean of Dartmouth Medical School and former president of the Texas Tech University Health Sciences Center
 Cheri Blauwet – Professional cyclist, winner of Boston Marathon
 William Brody – President of the Salk Institute and former President of Johns Hopkins University
 David D. Burns – Psychiatrist and author
 Amy Chow – Olympic gold medalist
 Alexander A. Clerk – Psychiatrist and sleep medicine specialist
 Toby Freedman – Aerospace Medical Director/Sports Medicine (LA Rams and LA Lakers)
 Bill Frist – Cardiothoracic Surgery Fellow; United States Senator, former presidential candidate
 Randall B. Griepp – Cardiothoracic surgeon who collaborated with Norman Shumway in the development of the first successful heart transplant procedures in the U.S.
 Mary Halton – Physician, suffragist, and an early IUD researcher, she graduated in 1900 from Cooper Medical College.
John C. Handy – Physician and surgeon in Tucson, Arizona (graduate of Medical College of the Pacific)
Eric Heiden – Olympic gold medalist and physician
 David A. Karnofsky – Medical oncologist known for the Karnofsky score
 Robert Kerlan - Founder of Kerlan-Jobe Sports Medicine Orthopaedic Clinic
 Milt McColl – Former 49er linebacker and medical family doctor
 Scott Parazynski – NASA Astronaut, veteran of 5 Space Shuttle missions
Dorian "Doc" Paskowitz (1921–2014) – surfer and physician
 Joshua Prager – Pain medicine specialist and neuromodulator
 Mary Elizabeth Bennett Ritter – One of the first women to earn an MD in California, advocate for women's rights and public health in Berkeley, California.
 Val Murray Runge – John Sealy Distinguished Chair and Professor of Radiology University of Texas Medical Branch
 Belding Scribner – Professor, University of Washington, inventor of the Scribner Shunt
 Huey-Kang Sytwu – President, National Health Research Institutes
 Irving Weissman – Stem cell biologist, founder of Systemix
 Ray Lyman Wilbur – President of American Medical Association, President of Stanford (1916–1943), personal physician of President Harding
 Owen Witte – Distinguished Professor and Founding Director of the UCLA Eli and Edythe Broad Center of Regenerative Medicine and Stem Cell Research at UCLA

