Earl of Chichester is a title that has been created three times, twice in the Peerage of England and once in the Peerage of the United Kingdom. The current title was created in the Peerage of the United Kingdom in 1801 for Thomas Pelham, 2nd Baron Pelham of Stanmer.

Medieval earls of other places
Modern sources occasionally refer to medieval earls of Chichester in regard to the d'Aubignys, Earls of Arundel (created 1143) and/or the (de) Montgomeries, Earls of Shrewsbury (created 1074), previously seized of the fiefdom of and castle of Arundel. As earldoms in that era were less defined – an earl could be referred to by various place names, such as the name of the place where he officiated – reference to those holders as such is deprecated.

First creation (1644)
The first formal creation of the earldom was in the Peerage of England in 1644, when Francis Leigh, 1st Baron Dunsmore was made Earl of Chichester (in the County of Sussex), with remainder to his son-in-law Thomas Wriothesley, 4th Earl of Southampton (the husband of his daughter Elizabeth). He had already been made a baronet, of Newnham, Warwickshire, in 1618 (in the Baronetage of England), with remainder to the heirs male of his body, and Baron Dunsmore of Dunsmore, Warwickshire, in 1628 (in the Peerage of England), with special remainder to his stepson John Anderson (the son of his second wife  Audrey Boteler and Sir Francis Anderson).

Lord Chichester as predicted had no sons. On his death in 1653 his baronetcy became extinct, equally the barony of Dunsmore as his stepson Sir John (who was conferred a baronetcy in 1629) had died childless in 1630. The earldom passed to Lord Southampton (see Earl of Southampton for earlier history of this title), who had no male issue; on his death in 1667 both earldoms became extinct.

Family background

Lord Mayor of London, Sir Thomas Leigh
The first earl was the grandson of Sir William Leigh, third son of Sir Thomas Leigh (c. 1504–1571), Lord Mayor of London for 1558.

Great-uncles of first Earl paternal ancestors of the Barons Leigh
Sir William's eldest brother Rowland was an ancestor of the recipient of the final, second creation in 1838
Sir William's next-eldest brother Sir Thomas was an ancestor of the recipient of 1643-1786 creation and was made a baronet, of the same territorial designation of these baronies, Stoneleigh, Warwickshire, owning Stoneleigh Abbey.

Second creation (1675)

The title was created again in the Peerage of England in 1675 however as a subsidiary/courtesy title when Charles Fitzroy, illegitimate son of Charles II and Barbara Villiers, was created Duke of Southampton, Earl of Chichester and Baron Newbury. These titles ended in 1774 on the death of the third holder, who was in the third generation.

Third creation (1801)
Family background
The Pelham family descends from Thomas Pelham of Laughton, Sussex, who represented Lewes and Sussex in the House of Commons. In 1611 he was created a baronet, of Laughton in the Baronetage of England. He was succeeded by his son, the second Baronet who sat as MP for East Grinstead and Sussex. His son, the third Baronet, represented Hastings and Sussex in Parliament for many years. He was succeeded by his son, the fourth Baronet who was as MP for East Grinstead, Lewes and Sussex, served as a Commissioner of Customs and as a Lord of the Treasury.

Baron Pelham
In 1706 the fourth baronet was raised to the Peerage of England as Lord Pelham, Baron Pelham, of Laughton. He married as his second wife Lady Grace Holles, daughter of Gilbert Holles, 3rd Earl of Clare (see the Earl of Clare).

Sons of 1st Baron Pelham serving as Prime Minister
The second son of 1st Baron Pelham was the prominent statesman  Henry Pelham, Prime Minister 1743–1754.

Henry's older brother became the second Baron and served as Prime Minister 1754-1756 and 1757–1762. He inherited vast estates on the death of John Holles, 1st Duke of Newcastle-upon-Tyne (1662–1711) (his mother's brother) and took by Royal licence the additional surname 'Holles' in 1711. In 1714 the Earldom of Clare was revived in his favour with special remainder to his younger brother, the earlier Prime Minister. Surpassing this, the next year his maternal uncle's title was revived; he was made Duke of Newcastle-upon-Tyne with similar remainder to his younger brother Henry.

In 1756, Henry Pelham having died without male issue, the childless Duke of Newcastle-upon-Tyne was created Duke of Newcastle-under-Lyne which bore special remainder to Henry Pelham-Clinton, 9th Earl of Lincoln – son of his sister Lucy, wife of Henry Clinton, 7th Earl of Lincoln) (this 9th Earl, created 2nd Duke, married his first cousin Catherine, daughter of Henry). In 1762 he was also made Baron Pelham of Stanmer which bore special remainder to his first cousin once removed Thomas Pelham.

Effect of Special Remainders
The Duke was childless and on his death in 1768 the barony of Pelham and the creations of 1714 and 1715 became extinct. The dukedom of 1756 passed to the Earl of Lincoln. The Duke was also succeeded in the baronetcy and in the barony of Pelham of Stanmer by first cousin once-removed Thomas Pelham, the second Baron. He was the son of Thomas Pelham, Member of Parliament for Lewes, son of Henry Pelham, third son of the third Baronet. Like his cousins, he was also a politician. He represented Rye and Sussex in the House of Commons and served as a Commissioner of Trade and Plantations, as a Lord of the Admiralty and as Comptroller of the Household. In 1801 he was honoured when he was created Earl of Chichester in the Peerage of the United Kingdom.

He was succeeded by his eldest son, the second Earl. He was also an influential politician and held office as Chief Secretary for Ireland, as Home Secretary and as Postmaster General. In 1801, during his father's lifetime, he was summoned to the House of Lords through a writ of acceleration in his father's junior title of Baron Pelham of Stanmer. His eldest son, the third Earl, was Lord Lieutenant of Sussex from 1860 to 1886. On his death, the titles passed to his eldest son, the fourth Earl. He sat as Liberal Member of Parliament for Lewes. He died childless and was succeeded by his younger brother, the fifth Earl. He was an Anglican cleric including Rector of Lambeth.

