Vladimir İlyiç Ulyanov, bilinen adıyla Lenin (d. 22 Nisan 1870, Simbirsk – ö. 21 Ocak 1924, Moskova), Rus sosyalist devrimci ve politikacı. Marksist-Leninist ideolojinin fikirsel önderi, Ekim Devrimi'nin lideri ve Sovyetler Birliği'nin kurucusu. Sovyetler Birliği Komünist Partisi'nin öncüsü olan Rusya Komünist Partisi (Bolşevik)'nin ilk lideri. Lenin aynı zamanda Marksist teorik ve felsefi yazıların yazarı olarak bilimsel sosyalizmin Marx ve Engels sonrası geliştiricilerindendir. Lenin'in en büyük amacı, kapitalizmin uzlaşmaz sınıf çelişkilerinden proleter bir dünya devrimi oluşturup toplumsal sınıf karşıtlıklarının olmadığı insan toplumunun tarihsel oluşumuna öncülük etmekti.

Kendisi, Marksizm üzerine kurulmuş politik ve ekonomik bir teori olan Leninizm'in de kurucusudur. Leninizm, Marksizmin çağın gereklerine göre hem kuramsal hem politik hem de ekonomik alanda, temel ilkelere bağlı kalarak yeniden uyarlanması olarak anlaşılır. Leninizm kavramı, yeni olgular ve yeni bilimsel gelişmeler doğrultusunda Marksizmin yeniden üretilmesi gereği üzerinden değerlendirilir ve Marksizmin devrimci ve bilimsel özüne uygun olarak geliştirilmesi olarak anlaşılır ve genelde Marksizm-Leninizm olarak anılır.

Lenin ve onun eserleri, 20. yüzyılda tüm dünyada sosyalist devrimlerin ve emperyalizme karşı bağımsızlık mücadelelerinin yaşanmasında büyük etkiye sahip olması dolayısıyla pek çok yazar ve tarihçi tarafından dikkatle incelenmiş ve hakkında 2 bine yakın eser yazılmıştır. Dünya proleteryasının ve pek çok komünist partinin ideolojik önderi kabul edilmektedir. Ayrıca dünyada eserleri yabancı dile en fazla tercüme edilen yedinci kişidir.

Çocukluğu ve gençliği

Rus İmparatorluğu zamanında adı Simbirsk olan Ulyanovsk'ta doğan Lenin, serfliğin kaldırılmasının ardından özgürlüğünü kazanan bir aileden gelen İlya Nikolayeviç Ulyanov (1831-1886) ile Maria Aleksandrovna Ulyanova'nın (1835-1916) oğludur. Ailenin etnik yapısı çeşitlilik gösterir. "Lenin'in ataları Rus, Kalmuk (Oyrat), Tatar, Yahudi, Alman, İsveçli ve muhtemelen diğer birkaç halka daha mensuptur." Lenin Rus Ortodoks Kilisesi'nde vaftiz edildi.

Lenin'in kardeşleri devrimci faaliyetlerde aktif olarak yer aldı. Anna (1864-1935), Dimitri (1874-1943) ve Maria (1878-1937) Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi üyesi olarak sosyalist mücadeleye katıldı, İskra (Kıvılcım) ve Pravda (Gerçek) adlı gazetelerin yayın kurulunda çalıştı. Ağabeyi Aleksandr (1866-1887) ise halkçı Narodnaya Volya grubunun üyesi olarak faaliyet gösterdi. Devrimci faaliyetler yerine üniversitede kariyer yapmayı tercih eden Olga (1871-1891) ise St. Petersburg'da üniversitede eğitim görürken genç yaşta öldü.

Lenin yaşamının ilk yıllarında üç trajedi ile karşı karşıya kaldı: Bunlardan birincisi 1886 yılında babasının beyin kanamasından ölümü, ikincisi de Mayıs 1887'de ağabeyi Aleksandr İlyiç Ulyanov'un Rus çarı III. Aleksandr'a suikast düzenleyen bir örgüte üye olması nedeniyle asılmasıydı. Aleksandr tutuklandığı sırada yanında bulunan kız kardeşi Anna Ulyanova, Karzan yakınlarındaki küçük Kokuchkino kasabasına sürüldü. Yaşadığı üçüncü trajedi ise 1891'de kız kardeşi Olga'nın genç yaşta tifodan hayatını kaybetmesi oldu.

Resmî Sovyet biyografilerinde, devrimci eylemlerinin temelinde ağabeyi Aleksandr'ın idam edilmesinin etkili olduğu belirtilir. Sovyet ders kitabında basılan Beluzov'un ünlü resmi, genç Lenin'i ve annesini Aleksandr'ın kaybı için yas tutarken gösterir. "Farklı bir yol izleyeceğiz." cümlesi Lenin'in halk devrimi için anarşist ve bireysel yöntemler yerine Marksist bir yaklaşım seçtiği anlamına gelmektedir. Lenin, Marksizm ile ilgilenmeye başladıktan sonra öğrenci gösterilerine katıldı ve sonunda tutuklandı. Kazan Üniversitesi'nden atıldıktan sonra bağımsız olarak çalışmalarına devam etti. Bir süre sonra St. Petersburg Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne kaydoldu ve 1891 yılında mezun olarak avukatlık yapmak için lisans aldı.

Latince ve Yunanca konusunda kendini gösteren Lenin, aynı zamanda Almanca, Fransızca ve İngilizce de öğrendi ancak Fransızca ve Almanca bilgileri yetersizdi. 1917'de Inessa Armand'ın yardımıyla Fransızca ve İngilizce ile yazılan makaleleri çevirmiş ve aynı yıl Cenevre'de S.N. Raviç'e, ''Benim Fransızcayla ders verme kabiliyetim yok.'' demiştir.

Devrimcilik dönemi
Lenin, Samara'da birkaç yıl çalıştıktan sonra, 1893 yılında Sankt-Peterburg'a yerleşti. Kariyer yapmak yerine devrimci propaganda ile uğraşmayı tercih etti ve Marksizm üzerine çalıştı.

1895 yılında Sankt-Peterburg'da bir grup arkadaşı ile İşçi Sınıfının Kurtuluşu İçin Mücadele Birliği'ni kurdu. Birliğin amacı işçilerin ağır çalışma koşullarının iyileştirilmesi, uzun mesai saatlerinin kısaltılması, ücretlerin yükseltilmesi gibi iktisadi taleplerin yanı sıra bu talepleri Çarlık Rusyası'na karşı siyasi mücadele ile birleştirmekti. Lenin, 7 Aralık 1895'te bu birliğe üyeliği sebebiyle Çarlık rejimince tutuklandı. 14 ay tutuklu kaldıktan sonra Sibirya'daki Shushenskoye köyüne sürgüne gönderildi. Bu yıllarda Lenin'in ablası Anna Ulyanova, Lenin ile cezaevinde iletişime geçerek kriptografi uzmanlığını kullanarak parti belgeleri ve mektuplarını gerekli mercilere ulaştırdı.

Temmuz 1898'de bir sosyalist eylemci olan Nadejda Krupskaya ile evlendi. Nisan 1899'da Razvitiye kapitalizma v Rossi (Rusya'da Kapitalizmin Gelişmesi - Geniş-Çaplı Sanayi İçin Bir İçpazarın Oluşma Süreci) yayımlandı.

1900 yılında cezasının sona ermesinin ardından Rusya'da ve Avrupa'nın çeşitli şehirlerinde çalıştı. Zürih, Cenevre, Münih, Prag, Viyana, Manchester ve Londra'da bulundu. Sürgünde iken, sonraları önde gelen rakiplerinden olacak olan Julius Martov ile Iskra gazetesini kurdu. Devrimci hareket üzerine çeşitli makaleler ve kitaplar yazdı. Bu dönemde çeşitli mahlaslar kullandıktan sonra sonunda Lenin mahlasını kullanmaya karar verdi. Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi'nde (RSDİP; Rusça: РСДРП) söylemleriyle ön plana çıktı ve lider olarak etkin görev aldı.

1903 yılında yazdığı Şto delat? (Rusça: Что Делат?) (Ne Yapmalı?) kitapçığının kısmen etkilemesiyle parti içi bölünme meydana geldi. Bu kitapçığın devrim öncesi Rusya'sında en etkili kitapçıklardan biri olduğu söylenir. RSDİP'in 1903 yılında toplanan kongresinde Menşeviklere karşı Bolşeviklere önderlik etti.

Lenin, parti üyeliği, izlenecek devrimci politika ve iktidarın alınması konusunda Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi'nin diğer önderlerinden farklı düşüncelere sahipti. Parlamenter yoldan verilecek mücadelenin işçi sınıfını oyalamaktan başka bir işe yaramayacağını savunuyordu. Seçim hakkı ülkenin tüm yurttaşlarına tanınmadığı için açılacak meclis elit kesimin istekleri doğrultusunda hareket edecek, sözde demokratik hakların verildiği gerekçesiyle Çar'ın meşruiyeti artacak, emekçiler ise sömürü düzeninde yaşamaya devam edeceklerdi. Parlamenter mücadeleyi savunan Martov'un görüşlerini destekleyenler azınlıkta oldukları için Menşevik, devrimci mücadeleyi savunan Lenin'in görüşlerini destekleyenler ise çoğunlukta oldukları için Bolşevik olarak adlandırıldı. Ancak Lenin devrimci mücadelenin parlamenter faaliyetlerin tümüyle reddedilmesi anlamına gelmediğini de ifade ediyordu. Meclise gönderilecek parti temsilcileri işçilerin haklarını burada da savunabilir ve partinin halk üzerindeki etkisini güçlendirebilirdi.

1905 Devrimi Lenin'i haklı çıkardı. Halkın sefalet ve ağır çalışma koşullarına karşı devrimci önderlik olmaksızın ayaklanması Lenin'in devrimci politika konusundaki tezlerini geçerli kılıyordu. Ancak Lenin 1905 Moskova Ayaklanması olarak bilinen bu isyan girişiminin başarısız olmasının da yine partinin halka önderlik edememesinden kaynaklandığını ve büyük bir fırsatın kaçırıldığını ifade etti.

1906 yılında RSDİP'nin başkanlığına seçildi ve güvenlik nedeniyle 1907 yılında Finlandiya'ya geçti. Avrupa'daki seyahatlerine devam ederek 1912'de Prag Parti Konferansı ve 1915'te Zimmerwald Konferansı gibi birçok sosyalist toplantıya ve etkinliğe katıldı. Lenin, Zimmerwald Solu'nun en önemli lideriydi. Inessa Armand, Rusya'yı terk edip Paris'e yerleştikten sonra sürgünde yaşayan Lenin ve diğer Bolşevikler'le karşılaştı. Armand'ın bu dönemde Lenin'in sevgilisi olduğuna inanılır. Lenin daha sonra İsviçre'ye geçti. Lenin'in Paris günleri yönetmenliğini Sergey Yutkeviç'in yaptığı Lenin Paris'te filminde anlatılmıştır.

1914 yılında I. Dünya Savaşı başladığında, o zamanlar kendilerini Marksist diye tanımlayan Avrupa'nın sosyal demokrat partileri, kendi ülkelerinin savaş için harcadığı çabayı destekledi. Lenin, Alman sosyal demokratlarının savaşı desteklediğine ilk başlarda inanmamıştı; bu olaylar neticesinde savaşı destekleyen partilerden oluşan İkinci Enternasyonal'den ayrıldı. Lenin "emperyalist savaş" olarak nitelediği bu durumun sınıflar arası savaşa dönmesi gerektiğini savunuyordu. Bu amaçla savaşan tüm ülkelerin halklarına hükûmetlerini desteklememelerini ve cephedeki askerlerin silahlarını birbirlerine değil, subaylarına ve onları emperyalist saldırganlığa yönelten siyasilere yöneltmeleri çağrısında bulundu.

Şubat Devrimi

Şubat 1917'de Sankt-Peterburg'da devrimci hareketlenme başladı. Savaşa, yoksulluğa ve ağır çalışma koşullarına karşı kadınların başlattığı eylemler işçilerin de katılımıyla giderek büyüdü. Halk ayaklanmasına kısa sürede savaştan yorgun düşmüş askerler de katıldı. Nihayet Çar II. Nikolay kardeşi Mihail lehine tahttan feragat etti. Ancak isyan dolayısıyla korkan Prens Mihail tahtı reddedince Romanov hanedanı devrildi ve monarşi rejimi tarihe karıştı.

Devrim haberini İsviçre'de alan Lenin, hemen partiye izlenecek taktikleri belirten "Uzaktan Mektupları" iletti. Lenin bu mektuplarda yeni hükûmete kesinlikle destek verilmemesini ve devrimci mücadelenin sürdürülmesi gerektiğini ifade etti.

Rusya'daki 1917 Şubat Devrimi'nden ve Rus çarı II. Nikolay'ın devrilmesinden sonra Lenin en kısa sürede Rusya'ya geri dönmek zorunda olduğunu biliyordu ancak tüm hızıyla süren I. Dünya Savaşı sırasında tarafsız İsviçre'de sıkışıp kalmıştı. İsviçreli komünist Fritz Platten, Lenin'in ve etrafındakilerin Almanya üzerinden trenle yolculuk edebilmesi için Alman hükûmeti ile anlaşmaya varmıştı. Alman hükûmeti, Lenin'in Rusya'ya dönüşünün açabileceği siyasal karışıklığın Doğu Cephesi'nde savaşı bitirmeye yardımcı olacağını umuyordu. Lenin ise Alman hükûmetinin bu amacını bilerek devrimci mücadele için Rusya'ya geçişte onlardan yardım almaktan çekinmedi, ancak 1919'da Almanya'daki Spartaküs hareketine destek olarak Alman hükûmetinin devrilmesi için de çaba sarf etti. Almanya'dan sonra feribotla İsveç'e geçen Lenin'in İskandinavya'daki yolculuğu İsveçli komünistler Otto Grimlund ve Ture Nerman tarafından ayarlanmıştı.

