بسمان إحدى مناطق أمانة عمان الكبرى التي تُشكّل لواء ماركا التابع لمحافظة العاصمة في المملكة الأردنية الهاشمية، تقع في الجزء الشمالي الشرقي من وسط المدينة، وتتكوّن من عدّة أحياء وتجمعات سكنية ويبلغ عددها (7) أحياء، وتبلغ مساحتها (13.4) كم2.

بلغ عدد سكّانها حسب معلومات دائرة المعلومات الجغرافية في أمانة عمّان (291.600) نسمة حسب تقديرات دائرة الإحصاء العامة لعام 2008. وتحد منطقة بسمان من الجهة الشمالية منطقة طارق ومن الجهة الشرقية منطقة ماركا و يفصلها عنها شارع الجيش، ويحدها من الجهة الغربية منطقة العبدلي، ومن الجهة الجنوبية منطقتي العبدلي والمدينة. تُعدّ منطقة بسمان من المناطق السبعة القديمة التي كانت تتكون منها أمانة عمّان العاصمة، وبعد ضمّ المناطق العشرين لأمانة عمان الكبرى أصبحت المنطقة الثانية في الأمانة، وهي أكثر مناطق أمانة عمّان اكتظاظاً بالسكان، ويغلب على المنطقة الطابع الشّعبي، ويظهر ذلك جليًا من خلال النمط العمراني، لا يوجد فيها أيّة نشاط صناعي؛ لوجودها في موقع متوسط من العاصمة عمّان.

معالم
قصر النويجيس (حي الرواق، ضاحية الأقصى، شارع الأمير حمزة)
مبنى مربع الشكل يبلغ عرضه 12 مترا و يبلغ طوله 12 متر وارتفاعه قرابة 8 امتار ، له مدخل من الجهة الشرقية، ومكوّن من حجارة ذات حجمٍ كبير، نوعاً ما، تزين جدرانه في الجهات العلوية نقوشٌ ورسومات، وأشكالٌ متنوعـةٌ، وكانت تعلوه قبـةٌ ترتفع على أقواس، ويُذكر أنه كان ضريحاً لإحدى العائلات الغنية الرومانية، ويعود بناءه إلى القرن الثاني أو الثالث الميلاد، ويقع هذا البناء على طريق عمان ـ طبربور ـ الزرقاء، في جهته الجنوبية، وعلى بعد 100 م تقريبًا.

العشائر
تختلف العشائر السكانية في منطقة بسمان حيث يسكنها الكثير من العشائر الأردنية ومن أهمها عشائر الدعجة، والعبادي، وبني حسن، وبني صخر، والعدوان، وعشائر المعانية، والكركية، بالإضافة إلى عشائر أخرى من أصول أخرى مثل فلسطين وسوريا. وتمتاز منطقة بسمان بهذا التنوع العرقي، كونها قريبةً على العاصمة عمان، وهي مطلبٌ للجميع للتنقل بين المدن والمحافظات الأخرى. وتعتبر منطقة بسمان من المناطق المأهولة بالسكان.

التضاريس
منطقة بسمان منطقة جبلية، إذ ترتفع عن العاصمة بجبالها، مبتدئةً من جبل القصور، وجبل الهاشمي الشمالي، وجبل النزهة، وتعتبر مرتفعةً، متميزةً بذلك عن باقي مناطق الأمانة.
الطقس في منطقة بسمان معتدلٌ بشكلٍ عامٍ، ترتفع درجات الحرارة صيفًا، وتصل أعلى مستوياتها في منتصف آب/ أغسطس، فقد تصل في بعض الأحيان إلى منتصف الثلاثينات مئويةً. وتنخفض الحرارة شتاءً لتصل في كانون الثاني/ يناير أحيانًا إلى الصفر أو ما دونه، حيث يتسبب ذلك بتساقط الثلوج. ويعتدل المناخ في فصلي الربيع والخريف.
أما بالنّسبة لمعدلات الأمطار فتكون معدومةً في بعض الأشهر، مثل حزيران وتموز وآب. بينما تكون في أعلى معدلاتها في شهري كانون الثاني وشباط، إذ يُمكن أن يصل مستواها إلى أكثر من 170 ميليمترًا.

مراجع

أماكن مأهولة في قضاء ماركا
محافظة عمان
مديريات مدينة عمان
مناطق مدينة عمان

بسمان


Tectariaceae, porodica papratnjča, dio je reda osladolike. Sastoji se od 8 rodova unutar tri potporodice a tipični je tektarija (Tectaria)

Opisana je 1986. godine.

Rodovi
 Familia Tectariaceae Panigrahi (338 spp.)
 Subfamilia Pteridryoideae ined.
 Malaifilix Li Bing Zhang & Schuettp. (1 sp.)
 Draconopteris Li Bing Zhang & Liang Zhang (1 sp.)
 Polydictyum C. Presl (4 spp.)
 Pteridrys C. Chr. & Ching (22 spp.)
 Subfamilia Arthropteridoideae ined.
 Arthropteris J. Sm. (13 spp.)
 Subfamilia Tectarioideae ined.
 Triplophyllum Holttum (27 spp.)
 Hypoderris R. Br. (3 spp.)
 Tectaria Cav. (267 spp.)

Izvori

Osladolike

Tectariaceae


Rosamund Marriott Watson, née Ball le   à Homerton Row (Royaume-Uni) et morte le , est une poétesse, écrivaine naturaliste et critique britannique. Au début de sa carrière, elle utilise les noms de plume Graham R. Tomson et Rushworth Armytage.

Jeunesse et éducation
Rosamund (ou Rose) Ball, naît à Homerton Row, Hackney, au nord de Londres, le 6 octobre 1860, la cinquième et dernière enfant de Benjamin Williams Ball, comptable et poète amateur, et de Sylvia (Good) Ball. Sa mère meurt d'un cancer alors qu'elle n'a que 13 ans ce qui lui laisse disposer d'une liberté inhabituelle pour lire et écrire. Elle ne semble pas avoir reçu d'éducation formelle. Son père lui interdit de suivre sa première aspiration pour la peinture et elle se tourne vers l'écriture. Son frère aîné Wilfrid Ball devient peintre de paysages et de sujets marins et l'introduit dans les cercles littéraires de Londres et à John Lane, l'éditeur influent de The Yellow Book.

En 1879, Rosamund Ball épouse George Francis Armytage, un riche Australien. Le couple a deux enfants, Eulalie et Daphné, mais à la naissance de cette dernière, en 1884, il se sépare.

Carrière
Rosamund Ball commence sa carrière littéraire en 1883, avec une chronique sur la mode moderne pour The Fortnightly Review. Elle écrit dans plusieurs magazines puis, en 1886, ses premiers poèmes paressent dans les périodiques américains Scribner's Magazine et The Independent (NY).

Elle publie d'abord ses poèmes sous le pseudonyme de Rushworth Armytage, nom de son premier époux, Vers 1886, elle s'enfuit avec l'artiste Arthur Graham Tomson, abandonnant peu de temps après le pseudonyme Armytage au profit de « Graham R. Tomson ». Après son divorce de Tomson, elle vit avec le romancier H. B. Marriott Watson jusqu'à sa mort ; ils ne se sont jamais mariés, même si certains de ses nécrologies l'aient désignée comme sa femme. Ils ont un fils, Richard, tué pendant la Première Guerre mondiale.

Les principaux succès de Rosamund Watson viennent de sa poésie, influencée par Alfred Tennyson et Dante Gabriel Rossetti. Elle utilise un large éventail de formes et de méthodes poétiques, notamment des sonnets, ballades, rondeaux, villanelles, poèmes en dialecte et traductions. Ses sujets vont de la nature, le surnaturel, les légendes et les contes populaires à l'amour, la perte et l'art lui-même. Bien que les poèmes puissent être maniérés, sa perspicacité, ses relectures féministes d'histoires traditionnelles et son penchant pour l'expérimentation formelle préfigurent le modernisme.

Les poèmes de Rosamund Watson sont publiés dans divers magazines et revues contemporains, dont The Yellow Book. Tares, publié en 1884 de manière anonyme alors que son premier mariage est en train de se briser, se concentre sur les désillusions de l'amour. Watson utilise le pseudonyme de Tomson pour The Bird-Bride et pour la première édition de A Summer Night.

En travaillant sous pseudonyme, Rosamund Watson fait partie d'une tendance de la fin du XIXe siècle parmi les femmes écrivains essayant de percer dans les cercles littéraires dominés par les hommes. Cette démarche réussit puisque l'éditeur Andrew Lang loue l'un de ses premiers poèmes en pensant qu'il est d'un homme. Parmi ses contemporaines poursuivant le même objectif se trouvent Mary N. Murfree ("Charles Egbert Craddock") et Mary Chavelita Dunne Bright ("George Egerton"). Une fois établie sur la scène littéraire londonienne, les éditions ultérieures de A Summer Night portent son vrai nom, tout comme ses livres suivants, dont le roman de 1900, An Island Rose.

Elle écrit abondamment sur le jardinage et ses essais sur le sujet (ainsi que quelques-uns de ses poèmes) sont publiés dans un ouvrage, The Heart of a Garden (1906). Elle tient également plusieurs chroniques sur le design d'intérieur et la mode. Certaines de ces colonnes sont rassemblées dans The Art of the House (1897). Elle écrit une chronique intitulée « Wares of Autolycous » pour la Pall Mall Gazette.

À partir de 1892, Rosamund Watson édite le magazine Sylvia's Journal, un mensuel féminin progressiste à tendance féministe qui couvre une gamme de sujets allant du travail et de l'art à la sphère domestique. Les contributeurs comprennent Violet Hunt, Edith Nesbit et d'autres.

Rosamund Watson meurt d'un cancer le 29 décembre 1911 à l'âge de 51 ans.

Livres

Poèmes
 Tares: a Book of Verses (1884; first edition carries no author name)
 The Bird-Bride: a Volume of Ballads and Sonnets (1889; as Tomson)
 A Summer Night and Other Poems (1891 as Tomson; 1895 as Watson)
 Vespertilia and Other Verses (1895)
 Old Books, Fresh Flowers (1899)
 The Patchwork Quilt (1900)
 After Sunset (1904)
 The Poems of Rosamund Marriott Watson (1912)

Non fiction
 The Art of the House (1897)
 The Heart of a Garden (1906)
 The Lamp and the Lute (1912)

Roman
 An Island Rose (1900)

Références

Liens externes

Naissance en octobre 1860
Naissance à Hackney (borough londonien)
Décès en décembre 1911
Décès à 51 ans
Mort d'un cancer au Royaume-Uni
Poétesse britannique

Rosamund Marriott Watson


Filozofia rusă include o varietate de mișcări filozofice. Autorii care le-au dezvoltat sunt listați mai jos, fiind sortați după mișcările filozofice cărora le aparțin.

Deși cei mai mulți autori listați mai jos sunt în primul rând filozofi, lista include și anumiți scriitori de ficțiune, precum Tolstoi și Dostoievski, care sunt cunoscuți și ca filozofi.

Filozofia rusă este o entitate separată ce și-a început dezvoltarea în secolul 19, fiind ințial definită de opoziție dintre occidentalizatori, ce susțineau că Rusia trebuie să urmeze modelele economice și politice vestice, și slavofili, ce insistau pe dezvoltarea Rusiei ca o civilizație unică. Din cadrul acestui din urmă grup au făcut parte Nikolai Danilevski și Konstantin Leontiev, fondatorii eurasianismului. Discuția despre locul Rusiei în lume a devenit în acea perioadă trăsătura cea mai caracteristică a filozofiei rusești.

Pe parcursul dezvoltării sale, filozofia rusă a fost de asemenea marcată de legătura adâncă cu literatura și interesul față de creativitate, societate, politică și naționalism; cosmosul și religia au fost de asemenea subiecte notabile.

Printre filozofii importanți de la sfârșitul secolului al XIX-lea și începutul secolului al XX-lea sunt Vladimir Soloviov, Vasili Rozanov, Lev Tolstoi, Serghei Bulgakov, Pavel Florenski, Nikolai Berdiaev, Pitirim Sorokin și Vladimir Vernadski.

De la începutul anilor 1920 până la sfârșitul anilor 1980, filozofia rusă a fost dominată de marxism, prezentat ca dogmă indiscutabilă. Epurările staliniste, care au culminat în 1937, au dat o lovitură mortală dezvoltării filozofiei.

O mână de filozofi disidenți a supraviețuit în timpul perioadei sovietice, printre aceștia numărându-se Alexei Losev. Moartea lui Stalin din 1953, a dat posibilitatea să se ridice brusc noi școli de gândire, printre care Cercul de Logică de Moscova și Școala de Semiotică Tartu-Moscova.

Mari gânditori

Iluminismul rus

Vasile Tatișev (1668–1750)
Grigore Skovoroda (1722–1794)
Mihail Șerbatov (1733–1790)
Andrei Bolotov (1738–1833)
Alexandru Radișev (1749–1802)

Slavofili și Pochvenicestvo
Ivan Kirevski (1806–1856)
Alexei Homiakov (1804–1860)
Vladimir Odoievski (1803–1869)
Konstantin Aksakov (1817–1860)
Iuri Samarin (1819–1876)
Fiodor Tiutcev (1803–1873)
Nikolai Danilevski (1822–1885)
Nikolai Strahov (1828–1896)
Feodor Dostoievski (1821–1881) Artist și filozof religios (vezi Nikolai Berdiaev)
Konstantin Pobedonosțev (1827–1907)
Konstantin Leontiev (1831–1891)
 Ivan Ilin (1883–1954)

Simboliști ruși
Valeri Briusov (1873–1924)
Aleksandr Blok (1880–1921)
Andrei Belii (1880–1934)
Viaceslav Ivanov (1866–1949)
Innokenti Annenski (1855–1909)
Feodor Sologub (1863–1927)

Occidentalizatori
Piotr Ceaadaev (1794–1856)
Nikolai Stankevici (1813–1840)
Vissarion Belinski (1811–1848)
Aleksandr Herzen (1812–1870) Părintele socialismului rus

Pozitiviști ruși
Piotr Lavrov (1823–1900)
G. Virubov
E. de Roberty
Nikolai Mihailovski (1842–1910)
Konstantin Kavelin
M. Troitsky
N. Kareyev
Nikolai Korkunov

Cosmiști ruși

Nikolai Feodorov (1829–1903) N. O. Lossky îl apreciază pe Feodorov în primul rând ca filozof creștin.
Nicholas Roerich (1874—1947)
Vladimir Vernadski (1863–1945)
Konstantin Țiolkovski (1857–1935)
Alexandru Ciujevski (1897—1964)
Victor Skumin

Ocultiști
Nikolai Novikov (1744–1818)
Mihail Speranski (1772–1839)
Elena Blavatskaia (1831–1891)
Georges Ivanovitch Gurdjieff (1872–1949)
Piotr Uspensky (1878–1947)

