Germiyanoğulları Beyliği, Anadolu Selçuklu Devleti'nin çökmesi ve dağılmasıyla başlayan Anadolu Beylikleri döneminde Batı Anadolu'da Kütahya merkezli olarak kurulmuş bir beyliktir. Germiyan adının anlamı Farsçada "sıcak" anlamına gelen germâ sözcüğünden, yine Farsçadaki çoğul üretme takısı -yân ile türetilmiştir. "Ilıcalar" anlamına gelir. Germiyan aşiretinin menşei hakkında çeşitli görüşler vardır.

I. Murat döneminde bazı toprakları (Simav, Emet, Tavşanlı ve çevresi) çeyiz olarak Osmanlılara verildi. Ankara Savaşı'ndan sonra yeniden kurulurken, 1428 yılında II. Yakub Bey memleketini kız kardeşinin torunu II. Murad'a vasiyet ederek vefatını müteakip Germiyanoğulları beyliği, Osmanlılara katıldı.

Köken

Türk/Türkmen
İbn Şeddat'ın Baybars tarihinde Germiyanoğlu Ali-şir Beg "Ali-şir et-Türkmani", İbn Bîbî'nin El-Evamirü'l-Alâ'iyye fi'l-Umûri'l-Alâ'iyye adlı eserinde ise Germiyanoğulları aşireti "Türkan-ı Germiyan" olarak tanımlanmıştır. Neşri'nin Kitab-ı Cihannüma adlı eserinde "Germiyan Türkini getürdüb" ifadesi geçmektedir.

Diğer boylar
Fuat Köprülü Germiyanoğullarının kökeninin Moğol istilasından sonra önce Malatya'ya sonra ise Kütahya'ya göçen bir Afşar boyu olduğunu nakleder. Zeki Velidi Togan ise aşiretin Harezem'den çıktığını iddia ederek Kanglı-Kıpçak kökene bağlıyor.

Kürt-Türk iddiası
Claude Cahen "Nates Paur l'Histaire des Turcamans" adlı makalesinde geçen Kürt köken iddiaları orijinal dilin yanlış çevrilmesinden kaynaklanan hatalı çıkarımlar olduğundan dolayı herhangi bir birincil kaynak dayanağı olmayan iddialardır. Hanedanın Kürt kökenli olduğu iddiası genel kabul görmese de bazı akademisyenler mevcut savı nakletmektedirler. Kürt-Türk kökenli olduğunu söyleyen kaynak.

Tarih

Kütahya ve civarına yerleşmeleri
Germiyanoğuları'nın kesin olarak hangi tarihte Kütahya ve civarına yerleştikleri bilinmemektedir. Sultan I. Alâeddin zamanında Kütahya'nın kesin olarak Türkler'in hakimiyetine girmesini takip eden yıllarda bu yöreye yoğun bir Türkmen yerleşmesi olmuştur. Anadolu'nun Moğollar tarafından istilası sebebiyle bu yoğunluk daha da artmıştır. O tarihlerde Kütahya ve çevresine yerleşen Türkmenler'in sayısı üç yüz bin civarındadır. Aynı tarihlerde Kütahya merkez olmak üzere bir beylik kuracak olan Germiyanoğulları aşiretinin de Kütahya yöresine yerleştiği görülür. Baba İshak ayaklanmasının 1241'de bastırılmasından sonra, II. Gıyaseddin Keyhüsrev tarafından bölgeye yerleştirildikleri ileri sürülmektedir. Ayrıca, Selçuklu şehzadesi olduğu iddiasıyla Karamanoğlu Mehmed Bey'in ortaya çıkardığı Cimri'nin (Gıyaseddin Siyavuş) yakalanması hadisesinde (1277) rol aldıklarına göre bu tarihte Kütahya, Afyon ve Denizli taraflarında yerlesmiş oldukları tahmin edilmektedir. Baba İshak'ın Babai isyânı sırasında Malatya'da olan Germiyanlılar'ın Cimri hadisesi esnasında Batı Anadolu'da bulunmaları, muhtemelen Moğol istilası sebebi ile bu bölgeye göç ettiklerine delâlet etmektedir.

Germiyanoğulları Beyliği'nin kuruluşu
Cimri olayı sırasında (1277) Batı Anadolu'da bulunan ve Anadolu Selçukluları'nın hizmetinde hareket eden Germiyanlılara bu hizmetleri karşılığında Kütahya ve civari iktâ, yani timar olarak verilmiştir. Bu hadise sırasında Sâhipataoğulları Beyliği emrinde olduğu görülen Germiyanlılar, bu tarihten itibaren güçlü bir beylik haline gelmeye başladılar. Nitekim Batı Anadolu'daki Aydın, Menteşe, Saruhan, Denizli beyleri ilk zamanlarında Germiyanoğulları'na tâbi idiler.

Moğollar'ın Anadolu'yu işgali ve Selçuklu Devleti üzerinde hakimiyet kurmalarından sonra XIII. yüzyılın sonları ile XIV. yüzyılın başlarında uçlardaki beyler bağımsızlıklarını almaya başladılar. Germiyanlılar da Selçuklu-Moğol idaresine karşı çıkarak 1283'ten itibaren bir beylik olarak teşkilatlanarak II. Mesud'a karşı mücadeleye giriştiler. 1286 tarihinde Germiyan Türkleri Eşrefoğulları'nın Gargurum Vilayeti'ni yağma ederek tahribatta bulundular. Bunun üzerinde II. Gıyaseddin Mesud Moğol ve kendi kuvvetleri ile Germiyanlılar üzerine yürüdü. Germiyan askerlerinden elde edilenlerden bazıları katledildilerse de çoğu çekilmek durumunda kaldı. Bu sırada Selçuklu veziri Sahip Ata Fahrettin Ali Konya'ya gelip oradan Gargurum'da bulunan ve Germiyanlıları cezalandırmaya giden II. Mesud'un yanına geldi. II. Mesud, ortadan kaldırdığı Germiyan kuvvetlerinin tekrar meydana çıkacağını ümit etmediğinden askerini ihtiyatsız bulundurmuştu. Hatta Germiyan emirlerinden Mesud'un ordusuna esir olan 10 kişi serbest bırakıldı. Serbest bırakılanlar, Selçuklu ordusunun gafil vaziyetini Germiyanlılara bildirdiler ve Germiyanlılar da ansızın II. Mesud'un ordusuna baskın yaparak Ramazan ayının 17. günü, çarşamba, Selçuklu ordusunu bozguna uğrattılar ve esirlerini de kurtardılar.

1287'de II. Gıyaseddin Mesud kuvvet toplayarak tekrar Germiyanlılar'ın üzerine yürüdü. Germiyan kuvvetleri hiç gözükmediler. Mesud, Germiyan vilayetini yağma ederek ve birçok ganimet malı alarak Kayseri'ye döndü.

1288'de II. Mesud İlhanlılar'ın yanında iken I. Yakub Bey'in kız kardeşinin çocuğu Bedreddin Murat Selçuklular'la barışmak üzere Konya'ya geldi. Gıyaseddin Mesud'un ümerasından Hasbalaban Konya dışında ordugah kuran Germiyanlılar'ın yanına giderek onlarla görüştü ve kendilerine ikram ile gönüllerini aldı ve bu suretle mücadele sona erdi.

1289 senesinde Selçuklular ile Germiyanoğulları arasında harp tekrar başladı, hatta sınırlardaki emirler de harekete geçtiler. Mesud'un ümerasından İzzeddin Beylerbeyi, Germiyanoğulları üzerine yürüdü ve Bedreddin Murat'ın kuvvetlerine Denizli merkez kazası yakınlarında saldırdı. Germiyan askeri bozuldu ve Bedreddin Murat öldü. Bedreddin'in başı Konya'ya getirilerek teşhir edildi. Germiyanlılar bu mağlubiyetle yılmadılar; Germiyan eyaleti yağma edildi, bazen Mesud'un kuvvetleri bazen Germiyanoğulları galip geldi. 1290 senesinde kavga yatıştı. Bu olaylardan sonra Selçuklular ile Germiyanoğulları arasındaki münasebetin ne olduğu bilinmiyorsa da 1299 tarihli bir kitabeden Germiyanlılar'ın görünüşte de olsa Selçuklular'ın hakimiyetini tanıdıkları görülür.

Germiyanoğulları'nın diğer beyliklerle ilişkileri
Aydınoğlu Mehmed Bey'in I. Yakub Bey'in emiri olduğu, Rumlar'la harp etmek üzere batıdaki İzmir Vilayeti ve etrafına gönderildiği bilinmektedir.

Menteşeoğulları'ndan Menteşe Bey'in damadı olan Emir Sasa Bey batıya daha evvel gelmiş, Tire ve Ayasuluğ (Selçuk)'u almış Sakız Adası'nı yağma etmişti. Sasa Bey, kendi fethine ortak olmak isteyen Germiyan kumandanı Mehmet Bey'in Birgi (Ödemiş) Kalesi'ni elde etmesini çekemedi. Aydın oğlu ile yalnız başa çıkamayacağını anlayan Sasa Bey Hristiyanlarla ittifak ettiyse de aralarında meydana gelen savaşta Sasa Bey öldürüldü (1310). Mevlânâ'nın torunu Ulu Arif Çelebi'nin ilk defa Birgi'yi ziyareti esnasında oranın yeni zaptedilip Aydın oğlu Mehmet Bey'in Birgi'de Germiyan emirinin subaşısı olarak bulunduğu yazar. Bu olaylardan Aydınoğulları Beyliği'nin Germiyan emirlerinden Mehmet Bey tarafından tesis edildiğini açıkça gösterir. Zaten Saruhan Bey ve Karesi Bey gibi hükûmet teşkil eden emirlerin de Germiyanoğulları emirlerinden olmaları pek muhtemeldir.

İzmir etrafına kadar kuvvet gönderen Germiyan hükümdarlarının, Alaşehir ve Simav bölgesine kadar yayıldığı malumdur. Manisa ve Balıkesir civarına yayılan Karesi ve Saruhan Beyleri'nin her tarafı Germiyan kuvvetleri ile çevrilen bu bölgeye nereden geldiklerinin bilinmemesi de bu beylerin Germiyanoğulları'nın emirleri olduğunu doğrular. Gerek Aydın oğlu Mehmet Bey ve gerek diğer uç beyleri zaptettikleri yerlerde hükûmet ederek bir müddet için Germiyanoğulları'nın hakimiyetini tanımışlardır. Aydınoğlu Mehmet Bey'in damadı olan Emir Sadeddin Mübârek Kâbız'ın Germiyan emiri olması Mehmet Bey'in Germiyanoğulları'yla olan münasebetini açıklar.

Ertuğrul Bey'in uca yerleşmesinden ve Osmanoğulları'na sınırdaş olmasından dolayı Germiyanoğulları Osmanoğulları'yla rekabet içerisindeydi. Bundan dolayı aralarındaki münasebet, I. Yakub Bey zamanında daimi surette düşmanca olmuştur. Hatta bu anlaşmazlıktan Rumlar memnun idi. Germiyan hükümdarı Bilecik taraflarına akın ederek Rum memleketlerini yağmalamış, sonradan Ertuğrul Gazi'nin o bölgeye yerleşmesiyle Germiyan oğlu bundan sonra Bilecik Rumları üzerine saldırılarından vazgeçmiştir. Ertuğrul Gazi'nin vefatı yaklaşık 1289 tarihlerinde olduğu için iki beylik arasındaki düşmanlığın başlangıcı Yakub Bey'den önceye dayanmaktadır.

Germiyan oğlunun Osman Bey'e husumet göstermesine bir sebep, Eskişehir'in Selçuk hükümdarı tarafından Osman Bey'e verilmesidir. 1313 senesinde Osman Bey, Leblüce (Leblebici) Hisarı'nı fethe giderken; Germiyanlılar saldırmasın diye Karacahisar'ın muhafazasını oğlu Orhan Bey'e bırakmıştı.

