Apure State (, ) is one of the 23 states of   Venezuela. Its territory formed part of the provinces of Mérida, Maracaibo, and Barinas, in accordance with successive territorial ordinations pronounced by the colonial authorities.  In 1824 the Department of Apure was created, under jurisdiction of Barinas, which laid the foundations for the current entity.  In 1856 it separated from Barinas and for the first time Apure appeared as an independent province, which in 1864 acquired the status of state.  In 1881, however, a new territorial division combined Apure and Guayana to form a single state named Bolívar.  In 1899 it reestablished its autonomy and finally, by means of the Constitution of 1909, gained its current borders.

The territory was famous for heron plumes, which adorned European courts.  At the same time, it was the scene of armed encounters that marked the evolution of the War for Independence, as well as numerous battles during the civil war.  In the Apurean environs, Rómulo Gallegos was inspired to write his novel Doña Bárbara, which describes the magnitude of this land.

The state capital is San Fernando de Apure.

Based on the 2011 census information, the estimated population of Apure State in 2011 is 459,025 inhabitants.

Toponymy
Apure state derives its name from the Apure River, which runs through the state. The river was known by that name in Spanish no later than the 1648 works of friar Jacinto de Carvajal. The source of the name of the river is less certain, with theories attributing it to the name of a local shrub or to a local indigenous chieftain named Apur.

History
The conquest of Apure began in the mid 17th century when the land was populated by many indigenous peoples, including the Arawak and the Caribs. Actual settlement did not start until the early 18th century with large cattle foundations started by landowners looking to expand their already crowded cattle ranches in San Carlos de Austria and other cities. Some of these included Jose Ignacio Pumar (Marquee of Pumar), Joseph Blanco Y Salazar along with Franciscan missionaries from Andalucia and others missionaries and landowners that would "pacify" and remove the natives by the sword or converting them to Christianity.

In the colonial era, Apure was at one time part of the Province of Mérida del Espíritu Santo de la Grita, which merged with Maracaibo in 1676 to form Maracaibo Province. Its territory was part of the territory split from Maracaibo Province in 1786 to form Barinas Province. Apure Province was split from Barinas in 1823, and in 1864 it was given state status.

Apure has been an autonomous  state since 1864, when the Venezuelan territory organized itself as los Estados Unidos de Venezuela, or United States of Venezuela.  In 1881 it formed part of the state of Bolívar along with Guayana, but recovered the category of autonomous state in 1899.

Geography
The state of Apure is located to the southwest of Venezuela, positioned between 06º03'45'' and 08º04'22'' latitude North and 66º21'45'' and 72º22'30'' longitude West.  It is bordered on the north by the states of Táchira, Barinas, and Guárico, on the east and southeast by the states of Bolívar and Amazonas and on the south and west by Colombia.

Geology

Originating in the Tertiary (Neogene) and Quaternary (Pleistocene) periods, the Llanos (plains) of Apure are formed by sediments of little or no consolidation, with sandy and clayey deposits built up by floods in recent times.  On the banks of the Orinoco one finds outcroppings of rocks, from the Archean era, which are part of the Guiana Shield and appear at heights called galleys.  Likewise, in the Andean foothills, rocks from the Tertiary Period form hills and short slopes in the mountain range.

A large part of the state of Apure is constituted by an extensive field of dunes (occupying some 30,000 km²), which has the peculiarity of not being a desert climate but a savannah, with natural grasslands alternating with corridors of jungle and voluminous rivers with sand dunes of more than  in length and 20 m in height.  Some of these dunes are used by llaneros to establish dairy farms, which, in addition to processing milk, prepare a group of cattle to go to the head of the pack (which in the llanos is referred to as the godmother of the herd), according to the work of Calzadilla Valdés.

Also, they allow the livestock to take refuge from the floods. The ecosystem in the savanna is the result of having been modeled by the wind (aeolian processes).  It is not, as noted in the Atlas of Venezuela: A Spatial Image (Atlas de Venezuela: Una imagen espacial, also known as El Atlas de Petróleos de Venezuela), an ecosystem of "paleodunas", literally 'old dunes,' formed in an environment with a much drier climate than the current one, but a mechanism of dune formation that acts only in the dry season since the lowering of the water level of the Orinoco at the rivers' lowest point, especially that of those that originate in the llanos, extensive beaches of fine sand are left behind, that the trade winds very quickly will transfer to the southeast, forming what now constitutes el Parque Nacional Santos Luzardo (the Santos Luzardo National Park), which takes its name from one of the main characters in the novel Doña Bárbara by Rómulo Gallegos.

Terrain
It is almost entirely flat, with extensive plains from the convergence of the Apure, Arauca, and Capanaparo Rivers with the Orinoco to the foothills of the Andes.  With little unevenness of terrain, the altitude fluctuates between 40 and 200 meters above sea level.

The Apurean llanos feature several important physiographic events, generated by the type of soil, climate, and its hydrological pattern.  Protruding between them are zones of dunes, delta plains, and such features as shoals, banks, and estuaries, which are very prone to floods during the rainy season.  Furthermore, in the west of the territory, one finds foothills and mountains with altitudes of greater than 3 km, in a portion of the Cordillera Oriental Andina (Eastern Andean Range) that borders Estado Táchira.

Hydrography
The state is sliced by numerous rivers of great length and breadth, all of which are part of the Orinoco river basin.  The Apure River, the most important of these, is at the same time the main Venezuelan tributary of the Orinoco from its left border, and the second longest in the country: it covers some  from its source to its mouth.

All of the lands in the south of the state constitute a zone where the springs, the branches, the rivers, the lagoons, and the swamps extraordinarily complicate the hydrography.  Apure relies on an abundant phreatic zone that supplies the cities and towns with potable water, and a few decades ago networks of modules were created that allowed water storage for use in periods of drought.  The most important rivers in the state are: the Apure for which the state is named; the Arauca, at more than  long, which has its source in Colombia and forms the border between the two countries for a stretch, and unites the Apure by means of various branches and springs before flowing into the Orinoco; the Orichuna Channel at more than  long; the Capanaparo, Cinaruco, Cunaviche, Matiyure, and Meta.  The upper courses of the Apure River are formed by the Uribante and the Sarare, whose lower parts are found in the state of Apure.

Climate
The warm, rainy tropical savannah climate is dominant, with a severe dry season and a rainy season. Also, the temperature can be high all year round. 700 and the 1500 mm. Due to the characteristics of the state relief, the temperature presents a relative uniformity in almost all the territory. From the Andean foothills, temperatures will decrease in proportion to the increase in altitude, reaching up to 10 °C in the extreme northwest of the state, above 3,200 meters above sea level in El Tamá.

The shape of the precipitation distribution in the Apure state is one of the fundamental characteristics, being related to modifying factors such as latitude, relief, cold fronts and intertropical convergence.

Soils
They vary in quality and texture according to age and drainage, elements that influence the nature of the mixture. Similarly, exposure to very humid or somewhat drier climatic conditions is relevant. The result is uneven, so that the soils are distributed as follows: in the dune areas, they are acidic and low in nutrients; in sectors of constantly flooded plains, they are of medium quality and deficient in fertility; in the banks they have good drainage and medium textures; and in the northeast (towards Biruaca) they have extraordinary agricultural power.

Vegetation
In almost all the territory prevails a vegetation of savannah, herbaceous, grassland, scrub and bushes

Politics and government

It is an autonomous and politically equal state, organizing its administration and public powers through the Constitution of the State of Apure. The current Constitution was adopted on 15 October 2002 and partially reformed in 2005. Amendments or Reforms to the Constitution may be proposed by the Legislature, the governor, the majority of the Municipal Councils of the State or 10% of the voters. For an Amendment or Reform created by the Legislative Branch to be approved, it needs to receive an absolute majority of the votes of the parliamentarians, nor is it necessary to submit the reform to a referendum.

Executive Power

It is composed of the Governor of Apure State and a group of State Secretaries. The Governor is elected by the people by direct and secret vote for a period of four years and with the possibility of immediate re-election for equal periods, being in charge of the state administration. The formet governor is Ramon Carrizales of the PSUV party for the 2012–2016 term.

Since 1989 governors are directly elected by the citizens of the state, the current governor is Ramon Carrizales who has been in office since February 2011, appointed by the State Legislative Council according to the constitution of that entity to complete the remaining government period, after Governor-elect Jesus Aguilarte Gamez presented his resignation alleging "health problems", Aguilarte's administration was being questioned even by sectors of his own party had been serving as governor since 2004 and had been re-elected in 2008.

Like the other 23 federal entities of Venezuela, the State maintains its own police force, which is supported and complemented by the National Police and the Venezuelan National Guard.

Legislative power
The state legislature is the responsibility of the Legislative Council of Apure State, a unicameral parliament, elected by the people by direct and secret vote every four years, with the possibility of re-election for two consecutive periods, under a system of proportional representation of the population of the state and its municipalities.

Municipalities and municipal seats

Apure is made up of 7 municipalities and 26 parishes. The municipalities Páez and Rómulo Gallegos make up the Distrito del Alto Apure.

Demographics

With a population density of 7 inhabitants/km2, Apure is one of the most unpopulated states in the country. Extensive empty or almost uninhabited areas characterize its territory, traditionally affected by a strong emigration towards Aragua and the city of Caracas; nevertheless, the negative balance thrown by that phenomenon has been reverted when receiving an important flow of immigrants from the Venezuelan Andes and Colombia.

The population is mostly concentrated in urban areas and 48% is made up of young individuals between 10 and 40 years of age. Its main cities are: San Fernando and Guasdualito. Its main towns are Achaguas, Biruaca, Bruzual, Mantecal, El Amparo, Elorza, La Victoria, Puerto Paez and San Juan de Payara.

Race and ethnicity

According to the 2011 Census, the racial composition of the population was:

Economy
Agriculture and livestock are the main economic activities in Apure State. Sugar cane, caraota, beans, fruit trees, oil palms, bananas and cassava, among others, are grown in the agricultural areas. The livestock sector is basically specialized in the production of cattle, concentrating about 30% of the heads of cattle in the whole national territory.

Tourism

Apure state has several national parks and herds or farms that receive national and foreign tourists

Río Viejo National Park: this park was decreed to safeguard the San Camilo forest reserve and the Cutufí jungle, which are located to the south, on the border with Colombia. It is crossed by important rivers such as Cutufí, Nula, Sarare and Burguita. The plant and animal species are characteristic of the Venezuelan high plains.
Santos Luzardo National Park: this park has a plain landscape whose limits are: to the south, the Cinaruco River bank; the Cinaruco River, in the most northern part; and the Orinoco River in the eastern part. The steppe has an extensive surface of dunes and the "Galeras del Cinaruco", a geological phenomenon that reaches up to 200 meters above sea level and contrasts with the flat and low savannahs. The flat landscape finds its greatest expression here with gallery forests, flat lagoons, rivers, extensive beaches and islands. The vegetation shows a contrast of forest and savannah. You can find a wild fauna integrated by numerous species of birds, fish and terrestrial and aquatic mammals.
El Tama National Park: this park of steep topography is a portion of the Venezuelan Andes that is characterized by a group of mountain ranges among which the Páramo de Tamá, the Serranía de Santa Bárbara, the Páramo Judío and the Páramo El Cobre stand out. It serves as protection for the high basins of numerous rivers such as the Cutufí. Its different altitudinal levels define four plant formations corresponding to premontane, humid, semi-cloudy forests and subalpine moors with common Andean endemic species. A variety of mammal species can be found, such as the spectacled bear, the paca, the tapir, the anteater and the cunaguar. Among the birds: the Inca hummingbird, the mountain partridge, the bay cockroach, the sun angel hummingbird, among others.

See also

 States of Venezuela

References

States of Venezuela
States and territories established in 1901

Apure


Arap-İsrail savaşları, Arap Birliği ülkeleri (başlıca Mısır, Suriye, Ürdün ve Filistin) ve İsrail arasındaki politik gerilim ve askeri savaşlar dizisidir. Modern Arap-İsrail savaşlarının kökenleri, 19. yüzyıl sonlarına doğru ortaya çıkan Siyonizm ve Arap milliyetçiliğine dayanır. Yahudiler tarafından tarihi anavatan olarak adlandırılan toprakları, Pan-Arap hareketi, Filistinli Araplara ait olarak görür ve Pan-İslamist bağlamda ise, bu toprakların, Müslümanlara ait olduğuna inanılır. Filistinli Yahudiler ve Araplar arasındaki savaş; 20. yüzyılın başlarındaki Nebi Musa ayaklanması (1920), Jaffa ayaklanması, 1929 yılında Filistin ayaklanması ve 1947 yılında büyük bir sivil savaşa dönüşen ve 1948 yılında İsrail Devleti'nin kurulmasıyla bütün Arap Ligi ülkelerine sıçrayan Arap başkaldırışıyla ortaya çıktı.

Savaş, Osmanlı İmparatorluğu'nun çökmesinden sonra ortaya sınırlarla ilgili hırslardan doğan politik ve milliyetçi çatışmalarla başladı ve yıllar içinde, geniş çaplı bölgesel Arap-İsrail savaşına döndü. 1973 yılındaki Yom Kippur Savaşı sonrasındaki ateşkesle, geniş çaplı çatışmalar sona erdi ve savaş, lokal İsrail-Filistin Savaşına döndü. 1979 yılında, İsrail ve Mısır arasında, 1994 yılında, Ürdün ve İsrail arasında ateşkes anlaşmaları imzalandı. Oslo Anlaşmaları, 1993 yılında, Filistin Ulusal Yönetimi'nin kurulmasına öncülük etti ama bütün sorunları çözecek barış anlaşmasına ulaşılamadı. Suriye ve İsrail arasında bir ateşkes imzalandı ve 2006 yılında İsrail ve Lübnan arasında bir ateşkes imzalandı. İsrail, ve Hamas tarafından yönetilen Gazze arasındaki savaş, 2009 yılında ateşkesle sonuçlanmasına rağmen ve direkt olarak Arap Ligi'yle bağlantılı olmamasına rağmen, İsrail – Filistin savaşının bir parçası olarak görülür. Mısır ve Ürdün'le gerçekleşen ateşkeslere ve genel ateşkeslere rağmen, Arap dünyası ve İsrail'in arası sınırlarla ilgili genelde açıktır.

