රෝගවල ආයුර්වේදයේ අර්ථ දක්වීම

තුන්දොස්හි සමතුලිතතාවය විවිධාකාර හේතු නිසාවෙන් වෙනස් විය හැක ඒ අතර  වැරදි ජීවන රටාවන් ආහාර සහ මානසින හා ශාරීරිකව ඇතිවන හානි ප්‍රධාන තැනක් ගනී.බොහෝ වැරදි ජීවන රටාවන්ට මුල වන්නේ අප සිරුර පිළිඹඳව ඇති අප තුල ඇති දුර්වල අවබෝධයන්ය.  සිරුර තුල තුන් දෝෂයන්හි වෙනස් වීමක් ඇති වන කල්හි එමගින් රෝග  ලක්ෂණ පහලවීම සදහා දිගු කාලයක් ගතවේ. මෙම වෙනස්කම් ඇතිවිමත් සමගම පුද්ගලයාගේ දුර්වල ස්ථානයක් ඔස්සේ රෝගයක් එහි ලක්ෂණ පෙන්නුම් කරයි. ඇතැම් අවස්ථාවන්හිදී සිරුරේ සාමාන්‍ය පාලනයට ඔබ්බෙන් රෝග ඇති වේ. මේවා කර්මය හා එහි විපාක පිළිබඳව විග්‍රහ කෙරෙන සිද්ධාන් ත මත  "කර්ම රෝග" නමින්  හැදින්වේ.

ආයුර්වේද ප්‍රතිකාර ක්‍රම

ආයුර්වේද ප්‍රතිකාර ක්‍රම බොහොමයක් ශාක සාර ඖෂධ වේ. ඇතැම් ඒවා ස්වාභාවික ඛණිජමය නිෂ්පාදන වේ. මේවා ආයුර්වේදයට අනුව පහත සඳහන් ගුණාංග වලින් යුක්ත වේ.

	රස 	- 	රසය
	ගුණ	-	ගුණය
	වීර්ය	-	(රත්වීමේ හෝ සිසිල් වීමේ හැකියාව) බලවත් කම
	විපාක	-	ජීර්ණය හා පරිවෘත්තියෙහි බලපැම
	ප්‍රභාව	-	යම්කිසි ද්‍රව්‍යයකට විශේෂණය වු ශක්තිය

පොදුවේ ගත් කළ සියළුම ශාකමය ඖෂධ සඳහා වාත , පිත්ත , කප්හ යන තුන් දොස් වැඩි කිරීමේ හෝ අඩු කිරීමේ විවිධ මට්ටමින් හා විවිධ සංකලනයන්ගෙන් යුක්ත වේ. සාම්ප්‍රදායික ආයුර්වේද වෛද්‍යවරයෙකු මගින් තුන්දොස්හි සමතුලිතතාවය වෙනස්වී ඇති අන්දම අවබෝධකර ගැනීම මගින් රෝගවලට ප්‍රතිකාර කරනු ලැබේ. ඉන්පසු ඔහු අදාල ශාකමය ඖෂධ එකක් හෝ කිහිපයක් සංකලනයක් වන පරිදි නිවැරදි මාත්‍රාවන්ගෙන් නිර්දේශ කර අදාල දෝෂයන් මුලින් තිබු තත්වයට පත් කර රෝග සුව කර සාමාන්‍ය සෞඛ්‍ය තත්වය නැවත ලබාදේ.

විෂහරණය (පංචකර්ම)

ආයුර්වේදයෙහි එන මෙම උප ක්ෂේත්‍රය මගින් විවිධ වු විෂ හරණ ක්‍රම මගින් රෝග වලක්වා ගැනීම හා පාලන ක්‍රම ගැන ඉගැන්වේ. මේවා පංච කර්ම නම් අංග 5කින් යුක්ත වේ.

	විරේචන	-	විරේක කිරීමේ ප්‍රතිකාර
	බස්තිස් (නිරූන හා අනුවංශ ලෙස වර්ග කෙරේ) - ශාකසාර හා තෛලමය කසාය මගින් ලබාදෙන වස්ති
	වමන		-	වමනය ඇති කිරීමේ ඖෂධ
	නාසය		- 	ආඝ්‍රාහණය
	රක්ත මෝක්ෂ	-	ලේ වහනය කරවීම

Ayurvedic interpretation of disease


Noah Atubolu, né le  à Fribourg-en-Brisgau en Allemagne, est un footballeur allemand qui joue au poste de gardien de but au SC Fribourg.

Biographie

En club
Né à Fribourg-en-Brisgau en Allemagne, Noah Atubolu est formé par le SC Fribourg. Avec l'équipe réserve du club il est promu en troisième division allemande à l'issue de la saison 2020-2021. Le , Atubolu prolonge son contrat avec Fribourg et promu en équipe première en tant que troisième gardien, tout en continuant à jouer avec la réserve.

En équipe nationale
Né et ayant grandi en Allemagne, Noah Atubolu possède également des origines nigériannes. Il peut représenter ces deux nations en sélection.

Atulobu représente l'équipe d'Allemagne des moins de 17 ans de 2017 à 2018 pour un total de sept matchs joués. Avec cette sélection il participe au championnat d'Europe des moins de 17 ans en 2019. Lors de cette compétition organisée en Irlande il ne joue qu'un match, contre l'Autriche (victoire 1-3 de l'Allemagne).

Le , Noah Atubolu joue son premier match avec l'équipe d'Allemagne espoirs face à la Lettonie. Il est titulaire ce jour-là, et son équipe l'emporte largement par quatre buts à zéro. Après la rencontre, le sélectionneur des espoirs allemands, Antonio Di Salvo salue la prestation de son joueur.

Statistiques
Le tableau ci-dessous retrace la carrière de Noah Atubolu depuis ses débuts :

En club

Notes et références

Liens externes

Footballeur allemand
Naissance en mai 2002
Naissance à Fribourg-en-Brisgau

Noah Atubolu


Agrilus birmanicus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1892.

Referências

birmanicus

Agrilus birmanicus


William C. Mellor, A. S. C. () a fost un director de imagine care a lucrat la Paramount, MGM și 20th Century Fox în timpul unei cariere care s-a întins pe trei decenii.

După ce a lucrat inițial la filme de categoria B în anii 1930, el a început să se remarce ca director de imagine în 1940, când a lucrat pentru Preston Sturges la The Great McGinty.

Colaborările cele mai apreciate ale lui Mellor au fost cu regizorii George Stevens (câștigând premiul Oscar pentru două dintre filmele sale, A place in the Sun în 1951 și Jurnalul Annei Frank în 1959) și William Wellman (Westward the Woman, 1951). De asemenea, el a colaborat la mai multe western-uri ale lui Anthony Mann, inclusiv The Naked Spur în 1953, și la mai multe musicaluri MGM. El a fost nominalizat pentru un Premiu Oscar pentru activitatea sa la Peyton Place (1957) al lui Mark Robson.

A murit subit în urma unui atac de cord în timp ce filma The Greatest Story Every Told, cu regizorul Stevens, în 1963. Loyal Griggs l-a înlocuit pe Mellor. El a fost înmormântat în Forest Lawn Memorial Park din Glendale, California.

Mellor a primit postum o nominalizare la Oscar pentru contribuția sa la acest film.

Filmografie selectivă
 A Son Comes Home (1936)
 Birth of the Blues (1941)
 Too Late for Tears (1949)

Note

Legături externe

Nașteri în 1903
Decese în 1963

William C. Mellor


Kalabatka  es un jútor del raión de Slaviansk del krai de Krasnodar, en el sur de Rusia. Está situado en los arrozales situados entre los distributarios del delta del Kubán y las marismas colindantes, 47 km al noroeste de Slaviansk-na-Kubani y 115 al noroeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 45 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Chernoyerkovskoye.

Historia

Los primeros habitantes de la localidad fueron pescadores cosacos del Mar Negro que se establecieron aquí a principios del . Su nombre es cherkesio.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace.
 Este artículo es en parte una traducción de su correspondiente en la edición rusa de Wikipedia, Калабатка.
 Sitio web sobre la localidad
 Mapa en vlasenko.net .

Localidades del raión de Slaviansk del krai de Krasnodar
Localidades establecidas en el siglo XIX

Kalabatka


ටොට්ටොරි ප්‍රාන්තය, ජපානයේ පිහීටි ප්‍රාන්තයකි.

ආශ්‍රිත
 ජපානය

ජපානය
ජපානයේ ප්‍රාන්ත

ටොට්ටොරි ප්‍රාන්තය


Demet steht für:

 einen weiblichen türkischen Vornamen
 Demet (Zeitschrift), osmanische Frauenzeitschrift
 Deirdre Demet-Barry (* 1972), US-amerikanische Radrennfahrerin

Demet


Reciful Ialoveni este un monument al naturii de tip geologic sau paleontologic în raionul Ialoveni, Republica Moldova. Este amplasat la marginea de sud-vest a orașului Ialoveni, pe drum spre satul Costești, pe malul stâng al râului Ișnovăț. Are o suprafață de 3 ha conform legii ariilor protejate, sau 4,5 ha conform unor măsurări mai recente (2016). Obiectul este administrat de primăria orașului Ialoveni.

Monumentul natural reprezintă un obiect recifal demonstrativ de origine organogenă de vârstă basarabiană (subetaj al sarmațianului) și este considerat ca obiect documentar de reper. Structura internă nu a fost studiată.

Obiectivul a fost luat sub protecția statului prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 13 martie 1962 nr. 111, iar statutul de protecție a fost reconfirmat prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 8 ianuarie 1975 nr. 5 și Legea nr. 1538 din 25 februarie 1998 privind fondul ariilor naturale protejate de stat. Deținătorul funciar al monumentului natural era, conform legii din 1998, Asociația Științifică de Producție "Codru", dar între timp acesta a trecut la balanța primăriei orașului Ialoveni.

Conform situației din anul 2016, aria naturală nu are un panou informativ cu privire la statutul de protecție.

Referințe

Bibliografie

Legături externe

Ialoveni, Reciful
Raionul Ialoveni

Reciful Ialoveni


Bătălia de la Jugla a fost o bătălie care a avut loc între 1 și 3 septembrie 1917 în cadrul Primului Război Mondial între armata Republicii Ruse și cea a Imperiului German. A fost o parte din ofensiva germană denumită Bătălia de la Golful Riga (în germană Schlacht um Riga). Obiectivul principal pentru Armata 12 rusă a fost de a preveni pătrunderea armatei a 8-a germană prin râul Daugava și asedierea trupelor rusești în Riga.

Bătălia a avut loc la malul râului Mazā Jugla. Una dintre principalele unități implicate a fost o brigadă de 6000 de pușcași letoni aflați sub comanda lui Ansis Lielgalvis. Bătălia s-a încheiat cu victoria germanilor, care au capturat Riga.