Epistemologi, logicieni și metafizicieni
 Boris Chicherin (1828–1904)
 N. Debolski
 P. Bakunin
 M Karinski
 N. Grot
 Serghei Trubețkoi (1863–1905)

Anarhiști
Mihail Bakunin (1814–1876), listat de asemenea printre teoreticienii materialiști și nihiliști
Contele Lev Tolstoi (1828–1910), pe care unii îl consideră cel mai mare romancier rus
Prințul Piotr Kropotkin (1842–1921), cunoscut ca 'Prințul anarhist' sau 'Părintele anarhismului'
Frank Chodorov (1887–1966), ai cărui părinți sunt evrei ruși care au emigrat în SUA
Christophe Toverski (1943-2010), precursor al antinaționalismului și de asemenea un savant prolific

Materialiști, Nihiliști
Nikolai Cernișevski (1828–1889)
Dimitri Pisarev (1840–1868)
Ivan Secenov (1829–1905)

Socialiști și marxiști
Gheorghi Valentinovici Plehanov (1856–1918) Primul gânditor marxist rus major.
Vladimir Lenin (1870–1924) Fondatorul leninismului.
Alexandru Bogdanov (1873–1928)
Lev Troțki (1879–1940) Fondatorul troțkismului.
Sofia Ianovskaia (1896–1966)
Alexandr Zinoviev (1922–2006)
Evald Ilienkov (1924–1979)
Viktor Alexandrov-Grotowski (1992- )

Filozofi creștini
Pre- Soloviov
 Pamfil Danilovici Iurkevici (1826-1874)
 V. Kudriavțev
 Vladimir Soloviov (1853–1900) Soloviov este considerat creatorul primului sistem cuprinzător complet din filozofia rusă.
 Vasili Rozanov (1856–1919)
 Serghei Bulgakov (1871–1944)
 Nikolai Berdiaev (1874–1948), cunoscut de asemenea ca existențialist
 Contele Lev Tolstoi (1828–1910), considerat de asemenea cel mai mare romancier și anarhist

Teologi creștin-ortodocși
 Gheorghe Florovsky (1893–1979)
 Mihail Pomazanski (1888–1988)
 Alexander Schmemann (1921–1983)
 John Meyendorff (1926–1992)
 Vladimir Losski  (1903–1958)
 Pavel Florenski (1882–1937)

Intuitiviști-personaliști
 Nikolai Losski (1870–1965)
 Semion L. Frank (1877–1950)
 Alexei Losev (1893–1988)
 Lev Mihailovici Lopatin (1855–1920)
 Dmitri Vasilevici Boldirev (1885–1920)
 Serghei Alexandrovici Levițki
 Vladimir Alexandrovici Kozhevnikov (1850–1917)

Intuitiviști-realiști
B. Babinin
A. Ogniov
F. Berezhkov
P. Popov

Existențialiști
 Lev Șestov (1866–1938)
 Nikolai Berdiaev (1874–1948)

Esteticieni
 Alexei Losev (1893–1988)
 Mihail Bahtin (1895–1975)

Globaliști
 Alexandru N. Ciumakov (n. 1950)

Vezi și
 Literatura rusă
 Lev Gumiliov
 Dmitri Lihaciov

Referințe

Russian Philosophy. English-Russian Dictionary (ed. Vasily Vanchugov). Moscow, People's Friendship University of Russia, 2005.

Bibliografie
History of Russian Philosophy «История российской Философии »(1951) by N. O. Lossky. Publisher: Allen & Unwin, London ASIN: B000H45QTY International Universities Press Inc NY, NY sponsored by Saint Vladimir's Orthodox Theological Seminary.
A History of Philosophy, Volume 10: Russian Philosophy (1986) by Frederick Copleston. Publisher: Continuum, London.
A history of Russian Philosophy, (2vols) Two Volumes by Vasilii Vasilevich Zenkovsky; Translator George L. Kline Publisher: ROUTLEDGE & KEGAN PAUL (1953) ASIN: B000R0I5MS

Legături externe

În engleză și rusă
 Cărți de filozofie rusă, new.runivers.ru
 Privire de ansamblu succintă asupra filozofiei ruse, emory.edu
 PHILTAR —Site cuprinzător cu legături către texte și resurse, philtar.ucsm.ac.uk
Galerie de gânditori ruși  editat de Dmitri Olshanski, isfp.co.uk
 Filozofia rusă—intrare în Internet Encyclopedia of Philosophy, iep.utm.edu
 Directory of links to Russian philosophers, mostly in Russian , mavicanet.com
 Enciclopedia de filozofie Routledge, rep.routledge.com
 Konstantin Leontiev, knleontiev.narod.ru
 —Colecție amplă de linkuri către resursele lui Bulgakov, geocities.com
 Bulgakov LiveJournal—Materiale colectate legate de filozofia religioasă rusă, community.livejournal.com

Cultura Rusiei
Ruși
Lista
Filozofi

Listă de filozofi ruși


Thick as a Brick 2 (auch TAAB  2) ist das sechste Soloalbum von Ian Anderson, dem ehemaligen Frontmann der Progressive-Rock-Gruppe Jethro Tull. Es ist ein Konzeptalbum.

Inhalt
Das Album erschien auf den Monat genau 40 Jahre nach dem Konzeptalbum Thick as a Brick von Jethro Tull. Es knüpft mit der Handlung, in deren Mittelpunkt der fiktive, nunmehr rund 50-jährige "Gerald Bostock" steht, an Thick as a Brick an. Im ersten Teil werden unter dem Thema Divergence (Divergenz) nach drei einleitenden Stücken in je zwei Songs fünf mögliche Lebenssituationen beschrieben: Bostock als gieriger Investment-Bankier, homosexueller Obdachloser, Soldat im Kriegseinsatz, scheinheiliger Pfarrer und als gewöhnlicher, kinderlos verheirateter Ladenbesitzer, der mit seiner Modelleisenbahn spielt. Die vier letzten Stücke des Albums sind unter dem Thema Convergence (Konvergenz) zusammengefasst und beziehen sich zum Teil ebenfalls auf die fünf möglichen Schicksale Bostocks, die im Stück Mulberry Walk in Straßen mit dem Namen Mulberry … scheinbar zusammenführen.

Im März 2012 wurde die fiktive Zeitung St Cleve (www.stcleve.com) im Internet veröffentlicht. Sie knüpft an die gedruckte Zeitung St. Cleve Chronicle & Linwell Advertiser an, die als Cover von Thick as a Brick gedient hatte und die Lokalnachrichten einer ländlichen Gegend parodiert.

Anderson nahm das Album mit den Musikern seiner Ian Anderson Touring Band, darunter dem in Rosenheim geborenen Gitarristen Florian Opahle, und den Gastmusikern Ryan O'Donnell (zusätzlicher Gesang) und Pete Judge (Blechblasinstrumente) auf.

Die Musik lehnt sich wie der Text an das Album Thick as a Brick an. So ist das Einleitungsthema identisch mit der musikalischen Überleitung von A- zu B-Seite auf dem 1972er-Album. Der Schluss ist eine Strophe des Vorgängeralbums; die Schlussworte Thick as a Brick werden aber durch ein two ergänzt. Außerdem finden sich Zitate und Anklänge an die Jethro-Tull-Songs Locomotive Breath und Heavy Horses sowie das Konzeptalbum A Passion Play.

Im Gegensatz zu Thick as a Brick enthält das Album nicht ein langes Stück, sondern 17 Titel. Darunter sind Progressive-Rock-Titel, in denen E-Gitarre und Querflöte dominieren, akustisch gespielte Stücke und gesprochene Worte. Zwischen den Stücken gibt es keine Pausen, so dass der Eindruck eines durchgehenden Werkes entsteht.

Tournee
Zusammen mit der Touring Band begann Anderson im April 2012 die Thick as a Brick Tour, die im Vereinigten Königreich begann und bis Juni 2013 nach Europa, Nordamerika, Lateinamerika und Japan führte. Bei den Konzerten wurden die beiden Konzeptalben nacheinander in voller Länge gespielt.

Rezeption

 Prog Archives listete mehrere positive Besprechungen des Albums auf und gab vier von fünf Sternen. Das Fazit lautete: Excellent addition to any prog rock music collection (Exzellente Ergänzung zu jeder Prog-Rock-Sammlung).
 Grande Rock schrieb, dass Thick as a Brick 2 ein gutes Album sei, welches einem die guten Erinnerungen an die alte Jethro-Tull-Ära wiederbringe.

Charts

Titelliste

Divergence: intervention, parallel possibilities
Pebbles Thrown
 From a Pebble Thrown (3:06)
 Pebbles Instrumental (3:30)
 Might-have-beens (0:50)

Gerald the Banker
 Upper Sixth Loan Shark (1:13)
 Banker Bets, Banker Wins (4:28)

Gerald Goes Homeless
 Swing It Far (3:28)
 Adrift and Dumfounded (4:25)

Gerald the Military Man
 Old School Song (3:07)
 Wootton Bassett Town (3:44)

Gerald the Chorister
 Power and Spirit (1:59)
 Give Till It Hurts (1:12)

Gerald: A Most Ordinary Man
 Cosy Corner (1:25)
 Shunt and Shuffle (2:12)

Convergence: destiny, fate, karma, kismet
A Change of Horses
 A Change of Horses (8:04)

22 Mulberry Walk
 Confessional (3:09)
 Kismet In Suburbia (4:17)

What-ifs, Maybes, Might-have-beens
 What-ifs, Maybes and Might-have-beens (3:36)

Special Edition
Die Special Edition enthält noch zusätzlich dieses Material:

 5.1-Abmischung des Albums von Steven Wilson
 Making-of (ca. 25 Minuten)
 Interviews von Ian Anderson, Steven Wilson und der Ian Anderson Touring Band (ca. 16 Minuten)
 Lesungen der Songtexte von Ian Anderson (ca. 25 Minuten)
 Übersetzungen der Songtexte in mehrere Sprachen, darunter deutsch

MP3-Download
Zusätzlich gibt es die CD-Version auch als MP3-Download.

Weblinks
 Die Zeitung St Cleve (englisch)
  (englisch; Archivversion)

Einzelnachweise

Album (Progressive Rock)
Konzeptalbum
Album 2012

Thick as a Brick 2


Omul de aur se poate referi la:

o lucrare literară
 Omul de aur (Az arany ember) (1872) - roman de Mór Jókai
 Omul de aur (Az arany ember) (1885) - dramatizare a romanului lui Mór Jókai
 Omul de aur (El hombre de oro) (1915) - roman de Rufino Blanco-Fombona
 Omul de aur (The Golden Man) (1953) - nuvelă de Philip K. Dick

un film
 Omul de aur (1919) - film regizat de Alexander Korda după romanul lui Mór Jókai
 Omul de aur (1936) - film regizat de Béla Gaál după romanul lui Mór Jókai
 Omul de aur (1962) - film regizat de Viktor Gertler după romanul lui Mór Jókai
 Omul de aur (2005) - film TV regizat de Péter Gárdos după romanul lui Mór Jókai

Omul de aur


Events from the year 1850 in Canada.

Incumbents
Monarch — Victoria

Federal government
Parliament: 3rd

Governors
Governor General of the Province of Canada — James Bruce, 8th Earl of Elgin
Colonial Governor of Newfoundland — Charles Henry Darling
Governor of New Brunswick — Edmund Walker Head
Governor of Nova Scotia — John Harvey
Governor of Prince Edward Island — Dominick Daly

Premiers
Joint Premiers of the Province of Canada —
Robert Baldwin, Canada West Premier
Louis-Hippolyte Lafontaine, Canada East Premier
Premier of Nova Scotia — James Boyle Uniacke

Events
 January 14 – Malcolm Cameron visits Washington, D.C. about a trade reciprocity agreement.
 September 7 – After tense negotiations, the first of the Robinson Treaties, the Robinson-Superior Treaty, is signed. This treaty between William Benjamin Robinson and an assembly of Ojibwe chiefs from the shore of Lake Superior creates a system of Indian reserves and ultimately opens up the area to European settlement.
 September 9 – The second of the Robinson Treaties, the Robinson-Huron Treaty, is signed between Robinson and the Ojibwe chiefs of Lake Huron. The Lake Huron chiefs, led by Shingwaukonse, are more resistant to the signing of the treaty as they are more familiar with the treaty system and are more threatened by encroachment from Europeans, as well as having tense relations with the Canada West government following the Mica Bay Incident.
 October 11 – The St. Lawrence and Atlantic Railroad opens.

Full date unknown
In the United States, the Fugitive Slave Act is passed. It provides that even free persons can be made a slave if suspected of being a runaway. As a result, more fugitive slaves and free Black persons come to Canada.
The site of John By's headquarters during the construction of the Rideau Canal is incorporated as Bytown.
Gold discovered in British Columbia, and coal on Vancouver Island.
The Canadian government passes the Railway Guarantee Act.

Births

January to June
January 27 – Louis-Philippe Hébert, sculptor (died 1917)
March 7 – Éphrem-A. Brisebois, police officer (died 1890)
April 15 – William Thomas Pipes, politician and Premier of Nova Scotia (died 1909)
April 29 – George Murdoch, politician and 1st Mayor of Calgary (died 1910)
March 13 – Hugh John Macdonald, politician, Minister and 8th Premier of Manitoba (died 1929)
May 1 – Prince Arthur, Duke of Connaught and Strathearn, 10th Governor General of Canada (died 1942)
May 6 – Joseph-Hormisdas Legris, politician and Senator (died 1932)

July to December
July 11 – John Augustus Barron, politician and lawyer (died 1936)
September 27 – William Pugsley, lawyer, politician and 10th Premier of New Brunswick (died 1925)
December 15 – Joseph-Alphonse Couture, veterinarian
December 31 – John Wycliffe Lowes Forster, artist (died 1938)

Full date unknown
Daniel J. Greene, politician and Prime Minister of Newfoundland (died 1911)
Charles Braithwaite, politician and agrarian leader (died 1910)

Deaths
February 23 – Matthew Whitworth-Aylmer, 5th Baron Aylmer, army officer and colonial administrator (born 1775)
April 23 – William Wordsworth, poet (born 1770)

References

Canada
Years of the 19th century in Canada
1850 in North America

1850 in Canada


Clasamentul pe medalii la Jocurile Olimpice de vară din 1972 este o listă cu toate țările care au cucerit medalii la Jocurile Olimpice de vară din 1972 de la München, în perioada 26 august – 11 septembrie. 7.134 de sportivi din 121 de țări au participat. Probele sportive au fost umbrite de răpirea și uciderea a 11 atleți israelieni de către organizația teroristă palestiniană "Black September".

Tabelul medaliilor
Ordinea țărilor din acest tabel este în conformitate cu regulile oficiale publicate în convenția COI și cu informațiile oferite de către Comitetul Olimpic Internațional. Așadar, primele țări sunt luate în ordinea numărului de medalii de aur. Apoi, sunt luate în considerare medaliile de argint, iar mai apoi cele de bronz. Dacă scorul este egal, țările sunt ordonate alfabetic.