Notable current and past faculty

 John R. Adler – Professor of Neurosurgery, inventor of the Cyberknife
 Ben Barres – Professor of Neurobiology, renowned for research on sex and intelligence
 George W. Beadle – Professor of Biology, winner of the 1958 Nobel Prize in Physiology or Medicine
 Paul Berg – Biochemist, winner of the 1980 Nobel Prize in Chemistry for discovery of recombinant DNA
 Jay Bhattacharya - Professor of Medicine, Research Associate at the National Bureau of Economic Research, and Director of Stanford's Center for Demography and Economics of Health and Aging
 Eugene C. Butcher – Professor of Pathology, winner of the 2004 Crafoord Prize
Robert A. Chase – Professor of Surgery, founder of Stanford Plastic & Reconstructive Surgery
 Gilbert Chu – Professor of Biochemistry and Medicine
 Alexander A. Clerk – Clinical Associate Professor of Psychiatry; Director of the Stanford Center for Sleep Sciences and Medicine (1990 -1998)
 Stanley Norman Cohen – Professor of Genetics and of Medicine, accomplished the first transplantation of genes between cells, winner of the National Medal of Science, winner of the National Medal of Technology, inducted into National Inventors Hall of Fame
 Frances K. Conley – Famed female neurosurgeon known for advancing women in American medicine
 Karl Deisseroth – Professor of Bioengineering and of Psychiatry and Behavioral Sciences, pioneer of optogenetics, winner of the 2016 Breakthrough Prize in Life Sciences
 William C. Dement – Professor of Psychiatry and Behavioral Sciences, pioneer in sleep research
 Christian Guilleminault – Professor of Psychiatry and Behavioral Sciences, pioneer in sleep research, first to describe Obstructive sleep apnea
 Stanley Falkow – Robert W. and Vivian K. Cahill Professor in Cancer Research, conducted pioneering work in how bacteria can cause human disease and how antibiotic resistance spreads, winner of the National Medal of Science
 Andrew Fire – Winner of the 2006 Nobel Prize in Physiology or Medicine
 Thomas J. Fogarty – Clinical Professor of Surgery, member of National Inventors Hall of Fame, owner of more than 100 surgical patents, including the Fogarty balloon catheter
 Ralph S. Greco – Johnson and Johnson Distinguished Professor, Emeritus of Surgery at Stanford University School of Medicine
 Philip Hanawalt – Hertzstein Professor of Biology and Dermatology, discovered transcription coupled repair of DNA
 Griffith R. Harsh – Vice Chair of the Stanford Department of Neurosurgery and Director of the Stanford Brain Tumor Center, spouse of Meg Whitman
 Leonard Herzenberg – Winner of the Kyoto Prize for development of fluorescent-activated cell sorting
Herbert N. Hultgren, Professor of Medicine (Cardiovascular) Emeritus, high-altitude medicine pioneer and researcher
 Henry S. Kaplan – Pioneer in radiation therapy for cancer, inventor of the first linear accelerator in the Western hemisphere
Jennifer L. Kelsey – Expert in epidemiology of musculoskeletal disorders, former Chief of Epidemiology
 Brian Kobilka – Professor of Molecular and Cellular Physiology, winner of the 2012 Nobel Prize in Chemistry
 Arthur Kornberg – Winner of the 1959 Nobel Prize in Physiology or Medicine (with Severo Ochoa) for discovery of the mechanisms of the biological synthesis of RNA and DNA
 Roger Kornberg – Winner of the 2006 Nobel Prize in Chemistry, discoverer of nucleosome and transcriptional mediator, member of National Academy of Sciences
 William Langston – Founder and chief executive officer of the Parkinson's Institute and Clinical Center in Sunnyvale, California
 Michael Levitt – Winner of the 2013 Nobel Prize in Chemistry
 Joshua Lederberg – Founder of the Stanford department of genetics, co-recipient of 1958 Nobel Prize in Physiology or Medicine
 Donald Laub – Founder of ReSurge International
 Kate Lorig – Director of the Stanford Patient Education Research Center
 Alex Macario - Professor of Anesthesiology
Yvonne Maldonado – COVID-19 research
Judith Graham Pool — Discovered cryoprecipitate, founded and chaired the Professional Women of Stanford University Medical School, founding member and co-president of the Association for Women in Science
 Daria Mochly-Rosen – George D. Smith Professor for Translational Medicine
 Stephen Quake – Professor and co-chair of Bioengineering, founder of Fluidigm Corp, Helicos Biosciences, inventor of non-invasive prenatal diagnostics by sequencing, winner of Lemelson-MIT Prize
 Bruce Reitz – Performed first combined adult human heart-lung transplant
 Robert Sapolsky – Famous neuroscientist and Professor of Neurology, most noted for his studies on stress
 Lucy Shapiro – Professor of Developmental Biology, winner of the National Medal of Science
 Norman Shumway – Heart transplant pioneer, performed first heart transplant in the United States
 Marcia Stefanick – Professor and PI of the Women's Health Initiative Strong and Healthy Trial (WHISH)
Lyman Maynard Stowe – former Stanford Associate Dean of Academic Affairs and first dean of the University of Connecticut School of Medicine
 Lubert Stryer – National Medal of Science recipient, Winzer Professor of Neurobiology, author of biochemistry textbook
 Samuel Strober – former chief of the Division of Immunology and Rheumatology, co-founder of Dendreon
 Thomas C. Südhof – Winner of the 2013 Nobel Prize in Physiology or Medicine
 Edward Tatum – Co-winner of the 1958 Nobel Prize in Physiology or Medicine
 Jared Tinklenberg – Professor of Psychiatry and Behavioral Sciences
 Irving Weissman – Leading stem cell biologist, director of the Stanford Institute for Stem Cell Biology and Regenerative Medicine, founder of Systemi

References

External links

Medicine, School of
Medical schools in California
Universities and colleges established in 1908
1908 establishments in California

Stanford University School of Medicine


L'iPhone SE de troisième génération (également connu sous le nom d'iPhone SE 3 ou d'iPhone SE 2022) est un smartphone de la troisième génération de l', annoncé le . Les précommandes ont commencé le 11 mars 2022, et le téléphone est commercialisé le 18 mars 2022.

Il est désormais compatible avec la 5G, il a un design quasiment identique à celui de son prédécesseur, celui de l'iPhone 8, mais intègre un nouveau processeur, celui de l'iPhone 13 (la puce A15 bionic).

Lancement

Réception

Ventes

Fin de commercialisation

Composition

Écran
Le smartphone est doté du même écran Retina HD que celui de l'iPhone 8 et l'iPhone SE 2, utilisant la technologie IPS avec True Tone et une large gamme de couleurs (Display P3). L'écran a une résolution de  de  comme ses prédécesseurs.