Context
Generalii germani au început să se pregătească pentru luptă cât mai devreme în decembrie 1916. Au decis să forțeze Râul Daugava, la Ikšķile și să avanseze rapid prin nord și nord-vest. Acest lucru a avut două scopuri principale: pentru a determina capitularea Armatei a 12-a ruse și a captura Riga. Acest lucru ar fi permis, de asemenea, îndreptarea frontului German, care ar fi permis relocarea unui număr de divizii germane în Franța, unde soarta războiului ar fi determinată.

Lupta
În dimineața zilei de 1 septembrie 1917, după trei ore de bombardament de artilerie, germanii au lansat asaltul și au început construcția a trei poduri de pontoane din lemn peste râul Daugava lângă Ikšķile. 1159 de arme germane de artilerie au suprimat complet cele 66 ale armatei rusești. Focurile de artilerie au forțat a 186-a Divizie Rusă să se retragă de pe malul drept al râului Daugava, permițând astfel germanilor să traverseze râul. Comandantul rus al Armatei a 12-a, General Parsky, a ordonat corpului de armată XLIII să contraatace capul de pod german, delegând patru divizii de infanterie, precum și două brigăzi de puscași letoni.

Forțele ruse, inclusiv brigada letonă, au primit comenzi în după-amiaza zilei de 1 septembrie și au început să atace germanii din Ropaži. Al cincilea regiment de pușcași letoni a ajuns după-amiaza la fortificațiile germane aflate de-a lungul râului Jugla. Lupte intense au început de-a lungul întregului front de 14 km. Germanii au folosit avioane, aruncătoare de flăcări si atacuri cu gaz, dar în ciuda acestor forțe, pușcașii letoni a reușit să frâneze înaintarea germană pentru 26 de ore. Acest lucru a permis celei de-a 12 Armatei ruse (inclusiv primei brigade de pușcași letoni care încă era în mlaștina din Tīrelis, lângă Olaine) retragerea în condiții de siguranță din Riga.

În dimineața zilei de 3 septembrie, unitățile letone au primit ordin să se retragă, luând poziții defensive în apropierea Sigulda și Cēsis.

Urmări
Bătălia de Jugla provocat pierderi grele unităților letone de puscași. Regimentul 5 Zemgale și 6 Tukums au pierdut mai mult de jumătate din efectivul lor de luptă. Regimentele 7 Bauskas și 8 Valmiera regimente au suferit de asemenea pierderi grele. Riga a fost pierdută la avansarea Germanilor. Cu toate acestea, un obiectiv important a fost realizat, Armata a 12-a rusă reușind să se retragă intactă de la Riga și să se întoarcă în siguranță la Vidzeme.

Referințe

Bătălii ale Primului Război Mondial

Bătălia de la Jugla


Lomaridium, rod paprati iz porodice rebračevki (Blechnaceae) kojemu pripada 16 vrste iz neotropa, tropske Istočne Afrike, Madagaskara i Australazije (1 vrsta). Opisan je 1851.

Vrste
 Lomaridium acutum (Desv.) Gasper & V. A. O. Dittrich
 Lomaridium angustifolium (Kunth) Vicent & Gabriel
 Lomaridium attenuatum (Sw.) Gasper & V. A. O. Dittrich
 Lomaridium biforme (Baker) Gasper & V. A. O. Dittrich
 Lomaridium binervatum (Poir.) Gasper & V. A. O. Dittrich
 Lomaridium bonapartei (Rakotondr.) Gasper & V. A. O. Dittrich
 Lomaridium contiguum (Mett.) Gasper & V. A. O. Dittrich
 Lomaridium dendrophilum (Sodiro) Gasper & V. A. O. Dittrich
 Lomaridium ensiforme (Liebm.) Gasper & V. A. O. Dittrich
 Lomaridium fragile (Liebm.) Gasper & V. A. O. Dittrich
 Lomaridium fuscosquamosum (A. Rojas) Gasper & V. A. O. Dittrich
 Lomaridium nigrocostatum (A. Rojas) Gasper & V. A. O. Dittrich
 Lomaridium pteropus (Kunze) Gasper & V. A. O. Dittrich
 Lomaridium schottii (Colla) Gasper & V. A. O. Dittrich
 Lomaridium simillimum (Baker) Gasper & V. A. O. Dittrich
 Lomaridium xiphophyllum (Baker) Gasper & V. A. O. Dittrich

Izvori

Rebračevke

Lomaridium


El mochuelo del Congo (Glaucidium sjostedti) es una especie de ave estrigiforme de la familia Strigidae nativa de África Central: Camerún, República Centroafricana, Congo, República Democrática del Congo, Guinea Ecuatorial, Gabón y Nigeria. Habita el bosque húmedo tropical.  No tiene subespecies reconocidas.

Referencias

Enlaces externos

sjostedti
Aves de África
Taxones descritos por Anton Reichenow
Animales descritos en 1893

Glaucidium sjostedti


An Cyrtorchis acuminata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Allen Rolfe, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Cyrtorchis acuminata in nahilalakip ha genus nga Cyrtorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyrtorchis

Cyrtorchis acuminata


Lib (povijesno Hlib, Hlivaj) i Lip planina je planina u Bosni i Hercegovini. Dio je Čvrsničke grupe.

Nalazi se jugoistočno od Tomislavgrada, a izdiže se na jugoistočnom rubu Duvanjskog polja. Sjeveroistočnu granici prema Vran planini čini klanac Grla. Lib završava s visoravni Kovačevac.

Najviši vrh je Svinjar visok 1481 metar nadmorske visine, drugi viši vrh je Smiljevača (1429 m).

Izvori

Planine u Bosni i Hercegovini

Lib (planina)


Die Grube Jägersfreude ist ein ehemaliges Steinkohlebergwerk im Stadtteil Jägersfreude in Saarbrücken. Sie wird den sog. Eisenbahngruben zugerechnet.

Geschichte

1718 legte der Unternehmer Johannes Bregenzer im Südwesten Jägersfreudes eine Eisenschmelze an. Um 1750 wurde die ehemalige Schmelze in ein Hammerwerk umgebaut, in dem Schwarzblech hergestellt wurde. Die erforderlichen Kohlen werden im Stollenabbau gewonnen. Mit der Französischen Revolution wurde der Abbau eingestellt und das Hammerwerk stillgelegt. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts wurde aus dem Hammerwerk eine Schamotte-Fabrik. Der erforderliche Tonstein wurde ab 1809 aus der eigenen Grube im Stollenbau bezogen. 1815 arbeiteten 40 Bergleute in Jägersfreude.

Der industrielle Steinkohleabbau in der Grube Jägersfreude begann 1856 mit dem Abteufen der ersten beiden Tiefbauschächte (Schacht I bis 95 Meter, Schacht II bis in 140 Meter Tiefe). 1906 wurde ein weiterer Schacht errichtet, das Abbaufeld stark erweitert und ein Anschluss an die Eisenbahnstrecke Saarbrücken—Neunkirchen eingerichtet. 1914 arbeiteten 1800 Menschen in der Grube. 1920 wurde ein weiterer Schacht angelegt. In der Folgezeit gehörte die Grube zu den größten des Saarlandes, die Tagesanlage wurde erheblich ausgebaut und modernisiert. 1921 wurde Schacht I stillgelegt und verfüllt, Schacht Jägersfreude II wurde 1931 außer Betrieb genommen und 1943 verfüllt. 1968 wurde mit der Schaffung der Verbundanlage Luisenthal-Jägersfreude-Camphausen die Förderung eingestellt, die Schächte dienten dann der Grube Camphausen als Seilfahrts- und Frischwetterschacht. Die Anlage hatte zuletzt  4700 t Kohle pro Tag gefördert und eine Belegschaft von 2900 Bergleuten. 1988 wurden die Fördergerüste an den Schächten III und IV abgerissen und die Schächte verfüllt. Ein Großteil der Gebäude wurde anschließend von der Saarbergwerke AG als Hydraulikwerkstatt und Magazin genutzt.

2010 erwarb die Stadt Saarbrücken das Gelände mit den erhaltenen Tagesanlagen von der RAG und ließ den Großteil der ehemaligen Tagesanlagen der Grube Jägersfreude abreißen. Stehen blieben durften nur das unter Denkmalschutz stehende Zechengebäude sowie das von SaarMontan genutzte Pförtner- und Kantinengebäude. Auf dem Gelände soll ein Technologiestandort entstehen.

Teile des Gebäudeensembles stehen unter Denkmalschutz.

Halde Pfeifershofweg

Die Halde Pfeifershofweg befindet sich zwischen dem Pfeifershofweg und den Schienen der Nahetalbahn in Jägersfreude. Bei ihr handelt es sich um eine Hangböschungs-Halde, auf deren Plateau sich ein Absinkweiher befand. In dem Weiher fand man die Gewöhnliche Armleuchteralge. Er wurde jedoch nach der Stilllegung der Grube trockengelegt.
Im Jahr 2014 wurde die Halde für ihre Eignung als Photovoltaikfläche untersucht. Dabei wurde ein grundsätzliches Potential festgestellt. In einer Abstimmung durch die Fachkonferenz des Regionalverbandes entfiel sie jedoch als potentielle Photovoltaikfläche auf Grund eines anderen Entwicklungsziels.

Halde Grühlingstraße

An der Bundesautobahn 623 befindet sich die Bergehalde Grühlingstraße. Sie ist vom Typ der Spitzkegelhalden.
Nachdem die Kapazitäten der Bergeschüttung Pfeifershofweg der Grube Jägersfreude erschöpft waren, wurde die Halde 1957 im damaligen Auenbereich des Sulzbachs in Betrieb gesetzt. Abtransportiert wurde das Bergematerial von der Aufbereitung der Grube aus zu der Halde über Transportbänder, welche eine Breite von 80 Zentimetern hatten und sich über 545 Meter in der Länge erstreckten. Dabei wurden die Transportbänder über zwei Brücken geleitet. Vor der Halde befand sich ein Zwischenbunker, wo das Material gelagert wurde. Von ihr führte ein Schrägaufzug mit Kippwägen auf die Halde.

Im Jahr 1962 wurde der Betrieb der Halde auf Vollversatz umgestellt. 1964 erreichte sie mit 1,5 Millionen Kubikmetern auf einer Grundfläche von 10 Hektar ihr größtes Volumen. Die natürliche Landschaft überragte sie dabei mit 65 Metern. Im selben Jahr wurden die Transporte zur Halde dann eingestellt. Anschließend wurde auch die Rückgewinnung eingeleitet. Dabei wurden täglich bis zu 1.000 Kubikmeter rückgebaut. Als im Jahr 1968 die Grube stillgelegt wurde, wurde auch die Rückgewinnung eingestellt.

1993 wurde der  hohe Gipfel der Halde mit einem Gipfelkreuz versehen. Anschließend um das Jahr 2000 herum wurde im Rahmen des Projekts Regionalpark Saar der Haldenrundweg geschaffen, welche die Halde Grühlingsstraße mit anderen Halden verbindet, die rund um den Saarkohlewald angesiedelt sind. Im Zuge dessen wurde um das Gipfelkreuz herum ein Plateau angelegt. Und auf der ehemaligen Linie des Schrägaufzuges wurde der Literarische Gedankenaufstieg angelegt. Er besteht aus 14 Steinstufen, auf denen Teile des Gedichts Die Kinder der Toten von Elfriede Jelinek eingraviert sind.