Pentru a sorta acest tabel după o anumită coloană, apăsați pe iconița  de lângă titlul coloanei.
Legendă
 Țara gazdă
 România

Referințe
  1972 Munich Summer Games  pe Sports Reference

Clasamentul pe medalii
1972


La Muy Antigua e Ilustre Cofradía de Ntro. Padre Jesús Nazareno de Torredonjimeno (Jaén) tiene su sede en la Iglesia de San Pedro Apóstol y es la primera en antigüedad entre las hermandades penitenciales de la localidad plenamente documentada.

Realiza su estación de penitencia o desfile procesional el Viernes Santo en la mañana. Las imágenes de Jesús y el Cirineo van sobre unas andas de madera estofada y dorada, portadas a hombros por los hermanos anderos de la Cofradía.
El traje de estatutos se compone de túnica y pañoleta de color morado y escapulario y cíngulo de esparto.
Actualmente componen la cofradía más de 300 hermanos, de los cuales 50 aproximadamente son anderos titulares. La Hermandad está dirigida por una Junta de Gobierno presidida por el Gobernador. Anualmente se elige, por orden de antigüedad, un Hermano Mayor.
La Cofradía celebra su fiesta el día 14 de septiembre, día de la Exaltación de la Santa Cruz.

Fundación de la cofradía
La cofradía o hermandad se creó el 24 de febrero de 1595, en la iglesia del Convento de Nuestra Señora de la Piedad de la Orden Dominica. Fueron sus primeros capellán y gobernador, respectivamente, fray Domingo de Asles, vicario del Convento, y don Pedro Beltrán de Villalta, miembro de la más destacada familia local. Su aprobación canónica se produjo el 5 de marzo de 1595, por auto de los Visitadores Generales de la Orden de Calatrava (a cuya jurisdicción pertenecía Torredonjimeno), D. Luis de Godoy y el Licenciado Quintanilla.

Estatutos originarios
Los primeros estatutos de la Hermandad constan de 14 reglas presididas por el título "Dios sobre todo". De ellas sorprende su actualidad, pues recogen lo que sigue constituyendo la vida de la corporación.
Su contenido es el siguiente:
1ª.- Los cargos se fijan en gobernador, dos consiliarios, seis diputados, alférez,  mayordomo, y capellán.
2ª.- Se establece la fiesta principal con misa, sermón y procesión el 14 de septiembre, acordándose decir una misa al día siguiente por los cofrades vivos y difuntos.
3ª.- Se sitúa su sede en el Monasterio de N.ª S.ª de la Piedad de la villa (de monjas Dominicas), aunque a los pocos años se trasladó a la actual, la iglesia de San Pedro.
4ª.- Se acuerda celebrar una Junta General de Hermanos el domingo anterior al 14 de septiembre para nombrar los cargos, de duración anual. Los elegidos tenían la obligación de pedir limosna durante su mandato.
5ª.- El traje de estatutos se componía de túnica y caperuz cerrado de lienzo morado, cordones o "soga" alrededor del cuello y cintura, y una cruz de once "quartas" de altura (sobre 2 metros) que los hermanos debían de portar como penitencia.
6ª.- Se establece la obligación de salir el Viernes Santo "al tiempo que amanezca" en procesión, presidida por el gobernador, los consiliarios y el mayordomo, cada uno con un "cetro" o báculo, el alférez con el estandarte y los diputados pidiendo limosna, y todos los hermanos cubiertos y en silencio, sin llevar guantes ni "cosas superfluas".
El recorrido es idéntico al actual: "se salga de la dicha Yglesia y se baya a la mayor del señor San Pedro, y por la puerta Cordoba a San Roque y de alli por la calle Las Parras a la parrochia de Santa Maria y a Santa Cruz, y de alli se buelba a la Yglesia del dicho Monasterio".
7ª.- La cuota de entrada era de 4 reales, la mitad en caso de herencia del puesto por hijo de cofrade.
8ª.- Se ordena asistir a los entierros de hermanos "con toda la cera"; y a los de sus familiares con la mitad.
9ª.- Se dispone que haya un arca para guardar los estatutos, el libro de cuentas, actas y registro y los fondos, con tres llaves, en manos del gobernador, el alférez y el mayordomo, bajo cuya custodia quedaría de no poder estar en la iglesia.
10ª.- Prohíben jurar en nombre de Dios en las juntas de hermanos, y la pertenencia a la Hermandad de "morisco, mulato, negro, (...) esclavo (...) guarda, pregonero ni de estraña nación".
11ª.- Mandan decir misas por el alma de los hermanos difuntos, pagando cada hermano 4 maravedíes para sufragarlas.
12ª.- Se acuerda celebrar una Junta de Gobierno (sólo los cargos) el cuarto domingo de Cuaresma para preparar la procesión del Viernes Santo.
13ª.- Los hermanos debían acompañar los entierros de los "frailes y monjas" del Convento con toda la cera.
14ª.- Y por último, ordenan que todos los acuerdos de la Cofradía se rijan por estas reglas.

La escuadra de Jesús Nazareno

La Escuadra de Jesús Nazareno se fundó el 9 de abril de 1635 y se constituyó como un grupo dentro de la Cofradía, nacido con la especial misión de cuidar del culto de la imagen de Jesús Nazareno y con número fijo de plazas, cuyos miembros además de los derechos y deberes de los hermanos "ordinarios" disfrutaban de los suyos propios, existiendo unos especiales ("devotos que lleban el Sto. Cristo") origen de los futuros anderos.
Entre sus particularidades destacan: la organización plenamente democrática; la obligación de alumbrar y portar en las procesiones a la imagen titular; la posesión y administración independiente de sus bienes; la de estar regida por un hermano mayor anual que se hacía cargo de los mismos; la existencia de uno o varios ayudantes anuales del hermano mayor (luego consiliarios vitalicios a partir de 1699); y la de reunirse en "cabildo" para tomar sus decisiones, siempre por mayoría.
Sus miembros seguían los estatutos de la Cofradía en la generalidad de las cuestiones.
Con el tiempo, Escuadra y Cofradía se fundieron en una sola. Pero, al menos hasta 1725, la Cofradía tuvo vida propia.

Las rogativas y la Pascua de Mayo
Son numerosas las rogativas de las que tenemos noticias, la mayoría en pedimento de lluvias, lo que dará lugar a la instauración de un voto anual y perpetuo en 1722. Dicho voto fue jurado por entidades y personas de la localidad movidas por su enorme devoción a la imagen de Jesús Nazareno y buscando la protección divina, principalmente en lo que a la prosperidad de la agricultura y ganadería se refiere, sus principales recursos.
El voto, efectuado el 3 de mayo de 1722, constituye sin duda el episodio más importante en la historia de la devoción local a una imagen de pasión.
El hecho se fijó en la realización de una novena y otras fiestas (en total 18) en honor de Jesús Nazareno, en presencia de la Virgen de las Angustias como "intercesora" de su Hijo, acabando con la procesión de ambas imágenes.
La promesa no se instaura con unas fechas fijas para su cumplimiento (decididas cada año por la Parroquia y el Ayuntamiento) pero, siguiendo la costumbre de las rogativas, se celebrará siempre en primavera, haciéndose con el tiempo coincidir su último día con el Domingo de Pentecostés; lo que finalmente devenirá en costumbre y originará su nombre popular: la Pascua de Mayo.
El voto fue cumplido ininterrumpidamente hasta 1967.

Los enseres y las imágenes
Entre los documentos de la Hermandad, el más antiguo conservado es el "Libro de la Escuadra" de 1699, que llega hasta 1864. También se conservan el "Libro de caja del Tesorero" de 1886 y el "Libro de actas" de 1954, ambos todavía en uso.
De las túnicas de Jesús bordadas en oro, destacan una hecha en Madrid en 1798, y la que se sigue utilizando el Viernes Santo, confeccionada en Granada alrededor de 1885. En cuanto a cordones, se poseen dos juegos antiguos de hilo de oro, unos de 1856 y otros algo posteriores. La corona también es de esta época, realizada en "plata de ley con sobredorado".
Lo más valioso del ajuar es la cruz de plata del taller de León de Jaén, con un peso de 28 libras y 14 onzas, fechada en 1864, con un coste de 4.650 pesetas. El peso del metal sería el equivalente a unos 13 kilos con 282,5 gramos de hoy.
No sería exagerado decir que la túnica de Viernes Santo y la cruz de plata de la Hermandad se encuentran entre los objetos más preciados de toda la Semana Santa giennense.
La Guerra Civil supuso un duro golpe para la cofradía. Por citar lo más importante, se destruyeron la valiosa y venerada imagen del titular, obra de Juan de Arrabal de 1797, y la de Simón de Cirene añadida al paso en 1918, realizada por el castellonense Pascual Amorós. Afortunadamente se pudo salvar el ajuar relacionado anteriormente.
Pasada la contienda, en 1941 se adquirieron las nuevas imágenes de Jesús y el Cirineo, obra del estimado autor granadino Eduardo Espinosa Cuadros. También se construyeron las andas y los demás enseres necesarios para recuperar la Hermandad.
Unos años después, un devoto hermano encargó al escultor malagueño Francisco Palma Burgos la imagen de Ntro. Padre Jesús (firmada en 1951) tallada en cabeza, manos y pies, que es a la que actualmente rinde culto la Hermandad, junto a la anterior del Cirineo.

La cofradía en la actualidad
Después de una época de crisis surgida a partir de 1960, y dentro de la situación emergente que empezaron a vivir las hermandades, en 1980 se puso en marcha la reorganización de la Cofradía, conforme a sus normas y costumbres tradicionales.
Los estatutos actuales fueron aprobados por Decreto del Obispo de Jaén de 10 de febrero de 1993. Con esa misma fecha y por otro Decreto, el Obispo declaró que, "constando (...) que la mencionada Cofradía data de tiempo inmemorial (...) la declaramos erigida".
Por su brillante historial, a la Hermandad le fueron reconocidos los títulos de "Muy Antigua e Ilustre".
Después de los trámites pertinentes ante la Subdirección General de Asuntos Religiosos del Ministerio de Justicia, quedó inscrita en su registro con el número 3.213 de la Sección Especial, Grupo C, con fecha 26 de julio de 1993.
En 1995 celebró su IV Centenario, con multitud de actos, entre ellos el "IV Congreso de Nazarenos de la Diócesis de Jaén" al que acudieron representantes de las cofradías de Alcalá la Real, Alcaudete, Castellar, Ubeda y Bailén, entre otras.

Bibliografía
 ERENA CAMACHO, Antonio. "Noticias de la Cofradía de Jesús Nazareno de Torredonjimeno. Cuatrocientos años de una hermandad andaluza". Gráficas La Paz, Torredonjimeno, 2004. Depósito legal: J-57-2004.
 TÉLLEZ ANGUITA, Francisco José. "Un análisis de religiosidad popular. Las cofradías penitenciales de Torredonjimeno". Editorial Jabalcuz, Torredonjimeno, 2001. ISBN 84-95233-09-6.

Torredonjimeno
Nazareno (Torredonjimeno)
Torredonjimeno


{{Yerleşim bilgi kutusu
 | ad         = San Francisco, Kaliforniya
 | yerli_ad   =
 | resmi_ad   = City and County of San FranciscoSan Francisco Şehri ve Kontluğu
 | diğer_ad   =
 | takma_ad   = Körfezde Şehir, S.F., Frisco, Batının Paris'i
 | yerleşim_türü   = Şehir ve County
 | slogan     = "Oro en Paz, Fierro en Guerra""Barışta Altın; Savaşta Demir"
 | görüntü           = San Francisco California Montage.jpg
 | görüntü_boyutu    = 270px
 | görüntü_açıklaması= San Francisco görüntüler montajı
 | harita            = California county map (San Francisco County enlarged).svg
 | harita_boyutu     = 200px
 | harita_açıklaması = San Francisco Kontluğu'nun Kaliforniya içindeki konumu.
 | raptiye_harita            = USA
 | raptiye_harita_alternatif = Usa edcp location map.svg
 | raptiye_harita_açıklaması = San Francisco'nun ABD'deki konumu.
 | bayrak            = Flag of San Francisco.svg
 | bayrak_boyutu     = 100px
 | damga             = Seal of San Francisco.svg
 | damga_boyutu      = 75
 | arma              =
 | arma_boyutu       =
 | altbölüm_türü     = Ülke
 | altbölüm_adı      =  ABD
 | altbölüm_türü2    = Eyalet
 | altbölüm_adı2     =  Kaliforniya
 | altbölüm_türü3    = Konsolide Sehir ve Kontluk
 | altbölüm_adı3     = San Francisco Sehri ve County
 | altbölüm_türü4    =
 | altbölüm_adı4     =
 | kuruluş_sıfatı    = Assisili Francesco adına
 | kuruluş_tarihi    = Kurulma:29 Haziran 1776Şehir olma:15 Nisan  1850<ref>

San Francisco () (resmi adıyla City and County of San Francisco), Amerika Birleşik Devletleri'nin Kaliforniya eyaletinin kuzeyindeki San Francisco Körfezi Bölgesi'nin en önemli kültürel, ticari ve finansal merkezi.

Şehir, San Francisco Yarımadası'nın kuzeyine kurulmuştur. Şehrin batısında Büyük Okyanus, kuzey ve doğusunda ise San Francisco Körfezi bulunur. Kaliforniya'da idari bakımdan San Francisco Konsololide Edilmiş Şehir ve Kontluğu niteliğini taşıyan tek şehirsel yerel idare birimidir. Bu idari bölgenin yüzölçümü resmen 600,6 km2 olup bunun %79,79'u su alanı ve San Francisco Yarımadası'nın kuzeyinde bulunan 121,4 km2'si ise kara alanıdır.

1776 yılında İspanyollar, bugün Golden Gate Köprüsü'nün bulunduğu yere bir kale ve adı Assisili Francesco ile anılan bir Hristiyan misyonerlik binası yaptı. 1848'de başlayan Kaliforniya Altına Hücum döneminde şehir çok hızlı bir şekilde büyüdü ve kısa sürede Batı Kıyısı'nın en büyük şehri konumuna ulaştı. San Francisco 1906 yılında meydana gelen yıkıcı deprem ve yangınlarla adeta yok oldu, fakat kısa sürede tekrar inşa edildi. II. Dünya Savaşı boyunca San Francisco Pasifik Cephesi'ne çok sayıda asker göndermiştir. Savaştan sonra; görevdeki askerlerin dönüşü, büyük göç dalgası, bölgedeki liberalcilik akımı ve diğer faktörlerle şehir hızla büyümüştür. Gelişen hippi akımı, gay hakları hareketi ile San Francisco, Birleşik Devletler içerisinde liberalizmin adeta kalesi durumuna gelmiştir.