Appareil Photo

Processeur et mémoire

Conception
Il est doté d'un cadre en aluminium, associé une face avant et arrière en verre. Il partage les mêmes tailles et dimensions physiques que l'iPhone 8 et l'iPhone SE 2, à l'exception du type du verre (il possède le même verre que l'iPhone 13)

L'iPhone SE est disponible en trois couleurs : Minuit, Blanc, et une édition Product Red

Logiciel

Notes et références

Matériel Apple
Produit lancé en 2022
IPhone

IPhone SE (3e génération)


هل المقصود:
 آية إحدى آيات القرآن
 آية (اسم) : اسم معطى

آية (توضيح)


Terra Nova National Park er en nationalpark i Canada, beliggende på øen Newfoundlands østkyst. Parken blev oprettet i 1957 og det beskyttede område omfatter cirka 400 kvadratkilometer. Det var den første nationalpark på Newfoundland.

Parkens navn kommer af den latinske benævnelse for Newfoundland, Terra Nova, som betyder nyt land.

Geografi
Terra Nova National Park ligger ved havbugten Bonavista Bay som vender mod Atlanterhavet. Kysten er klipperig med mange mindre vige. Parkens indre dele består hovedsagelig af kuperede skove og vådområder.

Af de træarter som forekommer i parkens skove er sort-gran den mest karakteristiske, men skoven har også indslag af eksempelvis balsam-ædelgran og løvfældende træer af røn- og løn-slægten.

Eksterne kilder/henvisninger

 Officielt websted

Nationalparker i Canada
Newfoundland og Labrador
Etableret i 1973

Terra Nova National Park


La Banda Presidencial de Ecuador es el principal símbolo del poder político en Ecuador. La usa el presidente del Ecuador como enseña de su dignidad en la ceremonia de su investidura, en sus mensajes a la Asamblea Nacional y en ceremonias militares. Representa la más alta de las Condecoraciones de Ecuador.

Consiste en una Banda de terciopelo, bordada a mano, con hilo de oro y que se elabora con los colores de la bandera de Ecuador. En el centro luce un escudo nacional. Sin embargo, su principal detalle es el lema «Mi Poder en la Constitución», escrito a lo largo de la Banda, del que carecen otras insignias de la región.

El lema presidencial fue el lema del Estado del Ecuador desde 1830 y consta en las primeras monedas ecuatorianas acuñadas entre 1830 y 1850. En varias de ellas aparece en el anverso, rodeando una efigie de la libertad con un gorro frigio y escrito como «El poder en la Constitución». Aunque desapareció de las monedas en los años 70 del siglo  se mantuvo como lema presidencial y parte de la banda.

La Banda es elaborada por las Hermanas Contemplativas del Buen Pastor y tiene una longitud de acuerdo al presidente que la va a usar. El ancho de los tres colores de la bandera nacional en la Banda es de 15 centímetros el amarillo, cinco el azul y nueve el rojo.

Historia y uso

La Banda Presidencial fue adoptada por el primer presidente del Ecuador, Juan José Flores, mediante decreto del 25 de septiembre de 1830, el cual disponía que:  Art. 1° El Presidente del Estado y el que ejerza el Ejecutivo usarán de una banda azul celeste del hombro izquierdo al costado derecho, y sobre ella con letras de oro este lema: MI PODER EN LA CONSTITUCION. Flores lucía y se hizo retratar con una banda de seda celeste, inspirada en las de las condecoraciones españolas, en donde hizo bordar, en letras doradas, el lema presidencial. La banda remataba en un gran lazo, del que no colgaba medalla alguna. Es posible que el origen de la Banda sean las que lucían los gobernadores españoles como parte de sus condecoraciones, que eran de color blanco y azul, como es el caso de la banda bicolor de la Orden de Carlos III que lucían virreyes y presidentes de las reales audiencias españolas. Las bandas españolas medían solamente 10 centímetros de ancho.

Durante el , los sucesores de Flores usaron el mismo diseño en su banda, casi sin alteración. No existía una reglamentación precisa sobre la forma en que debía bordarse la Banda, por lo que el presidente Francisco Robles usó una con el lema bordado junto a nueve estrellas, que representaban las provincias del país. Dos ramas de laurel se bordaron también en la Banda. Sin embargo, la mayoría de los presidentes del  usaron la banda con el lema escrito a lo largo del emblema.