Literatur
 Werner Zimmer: Die Grube Jägersfreude und ihre Wetterschächte auf Dudweiler Bann, Dudweiler Geschichtswerkstatt Band 10, S. 25–36, Dudweiler 2008

Weblinks

Einzelnachweise

Jagersfreude
Montanindustrie im Saarland
Bauwerk in Saarbrücken
Ehemaliges Unternehmen (Saarbrücken)
Geographie (Saarbrücken)
Jagersfreude

Grube Jägersfreude


في عام 1987، سانتياغو كالاترافا كان واحد من المهنيين المدعوين إلى تقديم مشروع مقترح لوسط مبنى البنك المركزي الأوروبي (BCE Place, Toronto, Canada, 1987-1992)، في وسط مدينة تورونتو. المشروع يشمل أنشطة مختلفة مثل المحلات التجارية والمطاعم، الخ.

كالاترافا يذهب إلى أبعد من ذلك من خلال اقتراح بناء نفق مغطى مساحته 130 متر. وخلافًا عن النفق الأوروبي من القرن التاسع عشر، هيكل كالاترافا مستقل ويفرض نظام جديد على عدد من المباني.

8 أبراج من الصلب مائلين إلى الداخل، يتضاعفوا نحو الأعلى وعندما يلتقوا يشكلون أقواس مكافئة قوطية، التي أكثر من 14 مترًا الذي هو ارتفاع النفق. الأعمدة الفولاذية تشكل صف منظم على مستوى الشارع، وتدعم زجاج السقف المموج الذي ارتفاعه 27 متر. خطة النفق مستطيل بقياس 30 x 3 أمتار. في وسط القاعة يرتفعوا هياكل متفرعة تدعم 9 قباب اسطوا نية متشابكة. السقف الزجاجي شفافة تحيط المساحة السفلى ببرابولات واسعة مقلوبة.

نوع بناء البنك المركزي الأوروبي يمزج نمط الرواق (الفيكتوري الجديد) مع نموذج أكثر حداثة: فكرة إدراج حديقة بين مباني الحي المالي. تبدو واضحة الإشارة إلى الهياكل القوطية، التي هي عزيزة جدًا على كالاترافا والتي يصفها كغابة من الأشجار الهيكلية.

الرواق يضمن أقدم مبنى حجري في تورونتو، المركز السابق لبنك ميدلاند (Commercial Bank of Midland) (بني 1845). مكان المشروع يضم عديد من الأبراج، وبرج خليج ويلنجتون (Bay Wellington Tower) وبرج كندا الاستئماني (Canada Trust Tower).

مصادر

 BCE Place Gallery Toronto, Canada 1987-92

كالاترافا
مبان إدارية اكتملت في 1990
مبان إدارية اكتملت في 1992
ناطحات سحاب في تورونتو
عمارة ما بعد الحداثة في كندا

مبنى البنك المركزي الأوروبي (تورونتو)


An Ottelia brasiliensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jules Émile Planchon, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wilhelm Gerhard Walpers. An Ottelia brasiliensis in nahilalakip ha genus nga Ottelia, ngan familia nga Hydrocharitaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ottelia

Ottelia brasiliensis


La Convention évangélique baptiste libanaise () est une dénomination chrétienne évangélique baptiste au Liban. Elle est affiliée à l'Alliance baptiste mondiale. Son siège est situé à Beyrouth.

Histoire
La Convention a ses origines dans la fondation de la première église baptiste à Beyrouth en 1895 par le pasteur américain Said Jureidini. Elle a été officiellement fondée en 1955 par diverses églises. Selon un recensement de la dénomination publié en 2023, elle disait avoir 32 églises et .

Écoles
En 1960, elle a fondé le Séminaire théologique baptiste arabe à Mansourieh.

Voir aussi
 Alliance évangélique mondiale
 Bible
 Nouvelle naissance
 Culte (évangélisme)
 Dieu (christianisme)
 Église de professants

Notes et références

Lien externe
 Site officiel

Dénomination baptiste en Asie
Baptisme au Liban


William Dougal Christie fue un diplomático, escritor, historiador, abogado y político británico del . Tuvo un destacado papel en la creación de la Biblioteca de Londres, impulsó reformas universitarias y electorales en su país, participó de los sucesos diplomáticos en Brasil y en las naciones del Río de la Plata durante los años 1850 y 1860 y escribió destacados ensayos centrados principalmente en la vida cultural del  en su país.

Biografía
William Dougal Christie nació el 5 de enero de 1816 en Bombay, India, hijo de Dougal Christie, oficial médico al servicio de la East India Company.

Christie originalmente planeaba ingresar como su padre en la East India Company, pero encontrándose de regreso en Gran Bretaña ingresó al Trinity College (Cambridge).

En 1836 se sumó a la sociedad de los Apóstoles de Cambridge.
Fundada en 1820 por George Tomlinson, incluía a personalidades británicas de todas las áreas que habían coincidido en esa casa de estudios: escritores como Alfred Tennyson y John Sterling, políticos como Sir William Harcourt, jueces como Arthur William Buller, físicos y matemáticos como James Clerk Maxwell y A. N. Whitehead, etc.

Se graduó en leyes en el Trinity College en 1838 y tras ingresar al Inner Temple, una de las cuatro Inns of Court (Colegios profesionales de abogados) en 1840 se inició en el ejercicio de su profesión.

En 1841 fue por poco tiempo secretario del Primer Lord del Almirantazgo Gilbert Elliot-Murray-Kynynmound, 2° Earl de Minto (Lord Minto). Habitada entonces en Hayes Park, Middlesex.

Ese mismo año casó con Mary Grant, nacida en 1819 en St.Omer, Francia, hija de James Grant y Mary Penelope Blencowe, y con quien tendría seis hijos: William Henry (1842, Middlesex), Alice Mary (1844, Middlesex), Charles Howard Peregine (1846, Middlesex), Mary Elizabeth (1847, Middlesex), George (1854) y Catharine Anna Frances Christie (1856).

Decidido propulsor de la creación de la Biblioteca de Londres colaboró y mantuvo una constante correspondencia con Thomas Carlyle y el 15 de febrero de 1841 escribió a esos efectos una carta pública a Lord Clarendon, An explanation of the scheme of the London Library, in a letter to the Earl of Clarendon.
Fundada finalmente poco después la Biblioteca, Christie fue el primer miembro de su personal y el principal colaborador de Carlyle.

Obtuvo un escaño en la Casa de los Comunes en representación de Weymouth entre abril de 1841 y noviembre de 1847. Siendo adepto al Unitarismo, durante su mandato presentó una moción para abolir los test religiosos en las universidades.
En una carta de David Jennings Vipan a William Bodham Donne del 26 de abril de 1845 era llamado «el Cobden del liberalismo en las Universidades».

Mosquitia
En mayo de 1848 fue nombrado cónsul general en Mosquitia. El protectorado británico, Reino de Mosquitia, era gobernado por el rey George IV Augustus Frederick (1832 - 1865). Su predecesor, Patrick Walker, había muerto en el río San Juan tras la captura de San Juan del Norte el 1 de enero de 1848.

Christie arribó a Jamaica en julio de 1848 y dejando de lado al Consejo real creado por Walker en Bluefields pasó a San José de Costa Rica donde fue reconocido por el gobierno como el representante británico en Mosquitia, en un reconocimiento formal de la nación ficticia, mientras aplaudía la ocupación de San Juan por «las ventajas inmediatas que obtendra Costa Rica ante la ocupación de San Juan por un gobierno ilustrado», en palabras del diplomático Felipe Francisco Molina y Bedoya, quien se apresuraba en Londres a negociar contratos para construir un canal que pasaría por el río San Juan, el lago de Nicaragua y el río Sapoá, para asegurar la navegabilidad del río Sarapiquí, colonizar territorios costeros del lago Nicaragua y del río San Juan y un empréstito de un millón de pesos.
Tras su exitosa misión, Christie viajó a León (Nicaragua), pero el gobierno nicaragüense se negó de plano a reconocer su mandato y el cónsul se retiró ofendido.

Ephraim George Squier, cónsul de Estados Unidos, cuyos intereses nacionales se contraponían entonces a los británicos en la región, en junio de 1849 informó a John Middleton Clayton, Secretario de Estado del presidente Zachary Taylor, acerca del estado de Mosquitia bajo el cónsul Christie, quien se disponía ya a abandonar su destino: «Ninguna ley o regulación escrita ha sido promulgada, y este caballero es de hecho un dictador (...) se ha convertido en alguien extremadamente desagradable para los habitantes sin excepción, y su conducta arbitraria es objeto de denuncias (..) la hostilidad de los nicaragüenses hacia los ingleses no conoce límites».

Argentina

Christie regresó a Gran Bretaña en 1849. En 1851 fue designado secretario de la legación británica en Berna, debiendo frecuentemente hacerse cargo como embajador ante la Confederación Suiza.

En 1853 Lord John Russell, quien finalizaba su cargo de secretario del Foreign Office, lo designó embajador en Paraná, capital provisional de la Confederación Argentina tras la secesión del Estado de Buenos Aires.

Christie quien era según la crítica unánime de sus contemporáneos «hombre impetuoso y sin tacto, poco dotado para la diplomacia, particularmente para hacerse cargo de un puesto», respondió a su superior que iría a Paraná cuando fuese capaz de averiguar dónde estaba. Esto impulsó a muchos, el principal Henry Labouchère, a exigir a Russell la destitución de Christie, pero el secretario prefirió insistir en sus órdenes. Esta vez Christie se ofreció a cumplir sus obligaciones en Argentina desde su residencia en Baden-Baden, lo que finalmente decidió a su superior a despedirlo.

No obstante Russell fue reemplazado por Lord Clarendon y en 1856 Christie partió finalmente hacia su nuevo destino.

A su llegada en el mes de junio de 1856 la situación en el área del Río de la Plata era compleja. Si bien la Guerra entre la Confederación Argentina y el Estado de Buenos Aires se encontraba en una impasse, la secesión porteña se mantenía y la situación económica de la Confederación era apremiante.
Por su parte, el gabinete del Imperio del Brasil encabezado desde 1853 por el conservador Honório Hermeto Carneiro Leão, marqués de Paraná, había encomendado a su exministro de asuntos exteriores Antônio Paulino Limpo de Abreu, Vizconde de Abaeté, una delicada misión ante el gobierno de la Confederación Argentina encabezado por Justo José de Urquiza.

Las reuniones entre el ministro de relaciones exteriores de la Confederación Argentina Juan María Gutiérrez y Abaeté efectuadas entre los meses de febrero y marzo generaron fuertes suspicacias en Buenos Aires denunciándose que tenían por objeto una alianza defensiva y ofensiva entre la Confederación y el Imperio. Pero el mantenimiento del statu quo entre las partes enfrentadas era un objetivo del Imperio, que por otra parte consideraba entonces que la política del presidente Carlos Antonio López convertía al Paraguay en una amenaza creciente.