Günümüzde San Francisco bir uluslararası finans, ulaşım ve kültür merkezidir. Şehir ayrıca yaz sisleri, dik kayaları, ilginç tramvay sistemi, Çin mahalleleri ve içlerinde Golden Gate Köprüsü'nü de bulunduran modern ve Viktorya Mimarisi ile popüler bir turizm merkezidir.

San Francisco dünyanın cinsel kölelik merkezlerinden biridir.

Tarih

San Francisco şehrine ait en eski yerleşim ile ilgili arkeolojik kanıtlar, ilk yerleşimin MÖ 3000 yılında yapıldığını gösterir. Ohlone yerlileri bölgeyi Kuzey Kaliforniya'yı 6. yüzyıl civarı ele geçirmişlerdir. Bu kabilelerin bulunduğu bölgelere, 16. yüzyılın başından itibaren İspanya tarafından göz dikildi. Böylece bölge halkı 1769'a kadar Avrupalılarla göreceli olarak ilişkilerde bulundular. 1769'dan itibaren Gaspar de Portola'nın liderliğini üstlendiği bir grup Yukarı Kaliforniya'yı sömürgeleştirmek için bir takım keşiflerde bulundular ve San Francisco Körfez Bölgesi'nin varlığını öğrendiler. Yedi yıl sonra, 1776'da, Juan Bautista de Anza tarafından yönetilen bir grup keşifçi, daha sonraları José Joaquin Moraga tarafından kurulacak olan San Francisco Garnizonu için arazi belirlediler. Aynı yıl, Fransisken misyoneri Francisco Palóu, Assisili Francesco Misyonerlik Binası'nı (Mission Dolores) kurdu. Ohlone yerlilerinden bir kabile olan ve bölgede çok sayıda yerleşim yeri bulunan Yelamular bölgedeki misyonerlik faaliyetleri ile Katolik mezhebine geçmiştir.

Bölge, 1821'de İspanya'dan bağımsızlığını kazanarak Meksika'nın bir parçası haline geldi. Meksika yönetimi altındaki bölgede misyonerlik faaliyetleri kademeli olarak azaltıldı ve bölge özelleştirildi. 1835'te İngiliz William Richardson bölgenin ilk bağımsız çiftliğini Portsmouth Meydanı civarına kurdu. . Richardson, bölgenin belediye başkanı Francisco de Haro ile bölgenin planlamasını yaptı ve bölgeyi Yerba Buena adıyla Amerikan yerleşimcilerine açtı. Komodor John D. Sloat, Meksika-Amerika Savaşı savaşı sırasında, 7 Temmuz 1846'da Kaliforniya'yı Birleşik Devletler'e katmak istedi ve Yüzbaşı John B. Montgomery bu amaca iki gün sonra ulaştı. Yerba Buena adı ertesi yıl San Francisco olarak değiştirildi ve Meksika bölgeyi savaş sonunda resmi olarak Birleşik Devletler'e terk etti. San Francisco tersane ve liman açısından bir cazibe merkezi olmasına rağmen zorlu coğrafyası ile hala küçük bir yerleşim merkeziydi.

Kaliforniya Altına Hücumu bir sel gibi altın arayıcılarını bölgeye çekti. Altın arayıcıları San Francisco'dan, şehrin hısım şehri Benicia'ya kadar biriktiler. Bölgenin çok sayıda insan çekmesiyle 1848'de 1.000 civarı olan nüfus 1849'da 25.000'e ulaşmıştı. Zenginlik vaadi o kadar büyüktü ki San Francisco limanına ulaşan gemi tayfaları, limana gelir gelmez gemilerini yüzüstü bırakarak hızla limandan uzaklaşıyor; altın aramaya koyuluyorlardı. Kaliforniya kısa sürede imtiyazlı eyalet oldu ve Birleşik Devletler Ordusu San Francisco Körfezi'nin güvenliğini sağlamak amacıyla Golden Gate bölgesinde Fort Point Kalesini ve Alcatraz Adası'na bir hisar kurdu. Bölgede gümüşün bulunması ile nüfus inanılmaz derecede arttı. Sürekli şehre gelen madenciler ile şehir geniş bir alana yayıldı. Kanunsuzluk yaygın hale geldi ve şehrin Barbary Coast kısmı cinayet, fuhuş ve kumarıyla kötü bir nam saldı.

Girişimciler, Altına Hücum'dan kaynaklanan zenginliklerini kullanmak istediler. Bu girişimler içinde ilk kazananlar ilk fark edileni 1852'de kurulan Wells Fargo olmak üzere bankacılık sektörü ve demiryolu sektörüydü. San Francisco Limanı'nın gelişmesi ile şehir bir ticaret merkezi haline geldi. Bölge halkının ihtiyaçlarına cevap vermek adına birçok firma açılmıştı. Bunlardan bazıları Levi Strauss'in kurduğu kumaş mamülleri ticarethanesi ve Domingo Ghirardelli'nin kurduğu çikolata fabrikasıdır. Şehre yeni göç eden işçiler, şehrin çok dilli olmasına neden oldu. Demiryollarında çalışan Çinliler, Çin Mahallesi'ni kurdular. İlk tramvay 1873 yılında Clay Street'te faaliyete geçmiştir. Şehirdeki Viktorya evleri bu dönemde şeklini almaya başlamış ve şehrin sivil liderlerinin bölgeye bir park açılması ile ilgili kampanyaları, Golden Gate Parkı'nın planlanması ile sonuçlamıştır. San Franciscolular nitelikli okullar, kiliseler, tiyatrolar gibi sosyal yaşam binaları inşa etmişlerdir. Sonraki yüzyılda; San Francisco, dikkat çekici stili, görkemli otelleri ve Nob Hill'deki gösterişli köşkleri ile bilinir oldu.

18 Nisan 1906'da saat 5.12 sularında, büyük bir deprem San Francisco'yu ve Kuzey Kaliforniya'yı vurdu. Birçok binanın sarsıntıdan yıkılmasıyla birlikte, gaz hatlarındaki kopmalar yangına sebep oldu. Yangın şehre yayıldı ve birkaç gün kontrol altına alınamadı. Su şebekesinin servis dışı kalmasıyla beraber; askeri birimler yangını frenlemek adına bir yangın önleme şeridi oluşturmaya karar verdiler ve dinamitle bazı binaları patlattılar. San Francisco'nun özünü de oluşturan şehir merkezi de dahil olmak üzere kentin dörtte üçü küle döndü. Yayımlanan raporda 498 kişinin yaşamını yitirdiğini açıklansa da, günümüz tahminleri bu sayının 3000'den fazla olduğunu gösteriyor. Şehrin o günkü nüfusu olan 400.000 kişinin yarısından fazlası da evsiz kalmıştır. Evsizler geçici olarak Golden Gate Parkı'na, sahile ve birçok yere geçici çadırlar kurmuşlardır. Birçok insan bölgeyi terk ederek Doğu Körfezi'ne göç etmiştir.

Yıkılan şehir çok hızlı bir şekilde yeniden inşa edildi. San Franciscolular, şehri en kısa sürede yeniden inşa etmeyi, şehrin tamamını kare şeklinde dizayn etmeye tercih ettiler. Amadeo Giannini'nin daha sonra Amerika Bankası adını alacak olan İtalya Bankası geçim kaynağı yok olmuş insanlara kredi verdi. Nob Hill'de yıkılan köşklerin yerine büyük oteller inşa edildi. Belediye Binası yeniden yerinde yükseldi ve şehir Panama Kanalı'nın açıldığı gün 1915'te yeniden doğumunu kutladı.

Takip eden yıllarda şehir finansal bir merkez olma durumunu sağlamlaştırdı; 1929 Dünya Ekonomik Bunalımı gerçekleştiğinde hiçbir San Francisco menşeli banka batmadı. Gerçekten de kriz San Francisco'yu teğet geçmişti. Krizin tepe noktasında dahi San Francisco, iki devasa mühendislik projesini; San Francisco – Oakland Körfez Köprüsü'nü ve Golden Gate Köprüsü'nü sırasıyla 1936 ve 1937 yıllarında bitirmişti. Bu periyotta daha önceleri askeri amaçla kullanılan Alcatraz, yüksek derecede suç işleyen Al Capone gibi mahkûmlara ev sahipliği yapan bir cezaevine dönüştürüldü. San Francisco yeniden kazandığı azametini Dünya Fuarı'nı gerçekleştirerek göstermiştir.

II. Dünya Savaşı boyunca San Francisco Tersanesi Pasifik Cephesi'ne yapılan operasyonlar için merkez konumuna geldi. Savaş yüzünden birçok insan askere alındı. Savaş sonrasında göreve gidenler geri döndü ve bunların yerine çalışmaya gelenlerin çoğu şehirde kalmayı tercih ettiler. Birleşmiş Milletler kuruluş belgesi olan  Birleşmiş Milletler Sözleşmesi 1945 yılında Konferans bu kentte imzalandı. Yine Japonya ile savaşı bitiren antlaşması da 1951 yılında bu kentte imzalanmıştır.

1950'ler ve 60'larda, kentsel dönüşüm projesiyle özellikle şehrin batı tarafında geniş bir yıkım ve yeniden inşa gerçekleşti. Daha önceleri vatandaşlar tarafından karşı çıkılan ve yapımı durdurulan çevre yolu projeleri hayata geçirildi. 1972 yılında Transamerica Piramidi yapıldı ve 1980'lerdeki Manhattanlılaşma ile şehir merkezi bölgelerinde yüksek yapılı gökdelenler yükseldi. Bölgedeki liman aktiviteleri Oakland'a kaydı ve şehir turizme döndü. Turizm şehir ekonomisinin en önemli gelir kalemi oldu. Banliyölerdeki hızlı büyüme ile San Francisco büyük bir demografik değişime uğradı. Şehirdeki en büyük grup olan beyaz nüfus şehri terk etti ve Amerika Birleşik Devletleri'ne Asya ve Latin Amerika'dan yeni göç eden insanlar şehrin en büyük nüfus grubunu oluşturdular. Bu süreçte San Francisco karşıt kültürlerin kavşağı konumuna geldi. 1950'lerde Beat Kuşağı San Francisco Rönesansı'nı gerçekleştirdiler ve North Beach semtine yerleştiler. 1960'lar boyunca Hippiler Haight-Ashbury'de toplandılar ve 1967'de Summer of Love'da doruk noktalarına ulaştılar. 1970'lerde şehir gay hakları hareketinin merkezi konumuna geldi. The Castro kent bölgesi, gay belediyesi haline geldi.

1989 Loma Prieta depremi, Körfez Bölgesi'nde yıkıma ve yaşam kayıplarına neden oldu. Deprem San Francisco'da özellikle Marina ve South of Market bölgelerindeki binalarda hasara neden oldu. Embarcadero Çevre yolu ve Merkezi Çevre yolu çöküntülere uğradı. Bütün bunlar; şehrin tarihi bölgelerini ıslah etmesine neden oldu.

1990'ların sonuna kadar olan süreçte internet teknolojisinin gelişmesi yeni bir iş sahasının oluşmasına ve birçok yeni şirketin açılmasına vesile oldu. Yatırımcıların ve bilgisayar mühendislerinin, daha sonra satış ve pazarlama uzmanlarının şehre göçü ile sosyal manzara değişti. Şehrin fakir bölgeleri hızla zenginleşti. 2001 yılında gelişen olumsuz olaylarla, kurulmuş birçok şirket battı ve bu şirketin elemanları şehri terk etti. Buna karşın yüksek teknoloji ve yatırımcılık, San Francisco ekonomisinin dayanak noktasını oluşturmaya devam etmektedir.

Demografi

San Francisco konsolide şehir ve kontluğu sınırları içinde bulunan toplam nüfus (2013 Nüfus Tahmini itibarıyla) 825.111 kişi olup böylece bu sınırlar içindeki nüfus yoğunluğu 6.800 kişi/km2 olmaktadır. Böylece bu sınırlar içinde San Francisco, Kaliforniya eyaleti içinde bulunan (200.000'den daha fazla nüfuslu olarak tanımlanan) büyük şehirlerden en yoğun nüfuslu olanıdır ve New York Şehrinden sonra tüm ABD'de ikinci sırada nüfus yoğunluğu olan büyük şehir olmaktadır. Nüfus sayısına göre ise San Francisco Kaliforniya eyaletinde (Los Angeles, San Diego ve San Jose'den sonra) dördüncü sırada ve tüm ABD şehirleri içinde ise 15. kalabalık şehir sırasında olmaktadır. Şehir ile varoşları ile birlikte oluşan "Şehirleşmiş Büyük San Francisco" nüfusu 3.273.190 kişi ve "ABD Nüfus Sayım Bürosu"'nun metropoliten bölge tanımlamasına göre 9.128 km2 yüzey alanlı "San Francisco Metropoliten Bölgesi"'nin nüfusu yaklaşık 4.335.391 kişi olduğu tahmin edilmiştir. Bunlardan daha büyük "San Francisco Körfezi Bölgesi Birleşik İstatistik Bölgesi" veya "San Jose-San Francisco-Oakland" bölgesinin nüfusunun ise yaklaşık 8.4 milyon kişi olduğu bildirilmektedir.

Semtler

San Francisco Golden Gate Köprüsü'nü haritanızın tepesine aldığınızda karşınıza aslında son derece düzgün yapılanmış bir şehir çıkacaktır. Doğusunda Golden Gate'e gidene dek birçok Pier (rıhtım), köprü girişinin batısında ise Pasifik'in en güzel manzaralarını sunan sahil yolları mevcuttur. Toplu taşımanın kolaylıkla sağlandığı bu şehirde, (yine Kaliforniya eyaletinde bulunan Los Angeles'a nazaran çok küçük olduğu için) bir bölgeden diğerine geçiş kolay ve çabuktur. Coit Tower ve Twin Peaks'den şehrin hemen tümünü kuşbakışı görebilir, Fisherman's Wharf'tan Alcatraz'a bakarken mahkûmların bu kadar kısa mesafeyi yüzerek neden kaçmadığına hayret edebilirsiniz. Russian Hill, Nobb Hill, China Town ve Golden Gate Park şehri ilk ziyaret edenlerin gözbebeği olmayı hak eder. Kaliforniya şarabının tadına bakmak için doğru bölgedesiniz. Öte yandan komşuluk, aile ve ghetto yaşamın kaynaştığı Mission Street ise Hispanik, Yakındoğu ve Siyah kültürün izlerini taşır.

Ekonomi

Akademisyen Rob Wilson'a göre San Francisco, şehrin Kaliforniya Altına Hücum'daki popülaritesinden önceki durumuyla da bir küresel şehirdi.  Bu tür şehirler, etnik kümelenme, uluslararası bağlantı ağları ve teknolojik yeniliklerin yakınsaması ile nitelendirilir. San Francisco gibi küresel şehirlerin karmaşık olduğu ve yüksek düzeyde yetenek ile düşük ücretli geniş işçi kitleleri gerektirdiği düşünülür. Etnik şehirde genellikle alt sınıf mahalleler ve yeni gelişen binalarıyla pahalı mahalleler arasında bölünme yaratılır. Bu da çoğu göçmen olan ve her ikisi de artan sayıdaki fırsatlardan etkilenen mavi yakalı işçilerin yanı sıra yüksek eğitimli, beyaz yakalı bireylerden oluşan bir nüfus yaratır. Bu fırsatlar için rekabet, dünya merkezlerinde büyümeyi ve uyumu zorlar.