El presidente Gabriel García Moreno se retrató con una Banda que tenía bordados dorados en los filos. Un coleccionista privado exhibe en Quito una banda de seda celeste, que remata en un gran lazo en donde se ve un escudo nacional bordado en oro y que se afirma es la banda original de García Moreno.Se cree que en el lazo hay reliquias católicas, tradición que se mantiene hasta la actualidad. También se conserva un bastón de mando,un sable y un traje de general que usaba García Moreno.

Tras su asesinato, la Banda celeste fue colocada en su cadáver embalsamado, que vestido con uniforme de general en jefe presidió sus propios funerales, el 9 de agosto de 1875 en la Catedral Metropolitana de Quito.

El presidente José María Plácido Caamaño se retrató con una banda de color celeste rematada en un lazo,en dónde es visible el escudo nacional, prácticamente idéntica a la que había usado García Moreno.

El presidente Luis Cordero Crespo fue el último presidente retratado con una banda de seda celeste y un traje ceremonial que usaron algunos de los presidentes, como Vicente Rocafuerte o Vicente Ramón Roca. El traje, que se conserva en Ecuador denominado uniforme diplomático, tenía un cuello y mangas decorado y se complementaba con un bicornio. El traje presidencial se lucía con un pantalón blanco y guantes del mismo color.

El presidente Eloy Alfaro se retrató con el traje presidencial, al que agregó sus charreteras de general. Pero en lugar de la banda celeste puesta por encima del traje, prefirió usar una banda tricolor con el escudo nacional en dorado, por dentro del saco. Hay retratos del presidente Alfaro usando la banda tricolor por debajo y por encima del saco de frac. Desde entonces, los presidentes dejaron de usar la banda celeste y algunos, inclusive, no usaron el lema presidencial.

La Banda presidencial usada por los sucesores de Alfaro privilegió los símbolos patrios en lugar del lema. Así, la banda de Leonidas Plaza Gutiérrez y de su hijo, quien también ejerció la presidencia, Galo Plaza Lasso, no contienen el lema presidencial.

En los años 20, el presidente Gonzalo Córdova lució una Banda con el lema presidencial, que se remataba con un gran listón tricolor en el extremo. Sus antecesores Alfredo Baquerizo Moreno y José Luis Tamayo usaron bandas similares. El presidente Isidro Ayora usaba una banda de seda tricolor rematada con borlas doradas por debajo del frac.

El presidente José María Velasco Ibarra usaba la banda por debajo del frac, que es como aparece en su retrato oficial.

El dictador militar general Guillermo Rodríguez Lara, al adoptar el título de Presidente de la República en 1972, usó una banda con la bandera nacional, pero sin el lema presidencial.

Al restablecerse la República en 1979, el presidente Jaime Roldós Aguilera usó una ancha Banda sobre un terno y abandonó el uso del frac, en beneficio del traje de hombre contemporáneo, estilo que siguieron sus sucesores.

El remate de la Banda se fue simplificando. Así, el presidente Rodrigo Borja lució en 1988 una banda que contiene, en lugar del vistoso lazo de los años 20, un simple nudo, que es como se mantiene hasta la actualidad. El presidente Rafael Correa utilizó la banda presidencial por encima del saco, al igual que su sucesor, Lenín Moreno.

Los presidentes desde 1979 han enviado un saco de traje a las monjas que elaboran la Banda, de manera que quede a su medida.  Al dejar el cargo, cada presidente se lleva su Banda como recuerdo, siendo de su propiedad, por lo que se elabora una nueva para cada nuevo presidente, como ocurrió también con el actual mandatario del Ecuador.

En el Archivo Juan José Flores de la Universidad Católica de Quito, es posible observar la Banda del presidente Flores y algunas de sus condecoraciones, mientras que en Samborondón, cerca de Guayaquil, en el Museo de los Presidentes de la Universidad Espíritu Santo, se encuentran las bandas presidenciales de varios presidentes guayaquileños, como Carlos Julio Arosemena Tola, Carlos Julio Arosemena Monroy, Jaime Roldós, donados por sus familias, y la de Alfredo Palacio, donada por él mismo. El presidente Correa dejó la suya en el museo de la Presidencia de la República, en el Palacio de Carondelet.

Confección
La Banda es elaborada por las Hermanas Contemplativas del Buen Pastor, en un monasterio al norte de Quito, desde la presidencia de Gabriel García Moreno (1861-1865). A pesar del carácter laico del Estado ecuatoriano, las religiosas católicas agregan alguna reliquia al bordarla en el interior de la esfera del Escudo Nacional, como fragmentos de ropa de los santos ecuatorianos o del presidente García Moreno o simplemente colocan estampas religiosas en el interior, como el Sagrado Corazón de Jesús.