El 7 de marzo de 1856 se firmó un Tratado de Amistad, Comercio y Navegación: el artículo 2° del secreto Tratado de Paraná comprometía a las partes "a no apoyar directa o indirectamente la segregación de porción alguna de los territorios de la otra, ni la creación en ellos de gobiernos independientes, en desconocimiento de la autoridad soberana legítima respectiva" y por el 3° y 4° al "reconocimiento de la independencia del Paraguay y se obligan a defender la independencia e integridad de la República Oriental conforme a las estipulaciones de la convención de 1828".
Las restantes cláusulas trataban de la "perfecta igualdad y benévola reciprocidad" y el trato mutuo de "nación más favorecida" y aseguraba la libre navegación de los ríos incluso en caso de guerra entre los estados del Río de la Plata o sus afluentes.

Finalmente el objetivo principal del Imperio, forzar a Urquiza a aceptar una alianza contra Paraguay, no se concretó. Mientras se efectuaban las conversaciones en Paraná, López había enviado a Río de Janeiro a José Bergés, quien el 6 de abril firmaba con el ministro José María da Silva Paranhos tratados de amistad y navegación por los que postergaba la discusión de límites por el término de seis años y se autorizaba el cruce de los buques comerciales y de guerra del Imperio.

Christie tenía instrucciones de averiguar los alcances del tratado. El vicepresidente argentino Salvador María del Carril puso en conocimiento del embajador el objetivo inicial de la misión Abaeté, que aunque desechada por los tratados Berges-Paranhos, causó alarma en la diplomacia británica al amenazar la política de equilibrio que propugnaba en el Río de la Plata.
Christie informó al canciller Clarendon que «El vicepresidente me explicó que la Confederación, no obstante el tratado, no había hallado ninguna actitud amistosa en el gobierno de Paraguay (...) que si Brasil estaba determinado a declarar la guerra al Paraguay, no faltarían buenas razones para que la Confederación hiciera causa común con el Brasil.»

En diciembre Valentín Alsina, líder de la tendencia autonomista, fue elegido gobernador de Buenos Aires y Christie visitó la capital rebelde, donde si bien mantuvo un público apoyo a las autoridades legítimas de la nación, mantuvo conversaciones informales con los moderados Norberto de la Riestra y Dalmacio Vélez Sársfield.

Antes de regresar a Paraná, Christie se entrevistó con Alsina e insistió en la posibilidad de un entendimiento entre los gobiernos en conflicto.

A mediados de junio de 1857 Christie regresaba a Paraná. El cambio de actitud hacia Buenos Aires, que Christie atribuyó a la creciente influencia de Santiago Derqui y la falta de respuesta a los planteos británicos por los aranceles de aduana diferenciales y los reclamos financieros de súbditos británicos llevaron a Christie a aconsejar en su informe del 28 de junio a Clarendon un "giro" respecto de la actitud ante la Confederación: «si el gobierno nacional prosigue con esa política tendiente a perpetuar la desunión, o si por una causa cualquiera la separación de Buenos Aires parezca hacerse permanente, el Gobierno de Su Majestad no tardará en verse obligado a considerar la necesidad de una revisión de la política que prosiguió hasta este momento esperando apresurar la unión con el apoyo moral que otorgó al Gobierno Nacional (...) Creo que M. Lefebvre se prepara para hablar en términos idénticos.»

Poco antes, el 4 de mayo de 1857, se constituía un nuevo gabinete en Brasil encabezado por Pedro de Araújo Lima, quien envió al canciller saliente, José María da Silva Paranhos, en misión ante la Confederación y Paraguay.
En noviembre de 1857 se firmó un tratado relativo a la libre navegación de los ríos, extradición de esclavos brasileños que huyeran al territorio argentino y de límites. A cambio, pocos días después el gobierno federal recibía un préstamo del Imperio, se instalaba en Rosario (Argentina) el banco de Ireneo Evangelista de Souza, barón de Mauá, y se firmaba un protocolo secreto de auxilio mutuo.

Paranhos siguió rumbo a Paraguay y en 1858 Christie partió también a Asunción. A comienzos de mayo, Paranhos y Christie regresaban a Paraná en momentos en que Luis José de la Peña era nombrado representante ante Montevideo y Río de Janeiro por la Confederación para recabar el apoyo del Imperio en la guerra con Buenos Aires de acuerdo a la cláusula de auxilio mutuo.

Christie decidió encarar un postrer intento de mediar entre las partes, pero el gobierno nacional descartó su mediación confiando erróneamente en los resultados de la misión Peña.

Brasil

En 1859 Christie fue nombrado enviado extraordinario y ministro plenipotencionario ante el Imperio del Brasil.
Su gestión estaría signada por constantes conflictos con el gobierno brasileño, en buena medida derivados de sus esfuerzos para imponer la observancia estricta de los tratados relativos a la trata de esclavos. Pero sería la cuestión del Prince of Wales y la del Forte las que marcarían su paso por Río de Janeiro, al punto que la grave crisis pasaría a la historia como Cuestión Christie.

En junio de 1861 el cónsul honorario del Reino Unido en el estado de Sao Paulo Henry Prendergast Vereker intervino ante las noticias del naufragio y saqueo del mercante británico Prince of Wales acaecido en las costas de Albardão, Río Grande del Sur. La comprobación del saqueo, sus sospechas de que los sobrevivientes del naufragio habían sido asesinados, la incapacidad de las autoridades locales para resolver el caso (que Vereker atribuía a connivencias con los saqueadores en algunos casos y a negligencia en otros) motivaron que la cuestión escalara rápidamente al secretario de Asuntos Exteriores, nuevamente John Russell, y que Christie tomara intervención directa en el asunto.

Aún no se había resuelto el affaire cuando el 17 de junio de 1862 fueron detenidos tres oficiales de la fragata de 51 cañones HMS Forte (capitán Thomas Saumarez). Christie exigió una investigación y acciones inmediatas pero en agosto informaba a Russell que «el Gobierno brasileño ha procedido con inadecuada lentitud e indiferencia dada la gravedad de los hechos y el grave carácter de las denuncias del almirante Warren».

En noviembre de 1862 un escuadrón de guerra al mando del contralmirante Warren, compuesto de la fragata HMS Forte, las goletas HMS Stromboli (comandante Arthur Robert Henry) y HMS Curlew (comandante Charles Stuart Forbes), la corbeta HMS Satellite (comandante John Ormsby Johnson) y la cañonera HMS Doterel, bloqueó el puerto de Río de Janeiro y capturó cinco barcos.

Tras protestar las medidas el representante brasileño en Londres presentó una demanda de indemnización.
Ante la escalada, el gobierno brasileño aceptó el arbitraje del rey belga Leopoldo I de Bélgica, de la Casa de Sajonia-Coburgo-Gotha, pero solo en lo referente al trato de los oficiales de la fragata Forte. El 18 de junio de 1863 Leopoldo sentenció a favor de Brasil.

El diplomático del Imperio en Londres Francisco Ignácio de Carvalho Moreira, después barón de Pinedo, pidió al gabinete de Saint James:
 que manifieste su pesar por los hechos ocurridos en las represalias
 que manifieste no haber tenido intención de violar la soberanía del Imperio
 indemnización de los interesados

Negándose a todo el gobierno inglés, el ministro se retiró de Gran Bretaña y el 25 de mayo de 1863 Brasil rompía relaciones con Gran Bretaña, por lo que Christie regresó a su patria.

La actuación de Christie, aunque públicamente apoyada por el gobierno, había generado irritación. Sus defectos de personalidad no sólo habían afectado la relación con Brasil sino generado enfrentamientos con los estadounidenses. Jugando al whist en la embajada rusa con el embajador de los Estados Unidos general James Watson Webb, Webb cuestionó su juego a lo que Christie respondió de tal manera que Webb se quejó ante Lord Russel del comportamiento poco caballeroso de Christie, quien a su regreso fue despedido.

Hombre de letras
Reemplazado Russel en el Foreign Office, Lord Houghton interpuso sus buenos oficios antes el nuevo secretario, Lord Stanley. Christie salvó finalmente su pensión pero su carrera estaba acabada y no tuvo nuevos destinos en el exterior, debiendo retirarse en 1871. Tras intentar sin éxito en dos oportunidades reingresar al Parlamento, dedicó el resto de su vida al estudio de la historia y la literatura del .

En 1863 publicó su correspondencia con el comerciante y político John Bramley-Moore (1800-1886), destacado Lord Mayor de Liverpool (1848–49) y presidente de los muelles y junta de puertos de Liverpool.

En 1864 publicó sus Suggestions for an organization for restraint of corruption and expenditure at elections para reformar la maquinaria electoral británica.

En 1865 escribió sus Notes on Brazilian Questions recogiendo su versión de los hechos acaecidos durante su misión en Río de Janeiro.

En 1870 publicó The poetical works of John Dryden, recopilación y ensayo sobre la obra del poeta y dramaturgo de la Restauración inglesa.

En 1871 publicó una biografía sobre el primer Earl de Shaftesbury y su papel en la Restauración inglesa. Basada en buena medida en papeles del mismo Shaftesbury y de John Locke que había ya editado en 1859, resultó en una obra de gran interés y valor, aunque de extrema parcialidad a favor de Shaftesbury.

En 1872 publicó The ballot and corruption and expenditure at elections, recopilación de anteriores enyasos (el primero de ellos publicado ya en 1839) acerca del voto y la lucha contra el fraude electoral.

Activo corresponsal de John Stuart Mill, tras la muerte de Stuart Mill Christie salió en defensa de su reputación frente a los ataques de Abraham Hayward (1801-1884). En su John Stuart Mill and Mr. Abraham Hayward: a reply about Mill to a letter to the Rev. Stopford Brooke, publicada en 1873, respondió duramente a Hayward.

Ya gravemente enfermo, en 1874 editó para la Camden Society la correspondencia de Sir Joseph Williamson, secretario de estado del rey Carlos II de Inglaterra.

Falleció el 27 de julio de 1874 en su casa del 32 de Dorset Square, Marylebone, Londres.

Fue descripto como «un hombre de gran habilidad y valor, agudo y diligente, abierto y cordial, simpatico y de buen corazón» pero también en extremo irritable, exagerado e indiscreto.

