Lady Tennessee Celeste Claflin, Viscondessa de Montserrat (Ohio, 26 de outubro de 1844 – 18 de janeiro de 1923), também conhecida como Tennie C., foi uma sufragista americana mais conhecida como a primeira mulher, junto com sua irmã Victoria Woodhull, a abrir uma corretora de valores em Wall Street, no qual ocorreu em 1870.

Primeiros anos e educação
A data de nascimento exata de Tennessee Claflin não é clara, mas geralmente é relatado que ela nasceu entre 1843 e 1846. A biógrafa Myrna MacPherson cita a data de nascimento de Claflin como 26 de outubro de 1845, enquanto a jornalista Barbara Goldsmith cita um ano de nascimento de 1846. É claro, no entanto, que Tennessee Claflin foi o último dos dez filhos de Roxanna Hummel Claflin e Reuben Buckman Claflin em Homer, Condado de Licking, em Ohio. Tennessee recebeu o nome do estado porque seus pais visitaram o estado ou porque seu pai era fã do então congressista James Polk. A irmã mais velha, Victoria Claflin Woodhull, nasceu em 1838. Sua irmã, Utica Claflin Brooker, nasceu entre 1841 e 1843. Um poema foi escrito sobre as três irmãs:      Victoria, Utica e Tennessee

    Três irmãs justas, de valor e peso,
    Uma rainha, uma cidade e um estado—
    Pelo menos de cada um leva o nome dela—
    E todos eram amplamente conhecidos pela fama.

    Dois delas começaram cedo
    Praticar na arte da cura,
    A outra viajou longe e perto,

    Todos eram gênios mais raros,
    De para gentil e características justas.
    Por um grande espaço, eles estavam separados
    Como Buckeye do Estado Dourado.Reuben Buckman Claflin, conhecido como "Buck", era um vendedor de óleo de cobra que se passava por um médico. Ele tinha algum treinamento jurídico e às vezes se apresentava como advogado. Suas experiências de trabalho incluíam transportar madeira pelo rio Susquehanna e trabalhar em um salão literário.

Ele veio de um ramo empobrecido da família escocesa-americana Claflin, com sede em Massachusetts, primos semi-distantes do governador William Claflin.

Em dezembro de 1825, Buck Claflin casou-se com Roxanna Hummel, às vezes chamada de "Roxy". O casal se conheceu em Selinsgrove, na Pensilvânia, quando Buck era hóspede na casa onde Roxanna trabalhava como empregada doméstica.

Roxanna foi identificada várias vezes como sobrinha de um próspero dono de saloon e como filha ilegítima de uma empregada. Ela falava com sotaque alemão. Ela pode ter sido uma espírita.

As crianças Claflin cresceram na pobreza. Os vizinhos se lembravam deles como selvagens, sujos e famintos. Buck era um pai abusivo que batia regularmente em seus filhos sem provocação.

Inspirado pelo sucesso das Fox Sisters, Buck começou a anunciar Tennessee e Victoria como médiuns por volta de 1852. As meninas logo se tornaram as principais provedoras da família.

Em 1853, a irmã mais velha Victoria casou-se e mudou-se.

Espiritismo e cura
Em 1860, Tennessee foi anunciada como um cartomante precoce com a capacidade de curar doenças "de herpes labial ao câncer". As consultas custavam 1 dólar e Tennessee trabalhava 13 horas por dia em pequenas cidades da Região Centro-Oeste dos Estados Unidos. Buck vendeu "Magnetio Elixir da Miss Tennessee" (uma mistura inútil) por 2 dólares.

Em 1863, Buck alugou um hotel inteiro em Ottawa, Illinois. Ele se autodenominava "O Rei do Câncer" e anunciava as habilidades de cura da Tennessee. Como parte de sua prática, os Claflins usavam soda cáustica que queimava a pele de seus pacientes. Em junho de 1864, a polícia invadiu a clínica do hotel Claflins e a família fugiu. As autoridades acusaram a família de nove crimes, incluindo conduta desordeira e fraude médica (charlatanismo). Tennessee enfrentou a acusação mais grave, pois foi culpada pela morte de uma paciente chamada Rebecca Howe. A família nunca foi ao tribunal por sua falsa cura do câncer.

No outono de 1868, Buck visitou o magnata dos negócios Cornelius Vanderbilt, que Buck tinha ouvido falar que estava interessado em massagem e cura magnética. Buck apresentou Victoria como espiritualista e Tennessee como curandeira. Tennessee e Cornelius começaram a passar muito tempo juntos e havia rumores de um caso.

O gerenciamento da Wall Street
No final de 1869, Victoria Woodhull e Tennessee Claflin alugaram dois quartos na elegante Hoffman House, número 44 de Broad Street, em Nova Iorque. Em janeiro de 1870, eles enviaram cartões de visita anunciando sua nova corretora de valores, Woodhull, Claflin, & Company. Eles cobraram 25 dólares de maneira antecipada por uma consulta. As irmãs foram financiadas por Cornelius Vanderbilt. O escritório elegantemente mobiliado da Woodhull, Claflin, & Company foi inaugurado em 14 de fevereiro de 1870. Isso fez de Woodhull e Clafin as primeiras mulheres a abrir uma corretora em Wall Street. As irmãs foram tão assediadas por visitantes curiosos que 100 policiais tiveram que manter a ordem.

Em um artigo intitulado "Wall-Street Aroused", o jornal The New York Times questionou o potencial de sucesso das irmãs, não porque fossem mulheres, mas por causa de sua associação com o espiritualismo e outras causas não ortodoxas. Harper's Weekly os apelidou de "Bewitching Brokers" em um desenho animado, enquanto outro artigo da revista questionava se havia investidores mulheres suficientes para tornar a empresa um sucesso.

Woodhull e Claflin encontraram uma fonte inexplorada de capital de investimento. Esposas e viúvas da sociedade, professores, donos de pequenos negócios, atrizes e prostitutas caras e suas madames procuraram Woodhull, Claflin, & Company e a empresa foi um sucesso financeiro imediato. As irmãs logo alugaram um apartamento caro na 38.ª Street, na área exclusiva de Murray Hill, em Manhattan.

Com os lucros de sua corretagem, as irmãs começaram seu próprio jornal radical, Woodhull & Claflin's Weekly. Woodhull e Claflin usaram seu jornal para defender o Amor Livre (em inglês: Free Love), um movimento que no século XIX pressionou para separar o sexo do casamento. O movimento Free Love foi considerado muito marginal neste momento e sua defesa do movimento chocou muitos. Como a biógrafa Myra McPherson explicou: "Ao argumentar que uma mulher tinha o direito à liberdade em relação ao seu próprio corpo, escolher seu companheiro, decidir quando queria sexo e realmente apreciá-lo, as irmãs estavam tão à frente da época que elas eram abertamente chamadas de prostitutas impressas". O Woodhull & Claflin's Weekly também foi o primeiro jornal na América a imprimir o Manifesto Comunista.

A corretora Woodhull, Claflin, & Company faliu na depressão econômica geral que se seguiu ao Pânico de 1873.

Influência na política
Em 1871, as irmãs tentaram votar em uma eleição municipal e foram rejeitadas.

Em 11 de agosto de 1871, Tennessee Claflin anunciou sua candidatura para o Oitavo Distrito Congressional de Nova Iorque. Naquela época, o Oitavo Distrito do Congresso era em grande parte germano-americano. Claflin anunciou sua candidatura no Irving Plaza cercada por bandeiras alemãs e americanas. Ela fez seu discurso em alemão.

Woodhull foi indicado para presidente dos Estados Unidos pelo recém-formado Partido dos Direitos Iguais em 10 de maio de 1872. Frederick Douglass foi nomeado vice-presidente, mas ignorou a indicação e, em vez disso, fez campanha ativamente por Ulysses S. Grant.

Durante o verão de 1872, Claflin fez uma oferta para o posto de coronel do Nono Regimento da Guarda Nacional de Nova Iorque. O posto estava vago desde a morte do barão ladrão, Jim Fisk, em janeiro de 1872. A candidatura de Claflin foi amplamente ridicularizada pela imprensa. Os homens do Nono Regimento ignoraram a oferta de Claflin, mas o Comandante Thomas J. Griffin convidou Claflin a concorrer ao posto de coronel do recém-organizado Oitenta e Quinto Regimento para soldados negros. Conscientes de seu passado de advocacia e de seu sucesso profissional, os membros do 85º elegeram o coronel Claflin.

Julgamento e escândalos relacionados

Em 2 de novembro de 1872, o Woodhull & Claflin's Weekly publicou um relatório que desencadeou o famoso julgamento de adultério de Henry Ward Beecher. Beecher era filho do famoso teólogo calvinista Lyman Beecher e irmão de Harriet Beecher Stowe. Ele era provavelmente o ministro protestante mais conhecido nos Estados Unidos naquela época, ganhando um imenso salário de 100 mil dólares por ano como ministro da Igreja de Plymouth, no Brooklyn. Líder do movimento antiescravagista, Beecher ganhou fama como orador.

Cem mil exemplares do Woodhull & Claflin's Weekly foram publicados em 2 de novembro de 1872 com "The Beecher-Tilton Scandal Case" na capa. O artigo tomou o formato de uma entrevista entre Victoria Woodhull e um repórter não identificado. Woodhull deu todos os detalhes lascivos de um caso entre Henry Ward Beecher e Elizabeth Richards Tilton, esposa de Theodore Tilton. Woodhull deu suas fontes como Elizabeth Cady Stanton, Isabella Beecher Hooker e Paulina Wright Davis. Cartas das três mulheres foram publicadas como corroboração.

Nas mesmas edições, Tennessee ameaçou novas revelações sobre outros homens relevantes ao imprimir uma carta de uma senhora anônima que alegava ter registrado os nomes e endereços de seus clientes. Embora alguns acusem Tennessee de escrever esta carta, a jornalista Barbara Goldsmith acredita que a carta veio de madame Annie Wood, amiga de Woodhull e Claflin.

Antes do final da semana, a edição de 2 de novembro havia sido reimpressa e estava sendo vendida por 40 dólares. Woodhull e Claflin passaram os meses seguintes entrando e saindo da cadeia por uma variedade de acusações forjadas de obscenidade apresentadas pelo vice-cruzado em ascensão Anthony Comstock.

Em 1874, Theodore Tilton entrou com uma ação contra Henry Ward Beecher por "intimidade criminosa" com a esposa de Tilton. O caso decorreu de janeiro a julho de 1875 e terminou em um júri suspenso.

Mudança para Londres e últimos anos

Após o julgamento de Beecher, as irmãs deixaram Nova Iorque para Londres em 1877. Evidências sugerem que a mudança das irmãs pode ter sido financiada pelos herdeiros do recém-falecido Cornelius Vanderbilt, que as queria fora do caminho durante uma briga pela herança da família. Vanderbilt ficou viúvo em 1868 e se casou novamente em 1869. O segundo casamento surpreendeu Claflin, que esperava se casar com ele. Mas em meados de 1871, a família de Vanderbilt a expulsou de sua vida.

Em 15 de outubro de 1885, em St Mary Abbots, Kensington, Claflin casou-se com Francis Cook, presidente da Cook, Son & Co., drapers, e também Visconde de Monserrate em Sintra na Riviera Portuguesa. Poucos meses após o casamento, a rainha Vitória do Reino Unido criou uma baronete de cozinheiros. Como esposa de um baronete inglês, Claflin passou a ser corretamente denominada "Lady Cook", e em Portugal também foi Viscondessa de Monserrate. O casal viveu em Doughty House em Richmond Hill, Surrey, agora parte da Grande Londres, e no Palácio de Monserrate.

Pouco depois da morte de Cook em 1901, Claflin fundou um banco de curta duração na cidade de Londres chamado Lady Cook & Co.

Embora ela nunca tenha abandonado seus pontos de vista radicais, Claflin viveu o resto de sua vida longe dos olhos do público. Ela morreu na Inglaterra em 18 de janeiro de 1923.

Bibliografia
 - biografia de Victoria Woodhull e Tennessee Celeste Claflin

Membros da Primeira Internacional
Defensores do amor livre
Sufragistas dos Estados Unidos
Corretores de bolsa dos Estados Unidos
Feministas dos Estados Unidos
Mortos em 1923
Nascidos em 1844
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Tennessee Celeste Claflin


නූතන මහන මැෂිමක් භාවිතා කිරීම

මැසීම යනු ඉදිකටු හා නූල් යොදා ගෙන රෙදි, සම්, ලෝම හෝ අනෙකුත් ද්‍රව්‍ය ගෙතීමයි. එහි භාවිතය සියළු මනුෂ්‍ය ජනගහන අතර පාහේ විහිදී ඇති අතර පේලියෝලිතික් කාලය දක්වාම ඈතට එහි ඉතිහාසය දිව යයි. (30000 BC) මැසීම යන්න මඟින් රෙදි ගෙතීමට වඩා වැඩි අරුතක් ලබා දේ.

මැසීම මූලිකව යොදා ගනුයේ තිර රෙදි, ඇඳ ඇතිරිලි හා මේස රෙදි වැනි ගෘහස්ත ද්‍රව්‍ය හා රෙදි පිළි නිපදවීමටය. තවද එය කැන්වස් හා සම් වැනි නම්‍යශීලී ද්‍රව්‍යවලින් තනා ඇති රුවල්, සම් බෝට්ටු, බැනර සඳහා ද යොදා ගනී.

කර්මාන්ත ලෝකයේ දී වන බොහොමයක් මැසීම් සිදු කරනු ලබන්නේ යන්ත්‍ර මඟිනි. රෙදි පිළි කොටස් ප්‍රථමයෙන් එකට තබනු ලැ‍බේ. යන්ත්‍රයට ගියර හා අත් සංකීර්ණ පද්ධතියක් ඇති අතර එය රෙදි ස්ථර හරහා නූල් යවා නූල අර්ධ ආරක්ෂිතව අගුළුලනු ලැබේ.

සමහරක් පුද්ගලයන් ඔවුන් සඳහා හා ඔවුන්ගේ පවුල් සඳහා රෙදිපිළි මසාගනු ලැබේ. බොහෝමයක් ගෘහස්ථ මසන්නන් ඉරුණු තැනක් සාදා ගැනීමට හෝ ගැලවුණු බොත්තමක් නැවත සවි කර ගැනීම වැනි ඇඳුම් නඩත්තු කර ගැනීම සඳහා මැසීම සිදු කරනු ලැබේ. ජීවත් වීමේ වෘත්තිය ලෙස මැසීම සිදු කරන්නා ටේලර්, සන්නාලියා හෝ ඇඳුම් මසන්නා ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ.

Plain මැසීම උත්සව හේතු සඳහා සිදු කරනු ලැබේ : ගෘහස්ථ ඇතිරිලි හෝ රෙදි පිළි තැනීම හෝ නඩත්තු කිරීම. Fancy මැසීම මූලිකවම අලංකාරවත් වන අතර එයට ෂර්රින්, ස්මෝකින්, එම්බ්‍රොයිඩර් හෝ ක්විල්ටින් වැනි තාක්ෂණික ක්‍රම ඇතුළත් වේ.

මැසිම යනු ඇප්ලික්, කැන්වස් වැඩ හා පැච්වර්ක් වැනි බොහොමයක් ඉදිකටු කලා සඳහා පදනම වේ.

බොහෝ විට මැසීම අඩු හැකියාවලින් යුත් රැකියාවක් සේ සැලකුවත් නොඇදෙන ද්විමාන රෙද්දකින් ත්‍රිමාණ හොඳ පෙනුමක් ඇති ඇඳුමක් නිර්මාණය කිරීමට අතිශය අත් හැසිරවීම පිළිබඳ දැනුමක් හා ගණිතමය සමුදායන්ගේ න්‍යායන් පිළිබඳ දැනුමක් අවශ්‍ය වේ. රෙදි තුළට වූ කැපුම් හා සිදුරුවලින් යුත් සමතල රෙදි කැබැල්ලක් ත්‍රමාණ අවකාශයේ දී අතිශය සංකීර්ණ ක්‍රමවලට වක්‍ර වීම හා මැවීම සිදු විය හැක. එමනිසා එය සුමුදු රැළිවලින් තොර නිපැයුමක් සඳහා හැසිරවීමට උසස් ගණයේ හැකියාවක් අවශ්‍ය වේ. රෙද්ද තුළට මුද්‍රණය කර ඇති හෝ වියා ඇති යම් කිසි රටාවක් සැලසුම් ක්‍රියාවලිය තවදුරටත් සංකීර්ණ කරනු ලබයි. මෙම නිපුණතාවලින් යුත් ඇඳුම් නිර්මාණකරුවෙකු මූලික නිර්මාණය සිදු කිරීමෙන් පසුව ආකෘති යොදා ගෙන රෙදි කැපීම හා වැඩකරුවන් මඟින් හෝ යන්ත්‍ර මඟින් ඒවා මැසීම සිදු කළ හැක.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Seamstress

මැසීම

මැසීම


Mustapha Dahleb (* 8. Februar 1952 in Bejaia) ist ein ehemaliger französisch-algerischer Fußballspieler, der den größten Teil seiner Karriere bei Profivereinen in Frankreich absolviert hat.