1315 senesinde Germiyan oğlunun teşviki ile Çavdar Tatarları Orhan Gazi'nin Eskişehir'de bulunduğu ve askerinin de terhis edildiği sırada Osman Bey'in arazisine hücum ederek Karacahisar şehrini ve pazarını yağmaladı. Bunu duyan Orhan Bey tedarik ettiği bir kuvvetle Tatarlar'ın arkalarından yetişerek Çavdar oğlunu mağlup etmiş ve esir almıştır.

Germiyanlılar'dan bir mültezim, Eskişehir pazarında alış-veriş eden halktan gümrük vergisi almaya kalkmış ve buna engel olunarak mültezim Eskişehir'den kovulmuş ve bu olay iki hükûmet arasında savaşa sebebiyet vererek Germiyanoğulları mağlup olmuştur.

1318 senesinde Osman Bey'in ihtiyarlığına rahatsızlığı da eklenmiş, ordu kumandasına Orhan Bey geçmiştir. Orhan Bey, Bizans İmparatorluğu arazisine esaslı bir saldırı hazırlamış ve bu planın tatbiki için mühim bir kuvvet gönderdiği sırada Germiyanoğulları'nın saldırısından dolayı bu teşebbüs neticesiz kalmıştır.

1361'de Orhan Gazi, Dimetoka'nın fethini belirten fetihnâmeyi Sarı Laçin vasıtasıyla Germiyanoğulları'na göndermiş, Germiyanoğulları da karşılık olarak Mevlânâ Ali Fakih ile cevapnâme göndermiştir.

Süleyman Şah: "Karaman oğluna kız vireli Osman oğlu diyarımıza el uzattı" diyerek Osmanoğulları'ndan şikayet etmiştir. Bu durum, bu tarihlerde Süleyman Şah ile I. Murad'ın aralarının bozuk olduğunu gösterir. Karaman ve Osmanlı Devleti gibi iki kuvvetli hükûmetin arasında kalmış olan Germiyan Devleti, bu iki hükûmetin saldırılarına daima açıktı. Bu tehlikeli vaziyeti gören ve her iki hükûmetle de dostluk ilişkileri çok iyi olmayan ve bilhassa Karamanoğlu'nun düşmanca vaziyetinden son derece tedirgin olan Süleyman Şah, kızını I. Murad'ın oğlu Yıldırım Bayezid'e vermek isteyerek Edirne'ye bir heyet gönderdi ve en güzel memleketlerini Osmanlılara hediye etti.

Germiyanoğulları Beyliği'nin hükümdarları

I. Yakub Bey

Germiyanogulları Beyliği'nin kurucusu Yakub bin Kerimüddin Ali Şîr olup, onun zamanında en parlak devrini yaşamıştır. Yakub Bey, Anadolu Selçuklu Devleti hizmetinde emir-i kebir sıfatını taşıyacak derecede önemli vazifelerde bulunmuştur. Yakub Bey bu dönemde nüfus sahasını Kırşehir'e kadar uzattı. III. Alâeddin Keykubad'ın saltanattan çekilmesinden sonra Selçuklu tahtına ikinci defa geçen II. Gıyaseddin Mesud'a tabi olmayan Yakub Bey, İlhanlı Devleti'nin hakimiyetini tanıyarak senelik vergi vermeye başladı. Bu dönemde Karamanoğlu Beyliği'nden sonra Anadolu'da en önemli beylik Germiyan Beyliği idi. Yakub Bey yaklaşık 1305'te kumandanı Aydınoğlu Mehmed Bey'i, Batı Anadolu'daki sınırlarını genişletmek maksadıyla görevlendirdi. Aydınoğlu Mehmed Bey, Birgi merkez olmak üzere İzmir ve civarının fethine teşebbüs etmiş ve daha sonraları bölgede kendi beyliğini kurmuştur. Yakub Bey zamanında Bizanslılar'la karşılıklı savaslar yapılmıştır. Nitekim Yakub Bey 1305'te Menderes nehri kenarındaki Tripolis şehrini ve Angir (Kiliseköy)'ü zaptetmiş ve Otuz Bin kişilik bir kuvvetle Alaşehir (Filadelfiya) kentini kuşatmıştır. Ancak Bizans'ın isteği üzerine yardıma gelen Katalanlar'ın saldırısı karşısında geri çekilmek zorunda kalmıştır. Katalanlar'ın bölgeyi terk etmesinden sonra Yakub Bey, yeniden Alaşehir (Philadelphia) üzerine giderek burayı vergiye bağladı (1314).

İlhanlı hükümdarı Olcaytu'nun Anadolu'daki beylikleri itaat altına almak için gönderdiği (1314) Emir Çoban'ın davetine gelerek itaatlerini bildiren beyler arasında Germiyanlı Alişiroğulları ve Germiyanoğulları'na tâbi beyler de vardı. Daha sonra Emir Çoban oğlu Timurtaş Noyan (Demirtaş), Anadolu'ya geldiğinde (1325) Eşref ve Hamidoğulları Beylikleri'ni ortadan kaldırmış, diğerlerini zaptetmek için Eğridir'de hazırlık yaparken maiyyetindeki beylerden Eretna'yı da Karahisar-i sahip taraflarına göndermişti. Yakub Bey'in damadı olan Karahisar Bey'i kayınpederinin yanına Kütahya'ya sığınmıştır. Yakub Bey ile Eretna Bey arasında bir savaş çıkmak üzere iken Timurtaş Noyan (Demirtaş)'tan gelen emir üzerine Eretna Bey Sivas'a çekilmişlerdir (1327). Yakub Bey'in 1340'larda vefat ettiği tahmin edilmektedir. El-Ömerî, Yakub Bey devrinde Germiyan Beyliği'nin talimli düzenli ordusu olduğunu kaydetmektedir.

Mehmed Bey (1340-1361)

Yakub Bey'den sonra Germiyanoğulları Beyliği'nin başına oğlu Mehmed Bey geçmiştir. Mehmed Bey, mücadeleci ve savasçı anlamına gelen Çahsedan veya Çağsadan lakabıyla anılıyordu. Onun zamanında, daha önce Katalanlar tarafından işgal edilen Küldi (Kula) kasabası Rumlardan, Angir (Simav) kasabası Bizans İmparatorluğu'ndan geri alınmıştır. Mehmed Bey hakkında bilinenler çok azdır. Germiyanoğulları Beyliği Yakub Bey'den sonra eski üstünlüğünü kaybetmiş, hatta "Mehmed Bey" devrinde Aydınoğulları bağımsız hale gelmişlerdir. Mehmed Bey 1361'de ölmüştür.

Süleyman Şah (1361-1387)

Sah Çelebi olarak da anılan Süleyman Şah, babası Mehmed Bey'in vefatı üzerine Germiyan hükümdarı olmuştur. Onun hükümdarlığının ilk yılları olaysız geçmiştir. Karamanoğulları Alaaddin Bey ile Hamidoğlu İlyas Bey arasındaki mücadelelerde İlyas Bey'in tarafını tutmuştur. Karamanoğlu'nun saldırısına uğrayan İlyas Bey kendisine sığınınca ona yardım etmiş ve topraklarını geri almasını sağlamıştır. Bu durum Süleyman Şah ile Karamanoğlu Alaaddin Bey'in arasını açmıştır.

Bu dönemde Germiyan beyliği iki önemli Anadolu beyliği arasında sıkışmıştır. Süleyman Sah, kuzeyde devamlı topraklarını genişleten Osmanlılar'dan ve güneydoğuda Karamanlılar'dan gelecek saldırılara karşı topraklarını koruyabilmek için bazı imkanlar aramıştır. Bu maksatla kızı Devlet Şah Hatun'u I. Murad'ın oğlu Yıldırım Bayezid ile evlendirmiş ve kızının çeyizi olmak üzere Kütahya, Tavşanlı, Simav ve Eğrigöz dolaylarını Osmanlılar'a bırakmıştır. Böylece büyük fedakârlıklarla dostluk ilişkisi kurmaya çalışan Süleyman Şah, kendisi Kula'ya çekilmiştir (1381). Yıldırım Bayezid ise Kütahya valiliğine getirilmiştir.

Aynı dönemde Karamanoğlu Alaaddin Bey de Osmanlılar'la akrabalık kurmak istemiş ve I. Murad'ın kızı Melek Hatun ile evlenmiştir. Ancak bu evlilik Germiyanoğlu Süleyman Şah'ı tedirgin etmiştir.

Süleyman Şah 1387'de Kula'da vefat etmiş ve orada yaptırdığı Gürhane Medresesi'ne defnedilmiş ve yerine oğlu II. Yakub Bey Germiyan Beyi olmuştur.

II. Yakup Bey

Babası Süleyman Şah zamanında Uşak ve Suhud bölgesinde vali bulunan Yakub Bey onun ölümü üzerine (1387) Germiyan beyi olmuştur.

Osmanlı Padişahı I. Murad'ın I. Kosova Muharebesi'ne diğer bazı beylikler gibi yardımcı kuvvet gönderen II. Yakub Bey, I. Murad'in savaş meydanında şehit düşmesi üzerine Osmanlı nüfusundan kurtulmak istedi. Karamanoğulları başta olmak üzere bazı toprakları Osmanlılar tarafından alınan Hamid, Saruhan ve Menteşe beyliklerinin oluşturdugu ittifakı destekledi. Ayrıca bu durumdan istifade ederek babası tarafından kız kardeşinin çeyizi olarak verilen yerlerden geri aldı ve Kütahya'yı ele geçirdi.

Bu durum karşısında Yıldırım Bayezid, Rumeli'de sulh ve sükunu sağladığı gibi Sırplarla da anlaşma yaptı. Daha sonra hemen Anadolu'ya geçen Bayezid, kısa zamanda kendi aleyhine gerçekleştirilen ittifakı dağıttı. Saruhan, Aydin ve Menteşe beyliklerini işgal ettikten sonra Kütahya'ya yöneldi. II. Yakup Bey bu durumdan endişeye düştüğü için Yıldırım Bayezıd'i pek çok hediyelerle karşıladı. Ancak Osmanlı Padişahı, kayınbiraderine güvenmediği için yakalatmış, veziri Hisar Bey ile birlikte Rumeli'de Ipsala kalesine hapsetti.

Böylece bütün Germiyanoğulları'na ait topraklar Osmanlı ülkesine katılmış oldu (1390).

Yakub Bey 1399'a kadar Ipsala'da kaldı ve sonunda bir fırsatını bularak kaçtı ve deniz yoluyla Şam'a gitti. O sırada Şam'a gelmiş olan Timur'a sığınan Yakup Bey, maiyyetinde olanlarla birlikte Ankara Savaşı'na katıldı (1402). Yıldırım Bayezid'in Timur'a mağlup olmasıyla Osmanlı Devleti'nin parçalanması üzerine diğer beylikler gibi Germiyan Beyliği de yeniden teskil edildi ve idaresi II. Yakup Bey'e verildi. Böylece Yakub Bey On İki yıllık bir aradan sonra yeniden beyliğinin başına geçmiş oldu. Timur, Ankara Savaşı'ndan sonra Kütahya'ya gelmiş ve bir ay kadar burada ikamet etmiştir.

Yıldırım Bayezıd'in ölümünden sonra onun sehzadeleri arasında ortaya çıkan karışıklıklar sırasında önce Karamanoğlu ile bir ittifaka giren Yakub Bey, daha sonra Çelebi Mehmed'in tarafina geçti (1410). Ancak bu duruma tepki gösteren Mehmed Bey, Germiyan ili üzerine giderek Kütahya'yı zaptetti. Bu suretle Yakub Bey, ikinci defa ülkesini terk etmek zorunda kaldı. Çelebi Mehmed'in Rumeli'de asayişi sağladıktan sonra Anadolu'ya geçmesi üzerine Bursa'ya kadar ilerlemiş olan Karamanoğlu derhal geri çekilmiş, hatta Germiyan topraklarını da terk etmiştir. Osmanlı Padişahı Çelebi Mehmed Karamanoğlu üzerine yürürken Yakub Bey de yardımcı olmaya çalısmış, zahire ve levazım tedarik ederek harekâtı kolaylaştırmıştır. Böylece Yakub Bey İkinci defa ülkesine sahip olmuş ve Osmanlı hakimiyetini tanımıştır (1413).