Notas y referencias

Bibliografía
 William Dougal Christie, John Bramley-Moore, Correspondence between His Excellency W. D. Christie and J. Bramley Moore, 1863
 William Dougal Christie, An explanation of the scheme of the London library, in a letter to the Earl of Clarendon, H. Hooper, 1841
 William Dougal Christie, Suggestions for an organization for restraint of corruption and expenditure at elections, Faithfull, 1864
 William Dougal Christie, Notes on Brazilian questions, MacMillan and Co., 1865
 William Dougal Christie, A life of Anthony Ashley Cooper: first Earl of Shaftesbury, MacMillan and Co., 1871
 William Dougal Christie, The ballot and corruption and expenditure at elections, MacMillan and Co., 1872
 William Dougal Christie, John Stuart Mill and Mr. Abraham Hayward, H.S. King & Co., 1873
 John Dryden, William Dougal Christie, Charles Harding Firth, Stanzas on the death of Oliver Cromwell, Clarendon Press, 1893
 Frederic Harrison (Editor), Carlyle and the London Library: account of its foundation, together with unpublished letters of Thomas Carlyle to W.D. Christie, Chapman & Hall, 1907
 Foreign Office, British and foreign state papers, 1863-1864, Volumen LIV, William Ridgway, Londres, 1869
 The Brazil correspondence in the cases of the Prince of Wales and officers of the Forte, William Ridgway, Londres, 1863
 Edward Hertslet, The Foreign Office List, Harrison, 1865
 James Dunkerley, Americana: the Americas in the world around 1850'', Verso, 2000, ISBN 1-85984-753-6, 9781859847534

Enlaces externos
 William Dougal Christie, genealogía
 Retrato de Christie, por Camille Silvy (1834-1910), National Portrait Gallery, Londres
 Las relaciones con Gran Bretaña: la misión Christie (junio de 1856)

Embajadores de Reino Unido en Argentina
Embajadores de Reino Unido en Brasil
Escritores del Reino Unido del siglo XIX
Nacidos en Bombay

William Dougal Christie


Friedrich Wilhelm Kritzinger (né le  à Lehnin, province de Brandebourg, et mort le  à Naumbourg, province de Saxe) est un théologien protestant et éducateur prussien. Il est entré dans l'histoire littéraire en tant qu'auteur du chant de Noël .

Biographie
Kritzinger est le descendant d'exilés de Salzbourg qui ont été expulsés de l'archevêché de Salzbourg en 1731/32 et ont pu s'installer dans la principauté de Saxe-Mersebourg. Les générations suivantes se sont installées à Leipzig en électorat de Saxe, d'où le père de Kritzinger est parti pour la Prusse dans la tourmente des guerres napoléoniennes. Il y trouve un emploi à Lehnin en tant que greffier en économie et finalement secrétaire auprès de l' royale prussienne. De son union avec la fille d'un maître tailleur de Lehnin naît en 1816 un fils, Friedrich Wilhelm, avant qu'il n'épouse sa femme en mai 1817. Le deuxième fils, Ludwig, suit en 1823.

Après l'école du couvent de Lehnin et une école secondaire, il étudie la théologie avec August Neander à Berlin. De 1847 à 1850, il dirige un institut privé à Pyritz (province de Poméranie). À Pâques 1850, il est nommé recteur de l'école municipale de Naugard (province de Poméranie). Sur la recommandation du ministre prussien de l'Éducation Friedrich Eichhorn, Othon-Victor, prince de Schönbourg-Waldenbourg nomme Kritzinger premier directeur de l'école de formation des enseignants à Droyßig (province de Saxe) à partir du 8 juillet 1852. Kritzinger occupe ce poste pendant 38 ans.

En mauvaise santé, Kritzinger doit demander sa retraite le  juillet 1890. Il s'installe à Naumbourg avec sa famille. Il y meurt peu de temps après avoir déménagé. À la demande du prince , il est enterré au cimetière de Droyßig en face de la sépulture héréditaire princière. Sa tombe y survit à ce jour et est en bon état.

Travaux
Kritzinger est également actif en tant que poète. Il écrit principalement des chants religieux et des poèmes pour les prières quotidiennes du matin qu'il prononce en tant que directeur de l'Institut royal d'éducation de Droyßig, ainsi que pour les fêtes religieuses. Son œuvre la plus connue à ce jour est le chant de Noël Süßer die Glocken nie klingen, qu'il écrit sur la mélodie de la chanson folklorique de Thuringe Dort sinket die Sonne im Westen. Son poème Der Wald (« Forêt, tu es si belle ») est mis en musique à plusieurs reprises sous forme de chœur, par exemple par  et .

Il travaille en étroite collaboration avec son frère Ludwig Kritzinger (1823-1894) sur sa poésie. Selon des recherches récentes du musicien d'église Andreas Behrendt , "les sources ne sont pas claires" ; Selon l'histoire familiale qui est transmise, Ludwig serait le véritable auteur de la chanson. Il est également diplômé de l'école du monastère de Lehnin et devient plus tard maître d'école. Après avoir travaillé dans l'Uckermark, il retourne dans sa ville natale en 1866. En tant que chantre et premier professeur de l'"École évangélique unie" nouvellement fondée à Lehnin, il contribue certainement de manière significative à la diffusion des chansons de son frère à partir de 1874. Les deux frères écrivent également des traités sur l'histoire du monastère de Lehnin.

Honneurs
Ses mérites lui valent de nombreux honneurs. En 1875, il reçoit l'aigle des chevaliers de l'ordre de la maison royale de Hohenzollern et en 1885, il est nommé à la commission scolaire royale. En 1888, il reçoit l'Ordre de l'Aigle rouge 4e classe et la 3e classe avec ruban. À Droyßig, la Wilhelm-Kritzinger-Straße porte son nom. Sa ville natale Lehnin décide en 2019 de lui rendre hommage avec son frère Ludwig avec une Kritzingergasse. La dénomination de la Kritzingergasse et le dévoilement d'une plaque commémorative ont lieu le 28 novembre 2021.

Écrits
Catalogue raisonné basé sur des catalogues contemporains :

 Lebensblüthen in Liedern. Duncker, Berlin 1857.
 Liederbüchlein für Kinder. Streiber, Zeitz 1857.
 Eichenblätter zu Preußens jüngstem Ehrenkranze. Heinicke, Berlin 1864, .
 Samenkörner aus Gottes Wort. Kay, Kassel 1866, .
 Weihnachtsbüchlein für Schule und Haus. Webel, Zeitz 1866, .
 Weihnachtsstrauß für Haus und Schule. Huch, Zeitz 1869.
 Vaterlands-Lieder. Huch, Zeitz 1876.
 Pilgerklänge. Gedichte. Huch, Zeitz 1885, .

Supplémentaire:

 als Wilhelm Kritzinger: Die Gründung des ehemals so berühmten Cisterzienser-Klosters Lehnin bei Brandenburg a.d.H. und Beschreibung der daselbst befindlichen Merkwürdigkeiten. Lehnin o. J. [1851 ?] (Digitalisat in der Google-Buchsuche).
 Beitrag zu: Ludwig Kritzinger: Kloster Lehnin und seine Sagen. Lehnin 1876.

Bibliographie
 Gedenkblätter des Königlichen Lehrerinnen-Seminars zu Droyßig, 1. bis 6. Band, 1857 bis 1890
 Festschrift zum 50-jährigen Bestehen der Droyßiger Anstalten am 1. Oktober 1902, herausgegeben von Paul Meyer, Breslau 1902
 Franz Brümmer: Lexikon der deutschen Dichter und Prosaisten vom Beginn des 19. Jahrhunderts bis zur Gegenwart. Bd. 4. 6. Aufl. Leipzig 1913, S. 116 (Digitalisat).
 Droyßiger Blätter Nr. 1 bis 12 (1927 bis 1932)
 Hermann Petrich: Unser Geistliches Volkslied. 2. Auflage. 1924, S. 185 f.
 Monatshefte für Evangelische Kirchengemeinden des Rheinlandes, 34. Jahrgang, 1985, 269 ff.

Liens externes

 Poèmes de Friedrich Wilhelm Kritzinger, zgedicht.de

Références

Théologien prussien
Pédagogue prussien
Chevalier de l'ordre de Hohenzollern
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle rouge de 3e classe
Naissance en janvier 1816
Naissance à Kloster Lehnin
Naissance dans la province de Brandebourg
Décès en juillet 1890
Décès à Naumbourg
Décès dans la province de Saxe
Décès à 74 ans

Friedrich Wilhelm Kritzinger (théologien)


Thaddeus (Latin Thaddaeus, Ancient Greek Θαδδαῖος Thaddaĩos, from Aramaic תדי Ṯaday) is a male given name.

As of the 1990 Census, Thaddeus was the 611th most popular male name in the United States, while Thad, its diminutive version, was the 846th most popular.

Alternate forms
Taco – Dutch
Tadeu (ind. Tade) – Albanian
Թադէոս ("Tadeos"), Թադևոս ("Tadevos"), Թաթոս ("Tatos") – Armenian
Tadija – Croatian
Tadeáš – Czech
Thaddée – French
თადეოზი (tadeozi) Georgian
Thaddäus – German
Tádé – Hungarian
Tadáias (Biblical), Tadhg (given name) – Irish
Taddeo – Italian
Taddeus (Biblical; old translation), Taday (modern translation) – Turkish
Tadejs – Latvian
Tadas – Lithuanian
Тадеј (Tadej) - Macedonian
Thadhewoos – Malayalam
Tadeusz, Tadzio – Polish
Tadeu – Portuguese
Тадэвуш ("Tadevush") – Belarusian
Фаддей ("Faddey") or Фадей ("Fadey") – Russian
Тадей ("Тadey") – Ukrainian
Тадеј (Tadej), Тадија (Tadija) – Serbian
Tadej – Slovenian
Tadeo – Spanish
Tadewos – Amharic

Biblical figures
Thaddaeus, usually identified as Jude the Apostle, one of the Twelve Apostles of Jesus
Thaddeus of Edessa, one of the Seventy Disciples

Orthodox saints
Apostle Jude son of James (Lebbaeus, Thaddeus), brother of Jesus,
Thaddeus of Edessa, one of the Seventy Disciples, bishop of Beirut,
Venerable Thaddeus of Lukh,
New Hieromartyr Archbishop Thaddeus (Uspensky) of Tver,
Venerable Thaddeus of Stepantsminda,
Venerable Thaddeus the Confessor of the Studion,
Saints Thaddeus.

People

Thaddeus
Thaddeus of Naples (fl. 1291), crusade chronicler
Thaddeus (bishop of Caffa), 14th-century Armenian Catholic friar and bishop
Thaddeus Bullard, American professional wrestler better known as Titus O'Neil
Thaddeus Cahill (1867–1934), American inventor of the telharmonium
Thaddeus P. Dryja, American ophthalmologist and geneticist
Thaddeus Grauer, Austrian art dealer
Thaddeus William Harris (1795–1856), American entomologist, botanist and librarian
Thaddäus Huber (1742–1798), Austrian violinist and composer
Thaddeus B. Hurd, American architect and amateur historian
Thaddeus Kosciuszko, Polish general in the American Revolution
Thaddeus S. C. Lowe (1831–1913), American Civil War scientist and inventor
Thaddeus McCotter (born 1965), American politician
Thaddeus Moss (born 1998), American football player
Thaddeus O'Sullivan (born 1947), Irish film director, cinematographer, and screenwriter
Ari Thaddeus Pilichowski, 20th-century French-British linguist and conference interpreter, better known as Teddy Pilley
Thaddeus Coleman Pound (1833–1914), Lieutenant Governor of Wisconsin and grandfather of Ezra Pound
Thaddeus Stevens (1792–1868), leader of the Radical Republicans during the American Civil War and Reconstruction
Thaddeus Ward (born 1997), American baseball player
Thaddeus Young, American basketball player for the Toronto Raptors
Thaddeus Joy, boat captain of "Seneca Chief" on Erie Canal.