Vereinskarriere
Der im seinerzeit noch französischen Algerien geborene Mustapha Dahleb kam als Kind mit seinen Eltern nach Festlandsfrankreich, wo sein Vater eine Anstellung als Kraftfahrer gefunden hatte. In dem Ardennendorf Flohimont begann der bald "Mouss" oder "Mousse" (zugleich Kurzform seines Vornamens und das französische Wort für Schaum) gerufene, eher zierliche Junge bei einem Amateurklub mit dem Vereinsfußball. Dort entdeckten ihn Talentspäher des CS Sedan, für dessen Erstligaelf er als 17-Jähriger zu seinem ersten Punktspieleinsatz kam; auch in der folgenden Saison wurde er darin einmal eingesetzt. Nach Sedans Abstieg Mitte 1971 bestritt er auch noch zwei Spiele in der zweiten Division, ging dann allerdings, um seinen Wehrdienst abzuleisten, nach Algerien zurück und trug dort den Dress von CR Belcourt; mit dem CRB wurde er 1972 Vizemeister und in dieser Zeit auch zum algerischen Nationalspieler (siehe weiter unten). 1973/74 spielte er wieder für den CS Sedan, der am Saisonende erneut aus der Division 1 absteigen musste; Dahleb hatte bei 27 Ligaeinsätzen 17 Tore für seine Mannschaft geschossen und damit den elften Platz unter den besten Erstligatorjägern Frankreichs erreicht, was ihm einen Vertrag beim Hauptstadtverein Paris Saint-Germain und den Verbleib in der höchsten Spielklasse sicherte.

Bei PSG war der anfangs auf dem linken Flügel oder im Angriffszentrum als Stürmer, später oft im offensiven Mittelfeld eingesetzte Mustapha Dahleb in den folgenden Jahren unter Präsident Hechter und Trainer Fontaine beziehungsweise deren Nachfolgern eine unverzichtbare Größe. Bis 1979 gelang Paris zwar stets nur ein Mittelfeldplatz in der Abschlusstabelle, aber der Algerier schoss sich vor allem dank seines "linken Zauberfußes" in der Saison 1976/77 mit 22 Treffern sogar auf Rang Vier der Torjägerliste. Längst war er, dem neben kreativen Qualitäten auch taktisches Geschick attestiert wurde, zum Publikumsliebling im Prinzenparkstadion geworden und blieb dies bis zuletzt; die Fans mochten "die atemberaubenden Dribblings dieses Instinktfußballers, seinen intensiven Einsatz, der dabei oft spielerisch wirkte, und seine Fähigkeiten als Vorbereiter wie als Vollstrecker". In der Folgezeit verstärkte PSG sich personell kontinuierlich – so kamen unter anderem Jean-Michel Larqué, Carlos Bianchi, Dominique Baratelli, Jean-François Beltramini, Dominique Bathenay, Luis Fernández und Sarr Boubacar – und schloss ab 1980 regelmäßig auf einem einstelligen Tabellenplatz ab. Für einen Meistertitel reichte es trotz weiterer namhafter Zugänge (Dominique Rocheteau, Nabatingue Toko, Safet Sušić, Michel N'Gom) während Dahlebs Zeit zwar nicht (beste Platzierung: Ligadritter 1982/83), aber den Pokalwettbewerb gewann er dafür gleich zweimal: 1982 setzte Paris Saint-Germain sich im Endspiel, wenn auch erst nach Elfmeterschießen, gegen die AS Saint-Étienne durch, und ein Jahr später bekam Mustapha Dahleb nach einem 3:2-Erfolg gegen den FC Nantes erneut die Pokalsiegermedaille überreicht, wenngleich er in diesem Finale erst zu Beginn der zweiten Halbzeit – da führte Nantes noch mit 2:1 – eingewechselt wurde.

Bei den ersten internationalen Auftritten von PSG im europäischen Pokalsiegerwettbewerb bestritt Dahleb acht der zehn Pariser Begegnungen: 1982/83 gegen Lokomotive Sofia, Swansea City und THOR Waterschei, 1983/84 gegen Glentoran Belfast und Juventus Turin; ein Torerfolg gelang ihm in diesen Spielen allerdings nicht. Im Sommer 1984 verließ er nach zehn Jahren, in denen er zum erfolgreichsten Liga-Torschützen der Vereinsgeschichte von Paris Saint-Germain geworden war – dieser Rekord hat bis in das 21. Jahrhundert hinein Bestand –, die Hauptstadt in Richtung Mittelmeerküste. Dort kam er für den Zweitdivisionär OGC Nizza zwar nur noch in etwas mehr als der Hälfte der Ligaspiele zum Einsatz und erzielte nur noch drei Treffer, aber am Saisonende feierte er mit seiner Mannschaft den Aufstieg in die Division 1. Danach beendete Mustapha Dahleb aufgrund zunehmender Kniegelenksbeschwerden – er hatte sich in seiner Zeit bei PSG zwei Meniskusoperationen unterziehen müssen – nach insgesamt 297 Partien mit 102 Treffern in der ersten und 21 Spielen (3 Tore) in der zweiten französischen Liga seine Profikarriere.

Anschließend ließ er sich in Algerien nieder und übernahm eine beratende Funktion bei den Nationalmannschaften des Landes, die er 1986 nach Auseinandersetzungen mit A-Nationaltrainer Rabah Saâdane im unmittelbaren Vorfeld der Weltmeisterschaft in Mexiko wieder aufgab. 2003 wurde er aufgrund seiner Verdienste um den Sport und seines Engagements bei Projekten zur Gesundheitsförderung in Afrika zum Ritter der Ehrenlegion ernannt. Ende 2011 unterstützte er die Forderung nach einer Untersuchung des Verdachts, zahlreiche Nationalspieler hätten in den 1980ern mit Wissen des algerischen Fußballverbandes unerlaubte Medikamente eingenommen, wodurch es bei mehreren ihrer später geborenen Kinder zu Missbildungen gekommen sein soll.

Stationen
 Flohimont (als Jugendlicher)
 bis August 1971: CS Sedan (bis 1969 als Jugendlicher; 1971/72 in D2)
 September 1971–1973: CR Belcourt
 1973/74: CS Sedan
 1974–1984: Paris Saint-Germain FC
 1984/85: OGC Nizza (in D2)

In der Nationalmannschaft
Erstmals schon mit 19 Jahren spielte "Mousse" Dahleb im grünen Trikot der algerischen Nationalmannschaft (November 1971, 0:0 in Libyen). In seinem zweiten Spiel beim Palästina-Cup Anfang 1972 erzielte er den Ehrentreffer seiner Fennecs – als "Wüstenfüchse" werden Mannschaft und Spieler Algeriens bezeichnet – bei der 1:3-Niederlage gegen Gastgeber Irak. Bis November 1983 bestritt er 16 offizielle A-Länderspiele, in denen er drei Tore schoss; dazu kamen mindestens vier Spiele gegen europäische Vereinsmannschaften (Olympique Lyon, Lausanne-Sports, Servette Genève, Real Oviedo) und eine nicht exakt feststellbare Anzahl inoffizieller Ländermatches, teilweise auch mit der Militärnationalauswahl. Zum Zeitpunkt seiner Rückkehr nach Frankreich (1973) soll Dahleb bereits 20 Partien aller drei Kategorien absolviert haben, darunter neun offizielle und die ersten beiden seiner insgesamt fünf Weltmeisterschafts-Qualifikationsspiele. Er war auch bei den Panafrikanischen Spielen 1973 in Lagos in allen drei Vorrundenbegegnungen dabei und hat dort gegen Tansania zwei Tore geschossen.

Nach seiner Rückkehr nach Frankreich (1973) wurde er allerdings bis Mai 1981 nur noch in einem einzigen Spiel (WM-Qualifikation, 1977 gegen Tunesien) eingesetzt, ehe er bei der Qualifikation für die WM in Spanien unter anderem bei dem überraschenden Erfolg gegen den amtierenden Afrikameister Nigeria wieder dabei war. Trainer Rachid Mekhloufi berief Mustapha Dahleb folgerichtig auch in sein WM-Aufgebot 1982; in Spanien bestritt er alle drei Vorrundenbegegnungen der Fennecs. Insbesondere aufgrund seiner Leistungen beim 2:1-Erfolg über Deutschland, dem ersten Sieg einer afrikanischen über eine europäische Mannschaft bei einem Weltturnier, als er gemeinsam mit Lakhdar Belloumi im Mittelfeld "ansehnlich und wirkungsvoll" die Fäden zog, schrieb er sich neben anderen algerischen Profis wie Ali Fergani, Belloumi und Rabah Madjer in die Annalen des algerischen Fußballs ein, und die Bilder, auf denen er "leichtfüßig einen 'tumben Teutonen' austanzt", werden bis in die Gegenwart abgedruckt. Allerdings wurde er zusammen mit den Fennecs anschließend auch zum Opfer des deutsch-österreichischen "Nichtangriffspakts von Gijón".

Auch sein letztes Länderspiel bestritt Mustapha Dahleb gegen eine Nationalelf aus dem deutschsprachigen Raum, als die Schweiz im November 1983 mit 2:1 in Algier gewann.

Palmarès
 Algerischer Vizemeister: 1972
 Französischer Pokalsieger: 1982, 1983
 A-Nationalspieler für Algerien zwischen 1971 und 1983; WM-Teilnehmer 1982
 Ritter der Ehrenlegion

Literatur
 Paul Dietschy, David-Claude Kemo-Keimbou (Ko-Herausgeber: FIFA): Le football et l'Afrique. EPA, o. O. 2008, ISBN 978-2-85120-674-9.
 Jean-Philippe Rethacker, Jacques Thibert: La fabuleuse histoire du football. 2. Auflage. Minerva, Genève 2003, ISBN 978-2-8307-0661-1.

Weblinks
 Datenblatt bei footballdatabase.eu
 Dahlebs Länderspiele bei dzfootball.fr

Anmerkungen und Nachweise

Fußballnationalspieler (Algerien)
Fußballspieler (CS Sedan)
Fußballspieler (CR Belouizdad)
Fußballspieler (Paris Saint-Germain)
Fußballspieler (OGC Nizza)
Teilnehmer an einer Fußball-Weltmeisterschaft (Algerien)
Mitglied der Ehrenlegion (Ritter)
Algerier
Geboren 1952
Mann

Mustapha Dahleb


() este un actor american.  Este cel mai cunoscut pentru rolul nemuritorului John Oldman din filmele The Man from Earth (Omul de pe Pământ, 2007) și continuarea din 2018, Omul de pe Pământ: Holocen; el a jucat alături de vedetele  John Billingsley și Tony Todd.

Biografie
Smith s-a născut în Birmingham, Alabama și a absolvit Banks High School. A obținut o diplomă la University of Alabama și la Southern Methodist University.

Filmografie
 1996 : Savannah - Vincent Massick
 1997 : Star Trek: Voyager (serial TV, Darkling) - Zahir
 1997 : The Naked Truth (serial TV) - Mark
 1998 : Justiție militară - Lt. Cmdr. 'Karma' Rice
 1999 : Fight Club - Walter
 2001:  Justiție militară - Maj. Miles Holmes
 2002 : A Walk To Remember - Dr. Carter (father of the protagonist Landon Carter)
 2002 : Divine Secrets of the Ya-Ya Sisterhood - Younger Shep Walke
 2003-2010 : CSI: Miami (serial TV, sez. 2-8) - IAB Sergeant Rick Stetler
 2004 : Mysterious Skin (Misterele tinereții) - Alfred
 2007 : Zodiac - Father of the witnesses
 2007 : The Man from Earth - John Oldman
 2009 : Mending Fences (TV movie) - Walt Mitchell
 2009 : Dollhouse (serial TV , sez. 2, ep. 8) - Clay Corman
 2010 : Janie Jones - Officer Dickerson
 2013 : Crimson Winter - King Aldric
 2018 : The Man from Earth: Holocene - John Oldman
 2018 : Between Worlds - Kirby

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de actori americani
 Listă de oameni din statul Alabama

Nașteri în 1963
Actori americani
Americani în viață

David Lee Smith


Centranthus lecoqii es una especie de planta de la antigua familia Valerianaceae, ahora subfamilia Valerianoideae. Es originaria de Francia.

Taxonomía
Centranthus lecoqii fue descrita por Claude Thomas Alexis Jordan y publicado en Pugillus Plantarum Novarum præsertim gallicarum p. 76, en el año 1852.
EtimologíaCentranthus: nombre genérico que deriva de las palabras griegas:kéntron = "aguijón, espolón, etc".; y ánthos  = "flor". Las flores, en este género, tienen espolón.lecoqii: epíteto otorgado en honor del botánico Henri Lecoq.
VariedadesCentranthus lecoqii subsp. maroccanus (Rouy) I.Richardson
SinonimiaCentranthus angustifolius var. lecoqii (Jord.) Lange	Centranthus angustifolius subsp. lecoqii (Jord.) Mateo & Figuerola	Centranthus angustifolius subsp. longicalcaratus Pau	Centranthus angustifolius var. longicalcaratus Pau	Centranthus lecoqii var. longicalcaratus'' (Pau) J.López & Devesa

Nombre común
 Castellano: hierba de mil flores, mil amores, orejas de liebre.

Referencias

lecoqii
Flora de la cuenca mediterránea
Plantas descritas en 1852
Plantas descritas por Jordan

Centranthus lecoqii


An Philodendron maximum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kurt Krause. An Philodendron maximum in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Philodendron

Philodendron maximum


Campionatul American de Handbal Feminin, numit și Panamerican, este competiția oficială pentru echipele de senioare a naționalelor de handbal din America de Nord, Centru, de Sud și Caraibe, și are loc o dată la doi ani. În plus față de desemnarea campioanelor panamericane, turneul servește și ca un turneu de calificare pentru Campionatul Mondial de Handbal Feminin.

Listă campionate

Performanță după Țară

Rezultate Finale

Vezi și
 Campionatul Panamerican de Handbal Masculin

Legături externe
Handball America Archive (todor66.com)
 Site oficial

Competiții de handbal

 Un turneu Tur-Retur a determinat clasamentul final.

Campionatul Panamerican de Handbal Feminin


ජෝර්ජ් බ්ලේක් (උපත ජෝර්ජ් බෙහාර් 11 නොවැම්බර් 1922) යනු, දෙපැති චරපුරුෂයෙක් ලෙසින් සෝවියට් සංගම සේවයෙහි යෙදී සිටීම නිසා ප්‍රචලිතවූ,   හිටපු  බ්‍රිතාන්‍ය චරපුරුෂයෙකි. මේ බව 1961 වසරෙහිදී එළිදරව් වීමත් සමගම වසර 42 ක සිර දඞුවකට ලක්වූ ඔහු, 1966 වසරෙහිදී  වර්ම්වුඩ් ස්ක්‍රබ්ස් සිරගෙයින් මිදී එසෝසස වෙතට  පැනගියේය. ඔහු  කේම්බ්‍රිජ් චරපුරුෂයන් අතරින් එකෙකු නොවුනද, බොහෝවිට ඔවුන් සමග කාණ්ඩගත කොට හැඳින්විණි.