Nisan 1917'de Sankt-Peterburg'a ulaşan Lenin, Finlandiya İstasyonu'nda kendisini karşılayan kalabalığa hitaben bir konuşma yaptı. Lenin, ikili iktidar olarak adlandırdığı bu durumda geçici hükûmete kesinlikle destek verilmemesi gerektiğini, burjuva hükûmetinin yoksul işçi ve köylü kitlelerinin taleplerine cevap veremeyeceğini, bu nedenle Sovyetlerin tam iktidar olduğu bir devrimin gerekliliğini ifade etti. Hemen ardından yayımladığı Nisan Tezleri ile izlenecek yolu belirledi. Bu tezlerde burjuva hükûmetinin devrilerek işçi ve köylüleri temsil edecek Sovyet iktidarının kurulması gerektiğini, emperyalist savaş sırasında Avrupa'daki hemen hemen tüm sosyal demokratların kendi hükûmetlerinin savaş politikalarını desteklemelerinden dolayı sosyal-demokrasinin önemini yitirdiğini, bu nedenle Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi olan partinin adının Komünist Parti olarak değiştirilmesi gerektiğini belirtti. Başlangıçta Lenin, partisini sol görüş olarak izole etmesine rağmen Bolşeviklerle anlaşmazlık sonucu parti, geçici hükûmetten medet ummayanların toplanma yeri hâline geldi. Muhalefetteki Bolşevikler, sorumluluk almayarak hükûmet uygulamalarını sahiplenmedi.

Bu dönemde, Aleksandr Kerenski ve Bolşeviklerin diğer rakipleri, Lenin'i Almanlardan para alan bir ajan olarak suçladı. Bunun üzerine, önceleri Menşevik olan ve Şubat Devrimi'nden sonra Bolşeviklere katılan Leon Troçki, 17 Temmuz'da Lenin'i savunan bir konuşma yaptı:

Temmuz Günleri'nde Bolşevik gösteriler yoğunlaştı. Ancak geçici hükûmet bu gösterileri yüzlerce insanın ölümüne yol açacak biçimde şiddet kullanarak bastırdı. Bundan sonra Aleksandr Kerenski önderliğindeki geçici hükûmet Bolşeviklere karşı sert tedbirler aldı. Bolşeviklere ait matbaa basılarak, Pravda gazetesi kapatıldı. Troçki ve pek çok Bolşevik tutuklandı. Lenin hakkında idam kararı çıkarıldı. Lenin güvenlik nedeniyle Finlandiya'ya iltica etti. Temmuz ayı sonunda yasa dışı koşullarda yapılan 6. Kongre'de Enternasyonalistler Bolşeviklere katıldı. Lenin Eylül ayında gizlice Petrograd'a geçerek, geçici hükûmete karşı, "Sovyetler iktidara!" sloganıyla silahlı bir devrim hazırlıklarına başladı. Hükûmet üzerine düşüncelerini "Devlet ve Devrim" adlı eserinde açıkladı. Bu denemede işçiler tarafından seçilen ve yine işçiler tarafından iptal edilebilen işçi konseylerinden ya da "Sovyetlerden" oluşan yeni bir hükûmet tarzından söz etti.

Lenin, Bolşevik Parti Merkez Komitesi toplantılarında derhal iktidarın alınması gerektiğini vurguladı ve özellikle ayaklanma konusunda ayak direyen Zinoviev ve Kamenev'e üstün gelmek için Merkez Komite görevlerinden istifa etmekle tehdit etti. 16 Ekim günü yapılan Merkez Komite toplantısında 10-2 oyla ayaklanma kararı alındı.

Ekim Devrimi

Miladi takvime göre 7 Kasım 1917'de Bolşevikler Sankt-Peterburg'da geçici hükûmeti devirmek için harekete geçti. Smolni Enstitüsü'nde bulunan Lenin devrim talimatlarını buradan veriyordu. 10 bin kadar Kızıl Muhafız başkentteki stratejik mevkileri ele geçirdi. 8 Kasım'da Kışlık Saray ele geçirildi ve hükûmet düştü. Lenin II. Sovyetler Kongresi'nde Halk Komiserleri Konseyi (Sovnarkom / hükûmet) başkanı seçildi.

Lenin iktidarın alınmasıyla birlikte ilk iş olarak halkın barış taleplerine cevap vererek savaşan tüm devletlere ilhaksız ve tazminatsız bir barış önerisinde bulundu. Hemen ardından toprak kararnamesini yayımlayarak büyük mülk sahipliğini yasakladı ve azınlıktaki toprak aristokratlarının elindeki toprakların halkın çoğunluğunu oluşturan yoksul halk kitlelerine dağıtılmasını emretti.

Ülkenin geleneksel ve çağ dışı düzenden kurtarılması için bir dizi yeni karar aldı. Kilise ile devlet ve eğitim kurumlarını ayırarak laik düzeni getirdi. Kadınlar ile erkekler arasında siyasi ve sosyal alanda hak eşitliği sağladı. İşletmeler üzerinde işçi denetimi getirerek fabrikalarda yönetimi devralacak işçi konseyleri kurulmasını emretti. Bankaları ulusallaştırdı ve Çarlık döneminden kalma dış borçların ödenmesini reddetti. Büyük çoğunluğu batı Avrupa devletlerince işletilen maden ocaklarını da millileştirdi.

Lenin sınıfsal farklılıkların tamamen ortadan kalktığı eşit bir toplumsal düzenin ısrarlı savunucusuydu. Bu amaçla soyluluk unvanları kaldırılarak tüm vatandaşlar yasalar önünde eşit kabul edildi. Halk isyanının en önemli sebeplerinden biri olan ağır çalışma koşullarına çözüm olarak günlük çalışma süresini 8 saate indirdi. Çocuk işçi çalıştırılmasını kesin olarak yasakladı ve bu konuda eşi Nadejda Krupskaya'nın da çalıştığı ve kız kardeşi Maria Ulyanova'nın başkanlık ettiği Halk Eğitim Komiserliği'ne bağlı Çocuk Koruma Departmanı'nın kurulmasını sağladı. Yine Nadejda Krupskaya'nın öncülük ettiği, çocukların ve gençlerin sağlıklı gelişimi ve eğitiminde önemli rol üstlenecek Komsomol ve Pioner örgütlerinin oluşturulmasını destekledi.

"Komünizm, Sovyet iktidarı ile tüm ülkeye elektriğin ulaştırılmasıdır." diyen Lenin, Rusya'nın her yerine elektrik götürülmesinin ve tarım ile sanayinin modernize edilmesinin önemini vurgulamıştır. "Sanayinin modern ve ileri teknoloji üzerinde örgütlenmesinin ve kent ile kırsal arasında bağlantı sağlayacak olan elektriğin yaygınlaştırılmasının kent ile kırsal arasındaki ayrımı ortadan kaldıracağını, kırsaldaki kültür düzeyini yükseltmeye olanak sağlayacağını ve ülkenin en ücra köşelerinde bile geri kalmışlığı, cehaleti, yoksulluğu, hastalığı ve barbarlığı yok edeceğini köylülere göstermeliyiz." Herkes için ücretsiz evrensel bir sağlık sistemi kurmak, kadınlara haklarını iade etmek ve okur yazar olmayan Rus halkına okuma yazma öğretmek konularında çok hevesliydi. Bu amaçla sadece çocuklar için değil yetişkinler için de eğitim kurumları oluşturulmasını emretti. İşçilerin hem temel ve teorik hem de mesleki eğitimi için rabfak (işçi fakülteleri) kurulmasını emretti. Ülkedeki tüm çocuklar için ücretsiz ve mecburi eğitim sistemi getirdi. Ama Bolşevik hükûmetinin öncelikli eylemi Rusya'yı I. Dünya Savaşı'ndan çekip kurtarmaktı.

Brest Litovsk Antlaşması

Almanların doğuya doğru sürekli ilerlemeleri tehdidiyle karşı karşıya kalan Lenin, Rusya'nın acilen bir barış antlaşması imzalaması gerekliliğini tartışmaya açtı. Buharin gibi diğer Bolşevik liderleri, savaşa devam etmenin Almanya'da devrim çıkartmanın bir yolu olduğunu savunuyorlardı. Uzlaşmaları yöneten Troçki her iki tarafın da toprak kazançlarını iade etmesi şartıyla bir barış antlaşması yapılmasını içeren orta yolu savunuyordu. Barış görüşmeleri başarısız olunca Almanlar ilerlemeye devam etti ve Rusya'nın batı topraklarının büyük bölümü işgal edildi. Bu durum karşısında Lenin'in savunduğu tez, Bolşevik liderlerinin çoğunluğunun desteğini kazandı. 3 Mart 1918'de Brest-Litovsk Antlaşması'nı imzalayan Lenin, Rusya'yı I. Dünya Savaşı'ndan çıkardı. Bu antlaşma sonucunda Rusya, Almanya'ya ve Osmanlı İmparatorluğu'na önemli toprakları geri vermek zorunda kaldı.

Bolşevikler, ilk dönemde Sosyalist Devrimci Parti'nin sol kanadıyla birlikte bir koalisyon hükûmeti kurdu ancak sosyalist devrimcilerin Brest-Litovsk Antlaşması'na karşı çıkıp muhalif partilerle birleşerek Bolşevik hükûmetini devirmeye çalışmasıyla bu koalisyon bozuldu. Lenin, bu çabalara karşı, muhalif partilerin bazı üyelerinin hapsedilmesini de içeren toptan bir karşı çıkmayla cevap verdi.

Bolşevikler, mecliste güçlü olan Sosyalist Devrimcilerin Almanya ile yapılan barışı desteklemeyerek Sovyet hükûmetinin aldığı kararları reddetmesi üzerine 19 Ocak'ta yapılan ilk oturumu Kızıl Muhafızları kullanarak kapattılar ve Sovyetlerin desteğinden dayanak aldılar.  Bu tarihten itibaren, görüşleri Lenin'e ve Bolşeviklere uymayan parti ve gruplar düzenli olarak siyasal hayattan çıkarıldı ve süreklilik arz eden iç savaşlar bahane edilerek kurucu meclis kongreleri tekrar tekrar dağıtıldı.

1918'in başından itibaren Lenin, işçilerin kendi kendilerini yönetmeleri kavramına zıt ama uzmanlık ve verimlilik sağlayabilmek adına her kuruluşun başına tek bir kişinin geçmesi ve demokratik kurallara göre kuruluşu yönetmesi gerekliliği konusunda kampanya yaptı. S. A. Smith'in yazdığına göre: "İç savaşın sonuna doğru, 1917'deki fabrika komitelerince tanıtılan sanayi idaresinin demokratik idare tarzından eser kalmamıştı ancak hükûmet, bunun bir önemi olmadığını çünkü sanayinin artık işçi devletinin kontrolüne geçtiğini savunuyordu."

İlk istihbarat servisinin kuruluşu

Ekim Devrimi'nden sonra ülkede Sovyet iktidarını yıkabilmek için sabotaj ve saldırı faaliyetleri başladı. Bolşevikler hükûmeti karşı devrimcilerden korumak için Çeka (Rusça: ЧК) adını verdikleri Sovyetler Birliği'nin ilk güvenlik teşkilatını, istihbarat ve gizli servisini kurdular.

Bolşevikler Ekim Devrimi'nin ertesinde yayılmaya başlayan karşı-devrimci faaliyetleri durdurmak için farklı taktikler uygulamak zorundaydı. Fransız Devrimi'ndeki devrim mahkemesi savcılarından Antoine Quentin Fouquier de Tinville gibi bir adama ihtiyaç duyan Lenin, 2 Aralık'ta yeni bir özel komiteyi kurdurmak için Askerî Devrimci Komitesi eski başkanı Felix Dzerzhinski'yi atadı. Sabotaj faaliyetleri ve karşı devrimle mücadele etmek için istisnaî yöntemlerin kullanılmasını emretti. İç savaştaki olağanüstü koşullarda Beyaz Terör'e ve bu terörün maddi ve manevi destekçisi emperyalist devletlerin saldırılarına karşı sert tedbirler alınmasını önerdi. "Savaş Komünizm"i olarak adlandırılan bu dönemde bazı özgürlükler geçici olarak kısıtlandı.

Feliks Dzerjinski 19 Aralık 1917'de Halk Komiserleri Konseyi toplantısında devlet dairelerinde sabotaj ve karşı-devrimci faaliyetler konusunda bir rapor sundu. Bu rapor Tüm Rusya Karşı-Devrim ve Sabotajla Mücadele Olağanüstü Komisyonu'nun (Rusça: Всероссийская чрезвычайная комиссия по борьбе с контрреволюцией и саботажем /Kısaca: Çeka) kuruluşunda bir teklif niteliği kazandı ve 6 Şubat 1922'de ilk Sovyet güvenlik, istihbarat ve gizli servisi Çeka kuruldu.

Lenin Sovyet devletinin güvenliği açısından her zaman Çeka'nın koruyucusu ve savuncusu oldu. Çeka daha sonra NKVD ve nihayet KGB adını aldı.

Çar ailesi
Bolşevikler devrik Çar II. Nikolay için bir mahkeme kurmayı planlamıştı. Lenin, Çar II. Nikolay'ın halka karşı işlediği suçlardan, özellikle toplu katliamlardan yargılanmasını istiyordu. Ancak 1918 Temmuz'unda Beyaz Ordu'nun kraliyet ailesinin tutulduğu Yekaterinburg'a ilerlemesi üzerine Sovyet komiser Sverdlov, yerel Sovyet'ten, Beyazlar tarafından ele geçirilmesindense devrik çarın infaz edilmesi için istekte bulundu. Çarın ve ailesinin öldürüldüğü olaya merkezî hükûmetin mi yoksa yerel Sovyet'in mi karar verdiği, tarihçiler arasında hâlâ bir tartışma konusudur. Ancak Yekaterinburg şehrinin düşme olasılığı üzerine Çarın Beyaz ordu askerleri tarafından kurtarılmasının sebep olacağı tehlike dikkate alınarak infaz kararını yerel Sovyetin almış olması ihtimali yüksekti. Zira Bolşevikler Kasım 1917'de iktidara gelmiş olmasına rağmen Çar ve ailesi Temmuz 1918'de infaz edilmişti.

Suikast girişimleri

Lenin iktidarı süresince pek çok kez silahlı saldırıya maruz kaldı. Karşı-devrimciler ya da Anti-Bolşevikler Sovyet hükûmetinin ancak Lenin'in ölümüyle düşeceğine inanıyorlardı. Bu amaçla ona suikast düzenlemekten hiç çekinmediler.

İlk olarak 14 Ocak 1918 günü Lenin'in aracına Petrograd'da silahlı saldırıda bulunuldu. Bir konuşmadan dönen Lenin ve İsviçreli komünist Fritz Platten aracın arkasında oturuyordu. Ateş edilmeye başlandığında "Platten, Lenin'i başından tutarak yatırdı… Platten'in eli, Lenin'i korumaya çalışırken sıyırıp geçen bir kurşun yarasıyla kan içinde kalmıştı."