Thad
Thad Jones (1923–1986), American jazz trumpeter and bandleader
Thad Lewis (born 1987), American National Football League quarterback
Thad Luckinbill, American actor on the soap opera The Young and the Restless
Thad Starner, American computer scientist, professor at the Georgia Institute of Technology College of Computing, technical lead of Google Glass

Fictional characters
 General Thaddeus E. "Thunderbolt" Ross, Marvel comics character, mainly an antagonist of Hulk
 Agent John Thaddeus Myers, character in Hellboy (2004) by Guillermo Del Toro
 Doctor Thaddeus Bodog Sivana, DC comics character, an antagonist of Captain Marvel
 Thaddeus Sholto, character in The Sign of the Four by Sir Arthur Conan Doyle
 Tadzio, character in the film and novella Death in Venice by Thomas Mann
 Thaddeus Beaumont in The Dark Half by Stephen King
 Tadeus, character in "Requiem: a Halucination" by Antonio Tabucchi
 Thaddeus Caractacus Evillard "Pecker" Bird, major Character in the Starbuck Chronicle by Bernard Cornwell
 "The Chief" in the CONTROL spy agency in Get Smart
 Thaddeus Thatch, paternal grandfather of Milo James Thatch in Atlantis: The Lost Empire
 Thaddeus Bile, a character in the 2001 Disney/Pixar animated film Monsters, Inc.
 Thaddeus, character in the film Your Highness
 Dr. Thaddeus Morocco, an antagonist in the animated series Transformers: Rescue Bots
 Thad Castle, on television series Blue Mountain State
 Thaddeus "Rusty" Venture, on the animated series The Venture Bros.
 Thaddeus Bradley, in the movie Now You See Me
 Brother Thaddeus, in the film Heaven Help Us

See also
Taddei
Tadeo Gomez, an American musician

References

English masculine given names
Masculine given names
Greek masculine given names
Latin masculine given names
German masculine given names
Dutch masculine given names
Norwegian masculine given names
Swedish masculine given names
Danish masculine given names
Hebrew masculine given names

de:Thaddäus

Thaddeus


جوناثان ديفيس هو مغن أمريكي في فرقة كورن ((KORN)) (ولد 18 يناير 1971في بيكرسفيلد، كاليفورنيا ). ويمتلك جوناثان الكثير من المعجبين في جميع أنحاء العالم وخصوصاً في بلاده الولايات المتحدة الأمريكية.

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أمريكيون من أصل ألماني
أمريكيون من أصل إسكتلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
أمريكيون من أصل ويلزي
تحرريون أمريكيون
جمهوريون من ولاية كاليفورنيا
كورن
مغنو ميتال أمريكيون
مغنو نيو ميتال
مغنون أمريكيون
مغنون أمريكيون في القرن 20
مغنون أمريكيون في القرن 21
مواليد 1971
مواليد في بيكرسفيلد
موسيقيو آلات إلكترونية أمريكيون
موسيقيو جاز ذكور
موسيقيو ميتال بديل
موسيقيون من بيكرسفيلد
ناشطو حقوق إل جي بي تي أمريكيون

جوناثان ديفيس


මානව විද්යාේව වෙත ප්ය‍රවේශයන්
'සතර ක්ෂේත්ා‍ර' ප්ය‍රවේශය ("four field" approach)

ප්න‍රධාන වශයෙන් එක්සත් ජනපදය තුල මානව විද්යා ව 'සාකල්‍ය' ලෙස අර්ථකථනය කරනු ලබන අතර 'සතර ක්ෂේත්්‍ර ප්ය‍රවේශයක්' මත පදනම් වෙයි. මෙය න්‍යායාත්මකව හෝ ප්න‍රයෝජ්‍යතාවාදී ලෙස හෝ ඇමරිකානු ශ්dරාස්ත්ස‍රාලීය ආයතනයන්හි ව්‍යුහයන්ට වැදගත් වනනේද යන්න පිලිබඳව වන සංවාදය වර්තමානයේදීද පවතී. ඊට සහායදක්වන්නෝ මානව විද්යායව හේතු දෙකක් නිසා සාකල්‍ය වන බව කියා සිටිති. එනම් එය  ඕනෑම කාලයක  ඕනෑම ස්ථානයක වෙසෙන මිනිස් වර්ගයා සහ මානුෂිකත්වයේ සියලූම පැතිමානයන් (පරිමාණාමණීය, ජීව භෞතිකමය, සමාජ දේශපාලනික, ආර්ථික, සංස්කෘතික, භාෂාමය, මනෝවිද්යාපත්මක ආදී) සම්බන්ධයෙන් අදාලවීමයි.  එමෙන්ම මෙම ප්්‍රවේශය අනුගමනය කරන ශාස්ත්ට‍රාලීය වැඩසටහන් මානව විද්යාඑව වෙත 'සතර ක්ෂේත්ු‍ර ප්්‍රවේශයක්' අනුගමනය කරනු ලබන අතර එහිදී ඊට භෞතික විද්‍යාව, මානව විද්යා ව, පුරාවිද්යා‍ව, භාෂාවිද්යා ව සහ සංස්කෘතික මානව විද්යාඊව හෝ සමාජීය මානව විද්යා ව ඇතුලත් වෙයි. සාකල්‍ය සහ 'සතර ක්ෂේත්ර‍ර' ලෙස මානව විද්යාඊවේ අර්ථකථනය සමහර ප්්‍රධාන පෙළේ මානව විද්යා‍ඥයින් විසින් අභියෝගයට ලක්කරනු ලැබ ඇත. ඔවුහු කියා සිටින්නේ ඒවා 19 වන සියවසේ සමාජ පරිණෘමීය සිතීමේ නිර්මාණයන් වන බවත් විශේෂයෙන්ම ඒවා විසින් සංස්කෘතික මානව විද්යා ව (මානව ශාස්ත්ි‍රය මත නෛසර්ගික ලෙස බැඳී පවතින) මත විද්යාසත්මක ඉන්ද්‍රයානුභූතිවාදය වගවිභාගයකින් තොරව පැටවීමට උත්සාහ කරන බවත්ය. සමාජ –සංස්කෘතික මානව විද්යා 'ජීව විද්යාතත්මක, භෞතික විද්යා ත්මක මානව විද්යා ව' සමඟ 'අනුකලනය' අඳහා වන පීඩනය ඉන්දි්ණ‍රයානුභූතිවාදය (නිවැරදි දැනුම සොයාගත හැක්කේ විද්යා'ත්මක ක්ක‍රමය අනුගමනය කිරීමෙන් පමණක් බවට වන විශ්වාසය) වගවිභාගයකින් තොරව සංස්කෘතික මානවි විද්යාකව මත පැටවීමට දරන උත්සාහයක් ලෙසින් විවේචනයට ලක්ව ඇත. මෙම විවේචනය 1960 දශකයේදී සංවර්ධනය වෙමින් පැවැති සමාජීය ජීවවිද්යාලවේ සහ ඇමරිකානු මානව විද්යා වේ 'සතර ක්ෂේත්න‍ර ප්්‍රවේශය' වෙත එල්ල විය (මාර්ෂල් ෂිලිංග්ස් වැනි සමාජීය මානව විද්යා'ඥයින් විසින්). එක්සත් ජනපදයේ සම්භවය ලැබූවද සතර ක්ෂේත්්‍ර ප්ය‍රවේශය සහ එය අරබයා ඇතිවූ සංවාදය ඇමරිකානු ශාස්ත්ද‍රාලීය බලපෑම හේතුකොටගෙන ලෝකය පුරා ව්‍යාප්ත විය.

මානව විද්යාේව වෙත ප්ය‍රවේශයන්


Der Fuhrmann des Todes (Originaltitel: Körkarlen) ist ein in Schwarzweiß gedrehtes schwedisches Filmdrama aus dem Jahr 1921. Der Film basiert auf der gleichnamigen Novelle der schwedischen Nobelpreisträgerin Selma Lagerlöf. In einer Umfrage unter schwedischen Filmkritikern wurde der einflussreiche Stummfilm im Jahre 2012 zum "besten schwedischen Film aller Zeiten" gekürt.

Handlung
In der Silvesternacht erbittet die junge, todkranke Heilsarmee-Schwester Edit von ihren Gefährten Maria und Gustafsson einen letzten Wunsch: dass sie David Holm an ihr Sterbebett bringen. David, ein heruntergekommener Alkoholiker, betrinkt sich währenddessen mit zwei Saufkumpanen auf einem Friedhof. Er berichtet von seinem früheren Freund Georges, der ihm einst die Legende vom Fuhrmann des Todes erzählte. Diese besagt, dass die letzte Person, die im alten Jahr stirbt, vom Tod verpflichtet wird, für die Dauer des Folgejahres die Seelen der Verstorbenen in seiner Kutsche einzusammeln, bis die Bürde am Ende des Jahres auf eine neue Person übertragen wird.

Gustafsson findet David auf dem Friedhof und versucht ihn zu überreden, Edit den letzten Besuch abzustatten, was dieser jedoch ablehnt. Über seine harsche Zurückweisung des Wunsches bricht ein Streit mit seinen Kumpanen aus, in dessen Verlauf David tödlich verletzt wird. Die Kutsche des Todes taucht auf, gelenkt von Georges. Dieser war vor einem Jahr in der Neujahrsnacht gestorben und erklärt David zu seinem Nachfolger.

Georges nimmt David mit auf eine Erinnerungsreise zu seinem einst glücklichen Familienleben mit seiner Frau Anna und ihren beiden Kindern. Dieses endete, als David sich mit Georges und dessen Trinkkumpanen einließ. Wegen Trunkenheit musste er eine Gefängnisstrafe absitzen, beteuerte aber bei seiner Entlassung, sich zu bessern. Als er jedoch bei seiner Heimkehr feststellen musste, dass ihn seine Frau verlassen hatte, machte er seinen Schwur rückgängig.

In der Silvesternacht vor einem Jahr suchte David die Schlafstatt der Heilsarmee auf. Trotz der Warnung ihrer Mitschwester flickte Edit seinen Mantel, ohne ihn vorher zu desinfizieren, wobei sie sich mit Tuberkulose ansteckte. Am nächsten Morgen verspricht David höhnisch zum Abschied, sie nächstes Jahr um dieselbe Zeit aufzusuchen, damit sie sehen könne, ob ihre Gebete für seine Errettung erhört wurden. Georges weist David darauf hin, dass dieses Versprechen nun erfüllt werden müsse.

In weiteren Rückblenden sieht man, wie Edit, obwohl sie sich in den Gefallenen verliebt hatte, ihn seinem Milieu entriss, um ihn wieder mit seiner Frau zusammenzubringen. David fiel jedoch bald in seine früheren Gewohnheiten zurück und bedrohte seine Familie. In einem Anfall von Raserei zertrümmerte er, nachdem ihn seine Frau in der Küche eingesperrt hatte, die Tür mit einer Axt.