II. Murad devrinde de Osmanlılar'la iyi geçinmeye çalışan Yakub Bey bir oğlunun olmaması ve yaşının ilerlemesi sebebiyle ülkesini Osmanlı Padişahı'na bırakmayı düşündü. Bu maksatla yaşı sekseni mütecaviz iken Bursa üzerinden Edirne'ye seyahat etti. II. Murad'la görüşmesi sırasında hüsn-i kabul gördü ve merasimle karşılandı. Germiyan ilini II. Murad'a vasiyet ederek tekrar ülkesine döndü. Yakub Bey, Kütahya'ya dönüşünden bir sene sonra öldü (Ocak 1429) ve kendi imaretinin mescidindeki mihrabın arkasına defnedildi. Yakub Bey, aradaki fasılalarla birlikte 42 yıl hükümdarlık yaptı.

Teşkilât ve kültür

Germiyanoğulları Beyliği'nin sınırları
Germiyanoğulları Beyliği'nin sınırları içerisinde yaklaşık yedi yüz kale bulunuyordu. Batı sınırları Menderes Nehirleri'ni kapsıyordu ve halk bu nehirlerden oldukça istifade ediyordu. Germiyanoğulları'na tâbi başlıca yerleşim yerleri: Kütahya, Uşak, Gediz, Kula, Eşme, Alaşehir, Tavşanlı, Simav, Emet, Sarayköy, Banaz, Çivril, Denizli, Honaz, Dinar, Sarıgöl, Buldan, Afyonkarahisar'dır.

Sosyal ve Ekonomik Hayat
Germiyanoğulları Beyliği'nin en güçlü olduğu I. Yakub Bey devrinde sosyal ve ekonomik hayatın da gelişmiş olduğu anlaşılmaktadir. Sehabeddin Ömeri, Germiyan beyinin 700 şehir ve kalesi olduğunu, ordunun tam teçhizatlı olduğu, kıymetli eşya ve hayvanlara sahip bulunduğunu bildirmektedir. Ticarete önem veren ve nakliyesinde Menderes nehrinden yararlanan Germiyanlılar bazı ihraç mallarını bu vasıta ile Ayasulug ve Balat yoluyla denizden ihraç ederlerdi. Yine bu devirde Bizans, her yıl Germiyan beyine 100.000 dinar ve pek çok kıymetli eşyayı hediye olarak gönderiyordu.

Germiyanoğulları devrinde "Germiyan kumaşları" olarak meşhur dokumalar çok kıymetli idi. Anadolu'nun her tarafında tanınan ve Bursa pazarlarında da bulunan Germiyan kumaşları Osmanlı sarayına giden hediyelik eşyalar arasında da yer alıyordu. Yine Denizli'de dokunan ve ak alemli denilen kumaştan hil'at yapılırdı. Sarıklık bezler de yine bu bölgede dokunuyordu ve I. Murad'ın kullandığı beyaz sarık ile kırmızı kaftan ve cübbesi Germiyan dokumalarındandı. Alaşehir'in kırmızı kumaşlarından da sancak yapılırdı. Germiyan askerlerinin elbiseleri mücevherli, kırmızı atlaslı ve buna benzeyen süslü elbiselerdendi.

Kütahya'nın "Gümüş" kasabasında bolca gümüş, şimdiki Şaphane ilçesinde de bolca şap çıkıyordu. "Serköy" kasabasında da bolca pirinç ekimi yapılırdı. Menderes nehirleri sayesinde de gemilerle ticaret yapılırdı. Şecereli meşhur Germiyan atları vardı ve bunlar dışarılara da sevk edilirdi.

Germiyanoğulları'ndan Osmanlılar'a intikal eden vakfiyelerden anlaşıldığına göre tesis edilen imaret ve zaviyelerde yolcu ve fakirlere en iyi şekilde hizmet ediliyordu.

O dönemde halk yerleşik ve konar-göçer olmak üzere iki kısımdı. Köy ve kasabalarda yasayanlar zirai ekonomiye sahip oldukları halde, şehirdekiler ticaret yapıyorlardı. Konar-göçerler ise hayvan besiciliği ile meşguldüler. Meyve, süt, yoğurt ve bal oldukça ucuzdu ve ziraatle uğraşanlar refah içerisindeydi.

Germiyan hükümdarı Süleyman Şah ve II. Yakub Bey adına bastırılmış gümüş sikkeler bulunmaktadır. Ayrıca Yakub Bey, Timur'un himayesinde iken onun adına, Osmanlı himayesinde iken II. Murad adına da para bastırmıştır.

Ayrıca Germiyan hükümdarlarının Denizli'de yazlıkları vardı.

Ordu

Diğer Anadolu Beylikleri'nde olduğu gibi Germiyanoğulları'nda da askerî kuvvet timarli sipahi idi. Ayrıca beylerin iktalarına göre silahlı kuvvet beslemeleri gerekiyordu. Ordu kumandanına Subaşı deniliyordu. Germiyanoğulları'na tabi beyliklerle birlikte 200.000 atlı ve yayadan ibaretti. Beyliğin kendi ordusu ise 40.000 idi. Germiyanoğulları Beyliği ordusunda kargı kullanan ve ok atan birlikler bulunmakta, savaş haricinde ordu zaman zaman askerî manevralar yapmaktaydı. Ayrıca Germiyanlılar sınırlarının korunması maksadıyla ve savaşa karşı tedbir olmak üzere mevziler kazdırıp buralara topladıkları kuvvetlerle harp hazırlıkları yapıyorlardı.

İlmî ve kültürel faaliyetler

Germiyanoğulları devrinde Kütahya ilmî ve edebî faaliyetlerin merkezi idi. Burada, bugün Demirkapı Medresesi olarak bilinen Vâcidiye Medresesi ve II. Yakub Bey Medresesi en önemli ilim müesseseleridir. Fıkıh âalimi ve aynı zamanda Germiyanoğulları Vakfı'nın mütevellisi olan İshak Fakih'in inşa ettirdiği medrese de bu devirde faaliyet göstermiştir. Bu medreselerde nakli ilimlerin yanında heyet ve astronomi de okutuluyordu.

Umur bin Savcı'nın yaptırdığı Vâcidiye Medresesi'ne adını veren Müderris Abdülvâcid, uzun yıllar hocalık yapmış ve bazı eserler kaleme almıştır. Fıkıh dalında Serhu'n-nikaye adlı eseri telif eden (1403) Abdülvacid, astronomi konusunda Çagmini'nin Mülahhas adlı kitabına şerh yazmıştır.

Germiyanoğulları zamanında yetişen ilim ve fikir adamlarının varlığı bize bu devirde beylik merkezinin ne derece canlı bir kültür hayatına sahip olduguna delalet etmektedir. Germiyan beylerinin ilim ve fikir adamlarını korumaları ve onlara deger vermeleri bu ortamin gelişmesini saglamıştır. Germiyan ilinin Osmanlılar'a geçmesiyle bu dönemde yetişen ilim ve fikir adamları, edebiyatçı ve şairler de Osmanlı idaresinde hayatlarını sürdürmüşler ve eserler vermeye devam etmişlerdir.

Edebî sahada ise Şeyhoğlu Mustafa, Ahmedî, Şeyhî, Ahmed-i Dâî, Abdullah-ı İlahi, Cemâlî Germiyanî, Kasım İzarî, Rahîmî,  gibi isimler yetişti.

Şeyhoğlu Mustafa, Süleyman Şah'ın emriyle Farsça Merzübannâme ve Kabusnâme'yi Türkçeye tercüme etmiştir. Yine Süleyman Şah'ın isteği üzerine kaleme aldığı Hursidnâme adlı mesneviyi onun ölümü üzerine Osmanlı Padişahı Yıldırım Bayezıd'e takdim etmiştir. Siyasetnâme tarzındaki eseri Kenzü'l-Kübera ise Türkçe mensur bir eserdir. Şeyhî Yusuf Sinan ise hem kabiliyetli bir saray doktoru olup hem de başta Hüsrev ü Şirin ve Harnâme olmak üzere önemli eserler vermiştir.

Ahmedî'nin İskendernâme'si de yine bu dönemde kaleme alınmıştır. Ahmed-i Daî ise Yakub Bey'in emriyle rüya tabirine dair Tabirnâme adıyla Farsça'dan bir eser tercüme etmiştir.

İmâr Faaliyetleri

Germiyanoğulları devrinde cami, medrese, çeşme gibi çeşitli mimarî eserler inşa edilmiştir. Afyonkarahisar'da çeşmeler, Ankara'da Kızılbey Camii (1299), Denizli'de Süleyman Sah'in yaptırdığı Ulu Cami (1368) ve Merkez Çeşmesi, Sandıklı'da Çavuş Çeşmesi, Kütahya'da Yakub Çelebi Medresesi, Hisar Çeşmesi, Servi (Çatal) Camii, Kale-i Bâlâ Camii (1377), Kurşunlu Camii (1377), Balıklı Camii, Analıca Camii, Vâcidiye Medresesi, Uşak'ta Kavşit Çesmesi, Kütahya'da İshak Fakih'e ait çeşme mimarî eserlerin en önemlileridir.

Kaynakça

Kütahya tarihi

Germiyanoğulları Beyliği


Chrasť nad Hornádom este o comună slovacă, aflată în districtul Spišská Nová Ves din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 906 locuitori.

Istoric
Localitatea Chrasť nad Hornádom este atestată documentar din 1280.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Chrasť nad Hornádom


Zarobljavanje države (eng. state capture) je korupcijska praksa kojom subjekt zarobljavatelj blokira i dirigira institucijama sustava da bi one radile njemu na korist. Svjetska banka ga definira kao proces gdje privatni subjekti, fizičke ili pravne osobe plaćaju nezakonitim i nevidljivim putem javnim službenicima radi utjecanja na državne ustanove kod oblikovanja zakona, pravila, norma i uredaba. Plaćanja mogu poprimiti različite oblike. Uz uplate, doniranja, preplaćivanja usluga, vid korupcije je zapošljavanje bivših državnih dužnosnika i /ili članova njihovih obitelji i bliskih prijatelja. Državu davatelj korupcije u takvim procesima drži zauzdanu i što je proces zarobljavanja duži, to je država sve dublje i teže zarobljena zbog kompromitiranosti sustava i sukoba interesa upletenih dužnosnika.

Izvori

Kazneno pravo
Kriminal

Zarobljavanje države


Stuart "Stu" Henderson, es un personaje ficticio de la serie de televisión australiana Home and Away, interpretado por el actor Brenton Thwaites del 23 de agosto de 2011, hasta el 2 de febrero de 2012.

Biografía
Inmediatamente después de unirse al grupo se hace el tatuaje "Blood & Sand" de la banda emocionado por ser parte de los River Boys comienza a presumirlo en la escuela, poco después junto a Heath Braxton son escogidos para vengarse de la banda rival perteneciente a Hammer Pirovic, ambos destruyen el coche de Hammer lo que ocasiona una pelea que termina siendo separada por la policía.

Hammer y su banda decide vengarse y centran su atención en Stu por ser nuevo, lo golpean, le quitan su nuevo tatuaje y lo tiran fuera de la casa de Heath y Darryl Braxton, después de que lo encuentran lo llevan al hospital donde lo someten a una cirugía de brazo y se recupera. El ataque a Stu ocasiona que las dos bandas se enfrenten de nuevo, esta vez termina con varios de la banda de Hammer encarcelados o muertos.

Poco después Stu conoce a Sasha Bezmel, cuando esta decide escaparse de su primer día de clases y pasa todo el día con ella, cuando el padre de Sasha, Sid Walker los ve le dice a Stu que se aleje de ella, pero más tarde los deja salir. Más tarde Stu le pide a Sasha que le mande una foto sexy y ella le envía una en donde aparece sin blusa. Su medio hermano Dexter Walker al ver la foto le dice a Sasha que Stu la ha estado mostrando pero ella no le cree y se va con él.