San Francisco, finansal hizmetler, turizm ve (giderek artan bir şekilde) yüksek teknoloji dahil olmak üzere çok çeşitli profesyonel hizmetlere yayılmış istihdam ile çeşitlendirilmiş hizmet ekonomisine sahiptir. 2016 yılında, çalışanların yaklaşık %27'si profesyonel iş hizmetlerinde; %14'ü eğlence ve ağırlamada; %13'ü devlet hizmetlerinde; %12'si eğitim ve sağlık hizmetlerinde; %11'i ticaret, ulaşım ve kamu hizmetlerinde; ve %8'i finansal faaliyetlerde idi. 2019'da beş eyalette San Francisco metropol alanı GSYİH, reel olarak %3,8 artarak 592 milyar dolara ulaştı. Ayrıca, 2019'da 14 ilçenin San Jose–San Francisco–Oakland birleşik istatistik alanının GSYİH'si 1.086 trilyon dolardı, CSA'lar arasında 3. sırada ve 16 ülke'nin hepsinin çok önündeydi. 2019 itibarıyla, San Francisco İlçesi ABD'de (3,142 ilçe arasında) 7. en yüksek gelirli ilçeydi ve kişi başına düşen kişisel gelir 139,405$ idi. Marin County, doğrudan Golden Gate Köprüsü üzerinden kuzeye ve San Mateo County, Yarımada, sırasıyla 6. ve 9. en yüksek gelirli ilçelerdi.

Kaliforniya'da altına hücumun mirası San Francisco'yu yirminci yüzyılın başlarında Batı Kıyısı'nın başlıca bankacılık ve finans merkezi yaptı. Finans bölgesi'ndeki Montgomery Caddesi, San Francisco Federal Rezerv Bankası'na, Wells Fargo şirket merkezine ve artık feshedilmiş Pasifik Kıyısı Menkul Kıymetler Borsası 'na ev sahipliği yapan "Wall Street of the West" olarak tanındı. Bankacılık hizmetlerini orta sınıf için erişilebilir hale getirmede öncü olan Bank of America, San Francisco'da kuruldu ve 1960'larda şirket merkezi için 555 California Street adresinde dönüm noktası niteliğindeki modern gökdeleni inşa etti. Birçok büyük finans kurumu, çok uluslu banka ve risk sermayesi şirketi şehirde yerleşmiştir veya bölgesel merkezleri vardır. 30'dan fazla uluslararası finans kurumu, altı Fortune 500 şirketi, ve hukuk, halkla ilişkiler, mimarisi ve tasarım dahil olmak üzere profesyonel hizmetlerden oluşan geniş bir destek altyapısı ile San Francisco, Alfa(-) Dünya Şehri olarak belirlendi. 2017 Küresel Finans Merkezleri Endeksi, San Francisco'yu dünyanın altıncı en rekabetçi finans merkezi olarak sıraladı.

1990'lardan bu yana, San Francisco'nun ekonomisi finans ve turizmden giderek büyüyen yüksek teknoloji, biyoteknoloji ve tıbbi araştırma alanlarına doğru çeşitlendi. Teknoloji meslekleri, 1990'da San Francisco ekonomisinin sadece yüzde 1'ini oluşturuyordu, 2010'da yüzde 4'e ve 2013 sonunda yüzde 8'e yükseldi. San Francisco, 1990'ların dot-com balonu ve ardından 2000'lerin (onyıl) sonlarında sosyal medya patlaması sırasında İnternet'in yeni kurulan şirketler merkezi haline geldi. 2010'dan bu yana San Francisco, yakındaki Silikon Vadisi ile karşılaştırıldığında risk sermayesi yatırımlarından artan bir pay aldı ve 2013'te 4.58 milyar ABD Doları değerinde 423 finansman çekti.
2004 yılında, şehir Mission Bay mahallesinde, Kaliforniya Üniversitesi, San Francisco (UCSF)'nun ikinci kampüsü ve hastanesinin bulunduğu bölgede büyümeyi teşvik etmek için biyoteknoloji şirketleri  için bordro vergi muafiyetini onayladı. Mission Bay, UCSF Tıp Merkezi, Kaliforniya Rejeneratif Tıp Enstitüsü, Kaliforniya Kantitatif Biyolojik Bilimler Enstitüsü ve Gladstone Enstitüleri'nin yanı sıra 40'tan fazla özel-sektör yaşam bilimleri şirket kuruluşuna ev sahipliği yapar.

Şehirdeki en büyük işveren, şehrin işgücünün %5,6'sını (31,000+ kişi) istihdam eden şehir yönetiminin kendisidir ve onu 25,000'den fazla çalışanı olan UCSF takip eder. En büyük özel sektör işvereni, 2018 itibarıyla 8,500 çalışanıyla Salesforce'dur. 10'dan az çalışanı olan küçük işletmeler ve serbest meslek sahibi firmalar şehir kuruluşlarının %85'ini oluşturur ve 1000'den fazla çalışanı olan firmalar tarafından istihdam edilen San Fransiskanların sayısı 1977'den bu yana yarı yarıya azaldı.

Ulusal big box ve formula retail zincirlerinin şehre büyümesi, siyasi ve sivil fikir birliği ile kasıtlı olarak zorlaştırıldı. San Francisco'da küçük özel sektöre ait işletmeleri desteklemek ve şehrin benzersiz perakende kişiliğini korumak amacıyla Küçük İşletme Komisyonu, yerel ekonomide perakende doların daha çok payını korumak için 2004 yılında bir tanıtım kampanyası başlattı, ve Süpervizörler Kurulu, San Francisco seçmenleri tarafından onaylanan bir çabayla formül retail kuruluşlarının dükkân açabileceği mahalleleri sınırlamak için planlama kodunu kullandı. Bununla birlikte, 2016 yılına kadar San Francisco, bir İş Dostu Anketinde küçük işletmeler tarafından düşük puan aldı.

Birçok ABD şehri gibi, San Francisco bir zamanlar 1969'da yaklaşık 60,000 işçi çalıştıran önemli bir imalat sektörüne sahipti ancak 1980'lerde neredeyse tüm üretim daha ucuz yerlere gitti. 2014 itibarıyla San Francisco 2011'den bu yana ikiye katlanan 500 şirkette 4,000'den fazla imalat işiyle imalatta küçük bir canlanma gördü. Şehrin en büyük imalat işvereni Anchor Brewing Company ve en büyük gelire göre Timbuk2'dir.

Teknoloji
San Francisco, 1990'ların internet patlaması sırasında teknolojik güdümlü ekonomik büyüme için bir merkez haline geldi ve bugün hâlâ dünya şehir ağında önemli bir konuma sahiptir. "yeni ekonomi"ye yönelik yoğun yeniden geliştirme, işletmeyi daha teknolojik hale getirir. 1999 ve 2000 yılları arasında, iş büyüme oranı %4.9 idi ve teknoloji firmaları ve internet içerik üretiminde 50,000'den fazla iş yaratıldı. 2000'lerin ortalarında sosyal medyanın yönlendirdiği ikinci teknolojik patlamada San Francisco, Apple, Google, Facebook ve Twitter gibi şirketlerin teknoloji ofislerini kurmak ve çalışanlarının yaşaması için bir yer haline geldi. O zamandan beri, teknoloji istihdamı artmaya devam etti. 2014 yılında, San Francisco'nun teknoloji istihdamı 2010 ile 2014 arasında yaklaşık %90 oranında büyüyerek Silikon Vadisi'nin aynı dönemdeki %30'luk büyüme oranını geride bıraktı.

Teknoloji sektörünün Körfez Bölgesi'ndeki hakimiyeti uluslararası düzeyde tanınmakta ve dünyanın her yerinden yeni işletmeleri ve genç girişimcileri çekmeye devam etmektedir. San Francisco artık yeni teknoloji girişimleri için dünyanın en önemli şehri olarak kabul ediliyor. Bölgeye girişim sermayesinde yakın zamanda 7 milyar dolarlık bir yatırım yapıldı. Bu başlangıç şirketleri, şehrin iyi eğitimli bir vatandaşa sahip olmasına yardımcı olan teknoloji endüstrisinde çalışmak isteyen iyi eğitimli bireyleri işe alıyor. San Fransiskenlerin %50'den fazlası dört yıllık üniversite diplomasına sahiptir, bu nedenle şehir, nüfusunun eğitim düzeyi açısından üst sıralarda yer almaktadır.

Eğitim

Kolejler ve üniversiteler
San Francisco'daki Kaliforniya Üniversitesi, tamamen sağlık ve biyomedikal bilimler alanında lisansüstü eğitime ayrılmış Kaliforniya Üniversite sistemi'nin tek kampüsüdür. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en iyi beş tıp fakültesinden biridir.

Kaliforniya üniversitesi, Kaliforniya'nın bir numaralı, ülkenin ise 5 numaralı hastanesi olan UCSF Tıp Merkezi'ni işletir. UCSF büyüklükte il ve ilçe yönetiminden sonra ikinci sırada olup büyük bir işverendir. UCSF San Francisco'da 20'den fazla tesis işletmektedir.

 büyüklükteki Mission Bay kampüsü, Parnassus Heights'taki asıl tesisini tamamlarak 2003 yılında açılmıştır. Kampüs, Biyoteknoloji ve yaşam bilimleri girişimciliğini destekleyen araştırma alanlarını ve tesislerini kapsar.

1878'de Civic Center'da kurulan Kaliforniya Üniversitesi Hukuk fakültesi, Kaliforniya'nun en eski hukuk fakültesidir. San Francisco'nun iki Kaliforniya Üniversite kurumu, Hukuk, Bilim ve Sağlık Politikası üzerine UCSF/UC Hukuk SF Konsorsiyumunda resmi bağlantı kurmuştur.

San Francisco Eyalet Üniversitesi, Kaliforniya Eyalet Üniversite sisteminin parçasıdır ve Merced gölü'nün yakınındadır. Okulun yaklaşık 30.000 öğrencisi vardır ve 100'den fazla disiplinde lisans, yüksek lisans ve doktora derecesi verilir.

Ana tesisi Ingleside bölgesindeki City College of San Francisco, ülkedeki en büyük iki yıllık devlet kolejleri'ndendir. Yaklaşık 100.000 kayıtlı öğrencisi vardır ve kapsamlı sürekli eğitim programı sunar.

1855 yılında kurulan Lone Mountain'daki özel bir Cizvit üniversitesi olan San Francisco Üniversitesi, San Francisco'daki en eski yüksek öğrenim kurumudur ve Mississippi Nehri'nin batısında kurulmuş en eski üniversitelerdendir.

Golden Gate Üniversitesi, 1901 yılında kurulan ve Finans Bölgesi'nde özel, mezhepsel olmayan, karma eğitim veren bir üniversitedir.

13.000 kayıtlı öğrencisiyle Academy of Art University, ülkedeki en büyük sanat ve tasarım enstitüsüdür. 1871'de kurulan San Francisco Art Institute Mississippi'nin batısındaki en eski sanat okulu'dur.

Potrero Hill'in kuzeyindeki California College of the Arts'nda mimarlık, güzel sanatlar, tasarım ve yazarlık programları vardır.

Batı Yakası'ndaki tek bağımsız müzik okulu olan San Francisco Müzik Konservatuarı'nda orkestra enstrümanları, oda müziği, kompozisyon ve orkestra şefliği dallarında dereceler verilir.

Le Cordon Bleu programıyla bağlantılı California Culinary Academy, mutfak sanatları, fırıncılık ve pastacılık sanatları ile konaklama ve restoran yönetimi alanlarında programlar sunar.

1968 yılında kurulan California Institute of Integral Studies, Profesyonel Psikoloji ve Sağlık ile Bilinç ve Dönüşüm okullarında çeşitli yüksek lisans programları sunar.

Kardeş şehirler

San Francisco'nun resmen 19 tane kardeş şehri vardır:

Panoramalar

Ayrıca bakınız
 Kaliforniya

Kaynakça

Dış bağlantılar

 San Francisco resmi websitesi
  DMOZ Open Directory Projesi "San Francisco" maddesi
  Wiki Voyage websitesi "San_Francisco" maddesi
 San Francisco Fotoğraflı Gezi Rehberi
 http://madeinatlantis.com/travel/san_francisco.htm
 San Francisco Resimleri
  "Work and Travel USA" websitesi San Francisco Rehberi

Kaliforniya'daki şehirler
1850'de Kaliforniya'da kurulan oluşumlar
San Francisco Körfez Bölgesi'ndeki şehirler
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki şehir-kontluklar
San Francisco Körfez Bölgesi'ndeki iller
Hudson's Bay Company ticaret karakolları
Kaliforniya'daki kıyı yerleşim birimleri
1776'da kurulan yerleşim birimleri

San Francisco


Kim Jong-suk (chosŏn'gŭl: 김정숙, hanja: 金正淑, romanisering: Kim Chŏng-suk, revideret romanisering: Gim Jeong-suk, født 24. december 1917 i Hoeryong, død 22. september 1949 i Pyongyang) var en nordkoreansk kommunistisk politiker. Hun var Kim Il-sungs første ægtefælle og moder til Kim Jong-il.

Hun blev født som datter af de fattige bønder Kim Chun San og Oh Ssi i Hoeryong i provinsen Nord-Hamgyong i det japanskokkuperede Korea. I 1922 emigrerede familien til Kina, hvor Kim Jong-suk tilsluttede sig en antijapansk og kommunistisk guerillahær i 1930-årene. I 1937 blev hun medlem af Koreas kommunistparti. Som ensom og fødende i 1949 låste hun alle læger ude, mens Kim Il-sung var på arbejde, og døde i barselseng da hun fødte et dødfødt pigebarn, 31 år gammel. I Nordkorea bliver hun for eftertiden referert til som "heltinden af den antijapanske revolution" og er tillagt rollen som grundlægger af Koreas arbejderpartis sideorganisationer for ungdom og kvinder. Kim Jong-suk bliver stadig portrætteret som en revolutionær heltinde i nordkoreansk propaganda.

Regionen Kimjongsuk i provinsen Ryanggang er opkaldt efter hende.

Familietræ

Noter

Litteratur

Personer fra Nordkorea
Personer fra Nord-Hamgyong

Kim Jong-suk


Karin Oyono née Karin Oyono Essam en 1946 à  Marienberg (Saxe) en Allemagne, est une écrivaine et ingénieur en génie civil camerounaise.