Als der Fuhrmann mit David Edits Zimmer betritt, fleht sie zuerst um ihr Leben, bis sie David wiedererkennt. Sie macht sich Vorwürfe für das Schicksal seiner Familie, da sie ihn seinerzeit wieder mit seiner Frau vereint hatte. Der reumütige David küsst ihre Hände, woraufhin Edit in Frieden stirbt. Danach bringt Georges David zu Anna, die gerade aus Verzweiflung ihre Kinder und sich selbst umbringen will. In einem Akt der Selbstlosigkeit fleht David Gott an, die Verzweiflungstat zu verhindern, selbst wenn er dafür ewig büßen müsse. Daraufhin erhält er sein Leben zurück. David und Anna umarmen sich weinend.

Hintergrund

Entwicklung
Bereits 1917 hatte A-B Svenska Biografteatern (aus dessen Fusion mit der Filmindustri AB Scandia 1919 die AB Svensk Filmindustri entstand) einen Vertrag mit Selma Lagerlöf geschlossen, der es ermöglichte, pro Jahr eines ihrer Werke auf die Leinwand zu bringen. Victor Sjöström hatte seit Vertragsabschluss bereits drei Romane verfilmt: Das Mädchen vom Moorhof (Filmversion: Das Mädchen vom Moorhof) sowie als Zweiteiler Jerusalem, die von Kritikern, Publikum und Lagerlöf selbst durchweg positiv aufgenommen worden waren. Da die Produktionen ausnahmslos in ländlicher Umgebung gespielt hatten, wählte Sjöström als neues Projekt die städtisch geprägte Novelle Der Fuhrmann des Todes.

Dreharbeiten
Die Dreharbeiten wurden im Zeitraum von Mai bis Juli 1920 in den Filmstaden Studios in Solna durchgeführt. Gemäß der Romanvorlage waren die Studiobauten durch die südschwedische Stadt Landskrona inspiriert. Lagerlöf wollte den Film ursprünglich vor Ort in Landskrona drehen lassen, Sjöström entschied sich jedoch aufgrund der technischen Möglichkeiten für eine Studioproduktion.

Nachproduktion
Die Nachproduktion geriet für Kameramann Julius Jaenzon und den Laborbeauftragten Eugén Hellman aufgrund des intensiven Einsatzes von Spezialeffekten zu einer für damalige Verhältnisse unüblich aufwendigen Angelegenheit. Jaenzon hatte zuvor bereits in Herrn Arnes Schatz (einer weiteren Lagerlöf-Umsetzung, an der Victor Sjöström nicht beteiligt war), mit Doppelbelichtung gearbeitet, in diesem Fall wurden jedoch mehrere Bildschichten übereinander gelegt. Auf diese Weise wurde es ermöglicht, dass die Geisterfiguren sich im Bild im dreidimensionalen Raum bewegen konnten. Sobald sie vor einem festen Objekt standen, schien dieses durch den transparenten Körper hindurch. Diese technische Leistung ist umso höher zu bewerten, da zu bedenken ist, dass die zu dieser Zeit gebräuchlichen Kameras noch mit Handkurbeln betrieben wurden.

Kritik

Nachwirkung
Der Film hatte einen nachhaltigen Einfluss auf das Schaffen von Ingmar Bergman, der die Figur des Todes in Das siebente Siegel (1957) einsetzte und mit der Betitelung als "Zuchtmeister" einen direkten Verweis zu Der Fuhrmann des Todes schuf. Zudem verpflichtete Bergman Sjöström in zweien seiner Filme als Darsteller, An die Freude (1950) und Wilde Erdbeeren (1957). Bergman berichtete einmal, dass er den Film erstmals im Alter von 15 Jahren und seitdem jedes Jahr angesehen hatte. Im Jahr 2000 drehte Bergman das TV-Drama Bildmakarna (2000), welches sich fiktionalisiert mit der Entstehungsgeschichte von Der Fuhrmann des Todes auseinandersetzt.

1958 erschien eine Neuverfilmung unter der Regie von Arne Mattsson.

2012 wurde der Film in einer Umfrage der schwedischen Filmzeitschrift FLM von 50 Filmkritikern und -kennern zum besten schwedischen Film aller Zeiten gekürt.

DVD/Blu-Ray
absolut MEDIEN GmbH veröffentlichte am 23. Januar 2009 eine DVD, die als Zugabe ein Fragment des verschollenen Kriminalfilms Der Todeskuss (1916) enthält.

2008 veröffentlichte Tartan Video in Großbritannien den Film in zwei Fassungen, von denen eine zusätzlich Ingmar Bergmans Bildmakarna enthält. 2011 erschien der Film in der Criterion Collection als DVD und Blu-Ray. Alle Veröffentlichungen auf dem englischsprachigen Markt präsentieren den Film mit englisch untertitelten schwedischen Zwischentiteln.

Literatur
 Selma Lagerlöf: Der Fuhrmann des Todes. Die Erzählung – das Drama – die Legende. Deutsch von Gerald Friese. Verlag Urachhaus, Stuttgart 2011, ISBN 978-3-8251-7767-6 (Originaltitel: Körkarlen).

Weblinks

 Körkarlen in The Swedish Film Database

Einzelnachweise

Filmtitel 1921
Schwedischer Film
Schwarzweißfilm
Stummfilm
Fantasyfilm
Geisterfilm
Filmdrama
Selma-Lagerlöf-Verfilmung

Der Fuhrmann des Todes (1921)


Dorylinae, usa na sub-pamilya han tigasaw na mahihiagian sa Old World ngan New World. Sadton 2014, gin-sayo ni Brady et al. an mga dati na sub-pamilya san mga dorylomorph (Aenictinae, Aenictogitoninae, Cerapachyinae, Ecitoninae ngan Leptanilloidinae) ilarum sa Dorylinae.

Genera
Acanthostichus Mayr, 1887
Aenictogiton Emery, 1901
Aenictus Shuckard, 1840
 Amyrmex Kusnezov, 1953
 Asphinctanilloides Brandão, Diniz, Agosti & Delabie, 1999
Cerapachys Smith, 1857
Cheliomyrmex Mayr, 1870
Cylindromyrmex Mayr, 1870
Dorylus Fabricius, 1793
Eciton Latreille, 1804
Labidus Jurine, 1807
 Leptanilloides Mann, 1923
Neivamyrmex Borgmeier, 1940
Nomamyrmex Borgmeier, 1936
†Procerapachys Wheeler, 1915
Simopone Forel, 1891
Sphinctomyrmex Mayr, 1866
Tanipone Bolton & Fisher, 2012
Vicinopone Bolton & Fisher, 2012

Mga kasarigan

Ant subfamilies

Dorylinae


بوعلام صنصال من مواليد منطقة ثنية الأحد ولاية تيسمسيلت في الغرب الجزائري (15 أكتوبر 1949), أديب فرانكوفوني جزائري، روائي و كاتب قصص قصيرة. حصل في شهر جوان 2012 على جائزة الرواية العربية عن كتابه «حي داروين».

شارك في مهرجان بالقدس المحتلة برعاية إسرائيل في ماي 2012 تزامنت مع إحياء الفلسطينيين الذكرى الرابعة والستين للنكبة، واحتفالات إسرائيل بذكرى قيامها.

شارك في تظاهرة ثقافية بألمانيا سنة 2014 و في حوار مع الناشر الصهيوني افي بريمور سفير إسرائيل في ألمانيا سابقا و أحد اوجه اللوبي الصهيوني الذي اشتهر بدفاعه عن عملية الرصاص المصبوب في غزة. كما شاركه في اللقاء اكادميون عرب اخرون مثل فوزي بوبيا و الاستاذة بجامعة القاهرة علياء الخطاب وحسان تالب رئيس تحرير مجلة ابداع والموظف في وزارة الثقافة في مصر.
لديه ابنة أخ تدعى خلود صنصال كاتبة و باحثة في العلاقات الدولية اشتهرت بمناهضتها لأفكار عمها .

دراسته
درس اللاتينية والإغريقية في تعليمه الثانوي وقام بعدها بدراسة الهندسة التطبيقية ونال شهادة الدكتوراه في الاقتصاد.

عمله
بدأ في سنة 1992 بالاشتغال في وزارة الصناعة الجزائرية , قام بنشر كتابين تقنيين بين سنتي 1992 و 1994.
تمت إقالته من منصبه، كمدير في وزارة الصناعة الجزائرية، ومنذ ذلك الحين وهو يُعتبر «شخصا غير مرغوب فيه» في بلاده، ورغم ذلك قرر البقاء.

الكتابة الأدبية
لم يتوجه بوعلام صنصال إلى الكتابة الأدبية إلا في مرحلة متأخرة نسبيا. يعتبر كاتب مغمور بالجزائر بالرغم من عالميته و ذلك بسبب حظر مؤلفاته لمعارضته للنظام القائم بالرغم من أنه لا يزال مقيما بالجزائر.
هو معروف في كل من فرنسا و ألمانيا حيث تلقى مؤلفاته رواجا كبيرا.

ظاهرة الإسلامويين

في حوار له مع موقع دويتش فيله،قال «صنصال» أنه يتعين على الديمقراطيين في البلدان الإسلامية الكفاح من أجل الديمقراطية. يجب على المسلمين نزع الإسلام من الإسلاميين، لأنهم يهدمون دينهم».

مؤلفاته
 1999 : ميثاق البرابرة Le Serment des barbares, Gallimard
 2000 : L'Enfant fou de l'arbre creux , Gallimard
 2003 : Dis-moi le paradis, Gallimard
 2005 : حراقة, Gallimard
 2006 : Poste restante : Alger, lettre de colère et d'espoir à mes compatriotes, Gallimard
 2007 : Petit éloge de la mémoire, Gallimard
 2008 : Le village de l'Allemand. Le journal des frères Schiller, Gallimard
 2011 : Rue Darwin, Gallimard.حي داروين

روابط خارجية

مصادر
 http://aljazeera.net/news/pages/db473172-9dae-4763-aa2a-3e0e44999d2e

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الجزائر (مدينة)
جزائريون في القرن 21
حائزون على وسام الفنون والآداب من رتبة فارس (فرنسا)
خريجو مدرسة الاتصالات بباريس
صهاينة جزائريون
فرنسيون من أصل جزائري
كتاب باللغة الفرنسية
كتاب جزائريون فرانكفونيون
كتاب من مدينة الجزائر
صنصال
كتاب وكاتبات فرنسيون
معارضة الإسلام في إفريقيا
ملحدون جزائريون
ملحدون فرنسيون
مواليد 1368 هـ
مواليد 1949
مواليد في ثنية الأحد
نقاد للإسلام
نقد الإسلاموية

بوعلام صنصال


Hertugdømmet Øvre-Lorraine eller bare Hertugdømmet Lorraine var et hertugdømme fra 959 til 1766. Den første hertug var Friedrich I af Bar, og den sidste var Stanislaw Leszczynski.