Cuando Stu le dice a Sasha que la ama esta queda encantada, sin embargo su felicidad no dura cuando Stu le reclama cuando no responde sus mensajes, aunque Sasha le dice que no pudo porque no tenía crédito este no le cree, se enfurece y la abofetea. Sasha queda sorprendida por el golpe pero inmediatamente Stu se disculpa y le da un anillo, así que Sasha decide perdonarlo. Más tarde Sid acusa a Stu y a Sasha de tomar su receta de prescripciones, sin embargo poco después descubre que April Scott es la responsable.

Más tarde Stu hace un dibujo para Sasha y esta se lo tatúa en su estómago, cuando Sasha se lo muestra Stu la abofetea de nuevo, Sid entra en medio de la discusión y decide llevarse a Sasha a cenar, sin embargo se desiluciona cuando su padre cancela la cita debido al trabajo. Inmediatamente Stu llega y se disculpa con Sasha y esta lo perdona otra vez.

Cuando Stu ve a Sasha platicando con un amigo y luego recibe un mensaje de él, Stu se pone celoso y la golpea de nuevo, Sasha le grita que se vaya y más tarde platica con Ruby Buckton acerca de terminar su relación con él, decidida a acabar con los maltratos Sasha le devuelve el anillo a Stu, quien molesto se roba el auto de Xavier Austin, cuando regresa le exige a Sasha que entre en el auto y ella lo hace, Stu le suplica que lo perdone y ella lo acepta de nuevo.

Durante la fiesta de la escuela Sid Walker ve por fin a Stu golpeando a su hija y furioso lo ataca. En el 2012 su padre Alan amenaza a Sid con golpearlo por lo que le hizo a su hijo y le dice a Sasha que ella es la culpable de todo lo que le pasó a Stu, quien se recupera en el hospital.

Mientras Stu se encuentra con Sasha para discutir acerca del comportamiento de sus padres su padre, Alan llega y los encuentra juntos, molesto saca a Stu y más tarde este le revela a Sasha que su padre lo golpea y que ha tomado la decisión de irse de la había.

Más tarde Alf Stewart encuentra el cuerpo de Stu cerca del Caravan Park. Luego se revela que Stu murió cuando se cayó y se golpeó la cabeza mientras jalaba a Sasha.

Notas
 Entre sus historias más importantes están: golpear a su novia Sasha y hacerle creer que es su culpa.

Referencias

Enlaces externos
 Domestic violence hitting Home | News.com.au

Henderson, Stu

Stu Henderson


This list of Sesame Street puppeteers includes all who have worked on the show, as a regular, backup, guest puppeteer, etc., and by no means should be taken as complete, as many Muppeteers only have done one skit on the show, and thus aren't credited.

Jim Henson's Muppets
 Pam Arciero: (1984–present)
Grundgetta, Crystal of the Squirrelles (puppeteering only), Mae (2005), Black and White Moo Wave Cow, Nani Bird, Various

 Anthony Asbury: (2001-present)
Various

 Heather Asch: (2006–2009; 2019)
Hansel (2006), Various

 Billy Barkhurst: (2009–2018)
Ernie (voice for Sesame Street Live shows (2009–2014); regular performer (2014–2018))

 Jennifer Barnhart: (2003–present)
Zoe (2016–present), Gladys the Cow (2003–present), Mama Bear (2003–present), Francine Lloyd Wright, Granny Snuffle, Goldilocks (2005), Super Chicken (2005), Granny Bird (2018–present), Mommy Snuffleupagus (2000s), Various

 Bill Barretta: (2001–2010)
Louie, Various

Cheryl Blaylock: (1979–1984; 1990–present)
Mona Monster, Cookie Monster's Grandma (1982), Forgetful Jones' Mother and Forgetful Jones' cousin, Various

 Camille Bonora: (1987–1996)
Meryl Sheep, Ruby, Clementine (1987–1992), Goldilocks (1991–1996), Mama Bear (1993–1996), Gladys the Cow (1992-1996), Juliet, Loretta, Stella, Countess von Backwards (1990), Ingrid (Anything Muppet), Velma the Grouch, Grandma Count, Herry Monster's Mother (1993), Polly Darton (1990), Various

 Rickey Boyd: (2006–2013)
The Twiddlebugs (voices for CGI segments), Cookie Monster's Grandmother

 Fran Brill: (1970–2015)
Prairie Dawn (1970–2015), Zoe (1993–2015), Betty Lou (1970–1984), Little Bird, Roxie Marie, Polly Darton, Mrs. Crustworthy, Wanda Cousteau, Countess von Backwards (1994–2005), Nora Nicks, Helena, Goldilocks (2007), Mae (2006–2015), Gladys the Cow (1996-2003), Various

 Lisa Buckley: (1993–2008; 2019)
Betty Lou (1993–1998), Darlene of the Squirrelles, Various

 Julianne Buescher: (1991–1995; 2001-2020)
Sherry Netherland (1993–1995), Betty Lou's Mommy, Mama Countess, Sophie (1995), Various

 Warrick Brownlow-Pike: (2017–present)
Gonger, Various

 Tyler Bunch: (1993–present)
Louie (2007–present), Mr. Can You Guess, Big Bad Wolf (2007–2013), Super Chicken (2008), Various

 Leslie Carrara-Rudolph: (2006–present)
Abby Cadabby, Goldilocks (2012–present), Rosa, Rose, Gretel (2006), Velvet, Mae (2006), Baby Natasha (2014-present), Various

 Kevin Clash: (1980; 1984–2013)
Elmo (1985–2012), Hoots the Owl (1985–2012), Baby Natasha (1989-2012), Benny Rabbit (1990-2007), Wolfgang the Seal, Kingston Livingston III, The Grand High Triangle Lover, Clementine (1985–1987), Dr. Nobel Price (1984–1988), Chip Cat, Ferlinghetti Donizetti (1984–1986), Mel, Big Bad Wolf (1980s—2008), Preposterous, Watson, Segi (puppetry), Mario, Professor D. Rabbit, Dexter (head), J. P., Baby Fats Domino, Oliver, Gus, Warren Wolf, Buster the Horse (1980), Sophie (1985), Big Jeffy (1988), Cookie Monster's Mommy (2004), One of the Fuzzy Funk, One of the Git Along Little Doggies, One of the Rockheads, Various

 R. Bruce Connelly: (1993–present)
Barkley, Various

 Bruce Lanoil: (1993–present)
Various

 Frankie Cordero: (2016–present)
Rudy, Various

 Donna Kimball (2004-2016; 2019)
Various

 Austin Michael Costello: (2016–present)
 Assistant puppeteer

 Melissa Creighton: (2007–2010; 2014–present)
Various

 Stephanie D'Abruzzo: (1993–present)
Prairie Dawn (2016–present), Curly Bear, Mae (2004; 2019–present), Lulu, Elizabeth, Mrs. Crustworthy (2016–present), Googel, Cookie Monster's Mommy (2016), Grover's Mommy (2001; 2016), Herry Monster's Mother (1998), Diva D'Abruzzo, Various

 Michael Earl: (1978–1981; 2007-2009)
Snuffy, Poco Loco, Leslie Mostly, Slimey the Worm, Forgetful Jones, Cowboy X, Sullivan, Tarnish Brother, Various

 Ryan Dillon: (2005–present)
Elmo (2013–present), Roosevelt Franklin (puppetry - 2019–present), Lefty the Salesman (2019–present), Don Music (2019–present), Dr. Nobel Price (2019), Various

 Alice Dinnean Vernon: (1994–2009; 2019)
Mama Bear (1996–2002), Goldilocks (1996–2004), Sherry Netherland (1995–1998), Little Murray Sparkles, Loretta (1996–1998), Phoebe (2001–2002), Various

 Artie Esposito: (2007)
Various

 David Matthew Feldman: (1989-2001; 2019)
Various

 Drew Massey: (2011-present)
Various

 Olga Felgemacher: (1977–1979)
Mrs. Bolinski, Various

 Allan Trautman: (2002–2010; 2019)
Various

 Michael Frith: (1987-1999; 2003-2009)
Various

 Peter Friedman: (1976–1978)
Mr. Snuffleupagus (back end), Two-Headed Monster (right head (1978) debut sketch), Various

 Fred "Garbo" Garver: (1984–1993)
Barkley, Dexter (hands), Garbo Gorilla, Various

 Dave Goelz: (1992–2011; 2019)
Various

 Louise Gold: (1991–1996)
Sally Messy Yuckyael, Loretta (1993), Various

 Stacey Gordon: (2017–present)
Julia

 Sarah Oh: (2008–present)
Tessie Twiddlebug (2008-present), Various

 Tim Gosley: (1985-1990)
Mr. Honker (Follow That Bird), Various

 Liz Hara: (2016–present)
Gladys the Cow (2021-present), Various

 Dorien Davies: (2017–present)
Various

 James Godwin (1995-2011; 2019)
Various

 Chris Hayes: (2017–present)
Hoots the Owl, Various

 Andy Hayward: (2007)
Various

 Julie Westwood: (2015-2017)
Bebe (from The Furchester Hotel)

 Sarah Lyle: (2008-2011)
Maisie Weatherberry and Samson Bookworm (series 2 on Sesame Tree)

 Brian Henson: (1998-2013)
Various

 Terri Hardin (2000-2004; 2009)

Various
 Jane Henson: (1973–1974)
Various

 Jim Henson: (1969–2002)
Ernie, Kermit the Frog, Guy Smiley, Little Chrissy (puppetry), Bip Bippadotta, Thomas Twiddlebug, Sinister Sam, Bad Bart, Little Bird (1969), Granny Fanny Nesselrode (1970; 1972), Spaceship Surprise Captain, The Genie (1973), Barry Rhymie (1978), Captain Vegetable (debut sketch), Charlie (occasionally), Yip Yip Martian, Two-Headed Monster's Mother, Harvey Monster (occasionally), Beautiful Day Monster, Various

 Richard Hunt: (1972–2000)
Two-Headed Monster (right half), Forgetful Jones (1981–1991), Gladys the Cow, Sully, Don Music, Placido Flamingo, Elmo (1984–1985), Sonny Friendly, Ferlinghetti Donizietti (1980–1984), Aristotle, Leo the Party Monster, Dip Cat, Brad, Timmy Twiddlebug, Captain Vegetable, Gilbert, Dr. Kvetch, Richard, Zero, Spaceship Surprise Mate, Worby the Grouch, Earl, Green Alphabeat, The Beetles' Lead Singer, Tarnish Brother, Grandpa Count, Grandpa Grouch, Larry Rhymie (1978), Mrs. Bolinski (1982), Tough Eddie (1984), Frazzle (1989), Harvey Monster (occasionally), Maurice Monster (occasionally), Yip Yip Martian, Mr. Snuffleupagus (back half, 1970s), Slimey the Worm (1978), Duke, One of the Rockheads, Various

 Michael Elizabeth Huston: (1986–1987)
Juliet, Various

 Eric Jacobson: (1994–present)
Grover (1998–present), Bert (1998–present), Oscar the Grouch (2015–present), Guy Smiley (2005–present), Two-Headed Monster (left half) (2016–present), Harvey Kneeslapper (2019), Various

 Haley Jenkins: (2014–present)
Mama Bear (2019-present), Karli, Various

 Frank Kane: (1979)
Mr. Snuffleupagus (back end)

 Guðmundur Þór Kárason : (1990-1995)
Various

 John Kennedy: (1993–present)
The Amazing Mumford (2004; 2018–present), Various

 Kathleen Kim : (2016–present)
Elena, Betty Lou (2017-present), Various

 Jim Kroupa: (1983–2000)
One of the Rockheads, Various

 Tim Lagasse: (1998–2016; 2019-present)
Various

 Peter Linz: (1991–present)
Ernie (2017–present), Herry Monster (2017–present), Osvaldo, el Gruñón, Timmy Twiddlebug, Samuel, Hansel (2005), Elmo (voice only, Spaghetti Space Chase grand opening ceremony) (2013), Captain Vegetable (2019), Various