Arka Plan

Savaşların Dini Yönleri

Yahudi, Müslüman ve Hristiyanlar, uzlaşmaya kapalı duruşları için dini argümanlara başvururlar. Günümüzdeki Arap-İsrail savaşlarının tarihi; Hristiyan, Yahudi ve Müslümanların inançlarından, "söz verilmiş topraklar", "seçilmiş insanlar" ve seçilmiş şehir Kudüs ile ilgili anlayışlarından etkilenmiştir. Her dinin mensubu insanlar, seçilmiş insanların kendileri olduklarına ve seçilmiş topraklarla seçilmiş şehir Kudüs'ün kendilerine ait olduğuna inanmaktadır.

Tevrat'a göre, Kenan bölgesi ya da Eretz İsrail (İsrail toprakları) tanrı tarafından İsrail oğullarına söz verilmiştir. 1896 yılındaki "Yahudi Devleti" adlı manifestosunda, Theodor Herzl, tekrar tekrar kutsal kitaptaki söz verilmiş topraklar kavramından bahseder. Likud, İsrail topraklarıyla ilgili kutsal kitaptaki iddiaları parti politikasına ekleyen en seçkin partilerden biridir.

Müslümanlar da, Kur'an'a göre, İsrail'in bulunduğu toprakların kendilerine ait olduğuna inanır. Toprakların tanrı tarafından İbrahim'in en küçük oğlu İshak'a söz verilmiş olduğuna inanan Yahudilerin aksine, Müslümanlar; Kenan topraklarının, İbrahim'in büyük oğlu İsmail (Arapların soyunun kökeni olduğuna inanılır)de dâhil olmak üzere, bütün torunlarına söz verildiğine inanır. Müslümanlar, İbrahim Tapınağı ve Tapınak Tepesi gibi birçok kutsal Yahudi alanlarına saygı gösterir. Geçen 1400 yılda, Müslümanlar, bu antik İsrail oğulları toprakları üzerinde birçok İslami abide inşa etti. Bunların arasında, Kubbetü's-Sahre ve Ağlama Duvarı'na oldukça yakın olan Mescid-i Aksa vardır. Bu yakınlık, Müslümanlar ve Yahudileri Kudüs'le ilgili savaşa getirdi. Müslümanlara göre, Muhammed, cennete ilk çıktığında Kudüs'ten geçti. Hamas'a göre, İsrail'in bulunduğu topraklar, Müslüman Araplara aittir ve Müslümanlar tarafından yönetilmelidir.

Hristiyan Siyonistler, Yahudilerin bu topraklar üzerindeki haklarını desteklemekteler çünkü Hristiyan Siyonistlere göre, Yahudilerin İsrail topraklarına dönmesi, İsa'nın ikinci gelişi için bir ön koşuldur.

Millî Hareketler

I. Dünya Savaşı'ndan önce, 400 yıl boyunca, Güney Suriye'de dâhil olmak üzere Orta Doğu, Osmanlı İmparatorluğu'nun yönetimi altındaydı. İmparatorluğun sonlarına doğru, Osmanlılar Türk etnik kimliklerini benimseyip, İmparatorluk içerisinde Türklerin önceliklerini öne sürdüler ve Araplara karşı ayrımcılığa yöneldiler. Osmanlı İmparatorluğu'ndan kurtulma arzusu, birçok Yahudi ve Arabın, Birinci Dünya Savaşı esnasında İtilaf Devletleri'nin yanında olmasına neden oldu. Bu aynı zamanda geniş çaplı bir Arap milliyetçiliğinin önünü açtı. Hem Arap milliyetçiliği hem de Siyonizm ilk olarak Avrupa'da başladı. Siyonist Kongresi, 1897 yılında Basel'de ve Arap Kulübü 1906 yılında Paris'te kuruldu.

19. Yüzyılın sonlarında Avrupa ve Orta Doğu'daki Yahudi toplulukları artarak Güney Suriye'ye göç etmeye ve yerel Osmanlı toprak sahiplerinden toprak almaya başladılar. 19. Yüzyılın sonlarına doğru Güney Suriye'nin nüfusu 600.000'e ulaştı. Bunların çoğu Sünni Müslüman Araplardı ama kayda değer sayılarda Yahudi, Hristiyan, Dürzi, Samiri ve Bahailer de vardı. Bu dönemde Kudüs, duvarlarla çevrili alanı geçmiyordu ve nüfusu 30.000 civarındaydı. Kibbutz adı verilen kolektif çiftlikler kuruldu ve aynı zamanda ilk defa, tamamıyla Yahudiler tarafından yerleşim alanı olarak kullanılan, Tel Aviv şehri kuruldu.

1915-16 yıllarında, Birinci Dünya Savaşı başlama aşamasındayken, Mısır'daki İngiliz Yüksek Komiseri, Henry McMahon, Mekke ve Medine'nin yönetiminden sorumlu, Haşimi Ailesi'nin lideri Hüseyin İbn Ali'yle gizlice yazıştı ve Hüseyin'i Osmanlı İmparatorluğu'na karşı bir Arap ayaklanmasına liderlik etmesi için ikna etti. McMahon Araplara, eğer savaşta İngilizlerin yanında olurlarsa, Haşimi'lerin yönettiği bağımsız bir Arap Devleti kurmalarına destek verecekleri sözünü verdi. Bu devlet Filistin'i de kapsayacak ve Osmanlı'nın Arap vilayetlerini içine alacaktı. Arap Ayaklanması T.E. Lawrence (Arabistanlı Lawrence) ve Hüseyin'in oğlu Faysal tarafından yönetildi ve Osmanlılara karşı zaferle sonuçlandı. İngilizler Osmanlı'ya ait birçok alanın kontrolünü ele geçirdi.

Filistin'deki İlk Çatışmalar

1917 yılında, Güney Suriye, İngiliz güçleri tarafından işgal edildi. İngiliz hükûmeti Balfour Deklarasyonu'nu yayınladı. Bu deklarasyon, hükûmetin, Filistin'de Yahudiler için millî bir vatan kurulmasına sıcak baktığını belirtiyordu ve aynı zamanda bu kuruluş esnasında Filistin'de bulunan gayri-Yahudilerin bütün haklarına (dini ve sivil hakları) sahip çıkılacağını da belirtiyordu. Deklarasyon, başta başbakan David Llyod George olmak üzere birçok İngiliz hükûmetindeki kilit ismin, savaşı kazanmak için Yahudi desteğine ihtiyaç duydukları düşüncesinden ortaya çıktı. Arap dünyasında ise, deklarasyon büyük bir endişeyle karşılandı. Savaştan sonra, bölge, 1923 yılında, Filistin İngiliz Mandası olarak İngilizlerin yönetimine geçti ve günümüzdeki İsrail Devleti sınırlarını, Filistin bölgesini ve Gazze şeridini içerdi.

1920 yılında Suriye Arap Krallığı'nın kurulmaya çalışılması başarısızlıkla sonuçlanınca Arap milliyetçileri arasında büyük bir kriz oluştu. Fransız-Suriye savaşının kötü sonuçlarıyla, başkenti Şam olan Haşimi Krallığı yenildi ve Haşimi hükümdar, manda yönetimindeki Irak'a kaçtı. Krizin ilk çarpışması, 1920'de Tel Hai mücadelesiyle Arap ve Yahudiler arasında oldu. Krizin önemli sonuçlarından biri de Hajj Amin el-Hüseyni'nin Şam'dan Kudüs'e dönmesiyle ve Pan-Arabist Haşimi Krallığı'nın çökmesiyle, Arap milliyetçiliğinin, Filistin'de yerel versiyonu oluştu.

Bu dönemde, manda yönetimindeki Filistin'e Yahudi göçü devam etti. Filistinli Araplar, bu Yahudi göç akımını anavatanlarına ve kimliklerine tehdit olarak gördüler. Ayrıca Yahudilerin toprak alım politikaları ve Yahudilere ait işlerde ve çiftliklerde Araplara iş vermemeleri Arapları öfkelendirdi. 1920 yılının başlarında İngiliz yönetiminin Yahudi göçmenlere yaklaşımlarının Araplar için adil olmayan sonuçlar doğurduğu gerekçesiyle gösteriler yapıldı. Aynı yıl bu kızgınlık, El-Hüseyni'nin Kudüs'te ayaklanmaları kışkırtmasıyla, şiddetin meydana çıkmasına neden oldu. 1922 tarihli Beyaz Kâğıtta Winston Churchill, Araplara, Belfour Deklarasyonu'nun amacının bir Yahudi Devleti kurmak olmadığını belirtti.

Vladimir Jabotinsky'nin Betar adlı politik grubunun 1929 yılında Ağlama Duvarı'nda gerçekleştirdiği gösterilerden sonra, Kudüs'te bir ayaklanma başladı ve Filistin'in her yanına yayıldı. Araplar 67 Yahudi'yi Hebron şehrinde öldürdü. Daha sonra bu Hebron Katliamı olarak adlandırıldı.

1929 yılındaki ayaklanmaların haftasında 116 Arap ve 133 Yahudi öldü ve 339 kişi yaralandı.

1931 yılına gelindiğinde Filistin'deki nüfusun %17'si Yahudi'ydi ve bu sayı 1922 yılından itibaren %6 artmıştı. Yahudi göçü Nazi'ler Almanya'da yönetime geldiğinde uç noktaya ulaştı ve İngiliz yönetimindeki Filistin'de bulunan Yahudi sayısını ikiye katladı. 1930'ların ortasında İzzettin El Kasım Suriye'den Filistin'e giderek, Kara El adlı anti-Siyonist ve anti-İngiliz milis güçlerini kurdu. Çiftçileri toplayarak askeri eğitim verdi ve 1935 yılına gelindiğinde 800 kadar adamı vardı. Hapishanelerde bombalar ve silahlar vardı ve buralarda Yahudi yerleşimcileri öldürürlerdi. 1936'ya doğru tansiyonun yüksekliği 1936-1939 Filistin Arap Ayaklanmasına götürdü.

Arap tarafından gelen baskılarla birlikte, İngiliz Manda otoritesi Filistin'e göçen Yahudi sayısını oldukça azalttı. Getirilen kısıtlamalar, mandanın sona ermesiyle sona erdi. Bu Nazi Holokost'u ve Avrupa'daki Yahudi göçmenlerin Filistin'e akmasıyla aynı döneme denk geldi. Birçok Filistin'e giriş yasadışı olarak kabul edildi ve bölgede daha fazla probleme sebep oldu. Problemi diplomatik şekilde çözmeye çalışma girişimleri sonuç vermedi ve İngiltere, yeni kurulan Birleşmiş Milletler'den yardım istedi. 15 Mayıs 1947 tarihinde, BM Genel Kurulu UNSCOP adlı komiteyi görevlendirdi. Komitede 11 devletten temsilciler vardı. Filistin'de gerçekleştirilen beş haftalık çalışmadan sonra, 3 Eylül 1947 tarihinde Genel Kurul'a rapor sunuldu. Raporda çoğunluk ve bir azınlık raporu vardı. Çoğunluk raporu Ekonomik olarak bağlı bir Ayrılma Planı sundu. Azınlık raporu ise bağımsız Filistin Devleti'ni önerdi. Birkaç değişiklikle, Ekonomik Birlikle Ayrım Planı, 29 Kasım 1947 tarihinde 181 numaralı çözüm önergesiyle sunuldu. Çözüm önergesi 33 evet 13 hayır ve 10 çekimser oyla kabul edildi. Arap Ligi önergeye karşı oy kullandı. Filistin'de ise Araplar ve Yahudi Filistinliler stratejik noktaları kontrol etmek için açıkça savaşıyorlardı. Her iki tarafta büyük zulümlerle karşı karşıya kaldılar.

Filistin'de Sivil Savaş

Mandanın sona ermesine birkaç hafta kala, Haganah, BM tarafından Yahudi Devleti'ne verilen bütün sınırlarda kontrolü sağlamak için saldırılarda bulundu. Çok sayıda mülteci yarattı bu saldırılar ve Tabariye, Hayfa, Safad, Beisan ve Jaffa şehirlerini ele geçirmelerini sağladı. 1948 başlarında, İngiltere, 14 Mayıs'ta manda yönetimi sona erdirmek istediğini çok açık bir şekilde belirtti. Buna cevap olarak, ABD başkanı Harry S. Truman, 25 Mart'ta bölünme yerine BM vekilliğini önerdi. Önerisi esnasında, bölünmenin barışçıl yollarla olmayacağını, acil adımlar atılmazsa, Filistin'de kanun ve düzeni koruyacak hiçbir otoritenin kalmayacağını belirtti. Şiddet ve kan, kutsal topraklara dökülecekti. Ülkedeki insanların geniş çapta bir savaşa gitmesi engellenemeyecekti.

Bu savaşlardan başlıcaları şunlardır:

 1948 Arap-İsrail Savaşı
 1956 Süveyş Krizi
 1967 Altı Gün Savaşı
 1973 Yom Kippur Savaşı
 Lübnan İç Savaşı
 İlk İntifada
 İkinci İntifada
 2006 İsrail-Lübnan Savaşı
 Gazze Savaşı
 Gazze Şeridi hava saldırıları
 2014 Gazze Savaşı
2021 Filistin-İsrail çatışmaları

Kaynakça

Arap-İsrail savaşları
Soğuk Savaş
20. yüzyılda Asya

Arap-İsrail savaşları


Der Kelantan () ist ein Fluss in Malaysia.

Geografie
Er ist einer der drei größten Flüsse auf der malaiischen Halbinsel. Sein Einzugsgebiet deckt etwa 85 % des gleichnamigen Bundesstaats Kelantan ab und ist zum größten Teil deckungsgleich mit den Staatsgrenzen. Der Fluss entsteht durch den Zusammenfluss der beiden Flüsse Sungai Galas und Sungai Lebir nahe der Stadt Kuala Krai. Seine höchstgelegenen Quellen befinden sich am Gunung Korbu (2183 m). Er mündet etwa 9 km nördlich der Stadt Kota Bharu in das Südchinesische Meer.

Hydrologie
In den Wintermonaten, zur Regenzeit kommt es häufig zu Überschwemmungen.