Hertugdømmet Lothringen blev i 959 delt i Hertugdømmet Øvre Lothringen (det nuværende Lorraine) og Hertugdømmet Nedre Lothringen (områderne ved Nordsøen og ved Rhinens nedre løb). Efterhånden gik betegnelsen Nedre Lothringen af brug, og navnet Lothringen bruges i dag kun om den franske region.

Lorraine
Øvre-Lorraine

Hertugdømmet Øvre-Lorraine


Madame Rosa ist ein preisgekrönter französischer Film aus dem Jahr 1977 von Moshé Mizrahi nach dem mit dem Prix Goncourt ausgezeichneten Roman Du hast das Leben noch vor dir von Romain Gary und mit Simone Signoret in der Titelrolle.

Handlung
Madame Rosa lebt in der sechsten Etage eines Mietshauses im Pariser Vergnügungsviertel Pigalle. Die ehemalige Prostituierte, die als Jüdin das KZ Auschwitz überlebt hatte, kümmert sich als Ersatzmutter um die Kinder anderer Prostituierter. Momo, ein aus Algerien stammender islamischer Junge, ist das älteste dieser Kinder und ihr Liebling. Als dieser sie über seine Eltern befragt, antwortet sie nur ausweichend.

Mit zunehmendem Alter nimmt sie weniger Kinder unter ihre Obhut, und auch Momo muss mehr für sie tun. Zur Unterstützung des Lebensunterhalts verdingt er sich als Puppenspieler in den Straßen des Viertels. Madame Rosa nimmt von dem hübschen Jungen das Versprechen ab, dass dieser sich niemals selbst prostituiert oder als Zuhälter arbeitet.

Später befreundet er sich mit Nadine, einer Filmeditorin, und auch sein Vater tritt in sein Leben. Nachdem sich Madame Rosas Gesundheitszustand zunehmend verschlechtert, muss sich Momo um sie kümmern, da sie Angst davor hat, ihre letzten Lebenstage in einem Krankenhaus zu verbringen. In den letzten Stunden ihres Lebens hilft er ihr auch, wenn die quälenden Erinnerungen an das Konzentrationslager wiederkommen.

Kritik

Auszeichnungen
Der Film gewann bei der Oscarverleihung 1978 den Oscar für den besten fremdsprachigen Film sowie den Los Angeles Film Critics Association Award (LAFCA Award) als bester fremdsprachiger Film. Daneben war der Film 1978 für den Golden Globe Award für den besten fremdsprachigen Film nominiert. Des Weiteren erhielt der Film einen Preis des National Board of Review für die besten ausländischen Filme.

Simone Signoret erhielt den César als beste Hauptdarstellerin sowie den David di Donatello als beste Hauptdarstellerin, wobei sie sich diesen Preis mit Jane Fonda für deren Darstellung der "Lillian Hellman" in Julia (1977) teilte.

Außerdem war Bernard Evein für den César für das beste Szenenbild, Jean-Pierre Ruh für den César für den besten Ton nominiert.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1977
Französischer Film
Filmdrama
Prostitution im Film
Romain-Gary-Verfilmung

Madame Rosa


فالتر باور (باللاتينية Walter Bauer) ثيولوجي ألماني ولد في 1877 وتوفي في 1960. كان عالما في تطور الكنائس المسيحية المبكرة.

حياته
ولد في شرق بروسيا وترعرع في ماربرغ حيث كان أبوه أستاذا فيها. درس في جامعات ماربورغ وستراسبورغ وبرلين. عمل بالتدريس في فروتزواف وفي غوتينغن.

تعاليمه
في كتابه الذي طبع 1934 في توبنغن بعنوان Rechtgläubigkeit u. Ketzerei im ältesten Christentum وترجم إلى الإنكليزية 1971 بعنوان Orthodoxy and Heresy in Earliest Christianity طور باور نظريته بأنه في المسيحية المبكرة لم تكن علاقة الأرثوذكسية بالهرطقة علاقة أصل مع فرع، بل في مناطق عديدية كانت الهرطقة الشكل الأصلي للمسيحية. وكمؤرخ قام بإعادة تقييم الفكرة السائدة بأنه في مدة أصول المسيحية كانت العقيدة الكنسية هي الأساس بينما كانت الهرطقات انحرافات عنها (مقدمة كتابه).

وبدراسته لما دون تاريخيا استنتج باور أن الأرثوذكسية كانت إحدى أشكال عديدة للمسيحية في القرون المبكرة، وأنها كانت نسخة المسيحية التي مورست في روما وحصلت على أكبر عدد من الأتباع مع الوقت. كان ذلك بفضل الموارد الأكثر المتوفرة للمسيحيين في روما ولتحول الإمبراطور الروماني قسطنطين الأول للمسيحية. فيما بعد قام أتباع ما أصبح لاحقا الأرثوذكسية بإعادة كتاب تاريخ الصراع بشكل صور رأيهم على أنه السائد دوما، بينما قضي على الكتابات المؤيدة للآراء الأخرى بشكل منظم.

عارضت استنتاجات باور ما يقرب من 1600 سنة من كتابات تاريخ الكنيسة ولذلك قوبلت بكثير من التشكيك من الأكاديميين المسيحيين.

لم تنتشر أفكار باور بسبب عزلة ألمانيا النازية حضاريا إلا بعد الحرب العالمية الثانية، وبعدها بأكثر من عشرين سنة ترجم كتاب Rechtgläubigkeit und ketzerei في 1971 إلى الإنكليزية ليطبع في العام التالي. يعرف باور في العلم الكتابي لتأليفه بمفرده قاموسا ضخما لترجمة الكلمات اليونانية عنوانه بالألمانية Wörterbuch zu den Schriften des Neuen Testaments ويعرف بالإنكليزية باسم A Greek-English Lexicon of the New Testament and Other Early Christian Literature أو لكسيكون باور Bauer lexicon والذي أصبح مرجعا معياريا.

روابط خارجية

مراجع

 Walter Bauer, 1971. Orthodoxy and Heresy in Earliest Christianity (Philadelphia: Fortress) ISBN 0-8006-1363-5. Orthodoxy and Heresy in Earliest Christianity (on-line text in English)
 Bart D Ehrman, 2002. Lost Christianities: Christian Scriptures and the Battles over Authentication (Chantilly VA: The Teaching Company) ، Lesson 19, pg 28.
 Walther Völker, "Walter Bauer's Rechtgläubigkeit und Ketzerei im ältesten Christentum", translated by Thomas P. Scheck in Journal of Early Christian Studies 14.4 (2006): 399-405. Originally published in Zeitschrift für Kirchengeschichte 54 (1935): 628–31.
 Daniel J. Harrington, "The Reception of Walter Bauer's Orthodoxy and Heresy in Earliest Christianity During the Last Decade," in Harvard Theological Review 73 (1980): 289-98.

أشخاص من كونيغسبرغ
أشخاص من مقاطعة بروسيا
أعضاء هيئة تدريس جامعة بريسلاو
أعضاء هيئة تدريس جامعة غوتنغن
خريجو جامعة ستراسبورغ
خريجو جامعة ماربورغ
خريجو جامعة هومبولت في برلين
علماء الكتاب المقدس ألمان
كتاب غير روائيين ذكور ألمان
لاهوتيون ألمان
لاهوتيون بروتستانتيون ألمان في القرن 20
لاهوتيون لوثريون ألمان
مواليد 1877
مواليد في كونيغسبرغ
وفيات 1960
وفيات في غوتينغن
دارسون من كوينه
كتاب من كونيغسبرغ

فالتر باور


Oberodenthal ist eine Gemarkung mit der Nummer 4938 in der Gemeinde Odenthal im Rheinisch-Bergischen Kreis.

Geographie
Oberodenthal liegt zwischen Altenberg und der Dhünntalsperre und ist ein Zusammenschluss von einzelnen Weilern. Dazu gehören die Odenthaler Ortsteile Bömberg, Bömerich, Bülsberg, Busch, Feld, Grimberg, Großgrimberg, Hüttchen, Klasmühle, Kümps, Landwehr, Neschen, Pistershausen, Scheuren und Schmeisig.

Geschichte
Oberodenthal gehörte als Oberkirchspiel bis in das 19. Jahrhundert zur Herrschaft Odenthal im Herzogtum Berg.

Aus der Charte des Herzogthums Berg 1789 von Carl Friedrich von Wiebeking geht hervor, dass die Herrschaft in die Bereiche Oberkirspel (Oberes Kirchspiel) und Unterkirspel (Unteres Kirchspiel) gegliedert war. Oberkirspel bildete dann, nachdem das Herzogtum Berg zur preußischen Rheinprovinz gehörte, das Dorf bzw. die Gemeinde Oberodenthal in der Bürgermeisterei Odenthal.

Infrastruktur
Zu den Einrichtungen in Oberodenthal gehören die Gemeinschaftsgrundschule Neschen und der katholische Kindergarten Hüttchen. Beim Kreiswettbewerb Unser Dorf hat Zukunft belegte Oberodenthal im Oktober 2011 den ersten Platz und errang im Juni 2012 für den Rheinisch-Bergischen Kreis im Landeswettbewerb den zweiten Platz.

Sehenswürdigkeiten
In Neschen steht der historische Wasserturm. Er wurde 1928 erbaut. 1968 wurde der Betrieb eingestellt und der Turm seinem Schicksal überlassen. 2005 wurde er von ehrenamtlichen Bürgern aus Oberodenthal in Eigenarbeit restauriert. Mit Lesematerial im Innern, einem überdimensionalen Schachbrett und einer Bank nebenan, dient er heute als Treffpunkt im Dorf.
 Im Ortsteil Hüttchen befindet sich der aus dem 11. Jahrhundert stammende  Kochshof, in dem der Zugvogel – deutscher Fahrtenbund seinen Bundessitz hat.

Kirche
Im Ortsteil Neschen liegt die katholische Kirche St. Michael. Sie wird von der katholischen Pfarrgemeinde St. Mariä Himmelfahrt am Dom Unserer Lieben Frau zu Altenberg und der evangelischen Domgemeinde Altenberg genutzt. Betreut wird sie aus Kostengründen seit 2005 von inzwischen 30 Ehrenamtlern aus Oberodenthal. Das Erzbistum Köln würdigte dieses Engagement 2010 mit einer Auszeichnung und einem Geldpreis.

Regelmäßige Veranstaltungen

 Große Prunksitzung
 Karnevalszug (Karnevalssamstag)
 Tanz in den Mai (30. April)
 Kirmes (3. Wochenende im August)
 Patentreffen auf dem Kochshof (August)
 Övver Ohnder Cup (Fußballturnier September / je nach Sommerferien)
 Weinfest (mit Krönung Weinkönig/Weinkönigin)(September/je nach Sommerferien)
 Michaelsfest (Ende September/Anfang Oktober)
 St. Martinszüge (Kindergarten/Grundschule)(November)
 Weihnachtsbaumanleuchten am Wasserturm (Samstag vor dem 1. Advent)

Weblinks
Dorfgemeinschaft Oberodenthal e. V.

Einzelnachweise

Oberodenthal