චරිතාපදානය

මුල් දිවිය
1922 වසරෙහිදී නෙදර්ලන්තයේ රොටර්ඩෑම්හිදී බ්ලේක් උපන්නේ, ප්‍රොතෙස්තන්ත පසුබිමක් සහිත ලන්දේසි මවකට සහ  රටවැසියනය ලත් බ්‍රිතාන්‍ය යටත්වැසියෙක්වූ  ඊජිප්තියානු යුදෙව් පියෙකුට දාවය.ජෝර්ජ් ලෙසින් ඔහු නම් ලැබුවේ,  පස්වන ජෝර්ජ් රජ අනුව යමිනි. ඔහුගේ කොන්ස්තන්තිනෝපල (වර්තමානයේ ඉස්තාන්බුල්) සම්භවය මධ්‍යයෙහි වුව,  පළමුවන ලෝක යුද්ධයෙහිදී ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යයට එරෙහිව සටන් කල ඔහුගේ පියා, ඇල්බට් බෙහාර්, නිර්භීතකම වෙනුවෙන් ප්‍රංශ සහ බ්‍රිතාන්‍යයන් වෙතින් සම්මාන ලැබීය. 1936 වසරෙහිදී ඇල්බට් මිය යන තුරු, බෙහාර් පවුල නෙදර්ලන්තයෙහි සැපපහසු ජීවිතයක් ගත කලහ.ඊජිප්තුවෙහි ඔහුගේ නෑදෑයින් හා සමගින් දිවි ගෙවීමට,  දහතුන්වන වියෙහි වූ ජෝර්ජ් යැවුනු අතර, කයිරෝහී ඉංග්‍රීසි පාසැලකට ඇතුළුවී අධ්‍යාපනය සිදු කරගෙන ගියේය. කයිරෝහී සිටියදී, ඔහුගේ ඥාති සොහොයුරු සහ පසුව  ඊජිප්තු කොමියුනිස්ට් පක්ෂයෙහි කැපීපෙනෙන සාමාජිකයෙක් වූ හෙන්රි කියුරියල් සමග ඔහු කිට්ටුවෙන් ආශ්‍රය කලේය.  1991 වසරෙහිදී බ්ලේක් පැවසුවේ, දශකයක් පමණ ඔහුට වඩා වැඩිමහල්වූ සහ එවිටද  කොමියුනිස්ට්වරයෙක්වූ  කියුරියල් හා සමගින් ඔහුගේ සමාසදය,  පසුකාලීන දිවියේ ඔහුගේ අදහස් හැඩගැස්වූ බවයි.

බ්ලේක් ගැටවරයෙක්ව සිටියදී, නාසි-විරෝධි ලන්දේසි විරෝධනයෙහි පණිවිඩකරුවෙකු වූයේ  මැක්ස් ඩි ව්‍රයිස් යන රණ නාමය යටතෙහිය. ඔහු සමාරෝධනය කෙරුණු මුත් ගැටවර විය නිසා තාවතාලිකව මුදා හරින ලදි. අතරතුර කාලයෙහිදී, පූජකවරයෙකු ලෙසින් වෙස්වලාගෙන , ලන්ඩනයට පැන ගියේ නොමැති නම්,  ඔහුගේ 18වන උපන්දිනයේදී යළි-සමාරෝධනය කෙරුමට ලක්වීමට තිබිණි. එංගලන්තයේදී ඔහුගේ නම බ්ලේක් බවට වෙනස් කල ඔහු, රහස් බුද්ධිතොරතුරු සේවාව (එම්අයි6) සඳහා සේවය කලේය. අයිරිස් පීක් නම් එම්අයි6 ලේකම්වරියක හා විවාහ වීමට ඔහු අදහස් කලද, ඇයගේ පවුල විසින් විවාහය සිදුනීම වැලැක්වූයේ බ්ලේක්ගේ යුදෙව් පසුබිම නිසා වන අතර, සම්බන්ධතාවය එතැනින් කෙළවර විය.

බ්ලේක් විසින් පසුව පැවසූවේ,  කොරියානු යුද්ධය අතරතුර සහ එයින් ඇතිවූ මහත් බලපෑම මත, ඔහු විසින් පැති මාරු කල බවයි. සම්මුඛ සාකච්ඡාවකදී ඔහු වෙතින් වරෙක විමසුනේ, "ඔබ විසින් සඵල ලෙසින් පැති මාරු කිරීමට ගත් ඔබගේ තීරණය පූරනය කල එක් සිද්ධියක් හෝ තිබේද?" යනුවෙන් වන අතර, එයට බ්ලේක්ගේ ප්‍රතිචාරය වූයේ, "එයට හේතුව වූයේ දැවැන්ත ඇමරිකානු පියාසැරි බලකොටුව විසින් කුඩා කොරියානු ගම්මාන වෙත නිර්දය ලෙසින් බෝම්බ හෙලූ අයුරු දැකීමයි. තරුණයන් යුද්ධ හුමුදාව සමග වූ නිසා මෙයට මුහුණ දුන්නේ ගැහැණුන් දරුවන් සහ මහළු ජනයාය. අප වුවද මෙයට ගොදුරු වීමට ඉඩ තිබුණි. මෙම මැඩලිය නොහැකි, තාක්ෂණික වශයෙන් උත්තරීතර රටවල් විසින් මා හට පෙනුනු පරිදී අසරණ ජනයාට එරෙහිව කරන සටනෙහි කොටස්කරුවෙකු වීම ගැන මම ලජ්ජාවට පත් වීමි. මම වැරදි පාර්ශ්වයෙහි සිටි බවට හැඟීමක් මට විය ... කොමියුනිස්ට් ක්‍රමය ව්‍යාප්ත වූයේ නම් මනුෂ්‍යත්වයට වඩාත් සුවදායක බවත් යුද්ධය කෙළවර කල හැකි බවත් මම සිතීමි."

චරපුරුෂ සේවා කටයුතු
දෙවන ලෝක යුද්ධය පැවති කාලසීමාව තුලදී, බ්ලේක්ගේ කාර්යය වූයේ බ්‍රිතාන්‍ය ඔත්තුකරුවන් විසින් අත්පත්කරගන්නා ජර්මානු ලියැවිලි පරිවර්තනය කිරීම සහ ඩී-දිනය ගොඩබැසීම් වලින් අනතුරුව ප්‍රංශයේදී අත්අඩංගුවට ගැනුනු ජර්මානුවන් වෙතින් ප්‍රශ්නකිරීමත්ය. යුද්ධය කෙළවරවීමත් හා සමගම, හැම්බර්ග් වෙත ඔහු අනුයුක්ත කරනු ලැබූ අතර ජර්මානු යූ-බෝට්ටු කපිතාන්වරුන් වෙතින් ප්‍රශ්න කිරීම භාර කරනු ලැබිණි. 1948 වසරෙහිදී කේම්බ්‍රිජ් විශ්වවිද්‍යාලයෙහිදී පැවැත්වුණු රුසියානු භාෂාව පිළිබඳ කෙටිකාලීන පාඨමාලාවකින් අනතුරුව, කොරියානු ජනරජයේ අගනුවරවූ සෝල් නගරයෙහි බ්‍රිතාන්‍ය තානාපති කාර්යාලය වෙත ඔහු පත් කර යැවිණි. කොරියාව තුල චරපුරුෂ ජාලයක් ස්ථාපනය කිරීමට ප්‍රයත්න දැරීමේ කාර්යය බ්ලේක් වෙත පැවරිණි.

සෝල් නගරය වෙත ඔහු පැමිණ මාස කිහිපයක් ගතවෙත්ම, 1950 ජූනි 24 දිනදී, ආක්‍රමණකාරී උතුරු කොරියානු හමුදාව විසින් නගරය අත්පත් කර ගත් අතර, බ්‍රිතාන්‍ය තානාපති නිලධාරි වයිවියන් හෝල්ට් යටතේ සේවය කරමින් සිටියදී, කොමියුනිස්ට් හමුදා විසින් බ්ලේක් සිරභාරයට ගැනිනි. උතුරු කොරියානුවන් විසින් අත් අඩංගුවට ගැනීමෙන් පසුව, සිර අඩස්සියේ ඔහු ගත කල තුන්-අවුරුදු කාලසීමාව තුලදී, කාල් මාක්ස්ගේ කෘති කියවීමෙන් පසුව, ඔහු  මාක්ස්වාදියෙකු විය. 1953 වසරෙහිදී ඔහුගේ නිදහස්කිරීම හා සමගින් බ්ලේක් බ්‍රිතාන්‍යයට පැමිණියේ වීරයෙකු ලෙසිනි. 1955 වසරෙහිදී MI6 විසින්, මාණ්ඩලික නිලධාරියෙකු ලෙසින් සේවය කිරීම සඳහා බර්ලින් නුවරට ඔහු යැවුනු අතර, සෝවියට් නිලධාරීන්  දෙපැති චරපුරුෂයන් ලෙසින් බඳවාගැනුම ඔහුට පැවරුණු කාර්යය විය. කේජීබී සංවිධානය හා සමගින් ඔහු  සම්බන්ධතා ඇති කරගත්තේ මෙහිදී වන අතර බ්‍රිතාන්‍ය සහ ඇමරිකානු මෙහෙයුම් පිළිබඳ විස්තර ඔවුනට සැපයීය. වසර නවයක් තුලදී, MI6 චරපුරුෂන් 40 දෙනෙකුට ද්‍රෝහීව ඔවුන් පාවාදෙමින් ඔවුන් පිළිබඳ විස්තර සෝවියට්වරුන්ට එළිදරව් කල හෙතෙම, නැගෙනහිර යුරෝපය තුල MI6 හී මෙහෙයුම් බොහෝමයක් විනාශ මුඛයට හෙළීය.  මෙය පිළිබඳව බ්ලේක් පසුව කියා සිටියේ, "මම දන්නේ නැහැ මම කොපමණ පාවා දුන්නාදැයි කියා මොකද එතරම් විශාල ප්‍රමාණයක් එතන අදාළ වුනා".  1959 වසරෙහිදී, GRU තුල සිටි මධ්‍යම ඔත්තුසේවා කාර්යාංශයෙහි ඉත්තකු පිළිබඳව බ්ලේක් දැනගත් අතර, ඒ අනුව 1960 දි මරණයට පත් කෙරුණු  පී. එස්. පොපෝෆ් අනාවෘත කිරීමෙහි හේතුභූත විය.

ආශ්‍රිත

1922 උපත්
ජීවත්වන්නෝ
සෝවියට් සංගමය වෙත ප්‍රහරණය සිදු කල බ්‍රිතාන්‍ය බුද්ධිතොරතුරු පුද්ගලයෝ
සෝවියට් සංගමය වෙත චරපුරුෂ සේවය සිදු කිරීම නිසා වැරදිකරුවූ බ්‍රිතාන්‍ය ජනයා
සෝවියට් සංගමය වෙනුවෙන් සේවය කල බ්‍රිතාන්‍ය චරපුරුෂයෝ
බ්‍රිතාන්‍ය මාක්ස්වාදීහූ
බ්‍රිතාන්‍ය කොමියුනිස්ට්වාදීහූ
දෙපැති ඔත්තුකරුවෝ
ලන්දේසි සම්භවයක් සහිත බ්‍රිතාන්‍ය ජනයා
තුර්කි සම්භවයක් සහිත ඉංග්‍රීසි ජනයා
ලන්දේසි විරෝධන සාමාජිකයෝ
රහස් බුද්ධිතොරතුරු සේවා පුද්ගලයෝ
රොටර්ඩෑම්හී ජනයා
එංගලන්ත සහ වේල්ස් හිරබාරයෙන් පැනගියවුන්
ඕඩර් ඔෆ් ප්‍රෙන්ඩ්ෂිප් සම්මානය ලද වුන්
හමුදා ඉතිහාසයෙහි 1961 වසර
දේශපාලනයෙහි 1961 වසර

ජෝර්ජ් බ්ලේක්


Kova (Latince Aquarius, kova resmi : ) Burçlar kuşağının on birinci burcudur.

Eserlerde Kova
Marcus Manilius'un astrolojinin esaslarını kaleme aldığı beş ciltlik Astronomica adlı eserde Kova burcunun özellikleri şu şekilde yer almaktadır:

  04.

Kaynakça

Batı astrolojisi
Burçlar

Kova (astroloji)


හාවඩ් විශ්වවිද්‍යාල මුද්‍රණාලය එසේත් නැත්නම් හාවඩ් විශ්වවිද්‍යාලයීය මුද්‍රණාලය () යනු, හාවඩ් විශ්වවිද්‍යාලයේ අංශයක් ලෙස ක්‍රියාත්මක වන අයුරින් 1913 ජනවාරි 13 දින පිහිටුවන ලද ශාස්ත්‍රීය ප්‍රකාශන අරමුණු කරගත් ප්‍රකාශන ආයතනයක් වෙයි. එය විශ්වවිද්‍යාල මුද්‍රණාල සංගමයේ සාමාජිකයෙක් වෙයි.

ආශ්‍රිත ලිපි

 List of English-language book publishing companies
 List of university presses

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 Blog of Harvard University Press

1913 establishments in Massachusetts
Book publishing companies based in Massachusetts
Press
Publishing companies established in 1913
University presses of the United States
Visual arts publishing companies

හාවඩ් විශ්වවිද්‍යාල මුද්‍රණාලය


Patronyme

 Antonio Romero y Andía (1815-1886), clarinettiste, éditeur et marchand de musique espagnol ;
 Béatrice de Andia (née en 1933), personnalité du monde de la culture en France,
 Ignacio Andía y Varela, (1757-1822), sculpteur, dessinateur et peintre chilien ;
 José de Andía y Varela (1730-?), navigateur et explorateur basque espagnol ;
 Rafael Andia (né en 1942), guitariste français.

Toponyme

 Massif d'Andia, massif des Montagnes basques.

Andia


Aschehoug og Gyldendals Store norske leksikon o simplemente Store norske leksikon —abreviado SNL, literalmente «Gran enciclopedia noruega»—, es una enciclopedia general escrita en la variante bokmål del idioma noruego. Store norske leksikon se creó en 1978 tras la fusión de las divisiones enciclopédicas de las dos editoriales más grandes de Noruega, Aschehoug y Gyldendal. Hasta 1978, estas publicaban sus enciclopedias de forma independiente.

El descenso en las ventas de enciclopedias en papel a comienzos del  afectó de forma importante a estas empresas, pero en 2003 una cuarta edición de la enciclopedia salió finalmente a la venta tras una subvención de 10 millones de coronas noruegas por parte de la fundación Fritt Ord. Esta consta de 16 volúmenes, con un total de 12 000 páginas y 280 000 entradas.

El 12 de marzo de 2010, Store norske leksikon anunció que a partir del 1 de julio no habría más ediciones en papel, debido a la falta de ventas. El principal motivo de esto fue la Wikipedia, según se declaró. También se anunció que los artículos no serían entregados a la Fundación Wikimedia y el redactor jefe Petter Henriksen comentó: «Es importante que la gente detrás de los artículos permanezca visible».

SNL está disponible en línea desde el año 2000, tiene varios centenares de miles de suscriptores, tanto privados como institucionales, y cerca de 120 000 visitantes diarios. El número de artículos es de unos 150 000. Desde el 25 de febrero de 2009, la enciclopedia en línea es gratuita.

Referencias

Enlaces externos
 Versión digital de Store norske leksikon (en noruego)

Enciclopedias
Enciclopedias en línea

Store norske leksikon


Karsak (Vulpes corsac), korsak tilkisi, step tilkisi ya da bozkır tilkisi olarak da bilinir, köpekgiller (Canidae) familyasının asıl tilkiler (Vulpini) oymağına ait, Orta Asya'da yaygın olan bir tilki türü.

Özellikleri
Karsağın tüyleri gri ya da kırmızımsı olur. Alt kısımları sarı ya da beyaz renk olur. 50 cm uzunluğa (+ 30 cm kuyruk) varabilir. Kendisine benzeyen yakın akrabası kızıl tilki ile arasında en önemli farkları, kızıl tilki'den daha uzun bacakları ve kulakları olmasıdır.

Yaşam alanı
Karsak Orta ve Doğu Asya'da, Volga Irmağı'nın güneyinden Mançurya, Tibet, Güney Rusya, Türkistan, Moğolistan, Transbaykalya, Kuzey Çin ve Kuzey Afganistan'a kadar uzanan bir coğrafyada yaygındır.

Yaşam alanı olarak bozkırları ve yarı çölleri tercih eder. Ormanlardan, ağaçlı bölgelerden, yerleşim yerlerinden ve tarlalardan uzak durur.

Güzel görünümlü olan ve sıcak tutan postu yüzünden çok avlanmıştır. 19'ncu yüzyılın sonlarında örneğin Sibirya'da sırf Irbit kentinde her yıl 10.000 Karsak postu satılmış olduğu bilinmektedir. Karsak, ziraatçılık yapılan bölgelerde yaşayamadığı için, bozkırların günden güne azalıp tarlaya dönüşmesi onun için ciddi bir tehdit oluşturmaktadır. Yaşam alanının daralması ve çok fazla avlanılması, eskiden yayılım gösterdiği coğrafyanın büyük bir kısmından yok olmasına yol açmıştır.

Yaşam şekli
Karsak küçük memeliler, kuşlar, böcekler ve nadir olarak da bitki ile beslenir. Çoğunlukla diğer hayvanlar (örneğin porsuk) tarafından inşa edilmiş mağaralara yerleşir. Hür yaşamında gece aktif olduğu kabul edilse de, hayvanat bahçelerinde tutulan bozkır tilkilerinin gündüzleri de aktif olduğu görülmektedir. Diğer tilkilerden daha sosyaldir ve diğer bozkır tilkileriyle birlikte aynı mağarayı paylaşır. Kışın, beraber ava çıkan gruplar oluşturur. Bu küçük grupların, birbiriyle akraba olan hayvanlardan oluştuğu tahmin edilir.