Bilder

Einzelnachweise

Geographie (Kelantan)
0Kelantan

Sungai Kelantan


Carsten "Beathoven" Mohren (* 20. Juli 1962; † 31. Januar 2017 in Berlin) war ein deutscher Musiker, Produzent, Keyboarder, Komponist und Tontechniker.

Biografie
Mohren wuchs als Ziehsohn von Dieter Hertrampf und dessen Frau auf. Er erhielt mit acht Jahren Klavierunterricht. Sein Studium absolvierte er an der Hochschule für Musik "Hanns Eisler" in Ost-Berlin.

Seine musikalische Laufbahn begann er bei der Band Taxi-Combo. Danach gründete er 1979 zusammen mit Joachim Kielpinski, André Herzberg, Alexander Schloussen und Jörg Skaba die Gaukler Rock Band. Das Ausscheiden von Frontmann André Herzberg, als Reaktion auf die Weigerung der anderen Mitglieder, das von Herzbergs Bruder verfasste Stück Hans Currywurst zu spielen, führte 1981 zur Auflösung der Band. Mohren trat anschließend der Band Die Freunde bei.

Danach wechselte er zur Band Christin D. 1984 ging Mohren zu Wolfgang Ziegler und Wir. Als Ziegler 1986 die Band verließ, um seine Solokarriere zu starten, wechselte Mohren zu Rockhaus. Als sich die Band 1998 auflöste, wechselte er zur Band von Dirk Michaelis.

1996 wirkte er bei der John-Silver-Produktion Zebisch – Die Grube ruft von Jürgen Ehle mit. Neben ihm waren an dem Projekt Jürgen Ehle, Georgi Gogow, Stefan Dohanetz, Tobias Morgenstern, Peter Michailow, Thomas Putensen und Frank Hultzsch beteiligt.

In Berlin und Bremen wirkte er bei The Sound of Shakespeare & Rock n Roll mit. Weiterhin wirkte er bei Glam Slam und beim Grips-Theater in Berlin mit, wo er George Kranz kennenlernte, mit dem er später ein Tonstudio eröffnete.

Mohren war aktives Mitglied der Band Die Ossis, zusammen mit Acki Noack, der von 1995 bis 1996 bei Rockhaus war, Heinz Haberstroh, einem der Gründungsmitglieder von Rockhaus, Henne Körbs von Scirocco und Bert Eulitz von Pom Fritz, und auch deren Produzent. Ebenfalls wirkte er bei One Mans Trash feat. Jimi Jamison mit. Mohren war Produzent in verschiedenen deutschen Städten sowie in Miami und San Francisco und im eigenen Studio Metropolyx.

Rockhaus blieb er seit seinem Eintritt 1986 treu und tourte bis 1989 und 2005, 2006, 2009, 2012, 2015 und 2016 mit der Band durch Deutschland.

Am 22. November 2016 gab Mohren bekannt, dass er unheilbar an Krebs erkrankt ist. Er starb am 31. Januar 2017 im Helios Klinikum Berlin-Buch.

Weitere Projekte

Eigene Projekte
 Casi Mosi (1984) zusammen mit Marion Sprawe

Produzent
 Perl
 Dirk Michaelis
 Rockhaus
 Puhdys
 Karat; CD: Licht und Schatten (Keyboard, Programming)
 Bunny Rugs, der Sänger der Band Third World, zusammen mit George Kranz in Miami
 Grips-Theater
 The Walt Disney Company

Komponist
 Rockhaus
 Puhdys
 Karat
 Wolfgang Ziegler
 Die Polizeii
 Auftragsarbeiten für Grips-Theater, AEG und RWE

Mitwirkung
 Mama Blues Project
 Regina Thoss
 LP Liebe pur (1988) mit Hertrampf, Kramer, Hassbecker, Rasym, Scharfschwerdt, York und Bicking
 LP Irgendwo von Ralf Bursy (1990) – Keyboard
 CD Die Grube ruft (1996) mit Ehle, Zebisch, Michailow und Dohanetz – Keyboard und Produktion

Weblinks

 Tonstudio von Mohren und Kranz
 Mohren bei Hitparade.ch

Einzelnachweise

Rockmusiker
Rock (DDR)
Musiker (DDR)
Rockhaus
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1962
Gestorben 2017
Mann

Carsten Mohren


was a town located in Uma District, Ehime Prefecture, Shikoku, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 17,387 and a density of 200.59 persons per km². Its total area was 86.68 km².

On April 1, 2004, Doi along with the village of Shingū (also from Uma District), and the old cities of Iyomishima and Kawanoe, was merged to create the city of Shikokuchūō.

See also
Doi, Ehime (village) - a predecessor of the town
Doi taikomatsuri - a festival in Doi

Dissolved municipalities of Ehime Prefecture
Shikokuchūō

Doi, Ehime


Brigada 30 Infanterie a fost o mare unitate de nivel tactic, care s-a constituit la 14/27 august 1916 prin mobilizarea unor unități și subunități de rezervă, din compunerea Comandamentului V Teritorial: Regimentul 75 Infanterie - (Urziceni) și Regimentul 76 Infanterie - (Oltenița). Brigada a făcut parte din organica  Diviziei 15 Infanterie.
La intrarea în război, Brigada 30 Infanterie a fost comandată de colonelul Gheorghe Anastasiu. Brigada 30 Infanterie a participat la acțiunile militare pe frontul românesc, pe toată perioada războiului, între 14/27 august 1916 - 28 octombrie/11 noiembrie 1918.

Participarea la operații

Campania anului 1916

În campania anului 1916 Brigada 30 Infanterie a participat la acțiunile militare în dispozitivul de luptă al Diviziei 15 Infanterie participând la Acțiunile militare din Dobrogea, Operația de apărare a trecătorilor, Prima bătălie de la Oituz și A doua bătălie de la Oituz.

Campania anului 1917

În campania anului 1917 Brigada 30 Infanterie a participat la acțiunile militare în dispozitivul de luptă al Diviziei 15 Infanterie , participând la Bătălia de la Mărășești . În această campanie, brigada a fost comandată de colonelul Anton Gherăescu.

Campania anului 1918

Ordinea de bătaie

La mobilizarea din 1916

La declararea mobilizării, la 27 august 1916, Brigada 30 Infanterie a făcut parte din compunerea de luptă a Diviziei 15 Infanterie, alături de Brigada 30 Infanterie și Regimentul 25 Artilerie. Ordinea de bătaie a brigăzii era următoarea:

Brigada 30 Infanterie
Regimentul 75 Infanterie
Regimentul 76 Infanterie

Reorganizări pe perioada războiului
În prima jumătate a anului 1917, Brigada 30 Infanterie s-a reorganizat în spatele frontului. Brigada a fost inclusă în compunerea de luptă a Diviziei 15 Infanterie, alături de Brigada 29 Infanterie și Brigada 15 Artilerie. Ordinea de bătaie a brigăzii era următoarea:
Brigada 30 Infanterie
Regimentul 74/80 Infanterie
Regimentul 75/76 Infanterie

Comandanți
 Colonel Gheorghe Anastasiu
 Colonel Anton Gherăescu

Note

Bibliografie

 Falkenhayn, Erich von, Campania Armatei a 9-a împotriva românilor și a rușilor, Atelierele Grafice Socec & Co S.A., București, 1937
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918,vol 1, Tipografia Geniului, București, 1929
  ***, România în războiul mondial 1916-1919, vol I-IV, Monitorul Oficial și Imprimeriile Statului, București, 1934-1941
 ***, Marele Cartier General al Armatei României. Documente 1916 – 1920, Editura Machiavelli, București, 1996
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989
 ***, România în anii primului Război Mondial, Editura Militară, București, 1987
 ***, România în primul război mondial'', Editura Militară, 1979

Vezi și
Participarea României la Primul Război Mondial
Ordinea de bătaie a Armatei României (1916)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1917)
Ordinea de bătaie a Armatei României (1918)

Unități militare române din Primul Război Mondial

Brigada 30 Infanterie (1916-1918)


Echlin ist der Familienname folgender Personen:

 Kim Echlin (* 1955), kanadische Schriftstellerin
 Rainer Kensy von Echlin (* 1961), deutscher Agrarökonom und Investmentbanker

Echlin


Kışlak, Adana ilinin Aladağ ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya ve ulaşım
Adana iline 135 km, Aladağ ilçesine 35 km uzaklıktadır.

Nüfus

Altyapı bilgileri

Kaynakça

Dış bağlantılar
Yerelnet

Aladağ'ın mahalleleri

Kışlak, Aladağ


An Juncus leucomelas in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Forbes Royle ngan David Don. An Juncus leucomelas in nahilalakip ha genus nga Juncus, ngan familia nga Juncaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Juncus

Juncus leucomelas


فاكروشي  هي مدينة في مقاطعة كيروف أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 10030   نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة كيروف

فاكروشي (كيروف)


I tangoens skygge er en dansk eksperimentalfilm fra 1990 instrueret af Eske Holm.

Handling
Kvinderne stod tavst demonstrerende på torvet - de var forstenede i stum vrede og sorg. Det argentinske styre havde myrdet eller ladet deres mænd - brødre, fædre, børn forsvinde. Disse kvinder giver koreografen Eske Holm udtryk og bevægelse i sine danse.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1990

I tangoens skygge


{{Infobox military conflict
| conflict          = කොරියන් යුද්ධය
| partof            = සීතල යුද්ධය සහ කොරියානු ගැටුම
| image             = Korean War Montage 2.png
| image_size        = 300px
| caption           = ඉහළ සිට දක්ෂිණාවර්තව:
| date              =
| place             = කොරියානු අර්ධද්වීපය, කහ මුහුද, ජපාන මුහුද, කොරියානු සමුද්‍ර සන්ධිය, චීන-උතුරු කොරියානු මායිම
| territory         = කොරියානු යුද මුක්ත කලාපයක් පිහිටුවන ලදී
 උතුරු කොරියාව කේසොං නගරය අත්පත් කර ගනී, නමුත් සොක්චෝ නගරය ඇතුළුව  ශුද්ධ එකතුව දකුණු කොරියාවට අහිමි වේ.
| result            = අවිනිශ්චිත, මිලිටරි ඇනහිටීම
උතුරු කොරියානු දකුණු කොරියාව ආක්‍රමණය පලවා හැර ඇත
 එක්සත් ජනපදය ප්‍රමුඛ එක්සත් ජාතීන්ගේ උතුරු කොරියාව ආක්‍රමණය පලවා හැර ඇත
 දකුණු කොරියාවේ චීන සහ උතුරු කොරියානු ආක්‍රමණය පලවා හැර ඇත
 කොරියානු සටන් විරාම ගිවිසුම 1953 දී අත්සන් කරන ලදී
 කොරියානු ගැටුම් තවදුරටත් තිබීම
| combatant1        =
| combatant1a       =

1950 සිට 1953 අතර කාලයේ කොරියානු අර්ධද්වීපය තුල පවති යුදමය වාතාවර කොරියානු යුද්දය වේ.

1950 ජුනි 25 දින සෝවියට් යුධ ආධාර ලබන උතුරු කොරියාව සෝවියට් යුද ටැංකි සමගින් 38 සමාන්තර දේශ සිමාව ඔස්සේ දකුණු කොරියාවට ඇතුළු විය. දකුණු කොරියාව ඇමෙරිකානු ආධාර හා අනුබලය ලැබුවත් ඒවා සීමිත විය එයට හේතුව වූයේ ඇමෙරිකාව එවක ජපානය දියුණු කිරීමට වැඩි අවදානයක් යොමු කර තිබීමයි. නොනවතින උතුරු කොරියානු ප්‍රහාර හමුවේ දකුණු කොරියානු හමුදාව පසුබැස ගියේය.මේ සමගම උ. කොරියානු හමුදාව දකුණු කොරියාවේ අගනගරය වූ soul නගරය අල්ලාගනිමින් දකුණු කොරියානු හමුදාව කොරියානු අර්ධද්වීපයේ කොනක පිහිටි නගරයක් වූ බුසාන් නගරයට කොටු කිරීමට උ. කොරියානු හමුදාව සමත් විය. මේ වන විට ඇමරිකා එක්සත් ජනපද ජනාධිපති හැරී ටෘමන් විසින් ජපානයේ රදවා සිටි ඇමෙරිකානු භට පිරිස් දකුණු කොරියාවට එව්වත් එය ප්‍රමාණවත් නොවුනි එයට හේතුව වූයේ ඔහුන් සිටියේ සුළු ප්‍රමාණයක් පමණයි. මේ සමගම කොරියාවට විශාල හමුදාවක් යැවීමට එක්සත් ජාතීන්ගේ අවසරය හා සහය අවශ්‍ය වුණා. එක්සත් ජාතින්ට යොමුකල යෝජනාව සම්මත වූ අතර එක්සත් ජනපදය සමග එංගලන්තය. ඕස්ට්‍රේලියාව සමග තවත් රටවල් 15 එකතු විය.

හැඳින්වීම
කොරියාව දෙකට බෙදීමෙන් අනතුරුව උතුරු කොරියාව සහ දකුණු කොරියාව අතර හටගත් ව්‍යාකූල දේශපාලන තත්වය වඩාත් ම ප්‍රකට වූ අවස්ථාවක් වූයේ කොරියන් යුද්ධය යි. මෙම අර්බුදයට සෝවියට් දේශය, චීනය සහ ඇමරිකාව ද සම්බන්ධ වීම හේතුවෙන් යුරෝපයේ හටගත් තුෂ්ණි යුදමය තත්වය ආසියාවට පැතිරුණු අවස්ථාවක් වශයෙන් ද කොරියන් යුද්ධය සැලකේ.