Biographie
Karin Oyono vit au Cameroun et est mariée à David Oyono. Elle est titulaire d'un diplôme d'ingénieur en génie civil à la retraite, écrivaine, elle se consacre à l'étude de l'histoire camerounaise, en particulier la période coloniale allemande.

Œuvres
 Hickory Town, tome I
 Hickory Town, tome II

Références

Liens externes

Naissance en 1946
Femme de lettres camerounaise
Écrivain camerounais

Karin Oyono


Molni volumen (Vm) je volumen koji zauzima jedan mol nekog plina pri normalnim uvjetima (temperatura 0 °C, tlak 1,013 bara). Za sve idealne plinove on je isti i iznosi  Vm0  = 22,414 L/mol.

Molni volumen (Vm) je fizikalna veličina definirana kao omjer volumena V i množine (broja molova) tvari n:

Molni volumen pri normalnim uvjetima sadrži uvijek Avogadrov broj jedinki plina (atoma ili molekula), odnosno  6,022·1023  jedinki.

Napomena, među stručnjacima za jezik i kemičarima trenutno nema suglasja da li se pravilno piše "molni volumen" ili "molarni volumen", pa se u praksi koriste obje inačice.

Zakon volumnih omjera
Francuski znanstvenik Joseph Louis Gay-Lussac je otkrio "Zakon spojnih volumena" (1805.) proučavajući ponašanje plinova. Otkrio je da plinovi međusobno reagiraju i nastaju produkti u volumnim omjerima koji se odnose kao mali cijeli brojevi (pri istim uvjetima). Njegovi pokusi su govorili o postojanju atoma i molekula ali to nije bilo dobro objašnjeno. Objašnjenje je dao Amedeo Avogadro (1811.) koji je pretpostavio da najmanje čestice nekog plina jesu nakupine atoma koje je nazvao molekule.

Avogadrov zakon
Amedeo Avogadro je definirao svoj zakon o ponašanju plinova:

"Plinovi istih volumena pri istim uvjetima sadrže jednak broj čestica odnosno jednake množine !"

Kasnije je ovaj zakon dobio naziv Avogadrov zakon. Trebalo je pričekati oko pedeset godina da se ovaj zakon prihvati.

Danas znamo sljedeće:

{|class="wikitable"
|jednadžba riječima:||align="center"|vodik||+||align="center"|kisik||=||vodena para
|-
|kemijska jednadžba: ||align="center"|2H2||+||align="center"|O2||=||align="center"|2H2O
|-
|jednadžba množina: ||2 mola||+||1 mol||=||align="center"|2 mola
|-
|jednadžba volumena: ||44,8 L||+||22,4 L||=||align="center"|44,8 L
|-
|jednadžba masa: ||align="center"|4 g||+||align="center"|32 g||=||align="center"|36 g
|}

Primjeri računanja

Volumen 4,032 g vodika
Koliki volumen zauzima 4,032 g vodika pri normalnim uvjetima?

Volumen 0,5 mola kisika
Koliki volumen zauzima 0,5 mola kisika pri normalnim uvjetima?

Izvori

Kemijska svojstva

Molni volumen


Birleşmiş Milletler çevre programının dünya koruma izleme merkezi veya UNEP WCMCi, Birleşmiş Milletler çevre programının yürütmeyle ilgili bir acentesidir, Birleşik Krallık'ta Cambridge'de temel aldı. UNEP WCMC, 2000'den beri UNEP'in parçası oldu, biyolojik çeşitliliğin değerlendirilmesi adına sorumluluğu bulunmaktadır, ve politika geliştirilmesini,bu politikaların yerine getirilmesini destekler. Dünya koruma izleme merkezi, önceden ortaklaşa IUCN, UNEP tarafından idare edilen bağımsız bir organizasyondu. WWF, 1988'de kuruldu, ondan önce merkez, IUCN sekreterliğinin bir parçasıydı.

:en:World Conservation Monitoring Centre

1988'de kurulan kuruluşlar

Dünya Koruma İzleme Merkezi


An Schoenocephalium teretifolium in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bassett Maguire. An Schoenocephalium teretifolium in nahilalakip ha genus nga Schoenocephalium, ngan familia nga Rapateaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenocephalium

Schoenocephalium teretifolium


Acrosanthes, rod dvosupnica iz porodice čupavica. Postoji šest priznatih vrsta, sve su endemi u Južnoafričkoj Republici.

Rod je smješten u vlastitu potporodicu Acrosanthoideae.

Vrste
 Acrosanthes anceps (Thunb.) Sond.
 Acrosanthes angustifolia Eckl. & Zeyh.
 Acrosanthes humifusa (Thunb.) Sond.
 Acrosanthes microphylla Adamson
 Acrosanthes parviflora J.C.Manning & Goldblatt
 Acrosanthes teretifolia Eckl. & Zeyh.

Izvori

Čupavice

Acrosanthes


Paktia (Pashto  – Paktyā) is one of the 34 provinces of Afghanistan, located in the east of the country. Forming part of the larger Loya Paktia region, Paktia Province is divided into 15 districts and has a population of roughly 623,000, which is mostly a tribal society living in rural areas. Pashtuns make up the majority of the population and a small percentage include Tajiks. Gardez is the provincial capital. The traditional food in Paktia is known as (dandakai) which is made from rice and mung bean or green gram.

In 2021, the Taliban gained control of the province during the 2021 Taliban offensive.

History

Paktia used to be a unified province with Khost and Paktika until Khost became a separate province in 1985. These three provinces are now referred to as Loya Paktia, meaning "Greater Paktia". Paktia came to prominence during the 1980s, when a significant portion of Afghanistan's leadership originated from the province. Some of the more notable leaders include Najibullah Ahmadzai (a former President of Afghanistan), Mohammad Aslam Watanjar, Shahnawaz Tanai, and Sayed Muhammad Gulabzoi.

Soviet–Afghan War (1988)
Between 7 and 8 January 1988, in Paktia Province, near the Pakistani–Afghan border, the Battle for Hill 3234 took place, which was a successful defensive action fought by the 345th Independent Guards Airborne Regiment, 39 Soviet Airborne Troops, in Soviet occupied Afghanistan against a force of up to 200 to 250 Mujahideen rebels.

Soviet commanders wanted to secure the entire section of the road from Gardez to Khost.

One of the most important points was the nameless hill designated Hill 3234 by its height of 3234 meters, which was assigned to the 9th Company of the 345th Independent Guards Airborne Regiment led by Colonel Valery Vostrotin.

The 39-man company landed on the hilltop on 7 January 1988, tasked with creating and holding a hilltop strong point from which to observe and control a long section of the road beneath and thus secure it for the safe passage of convoys.

Shortly after landing, the airborne troopers, who were well trained and experienced in Afghan conditions, started to take up positions which covered both the road and the uphill passages. Just as they had dug in, the mujahideen began their attack at 1530 hrs. First they fired with all possible weapons including recoilless guns and RPGs. After a few salvos, Soviet artillery replied and silenced some of the mujahideen's guns, with the commander of the first platoon, Lt. Viktor Gagarin, directing fire via radio. When rebel fire slackened, it was clear that this was the beginning of an infantry assault.

The airborne troopers were attacked by a coordinated and well-armed force of between 200 and 250 mujahideen. Attacks were made from two directions, indicating that the assailants may have been assisted by rebels trained in Pakistan by American agents. During the ensuing battle, the Soviet unit was in constant communication with headquarters and received everything the leadership of 40th Army had to offer in terms of artillery support, ammunition, reinforcements, and helicopter evacuation of the wounded.

The exhausted and mostly wounded Soviets were nearly out of ammunition but continued to occupy the hill until the last convoy passed through the road below.

The Soviet forces sustained very low casualties, with six men killed and 28 injured out of 39. Two of the soldiers killed, Vyacheslav Alexandrovich Alexandrov and Andrey Alexandrovich Melnikov, were posthumously awarded the golden star of the Hero of the Soviet Union. All of the paratroopers in this battle were given the Order of the Red Banner and Order of the Red Star.

According to Soviet estimates, the mujahideen lost over 200 men.
And Soviets lost 70–200 men .
The Mujahideen wore black uniforms with rectangular black-yellow-red stripes.

After 1991

Immediately after the fall of the Taliban government, Paktia was one of the most chaotic regions in the country, as a small civil war broke out between rival militia commanders for control of the province, and Taliban and al-Qaeda fighters gave occupying U.S. troops some of their heaviest losses in the cave complexes south of Gardez.

Paktia was the site of heavy fighting between Taliban insurgents and ISAF-backed Afghan National Security Forces. Paktia was one of the last redoubts of organized Taliban resistance; much of Operation Anaconda took place in Zurmat, Paktia's largest district. Pacha Khan Zadran was appointed provincial governor by Hamid Karzai in January 2002, but Zadran faced strong local opposition and was prevented from entering Gardez by Haji Saifullah, a local tribal elder who considered Zadran to be a "smuggler", "tyrant" and "killer". Forces loyal to Zadran attacked Gardez several times and were resisted by Saifullah's militia, leading to many people being killed. Zadran was sacked by Karzai after ordering a deadly rocket attack at Gardez in February 2002.

February 2003, the 1st Provincial Reconstruction Team (PRT) in Gardez commenced with the objective of providing funding for local Afghan projects concurrent to a reinforced security presence in overwatch. The PRT Gardez composition includes a reinforced platoon from the 504th 82nd ABN along with US Army Civil Affairs contingent plus Special Forces. In March 2003, USAID and State Department representatives joined the 1st Provincial Reconstruction Team (PRT) in Gardez.

In September 2006, Governor Hakim Taniwal was killed by a Taliban suicide bomber as he left his office in Gardez. At the time, Taniwal was the highest-ranking post-Taliban official to be killed by insurgent forces in the country.

On 12 February 2010, five civilians including two pregnant women and a teenage girl were killed by U.S. special forces during the Khataba raid. U.S. special forces were later accused of attempting to cover up the incident. Head of Joint Special Operations Command, U.S. Vice Admiral William McRaven stated that the deaths were a "terrible mistake", offered an apology, accepted responsibility for the deaths and made a traditional Afghan condolence offering of sheep.

After some early unrest a long period of relative calm followed, despite the occasional high-profile incident such as the 2006 assassination of the governor, by a suicide bomber. There was a rise in violent incidents when the pullout of American troops neared in 2014.

Some regions of Paktia are also believed to be a safe haven for militants from the Haqqani network, an anti-government combat organisation involved in the Taliban insurgency.

Healthcare

The percentage of households with clean drinking water increased from 30% in 2005 to 36% in 2011.
The percentage of births attended to by a skilled birth attendant fell from 9% in 2005 to 3% in 2011.

Education

The overall literacy rate (6+ years of age) fell from 35% in 2005 to 27% in 2011.
The overall net enrolment rate (6–13 years of age) fell from 65% in 2005 to 24% in 2011.

Geography

Paktia shares a border with the Kurram district of the Khyber Pakhtunkhwa province in Pakistan. Within Afghanistan, it borders Logar Province, Ghazni Province, Paktika Province, and Khost Province, in counterclockwise order.

Paktia is a largely mountainous province, with most of the population living in the central valley stretching from Ahmadkhel in the east down through Zurmat and into neighboring Paktika province. The eastern part of the province, particularly Tsamkani and Dand Aw Patan, is a second valley leading into Pakistan.

Jaji (Zazi) and Jani Khel districts are largely mountainous with much smaller inhabited valleys.

The Khost-Gardez Pass area, to the south of Gardez, is mountainous with settlements limited to the main pass and smaller valleys.

As of 2005, Azra district is no longer a part of Paktya. It has been attached to Logar province to the north, to which it is much more closely connected by roadways and people.

Demographics

As of 2021, the total population of the province is 622,831. According to the Institute for the Study of War, "The province is predominantly Pashtun, with a small Tajik population." According to the figures below, the ethnic groups of the province are as follows: 85% Pashtun and 15% Tajiks.

Districts

Gerda Serai, Ahmadkhel, and Mirzaka are unofficial districts.

Important geographical features
 Shah-i-Kot Valley
 Tera Pass, the mountain pass linking Paktia with Logar province to the north
 Khost-Gardez Pass (K-G Pass), the mountain pass linking Paktia with Khost province to the south

See also
 Provinces of Afghanistan

References

External links

 Paktya Province by the Naval Postgraduate School
 Paktya Province by the Institute for the Study of War

Provinces of Afghanistan
Provinces of the Islamic Republic of Afghanistan

Paktia Province


ද්වීමාන කලාප සටහන්

පීඩන උෂ්ණත්ව සටහන

ඉතාම සරලම පීඩන - උෂ්ණත්ව ප්‍රස්තාර ලෙස ජලයේ පීඩන උෂ්ණත්ව සටහන සැලකිමට පුලුවන. මෙහි අක්ෂ දෙක ලෙස පීඩනය හා උෂ්ණත්වය සැලකිය හැකිය.ඒ අනුව  මෙම කලාප රූප සටහනෙන් පීඩනය හා උෂ්ණත්වය යන කලාප  දෙකක් නිරූපණය කෙ‍රෙන අතර කලාපයේ සමතුලිතතාවය රේඛිය වේ. එයින් ඝන, ද්‍රව, වායු යන අවස්ථා තුනක් නිරූපණය කරයි.

දර්ශිය කලාප සටහනක තිත් ඉරි සහිත රේඛාවෙන් ජලයේ අසාමාන්‍ය හැසිරීම නිර්ණය කෙරේ.කොළ පාට රේඛාවෙන් ද්‍රව මිදෙන ලක්ෂය ද, නිල් පාට කලාපයෙන් ද්‍රව වාෂ්ප බවට පත්වන ලක්ෂය ද පෙන්නුම් කරයි.

කලාප සටහනේ  සලකුණු කර තිබෙන ඇතැම් ලක්ෂවලින් නිදහස් ශක්තියක් නිරූපනය කරයි. විවෘත ස්ථාන එනම් නිදහස් ශක්තිය, විශ්ලේෂිත ස්ථානවල‍ට අනුයුක්ත වේ. කලාප, රේඛාවලින් වෙන්වෙන අතර කලාප සංක්‍රමණය වන අවස්ථා එනම් කලාප මායිම් විශ්ලේෂණය කළ නොහැකිය.

මෙම කලාපය ඉහල සූක්ෂම  ද්‍රව (Super Critical fluid) කලාප ලෙස සලකයි. ජලයේ මෙම සූක්ෂම ලක්ෂය ඇතිවන්නේ උෂ්ණත්වය කෙල්වින්(k) 647 වන විටදි (සෙල්සියස් අංශක 374 0C හෝ ෆැරන්හයිට් අංශක 705 0 F ) සහ පීඩනය මෙගා පැස්කල් ( MPa ) 22.064 වන විටදිය.