Dişi tilki Ocak ve Mart ayları arasında, 50-60 gün süren bir gebelikten sonra 2-11 yavru dünyaya getirir.

Karsak diğer tilkiler gibi kötü kokmaz. Bu yüzden 18'nci yüzyılda Rusya'da onu ev hayvanı olarak tutanlar olmuştur.

Adlandırma
Karsak sözü Türk dillerinden köken alır: Kazakça (қарсақ), Özbekçe (қарсоқ; qarsoq), Tatarca (карсак; qarsaq), Uygurca (قارساق). Moğolca (хярс)'ya Türkçeden geçmiştir. Rusçaya da корсак biçiminde geçen kelime, buradan İngilizceye corsac olarak geçmiştir. Türkçede İngilizceden geçme korsak biçimi de kullanılır.

Dipnotlar

Tilkiler
Hindistan'daki memeliler

Karsak


Okrug Izra' () je okrug u sirijskoj pokrajini Daraa. Po popisu iz 2004. (prije rata), okrug je imao 246.804 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Izra'.

Nahije
Okrug je podijeljen u nahije (broj stanovnika se odnosi na popis iz 2004.):
Izra' (ناحية ازرع): 56.760 stanovnika.
Jasim (ناحية جاسم): 39.624 stanovnika.
Al-Hirak (ناحية الحراك): 40.979 stanovnika.
Nawa (ناحية نوى): 57.404 stanovnika.
Al-Shaykh Maskin (ناحية الشيخ مسكين):  34.370 stanovnika.
Tasil (ناحية تسيل): 17.778 stanovnika.

Izvori

Sirijski okruzi
Pokrajina Daraa

Izra' (okrug)


جعفر الطيار،ابن عم النبي محمد وأخ علي بن أبي طالب.

 جعفر الصادق،أحد أئمة الشيعة الإمامية.
 جعفر الغريب ممثل سعودي.
 جعفر دهقان ممثل إيراني.
 جعفر طوقان معماري أردني.
 جعفر نميري رئيس السودان الأسبق.
 جعفر بناهي مخرج سينمائي إيراني.
 جعفر العسكري رئيس الوزراء العراقي أيام الانتداب البريطاني.
 جعفر شخصية خيالية و الشرير الرئيسي من فيلم ديزني علاء الدين و فيلم عودة جعفر

صفحات توضيح أشخاص

جعفر (توضيح)


Ashley er en landsby og civil parish i Test Valley-distriktet i Hampshire, England. Den ligger 13 km vest for Winchester. Den nærmeste by er Stockbridge, der ligger 4,2 km mod nordvest. Ved en folktetælling i 2001 boede der 72 personer i sognet. I byen ligger jordvoldene fra Ashley Castle, der blev grundlagt i 1100-tallet, og St Mary's Church, der ligeledes blev grundlagt i 1100-tallet og i dag er en listed building af anden grad.

Referencer

Byer i Storbritannien
Hampshire

Ashley (Test Valley)


În fiecare luni și joi este un film românesc din 1973 regizat de Doru Segall.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1973 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1973

În fiecare luni și joi


Carleton College es una universidad privada de artes liberales situada en Northfield, Minnesota, en los Estados Unidos.

Ofrece una gran variedad de programas en humanidades, ciencias sociales y ciencias naturales.

Historia
Fue fundada en 1866 por la conferencia de iglesias congregacionales de Minnesota como Northfield College. En 1870, después de una visita del primer presidente, James Strong, en busca de donaciones, William Carleton donó a la institución $ 50.000, y se cambió el nombre a Carleton College, en recuerdo de este benefactor.

El campus se ubicó en dos parceles de 4 ha de tierra, donada por dos hombres de negocios de Northfield - Charles Goodsell y Charles Augustus Wheaton.

Información académica
Carleton cuenta con 1950 alumnos aproximadamente, de los cuales todos son pregrados. Carleton tiene un horario poco común, con tres trimestres en vez de dos semestres. Estudiantes toman tres clases cada trimestre (diez semanas), por un total de nueve clases cada año. Ofrece 33 carreras diferentes, incluyendo geología, estudios de cine, biología, y ciencia política.  Cada estudiante cumple un gran proyecto al final de su curso de studio, se llama "comprehensive project" o "comps."

Entre pequeñas universidades de artes liberales, Carleton tiene una buena reputación de mandar muchos graduados a escuela de posgrados por cada cien alumnos. Dentro de cinco años después de graduación, entre 65% a 75% de alumnos consigan títulos avanzados, y cada año aproximadamente 20% del senior clase se apunta en un programa posgrado.

Vida estudiantil
Carleton es conocido por su cuerpo de estudiantes muy "quirky" y amigables. Hay una larga historia de bromas y tradiciones extrañas. Un ejemplo es el maratón annual de softbol llamada "Rotblatt," en que hay tantas entradas como años Carleton ha existido. La tradición más famosa de la escuela tiene que ver con una estatua de Friedrich Von Schiller, que ha sido continuamente robado desde 1957. Schiller está firmado por Bill Clinton y ha aparecido en The Colbert Report, Desperate Housewives, y otros series.

Deportes
Los equipos de Carleton juegan en la conferencia MIAC, en el NCAA división III. Así que no se recluta atletas específicamente para jugar. El deporte más popular (y tradicionalmente, con más éxito) ha sido ultimate frisbee. Cada estudiante de Carleton reciben un frisbee su primer día para participar en el "frisbee toss," que inicia su tiempo en Carleton Desde los años 80, Carleton ha tenido un programa de frisbee fuerte. Hay cuatro equipos que compiten a nivel nacional: C.U.T. (equipo de ultimate de Carleton) y Syzygy compiten en division I (los únicos equipos en este division de una escuela de artes liberales sino una universidad grande), y G.O.P. (dioses de plástico) y Eclipse compiten en division III. Los cuatro casi siempre van a competer en los campeonato nacional. Entre los equipos, han ganado el primer premio diez veces desde 2000. En 2014, el equipo de ultimate de Carleton estaba en las noticias cuando hubo una accidente en camino a un torneo, resultando en tres muertes.

Alumnos destacados
Thorstein Veblen (1880), sociólogo y economista

Barrie M. Osborne (1966), productor de películas, incluyendo El Señor de Los Anillos

Mary-Claire King (1967), genetista conocida

Chris Kratt (1992), personalidad de televisión, cocreador del serie Zoboomafoo

Laura Veirs (1997), cantante de folk

Referencias

 Página web oficial de Carleton College

Carleton College


El Museo Departamental de la Prehistoria de Solutré se inauguró en 1987 y fue creado por iniciativa del Consejo General de Saône et Loire para mostrar las colecciones recuperadas en el famoso yacimiento prehistórico de Crôt du Charnier, también conocido como Solutré.

Desde su descubierto en 1866 por Adrien Arcelin, en el yacimiento de Solutré se han realizado muchos trabajos de investigación que continúan hasta la actualidad entre los que cabe destacar la notable labor del abate Henri Breuil en 1907 y la investigación de Jean Combier, director de las excavaciones de Solutré de 1968 a 1978.

Este yacimiento da nombre a la cultura solutrense, caracterizada por la introducción del retoque plano en la talla lítica de las poblaciones que habitaban el oeste de Europa (península ibérica y Francia) entre los 22000 y los 17000 B.P.

Situación del museo y recorrido
El Museo Departamental de la Prehistoria de Solutré se encuentra situado a los pies de la roca de Solutré y en él se exhiben las colecciones de uno de los más ricos yacimientos prehistóricos de Europa.

Las colecciones se desarrollan en tres áreas que siguen un camino lineal:
El recorrido comienza con explicaciones generales sobre la prehistoria (la cronología, la cultura material, el clima, la vegetación y la fauna), se continúa con el descubrimiento del yacimiento de Solutré y concluye con una presentación de arte solutrense (pinturas, esculturas).

Los objetos que se muestran en las vitrinas están rodeados de mapas de bocetos, modelos o ilustraciones pintadas, diseñados para dar una imagen vívida de la vida de los cazadores prehistóricos Solutré.

En el centro del museo, un espacio de aproximadamente 80 m²,está reservado para las exposiciones temporales.

Las colecciones
El yacimiento se descubrió en 1866 y desde entonces se han estado realizando continuas investigaciones, lo que ha proporcionado una rica colección de materiales arqueológicos desde hace más de un siglo.
A pesar de ello, muchas colecciones se dispersaron o fueron vendidas o negociadas a otros museos.

Algunas colecciones están ahora en el extranjero como el Museo Británico de Londres, los Estados Unidos, Alemania o Rusia, mientras que en Francia, los principales museos que han recogido importantes colecciones de Solutré son el Museo de Antigüedades Nacionales de Saint-Germain-en-Laye, Musée de l'Homme de París y el Museo Guimet de Historia Natural de Lyon.

Las colecciones que se exhiben hoy en Solutré dan una visión completa de las distintas investigaciones realizadas en el yacimiento desde su descubrimiento y se nutren de las colecciones depositadas en el  Museo de las Ursulinas de Macón para las colecciones de Ferry y Arcelin  y de las recuperadas durante las excavaciones de 1967 a 1977.

Colección de Enrique Ferry
Henry Ferry, dirigió las excavaciones de 1866 hasta su muerte en 1870. El inventario de toda la colección recuperada en dichas excavaciones se produjo después de su muerte alcanzando las 5262 piezas. Años más tarde, su nieto, en 1958, decidió vender la mayor parte de la colección al Museo Británico de Londres y el Museo de las Ursulinas en Mâcon. De este último, procede esta colección.

La colección Adrien Arcelin
En 1875, Adrien Arcelin ofrece una colección de materiales recuperados en las excavaciones arqueológicas Solutré para que se depositen en el Museo de Macón. Tal y como sucedía en la época, envió parte de la colección a instituciones tan prestigiosas como el Museo Nacional de Antigüedades y la Ecole Pratique des Hautes Études en París. Su hijo, el Dr. Fabien Arcelin, que retoma la excavación en Solutré en la década de 1920, decidió legar sus colecciones para el Departamento de Geología de la Universidad de Lyon, donde están hasta hoy.

Colecciones de Estado
Después de más de 30 años de suspensión de las excavaciones, el yacimiento se queda sin protección y sufre amenaza de destrucción. Es entonces cuando Jean Combier, entonces director de Antigüedades Prehistóricas de Rhône-Alpes, propone en 1967 que el Estado adquiera terrenos privados que corresponden a la zona arqueológica y que financie nuevas excavaciones.

Los principales objetivos de esta nueva intervención son para aclarar la cronología y reconstruir el ambiente prehistórico de las diferentes ocupaciones por medio de la aplicación de modernas técnicas de excavación y de análisis de los registros (cultura material, análisis sedimentológicos, recursos palinológicos y paleontológicos, etc.). Es a través de estos nuevos estudios que hoy tenemos una mejor comprensión de las prácticas de caza prehistóricas en Solutré.

Véase también
 Anexo:Tabla de culturas prehistóricas del Viejo Mundo
 Museo Nacional de Prehistoria de Eyzies

Enlaces externos

 Les maitreaux : un atelier de taille solutréen (en francés)
 La datation des peintures de Lascaux  Sitio oficial editado por el ministerior de cultura francés (en francés)

Nacional de Prehistoria de Eyzies
Nacional de Prehistoria de Eyzies
Nacional de Prehistoria de Eyzies
Nacional de Prehistoria de Eyzies
Francia en 1987
Saona y Loira
Prehistoria de Francia
Solutrense


1913 සැප්තැම්බර් මස 23 උපත ලද ඇමරිකානු ජාතික මනෝ විද්‍යාඥයකුවන ඇල්බර්ට් එලිස් විසින් 1955 හේතුවාදී චිත්තවේගී චර්යා ප්‍රතිකාරය (Rational Emotive Behavior Therapy) (REBT) ගොඩනගන ලදී. ඔහුගේ ගෞරව උපාධි M.A. සහ Ph.D කොළොම්බියානු සරසවියෙන් පුද කිරීමෙන් පසු නිව්යෝර්ක් නගරයේ පිහිටි ඇල්බර්ට් එලිස් මධ්‍යස්ථානයේ සභාපති බවට පත් විය. ඔහු ප්‍රජානන චර්යා ප්‍රතිකාර ක්‍රමයේ (cognitive-behavioral therapies) පියා ලෙස ද සැලකේ. 1982 කරන ලද ඇමරිකානු සහ කැනඩා ජාතික මනෝ චිකිත්සකයින් පිළිබඳ සමීක්ෂණයේ දී ඉතිහාසයේ වඩාත්ම බලපෑම් කොට ඇති මනෝ චිකිත්සකයින් අතරට මොහු ද එක් විය. (කාර්ල් රොජර්ස් පළමු තැනට පත් වූ අතර සිග්මන්ඩ් ප්‍රොයිඩ් තුන්වැනි තැනට පත් විය)

මනෝ රෝග චිකිත්සාවට මුල් කාලීනව ලබා දුන් දායකත්වය
ඇල්ෆ්‍රඩ් ඇඩ්ලර්, එරිච් ප්‍රෝම් (Erich Fromm) සහ හැරී ස්ටැක් සුල්වියන් (Harry Stack Sullivan) වැන්නන්ගේ නිබන්ධයන් එලිස් ගේ මනෝ විද්‍යාත්මක ආකෘති හැඩ ගැස්වීම සඳහා බලපෑම් කළ නමුදු මොහුගේ චින්තනය සඳහා වඩාත්ම බලපෑමක් කලේ කරන් හොනී විසිනි. එලිස් "ඇල්ෆ්‍රඩ් කෝරිස්ක්" සහ ඔහුගේ ග්‍රන්ථය "විද්‍යාව සහ ප්‍රකෘති සිහිය" සහ සහේතුක චිත්තවේගී ප්‍රති කර්මය සඳහා දර්ශනවාදය බිහි කිරීම සඳහා ද සම්මාන ලබා ඇත.

1953 ජනවාරිහි දී ම‍නෝ විශ්ලේෂණයේ පථයේ ඔහු ලැබූ විවේකය අවසන් වීමත් සමඟ තමා සහේතුක චිකිත්සකයෙක් ලෙස හැඳින්වීමට පටන් ගත්තේය. 1955 දී ඔහු තම සහේතුක ප්‍රතිකර්මයේ නව ප්‍රවේශණය ආරම්භ කරන ලදී. එම ප්‍රතිකාරයේ දී චිකිත්සකයා විසින් තම රෝගියාගේ චිත්ත වේගී විඩාවන් සඳහා හේතු වන ඔහු තුළම ඇති විශ්වාසයන් හඳුනා ගැනීමට උදව් සපයයි. එමඟින් ඔහු තුළ ඇති අනර්ථකාරී විශ්වාසයන් සහ හැසිරීම් ඒවායේ දෘඪ බව සහ අහේතුක බව පෙන්වා දීම මඟින් වෙනස් කිරීමට උත්සාහ කරයි. ඔහු විසින් සියල්ලටම හේතු වනුයේ "තමා සියලු අනිත් අංග සම්පූර්ණ වීම" තමා සියල්ලන්ගෙන් ආදරය ලැබීම" වැනි ප්‍රධාන අහේතුක චින්තනයන් නිසා බව විශ්වාස කරන ලදී. තවද සහේතුක විශලේෂණය මඟින් පුද්ගලයින්ට තමා තුළ ඇති අහේතුක චින්තනයන් හඳුනාගෙන වඩා සහේතුක (තර්කානුකූල) අවස්ථාවකට පත්වි හැකි බව විශ්වාස කරන ලදී.

1954 දී ඔහු තමාගේ උපක්‍රම අන් චිකිත්සකයින්ට ඉගැන්වීමට පටන් ගනී. 1957 දී එලිස් විසින් චිකිත්සකයින් රෝගීන්ගේ චින්තනය සහ චර්යාවන් වෙනස් කිරීම මඟින් ස්නායු ව්‍යාධීන්ට ප්‍රතිකාර කරන බවට ප්‍රකාශ කිරීම මඟින් ඥාණාත්මක චර්යා ප්‍රතිකර්මයේ මූලික අඩිතාලම දැමීය. එයට වසර දෙකකට පසු ඔහුගේ නව ක්‍රමයන් එලි දක්වමින් "ස්නායු ව්‍යාධිකයකු සමඟ ජීවත් වන ආකාරය" ග්‍රන්ථය එලි දැක්වීය. ඔහු මෙම නව ප්‍රවේශණයේ පිළිබඳ විස්තර ඇමරිකානු මනෝ විද්‍යා සංගමයේ සමුළුවක දී ගෙන හැර දක්වන ලදී. එකල්හි එයට වැඩි අවධානයක් යොමු නොවුව ද කිහිප දෙනෙක් විසින් අනාගතයේ එය කාලීන චින්තනයක් වන බව හඳුනා ගන්නා ලදී. එම කාලයේ දී ව්‍යාප්ත වී තිබුණ පර්යේෂණාත්මක චර්යා වාදය සහ ශායනික මනෝ විද්‍යාවේ ප්‍රොයිඩ් , ජුන්ග්, ඇල්ඩර් සහ පර්ලිගේ මනෝ විශ්ලේෂණාත්මක න්‍යායන් සඳහාය.එලිස්ගේ ප්‍රවේශණය ඥාණාත්මක, චිත්ත වේග, චර්යාව යන ක්‍රම ගැන අවධානය යොමු කළ ද ඥාණාත්මක විෂයේ ඔහුගේ ඇති බලවත් ආකර්ෂණය නිසා ඇල්ෆ්‍රඩ් ඇඩ්ලර් හැර අනෙකුත් මනෝ විද්‍යාඥයින්ගේ බලවත් නොකැමැත්තට හේතු විය. එමනිසා ඔහුට ප්‍රකාශනයන්හි දී සහ සමුළුවන්හි දී විවිධ එදිරිවාදිකම්වලට මුහුණ දීමට සිදු විය.