අර්බුදයේ පසුබිම
1910 දී ජපානය විසින් කොරියාව ඈඳා ගැනීමත් සමග කොරියානු ජාතිකවාදය ආරම්භ වේ. කොරියානු නිදහස් සටනේ නායකයෝ 1919 න් පසු ඇමරිකාව දෙසට යොමු වන්නට වූහ. නමුත්, කොරියානු අර්බුදය ඇමරිකාවට වැදගත් ගැටලුවක් බවට පත් වූයේ ජපානය විසින් පර්ල් වරායට පහර දීමෙන් අනතුරුව ය. 1943 දෙසැම්බර් මස ඇමරිකාව විසින් ඉදිරිපත් කළ කයිරෝ ප්‍රකාශනය මගින් කොරියාව නිදහස් රටක් විය යුතු බව අවධාරණය කෙරුණි. නමුත්, 1945 පෙබරවාරි මාසයේ දී රූස්වෙල්ට්, චර්චිල් සහ ස්ටාලින් ගේ සහභාගිත්වයෙන් පැවති යාල්ටා සමුළුවේ දී 38 වන සමාන්තරය ඔස්සේ කොරියාව දෙකට බෙදීමට තීරණය විය. ඒ අනුව, කොරියාවේ උතුරු කොටස සෝවියට් රුසියාව විසිනුත් එහි දකුණු කොටස ඇමරිකාව විසිනුත් පාලනය කිරීමට එකඟතාවක් ඇති විය. 1945 පෙබරවාරි මස පැවති මොස්කව් සමුළුවේ දී බ්‍රිතාන්‍ය, ඇමරිකාව සහ සෝවියට් දේශය කොරියාව සඳහා සෝවියට් - ඇමරිකානු ඒකාබද්ධ කොමිසමක් පිහිටුවීමට තීරණය කළහ. දෙපාර්ශ්වය අතර වූ මතවාදීමය වෙනස්කම් මත මෙම කොමිසම අසාර්ථක වූ අතර 1947 සැප්තැම්බර් මාසයේ දී ඇමරිකාව කොරියානු ප්‍රශ්නය එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය වෙත ගෙන ගියේ ය.

ඒ අනුව, මහා මණ්ඩලය විසින් පිළිගත් යෝජනා සම්මතයක් වූයේ කොරියාව පිළිබඳ එක්සත් ජාතීන්ගේ තාවකාලික කොමිසමක අධීක්‍ෂණය යටතේ ජාතික සභාවක් පිහිටුවීම සඳහා මැතිවරණයක් පැවැත්විය යුතු බව සහ අනතුරුව එහි පදිංචි වී සිටින සියලු ම සේනා වහා ඉවත් විය යුතු බවයි. නමුත්, එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ මෙම යෝජනාවන්ට සෝවියට් රුසියාවෙහි සහය නොලැබුණි. 1948 මැයි 10 වන දින දකුණු කොරියාව තුළ එක්සත් ජාතීන්ගේ තාවකාලික කොමිසමේ නිරීක්‍ෂණය යටතේ මැතිවරණය පැවැත්වූ අතර එහිදී කොරියානු සමූහාණ්ඩුවේ ප්‍රථම ජනාධිපති වශයෙන් සින්ග්මන් රී තේරී පත් විය. ඉන් අනතුරුව, සෝවියට් දේශය සහ ඇමරිකාව කොරියාවෙන් තම හමුදා ඉවත් කර ගත්හ. නමුත්, 1948 සිට 1950 දක්වා ම උතුරු - දකුණු සබඳතා තව දුරටත් අයහපත් අතට හැරුණි. 1949 දී දකුණු  කොරියාව දිගින් දිගටම දේශ සීමා පහරදීම් පිළිබඳ පැමිණිලි කරමින් ඇමරිකානු යුද ආධාර ඉල්ලා සිටියහ.

උතුරු කොරියානු ආක්‍රමණය
මෙවැනි පසුබිමක් තුළ 1950 ජුනි 25 වන දින උතුරු කොරියානු හමුදා දකුණු කොරියාවට එරෙහිව සැලසුම් සහගත යුද්ධයක් දියත් කළහ. සෝවියට් රුසියාවෙහි නිෂ්පාදිත යුද ටැංකි සහිතව උතුරු කොරියානු හමුදා 38 වන සමාන්තරය ඔස්සේ ගමන් කළහ. දින 4ක් තුළ දී ඔවුහු දකුණු කොරියානු අගනුවර වන සෝල් නගරය අල්ලා ගත්හ. ඇමරිකානු ජනාධිපති ටෲමන් ඒ වන විට ජපානයේ රඳවා සිටි භට පිරිස් දකුණු කොරියාවට එවන ලද නමුත් ඉන් ආක්‍රමණය මැඬලිය නොහැකි විය. අනතුරුව ජනාධිපතිවරයා දකුණු කොරියාවට සහය දීම සඳහා ඉදිරිපත් වන ලෙස එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයෙහි සාමාජිකයන්ගෙන් ඉල්ලා සිටියේ ය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ආක්‍රමණිකයන් පළවා හැරීමට ඇමරිකාව සමග තවත් ජාතීහු 15 ක් එකතු වූහ. මෙලෙස සංවිධානය වූ එක්සත් ජාතීන්ගේ හමුදාවන්ට නායකත්වය සැපයුවේ ඩග්ලස් මැක් ආතර් නම් ඇමරිකානු ජෙනරාල් වරයා ය. මේ වන විට ඇමරිකානු යුද, ගුවන් සහ නාවික බලකායන් දකුණු කොරියාවේ ස්ථානගතව සිටි අතර බ්‍රිතාන්‍යය, ප්‍රංශය, කැනඩාව, ඕස්ට්‍රේලියාව සහ   අනෙකුත් රටවලින් එක්සත් ජාතීන්ගේ හමුදාවන් පැමිණීමත් සමග ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කිරීම ඇරඹුණි. මේ වන විට ඇමරිකානු සහ කොරියානු හමුදා දකුණු කොරියාවේ ඊසාන දිග පිහිටි පූසාන් නම් වරායේ කුඩා ප්‍රදේශයකට කොටු කරනු ලැබ සිටියහ. සැප්තැම්බර් 15 වන දින එක්සත් ජාතීන්ගේ හමුදා ඉන්චන් වෙත ගොඩ බසිමින් දකුණේ සිටි උතුරු කොරියානු හමුදාවන් විනාශ කළහ. සැප්තැම්බර් මස අවසානය වන විට උතුරු කොරියානු හමුදා 38 වන සමාන්තරයෙන් ඉහළට පළවා හැරීමට එක්සත් ජාතීන්ගේ හමුදාව සමත් විය.

මීළඟට ගැටළුව වූයේ උතුරු කොරියාව අල්ලා ගෙන මුළු රට ම එක්සත් කිරීමේ මෙහෙයුමක් ක්‍රියාත්මක කරනවා ද යන්නයි. ඒ අනුව, 1950 ඔක්තෝබර් 07 වන දා 38 වන සමාන්තරය ඉක්මවා ගොස් කොරියාව එකමුතු කිරීමට එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය තීරණය කළේය. නමුත්, මැක් ආතර්ගේ අදහස වූයේ කොරියාව එක්සත් කිරීමට අමතරව යාලු නදිය දක්වා හමුදා මෙහෙයවමින් චීනය දක්වා එම මෙහෙයුම ක්‍රියාත්මක කිරීම ය. යාලු නදියේ සීමාව දක්වා හමුදා මෙහෙයවන නමුත් චීන හෝ සෝවියට් බලපෑමක් ඇති වුවහොත් වහා ම පසු බසින ලෙසට මැක් ආතර්ට උපදෙස් ලැබුණි. ඒ අනුව, ඔක්තෝබර් 19 වන දින එක්සත් ජාතීන්ගේ හමුදා උතුරු කොරියානු අගනුවර වන පියොන්ජියැන්ග් අල්ලා ගත්හ. නමුත්, එම හමුදා චීන දේශ සීමාවේ පිහිටි යාලු නදිය වෙත ළඟා වීමත් සමග දෙපාර්ශ්වය අතර නව ගැටුමක් ඇති විය.

චීන හමුදාව 1950 නොවැම්බර් 26 වන දින මහා පරිමාණ ප්‍රහාරයක් මෙහෙයවූහ. දෙසැම්බර් මාසය වන විට උතුරු කොරියාව නිදහස් කර ගත් චීන හමුදාව සෝල් නගරය ද තමන් යටතට ගත්හ. එහෙත් 1951 ජනවාරි වන විට ඇමරිකානු හමුදාවන් විසින් චීන හමුදා මැඬලමින් ක්‍රමයෙන් උතුරු කොරියානු හමුදා 38 වන සමාන්තරයෙන් ඔබ්බට පළවා හරිනු ලැබ දේශ සීමාව අසල දකුණු කොරියානු තත්වය ස්ථාවර කර ගත්හ. මේ අතර තුර මහා මණ්ඩලය විසින් පත් කළ ත්‍රිපුද්ගල කමිටුවක් විසින් සටන් විරාමයක් ඇති කිරීමටත්, ඔවු'නොවුන්ගේ හමුදා ආපසු කැඳවා ගැනීමටත් නිර්දේශ කළ ද එම යෝජනා චීනය ප්‍රතික්‍ෂේප කළේ ය. මේ තත්වය යටතේ 1951 පෙබරවාරි මස මහා මණ්ඩලය වෙත ඉදිරිපත් කරනු ලැබූ යෝජනාවක් මගින් චීනය "කොරියානු ආක්‍රමණිකයා" ලෙස හඳුන්වනු ලැබීය.

සටන් විරාම සාකච්ඡා
සටන් විරාමයක් සඳහා ඇමරිකානු සහ උතුරු කොරියානු නියෝජිතයන් අතර සාකච්ඡා 1951 ජුලි මස 10 වන දින ඇරඹුණ ද, එය අසාර්ථක වීම හේතුවෙන් ඔවුහු නැවත ඔක්තෝබර් 25 වන දින රැස් වූහ.මෙකී පාර්ශ්වකරුවන් අතර සාකච්ඡා තවත් වසර දෙකක කාලයක් දක්වා දික් ගැසුණි. යුද සිරකරුවන් හුවමාරු කිරීම පිළිබඳ ප්‍රශ්නය නිරාකරණය සම්බන්ධයෙන් එකඟත්වයකට පැමිණීමට නොහැකි වීම ඒ සඳහා විශේෂයෙන් හේතු විය. 1953 මාර්තු වන විට දෙපාර්ශ්වය අතර වරින් වර කෙරුණු සටන් නතර වූ හෙයින් ගිවිසුමක් අත්සන් කරනු ලැබූ අතර යුද විනිර්මුක්ත කලාපය ද හඳුනා ගනු ලැබූහ. යුද සිරකරුවන් පිළිබඳ ප්‍රශ්නය 1952 වසර පුරා ම නොවිසඳුණු එකක් විය. යුද සිරකරුවන් තම තමන්ගේ රට වලට යැවිය යුතු බව කොම්යුනිස්ට්වාදී කණ්ඩායම කියා සිටි අතර ඔවුන්ට තමන් කැමති රටක් තෝරා ගැනීමට ඉඩ දිය යුතු බව එක්සත් ජාතීන්ගේ කණ්ඩායම ප්‍රකාශ කළහ. කෙසේ වුවත් 1953 ජනවාරි මාසය වන විට ඇමරිකාවේ රිපබ්ලිකන් පක්‍ෂය බලයට ඒමෙන් සහ මාර්තු මාසයේ ස්ටාලින් මිය යාමෙන් කොරියන් යුද්ධය කෙළවර කිරීමට අවශ්‍ය ආකල්පමය වෙනසක් සහිත පසුබිමක් සකස් විය. ඒ අනුව යුද සිරකරුවන් සම්බන්ධයෙන් ඒ තාක් නොවිසඳුණු මැදිහත් ජාතීන්ගේ අධීක්‍ෂණ සහ ඒකාබද්ධ යුද සබඳතා කොමිසමක් යටතේ යුද සිරකරුවන්ගේ තත්වය තීරණය කිරීමට දෙපාර්ශ්වය ම එකඟ වූහ. 1953 ජුලි 27 වන දින යුද සමාදාන ගිවිසුම අත්සන් කිරීම එහි ප්‍රතිඵලයක් විය.

කොරියාව එක්සත් කිරීමේ ප්‍රයත්න
කොරියාව පිළිබඳ දේශපාලන විසඳුමකට ඒමේ අරමුණෙන් යුතුව 1954 අප්‍රේල් මස රටවල් 19ක සහභාගිත්වයෙන් පැවති ජිනීවා සමුළුවේ දී එක්සත් කොරියාවක් බිහි කිරීම පිළිබඳ දෙපාර්ශ්වයන් දැඩි ස්ථාවරත්වයක් දැක්වූහ. බටහිර රටවල් දැරූ මතය වූයේ එක්සත් සහ නිදහස් කොරියාවක් බිහි කිරීම සඳහා එක්සත් ජාතීන්ගේ අධීක්‍ෂණය යටතේ නිදහස් මැතිවරණයක් පවත්වා මුළු කොරියාවම නියෝජනය වන මණ්ඩලයක් තෝරා ගත යුතු බවයි. නමුත්, චීනය සහ උතුරු කොරියාව දැරූ මතය වූයේ එක්සත් කොරියාවක් බිහි කිරීමට ගත යුතු පළමු පියවර නම් සියලුම විදේශ හමුදා ආපසු කැඳවිය යුතු බවත් එක්සත් ජාතීන්ගේ හමුදා කුමන අයුරකින් හෝ කොරියානු ප්‍රශ්නයට සම්බන්ධ නොවිය යුතු බවත්ය. මෙම දැඩි ස්ථාවරය නිසා ජුනි  මාසය මැද වන විට ජිනීවා සාකච්ඡා කෙළවර වූයේ උතුරු සහ දකුණු කොරියාව වශයෙන් රටවල් දෙකක පැවැත්ම පිළිබඳ විසඳුම පිළිගැනීමට සිදු කරමිනි.

යුද්ධයෙන් මිය ගිය සහ තුවාල ලැබූ සංඛ්‍යාව

පින්තූර ගැලරිය

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ
ජාත්‍යන්තර අර්බුද	: මහාචාර්ය ඩබ්ලිව්. එම්. කරුණාදාස

අඩවියෙන් බැහැර පිටු
කොරියන් අර්බුදය

යොමු කිරීම්

කොරියන් යුද්ධය


Unutulmayanlar, başrollerini Göksel Arsoy, Altan Erkekli ve Nevra Serezli'nin paylaştığı 2006 yapımı bir Türk filmidir.
Senaristi ve yönetmeni Ayhan Sonyürek'tir. Film, eski Yeşilçam filmlerine göndermeler yapmaktadır.