30 Ağustos 1918 günü, Sosyalist Devrimci Parti SR üyesi Fanya Kaplan, bir miting sonrası aracına giden Lenin'e yaklaştı ve adını haykırdı. Cevap vermek için dönen Lenin, suikastçının üç el ateşiyle yaralandı. Kurşunların ikisi omzuna, biri akciğerine isabet etti. Lenin, güvenlik nedeniyle hastane yerine Kremlin'e götürüldü; doktorlar, o dönemin tıp tekniğiyle kurşunları çıkarmanın çok tehlikeli olduğuna karar verdi. Fanya, Brest-Litovsk Antlaşması'nı imzalayarak Almanya'ya tavizler verdiği için Lenin'e suikast uyguladığını belirtti.

III. Enternasyonal

1919 Mart ayında Lenin ve diğer Bolşevik liderler, tüm dünyadan gelen devrimci sosyalistlerle buluşarak Komünist Enternasyonal'i kurdu. Bu şekilde, daha geniş olan sosyal-demokrat hareketten ayrılmış olundu; ve artık komünist olarak nitelendirileceklerdi.

Lenin I. Dünya Savaşı sırasında Avrupa'nın pek çok ülkesinde sosyal-demokratların ve sosyalistlerin kendi ülkelerinde emperyalist savaşa bulaşan hükûmetlerini desteklemelerini eleştirerek sosyal-demokrat adını değersizleştirdi ve 1917 yılında açıkladığı Nisan Tezleri'nde Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi'nin adının Komünist Parti olarak değiştirilmesini önerdi. Bu öneri kabul edildi, ancak parti resmi olarak 1918 yılının Mart ayında Komünist Parti adını aldı. 1919'da devrimin özellikle Avrupa başta olmak üzere tüm dünyada yayılması amacıyla Komintern'i örgütlerken Marksist sosyal-demokratlara da parti adı ve izlenecek yol ve taktikler konusunda tercih yapmaları çağrısında bulundu. İtalya, Yunanistan, Fransa vs. pek çok Avrupa ülkesinde kurulan Komünist Partileri Komintern'e davet etti ve örgütlü mücadelenin önemine değindi. İdeolojik olarak Marksizm-Leninizm'i benimseyen partiler ülkelerinde devrimci mücadeleyi başlattı. Ancak 1919'da Almanya'daki devrim girişiminin başarısız olması ve Avrupa ülkelerindeki kapitalist hükûmetlerin sosyalizme karşı sert tedbirler alarak kalkan oluşturması Lenin'in devrimci mücadeleyi sömürge altındaki üçüncü dünya ülkelerine yöneltmesine sebep oldu. Lenin bu amaçla emperyalist devletlerin egemenliğindeki halklara bağımsızlık mücadelesi başlatmaları çağrısında bulundu. Yaşadığı dönemde Çin ve Moğolistan'da başlayan devrimci hareketler ölümünden sonra Kuzey Kore, Küba, Vietnam, Laos ve daha pek çok Latin Amerika, Afrika ve Asya ülkesinde Leninist taktik ve yollarla sosyalistlerin iktidara gelmesini sağladı.

Rusya İç Savaşı dönemi

Bu arada, Rusya'da iç savaş sürmekteydi. Çok geniş bir yelpaze içinde farklı görüşlere sahip siyasi hareketler ve destekçileri Sovyet hükûmetini devirmek için silaha sarılmıştı. Birçok taraf iç savaşa karışmış olsa da çarpışan iki önemli taraf komünistlerin Kızıl Ordusu ile monarşi taraftarlarının Beyaz Ordusuydu. Fransa, Büyük Britanya, ABD ve Japonya gibi yabancı güçler Beyaz Ordu'ya destek vermiş ve fiilen işgale katılmışlardı. Rusya'nın mevcut durumundan istifade eden Polonya, Romanya ve Japonya da toprak kazanma amacıyla Rus topraklarını işgal etti. Bolşevikler bir yandan monarşi taraftarlarıyla diğer yandan yabancı işgalcilerle mücadele etmek zorunda kaldılar. Lenin'in yoksul Rusya halkları üzerinde etkili olan politikası Kızıl Ordu'ya katılımı arttırdı ve 1920 yılında bilfiil 3 milyon kişi Kızıl Ordu saflarında savaşmakta idi. Leon Troçki tarafından komuta edilen Kızıl Ordu, 1921 yılında Beyaz Ordu'yu ve müttefiklerini yenerek iç savaşı kazandı. Emperyalist dostları ve komutanları tarafından yalnız bırakılan son Beyaz Ordu birlikleri de kaçarak ülkeyi terk etti.

Ancak bağımsızlığı 1918 yılında Lenin tarafından onaylanmasına rağmen Sovyet iktidarına düşmanlığını gizlemeyen Polonya ise Józef Piłsudski önderliğinde Rus topraklarına saldırınca 1920 yılında Sovyet-Polonya Savaşı patlak verdi. İç savaşta yorgun düşmüş Kızıl Ordu emperyalist batının desteğini alan Polonya'da yeterince başarı sağlayamayınca Sovyet hükûmeti 1921 yılı Mart ayında imzalanan antlaşma ile Belarus'un batı topraklarını Polonya'ya bırakmak zorunda kaldı ve bu şekilde Sovyet-Polonya sınırı çizildi. Sovyetler Birliği ancak 1939'da bu toprakları geri alabildi.

Leninizm ve uluslar meselesi

Lenin, emperyalizmin şiddet eğilimi olduğunu savunuyor ve 1917 yılında kapitalist ve emperyalist güçlerin kontrolü altındaki ulusların koşulsuz olarak kendi kaderini tayin hakkına sahip olduğunu deklare ediyordu. Ancak iç savaşın yarattığı buhran, erken ölümü dolayısıyla iktidarının kısa sürmesi, emperyalist saldırılar gibi sebeplerden dolayı bu ilkeyi istediği şekilde uygulama imkânı bulamadı.

1920-1921 yıllarında, altı ulusal cumhuriyet Ukrayna, Belarus, Gürcistan, Azerbaycan, Ermenistan ve Rusya arasındaki ilişkiler açık biçimde belirlenmiş değildi. Lenin bu birliğin sosyalist, enternasyonalist ilkelere uygun şekilde gönüllülük yolu ile uygulanmasını istiyordu. Lakin Sovyetler Birliği'nin kurulması sırasında, Komünist Parti saflarında yeşermeye başlayan Rus milliyetçiliği ile de mücadele etmek durumunda kaldı. Lenin bu tehlikeyi dikkate alarak büyük Rus şovenizmine karşı uyanık olma çağrısında bulundu. Lenin'e göre Sovyetler Birliği'ni iki önemli etken tehdit etmekteydi; bürokratik komünizm ve Rus şovenizmi. Rus milliyetçiliğine karşı diğer uluslarda hortlayacak milliyetçi saldırganlıklar sosyalist idealizmi mahvedebilirdi.

Gürcistan'ın birliğe katılım koşullarının müzakere edildiği dönemde politikaları yürüten, iç savaş sırasında da orada görev almış olan Gürcü asıllı Milliyetler Halk Komiseri Josef Stalin ve yine Gürcü asıllı Sorga Ordzhonikidze ikilisinin federasyona katılım koşullarını reddeden Gürcüler'e uyguladığı baskıları geç de olsa fark ederek engellemeye çalıştı. Stalin'in Rusya'nın otoritesini güçlendiren federasyon planını eleştirdi. Lenin, bu konudaki görüşünü "Ulusal sorunlar bastırılmamalı, çözülmeli" şeklinde açıkladı ve Gürcistan meselesi ile ilgili Lev Troçki'ye ve Stalin'in hazırladığı ve sadece Ermenistan ve Azerbaycan'ın kabul ettiği Özerkleştirme Tasarısı'nın düzeltilmesi için de Lev Kamenev'e SSCB'nin Kuruluşuyla İlgili Tasarı" isimli mektubu yazdı.

Sovyet projesinin Rusya Federasyonu'na katılma biçiminde değil, eşit cumhuriyetlerin birleşmesi biçiminde olması gerektiğini vurguladı. Bu şekilde bir birliğin amacının diğer ulusların kapitalist emperyalizmden korunmasına da hizmet edeceğini öngördü.

Ancak Lenin, hastalığı nedeni ile bu dönemde güçten düştü ve zamanla sağlığını tümden yitirdi. Daha önce yok etmeye söz verdiği ezen ulus şovenizmi, sürece yeniden hâkim oldu ve uluslar politikası, gönüllü olarak birliğe katılsa da Rusya'nın otoritesinin güçlenmesine karşı çıkanların asimilasyonu politikası biçiminde işledi.

NEP

Uzun yıllar süren savaş ve bu buhran dönemindeki sert tedbirleri içeren ekonomi politikası, 1921 yılındaki kıtlık ve düşman hükûmetlerin kuşatması sonucunda Rusya harap düşmüştü. En büyüğü Tambov Ayaklanması olan birçok köylü ayaklanması oldu. 1921 Mart'ında Kronstadt'ta denizcilerin isyanı üzerine Lenin, savaş komünizmi politikasını sanayii ve özellikle tarımı yeniden yapılandırmak için Yeni Ekonomi Politikası (Rusça: Новая экономическая политика [НЭП]) (NEP) ile değiştirdi. Bu yeni politika üretim ve gelişmeyi sabote edip piyasaya ürün sürülmesini engelleyerek kıtlık yaratanlara ve karaborsacılara karşı bir önlem olarak ortaya çıktı. Kırsal kesimde tarımsal üretimi kontrol edenlerin piyasaya serbestçe ürün vermelerini sağlamak amacıyla serbest ticarete izin verdi. Kısmi liberalleşme hareketi planlı sosyalist ekonomiye geçmeden önce toprak aristokratlarının ve fabrikatörlerin ekonomiyi daha da tahrip edip halkta infial yaratmalarına karşı bir tedbirdi. 1927 yılında NEP siyaseti yerini sanayileşme ve kolektivizasyona bıraktı.

SSCB'nin kurulması
1921'de Bolşevikler Beyaz Terör'ü yenmeyi başararak iç savaşı sona erdirdiler. Belarus, Ukrayna, Orta Asya ve Kafkasya'daki cumhuriyetlerde de Bolşevikler yeni rejimi yıkmaya çalışan muhalifleri bertaraf etmeyi başardılar.

1922 yılında devletin federal yapısı konusunda tartışmalar yaşandı. Milliyetler Halk Komiseri olan Stalin tüm cumhuriyetlerin Rusya Federatif Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti içinde özerk nitelikte teşkilatlanmaları gerektiğini savunuyordu. Lenin buna şiddetle karşı çıkarak tüm cumhuriyetlerin eşit statüde, egemenlik haklarının korunduğu birleşik bir federasyon planı hazırladı. Plana göre her cumhuriyetin birlikten ayrılma hakkı vardı. Sonunda federasyonun oluşturulmasında Leninist ilkeler kabul edildi.

30 Aralık 1922'de Rusya Federatif Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'nin, Belarus SSC, Ukrayna SSC, Orta Asya ve Kafkas cumhuriyetleriyle birleşmesiyle Sovyetler Birliği resmen kuruldu.

Leninci politika anlayışının özgünlüğü
Lenin dogmatik kuralları olmayan yeniliğe ve değişime açık bir siyasi anlayışa sahipti. Ülkenin mevcut koşullarına ve zamana göre değişim söz konusu olabileceği için komünizmin hem siyasal hem de ekonomik olarak statik, değişmez kurallarla değil, mevcut şartlara göre yeniden uyarlanarak tatbik edilmesi gerektiğini savunuyordu.

Leninizmin en dikkat çekici özelliği dönemin hemen hemen diğer bütün sosyalistlerinin savunduklarının aksine kendine has özelliklerinin olmasıydı. Örneğin Lenin Marksizm'i elekten geçirerek devrimci mücadeleyi reddeden ve iktidarın parlamenter yoldan alınması gerektiğini savunan Avrupalı hemen bütün sosyalistlerin aksine ısrarla devrimi savunan ender politikacılardan biriydi. 1905 Devrim hareketi başarısızlığa uğrasa da bu olay Lenin'i haklı çıkarır nitelikteydi. Ancak Lenin hareketin başarısızlığından kendisini ve diğer sosyalist liderleri suçlayacak ve sorunun isyanı örgütleyip yönlendirememek olduğu gerçeğini kabul edecektir.

Lenin pek çok kez kendisini yalnız bırakan, ama ısrarla savunduğu ve kabul ettirdiği ve en nihayetine doğruluğunu tasdik ettirdiği görüşlerle ön plana çıktı. Örneğin I. Dünya Savaşı sırasında Avrupa'da kendi ülkesindeki mevcut hükûmetin savaş politikasına destek vermeyen tek sosyalist önderdi. Hükûmetlerinin saldırgan politikalarına destek veren II.Enternasyonal'deki sosyalist yoldaşlarını Marksizm'e ihanetle suçladı ve şiddetle eleştirdi. İsviçre'deki sürgünden döndükten hemen sonra partisine sunduğu Nisan Tezleri'nde de batılı yoldaşlarının ihanetini ileri sürerek sosyal-demokrasi kavramının önemini yitirdiği belirtti ve Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi'nin adının Komünist Parti olarak değiştirilmesi gerektiğini savundu. Şubat Devrimi'nin ardından iktidarı alanların bu devrimi burjuva hareketine çevirdiklerini ileri sürdü ve mevcut hükûmetin yoksul halk kitlelerinin taleplerini karşılamasının imkânsızlığını vurguladı. Bu tezlerde yine arkadaşlarının çekingenlikle kabul ettiği sosyalist devrim çağrısı yaptı.

Ekim 1917'de Merkez Komite toplantısında Bolşevik yoldaşları Grigori Zinovyev ve Lev Kamenev'in maceracılık suçlamalarına ve hatta Lev Trotski'nin ilk başlardaki muhalefetine karşın ayaklanma kararının alınmasını ısrarla savundu. 1918 Mart ayında Almanya'nın saldırısının tüm devrimci kazanımları bertaraf edeceğini fark ederek Brest-Litovsk Barış Antlaşması'nın derhal imzalanması gerektiğini savunan tek kişi de kendisiydi. Ancak Lenin'i ve Leninizm'i daha değerli kılan kendisinin ısrarla savunduğu, yoldaşlarının ise reddettiği bu kararların sosyalist devletin kurulması ve geliştirilmesinde hayati bir öneme sahip olduğu gerçeğiydi. Önceleri Lenin'e muhalefet eden ancak bir süre sonra alınan kararların doğruluğunu fark ederek Lenin'e hak veren Bolşevikler bu sayede Leninizm'in özgünlüğünü de kanıtlamış oluyorlardı. Zira Leninizm terimini ilk kullanan da birçok kez Lenin'in görüşlerini eleştiren ancak daha sonra doğruluğunu kabul etmek zorunda kalan Grigori Zinovyev oldu.