The fifth Earl was succeeded by his eldest son, the sixth Earl, who died of pneumonia on 14 November 1926, age 55. His eldest son succeeded but also died of pneumonia having been Earl for eight days, on 22 November. He was succeeded by his younger brother, the eighth Earl, who was killed in a road accident in Doncaster while on active service in the Second World War. He was succeeded by his son, the ninth Earl, born seven weeks after his father's death. If the ninth earl had been born a girl or had not survived early childhood, the title would have passed to  Henry George Godolphin Pelham (1875–1949), second son of the fifth Earl.  The ninth Lord Chichester has served as a board member of music institutions.

Notable relations
  George Pelham, third son of the first Earl, served successively as Bishop of Bristol, Exeter and Lincoln.
 Frederick Thomas Pelham, second son of the second Earl, was Rear-Admiral in the Royal Navy.
  John Thomas Pelham, third son of the second Earl, was Bishop of Norwich.
His eldest son Henry Francis Pelham was Camden Professor of Ancient History at Oxford University.

Seats and other abodes
The family laid out Stanmer Park and had built and lavishly decorated successions of Stanmer House, Stanmer, East Sussex which it acquired in 1713. In 1947, death duties following the unexpected deaths of three earls from 1926 to 1944 forced trustees for the then-3-year-old ninth earl to sell the estate to a local Council, the  Brighton Corporation. The senior branch of the family owns and occupies Little Durnford Manor, Durnford, Wiltshire since 1966.

Earls of Chichester, first creation (1644)
Francis Leigh, 1st Earl of Chichester (d. 1653)
Thomas Wriothesley, 4th Earl of Southampton, 2nd Earl of Chichester (1608–1667)

Earls of Chichester, second creation (1675)
See Duke of Southampton

Pelham baronets, of Laughton (1611)
Sir Thomas Pelham, 1st Baronet (1540–1624)
Sir Thomas Pelham, 2nd Baronet (1597–1654)
Sir John Pelham, 3rd Baronet (1623–1703)
Sir Thomas Pelham, 4th Baronet (1653–1712) (created Baron Pelham in 1706)

Barons Pelham, of Laughton (1706)
Thomas Pelham, 1st Baron Pelham (1653–1712)
Thomas Pelham-Holles, 2nd Baron Pelham (1693–1768) (created Duke of Newcastle upon Tyne in 1715 and Duke of Newcastle-under-Lyne in 1756)

Dukes of Newcastle (1715/1756)
Thomas Pelham-Holles, 1st Duke of Newcastle (1693–1768) (created Baron Pelham of Stanmer in 1762)

Barons Pelham of Stanmer (1762)
Thomas Pelham-Holles, 1st Duke of Newcastle, 1st Baron Pelham of Stanmer (1693–1768)
Thomas Pelham, 2nd Baron Pelham of Stanmer (1728–1805) (created Earl of Chichester in 1801)

Earls of Chichester, third creation (1801)
Thomas Pelham, 1st Earl of Chichester (1728–1805)
Thomas Pelham, 2nd Earl of Chichester (1756–1826)
Henry Pelham, 3rd Earl of Chichester (1804–1886)
Walter Pelham, 4th Earl of Chichester (1838–1902)
Francis Pelham, 5th Earl of Chichester (1844–1905)
Jocelyn Pelham, 6th Earl of Chichester (1871–1926)
Francis Pelham, 7th Earl of Chichester (1905–1926)
John Pelham, 8th Earl of Chichester (1912–1944)
John Pelham, 9th Earl of Chichester (b. 1944)

The heir presumptive is the present holder's second cousin, Richard Anthony Henry Pelham (b. 1952). He is the grandson of Henry George Godolphin Pelham, second son of the fifth Earl.

The heir presumptive's heir apparent is his eldest son, Duncan James Bergengren Pelham (b. 1987).

See also
Anderson baronets, of St Ives
Baron Leigh
Earl of Clare

Notes and references
Notes

References

External links

1644 establishments in England
1667 disestablishments in England
1675 establishments in England
1774 disestablishments in England
1801 establishments in the United Kingdom
Extinct earldoms in the Peerage of England
Earldoms in the Peerage of the United Kingdom
Earl
Chichester
Noble titles created in 1644
Noble titles created in 1675
Noble titles created in 1801
Peerages created with special remainders
Chichester

Earl of Chichester


ميناء درنة هو ميناء مدينة درنة شمال شرق ليبيا. تديره الشركة الاشتراكية للمواني المملوكة للدولة. يبلغ إجمالي مساحة الميناء 480.000 متر مربع فيما تبلغ القدرة الاستيعابية السنوية للميناء 700.000 طن للوردية الواحدة.

بين عامي 2001 و2005 بلغت كمية البضائع العامة والوقود المتداولة بالميناء ما نسبته 2.6 من إجمالي البضائع العامة والوقود المتداول بالموانئ الرئيسة في ليبيا سنة 2001، لتنخفض إلى 2.4% في 2005.

مراجع

موانئ ومرافئ ليبيا
درنة

ميناء درنة


Insula San Pietro (în limba tabarchină Uiza de San Pé, în sardă Isula 'e Sàntu Pèdru), este una dintre cele două insule principale ale Arhipelagului Sulcis, situat în largul Peninsulei Sulcis pe coasta de sud - vest a Sardiniei. Are o suprafață de 51 km² (a șasea insulă italiană) și aproximativ 6.100 de locuitori, concentrați în principal în orașul Carloforte, singurul centru locuit al insulei.