 Rick Lyon: (1988–2008)
Various

 Spencer Lott: (2016–present)
Samuel, Various

 Peter MacKennan: (1987–1994)
Various

 Lara MacLean: (2001–present)
Zoe (2020-present), Various

 Noel MacNeal: (1983–present)
Daddy Snuffle, Mommy Snuffleupagus (1980s–1990s), Granny Snufflie (occasionally), Gretel (2005–2006), Smiley (2014-present), Ernie (1989-1992), Various

 Amanda Maddock (2006–2007)
Mary, Various

 Jim Martin (1989–2013; 2019)
Preston Rabbit, Lassie, Irvine (1991), Betty Lou's Dad, Various

 Gord Robertson (1985-2002)
Daddy Dodo (puppeteer), Various on Sesame Park

 Joey Mazzarino: (1990–2015)
Murray Monster, Papa Bear, Two-Headed Monster (left head) (2001–2016), Horatio the Elephant, Stinky the Stinkweed, Ingrid, Narf, Joey Monkey, Merry Monster, Colambo, Baby Tooth, Bernie Broccoli, The Fairy Godperson, Cousin Bear, Figby, The Tooth Fairy, Cyranose de Bergerac (2007), Frazzle (2014), The Big Bad Wolf (occasionally), Various

 Paul McGinnis: (2007–present)
Various

 Tracie Mick: (2007–present)
Zoe, Prairie Dawn, Tina, Various

 Alison Mork: (1991–1993; 2009)
Various

 Brian Muehl: (1978–1984; 1988; 1993–1994; 2009-2019)
Barkley (1978–1984; 1987), Telly Monster (1980–1984), Elmo (1980–1984), Dr. Nobel Price, Grundgetta (1980–1984), Clementine, Pearl, Rusty, Alphabet Bates, Tarnish Brother, Gilbert (1980), One of the Rockheads, Various

 Kathryn Mullen: (1978–1994)
Grover's Mommy (1981), proto-Elmo (1981), Telly's Mom, Various

 Jerry Nelson: (1970–2012)
Count von Count (1972–2012), Mr. Snuffleupagus (1971–1978), Herry Monster (1970–2003), Mr. Johnson (1971–2012), Two-Headed Monster (left half) (1978–2000), The Amazing Mumford (1970–2011), Biff, Sherlock Hemlock, Little Jerry, Frazzle, Fred the Wonder Horse, Farley, Simon Soundman, Sam the Robot (occasionally), Herbert Birdsfoot, Big Bad Wolf (1971–2012), Poco Loco (1974–1976), Tina Twiddlebug, Rodeo Rosie, Mr. Chatterly, Noel Cowherd, Phil Harmonic, Sir John Feelgood, Tough Eddie, Cyranose de Bergerac, H. Ross Parrot, Japanese Storyteller, The Genie, Ernest the Grouch, Granny Grouch, Lefty's Boss, Marty, Joe Busby, Jack Be Nimble, Lord Hog, Vern, Cousin Monster, Jackman Wolf, Mary Rhymie (1978), Barry Rhymie (1980), Dr. Kvetch (1997), Cookie Monster's Pop, Cookie Monster's Sister, Charlie (occasionally), Harvey Monster (occasionally), Tarnish Brother, Mommy Snuffleupagus (1970s), proto-Elmo (1980), Yip Yip Martian, Officer Krupky (Episode 0441), Various

 Carmen Osbahr: (1990–present)
Rosita, Ovejita, Various

 Frank Oz: (1969–2000; occasionally - 2001–2013)
Bert (1969–2000; occasionally - 2003–2006), Cookie Monster (1969–2000; occasionally - 2001–2004), Grover (1969–2000; occasionally - 2002–2012), Roosevelt Franklin (puppetry), Harvey Kneeslapper, Lefty the Salesman, Professor Hastings, Tessie Twiddlebug (1974–1982), Prince Charming, Rufus, Officer Krupky (Episode 0581), Moe Busby, Beautiful Day Monster, Bart, Betty Lou (1969–1970), Charlie (occasionally), Harvey Monster (occasionally), Tarnish Brother, Larry Rhymie (1980), Various

 Eren Ozker: (1969 -1998)
Various

 Bob Payne: (1978–1980)
Telly Monster (1979 debut), Georgie, Slimey the Worm (1978), Mary Rhymie (1980), Various

 Annie Peterle: (2008)
Various

 Karen Prell: (1979–1981; 2003; 2019–2020)
Deena, Masha, Various

 Martin P. Robinson: (1981–present)
Snuffy, Telly Monster (1984–present), Slimey the Worm, Fluffy, Buster the Horse, Irvine, Monty, Vincent Twice, Mrs. Grouch, Sullivan, Shelley the Turtle, Old MacDonald, Dicky Tick, Ralphie, Tito, Otto the Grouch, Earl (1995), Bart (2017), Mommy Snuffleupagus (1980s), Freddy (2018), Big Bad Wolf (occasionally), One of the Rockheads, Various

 David Rudman: (1986–present)
Cookie Monster (2001–present), Baby Bear, Two-Headed Monster (right half) (1998–present), Humphrey, Chicago the Lion, Davey Monkey, Athena, Flo Bear, Sully (1993–1999, 2020–present), Sonny Friendly (1992–2000), Tessie Twiddlebug (1987–1996), Norman, Dr. Edwynn, Ernestine, Rudder Rabbit, Velma Blank, Duane, Tyrone, Freddy (2017), One of the Fuzzy Funk, One of the Git Along Little Doggies, Granny Snuffle (1989), Dip Cat (1992), Cookie Monster's Grandma (1994), Mommy Snuffleupagus (1990s), Yip Yip Martian, Various

 Daniel Seagren: (1969–1978)
Big Bird (occasionally), Guy Smiley (debut sketch), Various

 Judy Sladky: (1987–2010)
Alice Snuffleupagus

 Caroll Spinney: (1969–2018)
Big Bird, Oscar the Grouch, Bruno the Trashman, Granny Bird, Granny Fanny Nesselrode, Sam the Robot (occasionally), Shivers the Penguin, Lefty the Salesman (occasionally - 1970), proto-Cookie Monster (1970 sketch), proto-Grover (1970 sketch), Beautiful Day Monster, Various

 David Stephens: (2008)
Various

 Andy Stone: (1999; 2003; 2007)
Various

 John Tartaglia: (1994–present)
Alfred Duck, Ernie (Play with Me Sesame, Sesame Street 4-D Magic - 2003), Phoebe (2002), Cookie Monster's Mommy (in Episode 4059), Yip Yip Martian, Various

 Toby Towson: (1978)
Barkley

 Gabriel Velez: (1984–1985; 1998; 2007; 2017-present)
Osvaldo, el Gruñón, Dani

 Matt Vogel: (1997–present)
Big Bird (1997-present), Count von Count (2013–present), Mr. Johnson (2014–present), Herb, Hansel (2006–present), Harvey Kneeslapper (2010), Forgetful Jones (2012; 2019), The Big Bad Wolf (2013), Kermit the Frog (2019), Sherlock Hemlock (2019), Biff (2020–present), Various

 Marc Weiner :
(1993-1997, 2019-present)
Various

 Steve Whitmire: (1993–2014)
Ernie, Kermit the Frog, Dr. Feel, Various

 Caroly Wilcox: (1969–1977)
Various

 Victor Yerrid: (1998-2010; 2019)
Various

 Bryant Young: (1979–present)
Snuffy (back end)

External links

Sesame Street puppeteers

List of Sesame Street puppeteers


මානව සම්පත් කළමණාකරණය

මානව සම්පත් කළමණාකරණය යනු සංවිධානයක උපරිම වත්කමක් වන එහි සේවය කරන මිනිසුන් පෞද්ගලිකව සහ සාමූහිකව සමාගමේ ඉලක්ක කරා යන ගමනට දායකවන මානව වත්කම් කළමනාකරණය කිරීමට යොදාගන්නා බැඳී ඇති උපක‍්‍රමික පිවිසීමකි. මානව සම්පත් කළමනාකරණය යන වදන සහ මානව සම්පත් යන වදනද බොහෝසෙයින් සේවා කළමනාකරණය යන වදන මගින් හඳුන්වනු ලැබූ සංවිධාන තුළ මිනිසුන් කළමනාකරණය කිරීමේ කි‍්‍රයාවලිය වෙනුවට යොදාගත්තකි. මානව සම්පත් කළමනාකරණය සීග‍්‍රයෙන් පරිණාමය වෙමින් පවතින ක්ෂේත‍්‍රයකි. එය අධ්‍යාත්මික න්‍යායක් වන අතරම වානිජ පරිචයක් ද වේ. එමගින් න්‍යායාත්මක සහ ප‍්‍රායෝගික ක‍්‍රමවේද මගින් සේවා බලකාය කළමනාකරණය කිරීම ආමන්ත‍්‍රණය කරයි.

න්‍යායාත්මක විෂය තුළ සම්ප‍්‍රදායී වදන් වූ සේවක පරිපාලනය, සේවක කළමනාකරණය, මිනිස් බල කළමනාකරණය සහ කාර්මික කළමනාකරණය ඉතා අඩුවෙන් දක්නට ලැබේ. සමහර අවස්ථාවලදී කාර්මික සබඳතා සහ සේවා සබඳතා ද ගැටළු සහගතව සමාන පද සේ යොදාගෙන තිබේ. මේ සියල්ලක්ම සාමාන්‍යයෙන් අදහස් කරන්නේ කළමනාකාරීත්වයත් සේවකයිනුත් අතර ඇති සබඳතාවත් එම සමාගම් තුළ සේවකයින්ගේ හැසිරීමත්ය.

න්‍යායාත්මක විෂය ප‍්‍රාථමික වශයෙන් පදනම් වී ඇත්තේ සේවකයින් විවිධ ඉලක්ක සහ අවශ්‍යතාවයන් ඇති පුද්ගලයින් ලෙසය. එම නිසා අනෙකුත් ව්‍යාපාරික සම්පත් වන රථවාහන සහ බඩුමුට්ටු ලෙස ඔවුන්ට සැළකිය යුතු නැත. ක්ෂේත‍්‍රය සේවකයින් පිළිබඳව ධනාත්මක දර්ශනයක් දරන අතර  සියල්ලන්ම ව්‍යාපාරයට ඵලදායීව දායකවීමට බලාපොරොත්තුවීමයි. ඔවුන්ගේ ප‍්‍රධාන ගැටළුව වන්නේ ඔවුන්ගේ උත්සාහයන්වලට දැනුම සහ පුහුණුව අප‍්‍රමාණවත් සහ කි‍්‍රයාවලිවල තිබෙන අසාර්ථකත්වය නිසාය.

ක්ෂේත‍්‍රයේ නියැලෙන්නන් විසින් මානව සම්පත් කළමණාකරණය දකිනු ලබන්නේ නැවත සොයාගැනීම් වැඩි වශයෙන් යෙදෙන සේවා ස්ථාන කළමනාකාරීත්වයක දර්ශනයකි. එය සම්ප‍්‍රදායික පිවිසීමට වඩා බෙහෙවින් වෙනස්ය. ඔවුන්ට පවරා ඇති කාර්යය සාර්ථකව අවසන් කිරීමට අවශ්‍ය සියලූ සම්පත් සැපයීම තුළින් සහ ව්‍යාපාරයේ කළමනාකරණයට ඔවුන්ගේ ඉලක්ක නිශ්චිතව සඳහන් කිරීමට බලපෑම් කෙරෙන අතර එමගින් එය තේරුම්ගෙන සේවා බලකාය මගින් සිදුකරනු ලබයි. ඒ අනුව මානව සම්පත් කළමනාකරණ ක‍්‍රමවේද නිසියාකාරව පරිචියේ යොදාගන්නා විට සමස්ත සමාගමේ කි‍්‍රයාන්විත පරිචයන් සහ ඉලක්ක පහැදිලිව පෙනෙන ආකාරයෙන් පැවතේ. මානව සම්පත් කළමනාකරණය දකින තවත් ආකාරයක් නම් සංවිධාන තුළ අවදානය අවම කිරීමේ ප‍්‍රධාන භූමිකාවක් ඉටුකිරීමයි.