Lenin'e göre politika dost ile düşman arasında ayırım gözetme sanatıydı. Ona göre parlamenter sistem halkın ihtiyaçlarına cevap veremediğinde ve önemini yitirdiğinde devrim kaçınılmaz olurdu. Halkı sefalet ve açlığa mahkûm eden kapitalizme karşı her türlü mücadelenin evla olacağını savunan Lenin, ülkenin asalaklardan, kapitalistlerden, soytarı sözde aydınlardan, fabrikatörlerden, yoksul köylüleri kene gibi kemiren toprak aristokratlarından temizlenmesi gerektiğini savunuyordu. Demokrasi kavramını da farklı bir şekilde yorumlayan Lenin, burjuva için mi yoksa halk için mi demokrasi sorusunu yönelterek, burjuvazi için demokrasinin kendi çıkarlarını güvence altına aldığı ve halkı özgürlük palavralarıyla kandırdığı bir terimden öteye gidemeyeceğini söyledi. Kapitalizmin egemen olduğu ülkelerde elit bir kesimin zenginliğini muhafaza edebilmek için özgürlük kavramını, propagandasına dini de alet ederek yoksul halk kitlelerini cennet vaadiyle kandırıp, bu dünyanın nimetlerini bencilce sömürmek ve paylaşımı reddetmek için sık sık kullandığını iddia etti. 20. yüzyılın başlarında Rusya'nın ve dünyanın yaşadığı trajediler karşısında savunduklarının haklılığını kanıtlayan Lenin, politikanın bir savaş alanı olduğunu ve halkın adil bir düzene kavuşabilmesi için bu savaş alanında mücadelenin kaçınılmaz olduğunu vurguluyordu.

Lenin'in politik manevraları da ekonomik alanda ve dış politikada dikkat çekiyordu. Örneğin iç savaşın yarattığı yıkımın onarılması için sosyalist politikadan kısmen ödün vererek 1921'de NEP'i uygulamaktan hiç çekinmedi. Bu politikanın henüz tamamen bertaraf edilmemiş fabrikatörlerin ve toprak aristokratlarının gelişimi sabote etmelerine karşı bir önlem olarak alındığını belirtti. Nitekim bu taktik kulakların yarattığı kıtlığın önüne geçmekte son derece başarılı oldu. Dış politikada ise Avrupa'da yaşanan gelişmeleri dikkate alarak komünizmin yayılması için verilen mücadelenin yönünü ve niteliğini değiştirmekten de hiç çekinmedi. 1919 yılında Almanya'daki Spartaküs hareketinin yenilgiye uğratılması ve sosyalist yoldaşları Rosa Luxemburg ve Karl Liebknecht'in hunharca katledilmesi üzerine Marks'ın öngördüğü devrim için batı Avrupa'da henüz koşulların elvermediğini fark ederek mücadelenin yönünü emperyalist devletlerin egemenliğindeki sömürge ülkelerine çevirdi. Bu amaçla özellikle Güneydoğu Asya, Ortadoğu ve Latin Amerika ülkelerindeki halklara bağımsızlık çağrısı yaptı. Hindistan, Türkiye, Çin, Meksika gibi ülkelerde başlayan ve zamanla tüm üçüncü dünya ülkelerine sıçrayan bağımsızlık mücadeleleri bazı ülkelerde sosyalizmden farklı da olsa Moskova'nın desteğiyle batının emperyalist hegemonyasından kurtulmuş yeni hükûmetlerin kurulmasını sağladı.

Yaşamının son yılları

Lenin'in sağlığı, devrim ve savaşın getirdiği gerginlik sonucu oldukça zarar görmüş; suikast girişiminde aldığı yaralar sağlık durumunu daha da kötüye götürmüştü. Kurşun hâlâ boynunda idi ve omuriliğe yakın durduğu için, o günün tıp tekniğiyle çıkarılması mümkün değildi. 1922 Mayıs'ında ilk defa felç geçirerek sağ tarafı kısmen felçli kalan Lenin'in hükûmetteki rolü giderek azaldı. Aynı yılın aralık ayında geçirdiği ikinci felçten sonra aktif politikadan çekildi. 1923 Mart'ında geçirdiği üçüncü felcin sonrasında konuşma yeteneğini de yitirerek ölene kadar yatağa bağımlı kaldı.

İlk kez felç geçirdikten sonra, hükûmet ile ilgili bazı yazıları eşine dikte ettirdi. Bunların arasında en ünlüsü Lenin'in vasiyetidir. Bu vasiyette, başta Josef Stalin olmak üzere önde gelen komünistleri eleştiriyordu. 1922 yılı Nisan ayından itibaren Komünist Parti Genel Sekreteri olan Stalin'in eline sınırsız bir otoritenin geçtiğini söyledi ve yoldaşların Stalin'i bu görevden uzaklaştırmak için bir yol aramalarını önerdi. Bunun dışında 1922 yılından ölümüne kadar Militan Materyalizmin Önemi Üzerine, "Kamenev'e mektup", "Özerkleştirme" Üzerine, "İşbirliği", "Daha Az, Daha İyi" gibi çeşitli yazılar kaleme aldı.

Lenin, vasiyetinde Sovyetler Birliği'ne yönelik yıkıcı nitelikte özellikle iki tehlikeye karşı dikkat edilmesi çağrısında bulundu. Bunlar; Büyük Rus şovenizmi ve bürokratik sosyalizmdi. Büyük Rus şovenizmi, çokuluslu devletin halklarının sosyalist ideolojiye ve birlik politikasına yönelik isyankar tavırlar sergilemelerine sebep olabilirdi. Bu nedenle milliyetçi ve şovenist politikaların enternasyonalist amaçları gölgelememesi gerektiğini belirtti. Bürokratik yozlaşmanın da sosyalist sistem için ciddi bir tehlike olabileceğini, ekonomik kalkınmaya zarar vermemesi için devletçi politikalarda bürokrasinin engelleyici bir unsur olmamasına dikkat edilmesi gerektiğini ifade etti. Ülke yönetiminde de partinin önde gelen isimleri arasındaki çatışmanın yıkıcı olabileceğini belirterek kolektif liderliğin önemini vurguladı.

Lenin'in ölümünden sonra eşi Nadejda Krupskaya, 1924 Mayıs'ındaki 13. Parti Kongresi'nde okunmak üzere vasiyeti Merkez Komite Sekretaryasına teslim etti. Vasiyet o dönemde partide etkili olan Grigori Zinovyev, Lev Kamenev ve Josef Stalin'i zor durumda bıraktı. Partide Lenin'in büyük otoritesi ve saygınlığı metnin örtbas edilmesi ihtimalini imkânsız kılıyordu. Ancak Lev Trotski'ye karşı iktidar mücadelesi veren Zinovyev, Kamenev ve Stalin; ellerini zayıflatmak da istemiyordu. Bu durumda Merkez Komite toplanacak ve metnin 13. Kongre delegelerine not tutmamaları ve metinden kongrede bahsetmemeleri şartıyla okutulmasına karar verildi. Lenin'in eşi Krupskaya karara karşı çıksa da sonuç değişmedi. Metin, delegeler tarafından ayrı ayrı okundu. Bu durum Lenin'in beklediği iddia edilen etkiyi yaratmadı. Stalin Genel Sekreterliğe devam etti. Lenin'in eşi Krupskaya da bir süre sonra Stalin'e yönelik muhalefetinden vazgeçerek onu destekledi. Ancak vasiyet Sovyetler Birliği'ne düşman olan kapitalist devletler için bir fırsat oldu. Nitekim vasiyetin bir kısmı ilk olarak 1926 yılında Max Eastman tarafından Amerika Birleşik Devletleri'nde yayımlandı; Troçki ise partiden tasfiye edilip sürgüne gittiği dönem içerisinde 1934 yılında metni yayımlattı.

Lenin 21 Ocak 1924 günü akşam saat 18.50'de, 53 yaşında öldü. Lenin'in ölüm sebebi için yapılan resmî açıklama serebral arteriyoskleroz ya da dördüncü bir inme idi. Ancak Lenin'i tedavi etmeye çalışan 27 doktorun yalnız sekizi otopsi raporunda bu sonuca vardığı için, ölümü ile ilgili başka teoriler de ortaya atıldı. Tarihçilerin büyük çoğunluğu ölüm sebebinin, suikast neticesi boynunda kalan kurşunun neden olduğu bir felç olduğu konusunda hemfikirdir.

Devrimin lideri ve Sovyetler Birliği'nin kurucusu Lenin'in ölümüyle ülkede bir hafta sürecek yas ilan edildi. Birkaç günde yaklaşık bir milyon kişi liderin naaşı önünde saygıyla eğildi. Leonid Krasin'in önerisiyle tahnit edilen naaşı 27 Ocak 1924 tarihinde düzenlenen büyük bir cenaze töreniyle Moskova Kızıl Meydan'a inşa edilen Lenin Mozolesi'ne konuldu. Lenin'in ölümünden üç gün sonra devrimin simgesi Sankt-Peterburg şehrinin adı Leningrad olarak değiştirildi. SSCB, 1991 yılında dağılana kadar şehir bu isimde kaldı. 1991 yılında ismi tekrar Sankt-Peterburg olan şehrin bulunduğu bölge (Rusça: Oblast) ise hâlen resmî olarak Leningrad Oblastı adını taşımaktadır. Lenin'in doğduğu şehir olan Simbirsk şehrinin adı da ölümünden hemen sonra Ulyanovsk olarak değiştirildi. Bu şehir Lenin'in anısına hâlen Ulyanovsk olarak adlandırılmaktadır.

Ölümünden sonra

Lenin'in korunan naaşı Moskova'nın merkezinde Kızıl Meydan'daki Lenin Mozolesi'nde sürekli olarak ziyarete açık tutulmaktadır.

Ölümünden hemen önce belirttiği, kendisi için anıt yapılmaması isteğine rağmen Lenin adı, ilk proleter devletin kurulmasındaki dehası ve Stalin'in yarattığı kült nedeniyle zaman içinde dinsel tapınmaya yakın sayılacak mertebeye ulaşmıştı. 1980'lere gelindiğinde Sovyetler Birliği'nde her önemli şehrin merkezinde bir Lenin heykeli, merkeze yakın bir Lenin caddesi ve Lenin meydanı, tüm şehre dağılmış yirmiye yakın irili ufaklı büst ve heykel bulunuyordu. Kolektif çiftliklere, nişanlara, buğday hibridlerine ve hatta bir asteroide Lenin'in adı verilmişti. Çocuklara ana okulu çağından itibaren "Lenin Dede" hakkında öyküler anlatılıyordu. Adına ödüller verildi. 1930 yılında adına verilmeye başlanan Lenin Nişanı 431.418 kez verildi.

Mihail Gorbaçov'un döneminde izlenen restorasyon ve revizyonizm politikaları sonucu 1986 yılından itibaren Sovyetler Birliği'nde komünist rejimin çözülmesi, Sovyet cumhuriyetlerinde Lenin'e duyulan saygının emperyalist basın-yayın organları tarafından antikomünist propaganda ile azalttırılmasına yol açtı. Ancak halkın büyük bir kısmı için hala önemli olarak görülür. Ayrıca tüm dünya Marksistleri açısından fikri ve pratik lider olarak özel yer tutmaktadır. II. Dünya Savaşı'ndan sonra Doğu Avrupa'da sosyalizme geçmiş halk cumhuriyetlerinde, özellikle de Ukrayna'da bulunan heykellerinin çoğu kaldırılmış olsa da Rusya, Belarus, Moldova, Kazakistan ve Kırgızistan'da büyük bir kısmı hâlâ durmaktadır. Sovyetler Birliği'nin yardımıyla bağımsızlık kazanmış olan Vietnam, Laos, Kuzey Kore, Hindistan ve Küba'da da pek çok Lenin heykeli ve büstü bulunmaktadır. Ayrıca Almanya, ABD, Gürcistan ve Litvanya'da da Lenin heykelleri mevcuttur. Son dönemlerde bazı ülkelerde ise Lenin'in şahsiyetine olan ilgi daha da artmış ve onun adına yeni anıtlar inşa edilmiştir. 2014 yılında Ukrayna'dan ayrılarak bağımsızlığını ilan etmiş olan de facto bölgeler Donetsk ve Lugansk Halk Cumhuriyetleri'nde, Venezuela, Belarus, ve Rusya'da Lenin adına yeni heykel ve büstler dikilmiştir.

Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından Leningrad şehri orijinal adı olan St. Petersburg'a dönse de, çevresindeki Leningrad Oblast'ın adı değişmedi. Lenin'in doğum yeri olan Ulyanovsk'ta oturanlar şehrin adının yeniden Simbirsk olarak değişmesine karşı çıkarak başarılı oldu. Lenin'in naaşının toprağa verilmesi, son yıllarda Rusya'da sürekli gündemde bir konu hâline gelse de Komünist Parti'nin muhalefeti ve iktidardaki Birleşik Rusya Partisi'nin bu konuda çekingen davranması liderin naaşının korunmasında etkili olmaktadır.

Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra Lenin ile ilgili Rusya'da pek çok anket yapıldı. Kamuoyu Vakfı olan FOM araştırma şirketinin 1999 yılında yaptığı bir ankete göre Rusların %65'i Lenin'in tarihi rolü hakkında pozitif bir değerlendirmede bulunurken, %22'si negatif bir değerlendirme yapmış, %13 ise kararsız olduğunu belirtmiştir. Levada Araştırma Merkezi'nin 22 Nisan 2001'de Lenin'in 131. doğum yıldönümü kutlamalarında açıkladığı bir anket sonucuna göre ise Rus halkının %70'i Lenin'in iktidarı süresince uyguladığı politikaların o dönemin koşullarına göre uygun olduğunu belirtmiştir.