ද්‍රව - වායු පවතින සූක්ෂම ලක්ෂයේ දී ඉහත නිර්වචන වලට විවිධාකාර අර්ථකථන ඇති බව එළිදරව් වේ. ද්‍රව කලාපයේ සිට වාෂ්ප කලාපය දක්වා ගමන් කිරීමේ දී එනම් සූක්ෂම ලක්ෂයේ සිට දකුණට යාමේ දී සාමාන්‍යයෙන් මායිම් ඡේදනය වන අතර, එසේ මායිම් ඡේදනය නොවන මාර්‍ග වුවද තිබිය හැකිය. එබැවින් ද්‍රව හා වායු යන  කලාප එකට මිශ්‍රවී පැවතිය හැකිය. කෙසේ නමුත් ඝන - ද්‍රව කලාප සමාන සමමිතික කාණ්ඩයකට අයත් නම් එම ඝන - ද්‍රව කලාප මායිමේ අවසානය සූක්ෂම ලක්ෂයෙන් කෙළවර වේ.
කලාප සටහනේ  ඝන - ද්‍රව මායිමේ බොහෝ ද්‍රව්‍යවල ධනමය (+) බෑවුමක් පවතී. මෙයට හේතුව වන්නේ ඝන කලාපයේ ද්‍රව කලාපයට වඩා ඉහල සාන්ද්‍රණයක් තිබීමයි. එම නිසා ද්‍රව කලාපයට ඒමට වැඩි පීඩනයක් අවශ්‍ය වේ. කලාප සටහනේ සමහර කොටස් වල එනම් ඝන - ද්‍රව කලාප මායිමේ සෘණමය (-) බෑවුමක් ද පවති. මෙමඟින් නිරූපනය වන්නේ ජලයේ ඝන තත්ත්වයේදී  එනම් අයිස්වල පවතින ඝනත්වය, එහි ද්‍රව අවස්ථාව වන ජලයේ ඝනත්වයට වඩා අඩු බවයි. ඒ අනුව මෙමඟින් ද්‍රව්‍ය වල අසාමාන්‍ය භෞතික ගුණද  නිරූපණය වෙයි.

කලාප ස‍ටහන


Rent Liv Løbet Skive var et professionelt endags cykelløb i Danmark. Løbet var en del af UCI Europe Tour i kategori 1.2.

Podiepladser

Eksterne henvisninger

Etableret i 1998

Rent Liv Løbet Skive


Leslie Edward Claypool (født 29. september 1963) er en amerikansk musiker, sanger, sangskriver, producent, forfatter, instruktør og skuespiller. Han er bedst kendt som bassist og forsanger i bandet Primus. Hans spillestil på bassen er velkendt for at blande tapping, flamenco-lignende strumming, bøjninger med whammy bar og slapbas.

Claypool har også selv produceret og mixet sine soloudgivelser fra sit eget studie, Rancho Relaxo. I 2006 skrev og instruerede Claypool filmen Electric Apricot og samme år blev hans debutroman South of the Pumphouse også udgivet. Han har skrevet og indspillet temasangene til de animerede tv-serier for voksne Robot Chicken og South Park.

Eksterne henvisninger

Musikere fra USA
Amerikanere i 1900-tallet
Amerikanere i 2000-tallet

Les Claypool


Aida Emilevna Garifullina () [n. 30 septembrie 1987] este o soprană rusă de origine tătară.
A câștigat concursul Operalia 2013 și a participat la o serie de producții organizate la Teatrul "Mariinsky" din Sankt Petersburg și la Opera de Stat din Viena.
Are un contract de înregistrare cu Decca Records.

Biografie și carieră muzicală

Cariera timpurie
Aida Garifullina s-a născut în 1987 d.C. într-o familie tătară  în Kazan, capitala Republicii Tatarstan. Tatăl ei este Emil Garifullin, iar mama ei este Layla Ildarovna Garifullina  (dirijoare de cor), în prezent directoarea Centrului de muzică contemporană Sofia Gubaidulina.  De la începutul copilăriei, mama ei i-a influențat dezvoltarea muzicală și a contribuit la dezvoltarea carierei sale.  La vârsta de 18 ani, s-a mutat la Nürnberg pentru a studia muzica.

În 2007, s-a înscris la Universitatea de Muzică și Arte Plastice din Viena, la clasa Claudiei Visca. Doi ani mai târziu, Garifullina a debutat în rolul Despinei în producția Universității a operei " Costi fan tutte " de Mozart.  În 2010, ea a câștigat concursul cântăreților musulmani Magomayev de la Moscova.  După ce a absolvit în 2011, a cântat la ceremonia de închidere a Universității de vară XXVI din Shenzhen . Tot în 2011, a cântat în duet cu Alessandro Safina în Kazan.

În 2012, Garifullina a cântat la deschiderea Casei Ruse la Jocurile Olimpice de vară XXX de la Londra.  La Londra, ea s-a familiarizat cu dirijorul Valery Gherghiev, directorul artistic al Teatrului Mariinsky din Sankt Petersburg .  În ianuarie 2013, ea a debutat pe scena teatrului Mariinsky în rolul Susanei în opera bufă Nunta lui Figaro.  Mai târziu, ea a adăugat la repertoriul său rolurile Gildei (Rigoletto) și Adinei (Elixirul dragostei).

În iulie, în calitate de ambasador al Universiadei, a cântat la ceremonia de deschidere a Universității de Vară 2013 din Kazan.  De asemenea, a participat la ceremonia de închidere a Universiadei Culturale cu Orchestra Teatrului "Mariinsky". Spectacolul a fost realizat de Valery Gherghiev.

"Operalia 2013" și cariera ulterioară
Cariera Garifullinei a primit un impuls semnificativ când a câștigat premiul I la concursul "Operalia 2013".    La concurs, au fost ariile Nanettei (Falstaff de Verdi), a Fetei de Zăpadă (The Snow Maiden), a Susannei (Nunta lui Figaro) și a Giuliettei (I Capuleti e i Montecchi).  În octombrie, a primit titlul de "Artist de onoare al Republicii Tatarstan".

Pe parcursul anilor 2013 și 2014 a fost prezentă într-o serie de spectacole proeminente, alături de cele ale lui José Carreras, Plácido Domingo și Dmitry Hvorostovsky.    În 2014, ea a interpretat recitalurile de la Rosenblatt, ținute la Sala "Wigmore" din Londra.   În 2015, a semnat un contract de înregistrare cu Decca Records.

Începând cu sezonul 2014/2015, este membru al Operei de Stat din Viena.  A interpretat rolul starului soprană "Lily Pons" și a interpretat "The Bell Song" din opera lui Delibes, Lakmé, în filmul din 2016, Florence Foster Jenkins.  În februarie 2017, a lansat un album pe Decca, care conține 15 arii înregistrate cu "ORF Radio-Symphony Orchestra" în regia lui Cornelius Meister.

La 13 iunie 2018, Garifullina a participat la concertul de gală de deschidere al Cupei Mondiale a FIFA, desfășurat la Piața Roșie din Moscova. A interpretat cu Anna Netrebko, Juan Diego Florez și Placido Domingo și Orchestra de Teatru "Mariinsky" condusă de Valery Gherghiev. La 14 iunie, Garifullina a jucat la ceremonia de deschidere a Cupei Mondiale a FIFA din 2018, desfășurată la stadionul "Lujniki" din Moscova.  Ea a interpretat duetul "Angels" cu cântărețul britanic Robbie Williams.

Repertoriu

 G. Donizetti - Don Pasquale, Norina
 G. Donizetti - Elixirul dragostei, Adina
 P. Eötvös - Trei surori, Irina
 F. Halévy - Evreica, prințesa Eudoxie
 WA Mozart - Cosi fan tutte, Despina
 WA Mozart - Don Giovanni, Zerlina
 WA Mozart - Nunta lui Figaro, Susanna
 WA Mozart - Flautul fermecat, Pamina
 SS Prokofiev - Război și pace, Natasha Rostova
 G. Puccini - Boema, Musetta
 NA Rimsky-Korsakov - Cocrul de Aur, regina din Shemakha
 G. Rossini - Italiana în Algeri, Elvira
 G. Verdi - Bal mascat, Oscar
 G. Verdi - Falstaff, Nannetta
 G. Verdi - Rigoletto, Gilda

Discografie selectată

 Aida Garifullina (2017)

Premii și titluri

 Premiul ECHO Klassik - înregistrarea personală (Voice | Arias / considerente) (2017).
 Premiul I la concursul internațional al cântăreților de operă al lui Placido Domingo "Operalia" (2013).
 Artist de onoare al Republicii Tatarstan (2013).
 Certificat de apreciere al președintelui Republicii Tatarstan (2013).
 Laureat al primului concurs internațional de vocaliști "Muslim Magomaev" (2010).
 Chaliapin "Vocea anului" în nominalizarea "Vocal Academic" (2001).

Referințe

Nașteri în 1987
Ruși în viață
Pages with unreviewed translations
Cântărețe din secolul al XXI-lea
Soprane ruse
Tătari
Ruși din secolul al XXI-lea
Oameni din Kazan

Aida Garifullina


Alphandia, biljni rod iz porodice mlječikovki raširen po nekim otocima u zapadnom Pacifiku (Nova Gvineja, Vanuatu, Nova Kaledonija)

Sastoji se od tri vrste grmova ili manjeg drveća. A. resinosa Baill. je kritično ugrožena

Vrste
 Alphandia furfuracea Baill.
 Alphandia resinosa Baill.
 Alphandia verniciflua Airy Shaw

Izvori

Vanjske poveznice

Crotonoideae

Alphandia


روسه هي خامس أكبر مدينة في بلغاريا، وتقع في الشمال الشرقي للدولة على الضفة الشرقية لنهر الدانوب مقابل مدينة جورجيو في رومانيا.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لروسه:

توأمة
لروسه اتفاقيات توأمة مع كل من:

 بيريستيري
 فولغوغراد
 جورجيو
 براتيسلافا
 أستراخان (1998 - )
  منذ (2010 - )
 تروغير
 سيمفروبول (2008 - )

أعلام

 غلوريا
 فخري باشا
 مايكل آرلن
 نيكولا يوردانوف
 إلياس كانيتي
 فيسيلين توبالوف
 فيكتوريا مارينوفا

مراجع

أماكن ساحلية مأهولة في بلغاريا
أماكن مأهولة على ضفاف الدانوب
أماكن مأهولة في مقاطعة روسه
عمارة باروكية في بلغاريا
مجتمعات يهودية
مدن وبلدات ساحلية في بلغاريا
معابر الحدود البلغارية الرومانية

روسه


George Watters II (* 19. September 1949 in Los Angeles, Kalifornien) ist ein US-amerikanischer Tontechniker, der zweimal den Oscar für die beste Toneffekte gewann.

Leben
1973 begann Watters seine Karriere bei Paramount Pictures, wo er zuerst an Fernsehsendungen arbeitete, bevor er zu Filmen wechselte.
1978 arbeitete er im Film American Hot Wax erstmals als Supervising Sound Editor.
1992 verließ er Paramount und arbeitete in der Folge bei Universal Studios, Warner Brothers, 20th Century Fox und Walt Disney Studios.

Schwerpunktmäßig arbeitet er mit dem Produzenten Jerry Bruckheimer zusammen.

Watters ist verheiratet und hat zwei Töchter.

Filmografie (Auswahl)
 1986: Top Gun – Sie fürchten weder Tod noch Teufel (Top Gun)
 1990: Jagd auf Roter Oktober (The Hunt for Red October)
 1991: Star Trek VI: Das unentdeckte Land (Star Trek VI: The Undiscovered Country)
 1995: Crimson Tide – In tiefster Gefahr (Crimson Tide)
 1998: Armageddon - Das jüngste Gericht  (Armageddon)
 2001: Pearl Harbor (Pearl Harbor)
 2010: Prince of Persia: Der Sand der Zeit (Prince of Persia: The Sands of Time)
 2011: Pirates of the Caribbean – Fremde Gezeiten (Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides)

Auszeichnungen
 1990: Oscar für die besten Toneffekte
 2001: Oscar für die besten Toneffekte
 1986: Oscarnominierung für die besten Toneffekte
 1991: Oscarnominierung für die besten Toneffekte
 1995: Oscarnominierung für die besten Toneffekte
 1998: Oscarnominierung für die besten Toneffekte
 2003: Oscarnominierung für die besten Toneffekte
 1986: Oscarnominierung für die besten Toneffekte

 British Academy Film Award/Bester Ton: BAFTA-Nominierung für die besten Toneffekte 1991, 2004 und 2007

 Golden Reel Awards der MPSE: Viermaliger Gewinner

 2007: Nominierung für den Besten Tonschnitt bei den Satellite Awards

Außerdem erhielt Watters 2012 den Preis für sein Lebenswerk (Career Achievement Award) der Gilde der Filmeditoren (Motion Picture Sound Editors, MPSE).

Weblinks

 Biographischer Artikel zu Watters auf der Homepage der MPSE:

Oscarpreisträger
Tontechniker
US-Amerikaner
Geboren 1949
Mann

George Watters II


Ziegelhütte ist ein Gemeindeteil des Marktes Heidenheim im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen (Mittelfranken, Bayern).

Lage
Die Einöde liegt in der Fränkischen Alb etwa ein Kilometer südwestlich des Ortskerns von Heidenheim an der Stelzergasse und dem Rothenweg.

Geschichte
In den Salbüchern des Klosters Heidenheim ist mehrmals eine Ziegelhütte aufgeführt, jedoch ohne Ortsangabe. Vermutlich hat man darauf verzichtet, da es nur eine Ziegelei in der Nähe des Klosters gab. So ist erstmals im Klostersalbuch von 1395 das "ziegel hauß" genannt. Der Name wird gedeutet als "Hütte (im Sinne einer überdachten Werkstatt), in der Ziegel hergestellt werden." Grundherr der Ziegelei war also das Kloster Heidenheim, an das der Ziegler Reichnisse zu geben hatte. Nach der Säkularisation des Klosters 1537 waren die Abgaben an das brandenburgisch-ansbachische Klosterverwalteramt Heidenheim zu leisten. Weitere Belege für die klösterliche "Ziegelhütte(n)" von 1517 und 1553 sind ebenfalls ohne Ortsangabe; erst 1616 ist ausdrücklich von der "Ziegelhütten zu Heidenheim" die Rede, die dem Klosterverwalteramt vogt- und gültbar ist. 1650 lag die Ziegelei aufgrund des Dreißigjährigen Krieges öde. Im 18. Jahrhundert ist sie 1714 (Verkauf an zwei Schutzjuden aus Wassertrüdingen) und 1739 erwähnt.

Am Ende des Heiligen Römischen Reichs unterstand die Ziegelhütte hochgerichtlich dem seit 1792 preußischen, ehemals markgräflichen Oberamt Hohentrüdingen und dem ehemals markgräflichen Klosterverwalteramt Heidenheim. Kirchlich war sie der evangelischen Pfarrei Heidenheim zugeordnet.