Para su confección utilizan hilo de oro adquirido en Italia y tela de terciopelo traída de Estados Unidos. La longitud depende de las medidas del presidente que la usará y las letras del lema tienen un altura de cinco centímetros. El ancho de los tres colores de la bandera nacional en la Banda es de 15 centímetros el amarillo, el azul cinco y el rojo nueve para que en el momento de doblarla tenga un aspecto grueso. La Banda del presidente Moreno tiene letras góticas, a diferencia de las que emplearon sus más recientes antecesores.

Lema presidencial
Al frente de la Banda va inscrito el lema «Mi Poder en la Constitución», bordado con hilo de oro en todo lo largo. Desde el restablecimiento de la República en 1979, solamente un presidente, Osvaldo Hurtado, ha empleado la variante «El Poder en la Constitución», que fue usada con más frecuencia por mandatarios en el siglo . Un decreto del presidente Eloy Alfaro, del 5 de junio de 1897, dispone el uso de la frase "El Poder en la Constitución" en la Banda Presidencial. Otros presidentes han prescindido de usar la frase.

Referencias

Enlaces externos

 Biografías y retratos oficiales de los presidentes de Ecuador, que muestran la evolución de la Banda Presidencial.

Condecoraciones de Ecuador
Ecuador

Banda Presidencial de Ecuador


Fabrice Ndala Muamba (n. 6 aprilie 1988, Kinshasa, Zair) este fotbalist profesionist, retras din activitate, care în cariera sa a evoluat la cluburile Arsenal, Birmingham City și Bolton Wanderers pe postul de mijlocaș central. Născut în Zair (astăzi Republica Democrată Congo), Muamba s-a mutat în Anglia la vârsta de 11 ani, și ulterior a jucat pentru naționalele de juniori și tineret ale Angliei până la nivelul Under-21, inclusiv.

În martie 2012, Muamba a suferit un stop cardiac în timpul unui meci din FA Cup dintre Bolton și Tottenham Hotspur, din care și-a revenit în pofida faptului că inima sa s-a oprit și nu a bătut timp de 78 de minute. În august 2012, acesta și-a anunțat încheierea carierei de fotbalist.

Muamba a fost convocat pentru prima dată la echipa națională de fotbal a Angliei Under-21 pentru meciul amical cu echipa națională de fotbal a României Under-21 din 21 august 2007, de pe Ashton Gate Stadium, Bristol, și și-a făcut debutul intrând la schimb în repriza secundă a meciului.

Statistici carieră

Referințe

Legături externe

Official website

Nașteri în 1988
Englezi în viață
Britanici naturalizați
Fotbaliști congolezi
Fotbaliști englezi
Fotbaliști ai Arsenal FC
Fotbaliști ai Premier League
Fotbaliști ai cluburilor din Anglia
Creștini englezi
Mijlocași

Fabrice Muamba


An Ornithocephalus bonitensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Dodson, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Antonio Luiz Vieira Toscano. An Ornithocephalus bonitensis in nahilalakip ha genus nga Ornithocephalus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ornithocephalus

Ornithocephalus bonitensis


Painter Man je pjesma engleskog sastava The Creation iz 1966. godine. Bila je njihov drugi i najuspješniji singl. Ušla je u Top 40 na Britansku ljestvicu singlova kasne 1966. godine. i dosegla 8. mjesto na njemačkoj top ljestvici travnja 1967. godine.

Za izvedbu se gitarist Eddie Phillips poslužio violinskim gudalom. Tu je tehniku sviranja gitare popularizirao Jimmy Page. Općenito, pjesma je bila mali hit u Ujedinjenom Kraljevstvu no daleko je bila uspješnija na kontinentskoj Europi gdje je The Creation postigao niz uspjeha.

Poslije ju je u svojoj obradi izveo Boney M 1979. godine i dosegla je 10. mjesto na britanskoj ljestvici.
Uvrstili su ju u svoj album Nightflight to Venus iz 1978. godine. Bila je objavljena u kontinentskoj Europi kao dvostruka A-strana "Rasputin"/"Painter Man" 1978. godine. U Ujedinjenom Kraljevstvu ova obrada dobila je status A-strane i izdana na 12" singlici u crvenom i u žutom vinilu.