Geografie

Din punct de vedere geologic, insula are o origine vulcanică străveche. Semnele acestei activități (râuri pietrificate de lavă, cratere), deși sunt evidente, datează în principal din Miocenul inferior și includ vulcanite legate de un magmatism acid, conectat la rotația blocului sardo -corsican.                                             Cei 33 km de coastă ai insulei sunt în principal stâncoși. De-a lungul coastelor vestice și nordice, există câteva peșteri, intrări, stânci și piscine naturale cu mai multe plaje mici.                                                   Coasta de vest are stânci cu vedere la mare și este dominată de farul și radiofarul (la numărul 1384) din Capo Sandalo.                                                                   Coasta de est, pe care se află și portul Carloforte, este în schimb joasă, plată și nisipoasă.

În largul coastei nord-estice, există două insule mici, aparținând municipalității Carloforte; insula minusculă Ratti și Insula Piana mai largă. Pe aceasta din urmă, sunt clădirile care au fost cele mai importante <i>tonnara</i> din Sardinia, transformate acum într-un sat rezidențial și turistic.

Insula nu are torente sau pâraie. Cu toate acestea, există numeroase iazuri și mlaștini. Internația imediată prezintă o morfologie deluroasă. Cele mai înalte dealuri sunt bricco-ul (muntele) Guardia dei Mori (211 m) și Tortoriso (208 m).

Insula este presărată cu mici grădini de legume administrate exclusiv de familii, în special în partea de est, protejate de vânturile predominante. Se practică, de asemenea, cultivarea de soiuri diferite de viță de vie (Vitis vinifera), inclusiv o viță de vie autohtonă(il Ramungiò), din smochini și cactusul Opuntia ficus-indica; numai în văile și versanții feriți de mistral sunt posibile cultivări ale altor soiuri de pomi fructiferi.

Flora și fauna
Vegetația este de tip maquis, caracterizat prin esențe precum cistus (Cistus), mirt (Myrtus communis), Pistacia lentiscus, Arbutus unedo  și ienupăr (Juniperus) (acesta din urmă, adesea, sub formă de arbore).

Există, de asemenea, palmierul pitic (Chamaerops humilis) sau palmierul de San Pietro, singurul palmier spontan al Europei, (cu curmalul de Creta (Phoenix theophrasti )).

Terenurile cele mai aride, stâncoase și impermeabile sunt dominate de garrigă, cu specii precum rozmarinul (Rosmarinus officinalis) și helichrysum (Helichrysum). În locurile cel mai puțin expuse mistralului există păduri naturale de pin de Alep (Pinus halepensis) și stejărișuri (Quercus ilex).

Există, de asemenea, unele endemisme botanice rare, cum ar fi Astragalus maritimus.

Pe stâncile cu vedere la mare se cuibărește o mare colonie de șoimi ai reginei (Falco eleonorae), care toamna iernează în Madagascar. Numeroase colonii de păsări acvatice trăiesc în bălți și lagune, inclusiv o mare colonie de flamengo roz (Phoenicopterus roseus). Pe insulă există o specie de gândac unic în lume, Cicindela campestris saphyrina.

În perioada cuprinsă între 15 mai și 15 iunie, când tonul trece de-a lungul coastelor insulelor Sant'Antioco și San Pietro, se realizează "calata della tonnara", adică exploatarea colectivă tradițională a tonului roșu ( Thunnus thynnus).

Climă

Clima este răcoros-călduță și umedă iarna, în timp ce este întotdeauna caldă, însorită și aridă vara. Marea are un efect atenuant asupra temperaturilor maxime și minime pe tot parcursul anului.

Cea mai mare parte a vegetației și a florilor spontane înflorește în timpul iernii și, în general, din ianuarie până în aprilie, când insula capătă un aspect verde, atât la speciile erbacee cât și la cele arbustive. Vara botanică începe în mai.

Vântul dominant este mistralul, dinspre nord-vest, care poate atinge viteze de peste 100 km/h, provocând furtuni impetuose care mătură coastele insulei în partea sub vânt, mai ales pe timp de iarnă.                    Al doilea vânt ca importanță este sirocco, dinspre sud-est. Acest lucru face necesară împărțirea insulei în două: cea sub vânt (partea vestică), expusă vânturilor violente de iarnă, puțin locuite și în stăpânirea arbuștilor spontani, și o parte (spre est) locuită și mai bogată în vegetație.                                                          Condițiile meteorologice dificile determină uneori suspendarea conexiunilor maritime cu portul Portovesme, de pe coasta Sardiniei vecine. În aceste cazuri, de obicei, legătura cu portul Calasetta, de pe insula Sant'Antioco, este încă activă, datorită expunerii mai scăzute a rutei la vânturile predominante. Insula Sant'Antioco este conectată cu Sardinia printr-un istm creat de un pod rutier. Cu Calasetta există și legături pe timp de noapte.

Precipitațiile medii anuale sunt relativ scăzute, ajungând la 390-400 de milimetri, ele apărând mai ales toamna și iarna.

Istorie
Insula a fost locuită de om încă din cele mai vechi timpuri. Fenicienii au numit-o " Enosim " sau " Inosim ", în timp ce pentru greci era " Hieracon Nesos " și pentru romani " Accipitrum Insula " (Insula vrăjilor sau Insula șoimilor). Numele derivă din prezența unui șoim mic migrator, șoimul reginei, care este prezent și cuibărește într-o colonie numeroasă, protejată cu atenție, pe stâncile de coastă inaccesibile și abrupte.