ඔහුගේ ප්‍රවේශණයට සෙමින් හැඩ ගැස්වීමට වුව ද ඔහු තමාගේම ආයතනයක් ඇරඹීමට සමත් විය. ඔහුගේ සහේතුක ජීවිතයක් සඳහා වන ආයතනයට 1959 දී ලාභ සඳහා නොවන සංවිධානයක් මඟින් ආධාර ලබා දුණි. 1968 දී නිව් යෝර්ක් ජනපද රාජ්‍යාධිකාරී කමිටුව මඟින් පුහුණු ආයතනයක් සහ මනෝ විද්‍යාත්මක සායනයක් ලෙස නම් කරන ලදී. ඔවුන්ගේ මානසික ස්වස්ථායී පණත අනුව මනෝ චිකිත්සකයා හදිසි අවස්ථාවක දී ප්‍රතිකාර කිරීම සඳහා ද මෙමගින් ඉඩ ලැබුණි. එම නිසා එලිස් විසින් මූලිකව මනෝ විද්‍යාත්මක පාලකයන් සහ මූලධර්ම මත පදනම් වූ ආයතනයක් බිහි කිරීම සඳහා පුරෝගාමී වීමෙන් සම්මතයන් බිඳ දැමීය.

ලිංගිකත්ව මනෝ වෛද්‍යවේදියෙක් ලෙස සිදු කළ කාර්යය
1965 දී එලිස් විසින් සමලිංගිකත්වය හේතු සහ ප්‍රතිකාර යන්නෙන් ග්‍රන්ථයක් එලි දැක්විය. ඔහුට අනුව සමලිංගිකත්වය රෝගයක් ලෙස ට ද එය සුව කළ හැකි රෝගයක් බවට ද ප්‍රකාශ කළේය. ඔහු මෙය ප්‍රකාශයට පත් කළේ සමලිංගිකත්වය ගැහැනු සහ පිරිමි දෙවර්ගයම පොදු ලෙස හඳුනාගෙන් පළ කළ කින්සේ (Kinsey) ප්‍රකාශනවලට දස වසරකට පසුවය. 1973 ඇමරිකානු මනෝ චිකිත්සක සංගමය සමලිංගිකත්වය මානසික රෝගයක් නොවන බව ද එය ප්‍රතිකාර අවශ්‍ය නොවන තත්වයක් බව ද ප්‍රකාශ කළෝය. එමනිසා 1976 දී එලිස් ඔහුගේ "ලිංගිකත්වය සහ නිදහස් මිනිසා ග්‍රන්ථයේ" සමලිංගිකත්වය බොහෝ විට සුව කළ හැකි වුව ද එය ස්වභාවයෙන්ම හොඳ හෝ ඉතා නරක තත්වයක් (ආගමික මතයන්ට හැර) නොවන නිසා බොහෝ විට ප්‍රතිකාර සඳහා බඳුන් නොකළ යුතු ලෙසට ඔහුගේ මුල් මතය වෙනස් කළේය. නමුත් පාලනය කළ නොහැකි සමලිංගිකත්වය ප්‍රතිකාර කළ යුතු තත්වයක් බවට විවාද කලේය.

අවසන් සමය
2003 දී සහේතුක චිත්වේගී චර්යා ප්‍රතිකාර පිළිබඳ සංගමය විසින් එම ක්‍රමය බිහි කිරීම සහ වර්ධනය සඳහා එලිස් වෙත සම්මානයක් පිරි නැමීය. බිල් ක්ලින්ටන් සහ දලයි ලාමාගේ මූලික සහභාගීත්වයේන සැමරුණු මෙම අවස්ථාවේ දී ඔහු 90 වැනි උපන්දිනය ද සැමරීය. ඔහු මෙම සංගමයේ ගරු කටයුතු සාමාජිකයෙකු ද වෙති.

බාහිර සබැඳුම්
 Albert Ellis Biography Site

1913 උපත්
2007 මරණ
මනෝ විද්‍යාඥයන්

ඇල්බර්ට් එලිස්


La maison d'Alvar Aalto (en ) ou Villa Aalto est un bâtiment construit dans le quartier de Munkkiniemi à Helsinki en Finlande.

Présentation
L'édifice était la maison d'habitation d'Alvar Aalto et d'Aino Aalto,

La maison fait partie du musée Alvar Aalto, qui a des sites à Jyväskylä et Helsinki.
L'autre site du musée à Helsinki est l'Atelier d'Alvar Aalto, qui a servi de cabinet d'architectes à Alvar Aalto et est situé à environ 450 mètres de la maison à l'adresse Tiilimäki 20.

Références

Voir aussi

Liens externes
 Alvar Aallon kotitalo

Articles connexes

Munkkiniemi
Maison de personnalité en Finlande
Musée en Finlande
Bâtiment à Helsinki
Bâtiment d'Alvar Aalto
Architecture civile du XXe siècle
Culture à Helsinki

Villa Aalto


Die Nationalstraße 203 (), chin. Abk. G203, ist eine 720 km lange, in Nord-Süd-Richtung verlaufende Fernstraße im Nordosten Chinas in den Provinzen Heilongjiang, Jilin und Liaoning. Sie zweigt bei Mingshui von der G202 ab und führt über Anda, Songyuan, Changling, Kangping und Faku in die Metropole Shenyang.

Weblinks

Offizielle Webseite des chinesischen Verkehrsministeriums

Nationalstraße in der Volksrepublik China
Nationalstrasse China203
Straße in Heilongjiang
Straße in Jilin
Straße in Liaoning

Nationalstraße 203 (China)


Roger Furst, né le  à Belfort et mort le  à Soultz, est un militaire et résistant français, compagnon de la Libération. Mécanicien de l'armée de l'air au moment où commence la seconde guerre mondiale, il décide de se rallier à la France libre et participe à de nombreuses missions de bombardement aérien au-dessus de l'Afrique et de l'Europe.

Biographie

Jeunesse et engagement
Roger Furst naît le 22 mai 1912 à Belfort, alors dans l'arrondissement subsistant du Haut-Rhin. En mai 1934, il part effectuer son service militaire et est promu caporal en octobre. À la fin de son service en mai 1935, il décide de rester dans l'armée et s'engage dans l'aviation. D'abord formé à Reims, il passe ensuite un brevet de mécanicien avion à Rochefort en octobre 1936. Sa formation terminée, il revient à Reims comme mécanicien et est promu sergent en mai 1937.

Seconde Guerre mondiale
En 1939, lors du déclenchement de la seconde guerre mondiale, il est affecté au Groupe Aérien d'Observation  avec lequel il effectue des missions de reconnaissance et de liaisons jusqu'en juin 1940. Après l'armistice du 22 juin 1940, il reste dans l'armée et demande une mutation au Proche-Orient. Arrivé à Beyrouth le , il est affecté à la base aérienne de Rayak. Décidé à entrer en résistance, il intègre un mouvement clandestin et commande un poste radio en lien avec l'état-major du général Catroux. Après la campagne de Syrie à l'été 1941, il se rallie officiellement à la France libre et s'engage dans les forces aériennes françaises libres le 4 août. Breveté comme radio-mitrailleur en octobre 1941, il est affecté au Groupe de bombardement Lorraine. D'octobre 1941 à mars 1942, il effectue de nombreuses missions de bombardement et de reconnaissance, au-dessus de la Libye au sein de l'équipage de Marcel Langer et au large de la Palestine et de Saint-Jean d'Acre avec l'équipage de Jean de Goujon de Thuisy.

En janvier 1943, il est affecté à la base de Camberley en Angleterre pour y suivre une formation. Promu adjudant en mai suivant, il retrouve en septembre le groupe « Lorraine » qui a lui aussi rejoint la Grande-Bretagne. Affecté à l'escadrille « Metz » du groupe, il intègre l'équipage de François Rozoy et effectue des missions de bombardement sur la France, la Belgique et les Pays-Bas. Le , alors que son appareil effectue une attaque sur une base de lancement de V1 dans la Somme, Roger Furst est blessé par l'éclat d'un obus de la Flak. Cependant, il continue d'assurer sa mission et aide son pilote lui-même blessé, lui permettant de regagner l'Angleterre et d'effectuer un atterrissage de fortune. Cité à l'ordre de l'armée aérienne à la suite de cette action, il est promu adjudant-chef après sa convalescence. Reprenant son poste de radio-mitrailleur, il effectue de nombreuses missions au-dessus de l'Europe et reçoit deux autres citation à l'ordre de l'armée. En juillet 1944, après  de guerre et plus de  de vol, il bénéficie d'une période de congé avec son équipage. Le mois suivant, il est muté comme instructeur à l'école de radio de Madley où il termine la guerre après avoir été promu sous-lieutenant en novembre 1944.

Après-guerre
Poursuivant sa mission d'instructeur après la guerre, il retourne en France en février 1946 et est promu lieutenant en novembre de la même année. Affecté d'abord dans plusieurs bases françaises, il est détaché en 1949 dans la zone d'occupation américaine en Allemagne. Il est promu capitaine en 1952. Après un séjour en Indochine de 1954 à 1956, il prend le commandement de la  de chasse en février 1957. Devenu Commandant en avril 1960, il prend en 1962 la tête du détachement français de liaison auprès de l'US Air Force au sein de la base aérienne de Phalsbourg. Atteint par la limite d'âge en 1966, il quitte l'armée avec le grade de lieutenant-colonel.

Roger Furst meurt le  à Soultz où il est inhumé.

Décorations

Hommages
 À Soultz, la rue Colonel Roger Furst, a été baptisée en son honneur.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Ordre de la Libération
 Libération de la France

Bibliographie
 .
 .
 .
 .

Liens externes

Officier des Forces aériennes françaises libres
Résistant français
Officier de la Légion d'honneur (date non précisée)
Compagnon de la Libération
Titulaire de la médaille militaire
Titulaire de la croix de guerre 1939-1945
Titulaire de la médaille de la Résistance française
Titulaire de la médaille coloniale
Naissance en mai 1912
Naissance à Belfort
Décès en novembre 1972
Décès à 60 ans
Décès à Soultz-Haut-Rhin

Roger Furst


An Dendrobium eriiflorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Griffiths. An Dendrobium eriiflorum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium eriiflorum


Murray County may refer to:

In Australia:
Murray County, New South Wales
Murray County, Western Australia

In the United States:
 Murray County, Georgia
 Murray County, Minnesota
 Murray County, Oklahoma

County name disambiguation pages

Murray County


Events from the year 1796 in Canada.

Incumbents
Monarch: George III

Federal government
Parliament of Lower Canada: 1st (until May 31)
Parliament of Upper Canada: 1st (until June 3)

Governors
Governor of the Canadas: Guy Carleton, 1st Baron Dorchester then Robert Prescott
Governor of New Brunswick: Thomas Carleton
Governor of Nova Scotia: John Wentworth
Commodore-Governor of Newfoundland: John Elliot
Governor of St. John's Island: Edmund Fanning
Governor of Upper Canada: John Graves Simcoe

Events
About 600 Jamaican Maroons are deported from Jamaica to Nova Scotia. They helped rebuild the Halifax Citadel. In 1800, most petition to be sent to Sierra Leone, Africa.
York officially becomes the capital of Upper Canada.

Births

March 10 – Julia Catherine Beckwith, author (d.1867)
May 5 – Robert Foulis, inventor, civil engineer and artist (d.1866)
May 8 – Jean-Baptiste Meilleur, doctor, educator and politician (d.1878)
June – Thomas Brown Anderson, merchant, banker and politician (d.1873)
December 17 – Thomas Chandler Haliburton, author, judge and politician (d.1865)

Full date unknown
 John Redpath, Scots-Quebecer businessman and philanthropist, Born in Earlston, Scottish Borders, Scotland. (d.1869)

Deaths
 July 10 – Joseph Fairbanks, merchant and political figure in Nova Scotia. (b. 1718)

References

Canada
96

1796 in Canada


දේවානම්පිය තිස්ස රජ සමයේ ලක්දිව බූද්ධ ශාසනය පිහිටුවීමෙන් පසු  ප්‍රධාන බෞද්ධාගමික නගරය වුයේ අනුරාධපුරයයි. මෙනිසා එහි වු පුජනිය ස්ථානයන්ට විශේෂ ගෞරවයක් බෞද්ධ ජනතාව තූළ ඇති විය.

මිහිඳුහිම්යන් නම්කල අනාගත  අටමස්ථාන
මිහිදු මහ රහතන් වහන්සේ අනුරාධපුර සීමා නිර්ණය කිරීමේදී භූමිය වෙන් කරන ලද අටමස්ථාන. දීප වංශය, මහා වංශය, සමන්තප්‍රාසාදීකාව, පුජාවලිය, සිංහල බෝධි වංශය, සද්ධාර්මාලංකාරය, සද්ධර්මරතනාවලය ඇතුළු පොත පතේහි මේ පිළිබඳ සදහන් වේ.

 බෝධිගෘහය
 ලෝවාමහාපාය
 සන්නිපාත ශාලාව
 රාශ්‍රි මාලකය
 ලහබත් ගෙය
 මහාථූපය
 කණිෂ්ඨක ථූපය
 ප්‍රතිමා ගෘහය

ඉතිහාස ග්‍රන්ථයන්හී විස්තර වන දේවානම්පිය තිස්ස රජු සමයේ අටමස්ථාන
මෙම ස්ථාන අටම මහා විහාරය අයත් ස්ථාන වේ.

 තිස්සමහාරාමය
 කර්මමාලක සීමාව
 ජන්තාඝාර පොකුණ පිහිටි ස්ථානය
 ශ්‍රී මහාබෝධිය
 සංඝයාගේ පොහෝය ගෙය
 සංඝයාට ලැබුන දේ බෙදන ස්ථානය
 චතුස්සාගාරය
 මහාථූපයට වෙන්කල භූමිය

තිස්සාරාමය

භික්ෂුන් විනය කර්ම කරන කම්මාලකය

ජන්තාඝර පොකුණ

ශ්‍රී මහාබෝධීන් වහන්සේ

මෙය පිහිටා තියෙන්නේ මිහිඳු හිමියන් වෙනුවෙන්දෙවන පෑ තිස් රජු මහාමෙව්නාවේ කර වු තිස්සාරාමයෙය. සංඝමිත්තා මෙහෙණිය විසින් මෙරට වැඩම කරන ලද්දේ බුදුන්ට ධර්මාවබෝධයට සෙවණ දුන් ඇසතු බෝ රුකේ දකුණු ශාඛාවයි. මෙය වප් මස පුරපසලොස්වක දිනයකදි මෙරටට ගෙන ආ බව මහා වංශයේ සදහන් වේ. බෝධීන් වහන්සේ අද තිබෙන තැනට වඩා පහත බිමක මුලින් රෝපණය කර ඇතත් ක්‍රමයෙන් බැමි බැදිමාදියෙන් උස් බිමක් දක්වා වර්ධනය වී ඇත.

1907 සහ 1911 වැසි කුණාටුවකින් මෙහි ශාඛා දෙකක් කඩා වැටිණී. 1929 උන්මත්‍තකයෙකු විසින් එක් ශාඛාවක් කපා දමන ලදි. 1985 කොටි ත්‍රස්තවාදීවන් විසින් මළුවේදි වෙඩි තබා සිවිල් වැසියන් සමූහයක් ඝාතනය කරන ලදි. 19 වන සියවසේදි උඩමළුවේ තිබු විශ්ණු දේවාලය ඉවත් කරන ලදි. මෙහි පළමු රන් වැට 1969 මහනුවර  රාජසිංහ පුස්තකාලාධිපති යටි රාවන නාරද හිමියන්ගේ මුලික්වයෙන් මහනුවර ශ්‍රී බෝධී ආරක්ෂක රන් වැට සභාව කරවන ලදි. දෙවැනි රන් වැට රනිල් වික්‍රමසිංහ මහාතාගේ උපදෙස් පිට රන්වැට ආරක්ෂක කමිටුව මගින් 2003 කරවන ලදි.