VTSIOM araştırma şirketinin 2016 yılında yaptığı bir ankette ise Rus halkına "Lenin'e sempati duyuyor musunuz" sorusu yöneltilmiş ve halkın %63'ü Lenin'i seviyorum cevabı verirken %23'ü sevmediğini ifade etmiştir. %14 ise bu konuda görüş bildirmemiştir. Yine VTSIOM araştırma şirketinin yaptığı başka bir ankette halka "Lenin, Rus halkının çıkarları doğrultusunda mı hareket etmiştir" sorusu yöneltilmiş ve %65 halkın çıkarları doğrultusunda hareket ettiğini söylerken, %8 sadece Rusya'daki azınlıkların lehine, %15 ise belirli bir imtiyazlı zümre için çalıştığını belirtmiştir. Halkın %12'si ise bu konuda yorum yapmanın zor olduğunu ifade etmiştir.

İdeoloji

Marksizm ve Leninizm
Lenin dindar bir Marksistti  ve ilk kez 1904'te Martov tarafından "Leninizm" olarak adlandırılan kendi Marksizm yorumunun yegâne özgün ve ortodoks olduğuna inanıyordu. Onun Marksist bakış açısına göre, insanlık sonunda saf komünizme ulaşacak, sömürü ve yabancılaşmadan kurtulmuş, kendi kaderini kontrol eden ve " herkesten kendi isteğine göre " kuralına uyan, devletsiz, sınıfsız, eşitlikçi bir işçi toplumu haline gelecekti. yeteneği, herkese ihtiyacına göre."  Volkogonov'a göre Lenin "derinden ve içtenlikle" Rusya'yı koyduğu yolun nihayetinde bu komünist toplumun kurulmasına yol açacağına inanıyordu.

Lenin'in Marksist inançları, onu, toplumun mevcut durumundan doğrudan komünizme geçemeyeceği, öncelikle bir sosyalizm dönemine girmesi gerektiği ve bu nedenle asıl kaygısının Rusya'yı sosyalist bir topluma nasıl dönüştüreceği görüşüne götürdü. Bunu yapmak için, burjuvaziyi bastırmak ve sosyalist bir ekonomi geliştirmek için bir "proletarya diktatörlüğünün" gerekli olduğuna inanıyordu. Sosyalizmi " üretim araçlarının toplumsal olarak sahiplenildiği medeni bir kooperatifler düzeni" olarak tanımladı   ve bu ekonomik sistemin bolluk toplumu yaratana kadar genişletilmesi gerektiğine inandı. Bunu başarmak için, kendi deyimiyle "tüm vatandaşların" "devletin kiralık çalışanları" haline gelmesiyle, Rus ekonomisini devlet kontrolü altına almayı temel kaygısı olarak gördü. Lenin'in sosyalizm yorumu merkezi, planlı ve devletçiydi, hem üretim hem de dağıtım sıkı bir şekilde kontrol ediliyordu. Devletin ekonomik ve politik merkezileşmesini sağlamak için ülke çapındaki tüm işçilerin gönüllü olarak katılacağına inanıyordu. Bu şekilde, üretim araçları üzerinde "işçilerin denetimi" çağrısı, işletmelerin doğrudan işçileri tarafından denetlenmesine değil, tüm işletmelerin bir "işçi devleti" denetimi altında işletilmesine atıfta bulunuyordu. Bu, bazılarının Lenin'in düşüncesinde birbiriyle çelişen iki tema olarak algıladığı şeyle sonuçlandı: popüler işçi kontrolü ve merkezi, hiyerarşik, zorlayıcı bir devlet aygıtı.

1914'ten önce, Lenin'in görüşleri büyük ölçüde ana akım Avrupa Marksist ortodoksluğuyla uyumluydu. Marksist olmayan çağdaş filozof ve sosyologların fikirlerini benimseyen Marksistlerle alay etmesine rağmen, kendi fikirleri yalnızca Rus Marksist teorisinden değil, aynı zamanda Rus devrimci hareketinden, daha geniş fikirlerden de etkilenmiştir. Fikirlerini, savaş, kıtlık ve ekonomik çöküşün ortasında Rusya'yı yönetmenin pragmatik gerçekleri de dahil olmak üzere değişen koşullara göre uyarladı. Leninizm geliştikçe, Lenin yerleşik Marksist ortodoksiyi gözden geçirdi ve Marksist düşüncede yenilikler getirdi.

Lenin, özellikle Emperyalizm, Kapitalizmin En Yüksek Aşaması olmak üzere teorik yazılarında, Marx'ın ölümünden bu yana kapitalizmdeki gelişmeler olarak gördüğü şeyleri tartıştı; ona göre, tekelci devlet kapitalizminin yeni aşamasına ulaşmıştı. Rusya ekonomisine köylülüğün hakim olmasına rağmen, Rusya'da tekelci kapitalizmin varlığının, ülkenin sosyalizme geçmek için yeterince maddi olarak gelişmiş olduğu anlamına geldiğine inanıyordu. Leninizm, Marksizmin diğer varyantlarından daha mutlakıyetçi ve doktriner bir bakış açısı benimsedi   ve kendisini özgürlükçü vizyonunun duygusal yoğunluğuyla ayırdı. Ayrıca, proletaryayı devrime götürebilecek bir öncünün rolünü vurgulayarak  öne çıktı ve devrimci bir araç olarak şiddetin rolünü yükseltti. Bertrand Russell, 1920'de Lenin'le yaptığı görüşmede şunları söyledi: "O (Lenin) mutlak ortodoksluğa sahipti. Bir önermenin Marx'tan bir metin alıntılanarak kanıtlanabileceğini düşünüyordu. Marx'ta doğru olmayan her şey olabilirdi."

Demokrasi ve ulusal sorun
Lenin, kapitalist ülkelerin temsili demokrasisinin "burjuvazinin diktatörlüğünü" sürdürürken demokrasi yanılsaması verdiğine inanıyordu ; Amerika Birleşik Devletleri'nin temsili demokratik sistemini anlatırken, her ikisi de Amerikan proletaryasını sömüren "kurnaz multimilyonerler" tarafından yönetilen "iki burjuva partisi arasındaki muhteşem ve anlamsız düellolara" atıfta bulundu. Bir değer olarak özgürlüğe karşı genel bir antipati sergileyerek  ve işçileri kapitalist sömürüden kurtarmadığı için liberalizmin özgürlüklerinin hileli olduğuna inanarak liberalizme karşı çıktı.

Lenin, "Sovyet hükümetinin en demokratik-burjuva cumhuriyetten milyonlarca kat daha demokratik olduğunu" ilan etti, ikincisi basitçe "zenginler için bir demokrasi" idi. "Proletarya diktatörlüğünü" demokratik olarak görüyordu, çünkü Sovyetlerin temsilcilerinin seçilmesini, işçilerin kendi memurlarını seçmesini ve tüm işçilerin düzenli rotasyonunu ve devlet idaresine katılımını içerdiğini iddia ediyordu. Lenin'in bir proletarya devletinin neye benzemesi gerektiğine dair inancı yine de Marksist ana akım tarafından benimsenen inançtan sapmıştır; Kautsky gibi Avrupalı Marksistler, proletaryanın çoğunluğa sahip olduğu, demokratik olarak seçilmiş bir parlamenter hükûmet tasavvur ederken, Lenin, burjuvazinin herhangi bir girdisini dışlayan güçlü, merkezi bir devlet aygıtı çağrısında bulundu.

Lenin enternasyonalistti ve dünya devriminin keskin bir destekçisiydi, ulusal sınırları modası geçmiş bir kavram ve milliyetçiliği sınıf mücadelesinden uzaklaştıran bir kavram olarak görüyordu. Sosyalist bir toplumda dünya uluslarının kaçınılmaz olarak birleşeceğine ve tek bir dünya hükûmetiyle sonuçlanacağına inanıyordu. Bu sosyalist devletin merkezi, üniter bir devlet olması gerektiğine inanıyor ve federalizmi bir burjuva kavramı olarak görüyordu. Lenin, yazılarında anti-emperyalist fikirleri benimsedi ve tüm ulusların "kendi kaderini tayin hakkını" hak ettiğini belirtti. Ulusal kurtuluş savaşlarını destekledi, bu tür çatışmaların bir azınlık grubunun sosyalist bir devletten kopması için gerekli olabileceğini kabul etti, çünkü sosyalist devletler "kutsal veya hatalara veya zayıflıklara karşı sigortalı" değiller.

1917'de iktidara gelmeden önce, etnik ve ulusal azınlıkların bağımsızlık çağrılarıyla Sovyet devletini yönetilemez hale getireceğinden endişeliydi; tarihçi Simon Sebag Montefiore'ye göre Lenin, Stalin'i "her ikisini de vermek zorunda kalmadan özerklik ideali ve ayrılma hakkı sunan bir teori" geliştirmeye teşvik etti. İktidarı ele geçiren Lenin, azınlık etnik gruplarını Rus İmparatorluğu'nda kalmaya zorlayan bağların kaldırılması çağrısında bulundu ve onların ayrılma haklarını savundu, ancak aynı zamanda proletarya enternasyonalizmi ruhuyla derhal yeniden birleşmelerini bekledi. Bu birliği sağlamak için askerî güç kullanmaya istekliydi ve Ukrayna, Gürcistan, Polonya, Finlandiya ve Baltık ülkelerinde oluşan bağımsız devletlere silahlı saldırılarla sonuçlandı. Lenin'in hükûmeti ancak Finlandiya, Baltık ülkeleri ve Polonya ile olan çatışmaları başarısızlıkla sonuçlandığında, onların bağımsızlıklarını resmen tanıdı.

Görünüm
Troçki, Lenin'in görünüşünü basit ve güçlü olarak nitelendirdi. Ortalama boyunu 165 cm civarındaydı, Slav tipi bir yüze ve etkileyici koyu kahverengi gözlere sahipti.

Onunla bizzat tanışan Rus mucit Lev Theremin, Lenin'in parlak kızıl saçlarına çok şaşırdığını ifade etmiştir.

Lenin'de kendisine babasından genetik olarak kalan gözle görülür bir konuşma bozukluğu vardı.

Molotov'un anılarına göre, Lenin okuma yazma sırasında gözlük takıyordu fakat bu gözlüğü halk arasında kullanmak istememiştir.

Lenin'in beyninin incelenmesi

Lenin'in beyni, vücudu mumyalanmadan önce çıkarılmıştı. Sovyet hükûmeti, tanınmış Alman bilim insanı Oskar Vogt'u Lenin'in beynini incelemek ve "dehaya" yol açan beyin hücrelerinin yerini tespit etmekle görevlendirdi. İnceleme Vladimir Behterev'in Beyin Enstitüsü'nde yapıldı. Vogt 1929 yılında yayımladığı yazıda beynin renksiz olduğunu, küçüldüğünü, birçok bölgesinin yumuşadığını ve serebral korteksin üçüncü katmanında bazı piramidal nöronlar bulunduğunu yazmıştır. Ancak bu bulgunun deha ile olan ilgisi tartışma konusudur. Vogt'un çalışması Sovyetler tarafından yetersiz kabul edildikten sonra 1993'te bir Rus ekibi tarafından yeniden incelemeler yapılmış, raporlarında Lenin'in beynin kendine has özellikleri belirtilmiştir.

Hakkındaki filmler ve belgeseller

İlgili şarkılar
 Святое Ленинское знамя (Lenin'in kutsal sancağı) Dinle
 Ленин всегда с тобой (Lenin her zaman seninle, 1973) Dinle

Ses kayıtları

Lenin'in topluluk önünde yaptığı bazı konuşmalar gramofon ile kaydedilmiştir. 1919-1921 yılları arasında Rusça olarak kaydedilen bu ses kayıtlarından bazıları günümüze ulaşmıştır.

Eserleri

 Vladimir Lenin bibliyografyası

Ayrıca bakınız
 Marksizm-Leninizm
 Türkiye-SSCB ilişkileri
 Vladimir Lenin bibliyografyası

Dış bağlantılar

Kaynakça

1870 doğumlular
1924 yılında ölenler

Ulyanov ailesi
20. yüzyıl liderleri
Sovyetler Birliği devlet başkanları
19. yüzyıl Rus siyasetçileri
20. yüzyıl Rus siyasetçileri
Rus ekonomistler
Rus avukatlar
Rus devrimciler
Rus sosyalistler
Rus komünistler
Rus ateistler
Alman asıllı Ruslar
İsveç asıllı Ruslar
Tatar asıllı Ruslar
Yahudi asıllı Ruslar
Sovyet siyasetçiler
Sankt Peterburg Devlet Üniversitesinde öğrenim görenler
Ateizm aktivistleri
Komünist liderler
Eski Bolşevikler
Rus İç Savaşı'nda kişiler
Kremlin Duvarı Mezarlığı'na defnedilenler
Rus marksistler
Darbe ile iktidara gelenler
Ateist siyasetçiler
Din eleştirmenleri
Ateist devlet başkanları

Vladimir Lenin


Kirgisistan deltog ved Sommer-OL 2016 i Rio de Janeiro som blev arrangeret i perioden 5. august til 21. august 2016. Dette var landets sjette deltagelse ved sommer-OL siden landet var medlem af Sovjetunionen.

Medaljer

Referencer

Lande ved sommer-OL 2016
2016

Kirgisistan ved sommer-OL 2016


Kilise kelimesinin "ibadethane" anlamı için kilise (bina) maddesine bakınız

Kilise, Hristiyanlıkta kendi din adamları, kendi binaları ve diğerlerinden ayrılan doktrinleri bulunan mezheplerden her birine verilen isim. Hristiyan mezhepleri Roma Katolik Kilisesi, Protestan kiliseler ve Ortodoks Kilisesi'dir.

Köken bilimi
Kilise sözcüğü, Yunanca ekklesia (çağrılıp toplanmış olan) kelimesinden gelir.

Roma Katolik Kilisesi

Katolik Kilisesi olarak da bilinir. Dünyanın en fazla mensubu olan kilisedir.

Protestan kiliseler

Ortodoks Kilisesi

Ayrıca bakınız
 Kilise (bina)
 Ulusal kilise

Kaynakça

Hristiyanlık mezhepleri
Türlerine göre Hristiyan örgütler
Hristiyan terminolojisi
Kilise bilimi

Kilise (örgüt)


An Trichosalpinx vagans in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Leslie Andrew Garay ngan Galfrid Clement Keyworth Dunsterville, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carlyle August Luer. An Trichosalpinx vagans in nahilalakip ha genus nga Trichosalpinx, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichosalpinx

Trichosalpinx vagans


Barcellona est le nom de Barcelone en italien.