සේවා කළමනාකරණය සහ ඊට සමාන පද බොහෝසෙයින් භාවිතා වන්නේ සීමිත අර්ථයක් දෙන සේවා බලකායට බඳවාගැනීමට අත්‍යාවශ්‍ය සහ සාමාජිකයන්ට පඩිනඩි සහ ප‍්‍රතිලාභ ගෙවීමේ පරිපාලන අවශ්‍යතාවයන් සපුරා ගැනීමටය. නමුත් සත්‍ය නිර්වචනයකට එළඹීමේදී ටොරින්ටන් සහ හෝල් (1987) සේවා කළමනාකරණය නිර්වචනය කරන්නේ :
එය කි‍්‍රයාවලි මාලාවකි. එමගින් ප‍්‍රථමයෙන් වැඩ කරන මිනිසුන් සහ සේවා යෝජිත සංවිධානවලට ඉලක්ක සහ සේවා සබඳතාවයේ ස්වභාවය පිළිබඳව එකඟවීමටත්, දෙවනුව එම එකඟතාවය සම්පූර්ණ කරනවාද යන්න තහවුරු කරගැනීමයි.

මිලර් (1987) මානව සම්පත් කළමනාකරණය පිළිබඳ මෙසේ සඳහන් කරයි. තරඟකාරීත්වයට වාසිදායී තත්ත්වයන් නිර්මාණය කිරීමටත් පවත්වාගෙන යෑමටත් කි‍්‍රයාත්මක කරන උපක‍්‍රම සමාගමේ සියලූම තත්ත්වයන් තුළ සේවකයින් කළමනාකරණය කිරීමට වැදගත් වන තීරණ සහ කි‍්‍රයාමාර්ගය.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Human_Resource_Management

ව්‍යාපාර අධ්‍යයනය-මානව සම්පත් කළමණාකරණය යනු


Die Indische Badmintonmeisterschaft der Saison 1977/1978 fand Anfang 1978 in Panaji statt. Es war die 42. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in Indien.

Finalergebnisse

Weblinks
https://badmintonindia.org/application/index.php?url=beta/players/national-winners/

1977
Badminton 1978
Sportveranstaltung in Panaji

Indische Badmintonmeisterschaft 1977/78


Norsk hvalfangst har været drevet langs kysten af Norge og i den nordøstlige del af Atlanterhavet af norske fangstfolk i århundreder. I 1900-tallet deltog norske hvalrederier også i storstilet fangst på større hvaler i Sydishavet. Denne fangst blev stoppet, da hvalbestandene stod på randen af udryddelse.

Historik

Vågehvalfangst langs norskekysten nævnes i skriftlige kilder allerede i 800-tallet, fangst med harpun var almindelig i 1200-tallet. Motoriseringen af fiskeflåden i 1920'erne gav stødet til den moderne vågehvalfangst.

Hvalkomiteen (1924) og Hvalrådet (1929) blev oprettet for at koordinere norske interesser i international hvalfangst, specielt i Antarktis. I 1938 blev der indført krav til koncession. i 1950'erne kom regler om maksimumsfangst per båd og bestemmelser om, at licenshavere skulle være fiskere, som ejede bådene og selv deltog i fangsten. I 1976 blev der indført årlige maksimalkvoter.

Norsk hvalfangst ved Færøerne
Fra 1894 og frem til 1984 blev der drevet jagt på storhvaler i havet omkring Færøerne. De første år var det nordmænd der byggede, ejede og drev hvalfangsstationerne på Færøerne. Det var hvalfanger Albert Grøn fra Sandefjord, der om sommeren 1894 foretog de første forsøg på at drive hvalfangst efter storhvaler ved Færøerne. Han tog til Færøerne med hvalskibet Urd i 1893 og byggede den første hvalstation på Færøerne i Gjánoyri, der ligger i nærheden af bygden Langasandur på Færøernes største ø, Strømø (Streymoy). Grøn havde fået tilladelse til at jagte storhvaler af Færøernes amtmand. Han fik lov til at sejle under norsk flag og det første år var han fritaget for at betale afgifter.

Der blev i alt bygget syv hvalstationer på Færøerne, de blev bygget i perioden 1894-1905. Flere af dem blev senere drevet af og var også ejet af færinger. De syv hvalstationer var placeret på fire øer, hvoraf tre var på Strømø. Hvalstationerne lå ved disse steder: i Gjánoyri ved Langasandur på Strømø (1894-1925), i Norðdepil på Borðoy (1898-1920), i Lopra på Suderø (1901-1953), i Funningsfjørður på Østerø (1901-1925), i Selvík på Vágar (1902-1912), i Signabøur (1902-1912), ved Áir på Strømø (1905-1984). Selv om hvalstationen ved Áir var åben indtil 1984, så holdt den sædvanlige produktion op i 1958, dvs. produktion af olie, tørfoder til eksport og hvalkød til skibe og færøske husholdninger. Hvalstationen ved Áir er den eneste hvalstation af norsk oprindelse der stadig eksisterer på den nordlige halvkugle.

Ressourcesituationen

I 1982 vedtog Den internationale hvalfangstkommission (IWC) en fangststop (moratorium) for al kommerciel hvalfangst med virkning fra 1986. Norge reserverede sig mod standsning i småhvalfangsten i den nordøstlige del af Atlanterhavet men indførte midlertidig standsning i vågehvalfangsten fra 1987, i afventning af bedre kundskaber om bestandsstørrelsen. Videnskabskomiteen i IWC har fremlagt både sikrere bestandsvurderinger og en revideret forvaltningsprocedure, men kommissionen har siden 1990 ikke været villig til at revurdere moratoriet og fangstkvoterne.

I 2004 blev vågehvalbestanden i de områder i den nordøstlige og centrale del af Atlanterhavet, hvor Norge driver fangst, anslået til 107.000 dyr – stor nok til at give grundlag for bæredygtig hvalfangst. Totalbestanden i den centrale del af Atlanterhavet blev i 2001 anslået af Den nordatlantiske søpattedyrkommissionen til 63.500 dyr.

Efter et ophold på fem år for studier af bestandsgrunnlaget, vedtog den norske regering, at fangsten af vågehval skulle genoptages i 1993. Reservationen mod fangststoppet er hjemlet i Artikel V i hvalfangstkonventionen. Norges juridiske ret til at drive vågehvalfangst er dermed ikke omstridt.

De norske kvoter baseres på videnskabskomiteens reviderede forvaltingsprocedure, og var i 2012 på 1286 dyr.

I januar 2007 fik imidlertid en række hvalarter ændret deres status på den internationale rødliste for truede arter og regnes nu som bærekraftige arter igen. Dette kan føre til ny fangst på arter, som længe har været totalfredet. Arterne, som omfattes af ændringen, er ud over vågehval, også pukkelhval, hvidhval, narhval, hvidnæse, hvidskæving og marsvin.

Fangstmetode

Hvalfangerskuden er et almindelig fiskefartøj rigget for hvalfangst, med et mandskab på 3–8 personer. Vågehvalfangst foregår som regel ved, at båden enten lægger sig til ro og venter på, at hvalen skal komme på skudhold, eller manøvreres mod det sted, hvor den ventes at komme til overfladen næste gang. Der blev i sin tid rejst kritik mod aflivingsmetoderne, og der er nedlagt et stort arbejde for at forbedre dem således, at dyret dør hurtigst muligt.

Foreløbige resultater indikerer, at omkring 80% af dyrene mister bevidstheden eller dør momentant, mens 20% død langsomt men sikkert. Omkring 10% overlever det første skud og må aflives med omskud eller med riffelskud. Det arbejdes fortsat på at reducere denne andel. Hvert år, før fangsten begynder, må alle skytter gennemgå et kursus, hvor skydning og afliving er et centralt tema. Desuden afholdes der obligatoriske skydeprøver med både harpunkanon og riffel.

Noter

Litteratur

 Karlsen: Redskapslære og fangstteknologi
 L.Karlsen, A.Kjeldsberg, E.Sandnes, A.Hay, S-L Juul (red.): Båten, bruket og fangsten
 Torsvik, Mortensen, Nedreaas (red.): Fiskeribiologi

Eksterne henvisninger
 Kommandør Chr. Christensens Hvalfangstmuseums hjemmeside
 Hvalfangstmuseets samlinger på Digitaltmuseum.no

Hvalfangst
Hvalfangst

Norsk hvalfangst


فيروس تبرقش القنبيط  هو أحد الفيروسات النباتية من مجموعة فيروسات التبرقش. ينتمي إلى جنس فيروس القنبيط  ، وهو أحد ستة أنواع في فصيلة فيروسات القنبيط .

مصادر

أمراض ومسببات أمراض النبات الفيروسية
فيروسات القنبيط
تبرقش القنبيط

فيروس تبرقش القنبيط


Le référendum constitutionnel nigérien de 1992 a lieu le  afin de permettre à la population de se prononcer sur une nouvelle constitution visant à restaurer le multipartisme pour la première fois depuis l'indépendance en 1960, mettant fin au régime à parti unique.

Le texte est l'aboutissement de la Conférence nationale réunissant les délégués du monde civil à partir du 29 juillet 1991, après que des manifestations de grande ampleur ait conduit l'armée à céder en février 1990. La nouvelle constitution met en place de forte garanties des libertés individuelles, ainsi qu'un pouvoir exécutif bicéphale composé d'un président et d'un Premier ministre soumis au vote de confiance du parlement. Le président de la République voit son mandat réduit de sept à cinq ans, mais n'est plus soumis à une limitation du nombre de ses mandats. L'armée est exclue de tout rôle dans la conduite du gouvernement.

Le projet soumis à référendum reçoit une large majorité des suffrages, conduisant ainsi à l'établissement de la Troisième République le 22 janvier 1993.

Résultat

Notes et références

Référendum au Niger
1992 au Niger
Référendum en 1992
Politique en décembre 1992

Référendum constitutionnel nigérien de 1992


Die Australische Badminton-Meisterschaft 1968 fand Anfang September 1968 in Brisbane statt. Kay Nesbit gelang es bei diesen Titelkämpfen als erster Spielerin, in zwei aufeinanderfolgenden Jahren alle drei möglichen Titel zu gewinnen.

Finalresultate

Weitere Titelträger

Referenzen
The Age, 12. September 1968, S. 26

 1968
Badminton 1968
Badmintonwettbewerb in Brisbane

Australische Badmintonmeisterschaft 1968


Der Sverdrup-Kanal () ist eine Meerenge im kanadischen Territorium Nunavut. Im kanadisch-arktischen Archipel gelegen, trennt er Meighen Island im Osten von Axel Heiberg Island im Westen.

Geographie
Der Sverdrup-Kanal beginnt an der gedachten Linie zwischen Perley Island an der Nordspitze von Meighen Island im Westen und Bad Weather Cape am Eingang des Li Fiord im Osten und erstreckt sich 65 km Richtung Süden bis zu den Fay Islands. Auf manchen Karten reicht er 150 km weit bis zur Nordspitze von Amund Ringnes Island, wo er in den Massey Sound übergeht. An seiner schmalsten Stelle ist der Sverdrup-Kanal 41 km breit. Auf seiner Ostseite münden mehrere Fjorde. Die größten sind der North und der Middle Fiord. Neben den in der Mitte des Kanals liegenden Fay Islands gibt es weitere kleine Inseln vor der Küste von Axel Heiberg Island.

Der Sverdrup-Kanal bleibt auch in den Sommermonaten von einer über fünf Meter dicken Eisschicht bedeckt. In besonders warmen Sommern wie 1998 kann die Eisbarriere unter dem Einfluss des Windes aber auch aufbrechen. Die Strömung im Sverdrup-Kanal verläuft in südöstlicher Richtung und führt Wasser polaren Ursprungs. 2,3 m unter dem Eis wurde eine maximale Geschwindigkeit von 0,5 Knoten (0,9 km/h) gemessen.