Frecventarea fenicienilor, a sardinilor și, mult mai târziu, a romanilor a lăsat pe insulă vestigiile preistorice ale acestor culturi, în special morminte, similare cu cele ale insulei vecine Sant'Antioco și coasta sardă Sulcis.                                                        Începând cu anul 1738, pe insulă, pe atunci nelocuită, a venit o populație de limbă și origini liguriene din Tabarka, o mică insulă tunisiană, unde, în 1542, aproximativ trei sute de familii din Pegli și împrejurimi au debarcat la cererea familiei Lomellini, o familie nobilă genoveză care reușise să obțină o concesiune de la împăratul Carol Quintul pe acel mic teritoriu pentru a practica pescuitul de corali și comerțul în general.

Descendenții coloniștilor din Tabarka constituie practic populația actuală, vorbind într-o mare prevalență limba de origine ligurică numită tabarchină. Limba și originile sunt aceleași cu ale populației din Calasetta, supusă în 1770 unei colonizări similare a populației de aceeași origine, în partea contiguă a insulei Sant'Antioco. Isla de Nueva Tabarca, din largul orașului Alicante, în Spania, este, de asemenea, strâns legată de același eveniment.

Întemeierea orașului Carloforte pe insula San Pietro a fost dedicată regelui Carlo Emanuele al III-lea de Savoia, promotorul colonizării; numele insulei este destul de vechi și a fost ales ca referire la devotamentul populației față de Sfântul Petru care, potrivit unei legende, a ajuns acolo în anul 46.

Geografie politică
Administrativ, întregul teritoriu aparține municipalității Carloforte, singurul centru locuit al insulei. Conexiunile maritime cu insulele apropiate Sant'Antioco și Sardinia, atât ziua cât și noaptea, sunt frecvente și sunt operate cu feribotul . Orașul Carloforte este situat pe coasta de est a insulei, care pare a fi cel mai puțin expus vântului predominant.

Din motive culturale (de coeziune socială), ținutul nu are diviziuni, teritoriul din partea de est a insulei (ferit de vânturile predominante) are numeroase case împrăștiate.

Portul Carloforte, care a avut o importanță considerabilă în trecut pentru traficul, în special de minerale și sare, este dotat astăzi cu echipamente pentru bărci de agrement, este întins, confortabil și bine protejat.

Referințe

Vezi și

 Carloforte

Legături externe

Pages with unreviewed translations
Insulele Italiei
Insule din Marea Mediterană

Insula San Pietro


The Communist Party (British Section of the Third International) was a Left Communist organisation established at an emergency conference held on 19–20 June 1920 at the International Socialist Club in London. It comprised about 600 people.

History
The emergency conference was called in preparation for the Communist Unity Convention scheduled for 1 August 1920 in London. Here binding decisions were to be made by majority vote, and the Left Communists wanted to organise themselves against the right at this conference. The initial call was sent out by the Workers Socialist Federation (WSF) and attracted communist groups from Aberdeen, Croydon and Holt, the Gorton Socialist Society, the Manchester Soviet, the Stepney Communist League and the Labour Abstentionist Party. E. T. Whitehead, of the Labour Abstentionist Party, became the secretary, and T. J. Watkins was elected as treasurer.  Workers' Dreadnought, the WSF newspaper edited by Sylvia Pankhurst, was adopted as the official weekly organ of the party, and a provisional Organising Council of 25 members was elected to manage the affairs of the organisation pending a National Conference scheduled for September 1920.

Despite Whitehead's assurances that the CP (BSTI) was against parliamentary action and would only consider running candidates for elections on a platform of abstentionism, a dispute broke out with Guy Aldred and the Glasgow Communist Group, who had suspended their support for the Third International on account of their avowed revolutionary parliamentarianism. The question of affiliation with the Labour Party also became an issue, as the CP (BSTI) had proclaimed non-affiliation to be a "cardinal principles", with articles in Workers' Dreadnought arguing against affiliation on a number of different points.

By the summer of 1920, the British communist press published translated extracts from Vladimir Lenin's new pamphlet Left-Wing Communism: An Infantile Disorder, which attacked British anti-parliamentarists and obliged participation in parliament as the basis for communist unity in the country. Lenin also wrote to the Communist Unity Convention urging the adoption of "revolutionary parliamentarism" as a tactic, something which was agreed by 189 votes to 19, becoming a founding principle of the Communist Party of Great Britain (CPGB). The CP (BSTI) had also urged the Convention to reject affiliation to the Labour Party in an open letter, but Lenin's criticisms of them and advocacy of affiliation led the Convention to agree to affiliation, albeit at a slim margin: 100 votes in favour, 85 against and 20 abstentions. But this policy proved fruitless, as the Labour Party ended up rejecting the CPGB's request to affiliate with them on every attempt, which eased relations between the CPGB and CP (BSTI).

This differences in the policy of the CP (BSTI) and the International came to a head when the British section sent delegates to the International's Second World Congress. Delegates from the British Socialist Party (BSP) argued in favour of parliamentarism and affiliation to the Labour Party, securing Lenin's support and a resolution that adopted both as policy, despite the objections of Pankhurst. The CP (BSTI) were subsequently instructed to unite with the CPGB. Upon their return a further conference was held in Manchester on 18–19 September, where they voted to accept the conditions of the Second World Congress with explicit reservations about taking parliamentary action. Pankhurst argued that the tactic of revolutionary parliamentarianism would likely be dropped at the next congress, due to her impression of the size of the abstentionist faction at the second congress, also reporting that Lenin had said the issue was not important during an informal discussion.