Skladbu je također obradio britanski post-punk sastav The Television Personalities. Izašla je na njihovom albumu iz 1982. They Could Have Been Bigger than the Beatles.

Izvori

Vanjske poveznice
Stihovi  na MetroLyrics

Singlovi 1960-ih
Singlovi 1970-ih
Britanske skladbe

Painter Man


Mickelia nicotianifolia, vrsta papratnjače iz Srednje i Južne Amerike i s Kariba

Sinonimi
 Acrostichum nicotianifolium Sw.
 Acrostichum nicotinanifolium var. saxicolum Jenm.
 Anapausia acuminata Presl
 Anapausia nicotianifolium (Sw.) Presl
 Bolbitis killipii (Maxon) Lellinger
 Bolbitis nicotianifolia (Sw.) Alston
 Bolbitis nicotianifolia (Sw.) Ching
 Chrysodium acuminatum Mett.
 Chrysodium nicotianifolium (Sw.) Mett.
 Gymnopteris acuminata Presl
 Gymnopteris acuminata var. heterophylla Fée
 Gymnopteris nicotianifolia (Sw.) Presl
 Leptochilus killipii Maxon
 Leptochilus nicotianifolius (Sw.) C. Chr.
 Leptochilus nicotianifolius var. simplex Rosenst.

Izvori

Elaphoglossoideae

Mickelia nicotianifolia


Tamo gdje palme cvatu je hrvatski dokumentarni film. Scenaristica je Ljiljana Bunjevac Filipović. U filmu se radi o ocu Anti Gabriću, a snimljen je u Indiji u župi Mariapolly gdje je otac Ante proveo svoje posljednje godine života i svećeništva, te u njegovom rodnom Metkoviću. U Indiji je pokopan s grudom hrvatske zemlje i bočicom Jadranskog mora koje je ponio sa sobom kada je dolazio u Indiju, onako kako mu je i bila želja.

Izvori

Hrvatski dokumentarni filmovi

Tamo gdje palme cvatu (2014.)


La Periférica de Burdeos o A630 comúnmente conocida como Rocade (o Ronda en español) y largo de 45 kilómetros facilita la circunvalación de Burdeos y es una prolongación de la autopista A10. En 2010 la densidad de tráfico alcanzaba 131,500 vehículos por día en su tramo con más densidad, solo superado en Francia por el Bulevar Periférico de París.

Descripción
La autopista cuenta con 2 por 2 carriles en el tramo oeste y 2 por 3 carriles en el tramo este entre la autopista A63 y la autopista A10. Está previsto una ampliación a 2 por 3 carriles en el tramo oeste entre el intercambiador de la autopista A63 y la salida

El tramo oeste fue iniciado en 1972 y finalizado en 1983. Diez años más tarde se inauguró el resto siendo el tramo entre el puente Francois Mitterand y la RD 936 el último en ser abierto.

La autopista es gratuita y la velocidad está limitada 90 km/h (desde 2007).

Cuenta con 28 paneles informativos. Aparte de información general los paneles también informan del tiempo real desde cada panel informativo hasta las 3 o 4 próximas salidas.

Además cuenta con semáforos en los accesos 12 y 13 para regular el tráfico en horas punta.

Salidas

Notas y referencias

Carreteras de Francia
Autopistas de Francia
Vías de circunvalación urbanas de Francia
Infraestructuras de la región de Nueva Aquitania
Urbanismo de Burdeos
Arquitectura de 1983
Francia en 1983
Infraestructuras de Francia del siglo XX

Cinturón Periférico de Burdeos


est un genre éteint  de dinosaures Hadrosauroidea basal connu du début de la  inférieur du Crétacé supérieur du comté de Zuoyun, dans la province du Shanxi, dans le nord-est de la Chine. Il contient une seule espèce, .

Découverte et dénomination
Yunganglong a été décrit et nommé pour la première fois par Run-Fu Wang, Hai-Lu You, Shi-Chao Xu, Suo-Zhu Wang, Jian Yi, Li-Juan Xie, Lei Jia et Ya-Xian Li, en 2013, et l'espèce type est Y. datongensis. Le nom générique rend hommage aux grottes de Yungang, un site du patrimoine mondial de l'UNESCO construit aux  et  siècles à environ 50 km à l'est de la localité du fossile, et dérivé du long, sens « dragon » en chinois. Le nom spécifique fait référence à la ville de Datong, située dans le nord de la province du Shanxi, où l'holotype a été trouvé.