Geschichte
Im Mai 1900 erreichten erstmals Europäer den Sverdrup-Kanal: Otto Sverdrup führte ein Expeditionsteam mit Hundeschlitten von der im Jonessund liegenden Fram kommend an der Westküste von Axel Heiberg Island entlang. Wahrscheinlich überquerte Frederick Cook 1908 den Kanal als erster. Eine Karte, die nach Aussagen der ihn begleitenden Inuit angefertigt wurde, zeigt eine Insel westlich von Axel Heiberg Island, die Meighen Island in Größe, Form und Position sehr ähnelt. Cook hat die Entdeckung der Insel, auf der er eine Nacht gerastet haben soll, aber niemals für sich reklamiert. Offiziell wurden Meighen Island und die Westseite des Kanals deshalb erst 1916 von Vilhjálmur Stefánsson entdeckt. Die erste nachgewiesene Überquerung des Sverdrup-Kanals gelang Hans Krüger 1930.

Einzelnachweise

Meerenge in Kanada
Meerenge (Arktischer Ozean)
Geographie (Nunavut)
Königin-Elisabeth-Inseln
Otto Sverdrup
Meerenge in Nordamerika

Sverdrup-Kanal


Parma aşağıdaki anlamlara gelebilir:
 Parma (hayvan), Pomacentridae familyasına bağlı bir hayvan cinsi
 Parma, İtalya İtalya'da bir şehir
 Parma, İtalya'da bir futbol takımı

Parma (anlam ayrımı)


The Cat in the Hat Comes Back is a 1958 children's book written and illustrated by Dr. Seuss and published by Random House. In this book, a sequel to The Cat in the Hat (1957), the chaos-causing title character leaves a pink stain in the family bathtub, which spreads around the house as the children try to get rid of it, until the cat unveils a series of increasingly small cats from beneath his hat, the smallest of which resolves the problem.

Plot

Once again, a boy who narrates the story and his sister Sally are being left home alone for the day. This time, their mother has left them with instructions to clear away a large amount of snow while she is out. However, they are soon interrupted in their work by the return of the Cat in the Hat. The boy is warned by Sally not to talk to the Cat nor to let him come near, reminding him of what happened the last time he came. However, the Cat lets himself into their house to get out of the snow, and the boy follows him in. When he reaches the bathroom, he finds the Cat eating a cake in the tub with the hot and cold water on. The boy loses his patience and scolds the Cat for his antics, telling the Cat there is work to be done, and he should not be in the house eating cake like a pig. He tells the Cat that he should get out of the house unless he helps out with the work. Then he turns off the water and unplugs the tub, only to find that a long pink "cat ring" has formed around the sides of the bath tub. The Cat offers to help clean it up, but his initial attempts to remove the pink spot are unsuccessful as he only transfers the mess from one object to another successively, including their mother's white dress, the wall, their father's pair of $10 shoes (worth $94.66 when adjusted for inflation in 2021, and written as £7 when published in the United Kingdom), a rug, and their parents' bed. Unsure of how to remove the stain from the bed, the Cat calls on the help of Little Cat A, who lives inside his hat, who then lifts his hat to reveal Little Cat B, who likewise reveals Little Cat C, each Little Cat being smaller than the last. The three Little Cats work together, transferring the stain to the television, then into a pan, and finally outside using a fan.

Seeing the stain cover the snow, Little Cat C lifts his hat to reveal Little Cats D to G. The seven Little Cats wage war on the snow spots, shooting at pink snowballs with pop guns. This spreads the spots even more, so Little Cat G lifts his hat to reveal Little Cats H to V. But the harder the cats work, the more the spot keeps spreading, until all the snow is pink, so Little Cat V takes off his hat to uncover Little Cats W, X, Y, and finally the microscopic Little Cat Z, who the Cat in the Hat claims can solve their problem using the rare "Voom" that he has in his hat. Little Cat Z takes his hat off and unleashes "Voom", which finally eliminates the stain, clears all the snow from the paths, and returns all the Little Cats to the Cat in the Hat's hat. The Cat leaves, promising that he will return someday if they ever again have problems like "snow spots". He also states that his Little Cats will accompany him, and the book ends with him listing all of the Little Cats in alphabetical order in the form of a metrically perfect rhymed quatrain.

Cancelled film
Following the 2003 film adaption of the original story, there were plans to make a sequel based on The Cat in the Hat Comes Back. However, after the first film received bad reviews and became deemed a critical failure, Theodor Geisel's widow Audrey Geisel decided not to allow any future live-action adaptations of her husband's works.

References

Sources

Books by Dr. Seuss
Children's books about cats
1958 children's books
Sequel books
Random House books
The Cat in the Hat

The Cat in the Hat Comes Back


Tauroctonía es el nombre moderno que se da a la imagen principal del culto mitraico romano, en la que se representa a Mitra matando un toro, derivando el nombre del griego ταυροκτόνος (tauroktonos) "matanza de toros", formado por las palabras ταῦρος (tauros) "toro" y κτόνος (ktonos) "matar".

Uso
Sea como pintura o como relieve escultórico, la escena de Mitra sacrificando el toro es de representación obligada en cada mithraeum, al menos una vez y en la pared más alejada del espacio donde tenía lugar la actividad ritual. A menudo se acondicionaban nichos especiales para albergar la escena y se acompañaban de figuras secundarias.

La representación más antigua de una tauroctonía es CIMRM 593 de Rome, dedicada por un tal Alcimus, esclavo (servus vilicus) de T. Claudius Livianus, al que se identifica con T. Iulius Aquilinus Castricius Saturninus Claudius Livianus, prefecto del pretorio en el imperio de Trajano. Al igual que las otras cinco escenas tempranas que se conservan de los misterios mitraicos, está fechada alrededor del año 100.

No se debe confundir con el taurobolio, rito de los misterios de Cibeles y Atis en el que se sacrifica un toro, ya que no hay ninguna evidencia de que se hiciera lo mismo en los ritos mitraicos.

Escena principal

Mitra y el toro
Aunque con pequeñas variaciones, las principales características de la tauroctonia permanecen en todas las representaciones: Mitra se yergue sobre un toro al que ha hecho caer por la fuerza, que invariablemente aparece mostrando su perfil derecho, mientras mira al sol sobre el hombro derecho (las estatuas de Mitra en las que se muestra mirando al toro o al espectador son restauraciones de monumentos que habían perdido la cabeza de la época del Renacimiento). El toro es sujetado por la pierna en ángulo y la rodilla izquierdas de Mitra con las que ejerce presión sobre la cruz y el dorso del toro. La grupa y la pata trasera derecha del toro se encuentran doblegadas por la pierna derecha de Mitra, completamente extendida.

Con su mano izquierda tira de la cabeza del toro por los morros, sea la nariz o la boca, nunca agarrándolo por los cuernos. Estos, cuando aparecen, son cortos. Con la mano derecha sujeta un cuchillo o espada corta que hunde en el cuello o en el hombro del animal. En alguna ocasión (V 2196), el cuchillo aparece clavado en el cuello del toro al tiempo que Mitra eleva su brazo en señal de triunfo. Generalmente Mitra viste túnica hasta las rodillas con mangas largas (tunica manicata), botas cerradas (campagnus) y pantalones ajustados a la altura de los tobillos (anaxyrides, bracae). Su capa o clámide, si la lleva, se agita libremente como movida por el viento. De vez en cuando, Mitra aparece desnudo (2196 V, 2327, 201; 1275) Normalmente lleva un gorro frigio en su cabeza, como el usado por Atis. La cola del toro en ocasiones termina en una espiga de trigo. También la sangre de la herida es a veces representada como espigas de trigo o un racimo de uvas.

En varias imágenes el toro está adornado con el dorsuale romano a veces decorado con bordados. Esta banda dorsal, o bien una manta colocada en la parte trasera del animal, está adoptada al uso de los sacrificios públicos de la época, como se comprueba en numerosas imágenes, e identifica el toro como animal de sacrificio.

Por los restos de pigmento que se encuentran en algunos relieves, parece que no se siguió una tradición particular respecto al color. En el relieve de Jajce (CIMRM 1902), el toro es negro, mientras que la túnica de Mitra es azul y su capa roja. En el relieve de Marino y el fresco de la pared de Capua Vetere (181), el toro es de color blanco y la túnica de Mitra es de color rojo y el manto azul. En un grupo de estuco procedente de Roma (430), actualmente en Frankfurt, el animal es de color marrón rojizo. En el relieve del mitreum Barbarini (390), el toro es de color marrón mientras que la túnica y los pantalones de Mitra son de color verde.

El modelo artístico
Probablemente el modelo artístico de la matanza mitraica del toro fue del tipo de la Niké alada (Victoria) matando al toro, que de nuevo se convirtió en una imagen de moda durante el reinado de Trajano. La similitud es tan grande que Cumont relacionó CIMRM 25 de Baris con los misterios. Posteriormente Vermaseren y otros corrigieron como escena perteneciente a Niké. Ya en 1899, Cumont había identificado la tauroctonía como "una imitación de los motivos del grupo griego clásico de Niké sacrificando un toro", pero se supone que ambas escenas son atribuibles a las tradiciones artísticas del Pérgamo del  a. C. Esta identificación ha sido presentada como la "hipótesis menos feliz" de Cumont.

Los elementos auxiliares
Por lo general, en la mayoría de las escenas aparecen también un can (comúnmente identificado como un perro), una serpiente y un escorpión. El perro y la serpiente están intentando lamer la sangre o el grano que mana de la herida del toro, mientras que el escorpión se encuentra normalmente en los genitales del toro moribundo. Muchos relieves incluyen un pájaro, identificado con el cuervo, en algún lugar de la escena. asimismo, no es infrecuente, sobre todo en los relieves del Rhin y del Danubio, que las escenas de tauroctonía incluyan un cáliz y un león.

Rara vez ausente de los relieves, aunque a veces se incluyen como estatuas independientes, son las representaciones de Cautes y Cautópates, genios del sol naciente y del sol poniente, que portan antorchas. Por lo general, Cautes encuentra a la derecha de la escena mientras Cautópates a la izquierda, sosteniendo respectivamente una antorcha elevada y otra hacia abajo. En cincuenta escenas de tauroctonía, sus posiciones se invierten, y en pocos casos (como en la temprana CIMRM 593), ambos están en un lado de la escena. Los portadores de las antorchas suelen aparecer con las piernas cruzadas. En una serie de relieves, aparecen en las inmediaciones motivos vegetales o un árbol, a veces en ambos lados del toro, y en otras ocasiones, como en Nida, Alemania, en forma de corona alrededor del relieve. Igualmente, en Siscia (Sisak, Croacia) una corona similar, hecha de espigas de trigo, cierra el conjunto.

Los signos de las doce constelaciones zodiacales (Cáncer, Leo, Virgo, Libra, Escorpio, Sagitario, Capricornio, Acuario, Piscis, Aries, Tauro, Géminis) y alusiones a siete "planetas" (que en el pensamiento grecorromano son Sol y la Luna ) son comunes en los relieves y los frescos. Los relieves (no las estatuas) son casi siempre los bustos del Sol y la Luna, es decir, el dios del Sol y de la diosa de la Luna, respectivamente, que aparecen en las esquinas superior izquierda y derecha de la escena. Las imágenes de culto más ambiciosos incluyen el Sol montando una cuadriga de caballos subiendo a la izquierda, mientras que Luna impulsada por un carro (biga) de bueyes descendiendo a la derecha. En estos, la cuadriga del Sol está precedida por el joven desnudo Phosphorus, que corre una antorcha elevada. El carro de la Luna está precedido por Hesperus, con la antorcha baja. Los dos jóvenes son una reminiscencia de Cautes y Cautópates.