Culture et société
  est un single du rappeur italien Ghali, sorti en 2020 dans son album studio .
 L'Igea Virtus Barcellona est un club de football basé à Barcellona Pozzo di Gotto (province de Messine, Sicile, Italie).

Patronyme

  (1969-), une mezzo-soprano italienne ;
 Grazia Barcellona (1929-2019), une patineuse artistique italienne ;
  (1936-2013), un professeur, homme politique, philosophe, juriste, essayiste, journaliste et peintre italien.

Toponyme
 Barcellona Pozzo di Gotto est une ville de la province de Messine, en Sicile (Italie).

Barcellona


Općinstvo svetih (lat. communio sanctorum) duhovno je jedinstvo kršćana, kojeg čine kršćani na zemlji, kršćani na nebu i oni u čistilištu. Oni svi dio su jednog "mističnog tijela", s Kristom kao glavom, u kojem svaki član pridonosi za svoju dobrobit i dobrobit svih.

Najstarija poznata upotreba ovoga izraza, koji se odnosi na vjerovanje u mističnu vezu živih i preminulih vjernika u potvrđenoj nadi i ljubavi potječe od sv. Niketasa iz 4. stoljeća; pojam od tada ima središnju ulogu u formulacijama kršćanske vjere. Vjera u Općinstvo svetih potvrđena je u apostolskom vjerovanju: "vjerujem u općinstvo svetih".

Izričaj "općinstvo svetih" ima dva, usko povezana značenja: "zajedništvo u svetim stvarima, ["sancta" – "svetinje"]" i "zajedništvo između svetih osoba, ["sancta" – "sveti"]".

U teologiji se razlikuju tri stadija Crkve u kontekstu općinstva svetih. Vjernici koji još putuju zemljom u vječnu domovinu zovu se "Putujuća Crkva". Vjernici koji se još nakon smrti čiste od svoje grešnosti i ne uživaju potpuno nebesko blaženstvo zovu se "trpeća" Crkva (u čistilištu). Vjernici koji su, nakon zemaljske borbe, već postigli nebesko blaženstvo i uživaju u slavi Božjoj, zovu se "slavna" ili "pobjednička" Crkva.

Izvori

Kršćanski nauk

Općinstvo svetih


Whately ist der Familienname folgender Personen:
 Kevin Whately (* 1951), britischer Schauspieler
 Richard Whately (1787–1863), britischer Theologe und Ökonom
 Thomas Whately (1726–1772), britischer Politiker und Publizist
 William Whately (1583–1639), puritanischer Prediger

Whately ist der Name folgender Orte:
 Whately (Massachusetts), eine Stadt in den Vereinigten Staaten

Whately


Tripsin, çoğu omurgalının sindirim sisteminde bulunan, proteinleri parçalayıcı özelliğe sahip (peptidaz) bir sindirim enzimidir. Pankreastan inaktif bir proenzim olan tripsinojen şeklinde üretilir ve ince bağırsağa ulaştığında enterokinaz tarafından aktif hale getirilir. Aynı şekilde kendisi de bir proenzim olan kimotripsinojen hormonunu aktifleştirerek kimotripsine dönüşümünü sağlar.

.

EC 3.4.21
İnsan kromozom 9 üzerindeki genler

Tripsin


The United States Agency for Global Media (USAGM), known until 2018 as the Broadcasting Board of Governors (BBG), is an independent agency of the United States government that broadcasts news and information. It is considered an arm of U.S. diplomacy.

The USAGM supervises Voice of America (VOA) and Office of Cuba Broadcasting as well as state-funded Radio Free Europe/Radio Liberty, Radio Free Asia, Middle East Broadcasting Networks and Open Technology Fund.

History
The BBG was formed in 1994 with the passing of the International Broadcasting Act. The act established a bipartisan board that consisted of nine voting members, eight of whom were to be appointed by the president for a three–year term. The ninth was the secretary of state, also a political appointee, who would serve as an ex officio board member for the duration of their term as secretary. At this point, BBG was considered a part of the U.S. Information Agency.

The first voting members of the BBG, confirmed on August 11, 1995, were David W. Burke, Ted Kaufman, Tom C. Korologos, Bette Bao Lord, Alberto J. Mora, Cheryl Halpern, Marc Nathanson, and Carl Spielvogel.

On October 1, 1999, the BBG was established as an independent agency by the Foreign Affairs Reform and Restructuring Act of 1998.

The Agency has five broadcasting entities that were established from 1942 - 2004. The Voice of America (VOA) has been in operation since World War II. William Harlan Hale, a journalist and writer, began the VOA's first radio show by saying "We bring you voices from America. Today, and daily from now on, we shall speak to you about America and the War. The news may be good for us. The news may be bad. But we shall tell you the truth."

Then, in 1950, Radio Free Europe/Radio Liberty (RFE/RL) went on the air. The Office of Cuba Broadcasting (OCB) was started in 1985. Radio Free Asia (RFA) was founded in 1996.

In 2002, BBG launched Radio Sawa, a 24/7 Arabic language radio network that broadcasts news and a mix of Western and Arabic music in the Middle East.

In 2004, Alhurra TV was created as a televised sister network to Radio Sawa and began broadcasting throughout the Middle East. Since its founding, it has established programs such as Al Youm (Today in English), a daily three-hour news program broadcast from five countries on three different continents; and Musawat (Equality in English), a program that focuses on women's issues and rights in the Arab world.

To oversee Arabic broadcasts, the Middle East Broadcasting Network, Inc (MBN) was initiated in 2005.

Other networks were also expanded under the BBG. Voice of America worked with Radio Free Europe/Radio Liberty to launch Radio Farda, a Persian-language radio program targeting youth. In 2006, VOA initiated TV Ashna, a one-hour televised news broadcast, and Radio Deewa, a daily radio program of sports, music, and local and international news.

In a January 2015 interview with The New York Times, the then newly appointed CEO of the BBG, Andrew Lack, said "We are facing a number of challenges from entities like Russia Today which is out there pushing a point of view, the Islamic State in the Middle East and groups like Boko Haram. But I firmly believe that this agency has a role to play in facing those challenges."

State Department Spokeswoman Jen Psaki clarified Lack's statement in her January 23 press briefing, saying "would the U.S. Government put those three in the same category? No, we wouldn't. However, there are concerns...that Russia's own independent media space is shrinking and the Kremlin continues to apply pressure on the few remaining outlets."

The board of USAGM has an advisory role. It previously supervised USAGM media networks directly, but was replaced with a single appointed chief executive officer (CEO) as part of the National Defense Authorization Act for Fiscal Year 2017, passed in December 2016.

In 2018, the BBG changed its name to the U.S. Agency for Global Media (USAGM). The name change was initiated to help constituents better understand what USAGM does.

The Open Technology Fund (OTF), launched in 2019, works to advance internet freedom, so USAGM journalists and audiences can have uncensored internet access. Over 2 billion people worldwide use OTF daily.

On January 20, 2021, journalist Kelu Chao was appointed acting CEO of the USAGM, replacing outgoing CEO Michael Pack.

In September 2022, Amanda Bennett, a journalist and Pulitzer Prize-winning author, received bipartisan confirmation by the U.S. Senate to become CEO.
Bennett was sworn in as CEO on 6 December 2022.

Organization
USAGM is led by a single chief executive officer appointed by the president of the United States and confirmed by the U.S. Senate. Until 2016, it was headed by a bi-partisan board with nine members; eight were appointed by the president with Senate confirmation, and the ninth member ex officio was the Secretary of State. By law, no more than four members could be from the same political party, in an effort to limit partisanship. The president designated one member (other than the Secretary of State) to serve as Chairman. The Board served as a "firewall" against political interference in the journalistic product.

Upon the enactment of the National Defense Authorization Act for Fiscal Year 2017 on 23 December 2016 the agency was placed under the direction of a single CEO. The board, officially renamed as the International Broadcasting Advisory Board, was reduced to five members appointed by the president to serve in an advisory role. Previously appointed board members in excess of five could continue to serve, but would not be replaced when their term expired. Under the 2016 reform legislation, any new agency CEO is to be nominated by the U.S. president and confirmed by the U.S. Senate with authority to select key agency personnel. Former USAGM CEO John F. Lansing, who had been selected and approved in 2015 by the BBG Board holding a Democratic majority during the Obama administration, was not nominated by President Obama nor confirmed by the Republican-controlled U.S. Senate, as this was not required under previous legislation.

In June 2018, President Trump announced his intention to nominate documentary film producer Michael Pack to head the agency. He was confirmed by the Senate two years later, and served from June 5, 2020 until January 20, 2021, when he was asked to resign at the request of newly-inaugurated President Joe Biden. President Biden then appointed Kelu Chao as acting USAGM CEO.

President Biden then nominated Amanda Bennett for CEO. She was received bipartisan confirmation from the U.S. Senate in September 2022 and was sworn into the position in December 2022.

Past members of the board have included:

Norman J. Pattiz (May 2000 – March 2006)
 David W. Burke (August 1995 – 2002)
 Ted Kaufman (August 1995 – December 2008)
 Kenneth Y. Tomlinson (August 2002 –)
 Walter Isaacson (July 2010 – January 2012)
 Dana Perino (July 2010 – December 2012)
 Victor Ashe (June 2010 – 2013)
 Michael Lynton (July 2010 – May 2013)
 Susan McCue (July 2010 – May 2014)
In October 2021, the U.S. Government Accountability Office (GAO) published a report about USAGM's organization.

Outlets

 Voice of America
 Radio Free Europe/Radio Liberty
 Current Time TV
 Radio Free Asia
 Middle East Broadcasting Networks
 Alhurra
 Radio Sawa
 Office of Cuba Broadcasting (Radio y Televisión Martí)

Funding
As a federal agency, USAGM's budget request is part of the president's budget request to Congress.

During the federal funding dispute for the fiscal year 2011, President Barack Obama sided with the BBG agreeing to language that the organization would "expand unrestricted access to information on the Internet." The BBG received $10 million from Congress for the purpose of fighting Internet censorship in China and other countries.

The agency has $2 million earmarked to the 2019–20 Hong Kong protests through the Open Technology Fund. This funding was frozen in June 2020 as China was preparing to introduce a new national security law for Hong Kong.

President Biden's budget request for 2023 includes $840 million for USAGM, which the Agency says will enable them to continue their "vital mission to inform, engage, and connect people around the world in support of freedom and democracy." This is an increase of $29.6 million from the 2022 requested level.

Reception
In February 2010, BBG Executive Director Jeff Trimble collaborated with the National Security Council to publish a VOA statement about Iran's jamming of international satellites. In an email to Foreign Policy magazine, BBG's Public Affairs Director responded to the controversy, stating "the BBG 'firewall' served to protect the integrity and credibility of our journalistic products. An official policy statement by a senior management official of the agency is not a journalistic product."

Later that year, Senator Tom Coburn held up the Obama administration's appointments of Michael P. Meehan and Dana Perino to the board, with the aim of drawing attention to the organization's perceived ineffectiveness, stating in an interview with Foreign Policy magazine: "The BBG is the most worthless organization in the federal government. It's full of people who know nothing about media or foreign policy." Senator Jim DeMint also attempted to use the nominations to force a hearing on the BBG after frustrations with a perceived lack of congressional oversight over the organization. Coburn had written an open letter to then–Senate Minority Leader Mitch McConnell in August 2010 citing "longstanding concerns regarding transparency and effectiveness of our taxpayer funded international broadcasting agencies under the purview of the Broadcasting Board of Governors." Though a report on BBG was eventually given to the Senate Committee on Foreign Relations, Coburn was ultimately unsuccessful in trying to block the appointments to the board.

In July 2016, the chairman of the Broadcasting Board of Governors, Jeff Shell, was denied entry into Russia. Matt Novak, writing for the tech website Gizmodo, referred to the BBG as the "propaganda arm" of the U.S. government and speculated that its alleged role in spreading propaganda on behalf of the U.S. government was the reason Shell was denied entry to Russia.

In 2018, The New York Times reported that the Agency had targeted Americans with Facebook ads for one of its outlets, which would violate the Smith–Mundt Act, a law "to protect Americans from domestic propaganda".

See also
 Title 22 of the Code of Federal Regulations

References

External links

 Agency for Global Media in the Federal Register
 Broadcasting Board of Governors in the Federal Register
 U.S. Agency for Global Media on USAspending.gov
 U. S. Government Accountability Office, U.S. Agency for Global Media: Additional Actions Needed to Improve Oversight of Broadcasting Networks"

1994 establishments in the United States
Government agencies established in 1994
Mass media companies established in 1994
United States federal boards, commissions, and committees
United States government propaganda organizations
Public broadcasting in the United States
Democracy promotion

U.S. Agency for Global Media


Mahmutlu, Samsun ilinin Kavak ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin tarihi ile ilgili kesin bilgi yoktur.

Coğrafya
Samsun iline 27 km, Kavak ilçesine 20 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kavak'ın mahalleleri

Mahmutlu, Kavak


آفا فون جوتفايج  Ava von Göttweig وتسمى أيضا السيدة آفا Frau Ava أو آفا فون ميلك Ava von Melk (ولدت سنة 1060 تقريبا – وماتت في 7 فبراير 1127 في كلاينفين قرب Göttweig) هي أول شاعرة يذكر اسمها في تاريخ الأدب الألماني.

حياتها

تزوجت آفا وأنجبت ابنين هما هارتمان وهاينريش، أصبحا من رجال الدين وكان يشجعان أمهما في قصائدها الدينية. ففي قصيدتها «يوم الحساب» Das Jüngste Gericht تذكرهما في نهاية القصيدة.

تأثرت السيدة آفا في أدبها الشعري بمفكرين مسيحيين كبار من بينهم بيدا وهرابانوس ماوروس وألكوين وأدسوس وغيرهم. وتدور قصائدها حول موضوع الوجود والخليقة ونهاية الكنيسة المسيحية. ويكمن أهم ما في شعرها في أنها ضمنت عناصر مشهورة في عصرها وحتى عصرنا كالثور والحمار، في قصائد تتناول قصص وعظات الإنجيل. وكانت أيضا تدمج القصص الموضوعة والملفقة عن المسيح والمسيحية في أشعارها.

يوجد في كلاينفين الآن برج سمى باسم «آفاتورم» Avaturm. كما أن كنيسة القديس بلازين في كلاينفين تقوم حاليا مكان الكنيسة الصغيرة التي كانت موجودة على عهد السيدة آفا.