At the third conference of the CP (BSTI) in Cardiff on 4 December, the Statutes and Theses of the Third International were accepted, although there was a consensus that they were not to be bound to parliamentary action. The four Manchester branches saw this as a "sell out", and resigned, taking 200 members with them. Whitehead and Pankhurst maintained they still had the freedom to fight for abstentionism within the CPGB, and they formally fused with them at the second Communist Unity Convention in Leeds, in January 1921. The Glasgow Communist Group responded by inaugurating their newspaper the Red Commune, declaring "there is no other party organ in this country [...] that stands fearlessly for Communism. They all urge or compromise with, in some shape or form, parliamentarianism". At Easter that year they established the Anti-Parliamentary Communist Federation.

Despite the merger, the former CP (BSTI) maintained Workers' Dreadnought as an independent publication from which they could criticise the CPGB on the issues of parliamentary action, as well as its attempted affiliation to the Labour Party. This proved ill-advised, as in September 1921, Sylvia Pankhurst and many of her associates were expelled from the CPGB for the criticisms published in the paper.

Programme
In addition to anti-parliamentarism and opposition to affiliation with the Labour Party, the CP (BSTI) argued against establishment trade unions due to the professionalisation of union officials, which they argued put the officials in a privileged position. Despite this position, they argued in favour of CP (BSTI) members working within existing trade unions, in order to "stimulate the growth of rank and file organisation" and "undermine the influence of reactionary Trade Union leaders over the rank and file". In an internal circular, the party expressed a desire to recruit members from the trade unions so that it could extend its influence throughout them. It thus drew a distinction between working within "non-party mass organisations" and affiliation with "party organisations" such as the Labour Party, calling for the maximum possible participation of its members within trade union organisations, so long as it did not come into conflict with their "communist principles".

The CP (BSTI) also believed in the necessity of a transitional dictatorship of the proletariat, during which labour would be compulsory, a necessary means for individuals to secure basic necessities. During this transition, Pankhurst argued that wage labour would continue to exist, insisting that society would first need to implement a system of equal wages and equal rationing before abolishing wage labour altogether, though she was unclear on how long this would take or how the transition from the former to the latter would be accomplished. The CP (BSTI)'s programme further specified that commodity exchange would continue during this transitional period, albeit under state control, with "local and national Soviet banks" issuing currency.

References

Bibliography

Left communism
Political parties established in 1920
Political parties disestablished in 1921
Defunct communist parties in the United Kingdom
1920 establishments in the United Kingdom


Die Romanian International 2000 fanden vom 7. bis zum 10. September 2000 in Timișoara statt. Es war die siebente Austragung dieser internationalen Meisterschaften von Rumänien im Badminton.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=F1B7B8E8-47E8-4732-9484-64CF773E757E

2000
Badminton 2000
EBU Circuit 2000/01
Badmintonwettbewerb in Timișoara

Romanian International 2000


Elisa Serment née le  à Anzin dans le Nord-Pas-de-Calais (France) et morte le  à Lausanne en Suisse est une pionnière féministe suisse.

Biographie
Fille de Jacques Auguste, ingénieur, et d'Adèle Francillon, elle grandit en France. Elle suit une formation d'infirmière et travaille pour l'église à Lausanne. En 1896, elle est cofondatrice et puis présidente de l'Union des femmes de Lausanne (1903-1909) et elle participe à la mise sur pied de la Fédération des Unions des femmes du canton de Vaud en 1906.

Cofondatrice de l'Association vaudoise pour le suffrage féminin en 1907. secrétaire (1904-1907) puis vice-présidente (1908-1910) de l'Alliance de sociétés féminines suisses (ASF), responsable des commissions de presse (1910-1915) et d'éducation nationale (1927-1934), elle représente l'ASF auprès de la première assemblée du Conseil international des femmes à Berlin en 1904.

Dans le Canton de Vaud, elle œuvre en tant que présidente de l'Union des femmes de Lausanne (1903 à 1909) et membre de la Ligue vaudoise contre la tuberculose où elle travaille avec le médecin suisse d'origine russe Charlotte Olivier. Elle rallie à cette cause de nombreuses femmes dont les épouses des pasteurs vaudois auxquelles elle envoie en octobre 1912 un argumentaire détaillé. Son engagement féministe et suffragiste fait d'elle une figure à l'envergure régionale, nationale et internationale.

Elle organise les Journées éducatives de Lausanne et est membre du comité du Mouvement féministe. Elle s'occupe beaucoup de la Ligue sociale d'acheteurs.

En 1914, Elisa Serment ouvre un cycle de six conférences organisées pas la Société académique de Lausanne.

Première femme nommée au Conseil de l'Église libre de Lausanne en 1925, membre de sa commission sociale et déléguée à plusieurs occasions au synode de cette Église, elle rédige des articles pour la Gazette de Lausanne et elle écrit aux municipalités vaudoises pour leur rappeler le droit des citoyennes à siéger dans les commissions scolaires.

Le , Marc Vaucher cite un éloge paru dans la Gazette de Lausanne :

Une maladie de cœur l'oblige à restreindre ses activités sociales.

Elle meurt à Lausanne le  à l'âge de 92 ans.

Références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

 https://www.24heures.ch/vaud-regions/lausanne-region/noms-femmes-rues-plaines-loup/story/15035978

Suffragiste suisse
Personnalité féminine suisse
Personnalité liée à Lausanne
Naissance en juin 1865
Naissance à Anzin
Décès en mai 1957
Décès à Lausanne
Décès à 91 ans