පෝය ගෙය (ලෝවමාපාය)

ලෝවාමහාපාය හෙවත් හෙවත් ලෝහප්‍රාසාදය යනු මහා විහාරයේ පෝය ගෙයයි. දෙවන පෑතිස් රජු මෙතන භික්ෂුන් වහන්හසේට අඩමසකටවත් පැති මෝක්ෂය කියවිම සදහා පෝය ගෙයක් ඉදි කළ අතර දුටුගැමුණු රජු  (ක්‍රි.පු 161-137) එය නව මහල් කරවා තඹ ලෝහ සෙවිළි කරවීය. මෙහි සැකැස්ම තව්තිසාවෙහි භරණි නම් දෙවඟනගේ ප්‍රාසාදයට සම විය. මෙහි යට මහලේ පෘතග්ජන භික්ෂුන්ද දෙවැනි මහලේ සිට නවවැනි මහල දක්වා රහතුන් වහන්සේලාද වැඩ සිට ඇත. වස් අවසාන කාලයේ භික්ෂුන් මෙතැනට රැස්වීමේ සිරිතක්ද පැවත ඇත. මෙය සද්ධාතිස්ස , දෙවැනි සිරිනාග , මහසෙන් , කිත්සිරිමෙවන් , මහා පැරකුම්බා ආදි රජවරැ පිළිසකර කර ඇත. මෙහි ගල්කණු 1600 ක් වේ. ලෝවාමහාපාය අසල ඇති වෙනත් ස්ථාන ලහවත්තේ, රංසිමාලකය, හා චතුශාලාව හෙවත් දාන ශාලාව පිහිටා ඇත.

ලහබත් ගෙය

දාන ශාලාව

රුවන්වැලි සෑය

දෙවන පෑතිස් රජතුමා රුවන් මළුව නම් බිමේ ශිලා ස්ථම්භයක තම මුණුබුරෙකු අනාගතයේදී මෙහි ස්ථුපයක් කරවන බව සදහන් කර ඇත. මෙය දැක දුටුගැමැණු රජු මෙහි මහාසෑය කර වූ බවත් පසුව ඵය රුවන්වැලිසෑය ලෙස ප්‍රසිද්ධ වී ඇත. මහා වංශයේ සදහන් වන ලෙස විශ්කම්භයෙන් අඩි 370 පමණ වූ ස්ථුපය ගිලා නොබැසීම සදහා රියන් සතක් ගැඹුරට අත්තිවාරම් කපා ගල් දමා ඇතුන් ලවා පාගවා සිනිදු මැටි යොදා, යකඩ දැල් දමා ශක්තිමත් කළ අයුරු සදහන් කර ඇත. ධාතු ගර්භය ගල් පුවරු හයකින් නිමවා ඇත. එහි රනින් කළ බෝරුකක් හා එහි සෙවණේ වැඩ සිටින බුදු පිළිමයක්ද ශක්‍ර, බ්‍රහ්ම, පංච, සිඛ, කාලනාග පිරිවරද තැබීය. බුද්ධ චරිතයේ බොහෝ කතා සිතුවමට නගා ඇත. මෙහි වැඩ දුටු ගැමුණු රජ සමයේ නිමා කළ නොහැකි වූයෙන් සද්ධාතිස්ස රජු සතරැස් කොටුවට ඉහලින් ජත්‍රයද ලංජිතිස්ස රජු ප්‍රේසාවේ ගල් ඇල්ල වීමද සිදු කළ අතර සතරැස් කොටුව, දෙවතා කොටුව සහ කොත් කැරැල්ල පස් වැනි සිය වසින් පසුව ඉදි කර ඇත. ධාතුසේන රජු මෙහිජත්‍රය පිළිසකර කර ඇත. රුවන්වැලි සෑය ආශ්‍රිත වෙනත් කැටයම් හත්ථිවේදය, ඇත් පවුර, පස් පිළිම ගෙය, සූර්ය සේවාලය, කුඩා දාගැබ, සිරි පතුල් ගල්, කඩොල් ඇතුගේ දළ, සළපතළ මළු‍වේ කවය, කීර්ති ශ්‍රී නිශ්ශංකමල්ල ලිපිය, භාතියාභය රූපය හා දුටුගැමුණු රූපය, ගල් ටැඹ, ශිලාචේතිය, එළාර සොහොන යන ස්ථානද මේ අසලම පිහිටා ඇත.

13 වන සියවස වන විට අටමස්ථාන

 දකුණු මහා සෑය
 ශ්‍රී මහාබෝධිය
 ලෝවාමහාපාය
 පිරිත් ශාලාගෙය
 ජන්තාඝාර පොකුණ පිහිටි ස්ථානය
 ථූපාරාමය
 රූවන්වැලිසෑය
 මිහින්තලේ මහා සෑය

මහනුවර යුගය වන විට අටමස්ථාන.
මහාවිහාරයට අයත් අංග වලට අමතරව අභයගිරි විහාරයට අයත් අංගද  එක්වී ඇත.

 ශ්‍රී මහාබෝධිය
 ලෝවාමහාපාය
 රූවන්වැලිසෑය
 අභයගිරිය
 ථූපාරාමය
 ජේතවනාරාමය
 මිරිසවැටිය
 මිහින්තලේ මහා සෑය

ඉංග්‍රීසි රජයෙන් නම්කළ අටමස්ථාන
ඉංග්‍රීසින් ලංකාවේ පාලන බලය අත් කර ගැනීමෙන් පසුව බෞද්ධ වෙහෙර සතු ඉඩ කඩම් විශාල ප්‍රමානයක් රජය අයත් කර ගන්නා ලදි. 1856 ඉංග්‍රීසි රජයෙන් පත් කළ විහාර දේවාල කොමිසම මගින් නම් කළ පහත සදහන් පුජනිය ස්ථාන අටමස්ථාන ලෙස නම්කර  ඔප්පුවක් මගින් 1872 අටමස්ථානාධිපති හිමිට සහ බුලන්කුලම පවුලට  භාර දෙන ලදි.

 මහා බෝධිය
 ලෝවාමහාපාය
 රූවන්වැලිසෑය
 ථූපාරාමය
 මිරිසවැටිය
 අභයගිරි දාගැබ
 ජේතවනාරාම දාගැබ
 ලංකාරාමය

ශ්‍රී මහා බෝධීය

රුවන්වැලි සෑය

ලෝවාමහාපාය(පෝය ගෙය)

ථුපාරාමය

මිහිඳු හිමියන් වැඩම කිරිමෙන් පසු දෙවන පෑතිස් රජතුමා කර වු පළමු ස්ථුපය මෙයයි. මෙහි නිදන් කර ඇත්තේ බුදුන් වහන්සේගේ දකුණු අකු ධාතුවයි. මෙම නිදන් කිරිමත් සමඟ ධාතු වන්දනාව මෙරට ඇරඹුණී. ප්‍රථම චේතිය නිසා පඨමය චේතිය නම් වේ. සරාම්භයේදි ස්ථුපය ධන්‍යාකාර යුක්ත වුවද 1864 ප්‍රතිසංස්කරණවලින් පසු ඝණ්ඨාකාර හැඩය ගෙන ඇත. මේ ආශ්‍රිත කැටයම් හා වෙනත් ස්ථානද එනම් ඇත් පොකුන, බෝධිඝරය, පිළිමගෙය, පදලස චේතිය, දානශාලාව හා මෙහෙණි ආරාමයක්ද දක්නට ඇත.

මිරිසවැටිය

මෙය දුටු ගැමුණු රජු(ක්‍රිස්තු පූර්ව 161 - 137) ඉදි කර වන ලදි. මහා වංශයේ සදහන් වන්නේ රජු භිකෂූන්ට නොදි මිරිස් මාළුවක් කෑ නිසා මිරිසවැටිය වන බවයි. පැරණියේ මෙහි සතරැස් කොටුවට ඉහලින් ජත්‍රයක් පමණක් යුක්ත වුවද පසු කාලයක ඒ වෙනුවට දේවතා කොටුව හා කොත්කැරැල්ල එක් කර ඇත. සෝළීන් මෙය කඩා දැමිමෙන් පසු මහ පැරකුම්බාවන් මෙය නැවත ඉදි කරවා ඇත. (පළමුවන ගජබා රජු, වෝහාරිකතිස්ස රජු, පස්වන කාශ්‍යප රජු ආදීන්ද මෙහි සුලු ප්‍රතිසංස්කරණ කටයුතු කර ඇත.) ලංකාවේ ශිලා කැටයම් අතර ඉතාමත් කලාත්මක ශිලා කැටයම් මෙහි දක්නට ලැබේ.

අභයගිරි දාගැබ

මෙය පැරණි ඉන්දියාවේ නාලන්දා, ජගන්දලා, වික්‍රමශීලා වැනි බෞද්ධ ආගමික විශ්ව විද්‍යාල ගනයට ඇතුල් කළ හැකිය. මෙහි රත්නප්‍රාසාදය දිව්‍ය විමානයක් බදු වූ බව කාශ්‍යපගේ අභයගිරි ශිලා ලිපිය දක්වයි. කලා නිර්මාණ අතර ප්‍රමුඛස්ථානයක් ගන්නා මුරගල් සඳකඩ පහණ, කුට්ටම් පොකුණ, සමාධි බුදු පිළිමය ආදිය මෙහි පිහිටා ඇත. වලගම්බා (වට්ටගාමිණි අභය) රජුගේ දෙවැනි පාලන සමයේ(කි.පූ. 89 සිට 77 දක්වා) ඒ රජතුමා විසින් අභයගිරිය තනවන ලද්දේය. තිය (තිස්ස) නම් තරුණ බ්‍රාහ්මණයෙකු හා දෙමළ හමුදාවේ ආක්‍රමණ හමුවේ රජු සිහසුන අත හැර කඳුකරයට පලා ගියේය. මෙසේ පලා යද්දි ජෛන ආශ්‍රමයක සිටි ගිරි නම් පූජකයෙකු රජු දැක "මහා කලු සිංහලයා පලා යනවා" යයි කෑ ගැසීය. වසර 14 කට පසු භාතිය නම් දෙමළ රජු පරදවා නැවත රජවී එසේ කෑ ගැසූ තැන අභයගිරිය තනවන ලද්දේය.

ජේතවන විහාරය

ලංකාවේ අභයගිරිය දෙවැනි බෞද්ධ නිකාය වන අතර ජේතවනය තෙවැනි නිකාය වේ. මහසෙන් රජු මෙය කර වන ලද්දකි. ජේතවනය ජෝතිය නම් භූමියේ ඉදි කර ඇති අතර මෙයින් ඇරඹුණ නිකාය භාගලික නිකාය සේද හදුන්වයි. ජේතවන ස්ථූපය අනුරාධපුර මහ සෑ තුනෙන් එකකි. බෝධිඝරය, පිළිම ගේ, පොහොය ගෙය, දාන ශාලාවක් ද මෙහි පිහිටා ඇත.
ගඩොලින් ඉදිකළ අවශේෂ ස්මාරක අතරින් දැනට ලොව නටබුන්ව පවතින උසම පූජනීය ගොඩනැගීම වන්නේ ජේතවන දාගැබයි. එවක ජේතවන දාගැබ උඩ අඩි 400කින් නොඑසේනම් මීටර් 110 කින් සමන්විත වූ බව කියැවේ. නමුත් කාලයාගේ ඇවෑමෙන් ගරා වැටී පැවති මේ වෙහෙර වර්තමානයේ සිදුකළ සංරක්ෂණ කටයුතුවලින් පසු අඩි 237ක උසකින් සමන්විත වෙයි.

ලංකාරාමය

පෙර මෙය අභයගිරියට අයත් ආරාමයක් වූ අතර වටදා ගෙයක් හා වෙනම දාගැබක්ද විය.

මුලාශ්‍ර
 "අනුරාධපුර අටමස්ථාන සහ ඒ ආශ්‍රිත සිද්ධස්ථාන"

මේවාද බලන්න
 සොළොස්මස්ථානය
 ශ්‍රී ලංකා‍වේ පුජනිය ස්ථාන
අනුරාධපුර අටමස්ථාන ඒදා සහ අද

පූජනීය ස්ථාන - ශ්‍රී ලංකා
අනුරාධපුර

අටමස්ථාන


Robert de Ros (* unbekannt; † 1285) war ein englischer Adliger.

Abstammung
Robert de Ros kam aus einer aus Frankreich stammenden englischen Adelsfamilie. Roberts Vater, Sir William de Ros, und sein Großvater Robert de Ros hatten während des Ersten Kriegs der Barone gegen König Johann Ohneland gekämpft, doch nach dem Krieg hatten sie ihre Besitzungen zurückerhalten.

Politische Laufbahn
Sir Robert de Ros erstes bekanntes staatliches Amt war 1258 das Amt eines chief commissioner der Grafschaft Hereford. Noch im selben Jahr nahm er am Feldzug gegen Schottland teil und zwar unter dem Namen Robert de Ros of Belvoir, weil er die Erbin von Belvoir, Isabel d'Aubigny, 1243 oder 1244 geheiratet hatte. Noch im gleichen Jahr nahm er auch am Feldzug gegen Wales teil und erneut im März 1260 und im Oktober 1261. Gegen den ausdrücklichen Befehl des Königs nahm er Ende 1261 an einem Turnier teil, wurde allerdings vom König nicht bestraft.

Im März 1263 schloss er sich Simon von Montfort an und erhielt von diesem am 24. Dezember 1264 einen Writ of Summons für De Montfort's Parliament. Deshalb galt er lange Zeit als erster erblicher Baron Englands. Da er zwar im Namen des Königs, jedoch von dessen Gegenspieler Montfort berufen wurde, wurde dies 1949 den Baronen de Ros wieder aberkannt.

Am 18. Mai 1265 konnte der von Simon de Montfort gefangen gehaltene Thronfolger Eduard aus seiner Haft in Hereford fliehen und Robert de Ros übergab dann am 29. Juni 1265 dem Geflohenen Gloucester Castle. Auf Bitten Eduards, der Simon de Montforts Heer 10 Tage zuvor in der Schlacht von Evesham geschlagen hatte und in der Simon gefallen war, erhielt deshalb Robert de Ros am 4. August 1265 von König Heinrich III. volle Begnadigung. Er wurde zum Commissioner of the North ernannt und war einer der Großen des Reiches, die im Konzil von Westminster gegen Llywelyn ap Gruffydd, den Fürsten von Wales, stimmten und wurde deshalb zum Feldzug gegen Wales aufgeboten. Er erhielt schließlich am 28. Juni 1283 vom König Eduard I. einen writ of summons zur Ratsversammlung nach Shrewsbury.

Familie
Er heiratete um 1243/44 Isabel d'Aubigné, Tochter und Erbin von William d'Aubigné, Lord of Belvoir. Aus der Ehe gingen acht Kinder hervor, unter anderem
 William de Ros, 1. Baron de Ros
 Isabel de Ros ⚭ Walter de Fauconberg, 2. Baron Fauconberg
 Mary de Ros († 1326) ⚭ William de Braose, 1. Baron Braose.

Einzelnachweise

Britischer Adliger
Mitglied des Englischen Parlaments
Robert #Ros #1285
Engländer
Geboren im 13. Jahrhundert
Gestorben 1285
Mann

Robert de Ros († 1285)


The Two Noble Kinsmen is a Jacobean tragicomedy, first published in 1634 and attributed jointly to John Fletcher and William Shakespeare. Its plot derives from "The Knight's Tale" in Geoffrey Chaucer's The Canterbury Tales, which had already been dramatised at least twice before. This play is believed to have been William Shakespeare's final play before he retired to Stratford-upon-Avon and died three years later.

Formerly a point of controversy, the dual attribution is now generally accepted by scholarly consensus.

Characters

 Theseus, Duke of Athens
 Palamon, nephew of the King of Thebes
 Arcite, nephew of the King of Thebes
 Pirithous, an Athenian general
 Artesius, an Athenian captain
 Valerius, a noble of Thebes
 Six Knights
 A Herald
 A Jailer
 Wooer of the jailer's daughter
 A Doctor
 Brother of the jailer
 Friends of the jailer
 A Gentleman
 Gerrold, a schoolmaster
 Hippolyta, wife of Theseus
 Emilia, her sister
 Three Queens
 Jailer's Daughter
 Emilia's Servant
 Country Wenches and Women personating Hymen, Boy
 A Laborer
 Countrymen, Messengers
 A Man personating Hymen, Boy
 Executioners, Guards, Soldiers, Attendants

Synopsis
A prologue informs the audience that the play is based on a story from Chaucer.