Die mit dem Markgrafentum Ansbach königlich-preußisch gewordene Heidenheimer Ziegelhütte wurde infolge des Reichsdeputationshauptschlusses 1806 königlich-bayerisch. Als 1808 Steuerdistrikte gebildet wurden, kam die Ziegelhütte mit mehreren Mühlen und Einöden aus dem Besitz des ehemaligen Klosters Heidenheim in den Steuerdistrikt Heidenheim im Landgericht Heidenheim. Zwei Jahre später wurde aus dem Steuerdistrikt die etwas verkleinerte Ruralgemeinde Heidenheim. Durch das Gemeindeedikt von 1818 wurde Heidenheim wieder im Umfang von 1808 eine Gemeinde im gleichnamigen Landgericht. Zum 1. Juli 1862 ging das Landgericht Heidenheim im Bezirksamt (dem späteren Landkreis) Gunzenhausen auf, der bei der Gebietsreform in Bayern 1971/72 zum größeren Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen umgestaltet wurde.

1833 gehörten zur Hügelhütte 8,2 Hektar Ackerland, 0,6 Hektar Wiese und 2,3 Hektar Wald. Das Ziegelbrennen wurde zu einem unbekannten Zeitpunkt eingestellt; der Name "Ziegelhütte" blieb aber für den Gemeindeteil erhalten.

Einwohnerzahlen
 1832: 5 Einwohner
 1837: 8 Einwohner, 1 Familie, 2 Wohngebäude
 1861: 7 Einwohner, 3 Gebäude
 1950: 9 Einwohner, 1 Anwesen
 1961: 8 Einwohner, 1 Wohngebäude
 1970: 8 Einwohner
 1987: 7 Einwohner
 2011: 8 Einwohner
 2019: 10 Einwohner

Literatur
 1250 Jahre Heidenheim am Hahnenkamm. Heidenheim: Historischer Verein 2002.

Weblinks
 Geschichtliches zur Heidenheimer Ziegelhütte

Einzelnachweise

Ortsteil von Heidenheim (Mittelfranken)
Ort im Landkreis Weißenburg-Gunzenhausen
Heidenheim
Einzelsiedlung
Ersterwähnung 1395

Ziegelhütte (Heidenheim)


The flag of the Georgian Soviet Socialist Republic was adopted by the Georgian SSR on April 11, 1951.

It was the only Union Republic flag in which the hammer and sickle was not gold in colour.

History
Before 1937 the flag was red with the Georgian characters სსსრ (SSSR) in gold in the top-left corner.

Between 1922 and 1937, the flag was red, with the Cyrillic characters ССРГ (SSRG) in the top left-hand corner.

Between 1937 and the adoption of the above flag in the 1940s, the flag was red, with the Georgian characters საქართველოს სსრ (Sakartvelos SSR) in gold in the top-left corner.

The 1951 flag fell into disuse in November 1990 when the flag based on the Democratic Republic of Georgia was introduced until the dissolution of the Soviet Union.

See also
 Flag of the Soviet Union
 Coat of arms of the Georgian SSR
 Flag of Georgia

References

External links
Georgia in the Soviet Union (flag)
Georgia in the Soviet Union (early flags)

Flags introduced in 1951
Georgian Soviet Socialist Republic
Georgian Soviet Socialist Republic
National symbols of Georgia (country)

de:Flagge Georgiens#Geschichte

Flag of the Georgian Soviet Socialist Republic


Christopher Tompkins (* 24. März 1780; † 9. August 1858 in Glasgow, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1831 und 1835 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Christopher Tompkins besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Glasgow in diesem Beruf zu arbeiten. Bereits im Jahr 1805 wurde er erstmals in das Repräsentantenhaus von Kentucky gewählt. In den 1820er Jahren schloss er sich der Bewegung gegen den späteren Präsidenten Andrew Jackson an und wurde Mitglied der kurzlebigen National Republican Party. Später schloss er sich den Whigs an.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1830 wurde Tompkins für die Nationalrepublikaner im zehnten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1831 die Nachfolge von Joel Yancey antrat. Zwei Jahre später tauschte er mit Chilton Allan den Distrikt. Allan kandidierte im zehnten Wahlbezirk, während Tompkins im dritten Distrikt zur Wahl antrat. Beide gewannen die anschließenden Wahlen. Damit konnte Tompkins bis zum 3. März 1835 eine weitere Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Seit dem Amtsantritt von Präsident Jackson im Jahr 1829 wurde innerhalb und außerhalb des Kongresses heftig über dessen Politik diskutiert. Dabei ging es um die umstrittene Durchsetzung des Indian Removal Act, den Konflikt mit dem Staat South Carolina, der in der Nullifikationskrise gipfelte, und die Bankenpolitik des Präsidenten.

Im Jahr 1837 war Tompkins Wahlmann der Whigs bei den Präsidentschaftswahlen. Danach zog er sich aus der Politik zurück. In der Folge praktizierte er wieder als Anwalt. Christopher Tompkins starb am 9. August 1858 in Glasgow und wurde dort auch beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der National Republican Party
Mitglied der United States Whig Party
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1780
Gestorben 1858
Mann

Christopher Tompkins


Andreas Stiborius (Boius) eigentlich Andreas Stöberl (* um 1464 in Pleiskirchen bei Altötting; † 3. September 1515 in Wien) war ein deutsch-österreichischer Astronom, Mathematiker und Theologe.

Leben
Stiborius studierte ab 1479 in Ingolstadt, wo er 1484 Magister wurde. Ab 1497 wirkte er in Wien, wo er Prior des Herzogskollegs war. Er gehörte zur von Conrad Celtis begründeten Donaugesellschaft, einem Kreis humanistischer Gelehrter. 1502 erhielt er, neben Johannes Stabius, einen der beiden am Collegium poetarum et mathematicorum neu eingerichteten mathematischen Lehrstühle.

Mit Georg Tannstetter war er in die Bemühungen um eine Kalenderreform involviert. Sie verfassten gemeinsam ein Gutachten, das Maximilians I. – auf Wunsch von Papst Leo X. – von der Universität Wien anforderte. In diesem Ende 1514 fertiggestellten und bald darauf gedruckten Gutachten schlugen sie vor, in je 134 Tagen einen Schalttag auszulassen. Für eine Edition astronomischer Tabellen (Tabulae Eclypsium ..., Wien 1514) schrieb Stiborius zwei Vorreden. Der Herausgeber war jedoch Georg Tannstetter, nicht – wie in der Fachliteratur wiederholt irrtümlich angegeben – Stiborius. Tannstetter widmet im Jahr 1514 seinem – damals noch lebenden – Lehrer einen langen Abschnitt in seiner Darstellung der Wiener Mathematiker und Astronomen Viri Mathematici. Zuerst nennt Tannstetter die Titel von 16 von Stiborius verfassten wissenschaftlichen Werken – eine bemerkenswerte Anzahl vor allem angesichts dessen, dass von Stiborius nur wenige gedruckte Bücher erhalten sind. Danach führt er alle im Besitz von Stiborius befindlichen – wohl teilweise handschriftlichen – Bücher an und gibt damit einen Eindruck von einer damaligen Gelehrtenbibliothek. Die Bücher werden thematisch aufgelistet: Mehr als 20 Bücher über Astronomie, je ca. 10 über Perspektive, Geometrie und Arithmetik, und je ca. 5 über Metaphysik und Magie.

Stiborius wurde 1503  Domherr in St. Stephan. Bis zu seinem Tod 1515 war er Pfarrer in Stockerau (bei Wien), wo er auch begraben wurde.

Der Mondkrater Stiborius ist nach ihm benannt.

Werke
 (Herausgeber:) Robert Grosseteste: Libellus Linconiensis de physicis lineis, angulis et figuris. Nürnberg 1503 zum Digitalisat
 Super requisitione S. Leonis P. X. et D. Maximiliani Imp. … de romani Calendarii correctione consilium. Wien, wahrscheinlich 1515

Quellen
 "Wiener Artistenregister" 1497 bis 1555, Archiv der Universität Wien, Wien 2007, PDF

Literatur
 Joseph Aschbach: Geschichte der Wiener Universität, Bd. 2: Die Wiener Universität und die Humanisten im Zeitalter des Kaisers Maximilian I. Wien 1877, S. 374–376.
 Helmuth Grössing: Stiborius, Andreas. In: Killy Literaturlexikon, 1993, Bd. 11, S. 196.

 Anton Maria Kobolt: Bairisches Gelehrtenlexikon. Landshut 1795, S. 669 ff.
 Christoph Schöner: Mathematik und Astronomie an der Universität Ingolstadt im 15. und 16. Jahrhundert, Ludovico Maximilianea. Forschungen; Vol. 13, Berlin : Duncker und Humblot, 1994. ISBN 3-428-08118-8.

Einzelnachweise

Astronom (16. Jahrhundert)
Mathematiker (16. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Theologe (16. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Universität Wien)
Domherr (Wien)
Person als Namensgeber für einen Mondkrater
Deutscher
Geboren im 15. Jahrhundert
Gestorben 1515
Mann
Domherr (16. Jahrhundert)

Andreas Stiborius


Anselm Salomon von Rothschild (Frankfurt am Main, 29. siječnja 1803. – Beč, 27. srpnja 1874.), austrijski bankar, osnivač banke Creditanstalt, član austrijske loze bogate bankarske obitelji Rothschild.

Rodio se u obitelji Salomona Mayera von Rothschilda (1774. – 1855.) i Caroline Stern (1782. – 1854.). Imao je mlađu sestru Betty Salomon von Rothschild (1805. – 1874.), koja se udala za njegova strica Jakoba Mayera de Rothschilda (1792. – 1868.), osnivača francuske grane Rothschildovih.

Školovao se na Sveučilištu u Berlinu, što ga je pripremilo za preuzimanje dužnosti u obiteljskoj bankarskoj kući. Pripravništvo je odradio kod svog strica Jakoba Mayera u Parizu, nakon čega je postao poslovni partner u obiteljskom bankarskom poslu u Frankfurtu. Budući da je kao Židov dobio pravo participiranja u politici u Austro-Ugarskoj, postao je 1861. godine član Gornjeg doma Carevinskog vijeća u Beču.

Dana 11. rujna 1826. godine oženio je Charlottu (1807. – 1859.), najstariju kći svog strica Nathana Mayera Rothschilda (1777. – 1836.), osnivača britanske loze Rothschildovih, s kojom je imao osmero djece:
 Mayer Anselm Leon (1827. – 1828.)
 Caroline Julie Anselm (1830. – 1907.)
 Mathilde Hannah von Rothschild (1832. – 1924.)
 Sarah Luisa (1834. – 1924.)
 Nathaniel Mayer (1836. – 1905.)
 Ferdinand James (1839. – 1898.)
 Albert Salomon (1844. – 1911.)
 Alice Charlotte (1847. – 1922.)

Bilješke

Vanjske poveznice

 Anselm Salomon von Rothschild (1803.-1874.) - family.rothschildarchive.org

Bankari iz obitelji Rothschild (Austrija)

Anselm Salomon von Rothschild


Glover H. Cary (* 1. Mai 1885 in Calhoun, McLean County, Kentucky; † 5. Dezember 1936 in Cincinnati, Ohio) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1931 und 1936 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Glover Cary besuchte sowohl öffentliche als auch private Schulen sowie das Centre College in Danville. Danach arbeitete er unter anderem als Bankkassierer und Zeitungsherausgeber. Nach einem anschließenden Jurastudium und seiner 1909 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann in Calhoun in diesem Beruf zu praktizieren. Gleichzeitig schlug er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn ein.

Zwischen 1914 und 1917 saß Cary als Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. Von 1928 bis 1922 war er Staatsanwalt im McLean County. Danach fungierte er von 1922 bis 1931 als Staatsanwalt im sechsten Gerichtsbezirk von Kentucky. Im Jahr 1926 verlegte er seinen Wohnsitz nach Owensboro. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1930 wurde Cary im zweiten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo am 4. März 1931 die Nachfolge von John Lloyd Dorsey antrat. Nachdem er in den Jahren 1932 und 1934 jeweils bestätigt wurde, konnte er bis zu seinem Tod am 5. Dezember 1936 im Kongress verbleiben. In dieser Zeit wurden viele der New-Deal-Gesetze der Bundesregierung unter Präsident Franklin D. Roosevelt verabschiedet. Außerdem wurden damals der 20. und der 21. Verfassungszusatz ratifiziert. Glover Cary war im Jahr 1932 auch Delegierter zur Democratic National Convention in Chicago, auf der Franklin D. Roosevelt erstmals als Präsidentschaftskandidat nominiert wurde.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1885
Gestorben 1936
Mann

Glover H. Cary


Merismopedia ist eine Gattung der Cyanobakterien (Blaugrünbakterien, veraltet "Blaualgen").

Beschreibung
Merismopedia bildet durchsichtige, plattenförmig abgeflachte Gallerten, in denen bis zu mehrere Tausend Zellen regelmäßig angeordnet sind. Die Zellen erreichen einen Durchmesser von 0,5 bis 10 µm, haben eine runde bis elliptische Zellform, und besitzen wie alle Bakterienzellen keine Zellkerne und keine Plastiden. Sind die Zellen länglich, so sind sie parallel zur Gallert-Ebene angeordnet. Die Färbung der Zellen geht von blau über blaugrün bis zu rosarot.

Fortpflanzung
Die ungeschlechtliche Vermehrung erfolgt durch Zweiteilung der Zellen innerhalb der Kolonie; die Tafelform der Kolonie rührt daher, dass aufeinander folgende Teilungen immer in einer Ebene, und zwar im rechten Winkel zur vorherigen Teilung stattfinden. Kolonien können in Teilkolonien zerfallen.

Geschlechtliche Fortpflanzung fehlt bei allen Cyanobakterien.

Verbreitung
Merismopedia lebt im Plankton und Benthos oligo- bis eutropher, meist stehender Gewässer.

Arten (Auswahl)
 Merismopedia aeruginea
 Merismopedia elegans
 Merismopedia irregulare
 Merismopedia punctata
 Merismopedia venezuelica

Quellen
 Karl-Heinz Linne von Berg, Michael Melkonian u. a.: Der Kosmos-Algenführer. Die wichtigsten Süßwasseralgen im Mikroskop. Kosmos, Stuttgart 2004, ISBN 3-440-09719-6.

Weblinks
 Merismopedia bei algaebase.org
 Bilder von Merismopedia elegans

Einzelnachweise

Cyanobakterien
Cyanobacteria

Merismopedia


ජාත්‍යන්තර සඹඳතා වලදී පර්සනා නොන් ග්‍රාටා ලෙස හැඳින්වෙන්නේ යම් රට ආණ්ඩුවක් විසින් තම රටට විදේශකයෙකුට තම රටට ඇතුළුවීම හෝ රුඳීසිටීම තහනම් කිරීමයි.

වදන
ලතින් මුල් වදනේ වචනාර්ථය පිලිගතනොහැකි පුද්ගලයා යන්නයි.

අන්තර්ජාතික නීතිය

පර්සනා නොන් ග්‍රාටා