Oyuncu Listesi
 Göksel Arsoy
 Altan Erkekli
 Nevra Serezli
 Bahri Beyat
 Gökhan Mete
 Cezmi Baskın
 Ferdi Akarnur
 Ayşen İnci
 Serhan Arslan
 Devrim Atmaca
 Mustafa Turan
 İlkay Akdağlı
 Haldun Dormen
 Kayhan Yıldızoğlu
 Çiğdem Tunç

Kaynakça
 IMDB sayfası

2006 çıkışlı Türk filmleri
2000'lerde Türkçe filmler

Unutulmayanlar (film, 2006)


Nissart dili (Fransızca: Niçard, Niçois ya da Nissart), Fransa'nın Nice şehri ve çevresinde konuşulan bir Provensal dilidir.

Oksitanca
Fransa'daki diller
Doğal diller
Romen dilleri
Nice
Bilgi kutusu bulunmayan sayfalar
İtalyanca lehçeleri

Nissart dili


Purity Soinato Oiyie est une activiste et féministe kényane. Issue de la communauté indigène Massai, elle est première femme de cette communauté à dire non aux mutilations génitales féminines, elle plaide la gratuité de l'éducation pour toutes les filles, l'égalité des sexes et l'autonomisation des femmes et des filles rurales lors de la  Commission de la condition de la femme des Nations unies.

Biographie
Purity Soinato Oiyie est âgée de   quand son père a voulu non seulement la faire exciser mais aussi la donner en mariage à un homme de . Elle témoigne, lors de la  Commission de la condition de la femme des Nations unies en disant': En échappant à cette pratique, elle devient non seulement la première fille de son village à rejeter cette pratique mais aussi la première à aller à l'université. Son combat aujourd'hui contribue à la réalisation des objectifs de développement durable 4 qui promeut l'éducation des filles et 5 qui est spécifiquement dédié à l'autonomisation des filles et des femmes. Cet objectif concerne également l'égalité entre les sexes et vise à mettre fin à toutes les formes de discriminations et de violences contre les femmes et les filles sur notre planète. Ainsi, par le biais de sa fondation, Purity Soinato Oiyie donne à d'autres filles et à leurs parents les moyens de rejeter cette pratique néfaste et de choisir l'éducation. Elle affirme à ce sujet que :

Récompenses et reconnaissances
Purity Soinato Oiyie grâce est lauréate de plusieurs prix. Elle s'est vu décerner le titre d'ambassadrice de la médiation des jeunes femmes leaders par l'IPHRD Africa en Éthiopie. En 2020, elle est lauréate du prix du plaidoyer de la Global Woman P.E.A.C.E. Foundation.

Références

Naissance en 1996
Naissance au Kenya
Féministe kényane

Purity Soinato Oiyie


Parque nacional Río Viejo o Parque nacional Río Viejo San Camilo es un parque nacional de Venezuela.http://www.inparques.gob.ve/modulos/decretos/pn_0040/creacion.pdf Específicamente su territorio hace parte del estado de Apure cerca de la frontera con Colombia. Posee una superficie estimada en unas 80.000 hectáreas, que constituyen parque nacional desde el 1 de julio de 1993.

Su vegetación está constituida básicamente por sabanas que incluyen árboles como el samán, la ceiba, el apamate y la palma macanilla. Su altura varía en un rango que va desde los 34 y 225 metros sobre el nivel del mar. Debido a la existencia de numerosos ríos hay una fauna variada que incluye desde tortugas, hasta garzas y loros.

Véase también
Parques nacionales de Venezuela
Parque nacional Santos Luzardo
Hato El Cedral

Referencias

Río Viejo-San Camilo
Geografía de Apure
Áreas protegidas del estado Apure
Áreas protegidas establecidas en 1993
Venezuela en 1993

Parque nacional Río Viejo-San Camilo


Tsehay Melaku (née vers 1952)  est une romancière éthiopienne. Qualifiée de première romancière éthiopienne contemporaine, elle appartient à une vague de femmes écrivains qui entrent sur la scène littéraire au début des années 1990.

Jeunesse et carrière d'enseignante
Tsehay Melaku naît et grandit à Addis-Abeba, dans une famille de onze enfants. Son père, prêtre, lutte contre l'occupation italienne de l'Éthiopie. Il meurt subitement alors qu'elle est au lycée. Afin d'aider à subvenir aux besoins de la famille, elle suit un bref programme de formation d'enseignante et obtient un poste. Pendant plus de vingt ans, elle enseigne au lycée.

Alors qu'elle est professeure, Tsehay Melaku est bénévole, pendant dix ans, pour Legedadi Radio, produisant une émission sur l'autonomisation des femmes.

Carrière d'autrice
Tsehay Melaku cesse d'enseigner au profit de l'écriture. C'est la première d'une nouvelle génération de femmes qui ont commencé à peupler la scène littéraire érythréenne vers 1990. Sa langue d'écriture est l'amharique.

Son premier roman, Qusa, publié en 1989, obtient du succès. En revanche, la sortie de son roman suivant, Anguz, au sujet de la Terreur rouge, cause son endettement. Publié au milieu de la tourmente après la fin du régime Derg, il ne parvient pas à se vendre.

Tsehay Melaku publie d'autres romans dans les années 1990 et 2000, notamment Bes Rahel en 1996, Em'minete en 2002 et Ye Petros Wazema en 2005. Elle commence aussi la poésie, en publiant la collection Yesimet Tikusat en 2002.

Son œuvre littéraire traite de questions sociales et politiques, dont la place des femmes dans la société, ainsi que l'héritage du régime de Derg.

La mort de son père ayant écourté ses études, Tsehay Melaku retourne à l'école à sa retraite, obtenant un diplôme en éducation commerciale de l'Université d'Addis-Abeba.

Tsehay Melaku fut présidente de l'Association des écrivaines éthiopiennes de Zema Beir. Elle s'impliqua aussi dans l'Organisation de développement et de coopération de Gondar.

Vie privée
En 1987, le mari de Tsehay Melaku, le général de brigade Tariku Ayne, est tué par le régime du Derg. Elle a deux filles et deux petits-enfants .

Œuvres choisies

Romans
 Qusa ("Vengeance", 1989)
 Anguz ("Cicatrice", 1992)
 Bes Rahel ("Rahel la lépreuse", 1996)
 Em'minete (« Nonne en chef », 2002)
 Yeniseha Shengo ("Cour des aveux", 2004)
 Ye Petros Wazema (« La veille de Petros », 2005)

Poésie
 Yesimet Tikusat ("La fièvre de l'émotion", 2002)

Articles connexes
 Littérature éthiopienne
 Condition des femmes en Éthiopie

Références

Étudiant de l'université d'Addis-Abeba

Tsehay Melaku


ثنائي مساري زينر  هو نوع خاص من ثنائي الأقطاب سُمي باسم صاحبه العالم الأمريكي زينر الذي اكتشف التأثير الكهربي المعروف باسمه أيضا  تأثير زنر .

ويميز ثنائي أقطاب زينر سماحه لمرور التيار الكهربائي المستمر في اتجاه واحد مثلما يفعل ثنائي الأقطاب العادي، ولكنه يسمح أيضا لمرور التيار في عكس الاتجاه إذا زاد الجهد الواقع عليه عن جهد انهيار breakdown والذي يسمى  جهد زينر
يحدث انهيار زينر في الثنائيات التي تحتوي على تركيز عالٍ من الشوائب بحيث تصبح طبقة الاستنزاف ("depletion layer") رقيقة جدا.

تاريخ
الجهاز أو هذا العنصر الإلكتروني تم تسميته على اسم الفيزيائي الأمريكي كلارينس زينر (Clarence Zener)/، هو أول من وصف تأثير الزينر في سنة 1934 في أولى دراساته النظرية لخصائص انهيار العازل الكهربائي. في وقت لاحق، أدى عمله إلى تنفيذ مَعامل بيل (Bell Labs) للتأثير في شكل جهاز إلكتروني.

الانحياز
يوجد نوعان من الانحياز هما الانحياز الأمامي (Forward Bias) والذي يكون عنده جهد المنطقة (P) موجبا بالنسبة لجهد المنطقة (N)، والانحياز العكسي (Reverse Bias) والذي يكون عنده جهد المنطقة (N) موجبا بالنسبة لجهد المنطقة (P). وفيما يلي نستعرض كلا النوعين بشكل من التفصيل.

الانحياز الأمامي

عندما نقوم بتوصيل الديود بالبطارية بحيث يكون الجانب (p) من الدايود متصلا بالقطب الموجب من البطارية والجانب (N) متصلا بالقطب السالب، عندها الإلكترونات التي في الجزء السالب تتنافر مع القطب السالب

للبطارية وتندفع لعبور الوصلة إلى الجانب (P). بينما الفجوات تتنافر مع القطب الموجب للبطارية وتندفع لعبور الوصلة إلى الجانب (N). وتصبح منطقة الاستنزاف Depletion Region بمثابة حاجزاً بسيطا (يضيق الحاجز) في طريق حركة الإلكترونات، ولذلك فإن الإلكترونات تحتاج إلى فرق جهد بسيط يمكنها من تجاوز جهد الحاجز، ففي حالة مادة السليكون، جهد الحاجز مقداره 0,7 بينما قيمته 0,3 في حالة الجرمانيوم.

فإذا تم التوصيل بهذه الطريقة، فإنه يمر تيار في الوصلة يسمى في هذه الحالة بالتيار الأمامي (Forward Current If) ويكون اتجاهه من الوصلة الموجبة إلى الوصلة السالبة.

الانحياز العكسي
إذا تم توصيل الدايود كما في الشكل، بحيث يكون الجانب (N) من الدايود متصلا بالقطب الموجب من البطارية والجانب (P) من الدايود متصلا بالقطب السالب من البطارية، لذا فإن الإلكترونات التي في الجزء السالب تتجاذب مع القطب الموجب للبطارية وتبتعد عن الوصلة من الجانب (N). بينما الفجوات تتجاذب مع القطب السالب للبطارية وتبتعد عن الوصلة من الجانب (P). ونتيجة لذلك، فإن منطقة الاستنزاف سوف تتسع اتساعا كبير وتشكل حاجزا كبير أمام تحرك الإلكترونات فلا تستطيع اجتيازه. وبالطبع، فإنه لن يمر التيار الكهربائي في الدائرة، وتسمي هذه الحالة بالانحياز العكسي.

طريقة عمله

الصمام الثنائي التقليدي ذو الحالة الصلبة يسمح بمرور تيار كبير إذا كان منحازًا عكسيًا أكثر من جهد انهياره العكسي. عندما يتم تجاوز جهد انهيار التحيز العكسي، يخضع الصمام الثنائي التقليدي للتيار العالي بسبب انهيار انهماري، ما لم يكن هذا التيار مقيدًا بالدوائر، قد يكون الصمام الثنائي معرض للتلف بشكل دائم بسبب ارتفاع درجة الحرارة. ثنائي زينر يعرض تقريبا نفس الخصائص، بأستثناء أن الجهاز مصمم خصيصا ليكون لديه جهد انهيار منخفض، هذا ما يسمى بجهد زينر. على عكس الجهاز التقليدي (صمام الثنائي التقليدي)، ثنائي زينر المنحاز عكسيا يعطي انهيار متحكم فيه ويسمح للتيار بالحفاظ على الجهد بين أقطاب الثنائي زينر قريب

من انهيار الجهد لثنائي زينر. على سبيل المثال، ثنائي زينر ذو انهيار جهد 3.2 فولت يعرض انخفاضا في الجهد تقريبا 3.2 فولت عبر مجموعة واسعة من التيارات العكسية. لذلك فهو مثالي لتطبيقات مثل توليد جهد مرجعي (مثل، مرحل لمكبر الصوت)، أو كمثبت للجهد لتطبيقات التيار المنخفض.

آلية أخرى تنتج تأثيرًا مشابهًا وهو تأثير انهماري كما هو الحال في الصمام الثنائي الانهماري (avalanche diode). تم بناء كلا نوعي الصمام الثنائي في الواقع بنفس الطريقة، وكلا التأثيرين موجودان في الصمامات الثنائية من هذا النوع. في الصمامات الثنائية المصنوعة من السيليكون يصل التأثير الإنهماري إلى حوالي 5.6 فولت، تأثير زنر هو التأثير السائد ويمثل مقاومة المعامل الحراري السالب. في جهد أكثر من 5.6 فولط، التأثير الإنهماري يصبح سائد ويمثل مقاومة المعامل الحراري الموجب.

الصمام الثنائي ذو جهد 5.6 فولت

في الصمام الثنائي ذو الجهد 5.6 فولت، التأثيران يحدثان معا (تأثير زنر والتأثير الانهماري)، ومقاومة المعامل الحراري السالب نادرا ما تلغي بعضها البعض، لهذا الصمام الثنائي ذو جهد 5.6 فولت مفيد في التطبيقات

ذات درجات الحرارة الحرجة. كبديل، يستخدم ثنائي زينر ذو معامل درجة الحرارة +2 mV/°C (يعني مقاومة المعامل الحراري الموجب في هذه الحالة) ذو انهيار الجهد 6.2–6.3 فولت متصل على التوالي مع صمام ثنائي منحاز إلى الأمام مصنوع من مادة السيليكون (أو ترانزيستور B-E) المصنعة على نفس الشريحة، للجهود المرجعية التي يجب أن تكون مستقرة للغاية على مدى فترات طويلة من الزمن. الصمام الثنائي المنحاز للأمام لديه معامل درجة حرارة −2 mV/°C (يعني مقاومة المعامل الحراري السالب في هذه الحالة). مسببين بذلك إلغاء معامل درجة الحرارة TC.

أنتجت تقنيات التصنيع الحديثة أجهزة ذات جهد أقل من 5.6 فولت مع معاملات درجة حرارة لا تذكر (شبه منعدمة)، ولكن مع وجود الأجهزة ذات الجهد العالي، معامل درجة الحرارة يرتفع بشكل كبير. صمام ثنائي ذو 75 فزلت لديه معامل صمام ثنائي ذو 12 فولت مضروبة في 10 مرات.