Three queens come to plead with Theseus and Hippolyta, rulers of Athens, to avenge the deaths of their husbands by the hand of the tyrant Creon of Thebes. Creon has killed the three kings and refuses to allow them proper burial. Theseus agrees to wage war on Creon.

In Thebes, Palamon and Arcite, cousins and close friends, are bound by duty to fight for Creon, though they are appalled by his tyranny. In a hard-fought battle Palamon and Arcite enact prodigies of courage, but the Thebans are defeated by Theseus. Palamon and Arcite are imprisoned but philosophically resign themselves to their fate. Their stoicism is instantly destroyed when from their prison window they see Princess Emilia, Hippolyta's sister. Both fall in love with her, and their friendship turns to bitter rivalry. Arcite is released after a relative intercedes on his behalf. He is banished from Athens, but he disguises himself, wins a local wrestling match, and is appointed as Emilia's bodyguard.

Meanwhile, the jailer's daughter has fallen in love with Palamon and helps him escape. She follows him, but he ignores her since he is still obsessed with Emilia. He lives in the forest half-starved, where he meets Arcite. The two argue, but Arcite offers to bring Palamon food, drink and armaments so that they can meet in an equal fight over Emilia.

The jailer's daughter, forsaken, has gone mad. She sings and babbles in the forest. She meets a troupe of local countrymen who want to perform a Morris dance before the king and queen. The local schoolmaster Gerald invites the mad daughter to join the performance. Theseus and Hippolyta appear hunting. Gerald hails them, and they agree to watch the yokels perform a bizarre act for them, with the jailer's mad daughter dancing. The royal couple reward them.

Arcite returns with the food and weapons. After a convivial dinner with reminiscences, the two fight. Theseus and his entourage arrive on the scene. He orders for Palamon and Arcite to be arrested and executed. Hippolyta and Emilia intervene and so Theseus agrees to a public tournament between the two for Emilia's hand. Each warrior will be allowed three companions to assist them. The loser and his companion knights will be executed.

The jailer finds his daughter with the help of friends. He tries to restore her mental health. On the advice of a doctor, he encourages her former suitor to pretend to be Palamon so that she will be gradually accustomed to see him as her true love. His devotion slowly wins her over.

Before the tournament, Arcite prays to Mars that he win the battle, Palamon prays to Venus that he marry Emilia and Emilia prays to Diana that she be wed to the one who loves her best. Each prayer is granted: Arcite wins the combat but is then thrown from his horse and dies, leaving Palamon to wed Emilia.

Sources
Before the composition of The Two Noble Kinsmen, Chaucer's "Knight's Tale"—itself based on Giovanni Boccaccio's Teseida—had been adapted for the stage twice before, although both versions are now lost. The first was by Richard Edwardes in Palamon and Arcite (1566). This play was commissioned for a one-off performance before Queen Elizabeth in Oxford. It was never published, and it is unlikely to have served as a basis for The Two Noble Kinsmen.

Another play on the topic, the authorship of which is not known, would certainly have been known to Shakespeare and Fletcher. It was performed by the Admiral's Men in September 1594, which had then recently been formed after a split in Shakespeare's own company. Philip Henslowe commissioned the play, which may have influenced Shakespeare's own A Midsummer Night's Dream, which is usually considered to have been written around this time.

The comic sub-plot involving the jailer's daughter has no direct source, but is similar to scenes in The Masque of the Inner Temple and Gray's Inn (1613), by Francis Beaumont, from which the performance by the yokels is derived. The Schoolmaster who organises it recalls Rombus in Sir Philip Sidney's one-act play The Lady of May (1579?). In other respects, he resembles Peter Quince in A Midsummer Night's Dream.

Date and text
Links between The Two Noble Kinsmen and contemporaneous works point to 1613–1614 as its date of composition and first performance. A reference to Palamon, one of the protagonists of Kinsmen, is contained in Ben Jonson's play Bartholomew Fair (1614). In Jonson's work, a passage in  appears to indicate that Kinsmen was known and familiar to audiences at that time.

In Francis Beaumont's The Masque of the Inner Temple and Gray's Inn (1613), the second anti-masque features this cast of rural characters: pedant, May Lord and Lady, servingman and chambermaid, tavern host and hostess, shepherd and his wench, and two "bavians" (male and female baboon). The same cast slightly simplified (minus wench and one "bavian") enacts the Morris dance in Kinsmen,  A successful "special effect" in Beaumont's masque, designed for a single performance, appears to have been adopted and adapted into Kinsmen, indicating that the play followed soon after the masque.

The play was entered into the Stationers' Register on 8 April, 1634; the quarto was published later that year by the bookseller John Waterson, printed by Thomas Cotes. The play was not included in the First Folio (1623) or any of the subsequent Folios of Shakespeare's works, though it was included in the second Beaumont and Fletcher folio of 1679.

In September 2020, media reported that early seventeenth-century editions of several English plays, including a 1634 Two Noble Kinsmen had been discovered by John Stone of the University of Barcelona at the Royal Scots College's library in Salamanca, Spain. The inclusion of The Two Noble Kinsmen in one of these two volumes makes it perhaps the oldest copy of any of Shakespeare's works in the country and the first to circulate in the Spanish-speaking world.

Shakespeare and Fletcher contributions
Researchers have applied a range of tests and techniques to determine the relative shares of Shakespeare and Fletcher in the play in their attempts to distinguish the shares of Shakespeare and Fletcher. For example, Smith (1974) cites "metrical characteristics, vocabulary and word-compounding, incidence of certain contractions, kinds and uses of imagery, and characteristic lines of certain types", and offers a breakdown that agrees, in general if not in all details, with those of other scholars:

Shakespeare Act I, scenes 1–3; Act II, scene 1; Act III, scene 1; Act V, scene 1, lines 34–173, and scenes 3 and 4.
Fletcher Prologue; Act II, scenes 2–6; Act III, scenes 2–6; Act IV, scenes 1 and 3; Act V, scene 1, lines 1–33, and scene 2; Epilogue.
Uncertain Act I, scenes 4 and 5; Act IV, scene 2.

Performance history
In addition to whatever public performances there were around 1613–1614, evidence suggests a performance of The Two Noble Kinsmen at Court in 1619. In 1664, after theatres had re-opened after Charles II returned to the throne at the beginning of the English Restoration period, Sir William Davenant produced an adaptation of The Two Noble Kinsmen for the Duke's Company titled The Rivals. Thomas Betterton played the role of Philander, Davenant's version of Palamon. Samuel Pepys saw Davenant's production, and judged it "no excellent play, but good acting in it" (10 September 1664).

Modern revivals
In July 2007, the Hudson Shakespeare Company of New Jersey staged a version of the play as part of its annual Shakespeare in the Parks series. Director David Sewell set the production in ancient Greece with an ethnically diverse cast reflective of its Mediterranean setting.

A production opened on 9 June, 2015 at the White Bear Theatre in Vauxhall, London–the first London production of the play since 2000.In 2016, Royal Shakespeare Company staged a version of the play at the Swan Theatre, and the play was part of the 2018 summer season at Shakespeare's Globe Theatre in London. An earlier production was staged by the Royal Shakespeare Company at the Swan Theatre's inaugural season in 1986.

In 2019, The Porters of Hellsgate in Los Angeles staged a production in a rep with Double Falsehood. The production, directed by Will Block, re-purposed the Morris Dance as a hallucination featuring major characters from the Jailer's Daughter's life. It also excised Palamon and Arcite's prayers, focusing the scene instead on Emilia's dilemma.

References

External links

1613 plays
Shakespearean comedies
English Renaissance plays
Plays by John Fletcher (playwright)
Plays set in ancient Greece
Plays set in Athens
Works based on The Canterbury Tales
Collaborative plays
Cultural depictions of Theseus
Tragicomedy plays
Plays based on works by Giovanni Boccaccio
Plays based on works by Geoffrey Chaucer
Hippolyta

The Two Noble Kinsmen


Un magazin de cartier de comoditate sau proximitate reprezintă o afacere de vânzare cu amănuntul cu produse ce includ necesaruri de zi de zi, cum ar fi alimente, gustări, produse de patiserie, băuturi răcoritoare, tutungerie, medicamente fără prescripție, articole de igienă, ziare și reviste. În unele jurisdicții, aceste magazine sunt autorizate să vândă și alcool, de obicei, bere și vin. Astfel de magazine pot oferi, de asemenea servicii de transferuri bănești sau servicii cum ar fi trimiterea prin fax și/sau copiere foto, pentru un anumit cost.

Un magazin de cartier poate fi parte a unei stații de alimentare, astfel încât clienții pot achiziționa bunuri în timp ce-și alimentează vehiculul cu combustibil. Acestea pot fi situate lângă drumuri aglomerate, zone urbane, aproape de o cale ferată sau o gară, sau lângă vreun alt nod de transport. În unele țări, magazinele de cartier au program prelungit de lucru, unele fiind deschise chiar și 24 de ore.

De obicei, magazinele de cartier percep prețuri semnificativ mai mari decât magazinele alimentare sau supermarket-urile, deoarece aceste magazine au cantități mai mici de inventar, care este achiziționat la un preț per unitate mai mare de la distribuitori. Cu toate acestea, magazinele de cartier își compensează aceste pierderi printr-un program prelungit de lucru, prin deservirea mai multor locații, și/sau prin oferirea unor cozi mai mici clienților la case.

Note

Comerț

Magazin de cartier


كؤيولؤمتسي نظام كتابة من أجل كرشنة ية إلى .

مقارنة

تلخص القائمة أسفلا التفارق بين تهجيي نظامي كؤيولؤمتسي وبينيين.

أما هذا الجدول فيجلو قانون نبر نظام كؤيولؤمتسي، باستعراض أسامي بعض الأقاليم الصينية في كل من بينييين وكؤيولؤمتسي. في كؤيولؤمتسي، «علامات التهجي النبري» متلونة بأربعة ألوان لأربع نبرات أو نغمات: نغمة 1 (شكل أساسي: بلا علامة)، نغمة 2، نغمة 3 ونغمة 4.

مراجع

رومنة الصينية

قواميس صينية

كؤيولؤمتسي


إمبراطورية نيقية كانت أكبر الدويلات التي أنشأها البيزنطيون بعد سقوط القسطنطينية في إيدي اللاتين أثناء الحملة الصليبية الرابعة ،واستمرت من سنة 1204 حتى سنة 1261.

التأسيس

في سنة 1204 فر الإمبراطور ألكسيوس الخامس دوكاس من القسطنطينية بعد استيلاء الفرنسيين عليها، وبعد وفاته سنة 1205 نودي بثيودور الأول لاسكاريس إمبراطورا وكان قد فر هو الأخر إلي نيقية وقد أدرك أن استعادة القسطنطينية أمر ميئوس منه.
وكانت سيطرة الإمبراطورية اللاتينية علي الولايات البيزنطية السابقة ضعيفة لذا قامت دويلات مستقلة في إبيروس، وطرابزون، ونيقية.
كانت نيقية أقرب الدويلات من المملكة اللاتينية الناشئة لذا فقد كانت تأمل في إعادة الحكم البيزنطي مرة آخرة إلي القسطنطينية، لم يكن ثيودور لاسكيراس موفقا في أول الأمر، حيث هزمه بلدوين الأول ملك القسطنطينية قرب بورصة، إلا أنه أعاد الكرة عليه واستطاع استرداد الكثير من معاقل اللاتين في الشمال الغربي للأناضول خصوصا بعد اشتداد هجمات البلغاريين علي القسطنطينية، وقد تمكن ثيودور أيضا من هزيمة جيش طرابيزون وهزم خصوما أخرى ن، وبذلك أضحت نيقية كبري الممالك البيزنطية. وقام ثيودور بتنصيب بطريرك جديد للقسطنطينية في نيقية ليؤكد أحقيته لعرش بيزنطة، وفي سنة 1219 تزوج من الأميرة اللاتينية يولاندا دي فلاندرز لكنه توفي سنة 1222 فخلفه علي العرش ابن أخيه يوحنا الثالث دوكاس فاتاتزس.

التوسع

في سنة 1224 استولت إمارة إبيروس البيزنطية علي مملكة سالونيك اللاتينية، بينما استولي البلغاريون على إبيروس نفسها سنة 1230.
افتقدت طرابزون للقوة العسكرية فأصبحت نيقية كبري دويلات البيزنطيين، وقام يوحنا الثالث بتوسيع دولته حتى بحر إيجة.وفي سنة 1230 عقد تحالفا مع إيفان آسين الثاني ملك بلغاريا وسمح له هذا التحالف بفرض نفوذه في إبيروس وسالونيك. في سنة 1242 غزا المغول أملاك السلاجقة شرق نيقية وقد خشي يوحنا من مهاجمتهم لمملكته فيما بعد ولكن إنتهي الأمر بقضاء المغول علي تهديد السلاجقة لإمبراطورية نيقية. في سنة 1245 تحالف يوحنا مع الإمبراطورية الرومانية المقدسة وذلك بزواجه من الأميرة كونستانس ابنة الإمبراطور فردريك الثاني، وفي سنة 1248 هزم يوحنا البلغاريين وأحاط بالإمبراطورية اللاتينية في القسطنطينية، واستمر في الاستيلاء علي أراضي اللاتين حتى وفاته سنة 1254.
واجه لاسكيراس الثاني -نجل يوحنا الثالث- غزوات البلغاريين لتراقيا واستطاع صدهم بنجاح، وثارت إبيروس على سلطة الإمبراطور وتحالفت مع مانفريد الثاني ملك صقلية ومات ثيودور سنة 1258 قبل أن يتمكن من إخماد التمرد. فخلفه علي العرش ولده الطفل يوحنا الرابع لاسكيراس تحت وصاية القائد ميخائيل الثامن باليولوج،وفي سنة 1259 عين ميخائيل وليا للعهد قام بعدها بهزيمة مانفريد الثاني وأمراء آخايا اللاتين في معركة بيلاجونيا.

استعادة القسطنطينية

في سنة 1260 بدأ ميخائيل الثامن هجومه علي القسطنطينية ذاتها التي فشل آباطرة نيقية السابقين من مهاجمتها، وقد تحالف مع جنوة وقضي قائده الشهير ألكسيوس ستراتيجوبولس أشهر عديدة في مراقبة المدينة من أجل وضع الخطة المناسبة للهجوم عليها، وفي يوليو 1261 وبينما جيش اللاتين منشغلا بحروبه الخارجية، تمكن ألكسيوس من إقناع الحراس من فتح أبواب المدينة ففتحت أبواب القسطنطينية فدخلها ألكسيوس وقام علي الفور بإحراق حي التجار البنادقة عقابا لهم علي خيانتهم للإمبراطورية أثناء الحملة الصليبية الرابعة، وبعد فتح المدينة بأسابيع قليلة دخل ميخائيل الثامن القسطنطينية في موكب عظيم حيث توج إمبراطور عل الرومان في كنيسة آيا صوفيا وبذلك أعاد ميخائيل للإمبراطورية عاصمتها الخالدة.استولي بعدها علي آخايا لكن ظلت طرابيزون وإبيروس وغيرها إمارات بيزنطية مستقلة، واجهت الإمبراطورية الناشئة خطر تنامي الدولة العثمانية الناشئة هي الأخرى والتي قامت علي أنقاض الدولة السلجوقية.

أباطرة نيقية
 ثيودور الأول لاسكاريس (1204-1222)
 يوحنا الثالث دوكاس فاتاتزس (1222-1254)
 ثيودور الثاني لاسكاريس (1254-1258)
 يوحنا الرابع لاسكاريس (1258-1261)
 ميخائيل الثامن باليولوج (حكم مشترك 1259–1261؛ استعادة الإمبراطورية البيزنطية)

المراجع

 ويكيبيديا القسم الإنجليزي.
 عمر، كمال توفيق (1967). تاريخ الإمبراطورية البيزنطية.دار المعارف.
 محمود، سعيد عمران(2000). تاريخ الإمبراطورية البيزنطية. دار المعرفة الجامعية

أباطرة بيزنطيون
أسرة لاسكاريس
آسيا في القرن 13
الإمبراطورية البيزنطية في القرن 13
انحلالات سنة 1261 في آسيا
إزنيق
إمبراطوريات سابقة
تاريخ الإمبراطورية البيزنطية
تاريخ الدولة العثمانية
تاريخ تركيا
تاريخ محافظة بورصة
دول مسيحية
دول وأقاليم انحلت في 1261
دول وأقاليم أسست في 1204

إمبراطورية نيقية


Der 5,6 m hohe Menhir do Outeiro (auch Menhir de Outeiro, Menhir de Motrinos oder Penedo Comprido (langer Felsblock), genannt) steht bei Reguengos de Monsaraz im Distrikt Évora im Alentejo in Portugal, etwa 400 m nördlich der Straße von Aldeia do Outeiro nach Barrada, an einer Gabelung von Feldwegen.