من أعمالها
 يوحنا
 حياة يسوع
 عدو المسيح
 يوم الحساب

مراجع

مقالات مع مصادر باللغة الألمانية (de)
شاعرات ألمانيات
شاعرات نمساويات
شعراء ألمان في القرن 12
كاتبات ألمانيات في القرن 11
كاتبات ألمانيات في القرن 12
مواليد عقد 1060
وفيات 1127
أشخاص من كرمس آن در دوناو

آفا فون جوتفايج


Australien ved sommer-OL 1896. Én udøver fra Australien deltog i to sportsgrene under de første moderne olympiske lege 1896 i Athen. Australien kom på ottende plads med to guldmedaljer.

Medaljer

Det blev ikke uddelt guld, sølv og bronzemedaljer under sommer-OL 1896 i Athen. Vinderen fik en sølvmedalje, og den som kom på andenpladsen fik bronze. Det var først under sommer-OL 1904 det blev uddelt medaljer til de tre bedste, men IOC har med tilbagevirkende kraft besluttet at medaljefordelingen også gælder for de olympiske lege 1896 i Athen og 1900 i Paris.

Edwin Flack vandt også en bronzemedalje i tennis, double for herrer, sammen med britiske George S. Robertson.

Medaljevinderne

Kilder
 Resultater og profilside  på sports-reference.com

Lande ved sommer-OL 1896
1896

Australien ved sommer-OL 1896


Emil Mangelsdorff (), né le  et mort le , est un musicien de jazz allemand qui joue du saxophone alto, du saxophone soprano, de la clarinette et de la flûte. Il est un pionnier du jazz sous le régime nazi qui a conduit à son emprisonnement. Après la Seconde Guerre mondiale et des années comme prisonnier de guerre, il est membre fondateur de l'ensemble de jazz Hessischer Rundfunk en 1958. Il joue avec plusieurs groupes et est actif, également en tant qu'éducateur, jusqu'à un âge avancé.

Biographie
Mangelsdorff est né à Francfort, fils du relieur Emil Albert Joseph Mangelsdorff (1891–1963), né à Ingolstadt, et de sa femme Luise, née Becker (1896–1976), de Wertheim. Mangelsdorff est initié au jazz à l'âge de neuf ans, lorsque sa mère passe à Radio Luxembourg et qu'il entend la voix de Louis Armstrong. Son premier instrument est l'accordéon. En 1942 et 1943, Mangelsdorff étudie la clarinette au Conservatoire Hoch de Francfort. En tant que membre du Frankfurt , avec le trompettiste Carlo Bohländer, le bassiste  et le batteur , il joue du jazz et devient une figure de proue du Swingjugend, ce qui le conduit à être emprisonné par la Gestapo. Il est intégré de force dans l'armée allemande et est prisonnier de guerre russe pendant quatre ans. En 1949, il retourne à Francfort et décide de devenir musicien de jazz professionnel. Il joue dans les groupes de Joe Klimm et Jutta Hipp, et est également membre des Frankfurt All Stars et de l'ensemble de jazz du radiodiffuseur Hessischer Rundfunk à partir de 1958. En 1966, il fonde Swinging Oil Drops, avec , ,  et .

Mangelsdorff a été influencé par le swing. Il continue à se développer musicalement, jouant du bebop, du jazz fusion et du cool jazz. En 1964, il écrit un manuel d'instructions pour le « jazz saxophone ». Il joue avec Charles Mingus à New York et s'est souvent produit au Jazzkeller (littéralement « cave à jazz ») de la Kleine Bockenheimer Straße à Francfort, parfois avec son frère, le tromboniste Albert Mangelsdorff. Il donne son dernier concert au  de Francfort le . Il a également témoigné dans les écoles sur l'époque nazie, poursuivant un travail de mémoire jusqu'à un âge avancé.

Sa première épouse , une soprano lyrique, est morte en 1973. Monique (morte en 2018 ) est sa deuxième épouse. Mangelsdorff meurt à Francfort-sur-le-Main le , à l'âge de .

Récompenses

 1995 :
 1995 :
 2001 : Médaille Wilhelm-Leuschner
 2006 :  de Hesse
 2008 : Croix d'officier de l'Ordre du mérite de la République fédérale d'Allemagne
 2015 : Professeur honoraire du Land de Hesse

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Saxophoniste allemand de jazz
Clarinettiste allemand de jazz
Officier de l'ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne
Récipiendaire de la médaille Wilhelm-Leuschner
Naissance en avril 1925
Naissance à Francfort-sur-le-Main
Décès en janvier 2022
Décès à 96 ans
Décès à Francfort-sur-le-Main

Emil Mangelsdorff


Paulo Ormindo David de Azevedo ( Salvador, 14 de março de 1937) é um arquiteto, professor e escritor brasileiro,  imortal da Academia de Letras da Bahia, Cadeira 2,  doutor em conservação e restauração de bens culturais pela Università degli Studi di Roma, La Sapienza.

Biografia
Filho do antropólogo Thales de Azevedo e da professora de música Mariá David de Azevedo, é casado com a arquiteta e professora da UFBA Esterzilda Berenstein de Azevedo

Formou-se em arquitetura pela Universidade Federal da Bahia em 1959.

Ingressou como Instrutor de Ensino na Faculdade de Arquitetura da UFBA, em 1963, chegando a Professor Titular por concurso em 1996.

Especialista em conservação e restauração de bens culturais pelo International Centre for Conservtion and Restoration of Monuments and Sites – ICCROM/UNESCO tornou-se doutor no mesmo campo  pela Università degli Studi di Roma, La Sapienza, em 1970.

Em 1990 foi eleito para ocupar a 2 da Academia de Letras da Bahia.

Naturais de Salvador
Arquitetos da Bahia
Escritores da Bahia
Professores da Bahia
Membros da Academia de Letras da Bahia

Paulo Ormindo de Azevedo


Korzo sözcük olarak eski Yugoslavya ulus ve halklarının ortak bir geleneğidir. Her ne kadar genç erkeklerin ya da kızların kendilerine eş arama, tanışma ve flört etme gibi birtakım sosyal ilişkilerini temel alıyorsa da, aslında korzo değişik ulus ve halkları, çalışma yaşamları dışında da kaynaştırmaya yönelik hümanist bir gelenektir. Ancak uygulamada bunu görmek mümkün değildir. Kosova'da ve Makedonya'da çeşitli ulus ve halklara mensup insanların kentin en büyük ve tarihi caddesinde bir sıra halinde yürüyerek ortak bir sorunu tartışmaları beklenirken, uygulamada ise, insanlar kendi gruplarını oluşturmakta ve kendi dilleriyle, kendi ortak sorunlarını tartışmaktadırlar.

Gelenekler

Korzo


The McDonnell Douglas KC-10 Extender is an American tanker and cargo aircraft operated by the United States Air Force (USAF). A military version of the three-engine DC-10 airliner, the KC-10 was developed from the Advanced Tanker Cargo Aircraft Program. It incorporates military-specific equipment for its primary roles of aerial refueling and transport. It was developed to supplement the KC-135 Stratotanker following experiences in Southeast Asia and the Middle East. The KC-10 was the second McDonnell Douglas transport aircraft to be selected by the Air Force following the C-9. A total of 60 KC-10s were produced for the USAF.  The Royal Netherlands Air Force operated two similar tankers designated KDC-10 that were converted from DC-10s.

The KC-10 plays a key role in the mobilization of US military assets, taking part in overseas operations far from home. These aircraft performed airlift and aerial refueling during the 1986 bombing of Libya (Operation Eldorado Canyon), the 1990–91 Gulf War with Iraq (Operations Desert Shield and Desert Storm), the NATO bombing of Yugoslavia (Operation Allied Force), War in Afghanistan (Operation Enduring Freedom), and Iraq War (Operations Iraqi Freedom and New Dawn).

Design and development

Advanced Tanker Cargo Aircraft Program

During the Vietnam War, doubts began to form regarding the Boeing KC-135 Stratotanker fleet's ability to meet the needs of the United States' global commitments. The aerial refueling fleet was deployed to Southeast Asia to support tactical aircraft and strategic bombers, while maintaining the U.S.-based support of the nuclear-bomber fleet. Consequently, the Air Force sought an aerial tanker with greater capabilities than the KC-135. In 1972, two DC-10s were flown in trials at Edwards Air Force Base, simulating air refuelings to check for possible wake issues. Boeing performed similar tests with a 747.

During the 1973 Yom Kippur War, the Air Force commenced Operation Nickel Grass to supply Israel with weapons and supplies. The operation demonstrated the necessity for adequate air-refueling capabilities; denied landing rights in Europe, C-5 Galaxy transports were forced to carry a fraction of their maximum payload on direct flights from the continental United States to Israel. To address this shortfall in mobility, in 1975, under the Advanced Tanker Cargo Aircraft Program, four aircraft were evaluated—the Lockheed C-5, the Boeing 747, the McDonnell Douglas DC-10, and the Lockheed L-1011. The only serious contenders were Boeing and McDonnell Douglas. In December 1977, McDonnell Douglas's DC-10 was chosen. The primary reason of this choice was the KC-10's ability to operate from shorter runways. Initially, a batch of 12 aircraft was ordered, but this was later increased to 60.

KC-10 Extender
The KC-10 Extender first flew in July 1980. In October 1980 the first aerial refuel sortie was performed. The design for the KC-10 involved modifications from the DC-10-30CF design. Unnecessary airline features were replaced by an improved cargo-handling system and military avionics. The KC-10 retained an 88% commonality with its commercial counterparts, giving it greater access to the worldwide commercial support system. Other changes from the DC-10-30CF include the removal of most windows and lower cargo doors. Early aircraft featured a distinctive light gray, white and blue paint scheme, and a gray-green camouflage scheme was used on later tankers. The paint scheme was switched to a medium gray color by the late 1990s.

The most notable changes were the addition of the McDonnell Douglas Advanced Aerial Refueling Boom and additional fuel tanks located in the baggage compartments below the main deck. The extra tanks increase the KC-10's fuel capacity to 356,000 lb (161,478 kg), nearly doubling the KC-135's capacity. The KC-10 has both a centerline refueling boom—unique in that it sports a control surface system at its aft end that differs from the V-tail design used on previous tankers—and a drogue-and-hose system on the starboard side of the rear fuselage. The KC-10 boom operator is seated in the rear of the aircraft with a wide window for monitoring refueling rather than prone as in the KC-135. The operator controls refueling operations through a digital fly-by wire system. The refueling boom can deliver fuel to a receiver at the maximum rate of 1,100 gallons (4,180 liters) per minute, while the centerline drogue system has a maximum fuel ofload rate of 470 gallons (1,786 liters) per minute.

Unlike the KC-135, the KC-10's hose-and-drogue system allows refueling of Navy, Marine Corps, and most allied aircraft, all in one mission. The final twenty KC-10s produced included wing-mounted pods for added refueling locations. The KC-10 can carry a complement of 75 personnel with 146,000 lb (66,225 kg) of cargo, or 170,000 lb (77,110 kg) in an all-cargo configuration.  With that, it can transport those weights for an unrefueled range of 4,400 miles (7,040 km). The KC-10 has a side cargo door for loading and unloading cargo.  Handling equipment is required to raise and lower loads to the cargo opening.  It can carry cargo and serve as a tanker on overseas missions.

Further developments

A need for new transport aircraft for the Royal Netherlands Air Force (Koninklijke Luchtmacht) was first identified in 1984. The 1991 Gulf War highlighted the deficiencies in mobility of European forces.  In 1991 four categories of transport requirements were established. Category A required a large cargo aircraft with a range of at least 4,500 km and the capability to refuel F-16s. In 1992, two DC-10-30CFs were acquired from Martinair in a buy/leaseback contract. When one of the two aircraft was lost in the Martinair Flight 495 crash, a third aircraft was bought from Martinair.

The conversion was handled via the United States foreign military sales program, which contracted McDonnell Douglas. Costs for the conversion were initially estimated at $89.5 million (FY 1994). The aircraft were to be equipped with both a boom and a probe and drogue system. Because McDonnell Douglas did not have any experience with the requested Remote Aerial Refueling Operator (RARO) system, and because the third aircraft differed from the original two, the program could not be completed at budget. By omitting the probe and drogue system and a fixed partition wall between the cargo and passenger, the cost could be limited at $96 million.

To make up for the cost increase McDonnell Douglas hired Dutch companies to do part of the work. The conversion of the aircraft was performed by KLM and was done from October 1994 to September 1995 for the first aircraft and from February to December 1995 for the second. This was much longer than planned, mostly because McDonnell Douglas delivered the parts late. This would have again increased the cost, but in the contract for the AH-64 Apaches which the Royal Netherlands Air Force also bought from McDonnell Douglas, the price was agreed to be kept at $96 million.

To modernize the KC-10, the USAF has awarded a contract to Boeing in 2010 to upgrade the fleet of 59 aircraft with new Communication, navigation and surveillance and air traffic management (CNS/ATM) system. This was to allow the aircraft to fly in civil airspace as new ICAO and FAA standards took effect in 2015.  Rockwell Collins was awarded a contract in 2011 for avionics and systems integration for the cockpit modernization program.

Variants
KC-10A: Initial military tanker version based on the DC-10-30CF.
KDC-10: Conversion of DC-10-30CF aircraft to tanker/transport configuration. While a FMS program run through McDonnell Douglas, conversion of two aircraft was carried out by KLM. Omega Aerial Refueling Services operates KDC-10-40.
KC-10B: After McDonnell Douglas did the KDC-10 conversion for the Royal Netherlands Air Force in 1992, they proposed a tanker/transport version of the MD-11CF which had the in-house designation KMD-11. MDC offered either conversion of second hand aircraft (KMD-11) or new build aircraft (KC-10B), the proposed KMD-11 offered 35,000 lbs more cargo capacity and 8,400 lbs more transferable fuel than the KC-10A. It was offered to the RNAF and Royal Saudi Air Force (RSAF) in the 1990s and the Royal Australian Air Force (RAAF) in the early 2000s.

Operational history

United States
The first KC-10 was delivered to the Air Force's Strategic Air Command (SAC) in March 1981 at Barksdale AFB. In 1982 a newly renamed 22d Air Refueling Wing, formerly the 22d Bombardment Wing, was re-equipped with KC-10A Extenders and became the second Air Force unit to operate the new tankers. The 60th and final KC-10 was delivered on 29 November 1988.  The KC-10s served with SAC until 1992, when they were reassigned to the newly established Air Mobility Command. In the aerial refueling role, the KC-10s have been operated largely in the strategic refueling of large number of tactical aircraft on ferry flights and the refueling of other strategic transport aircraft. Conversely, the KC-135 fleet has operated largely in the in-theater tactical role. There are 59 KC-10 Extenders in service with the USAF as of 2010. The USAF's KC-10s are stationed primarily at Travis AFB, California, and McGuire AFB, now part of Joint Base McGuire-Dix-Lakehurst, in New Jersey.