ثنائيات زينر والصمامات الإنهمارية، بغض النظر عن جهد الانهيار، عادة ما يتم تسويقها تحت المصطلح الشامل لـ «ثنائي زينر» (أو دايود زينر).جهد تحت 5.6 فولت، حيث يسود تأثير زينر، يكون المنحنى الرابع IV بالقرب من الانهيار أكثر انحناءا، الأمر الذي يستدعي مزيدًا من العناية في استهداف ظروفه المتحيزة. المنحنى الرابع لثنائي زينر ذو جهد أكبر من 5.6 فولت (يهيمن عليها التأثير الانهماري)، أكثر حدة عند الإنهيار.

الصمام الثنائي ذو انهيار جهد -17 فولت
يبين المنحني في الشكل العلاقة بين الجهد والتيار عبر ثنائي أقطاب زينر، ويتميز هذا النوع بجهد انقطاع عند -17 فولت. يعمل الثنائي عادة بجهد موجب عالي في جزء المنحني اليميني ولا يمرر التيار عندما يكون الجهد الواقع عليه بين 0.65 فولت و-17.1 فولت. وعندما نغير الجهد إلى مايزيد عن -17.2 فولت يبدأ التيار في المرور ثانيا ولكن في الاتجاه العكسي.

مصدر ثابت الجهد باستخدام ثنائي أقطاب زينر

يبين الشكل المجاور دائرة كهربية لإنتاج مصدر للجهد المنخفض عند تواجد مصدرا عالي الجهد VS. وتتميز تلك الدائرة ببساطتها، كما توجد في السوق ثنائيات أقطاب زينر تصلح للاستعمال حتى 100 فولت. إلا أن استخدامها عند جهود عالية ينتج عنه حرارة غير مرغوب فيها. وتعتبر مقاومتها صغيرة بصفة عامة عن مجزئ الجهد المعتاد.

وتبين الدائرة المرسومة بالشكل مصدرا للجهد الثابت VS باستخدام ثنائي أقطاب زينر DZ. وتعمل تلك الدائرة على ضبط الجهد حيث تعمل على تثبيت قيمة الجهد الواقع على الحمل: الممثل بالمقاومة R2، بحيث أن لايتغير ذلك الجهد VS. وتطبق تلك الدائرة عندما يكون التيار المار بالمقاومة ضعيفا أو عندما تكون المقاومة R2 كبيرة ولا تتغير كثيرا. ويمكن بمعرفة التيار (IR2) المار في المقاومة حساب قيمة المقاومة بواسطة العلاقة:

حيث:

VZ جهد زينر Zener voltage

IZ تيار زينر

وتستهلك تلك الدائرة طاقة مقدارها (VZ·IZ) وات. ولكي نحصل على ضبط جيد في الدائرة يجب أن يكون التيار Iz أكبر من التيار المار بالمقاومة IR2.

تُستخدم دائر ثنائي أقطاب زينر عندما يكون تغيير الجهد الناتج في حدود مقبولة. كما أن إضافة مكثف كبير يُوصل على التوازي مع ثنائي زينر DZ أو مع R2، يعمل كمرشح ويقلل من تغير الجهد الناتج. كما أنه عند استبدال المقاومة R2 بدائرة قاعدة كاثودية لأحد الترانزيستورات، تعمل الدائرة كمنظم للجهد الواقع على مقاومة الكاثود وفي نفس الوقت كمصدر لتيار مقاومة المصعد.

الاستعمالات
ثنائي زينر يستعمل كثيرا ك جهد مرجعي وك دائرة تواز لمنظمات الجهد، لتنظيم الجهد في الدوائر الصغيرة، عندما يتم ربطه على التوازي مع مصدر جهد متغير بحيث يكون انحيازا عكسيا، يعمل ثنائي الزينر عندما يصل الجهد إلى جهد الانهيار العكسي للديود. من تلك النقطة فصاعدًا، تحافظ المقاومة المنخفضة للديود على الجهد عبر الصمام الثنائي بهذه القيمة.

في هذه الدارة، التي تمثل جهد مرجعي نموذجي أو منظم جهد، جهد الإدخال، Uin يتم تنظيمه إلى أن يصل إلى جهد خرج ثابت Uout جهد انهيار الصمام الثنائي D مستقر على مدى مجال واسع ويحافظ Uout على ثابت تقريبا على الرغم من أنه يمكن أن يتأثر جهد الإدخال بالمجال الواسع. بسبب انخفاض مقاومة الصمام الثنائي عند تشغيله بهذه الطريقة، المقاومة R تستخدم للحد من التيار عبر الدائرة.

في حالة هذا المثال البسيط، يتم تحديد التيار المتدفق في الصمام الثنائي وانخفاض الجهد المعروف عبر المقاومة R باستخدام قانون أوم:

المقاومة R يجب أن تستوفي شرطين:

 يجب أن تكون المقاومة R صغيرة كفاية بحيث أن التيار المار ب D يحافظ على D في الانهيار العكسي. قيمة هذا التيار تعطى في ورقة البيانات للثنائي D. على سبيل المثال، هذا الجهاز (ثنائي زينر) الشائع BZX79C5V6. ذو جهد 5.6 فولت وقدرة 0.5 واط لديه تيار عكسي موصى به يساوي 5mA ميلي أمبير. إذا كان هناك تيار غير كاف يمر عبر D، إذا Uout غير منظم وأقل من جهد الانهيار الشكلي، عندما نحسب RK يجب عمل بدل لأي تيار من خلال الحمل الخارجي، غير مبين في هذا الرسم البياني، متصل عبر Uout.
 يجب أن تكون R كبيرة بما فيه الكفاية بحيث أن التيار المار عبر D لن يضمر الجهاز. إذا كان التيار المار عبر D هو ID، جهد الانهيار VB وأقصى قدر من تبدير الطاقة Pmax ترتبط على هذا النحو:

يمكن وضع حمل عبر الصمام الثنائي في هذه الدائرة المرجعية، وطالما يبقى ثنائي زينر في حالة انهيار عكسي، يوفر الصمام الثنائي مصدر جهد ثابت للحمل، غالبًا ما تُستخدم الثنائيات في هذا التكوين كمراجع مستقرة لدارات تنظيم الجهد الأكثر تقدمًا

منظمات التحويلة (دائرة تواز لمنظمات الجهد) بسيطة، لكن متطلبات أن يكون مثبت التيار (مقاومة) صغيرًا بدرجة كافية لتجنب انخفاض الجهد الزائد أثناء التشغيل في أسوأ حالة (جهد الدخل المنخفض متزامن مع تيار الحمل العالي) يميل إلى ترك الكثير من التيار يتدفق في الصمام الثنائي معظم الوقت، مما يجعله منظمًا مهدرًا إلى حد ما مع تبديد طاقة عالي، مناسب فقط للأحمال الصغيرة.

يتم مصادفة هذه الثنائيات أيضا على التوالي مع ترانزيستورتقاطع قاعدة-باعث، في مراحل الترانزستور حيث يتمركز الاختيار الانتقائي للجهاز على التأثير الانهماري أو يمكن استخدام نقطة زينر لإدخال توازن درجة الحرارة التعويضية ذات الكفاءة المشتركة للترانزستور تقاطع p-n. مثال على هذا النوع من الاستخدام هو مضخم خطأ (error amplifier) المستخدم في نظام حلقة التغذية الراجعة لدائرة الإمداد بالطاقة المنظمة.

ثنائيات زينر تستخدم أيضًا في واقيات زيادة التيار للحد من طفرات الجهد المفاجئة.

دائرة التقطيع

اثنين من الثنائيات زينر التي تواجه بعضها البعض في سلسلة تقطع نصفي إشارة الدخل. دائرة التقطيع يمكن استخدامها ليس فقط في إعادة تشكيل الإشارة، ولكن أيضًا لمنع ارتفاعات الجهد من التأثير على الدوائر المتصلة بمصدر الطاقة.

مزيحات الجهد
يمكن تطبيق الصمام الثنائي زينر على دائرة بها مقاومة ليكون بمثابة ناقل للجهد. هذه الدائرة تخفض جهد الخرج بمقدار يساوي انهيار جهد ثنائي زينر.

منظمات الجهد
يمكن تطبيق الصمام الثنائي زينر في دائرة منظم الجهد لتنظيم الجهد المطبق على الحمل، كما هو الحال في منظم جهد الخطي.

اقرأ أيضا
 تأثير زنر
 صمام ثنائي
 مصباح ثنائي باعث للضوء
 صمام ثلاثي
 دائرة كهربائية
 دائرة مقاومة ومكثف
 موسفت

المراجع

إلكترونيات
صمامات ثنائية

ثنائي زينز


الحقبة الإسبانية في تونس، ترمز إلى الفترة بين 1535 و1574 تاريخ احتلال الإسبان لعدة مناطق ساحلية في البلاد.

دخلت الدولة الحفصية سنة 1535 في صراع خلافة بين السلطان أبو عبد الله محمد الحسن وأخيه الأصغر رشيد. طلب الأخير العون من العثمانيين الذين تمكنوا من الاستيلاء على العاصمة بقيادة خير الدين بارباروسا (دون إرجاع رشيد على العرش). استنجد أبو عبد الله محمد الحسن بشارل الخامس، ملك إسبانيا الذي جهز جيشا قوامه 33،000 رجل و400 سفينة بالتحافل مع الدول البابوية، جمهورية جنوة ونظام فرسان مالطة. تمكن الإسبان من القيام بإنزال شمالي العاصمة في 16 يونيو، ثم بالإستيلاء على ميناء حلق الوادي، ثم تمكنوا من دخول العاصمة في 21 يوليو. أعيد تنصيب السلطان حسن على العرش لكنه أجبر على المصادقة على معاهدة تضع البلاد عمليا تحت الحماية الإسبانية. استمر في السنوات التالية الصراع بين الإسبان وحلفاءهم والعثمانيين. تمكن العثمانيون في النهاية سنة 1574، من طرد الإسبان نهائيا بعد الانتصار عليهم في معركة تونس.

انظر أيضا
 معركة جربة

تاريخ تونس

الحقبة الإسبانية في تونس


An Prescottia lojana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Dodson. An Prescottia lojana in nahilalakip ha genus nga Prescottia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Prescottia (Orchidaceae)

Prescottia lojana


Avul Pakir Jainulabdeen Abdul Kalam (tamilsk: அவுல் பகீர் ஜைனுலாப்தீன் அப்துல் கலாம், født 15. oktober 1931 i Rameswaram, død 27. juli 2015 i Shillong) var en indisk ingeniør og politiker. Han var Indiens 11. præsident fra 2002 til 2007.

Kalam var muslim og uddannet indenfor luft- og rumfart, hvor han gennem årene havde en række ledende stillinger. Kalam regnes for at have bidraget i væsentlig grad til at Indien blev en kernefysisk supermagt. Han bliver regnet som en af Indiens mest fremragende videnskabsmænd gennem tidende. Gennem årene modtog han en række æresbevisninger. Han nød desuden hele 30 æresdoktorer fra forskellige universiteter og institutioner, og udgav flere bøger.

Kalam blev ramt af en blodprop i hjertet mens han holdt et foredrag om Livable Planet Earth ved Indian Institute of Management Shillong omkring kl. 18.30 lokal tid den 27. juli 2015. Han blev hurtigt kørt til Bethany Hospital i kritisk tilstand, men blev efter flere genoplivningsforsøg blev han erklæret død som følge af hjertestop af lægerne ved sygehuset kl. 19.45 lokal tid.

Referencer

Indiens præsidenter
Politikere fra Indien

Abdul Kalam


ප්‍රංශ කැනේඩියානු සාහිත්‍යය ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යයෙන් පරිබාහිරව පරිණාමය විය. එම සාහිත්‍යය මව් සංස්කෘතියේ සම්බන්ධයකින් තොරව එයටම ආවේණික වූ ලක්ෂණයන්ගෙන් සමන්විතව පරිණාමණය විය.

1802 දී පමණ කැනඩා පුස්තකාලයක් ඇරඹිණි. එය කැනඩාවේ පළමු පුස්තකාලය විය. එහෙත් බ්‍රිතාන්‍ය පුස්තකාලයක් ඇරඹූයේ එයට අවුරුදු දහසයකට පසුවය. මෙහිදී පැවසිය යුතු කරුණක් වන්නේ මෙම පුස්තකාලයේ භූමි විද්‍යාව, ස්වභාවික විද්‍යාව ආශ්‍රිත ලිපි සඳහා අසාමාන්‍ය නාම තිබීමය. අපරදිග හා උත්තර කැනඩාව එක් වීමෙන් මෙම පුස්තකාලයේ තිබූ කෘතීන් මොන්ට්‍රියෙල්හි කැනේඩියානු පාර්ලිමේන්තුවට ගෙන එන ලදී. 1845 අප්‍රේල් 25 වන දින යම් අසාමාන්‍ය සිදුවීමක් සිදුවිය. එනම් කැනේඩියානු පාර්ලිමේන්තුවට යම් පිරිසක් විසින් ගිනි තැබීමයි. මෙම සමයේ දී උගතුන් විසින් විවිධ කෘති රචනා කර ඇති නමුත් ගිනිබත් වීමෙන් අනතුරුව බේරාගෙන ඇත්තේ  කෘති අතලොස්සකි.

ප්‍රංශ කැනේඩියානූ නවකථාවේ නැඟීමට හේතු වූයේ 1837 අපරදිග කැනඩා අරගලයත්, සහ නවීන ප්‍රාථමික පාසල් අධ්‍යාපනයත්, කියුබෙක් ජාතිමාමකත්වයත්ය. ප්‍රථම ප්‍රංශ-කැනේඩියානු නවකතාව ලෙස සැළකෙනුයේ ෆිල්ප් ඉග්නස් ෆැන්සිස් යුබර්ට් ද ගැස්පේ ගේ l' influence d'un lire ය.ප්‍රංශ ඓතිහාසික නවකතා හා ගැමි නවකතා ශෛලීන් යටපත්විය.ප්‍රථමයෙන්ම ප්‍රසිද්ධ වූ ප්‍රංශ රචකයෝ(බල්සාක් වැන්ගෝව) ඉතා උසස් කොට සළකනු ලැබූහ.