Elisa Serment


අධිකරණ ඉංජිනේරු විද්‍යාව යනු අපේක්ෂා කර ඇති පරිදි ක්‍රියාත්මක නොවෙමින් හෝ කිසිසේත්ම ක්‍රියාත්මක නොවෙමින් ද් පුද්ගලික ආපදා හෝ දේපල අලාභහානි සිදු කරන්නාවූ රව්‍ය, නිෂ්පාදන, ව්‍යුහ හෝ සංරචක පිළිබඳ පර්යේෂණ පැවැත්වීමයි. බිඳ වැටීම්වල ප්‍රතිඵල, නිෂ්පාදන වගකීම් පිළිබඳ නීතිය මඟින් පරිශීලනය කරනු ලැබේ. මෙම විෂය සිවිල් නීති නඩුවල දී වඩා බහුලව භාවිතා වන අතර අපරාධ නීති නඩුවල දී ද භාවිතා විය හැකිය. සාමාන්‍යයෙන් අධිකරණ ඉංජිනේරු විද්‍යා පර්යේෂණයක අරමුණ වන්නේ සංරචකයක ජීවිත කාලය හෝ කාර්යඵලය වැඩි දියුණු කිරීමේ හෝ අනතුරක තොරතුරු තීරණය කිරීමට උසාවියට සහාය දැක්වීමේ හෝ අරමුණින් යුතුව වරද හෝ වරද සිදු වීම සොයා ගැනීමයි. තවද එයට බුද්ධිමය දේපල පිළිබඳ පැමිණිලි ගැන විභාග කිරීම ද ඇතුළත් විය හැකිය. (විශේෂයෙන් පේටන්ට් බලපත්‍ර)

අධිකරණ සමීක්ෂණ ක්‍රම

අධිකරණ සමීක්ෂණවල දී භාවිතා වන ක්‍රමවලට ප්‍රතිලෝම ඉංජිනේරු විද්‍යාව, ඇසින් දුටු සාක්ෂි විභාග කිරීම, කාලීන සම්මත පිළිබඳ ප්‍රායෝගික දැනීම මෙන්ම ආපදාවට ලක්වූ සංරචකය පරීක්ෂා කිරීම ඇතුළත් වේ. කැඩුණු නිෂ්පාදිත ද්‍රව්‍යයක බිඳීම් මතුපිට ද්‍රව්‍ය බිඳුණු ආකාරය හා බිඳ වැටීමට පෙර වූ ද්‍රව්‍යයේ ක්‍රියාකාරීත්වය ගැන බොහෝමයක් තොරතුරු සපයයි. බිඳීම් මතුපිට පිළිබඳ අධ්‍යයනය කිරීම ෆ්‍රැක්ටොග්‍රැෆි ලෙස හඳුන්වයි. උදාහරණ ලෙස බලවත් ආයාසය සාමාන්‍යයෙන් ලාක්ෂණික බිඳීම් මතුපිටක් නිර්මාණය කරන අතර එමඟින් බිඳ වැටීමට හේතුව ගැන නිෂ්චය කිරීමට ඉඩ ලබා දෙයි. මෙවැනි බොහෝමයක් පර්යේෂණවල මූලික අභිමතාර්ථය වන්නේ භෞතික හා රසායනික තාක්ෂණික ක්‍රම යොදා ගනිමින් බිඳ වැටුණු කොටස පරීක්ෂා කර බිඳ වැටුම් යාන්ත්‍රණය හඳුනාගැනීමයි. මෙම ක්‍රියාවලිය සමහරක් විට මූලික හේතු විශ්ලේෂණය ලෙස හඳුන්වයි. මලින වීම තවත් බහුල බිඳ වැටුම් ආකාරයක් වන අතර මලින වීමට අනුබල දෙන පරිසරයෙහි ඇති ක්‍රියාකාරී ද්‍රව්‍ය හඳුනා ගැනීම සඳහා සුපරික්ෂාකාරී විශ්ලේෂණයක් අවශ්‍ය වේ. ගිනි මඟින් ඇති වන අනතුරුවලින් වැදගත් සාක්ෂි විනාශ කරන නිසා විශේෂයෙන් ඒවා අභියෝගාත්මක පර්යේෂණ වේ. නමුත් අවශ්‍ය තරම් වේලා ඇතිව නැවැත්වීමට හැකි වුව හොත් එමඟින් හේතු සොයා ගැනීමට පහසුවෙන්ම හැකිවනු ඇත. ගිනි තැබීමක් ගැන සැක කිරීමක දී ගිනි සමීක්ෂණ කිරීම විශේෂිත හැකියාවක් වේ. නමුත් එය උදාහරණ ලෙස වැරදි ඉන්ධන නළ අනතුරට හේතු වන වාහන අනතුරු ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමේ දී ද වැදගත් වේ.

 ඉංජිනේරු විද්‍යාව

අධිකරණ ඉංජිනේරු විද්‍යාව


Annie Hall, Woody Allen'ın otobiyografik filmlerinden biridir. 1977 yılında çekilmiştir.

"Annie Hall", 1992 yılında Kongre Kütüphanesi tarafından "kültürel, tarihî ve estetik olarak önemli" filmler arasına seçilerek ABD Ulusal Film Arşivi'nde muhafaza edilmesine karar verilmiştir.

Oyuncular
 Woody Allen - Alvy Singer
 Diane Keaton - Annie Hall
 Tony Roberts - Rob
 Carol Kane - Allison Portchnik
 Paul Simon - Tony Lacey
 Shelley Duvall - Pam
 Janet Margolin - Robin
 Colleen Dewhurst - Mrs. Hall
 Christopher Walken - Duane Hall
 Jeff Goldblum - LA partisindeki telefonlu adam
 Sigourney Weaver - Alvy'nin sevgilisi
 Beverly D'Angelo - TV gösterisindeki aktris
 Shelley Hack - Shallow sokak kızı
 John Glover - Annie'nin eski aktör sevgilisi
 Truman Capote - Kendisi
 Marshall McLuhan - Kendisi
 Harvey Fierstein (silinmiş sahne)
 Danny Aiello (silinmiş sahne)
 Jack Gwillim (silinmiş sahne)

Dış bağlantılar

 Good Small Films  (Resmi olmayan Woodypedia ve blog)