Yunganglong est connu uniquement à partir de l'holotype SXMG V 00001, numéro de champ ZY007, un squelette partiel associé mais désarticulé conservé au Musée de géologie du Shanxi. L'holotype provient d'un seul individu et comprend la partie caudo-dorsale du crâne, ZY007-37 et ZY007-38, séparées le long du plancher du crâne ; deux vertèbres cervicales ZY007-40 et ZY007-41 ; arc neural dorsal partiel et processus neuronaux ZY007-36 ; deux vertèbres caudales, dont la proximale ZY007-27 et la médiane ZY007-19 ; parties distales des deux ischions (gauche ZY007-11 et droite ZY007-12, extrémité distale du fémur gaucheZY007-32, partie proximale du tibia droit ZY007-1 et partie distale du tibia gauche avec l'astragale ZY007-2. Les restes ont été collectés en 2011 dans la localité 7 de la formation de Zhumapu, dans le cadre d'un projet de recherche de dinosaures pour le Musée de géologie du Shanxi, initié par le Département des terres et des ressources de la province du Shanxi. SXMG V 00001 a été trouvé à proximité du comté de Zuoyun, dans la partie inférieure de la formation de Zhumapu, datant du début du Crétacé supérieur sur la base de corrélations biostratigraphiques, recouvrant la formation de Zuoyun du début du Crétacé supérieur. En dehors de SXMG V 00001, des restes d'Ankylosauria et de Ceratopsia ont été trouvés dans les localités nouvellement découvertes. Le premier enregistrement de dinosaures dans la province du Shanxi a été signalé par Young (1958), dans deux localités du comté de Zuoyun. Il a attribué le matériel Hadrosauroidea trouvé dans la localité de Xinyaogou, de la région de Zuoyun, à Bactrosaurus johnsoni, y compris deux dents isolées, quelques vertèbres dont une série de 25 vertèbres caudales, une côte, un humérus droit et plusieurs os des mains et des pieds. Bien qu'il n'existe aucun matériel qui se chevauche, sur la base de la position phylogénétique plus basale et de zone stratigraphique inférieur de Yunganglong par rapport à Bactrosaurus, le matériel de Young appartient plus probablement à Yunganglong.

Description

Wang et al. (2013) ont diagnostiqué Yunganglong datongensis en utilisant une combinaison unique de quatre caractères. La surface caudale du supra-occipital, chez Yunganglong et les Hadrosauroidea, plus avancés est fortement inclinée vers l'avant à environ 45 °, tandis qu'elle est presque verticale chez Jintasaurus et les Hadrosauriformes moins dérivés. La partie horizontale du processus paroccipital est étendue caudo-latéralement et accompagnée du squamosal, mais étendue latéralement chez Jintasaurus et les Hadrosauriformes moins dérivés. Comme observé chez Yunganglong et Jintasaurus, mais pas chez Bactrosaurus et les taxons plus avancés, la partie pendante du processus paroccipital ne se courbe pas au niveau du crâne. Enfin, Yunganglong et les Hadrosauriformes moins dérivés possèdent une rainure d'extension inter-condylienne profonde en forme de U sur le fémur, partiellement fermée par l'expansion des condyles médiaux et latéraux, tandis que chez les taxons plus avancés (par exemple Nanyangosaurus), elle est entièrement fermée.

Yunganglong ne peut pas être comparé directement avec trois autres Hadrosauroidea non Hadrosauridae. Il s'agit de Shuangmiaosaurus du Crétacé supérieur précoce de la province de Liaoning, dans le nord-est de la Chine, et de deux autres taxons du Crétacé supérieur précoce d'Amérique du Nord : Protohadros du Cénomanien et Jeyawati du Turonien. Comme les autres Hadrosauroidea, Yunganglong était un herbivore qui pouvait marcher de manière bipède et se tenir debout sur ses quatre pattes. Le crâne de Yunganglong est relativement large et bas.

Phylogénie
Sur la base de sa morphologie, Wang et al. (2013) ont montré que Yunganglong était plus dérivé que l'hadrosauriforme basal Iguanodon, mais plus primitif que les Hadrosauridae, tels que Edmontosaurus et Corythosaurus. Pour explorer davantage la position phylogénétique de Y. datongensis parmi les Hadrosauriformes, Wang et al. (2013) ont utilisé une version modifiée de la matrice de données présentée pour la première fois par Sues et Averianov (2009). Nanyangosaurus, Shuangmiaosaurus et Yunganglong ont été ajoutés à la matrice, et deux codages de caractères ont été modifiés. Dans l'arbre de consensus strict, Yunganglong a été retrouvé comme plus avancé que Probactrosaurus, dans une polytomie non résolue avec Jintasaurus, Protohadros, Nanyangosaurus, Shuangmiaosaurus, Levnesovia, Bactrosaurus, Tanius, Telmatosaurus et le clade formé par Aralosaurus et les Hadrosauridae. L'arbre de la règle de la majorité à 50 % a résolu davantage sa position phylogénétique, comme le montre le cladogramme ci-dessous :