ක්‍රි.ව 1866 දී පමණ ජීවත්වූ හෙන්රි රේමන් කැස්ග්‍රේන් පියතුමා එරට පළමු සාහිත්‍ය සිද්ධාන්තවාදියා විය. සාහිත්‍යයේ ඉලක්කය විය යුත්තේ නියම කතෝලික මානසිකත්වය පිළිබඳ දැක්මක් ගොඩනැගීමයි යන්න ඔහු විසින් ඉදිරිපත් කළ ප්‍රධානම තර්කය විය. ක්‍යුබෙක් හි රචකයෝ මෙම අදහසට අනුව ලියූහ. එහෙත් Louis – Honore Frechette හා Arthur Bules වැනි සමහර කතුවරු මෙම සම්ප්‍රදාය බිඳහෙලා නොයෙක් සිත් ඇදගන්නා සුළු කෘතීන් රචනා කළහ. මෙම රටාව මොන්ට්‍රියෙල් ලවාල් විශ්ව විද්‍යාල වලින් බිහි වූ ලේඛකයන් විසින් 1930 වර්ෂය පමණ වන තෙක් අනුගමනය කරන ලදී. මේ සම‍යේ ප්‍රමුඛත්වයක් උසුලනු ලැබුවේ මානසික හා සමාජීය පසුබිමක් සහිත නවකතාය.ප්‍රථම වරට ග්‍රේබ්‍රියල් රෝයි සහ ඇනි හර්බට් යන කතුවරියන් ජාත්‍යන්තර අවධානය දිනා ගත්හ. මෙම කාල වකවානුවේ කියුබෙක් වේදිකාවද කරළියට පැමිණියේය.

ප්‍රංශ කැනේඩියානු සාහිත්‍යය විශාල ලෙස පුළුල් වීමට බලපෑවේ දෙවන ලෝක යුද්ධය, 1950 දී ඇති වූ කාර්මීකරණයේ හා ක්‍රි.ව 1960 නිහඩ විප්ලවයයි. තව ද ඇන්ටොයින් මේලෙට් විසින් prix gonocourt සම්මානය දිනාගැනීමත් සමඟම ප්‍රංශ කැනේඩියානූ සාහිත්‍යය කෙරෙහි ජාත්‍යයන්තර අවධානය ඇතිවිය.

කියුබෙක් සාහිත්‍යයේ පර්යේෂණාත්මක අංශයක් දියුණු වූයේ කිවිවර නිරකොලේ බ්‍රොසාඩ් ගේ කවි වලිනි. ඉංග්‍රීසි හා ප්‍රංශ භාෂාව කතා කරන්නන්ගේ සමාජීය හා සංස්කෘතිකමය ආතතිය විදහා දැක්වීමට Roch carrier ගේ The hockey sweater කෘතිය සමත් විය.

සටහන්

{|

|Canadian literature French-Canadian literature
|-
{|

ප්‍රංශ හා කැනේඩියානු සාහිත්‍යය


An Uranthoecium truncatum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Henry Maiden ngan Ernst Betche, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Otto Stapf. An Uranthoecium truncatum in nahilalakip ha genus nga Uranthoecium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Uranthoecium

Uranthoecium truncatum


Kiedorf ist der Name von

Gregor Kiedorf (* 1985), deutscher Rettungsschwimmer und Ingenieur
Manfred Kiedorf (1936–2015), deutscher Bühnenbildner, Illustrator und Miniaturist

Kiedorf


Skt. Olufs Kirke var en tidligere kirke i Aarhus, som lå på hjørnet af Sankt Olufs Gade og Skolebakken. Stedet fungerer i dag som grønt område. Kirken er opkaldt efter Skt. Oluf.

Skt. Olufs Kirke
Skt. Olufs Kirke nævnes første gang i skriftlige kilder i et gavebrev fra 1203. Også efter reformationen har kirken fungeret som sognekirke, indtil den efter sigende, på fastelavnssøndag 1548, styrtede sammen lige før præsten trådte ind i den. Efter denne hændelse brugte man stadig kirkegården. Der blev i 1637 bygget et kapel på kirkegården og den fungerede som kirkegård frem til 1813, hvor den sidste begravelse fandt sted.

Skt. Olufs Kirke havde sit eget sogn og menighed. Efter kirken styrtede sammen begyndte menigheden at benytte Aarhus Domkirke og i 1636 blev sognet indlemmet i domsognet.

I 1947-48 lykkedes det Nationalmuseet ved arkæologiske udgravninger at frilægge en gammel middelalderkirke inden for Skt. Olufs Kirkegård. Med udgangspunkt i disse udgravninger kunne man tilnærmelsesvis rekonstruere den gamle kirke. Man fremdrog således rester af frådstenskvadre, der sandsynliggjorde, at kirken måtte være oprettet ganske tidligt i middelalderen, muligvis allerede omkring år 1100.

Skt. Niels' mindekors
Skt. Olufs Kirkegård er fejlagtigt blevet opfattet som Skt. Niels' gravsted. Forvirringen har måske skyldtes, at Skt. Olufs Kirke er blevet forvekslet med trækapellet, hvor Niels ønskede at blive begravet – eller et trækors på kirkegården er blevet forvekslet med det trækors, der ifølge legenden blev rejst, hvor man havde hvilet under transporten af Niels' kiste fra Skt. Nicolai domkirke til trækapellet i midtbyen.

I midten af 1700-tallet var forbindelsen mellem det eksisterende trækors og Niels imidlertid knyttet, og i 1755 erstattes trækorset af et muret mindesmærke med et forgyldt kors. En stenplade forkynder, at mindesmærket er rejst for den hellige Niels, "optaget i helgenernes tal". Et nyt monument erstatter mindesmærket i 1797, og det nuværende granitkors sættes op i 1847. Begge gentager misforståelsen om Niels' kanonisering.

Litteratur og kilder
Første version af artiklen er skrevet af Heidi Holst Madsen og Jesper Toft Hansen og overført fra Århus Leksikon
Danmarks Kirker 16,1 Århus Amt
Ole Degn (red.): "Et grønt åndehul", Da det var nyt i Århus (1970)
Ib Geil (red.): Århus – byens historie, bind I (1996)
Helge Søgaard: "Sanctus Nicolaus Arusiensis. Den hellige Niels fra Århus", Århus Stifts Årbøger, 68. bind (1979), s. 75-89
 Artiklen er tilpasset efter artiklen  på  AarhusWiki  (historik CC BY-SA 3.0)
Kirker i Aarhus
Tidligere bygninger, konstruktioner og anlæg i Danmark

Sankt Olufs Kirke


Emilio Navarro Soto, mejor conocido como Millito Navarro, (26 de septiembre de 1905 - 30 de abril de 2011) fue el primer puertorriqueño en jugar en las Ligas Negras de béisbol estadounidenses. En el momento de su muerte, a la edad de 105 años, Navarro era también el más anciano, así como también el último jugador de béisbol profesional en haber jugado en las Ligas Negras todavía en vida. A la edad de 104 años, Navarro también desfiló a las filas del Libro Guiness de récords mundiales al convertirse en el jugador de mayor edad en participar en un juego oficial, "al consumir un turno con los Leones de Ponce en el Softbol Superior".

Biografía
Navarro nació en Patillas, Puerto Rico, hijo de Botello Soto y Pepa Navarro, y se crio en la ciudad de Ponce, Puerto Rico. Su padre fue un bien conocido zapatero en Patillas, pero murió cuando Navarro tenía apenas 6 años. Su madre entonces se mudó a Ponce donde ella tenía otros familiares. Desde muy temprana edad, Millito Navarro ayudó a su familia financieramente vendiendo periódicos, maní, y hielo.

En Ponce, Navarro asistió a la escuela pública del Castillo y trabajaba como limpiabotas después de sus clases escolares y también haciendo entregas de los alimentos que su madre preparaba para mantener a su familia.

El primer contacto que Navarro tuvo con el deporte de béisbol ocurrió cuando fue a ver jugar el equipo de su escuela. Fue en esa ocasión cuando se le encendió la pasión por ese deporte. En una ocasión Navarro no tenía suficiente dinero para comprar un boleto de entrada al juego entre los equipos del Castillo y la Reina, por consiguiente decidió saltar la verja, la cual estaba en el campo adentro. Resultó que en esos momentos uno de los peloteros del equipo del Castillo se sintió mal y tuvo que abandonar el juego. Cuando el entrenador del equipo afectado vio a Millito saltar la verja le preguntó si podía tomar la posición del jugador enfermo, Navarro estuvo de acuerdo "y desde entonces sólo se dedicó a jugar béisbol". Fue así como a la edad de 17 años Navarro comenzó a jugar béisbol semiprofesional en Puerto Rico.

En deportes Navarro se destacaba no solo en el béisbol sino también en deportes de pista y campo. En atletismo Navarro llegó a tronar la marca de 20'-11" en el salto largo y la de las 220 yardas con obstáculos.

Después de graduarse de la escuela superior Ponce High School, Navarro recibió una oferta de beca para estudiar en la Universidad de Puerto Rico en Mayagüez, pero él la rechazó, prefiriendo mejor continuar ayudando financieramente a su familia. Tras esto, y teniendo ya 23 años de edad, Navarro sintió que ya estaba más que listo para ir a jugar en las Grandes Ligas en los Estados Unidos.

Carrera profesional
Navarro jugó para el equipo de Piratas Cofresi de Ponce por seis años comenzando en el año 1922 y luego, en el año 1928, pasó a jugar con los Cubans Stars de las Ligas Negras estadounidenses.  Durante esa época de la década de los 1920s, Estados Unidos era un país con segregación racial y el color obscuro de la piel de Navarro presentaba un obstáculo para su entrada a las grandes ligas norteamericanas ya que en el béisbol americano los peloteros de piel oscura no podían jugar en las ligas existentes porque estaban constituidas por peloteros de piel blanca.

Como consecuencia de esta política, un grupo de negociantes de ambas razas decidieron crear sus propias ligas que llegaron a llamarse las Ligas Negras, y tenían hasta su propia "Serie Mundial". Dos de estos equipos lo eran los Cuban Stars (Estrellas Cubanas), cuyo dueño era Alez Pompez, y los Cuban Giants (Gigantes Cubanos). Estos equipos estaban constituidos mayormente por jugadores de herencia afroamericana y afrolatina. Navarro jugó para ambos equipos.

Navarro jugó dos temporadas con los "Cuban Stars" y consiguió un promedio de bateo de.337. Esta experiencia fue agridulce para Navarro quien logró un sueño en su vida pero a la misma vez sentía la discriminación debido al color de su piel. Por encima de esto, el hecho de que no hablaba inglés también lo hacía sentirse discriminado. Como consecuencia, luego de haber jugado por dos años con las Ligas Negras, Navarro viajó a la República Dominicana y a Venezuela y jugó en equipos de béisbol de esos países.

Para cuando el juego de béisbol en los Estados Unidos había recibido integración racial (para los últimos años de la década de los 1940s
), Navarro estaba ya viviendo en Puerto Rico. Su experiencia y conocimiento del béisbol le permitieron tener éxito como uno de los fundadores del equipo de béisbol profesional de los Leones de Ponce en la ciudad de Ponce. Entró a la Liga de Béisbol Profesional de Puerto Rico a los 33 años, en 1938. Allí Navarro jugó, entrenó y contribuyó de varias formas con su equipo de "Los Leones" por un total de casi 20 años (1922-1928 y 1930-1942). "Tuvo sus años más productivos a la ofensiva en 1940, cuando promedió.290 y al siguiente año bateó para.311. Tras su retiro se convirtió en uno de los coaches de la novena, posición que ocupó, incluso, en la histórica "Serie de los Lechones" cuando los Leones se repusieron de un déficit de 0-3 para derrotar en los últimos cuatro juegos a los Criollos de Caguas para adueñarse del campeonato de la temporada de 1947."

Retirada del béisbol
Después de retirarse de jugar activamente en el béisbol profesional en el año 1943,
 Navarro ejerció como administrador del Estadio Francisco Montaner de Ponce y como maestro de educación física en las escuelas públicas de Ponce y Caguas, posiciones que ocupó por los próximos 10 años (1942-1952). Él fue también el primer administrador que tuvo el Estadio Francisco Montaner.

Navarro también trabajó en el hipódromo de Puerto Rico por cerca de 26 años (1952-78). Posteriormente, Navarro también fue dueño de un negocio de artículos deportivos y también fundó un negocio dedicado a la distribución de máquinas de juegos, llamada "Schuffley Alley" en la que, aunque sus hijos manejaban la vida cotidiana del negocio en sus últimos años, Navarro continuaba trabajando como su contralor.

Honores y otros reconocimientos

Durante sus años de apogeo
En el año 1938, Emilio Huike, considerado por algunos como uno de los mejores escritores deportistas de Puerto Rico, proclamó a Navarro como el "Jugador Ideal de Béisbol Profesional".

Más recientemente
Navarro llegó a sus 100 años el 26 de septiembre de 2005 y los años siguientes fueron testigos de muchos tributos a su persona tanto en Puerto Rico como en los Estados Unidos. Se anunció que su vida y experiencias serán parte de un documental norteamericano titulado "Béisbol" el cual cubrirá las contribuciones de los latinos a ese pasatiempo favorito de los estadounidenses.

Navarro, el último sobreviviente de las Ligas Negras norteamericanas y el más anciano de los jugadores y entrenadores de béisbol en el mundo, fue exaltado al Salón de la Fama del Béisbol Puertorriqueño en el 1992 y en el Salón de la Fama del Deporte Puertorriqueño en el 2004. El 7 de junio de 2005, el Senado de Puerto Rico le presentó con la Resolución Número 1026 en la cual le reconocían por sus contribuciones al béisbol puertorriqueño.

El 29 de diciembre de 2006, Navarro fue también inducido en el Hispanic Heritage Baseball Museum (Museo de la Herencia Hispana del Béisbol). La ex-estrella de los Astros, José (Cheo) Cruz, le obsequió a Navarro la "Placa del Pionero", emitida por el museo Hispanic Heritage Baseball Museum, cuando se le invistió a Navarro como el recluta número 39 del Museo de la Herencia Hispana del Béisbol.