When faced with refusals of basing and overflight rights from continental European countries during Operation El Dorado Canyon, the U.S. was forced to use the UK-based F-111s in the 1986 air-strikes against Libya. The KC-10s and KC-135s allowed 29 F-111s, along with other Air Force and Navy aircraft, to reach their targets. The KC-10 again played a key role during Operations Desert Shield and Desert Storm in 1991. KC-10s facilitated the deployment of tactical, strategic, and transport aircraft to Saudi Arabia. In the early stages of Operation Desert Shield, aerial refueling was key to the rapid airlift of materiel and forces. In addition to refueling airlift aircraft, the KC-10, along with the smaller KC-135, moved thousands of tons of cargo and thousands of troops in support of the massive buildup. The KC-10 and the KC-135 conducted about 51,700 separate refueling operations and delivered 125 million gallons (475 million liters) of fuel without missing a single scheduled rendezvous.

Since then, the KC-10 had participated in other smaller conflicts. In March 1999, NATO launched Operation Allied Force against the government of Yugoslavia. The mobility portion of the operation began in February and was heavily dependent on tankers. By early May 1999, some 150 KC-10s and KC-135s deployed to Europe where they refueled bombers, fighters and support aircraft engaged in the conflict. The KC-10 flew 409 missions throughout the entire Allied Force campaign and continued support operations in Kosovo. Since 11 September 2001, KC-10s had flown more than 350 missions guarding U.S. skies as a part of Operation Noble Eagle. During Operations Enduring Freedom and Iraqi Freedom, KC-10s flew more than 1,390 missions delivering critical air refueling support to numerous joint and Coalition receiver aircraft. As of 2004, KC-10s were expected to serve until 2043.

The Air Force considered retiring its fleet of KC-10 tankers in response to sequestration budget cuts as part of the service's FY 2015 budget.  A "vertical chop" to divest all KC-10s was suggested because there are fewer KC-10s than KC-135s, having three different tanker models in service after the introduction of the KC-46 would be costly, and a "horizontal cut" across the refueling fleets would achieve small efficiencies. Some believed retiring the KC-10 would not benefit the Air Force, given that it is equipped with both boom and hose-and-drogue refueling systems and the fleet's relatively young age.

At first, officials claimed that the initial focus on retiring the KC-10 in September 2013 was a "trial balloon" to call attention to Air Force operating cost issues. As of early 2013, the KC-10 had a per hour flying cost of $21,170 and a mission capable rate of 87 percent. A FY 2015 budget plan did not include cuts to the KC-10.  In July 2020, the first US KC-10 to be retired, tail number 86-0036, was transferred to the 309th Aerospace Maintenance and Regeneration Group (AMARG) for storage at Davis Monthan Air Force Base, Arizona.

In July 2021, the 2d ARS was the first KC-10 squadron to start conversion to the KC-46. In August 2021, the KC-10 took part in the largest non-combatant evacuation in support of Operation Allies refuge and contributing to the safe evacuation of more than 124,000 Afghan refugees.

In January 2023 the USAF announced that all KC-10s are to be retired by 30 September 2024. The KC-10 flew its last combat sortie for the U.S. Air Force on 5 October 2023.

Netherlands

The two Dutch KDC-10s were used for both refueling and transport. They were stationed on Eindhoven Airport as part of the 334th Transport Squadron. Of the 5,500 hours flown in the first 3 years of use, the aircraft were used in their tanker role for 50% of the time. Besides being used by the air force and NATO allies, the KDC-10s were also used to support peacekeeping and humanitarian aid operations. Of the first three years, 32% of the flight hours were used for peacekeeping and humanitarian aid.

In this function, the aircraft was deployed to Kosovo to evacuate refugees, to the Caribbean and Central America to provide humanitarian aid after the hurricanes Luis, Georges and Mitch and to various countries in Africa and Asia to provide development aid. In 1998, the aircraft were used to evacuate Dutch citizens from Indonesia during the Fall of Suharto. Dutch KDC-10s operated out of Manas AFB in support of allied forces during Operation Enduring Freedom and in support of Allied Air Force over Iraq and Syria.

A third DC-10, registered T-255 was acquired and served for three years before being withdrawn from service in April 2014 due to Dutch defense cuts and flown to Newquay Airport for scrapping. The KDC-10s in Dutch service were replaced with the Airbus A330 MRTT. The first aircraft, registered T-264/'Prins Bernhard' and due for a major service, was withdrawn from use in November 2019, prior to being transferred to its new owner, Omega Aerial Refueling Services. The last KDC-10, registered T-235/'Jan Scheffer' remained in Dutch service until October 2021. The aircraft left The Netherlands bound for service with Omega in the U.S. in October 2021.

Civilian operators

Commercial refueling companies Omega Aerial Refueling Services and Global Airtanker Service operate two KDC-10 tankers, N974VV and N852V, for lease. They were converted from DC-10-40s and provide probe and drogue refueling capabilities from wing pods similar to the KC-10.

In June and July 2011, Omega Air's KDC-10 supported 3 of Royal Australian Air Force's F/A-18 Hornets, en route to Red Flag – Alaska.

In 2019, Omega agreed to purchase the Netherlands' two KDC-10s. One was received in November 2019, and the second delivered in October 2021.

Operators

United States Air Force – 58 KC-10 aircraft in use as of July 2020
Strategic Air Command
2nd Bomb Wing – Barksdale AFB, Louisiana 1981–1992
2d Air Refueling Squadron 1989–1992
32d Air Refueling Squadron 1981–1992
4th Wing – Seymour-Johnson AFB, North Carolina 1991–1992
344th Air Refueling Squadron
911th Air Refueling Squadron
22d Air Refueling Wing – March AFB, California 1982–1992
6th Air Refueling Squadron 1989–1992
9th Air Refueling Squadron 1982–1992
68th Air Refueling Group/Wing – Seymour-Johnson AFB 1982–1991
344th Air Refueling Squadron 1986–1991
911th Air Refueling Squadron 1982–1991
802d Air Refueling Wing – Lajes Air Base, Azores 1990–1991
802d Air Refueling Squadron
1709th Air Refueling Wing – King Abdul Aziz Air Base, Saudi Arabia 1990–1991
1710th Air Refueling Squadron
Air Mobility Command
22d Air Refueling Wing – March AFB 1992–1994
6th Air Refueling Squadron
9th Air Refueling Squadron
458th Operations Group – Barksdale AFB 1992–1994
2d Air Refueling Squadron
32d Air Refueling Squadron
4th Operations Group – Seymour-Johnson AFB 1992–1995
344th Air Refueling Squadron 1992-1994
711th Air Refueling Squadron 1994-1994
744th Air Refueling Squadron 1994-1995
911th Air Refueling Squadron 1992-1994
60th Air Mobility Wing – Travis AFB, California 1994–present
6th Air Refueling Squadron 1995–present
9th Air Refueling Squadron 1994–present
305th Air Mobility Wing – McGuire AFB, New Jersey 1994–2023
2d Air Refueling Squadron 1994-2021
32d Air Refueling Squadron
380th Air Expeditionary Wing – Al Dhafra Air Base, United Arab Emirates 2002–present
908th Expeditionary Air Refueling Squadron
722d Air Refueling Wing – March AFB 1994–1996
6th Air Refueling Squadron 1994–1996
9th Air Refueling Squadron 1994
Air Force Reserve Command
98th Air Refueling Group (Associate) – Barksdale AFB 1987–1994
78th Air Refueling Squadron
452d Air Refueling Wing (Associate) – March AFB 1981–1995
78th Air Refueling Squadron 1981–1987
79th Air Refueling Squadron 1982–1995
349th Air Mobility Wing (Associate) – Travis AFB 1994–present
70th Air Refueling Squadron 1994–present
79th Air Refueling Squadron 1995–present
514th Air Mobility Wing (Associate) – McGuire AFB 1994–present
76th Air Refueling Squadron 1994-2022
78th Air Refueling Squadron
916th Air Refueling Group (Associate) – Seymour-Johnson 1985–1994
77th Air Refueling Squadron

 Royal Netherlands Air Force operated two KDC-10s, which upon retirement were sold to Omega Aerial Refueling Services. The Dutch tankers were replaced by Airbus A330 MRTTs owned by NATO as part of the Multinational Multi-Role Tanker Transport Fleet (MMF). A DC-10 transport, registered T-255 served for three years before being withdrawn from service in April 2014 due to Dutch defence cuts.
 334 Squadron – Eindhoven Airport

Incidents
On 17 September 1987, KC-10A serial number 82-0190 was undergoing maintenance on the ground at Barksdale AFB, Louisiana, and suffered an explosion and subsequent fire. The KC-10 was significantly damaged and written off. One member of the ground crew died in the fire.

Specifications (KC-10A)

See also

References
Notes

Citations

Bibliography

External links

 KC-10 page on Boeing.com
 USAF KC-10 fact sheet
 KC-10 fact sheet on TheAviationZone.com
 KDC-10 in the Dutch Air Force
 KC-10 CLS Competition

1980s United States military tanker aircraft
Air refueling
Trijets
Low-wing aircraft
Aircraft first flown in 1980

McDonnell Douglas KC-10 Extender


Taygete , also known as , is a retrograde irregular satellite of Jupiter. It was discovered by a team of astronomers from the University of Hawaii led by Scott S. Sheppard, in 2000, and given the temporary designation .

Taygete is about 5 kilometres in diameter, and orbits Jupiter at an average distance of 22,439,000 km in 691.62 days, at an inclination of 165° to the ecliptic (163° to Jupiter's equator), in a retrograde direction and with an eccentricity of 0.3678.

It was named in October 2002 after Taygete, one of the Pleiades, daughter of the Titan Atlas and mother of Lacedaemon by Zeus (Jupiter).

It belongs to the Carme group, made up of irregular retrograde moons orbiting Jupiter at a distance ranging between 23 and 24 Gm and at an inclination of about 165°. Like Carme but unlike Kalyke, it is light red in color (B−V=0.56, V−R=0.52).

References

Carme group
Moons of Jupiter
Irregular satellites
Discoveries by Scott S. Sheppard
Discoveries by David C. Jewitt
Discoveries by Yanga R. Fernandez
Discoveries by Eugene A. Magnier
20001125
Moons with a retrograde orbit

Taygete (moon)


Isla de Moniat () es una pequeña isla fluvial del río Mosa, en Bélgica, cerca de Anseremme (Dinant), aguas arriba del viaducto de Carlomagno. A pesar de ser pequeña, la isla es uno de los más interesantes sitios del valle desde el punto de vista botánico: fue objeto de repoblación forestal, pero a su vez fue naturalmente recolonizada por muchas otras especies de plantas. Administrativamente depende de la provincia de Namur, en la Región Valona al sur de Bélgica.

Véase también
 Geografía de Bélgica
 Río Mosa

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de Localización

Moniat

Isla de Moniat


Arturo de Córdova (Arturo García Rodríguez; Mérida, Yucatán, Meksiko, 8. svibnja 1908. – Ciudad de México, Meksiko, 3. studenog 1973.) bio je meksički filmski glumac. Glumica Marga López bila je Arturova nevjenčana supruga, dok je producent Alex García njegov unuk.

Filmografija
 1935 - Celos
 1936 - Cielito lindo
 1936 - ¡Esos hombres!/Malditos sean los hombres
 1937. - La paloma
 1937 - La Zandunga
 1937 - Ave sin rumbo
 1938 - Refugiados en Madrid
 1938 - Hombres de mar
 1938 - Mientras México duerme
 1938 - La bestia negra
 1938 - La casa del ogro
 1939 - Los hijos mandan/El caudal de los hijos
 1939 - La noche de los mayas
 1939 - ¡Que viene mi marido!
 1939 - Odio
 1940 - Mala yerba
 1940 - El milagro de Cristo
 1940 - El secreto del sacerdote
 1940 - Cuando la tierra tembló/El día del juicio
 1941 - ¡Ay, qué tiempos, señor Don Simón!
 1941 - ¿Quién te quiere a ti?
 1941 - Alejandra
 1941 - Cinco minutos de amor
 1941 - El conde de Montecristo
 1945 - La selva de fuego
 1946 - Su última aventura
 1946 - Cinco rostros de mujer
 1947 - Algo flota sobre el agua
 1947 - La diosa arrodillada
 1948 - Medianoche
 1950 - María Montecristo
 1950 - En la palma de tu mano
 1950 - Furia roja/Stronghold
 1950 - El hombre sin rostro
 1951 - Mi esposa y la otra
 1951 - Te sigo esperando
 1951 - Paraíso robado
 1951 - La ausente
 1952 - El rebozo de Soledad
 1952 - Las tres perfectas casadas
 1952 - Cuando levanta la niebla
 1952 - Fruto prohibido o Fruto de tentación
 1952 - Él
 1953 - Reportaje
 1953 - El valor de vivir
 1954 - La entrega
 1954 - Amor en cuatro tiempos
 1954 - Un extraño en la escalera
 1955 - Los peces rojos
 1955 - Canasta de cuentos mexicanos
 1955 - Bodas de oro
 1956 - La ciudad de los niños
 1957 - Feliz año, amor mío
 1957 - A media luz los tres
 1957 - Mis padres se divorcian
 1957 - El hombre que logró ser invisible
 1957 - Mi esposa me comprende
 1958 - Ama a tu prójimo
 1958 - La cigüeña dijo sí
 1958 - Isla para dos
 1958 - Miércoles de ceniza
 1958 - El hombre que me gusta/Vivir es un buen negocio
 1959 - El esqueleto de la señora Morales
 1961 - Los hermanos del Hierro
 1961 - Pecado de juventud
 1964 - La recta final/El último empujón
 1964 - El gángster
 1964 - El pecador
 1964 - El amor no es pecado/El cielo de los pobres
 1964 - Cuando acaba la noche/Mientras Puerto Rico duerme
 1965 - ¿Qué haremos con papá?
 1965 - Los perversos/A go gó
 1965 - Juventud sin ley/Rebeldes a go gó
 1965 - Despedida de soltera
 1966 - Matar es fácil
 1969 - La agonía de ser madre
 1970 - El profe

Izvori

 Meksički filmski glumci

Arturo de Córdova