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Ornithischia
Genre de dinosaures non aviens (nom scientifique)
Taxon fossile décrit en 2013
Paléontologie en Chine

Yunganglong


Maude Flanders (d. 4 Mart 1962 ö. 13 Şubat 2000), The Simpsons çizgi dizisinde Ned Flanders'ın eşidir.

Bir speedway yarışında bedava dağıtılan tişörtlerden birinin Homer Simpson tarafından tutulamaması sonucunda, top şeklindeki tişörtün ona çarpması ile tribünden düşerek ölmüştür. Daha sonraları bir melek olarak, kısa da olsa dizide görüldüğü bir bölüm olmuştur. Bu karakterin diziden çıkarılmasının iki nedeni olduğu düşünülmektedir. Birincisi Marge Simpson gibi ona benzeyen ve başrolde olan bir anne olması, ikincisi Ned Flanders'ın bekar bir erkek olarak yaşayacağı olaylarla diziye daha fazla renk katabileceğinin düşünülmesidir. Onun ölümüyle Simpson ailesine benzer bir ailenin varlığı sona ermiş oldu.

Simpsonlar karakterleri

Maude Flanders


Prințul Lorenz al Belgiei, Arhiduce de Austria-Este (n. 16 decembrie 1955) este membru al familiei regale belgiene și cetățean austriaco-belgian. Din 1996 el este, de asemenea, șeful Casei de Austria-Este, o ramură a fostei Casei Imperiale austriece, Casa de Habsburg-Lorena.

Biografie
Prințul Lorenz s-a născut la clinica Belvédère, Boulogne-Billancourt, Hauts-de-Seine, Franța. Este al doilea copil al Arhiducelui Robert de Austria-Este și al Prințesei Margherita de Savoia-Aosta. Bunicii săi paterni au fost ultimii împărați ai Austriei Carol și Zita. Împăratul Carol a fost beautificat în 2004.Lorenz are legături cu Orléans prin bunica maternă, Anne de Orléans, care a fost sora Henri d'Orléans conte de Paris.

La 22 septembrie 1984 la Bruxelles, Lorenz s-a căsătorit cu Prințesa Astrid a Belgiei, singura fiică a, pe atunci, Prințului ș Prințesei de Liège, mai târziu regele Albert al II-lea al Belgiei și regina Paola. Cuplul are cinci copii:

 Prințul Amedeo Marie Joseph Carl Pierre Philippe Paola Marcus d'Aviano, Arhiduce de Austria (n. 21 februarie 1986); s-a căsătorit cu Elisabetta Maria Rosboch von Wolkenstein (n. 1987) la 5 iulie 2014. Cuplul are o fiică:
Arhiducesa Anna Astrid de Austria-Este (n. 17 mai 2016)
 Prințesa Maria Laura Zita Beatrix Gerhard, Arhiducesă de Austria (n. 26 august 1988)
 Prințul Joachim Karl-Maria Nikolaus Isabelle Marcus d'Aviano, Arhiduce de Austria (n.  9 decembrie 1991)
 Prințesa Luisa Maria Anna Martine Pilar, Arhiducesă de Austria (n. 11 octombrie 1995)
 Prințesa Laetitia Maria Nora Anna Joachim Zita, Arhiducesă de Austria (n. 23 aprilie 2003)

Prințul Lorenz este nașul Prințului Carl-Johan de Nassau, fiul cel mic al Prințului Jean de Luxembourg și al contelui Costantino Secco di Aragona, fiul cel mare al verișoarei sale Arhiducesa Catharina-Maria de Austria.

Prințul locuiește cu familia pe domeniul Stuyvenberg. În 1995, socrul său, regele Alebert al II-lea, cu ocazia nașterii prințesei Luisa Maaria i-a acordat titlul de prinț al Belgiei. Prințul Lorenz este cavaler al Ordinului Lâna de Aur acordat de către unchiul său, Otto de Habsbourg.

Note

Nașteri în 1955
Prinți belgieni
Casa de Austria-Este
Duci de Modena
Cavaleri ai Lânii de Aur