El 6 de junio de 2008, la organización de las Grandes Ligas celebraron un reclutamiento ceremonial a las Ligas Negras inmediatamente antes de su reclutamiento formal de peloteros, donde Millito Navarro fue honrado por los Yankees de Nueva York, y en el que se le reclutaba simbólicamente en el equipo de los Yankees. Navarro fue también honrado durante el último juego de los Yankees en el antiguo estadio de los Yankees el 18 de septiembre de 2008.

En el año 2010, Navarro fue también honrado por la empresa "Experience Works" la cual le reconocía como un ciudadano sobresaliente de la Tercera Edad con su proclama del America's Outstanding Oldest Worker (Trabajador Anciano Sobresaliente de los Estados Unidos).

Últimos años y muerte
El 27 de abril de 2011, Navarro fue hospitalizado en el Hospital San Lucas de Ponce luego de sufrir un leve ataque cardiaco. El 28 de abril fue transferido a la Unidad de Cuidados Intensivos luego de experimentar un "accidente cerebrovascular". Murió dos días después, el 30 de abril de 2011, tras no lograr recuperarse de los efectos de su derrame cerebral. Dejó tras sí a cuatro hijos, once nietos, nueve bisnietos, y un tataranieto.

El primero de mayo de 2011, los New York Yankees guardaron un minuto de silencio antes del comienzo de su juego contra los Blue Jays para honrar a Navarro.

Legado
En el año 2011, el municipio de Ponce, donde Navarro creció, se educó, desarrolló sus destrezas en el béisbol, y donde jugó, entrenó y administró por 40 años en el juego de béisbol, nombró "Ciudad Deportiva Millito Navarro" a su nuevo complejo de deportes.

Tres de sus hijos se destacaron en el béisbol, atletismo y judo.

Véase también

 Ponce, Puerto Rico
 Museo Francisco Pancho Coimbre

Referencias

Enlaces externos
 Foto de Millito Navarro
 Asociación de Jugadores de Béisbol de las Ligas Negras

Miembros del Salón de la Fama del Béisbol
Nacidos en Ponce (Puerto Rico)
Beisbolistas de Puerto Rico
Deporte en Ponce

Millito Navarro


Die Cervara Abtei oder Kloster San Girolamo in Monte di Portofino ist ein ehemaliger Klosterkomplex. Von dort aus hat man einen Ausblick auf die Küste des Golf von Tigullio in der Metropolitanstadt Genua. Die Abtei, heute im Privatbesitz, ist von der Hauptstraße von Santa Margherita Ligure in der Ortschaft Portofino erreichbar.

Weblinks

 La Cervara - Offizielle Homepage (italienisch)

Cervara
Santa Margherita Ligure
Cervara

Abbazia della Cervara


Agrilus tetrastictus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Bourgoin, 1925.

Referências

tetrastictus

Agrilus tetrastictus


An Masdevallia weberbaueri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Masdevallia weberbaueri in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Masdevallia

Masdevallia weberbaueri


القشدة الهندية أو قشطة من محاصيل الفاكهة استوائية النشأة وقد نجحت زراعة القشطة في مصر منذ مدة طويلة لكنها ما زالت محدودة الانتشار. وتحقق مزارع القشطة الآن عائدا أكبر نتيجة لقلة المعروض منها وإقبال المستهلك المصري عليها وتلاقي بعض أصناف القشطة الفاخرة طلبا في الأسواق الخارجية حيث بدأ تصديرها وهي من محاصيل الفاكهة التي يتوفر لها مستقبلا كبيرا في التصدير، وتستخدم القشطة كثمار طازجة أو في بعض المثلجات والمصنعات وتحتوي عند النضج على سكريات ذائبة تصل إلى 20% ومعظم أنواع القشطة نباتاتها أشجار أو شجيرات نصف متساقطة الأوراق مثل الجوافة والبشملة حيث تتساقط أوراقها القديمة دفعة واحدة قبل موسم تفتح البراعم والنشاط في موسم النمو الجديد وجميع أنواع القشطة أوراقها بسيطة.

تبدأ أشجار القشطة في الإزهار بعد الغرس بنحو 3 سنوات ويتزايد المحصول على توالي السنين. ويبلغ متوسط محصول الشجرة بين 120 – 250 ثمرة سنويا عندما تبلغ ويستقر إنتاجها تبعا لحالة الأشجار وكفاءة التلقيح اليدوي ويكتمل نمو ثمار القشطة قلب الثور في يونيو ويوليو والبلدي من أواخر أغسطس حتى أكتوبر أما الهندي ففي أكتوبر ونوفمبر. أما صنف عبد الرازق الشتوي وكذلك صنف فيني فيكتمل نموها في أكتوبر وتجرى دراسات لتحديد مقاييس لقطف ثمار القشطة . وقد جرت عادة زراع القشطة على عدم ترك الثمار لتنضج على الأشجار حتى لا تتشقق بل تجمع الثمار وهي متماسكة بعد أن تصل إلى اكتمال نموها. ويجرى إنضاج الثمار في هذه الحالة بالكمر في قش أرز جاف، وتستعمل حاليا غازات الإيثلين والأستلين في إنضاجها بنجاح

الزراعة والتلقيح

أزهار القشطة خنثى مبكرة المتاع – عديمة الرحيق ولذلك لا تجذب إليها الحشرات ويترتب على استحالة التلقيح بالدرجة التي تعطي محصولا تجاريا بغير إجراؤه يدويا. ولهذا السبب فالتلقيح اليدوي من العمليات الهامة في بساتين القشطة خصوصا في المناطق الجافة التي تقل فيها الرطوبة الجوية مما يعجل الجفاف المياسم وذبولها قبل أن يتاح لبعض حبوب اللقاح الاحتمالات الضئيلة للانتقال إلى المياسم بالوسائل الطبيعية. مما يزيد من ضعف احتمالات التلقيح أن ظروف الجفاف في الجو الحار تعيق انتقال حبوب اللقاح بالوسائل الطبيعية كما تسرع من فقدها لحيويتها. فمن المشاهد أن أشجار القشطة المنزرعة في محافظة الإسكندرية لا تحتاج إلى إجراء التلقيح اليدوي على نطاق واسع كما هو حادث في المناطق الرملية بمحافظة الجيزة في الأراضي الواقعة حول ترعة المنصورية حيث الجو حار جاف طوال فترة التزهير والعقد مما يجعل التلقيح اليدوي أمرا ضروريا وعموما فإن إجراء التلقيح اليدوي يزيد من المحصول في جميع مزارع القشطة. ولإجراء التلقيح اليدوي تجمع الأزهار التي نضجت وقاربت على التفتح (قبل أنفراج البتلات) ويمكن تمييزها بلونها الأخضر الباهت أو الأبيض المائل للاخضرار – وذلك ساعة الغروب وتترك في مكان جاف حتى اليوم التالي حيث تنتثر حبوب اللقاح. وتبدأ عملية التلقيح اليدوي في الصباح وتوقف عندما تبدأ الحرارة في الارتفاع ثم تستأنف بعد الظهر عندما تميل الحرارة إلى الاعتدال. وتستعمل فرشاة الرسم الرقيقة في توصيل حبوب اللقاح إلى المياسم بعد الضغط على البتلات بالأصابع لفتحها تسهيلا لوصول اللقاح. وتتكرر عملية التلقيح بالشجرة الواحدة مرة كل أربعة أيام حتى تضمن تلقيح معظم الأزهار التي تتفتح متتابعة على طول موسم الإزهار.

تتوقف معدلات تسميد القشطة تبعا لنوع التربة ودرجة خصوبتها بالإضافة إلى عمر الأشجار وحالتها الغذائية ومستوى إثمارها وطريقة الري والتسميد المتبعة، ففي الأراضي الصفراء الخصبة يكتفي في نظام الري بالغمر بالتسميد العضوي خلال الشتاء بمعدل 20 متر مكعب سماد بلدي للفدان على أن يخلط قبل إضافته بسماد السوبر فوسفات بمعدل 5 كيلو جرام لكل متر مكعب وتتم إضافة السماد البلدي في الخريف ويخلط جيدا بالتربة. أما في التربة الرملية والفقيرة فيجرى التسميد العضوي كما سبق في الشتاء بالإضافة إلى التسميد المعدني بمعدل 300 جم أزوت، 100 جم (P2 O5)، 250 جم (K2 O) كمقنن سنوي للشجرة البالغة المثمرة في السنة ويوزع المقنن السنوي للأزوت والبوتاسيوم بالتبادل خلال الصيف في ثلاث دفعات لكل منهما. أما السماد الفوسفاتي فيضاف كل المقنن دفعة واحدة قبل بداية شهر مارس تتدرج احتياجات التسميد بعد الغرس في الزيادة على مدى خمس أو ست سنوات لتصل المقننات السمادية في نهايتها إلى المقررات المذكورة للأشجار المثمرة كحد أقصى. وكما هو معروف يفضل زيادة عدد مرات الإضافة في الأشجار الكبيرة السن. حيث يوزع المقنن السنوي على 4 – 6 دفعات للأزوت، 3 – 4 دفعات للبوتاسيوم، 2 – 3 دفعات للفوسفات. ويراعى إتمام الري عقب كل إضافة مباشرة. وتمثل الكميات المذكورة الحد الأقصى لتسميد القشطة في الأراضي الرملية والفقيرة.

الري
تقل احتياجات أشجار القشطة للماء عن أشجار معظم الأنواع الأخرى. تروى بالغمر في الوادي مع تعطيش الأشجار شتاء ويتوقف توقيت الري تبعا لظروف الجو والتربة وعمر النبات ومرحلة النشاط ويكون الري في الحدائق المثمرة أسبوعيا في الربيع والصيف أما الأراضي الجديدة فتروى بالتنقيط مع مراعاة ما سبق. وتطول الفترات تدريجيا مع نهاية الصيف مع الحذر من تعريض الأشجار والثمار النامية لمعاناة العطش ويستخدم الري بالتنقيط في الأراضي الجديدة حيث يتم تنظيمه طبقا للقواعد المذكورة في محاصيل مستديمة الخضرة.

زراعة القشطة
يجرى إكثار الأصناف التجارية خضريا بالتزرير الدرعي على أصول القشطة البلدي البذرية أو من الأنواع البرية – على أن يكون حجم الطعم كبيرا (2.5 سم) لضمان نسبة من النجاح. وينتشر حاليا إكثار القشطة بالتركيب بالشق حيث يعطى نسبة نجاح أعلى من طريقة التزرير. وتزرع البذور لإنتاج الأصول في الربيع (مارس – أبريل) أو الخريف (أغسطس – أكتوبر) في المهاد أو اواني الزراعة ثم النقل إلى خطوط المشتل. ويستخدم في ذلك بذور مخزنة لمدة عام حيث تعطى نسبة إنبات (95%) أفضل من البذور الحديثة (45%). وقد تستخدم البذور الحديثة بعد تعريضها للكمر البارد لدرجة حرارة منخفضة صفر إلى 2 درجة م لمدة أسبوع. وتنبت البذور عادة بعد 40 يوما من الزراعة ويمكن إسراع الإنبات بخدش البذور بورق الصنفرة أو بنقعها في الماء الدافئ مدة ثلاثة أيام قبل الزراعة للتخلص من المادة الشمعية التي تعيق دخول الماء للجنين. ويجرى التزرير الدرعي في فترتين الأولى في منتصف أبريل بأزرار قديمة وتعطى نسبة نجاح 60% والثانية من يونيو إلى سبتمبر (الميعاد المعتاد) بأزرار الموسم الجاري مع مراعاة حماية الطعوم في الميعاد المتأخر خوفا من انخفاض درجة الحرارة. وتكون الأصول بعمر عام أو أكثر قليلا أما التركيب بالشق فيمكن إجراؤه في الفترة من أبريل إلى أكتوبر على أصول لا يقل عمرها عن سنتين. إعداد الأرض للزراعة: تنقل النباتات إلى المكان المستديم ملشا أو بصلايا بعد سنتين من زراعة البذرة كنباتات بذرية أو بعد سنة من التطعيم. وتتم الزراعة بالأرض بعد تجهيزها على أبعاد تختلف بين الأصناف من 3 إلى 5 أمتار بطريقة المربع. وقد تزرع القشطة كمؤقتات في بساتين المانجو حيث تبكر في الوصول إلى سن الإثمار وتتم الزراعة من يناير وحتى قبل بدء موسم النمو.

الأرض المناسبة

لا تتحمل أشجار القشطة سوء التهوية وارتفاع الرطوبة في التربة (الأراضي الغدقة) إلا أنها تنجح في مجال كبير من أنواع التربة من الرملية لكنها تجود في الأراضي الصفراء جيدة الصرف وتتحمل الزراعة في الأراضي التي ترتفع بها نسبة الجير.

المناخ المناسب
تنمو شجرة القشطة بنجاح في المناطق المعتدلة وهي تتحمل ارتفاع الحرارة صيفا كما أنها تتحمل البرودة إلى حد ما شتاء وفي مصر تختلف الأنواع في تحملها لارتفاع درجة الحرارة صيفا وعموما فإن القشطة البلدي وقلب الثور والهجن (فيني) تحقق نجاحا ملحوظا عن القشطة الهندي في المناطق الجنوبية بينما تنجح القشطة الهندي في المناطق الشمالية مثل محافظة الإسكندرية ولم يعرف للقشطة حتى الآن دور سكون شتوي مميز وتحتاج الثمار في نموها إلى جو حار صيفا وموسم نمو طويل مع عدم تعرضها للرياح الجافة خصوصا خلال فترة التزهير وبداية نمو الثمار ويؤدي جفاف الجو وانخفاض رطوبته أثناء التزهير إلى فشل التلقيح والإخصاب وتساقط الثمار الصغيرة. ويتحسن عقد الثمار وترتفع نسبته في الجو المرتفع الرطوبة بدرجة تزيد على 80% مع درجة حرارة بين 27 – 30 درجة م

روابط خارجية
 طريقة الزراعة من موقع كنانة

المراجع

وصلات خارجية

أشجار
أشجار أمريكا الجنوبية
أشجار أمريكا الوسطى
أشجار بليز
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
ثمار استوائية
فاكهة استوائية
قشدة (نبات)
محاصيل أمريكا الجنوبية
نباتات المناطق الاستوائية
نباتات وصفت في 1753

قشدة هندية