A veces además de la Luna y el Sol están representados los otros cinco dioses planetarios (Saturno, Marte, Mercurio, Júpiter, Venus) bien como estrellas en la parte interior de la capa extendida de Mitra, bien dispersos por el fondo. Es bastante común la identificación de los siete dioses planetarios son con la representación de los siete altares (por ejemplo, CIMRM 40, 1275, 1818, 2245) o, menos frecuentemente, en forma antropomorfa, como bustos o de cuerpo entero. En varios de los relieves más detallados, incluso parece que los dioses planetarios están colocados en el orden correspondiente al de su día de la semana (de derecha a izquierda: lunes / Día 2: Luna, martes: Marte, miércoles: mercurio, jueves: Júpiter, viernes: Venus, sábado / día 7: Saturno, domingo / día 1: Sol).

Según las investigaciones de Karl Bernhard Stark en 1879 todos los demás elementos de la tauroctonía excepto el mismo Mitra tienen también evidentes correlaciones astrales. Las constelaciones de Tauro (toro) y Scorpius (escorpión) se encuentran en puntos opuestos del zodíaco, y entre ellas en una estrecha banda está una sección del cielo en la que se encuentran las constelaciones caninas (Canis Major, Canis Minor o Lupus), la serpiente (Hydra, pero no Serpens o Draco), los gemelos (Géminis), el cuervo (Corvus), la copa (Crater), el león (Leo), y la estrella de la "espiga" (Spica, Alpha Virginis) tal y como aparecían en el cielo los veranos de finales del primer siglo. Al igual que en la descripción de Porfirio de los ritos mistéricos, la Luna también se asocia con un toro y Tauro es su "exaltación" (De antro 18).

Pero a partir de Cumont, que considera que el simbolismo astral (y todos los demás elementos greco-romanos de los misterios) son una mera acumulación accidental tardía, la mayoría de los estudiosos de Mitra han tratado como triviales a las correspondencias entre los elementos de la tauroctonía y las constelaciones. Sin embargo, la posibilidad de que estas correlaciones sean producto de una coincidencia involuntaria accidental es "improbable en extremo", aunque también es "estadísticamente insignificante" que las asociaciones fueran intencionales y a la vez incoherentes y poco sistemáticas. Los elementos de la escena pertenecen a la historia que el diseñador quería contar, ya que el toro está presente sobre todo porque Mitra lo mata, no porque el toro se identifique con Tauro o con la Luna.

En ocasiones, los bustos de dos o cuatro dioses de los vientos están representados en las esquinas de los relieves. Las figuras de otros dioses protectores (Juno-Hera, Océano, Hércules, Vulcano, etc) también aparecen a veces.

Interpretación
La interpretación más obvia se refiere a la precesión de los equinoccios. En esta interpretación, la muerte del toro simboliza el fin de la Era de Tauro y el comienzo de la Era de Aries, mostrando algunos paralelismos con otras religiones antiguas.

Aparte de que la matanza del toro sea un acto de sacrificio -como se infiere de los relieves en los que se adorna el toro con un dorsuale-, la función y el propósito de la tauroctonía permanecen inciertos. Ya que las escenas de tauroctonía se complementan con las escenas del ágape (a veces incluso representadas en ambos lados del monumento central), podría ser que el sacrificio fuera un acto de salvación, interpretándose que "la salvación de los fieles está asegurada por la vinculación de la matanza y el festín".

En el contexto de la teoría de Cumont de que los misterios de Mitra eran "la forma romana de mazdeísmo", el punto de vista tradicional (ahora obsoleto) sostenía que la tauroctonía representaba el mito cosmológico de la muerte del bovino primordial del zoroastrismo en el que Cumont había interpuesto la mano involuntaria de Mitra actuando por orden del Sol. Esta caracterización de Mitra por parte de Cumont ha sido descartada "no sólo por su falta de apoyo de textos iraníes", sino como "un grave conflicto con lo que se conoce de la teología iraní", en la que, a diferencia del romano, el Mitra iraní no mata ningún toro.

A raíz del desmantelamiento de las teorías de Cumont en la década de 1970, se ha pasado de trivializar los aspectos astronómicos y astrológicos de los misterios como "diversiones intelectuales destinadas a divertir a los neófitos" al reconocimiento general de que esos aspectos eran parte de sus premisas fundamentales. Este reconocimiento no es nuevo: desde los tiempos de Celso (, autor de El discurso verdadero" y conocido sobre todo a través de la obra de Orígenes Contra Celso), los misterios de Mitra se relacionan con las estrellas fijas y los planetas. En el período posterior a Cumont, este reconocimiento fue revivido por primera vez por Stanley Insler (II Congreso, 1975), quien señaló que la tauroctonía podría interpretarse sólo en función del conocimiento greco-romano de los fenómenos astronómicos. Del mismo modo, Gordon (1976) advirtió la importancia del simbolismo astronómico en el culto. Poco después, Beck publicó varios artículos (1976-1977) en los que destacaba el papel de la astronomía/astrología en el contexto del pensamiento religioso de la cultura greco-romana. Beck pensaba que era irónico que Cumont, uno de los más eminentes estudiosos de la astrología antigua, debería haber sido consciente de esta implicación, que "no pudo ver debido a su preocupación por las tradiciones iraníes". Desde la década de 1970, el simbolismo zodiacal de la escena ha provocado mucha especulación, suponiéndose que representaría una especie de "mapa estelar", un código que desvelaría el enigma de la identidad de Mitra (Michael Speidel (1980): Orion; Karl-Gustav Sandelin (1988): Auriga; David Ulansey (1989): Perseo; Juan David North (1990): Betelgeuse; Roger Beck (1994): El Sol en Leo). En 2006, Roger Beck descubrió que estos enfoques "carecían de capacidad de persuasión", porque estaban "fundamentados sobre un contexto inadecuado". A día de hoy sigue sin haber consenso sobre el tema.

Como se ha reseñado anteriormente, la función y el propósito de la tauroctonía permanecen inciertos.

Notas

Bibliografía
Beck, Roger (1976a), "Interpreting the Ponza Zodiac", Journal of Mithraic Studies 1 (1): 1–19.
Beck, Roger (1976b), "The Seat of Mithras at the Equinoxes: Porphyry De antro nympharum 24", Journal of Mithraic Studies 1 (1): 95–98.
Beck, Roger (1976c), "A Note on the Scorpion in the Tauroctony", Journal of Mithraic Studies 1 (2): 208–209.
Beck, Roger (1977), "Cautes and Cautopates: Some Astronomical Considerations", Journal of Mithraic Studies 2 (1): 1–17.
Beck, Roger (1984), "Mithraism since Franz Cumont", Aufstieg und Niedergang der römischen Welt, II.17, 4, Berlín: Walter de Gruyter, pp. 2002–2115.
Beck, Roger (1998), "The Mysteries of Mithras: A new account of their genesis", Journal of Roman Studies 88: 115–128.
Beck, Roger (2004a), "Mithraism after 'Mithraism since Franz Cumont', 1984-2003", Beck on Mithraism: Collected Works with New Essays, Ashgate, pp.3–24.
Beck, Roger (2004b), "The Rise and Fall of the Astral Identifications of the Tauroctonous Mithras", Beck on Mithraism: Collected Works with New Essays, Ashgate, pp.235–249.
Beck, Roger (2006), The Religion of the Mithras Cult in the Roman Empire: Mysteries of the Unconquered Sun, Oxford University Press.

Chapman-Rietschi, Peter A. L. (1997), "Astronomical conceptions in Mithraic iconography", Journal of the Royal Astronomical Society of Canada 91: 133–134.

Clauss, Manfred (1992), Cultores Mithrae. Die Anhängerschaft des Mithras-Kultes, Heidelberger Althistorische Beiträge und Epigraphische Studien (HABES), 10, Stuttgart: Steiner.
Clauss, Manfred (2000), The Roman Cult of Mithras: The God and His Mysteries, trans. R. L. Gordon, New York: Routledge.

Cumont, Franz (1896), Textes et monuments figurés relatifs aux mystères de Mithra, vol. II: Textes littéraires et epigraphiques, Brussels: Lamartin.
Cumont, Franz (1903), The Mysteries of Mithra, trans. Thomas J. McCormack (2nd ed.), Chicago: Open Court; London: Kegan Paul, Trench, Trübner, fasc. repr. New York: Dover, 1956.

Gordon, Richard L. (1976), "The sacred geography of a mithraeum; the example of Sette Sfere", Journal of Mithraic Studies 1 (2): 119–165.
Gordon, Richard (1978), "The date and significance of CIMRM 593 (British Museum, Townley Collection)", Journal of Mithraic Studies 2 (2): 148–174.
Gordon, Richard (1994), "Who worshipped Mithras?", Journal of Roman Archaeology 7: 450–474.
Gordon, Richard L. (1980), "Panelled Complications", Journal of Mithraic Studies 3 (1-2): 200–227.

Hinnells, John R. (1975a), "Reflections on the bull-slaying scene", in Hinnells, John R., Mithraic studies: Proceedings of the First International Congress of Mithraic Studies, Manchester UP, pp. II.290–312.

Vermaseren, M. J. (1956, 1960), Corpus inscriptionum et monumentorum religionis mithriacae, 2 vols., The Hague: Martinus Nijhoff.

Dioses de vida, muerte y resurrección
Mitraísmo
Bovinos en la cultura

Tauroctonía


Phasianidae er yfirætt innan bálks hænsnfugla. Fræðiheitið þýðir "lítur út eins og fashani".

Tilvísanir

Phasianoidea


La section féminine de l'Association Sportive Dakar Sacré-Cœur est un club de football féminin sénégalais basé dans la ville de Dakar, dans la commune de la SICAP-Mermoz.

Le club est partenaire de l'Olympique Lyonnais.

Histoire
Créée en 2017, la section est promue en première division en 2019

Le club est sacré champion du Sénégal pour la première fois en 2021 devançant les Aigles de la Médina à la différence de buts, après une victoire 4-0 face aux Amazones de Grand-Yoff lors de la dernière journée.

Le Dakar SC représente le Sénégal lors de la première édition de la Ligue des champions de la CAF, mais est éliminé en terminant deuxième des éliminatoires de la zone UFOA A derrière l'AS Mandé après une défaite 4-0 face aux Maliennes.

Après avoir cédé sa couronne nationale à l'USPA en 2022, le Dakar SC retrouve son trône la saison suivante, en devançant au classement les Sirènes de Grand-Yoff. En Ligue des champions, le club termine à nouveau deuxième du tournoi UFOA-A, à nouveau devancé par l'AS Mandé.

Palmarès

Notes et références

Club de football à Dakar
Club de football fondé en 2017

Club féminin de football au Sénégal

Association sportive Dakar Sacré-Cœur (féminines)


Das Amtsgericht Gernsheim von 1879 bis 1934 ein hessisches Gericht der ordentlichen Gerichtsbarkeit. Das Gericht hatte seinen Sitz im Rathaus von Gernsheim.

Gründung
Mit dem Gerichtsverfassungsgesetz von 1877 wurden Organisation und Bezeichnungen der Gerichte reichsweit vereinheitlicht. Zum 1. Oktober 1879 hob das Großherzogtum Hessen deshalb die Landgerichte auf. Funktional ersetzt wurden sie durch Amtsgerichte. So ersetzte das Amtsgericht Gernsheim das aufgehobene Landgericht Gernsheim. "Landgerichte" nannten sich nun die den Amtsgerichten direkt übergeordneten Obergerichte. Das Amtsgericht Gernsheim wurde dem Bezirk des Landgerichts Darmstadt zugeordnet.

Gerichtsbezirk
Der Gerichtsbezirk der Amtsgerichts Gernsheim umfasste:

Ende
Zum 1. Oktober 1934 wurde das Amtsgericht Gernsheim aufgehoben. Der Gerichtsbezirk wurde auf den der Amtsgerichte Worms und Großgerau aufgeteilt.

Anmerkungen

Einzelnachweise

Gernsheim
Gernsheim
Gegründet 1879
Aufgelöst 1934
Organisation (Landkreis Groß-Gerau)
Geschichte (Landkreis Groß-Gerau)

Amtsgericht Gernsheim