Der Menhir ist der zweitgrößte in Portugal. Mitte der 1960er Jahre wurde der lange liegende Stein, der am einen Ende ein Loch aufweist und damit eindeutig in die Reihe der phallischen Menhire gehört, als solcher identifiziert und um 1970 wieder aufgerichtet. Die ältesten Menhire wurden in Portugal zwischen 5000 und 4000 v. Chr. aufgestellt. Das Alter dieses Menhirs ist unklar.

Der sieben Meter hohe Menhir da Meada ist der größte der Iberischen Halbinsel.

In der Nähe von Monsaraz stehen/standen der Cromlech von Xerez, der Menhir da Bulhoa und der Menhir de Santa Margarida.

Siehe auch
 Menhire in Portugal

Literatur

 A. P. Santos: Monumentos megalíticos do Alto Alentejo 1994.
 Thomas G. Schattner (Hrsg.): Archäologischer Wegweiser durch Portugal (= Kulturgeschichte der Antiken Welt. Bd. 74). Philipp von Zabern, Mainz 1998, ISBN 3-8053-2313-1 S. 175

Weblinks

 Video

Outeiro
Outeiro
Outeiro
Reguengos de Monsaraz

Menhir do Outeiro


Acestă listă este clasamentul pe medalii la Jocurile Olimpice de vară din 1912, cu toate țările care au cucerit medalii la Jocurile Olimpice de vară din 1912 de la Stockholm din perioada 5 mai – 27 iulie, la care au participat 2.408 sportivi din 28 de țări.

Tabelul medaliilor
Ordinea țărilor din acest tabel este în conformitate cu regulile oficiale publicate în convenția COI și cu informațiile oferite de către Comitetul Olimpic Internațional. Așadar, primele țări sunt luate în ordinea numărului de medalii de aur. Apoi, sunt luate în considerare medaliile de argint, iar mai apoi cele de bronz. Dacă scorul este egal, țările sunt ordonate alfabetic.

Pentru a sorta acest tabel după o anumită coloană, apăsați pe iconița  de lângă titlul coloanei.
Legendă
 Țara gazdă

Referințe
  1912 Stockholm Summer Games  pe Sports Reference

Clasamentul pe medalii
1912

Clasamentul pe medalii la Jocurile Olimpice de vară din 1912


43957 Invernizzi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
43957 Invernizzi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Sormano de Piero Sicoli și Francesco Manca. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,56 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 8,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 43001-44000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

43957 Invernizzi


Eiksmarka er et velhavende forstadsområde i den norske kommune Bærum med omkring 4000 indbyggere. Det ligger lige vest for grænsen til Oslo kommune, men inden for det sammenhængende by- og forstadsområde Oslo. Området består næsten udelukkende af private villaer, og er ellers kendt for golf, tennis og ridning, og for sine mange grønne områder.

Eiksmarka hører til den østlige del af Bærum, der er det dyreste boligområde i Norge med den mest velhavende og højest uddannede befolkning i landet. Eiksmarka betjenes af Eiksmarka station på T-banen i Oslo (der kaldes trikken i Bærum og på Oslo vest), med en rejsetid på 16 minutter til Nationaltheatret i Oslo centrum. De dyreste boliger på Eiksmarka kan koste op mod 30 millioner.

Kilder

Bærum

Eiksmarka


Yvonne Furneaux (* 11. Mai 1926 in Roubaix als Elisabeth Yvonne Scatcherd) ist eine französische Schauspielerin.

Leben
Furneaux wurde als Tochter eines Briten und einer Französin geboren, wodurch sie mehrsprachig aufwuchs. Sie kam im Alter von 20 Jahren nach Großbritannien und absolvierte dort ihre Schauspielausbildung an der Royal Academy of Dramatic Art. Die gut aussehende junge Frau fand sehr bald Aufgaben auf der Bühne und beim Film.

Ihre ersten kleinen Rollen erhielt sie beim englischen Film, später wirkte sie aber auch an französischen und italienischen Produktionen mit. Sie spielte meist temperamentvolle Frauen in Filmen unterschiedlicher Genres. Als künstlerisch anspruchsvolle Rolle gilt ihr Auftritt in Die Freundinnen (1955) von Michelangelo Antonioni. 1959 trat sie in dem Hammer-Horrorfilm Die Rache der Pharaonen an der Seite von Peter Cushing und Christopher Lee auf. In Federico Fellinis Filmklassiker La dolce vita verkörperte sie 1960 Marcello Mastroiannis depressive Verlobte Emma, die an der Untreue ihres Partners verzweifelt. 1965 war sie in Roman Polanskis Horrorfilm Ekel als ältere Schwester der wahnsinnig werdenden Catherine Deneuve zu sehen.

Zu ihren späten Filmen gehören auch einige deutsche Produktionen. So war sie beispielsweise 1964 in Die Todesstrahlen des Dr. Mabuse als weibliche Hauptdarstellerin zu sehen. Ab Mitte der 1960er Jahre zog sie sich zunehmend aus dem Filmgeschäft zurück. Einen ihrer letzten Auftritte hatte sie in der Horrorkomödie Frankenstein's Great Aunt Tillie (1984) mit Donald Pleasence. 2006 kehrte sie noch einmal vor die Kamera zurück, als sie in dem Dokumentarfilm ihres Sohnes Nicholas über Erwin Rommel dessen Ehefrau spielte.

Von 1962 bis zu dessen Tod war sie mit dem Kameramann Jacques Natteau verheiratet (gemeinsamer Sohn: Nicholas Natteau). Das Ehepaar verlebte seinen Ruhestand in Lausanne in der Schweiz.

Filmografie (Auswahl)

Weblinks

 Biografie über Yvonne Furneaux bei L'ENCINÉMATHÈQUE (französisch)

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Franzose
Geboren 1926
Frau

Yvonne Furneaux


Lamium galeobdolon L, cunoscută și sub denumirea populară de urzică moartă-galbenă, este o plantă regăsită de obicei în zona forestieră sau limitrof-forestieră , cu o arie naturală vastă amplasată pe continentul European. Perioada de înflorire este de la mijlocul lunii aprilie-începutul lunii mai până la jumătatea lunii iunie. Planta diseminează cu ușurință așa că a fost folosită și ca specie ornamentală pentru decoratul proprietăților. A fost însă descrisă și ca specie invazivă  în locurile unde planta nu este nativă așa că precauția este necesară atunci când plantarea este efectuată în afara arealului natural.

Morfologie
Morfologia florii este asimetrică, frunzele sunt opuse și tulpina este tabulară, muchiată tipică familiei Lamiaceae. Este o plantă erbacee perenă, de 20 – 75 cm. înălțime, cu tulpinina de culoare verde închis (în treimea inferioară având uneori culoarea vișiniu-maronie), pubescentă, cu 4  muchii, în partea superioară fiind amplasate majoritatea frunzelor și corola. Frunzele sunt pubescente, au dimensiunea de 4-8cm. și sunt dispuse opus pe tulpină. Pețiolul este de cca. 2-3cm. Prezintă culoarea verde închis (însă, uneori în treimea inferioară ele pot fi și vișiniu-roșcate pe aversul frunzei dar uneori și pe partea superioară), cu margini dințate. Vârful limbului foliar este acut iar baza limbului foliar este cordată până la obtuză. Nervațiunea frunzei este penată. Caliciul prezintă cinci lobi. Corola este de 15-25mm. în lungime, cu flori de culoare galben-sulfuriu, dispuse radiar la subsuoara frunzelor din partea superioară a tulpinii. Petalele sunt bilabiate și fuzionate tubular. Buza superioară are un aspect gulerat, iar buza inferioară prezintă trei lobi de talie similară, cel central fiind  adesea triunghiular și prezentând pete portocalii.Staminele sunt în număr de 4; două mai lungi, două mai scurte. Carpelele sunt fuzionate și fructul este un schizocarp cu patru camere.

Areal
Această  specie crește prin locurile umbroase ale pădurilor de amestec de foioase și conifere. În România, răspândirea speciei este tipică zonei subalpine, prin Transilvania, Moldova și Muntenia. Județele în care se poate găsi această plantă cu preponderență sunt: Brașov, Neamț, Suceava, Argeș, Prahova și Dâmbovița, deși arealul natural este mult mai vast și deci posibilitatea de observare este foarte mare.

Subspecii
 Lamium galeobdolon subsp. argentatum
 Lamium galeobdolon subsp. endtmanii
 Lamium galeobdolon subsp. flavidum
 Lamium galeobdolon subsp. galeobdolon
 Lamium galeobdolon subsp. montanum

Galerie

Referințe

Lamiaceae
Plante de grădină
Flora Europei
Flora Asiei
Plante descrise în 1753

Lamium galeobdolon


جمال الغيلان (21 مارس 1973 -)، ممثل بحريني. بدايته الفنية بعام 1995.

أعماله
 حزاوي الدار - جزئين.
 سرور.
 تالي العمر.
 نيران.
 مدينة الأمان.
 بقايا رماد.
 اخوة الشر.
 عويشة.
 دمعة عمر.
 هدوء وعواصف.
 صور من الحياة.
 بلا رحمة.
 لعنة امراة.
 للحياة ثمن.
 برايحنا

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
ممثلون وممثلات بحرينيون
مواليد 1393 هـ
مواليد 1973

جمال الغيلان


An Homalomena zollingeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Homalomena zollingeri in nahilalakip ha genus nga Homalomena, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Jawa. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Homalomena

Homalomena zollingeri


Kyle Balda (Tucson, 9 de março de 1971) é um animador e diretor de cinema estadunidense, mais conhecido por codirigir os filmes de animação O Lorax: Em Busca da Trúfula Perdida (2012), com Chris Renaud, e Minions (2015), com Pierre Coffin. Ele também trabalhou como animador em vários filmes, incluindo Jumanji e Toy Story 2. Ele trabalhou para a Pixar por anos e agora está na Illumination Entertainment.

Início da vida
Balda nasceu em Tucson, Arizona, de mãe maltesa. Ele estudou no Instituto de Artes da Califórnia no início de 1990 e desistiu depois de dois anos para um emprego que lhe foi oferecido.

Carreira
Durante seu tempo na CalArts, Balda foi contratado pela LucasArts como estagiário para criar a sequência animada de abertura do jogo de aventura Day of the Tentacle.

Em 2012, Balda codirigiu o filme de animação da Illumination, O Lorax: Em Busca da Trúfula Perdida, junto com Chris Renaud, como sua estreia na direção. Estrelado por Danny DeVito, Zac Efron, Ed Helms e Taylor Swift.  O filme foi lançado na América do Norte em 2 de março de 2012 pela Universal Pictures e arrecadou mais de US$ 348 milhões com um orçamento de US$ 70 milhões.

Em 2015, Balda dirigiu outro filme de animação da Illumination, Minions, junto com Pierre Coffin. O elenco do filme inclui Coffin, Sandra Bullock, Jon Hamm e Michael Keaton.   O filme foi lançado na América do Norte em 10 de julho de 2015 pela Universal e arrecadou mais de US$ 1,1 bilhões de dólares.

Em 2017, Balda codirigiu Meu Malvado Favorito 3. Em seu papel como codiretor, ele trabalhou para que o filme tivesse uma paleta de cores mais vibrante do que seus antecessores.

Vida pessoal
Balda está atualmente morando em Paris.

Filmografia

Filme

Ligações externas

Nascidos em 1971
Pessoas vivas
Cineastas dos Estados Unidos
Animadores dos Estados Unidos
Norte-americanos de ascendência maltesa

Kyle Balda


Promecoderus es un género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae. Se encuentra en Australia.

Cuenta con las siguientes especies:

 Promecoderus albaniensis Castelnau, 1867
 Promecoderus anguliceps Sloane, 1898
 Promecoderus bassi Castelnau, 1867
 Promecoderus blackburni Sloane, 1890
 Promecoderus brunnicornis Dejean, 1829
 Promecoderus castelnaui Sloane, 1892
 Promecoderus clivinoides Guerin-Meneville, 1841
 Promecoderus comes Sloane, 1890
 Promecoderus concolor Germar, 1848
 Promecoderus cordicollis Sloane, 1908
 Promecoderus curvipes Sloane, 1920
 Promecoderus distinctus Sloane, 1890
 Promecoderus dorsalis MacLeay, 1873
 Promecoderus dyschiroides Guerin-Meneville, 1841
 Promecoderus elegans Castelnau, 1867
 Promecoderus gibbosus (Gray, 1832)
 Promecoderus hunteriensis MacLeay, 1873
 Promecoderus inornatus MacLeay, 1873
 Promecoderus insignis Sloane, 1890
 Promecoderus intermedius Sloane, 1898
 Promecoderus interruptus MacLeay, 1873
 Promecoderus leai Sloane, 1898
 Promecoderus lottini Brulle, 1834
 Promecoderus maritimus Castelnau, 1867
 Promecoderus mastersii MacLeay, 1873
 Promecoderus modestus Castelnau, 1867
 Promecoderus neglectus Castelnau, 1867
 Promecoderus nigellus Sloane, 1890
 Promecoderus nigricornis Castelnau, 1867
 Promecoderus olivaceous MacLeay, 1873
 Promecoderus ovipennis Sloane, 1898
 Promecoderus pacificus Sloane, 1890
 Promecoderus pygmaeus Castelnau, 1867
 Promecoderus riverinae MacLeay, 1873
 Promecoderus scauroides Castelnau, 1867
 Promecoderus semistriatus Castelnau, 1867
 Promecoderus sloanei Blackburn, 1901
 Promecoderus striatopunctatus Castelnau, 1867
 Promecoderus subdepressus Guerin-Meneville, 1841
 Promecoderus viridiaeneus Sloane, 1915
 Promecoderus wilcoxii Castelnau, 1867

Referencias

Enlaces externos

 Nomenclator Zoologicus

Creobiina

Promecoderus


Scarlet Witch (2015) é uma história em quadrinhos publicada pela Marvel Comics e lançada entre 2015 e 2017.  Foi escrita por James Robinson com as artes de capas feitas por David Aja. Os artistas variam a cada edição, tendo nomes como Vanessa Del Rey, Marco Rudy, Steve Dillon, Javier Pullido, Marguerite Sauvage, Annie Wu, Tula Lotay, Joelle Jones, Leila Del Duca, Annapaolla Martello, Jonathan Marks e Shawn Crystal.

Faz parte da fase All New, All Different da Marvel, e é o segundo volume solo da personagem Feiticeira Escarlate.

Enredo
A feitiçaria está quebrada, e a Feiticeira Escarlate precisa embarcar em uma jornada pelo mundo para consertá-la! Dos becos de Manhattan às Ilhas Gregas e ao interior da Irlanda, Wanda Maximoff enfrenta mitos e lendas, combate maldições e descobre que há mais coisa envolvida em sua complexa história familiar do que ela imaginava. Mas será o poderoso mago conhecido como Feiticeiro Esmeralda amigo ou inimigo? E mesmo se conseguir restituir a feitiçaria, Wanda precisará descobrir o que a fragmentou! O caminho da feitiçaria é árduo e cheio de perigos!

Produção

O roteirista James Robinson disse que pesquisou sobre o povo Rom para escrever a obra.

Publicação
A primeira edição do volume foi publicada em 3 de novembro de 2015, enquanto sua edição final chegou as bancas em 30 de janeiro de 2017. A Panini lançou um encadernado reunindo as edições em março de 2021, sob o título de "Feiticeira Escarlate: O Caminho das Bruxas".

Recepção
A série possui uma avaliação crítica de 8.1/10 geral, indicado pelo site Comicbook Round Up. Chase Magnett, do site Comicbook.com, disse que Robinson e Del Rey, na primeira edição, "são capazes de trabalhar seus próprios mitos e reformular sua personagem principal em sua melhor forma para sua história". Paul Manzato, do Graphic Police, em uma crítica a última edição, alega que "James Robinson dá um final bacana ao encerrar a história", dizendo que "É realmente mostrado como a personagem muda como resultado de sua jornada, e como ela está pronta para encarar seu futuro".

Referências

Banda desenhada dos Estados Unidos
Quadrinhos de super-heróis
Marvel Comics
Feiticeira Escarlate

Scarlet Witch (2015)


Nothocascellius es un género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Relación de especies:

 Nothocascellius aeneoniger (Waterhouse, 1841)
 Nothocascellius hyadesii (Fairmaire, 1885)

Referencias

Enlaces externos

 Nomenclator Zoologicus

Creobiina

Nothocascellius