1970'lerde romantik komedi-drama filmleri
Amerika Birleşik Devletleri biyografik filmleri
Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Film Arşivi filmleri
Woody Allen'ın yönettiği filmler
En İyi Film Akademi Ödülü sahipleri
1940'larda geçen filmler
1960'larda geçen filmler
Konusu Los Angeles'ta geçen filmler
Konusu Amerika Birleşik Devletleri'nde geçen filmler
Kurguda Manhattan
Postmodern filmler
United Artists filmleri
Charles H. Joffe'un yapımcısı olduğu filmler
Marshall Brickman'in senaryosunu yazdığı filmler
Woody Allen'ın senaryosunu yazdığı filmler
Amerika Birleşik Devletleri romantik komedi-drama filmleri
BAFTA En İyi Film Ödülü kazananlar
1970'lerde İngilizce filmler
1977 çıkışlı dramatik filmler
1977 çıkışlı komedi filmleri
En İyi Film New York Film Eleştirmenleri Birliği Ödülü sahipleri

Annie Hall


Sosirea lui Cornelis de Graeff și a membrilor familiei sale la Soestdijk, la proprietatea de la țară (1660) este o pictură în ulei pe pânză realizată de pictorii olandezi Thomas de Keyser și Jacob van Ruisdael. Acum se află în colecția Galeriei Naționale a Irlandei din Dublin.

Pictura ilustrează sosirea bogatului primar Cornelis de Graeff, împreună cu a doua sa soție, Catherina Hooft, și a fiilor săi, Pieter și Jacob, la Palatul Soestdijk, proprietatea de la țară de lângă Utrecht. Cei trei bărbați din stânga sunt probabil cumnați și frați.

Dimensiunile sunt 118,4 cm x 170,5 cm.

Istoricul de artă Seymour Slive atribuie fundalul și proprietatea de la țară lui Jacob van Ruisdael în catalogul lui raisonné din 2001. Hofstede de Groot nu a inclus această lucrare în catalogul său din 1911 raisonné de la Ruisdael. Transportul, oamenii și animalele sunt realizate de Thomas de Keyser.

Pictura a fost comandată de către De Graeff. Aceasta este singura lucrare comandată realizată de Jacob van Ruisdael.

Referințe

Note

Bibliografie

Pictura neerlandeză
Picturi din 1660
Picturi realizate de Jacob van Ruisdael


An Scaphyglottis bicornis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Leslie Andrew Garay. An Scaphyglottis bicornis in nahilalakip ha genus nga Scaphyglottis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scaphyglottis

Scaphyglottis bicornis


(signifiant « mâchoire du Kansai ») est un genre de dromaeosauridé Velociraptorinae de la  du Crétacé supérieur au Tadjikistan. Le genre contient une seule espèce, .

Découverte et dénomination
L'holotype de Kansaignathus, 2398/15, est constitué d'un dentaire droit. Il a été découvert dans la localité de Konsoy au nord de la vallée de Fergana au Tadjikistan dans les années 1960. Le nom générique, Kansaignathus, est dérivé de « Kansai », le nom russe de l'endroit où le spécimen holotype a été découvert, et du grec « gnathos », qui signifie mâchoire. Le nom spécifique, sogdianus, est dérivé de Sogdiana, une ancienne région d'Asie centrale. Il représente le premier dinosaure non aviaire décrit du Tadjikistan.

Classification
Kansaignathus a été placé comme membre basal de la sous-famille Velociraptorinae par Averianov & Lopatin en 2021. Leur cladogramme est présenté ci-dessous :

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Theropoda
Taxon fossile décrit en 2021
Paléontologie au Tadjikistan

Kansaignathus


Dioscorea dumetorum, l'igname amère ou igname trifoliée, est une espèce de plantes monocotylédones de la famille des Dioscoreaceae, originaire de l'Afrique tropicale.

Dioscorea dumetorum a des feuilles trifoliées caractéristiques, qui rappellent celle de Dioscorea hispida.

Sa forme sauvage est très toxique en raison de sa teneur élevée en dihydrodioscorine, alcaloïde qui a la propriété de paralyser les fonctions respiratoires. Cette substance est utilisée dans certaines régions pour fabriquer du poison de flèche. Afin d'éliminer les toxines, les tubercules de la forme sauvage doivent être bien cuits et lessivés dans l'eau pendant plusieurs jours. Les formes cultivées sont moins toxiques.

Cette espèce est cultivée principalement dans la région du golfe du Biafra, du sud-est du Nigeria au Gabon, ainsi que dans la région de l'Oubangui-Chari en Afrique centrale.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Racines et tubercules comestibles

Liens externes

Dioscoreaceae
Espèce de Dioscoreales (nom scientifique)
Végétation tropicale africaine
Plante alimentaire

Dioscorea dumetorum


Les Portes du Soleil (literally "The Doors of the Sun") is a major skisports destination in the Alps, encompassing thirteen resorts between Mont Blanc in France and Lake Geneva in Switzerland. With more than 650 km of marked pistes (claimed by the lift companies; an independent expert measured about 426 km ) and about 200 lifts in total, spread over 14 valleys and about , Portes du Soleil ranks among the two largest ski areas in the world (the other being Les Trois Vallées). Almost all of the pistes are connected by lifts – a few marginal towns can be reached only by the free bus services in the area. The highest elevation accessible on skis is 2260 m (Pointe de Mossettes) and the lowest is 930 m (Abondance Village).
As with many other Alpine ski resorts, the lower slopes of the Portes du Soleil have snow-making facilities to extend the ski season by keeping the lower slopes open during the warmer months.

The name Portes du Soleil originates from the 1,950-meter-high pass of the same name, connecting Morgins to Les Crosets.

History
1934 – During the summer of 1934, the first lift in the Portes du Soleil (The name 'Portes du Soleil' didn't exist then) was constructed. It was the 25-seater Pleney cable car in Morzine. The lift officially opened to the public on December 15, 1934. At the time, Pleney was spelt 'Plenay' making the official name 'Telepherique du Plenay'.

1937 – Construction of the 'Boule de Gomme' draglift in Les Gets. This lift is still operated today making it the oldest current lift in the Portes du Soleil.

1939 – In Champery, the 18-seater Champery - Planchaux cable car was constructed. This was the first cable car in French-speaking Switzerland and only the third of its kind in the entirety of Switzerland.

1947 – The first new development after WWII was the draglift 'Vonnes' in Chatel.

1950 – A new ski lift in Morgins called 'Morgins - Les Tetes' is built.

1952 – A gondola is built in the summer of 1952 on Super Morzine with 94, 2-seater open-air cabins. The lift opened in 1953 was only operated until a fire in 1964.

1953 – A chairlift in Chatel is built which goes by the name of 'Chatel - Conche'. The lift opens up a new area for skiing in Chatel.

1958 – This year saw the construction of the 1-seater chairlift 'Follieuse' in Morgins which offered skiing on the Savolaire plateau which allowed skiers to enjoy the view of the Dents du Midi.

1960 – Construction of the 35-seater cable car in Morzine, which gave access to the Nyon Plateau.

1963 – On March 17, The Prodains cable car officially entered into service. Each cabin could hold 80 people.

1965 – The name 'Portes du Soleil' is officially given the ski area. The name comes from the mountain pass above the resort of Les Crosets.

1967 – The new Avoriaz ski resort was inaugurated on January 8. A month later, on February 4, the 'Chalet-Neuf' draglift was inaugurated which allowed the connection between Chatel and Morgins. On December 24, the 'La Linga' Gondola opened which allowed for skiing on the north facing slopes of Chatel.

1969 – The inauguration of two ski lifts between Champery and Avoriaz. These two lifts met at the 'Pas de Chavanette' which allowed for skiing between the two resorts. The world's first international lift pass was used after the opening of this link (Access for Avoriaz - Les Crosets - Champery).

1973 – Construction of a two-seater chairlift with bubbles in St Jean d'Aulps which allowed for skiing to start on the Grande Terche area.

1975 – Construction of the chairlift 'Plan de Croix - Le Trochey' which allows access to the Abondance Valley from Torgon.

1976 – The first Portes du Soleil lift pass was used. The resort of Champoussin was also founded.

1977 – Two lifts up to Pointe de L'Au were constructed allowing for the connection between Les Crosets and Champoussin.

1981 – Construction of the 'Chaux Fleurie' and 'Rochassons' chairlifts which made the connection between Avoriaz and Chatel.

1986 – The Chavanette chairlift was destroyed by an avalanche and wouldn't open for the rest of the winter. The famous 'Swiss Wall' run which was serviced by the chairlift was still open however.

1987 – Morzine and Avoriaz were linked by the connection of a gondola, two chairlifts and two ski lifts. A new lift in Torgon allowed the connection between 'Torgon' and 'Chapelle d'Abondance'.

1993 – Europe's first detachable 6-seater chairlift 'Tour' was built in Avoriaz. Also in Avoriaz, the Mossettes chairlift is built allowing the return to the Swiss side of the Portes du Soleil from Lindarets with having to go via 'The Swiss Wall'.

1999 – The Portes du Soleil is one of the first ski areas in the world to use hands-free lift pass recognition turnstiles.

2008 – On December 6, the first eight-seater chairlift in French-speaking Switzerland entered service. To this day, it is the most efficient ski lift in the Portes du Soleil with a capacity of 4,000 people per hour.

2013 – In April 2013, the new 3S Prodains cable-car is opened 50 years after the original Prodains cable-car.

2015 - On January 17, the Portes du Soleil celebrated its 50th anniversary. The connection between the 'Linga' and 'Super Chatel' areas can now be made on skis with the construction of two new lifts that were inaugurated on January 31, 2015.

2017 - The six-seater 'Ranfoilly' chairlift in Les Gets, which is the fastest chairlift in the Portes du Soleil with an operating speed of 6 m/s, was put into service.

Resorts

There are thirteen resorts in the Portes du Soleil area, of which seven are French and five are Swiss. Most of the resorts have grown around traditional valley villages - only Avoriaz and the very small Les Crosets and Torgon were purposely built during the mid-sixties. Morzine and Chatel are the largest of the traditional towns in the area. As a whole  the skiing is relatively low in altitude compared to most French destinations. The highest skiing is just below  and the lowest is approximately . However, the area is heavily influenced by the microclimate between Lake Geneva and Mont Blanc, which generates very substantial snowfall between November and April making it possible to keep the area open to skiing typically from early December until mid to late April. Some of the lower stations close around April 1 or earlier depending on snow conditions though.

Avoriaz
The most modern skiing and accommodation of the Portes du Soleil is the resort of Avoriaz with more than 18.000 beds in 2017. Avoriaz is among the largest purpose-built ski destinations in the world. Avoriaz features purpose-built wood-clad buildings reaching 15 stories and a car-free policy. Avoriaz has extensive offerings for snowboarders and freestyle skiers – 3 major snow parks, border cross, snow cross zones and more. Avoriaz is a hub for a number of summer-activities as well: mountain biking, golf, paragliding, climbing and hiking. There are many restaurants and bars around the area, some also open during the summer.

Morzine
Morzine is the largest town in the Portes du Soleil area. It is a traditional market town and the town from which the idea of a large connected ski area stems. Morzine has been one of the leading ski destinations in Europe for 80 years, with a large choice of hotels and apartments in Morzine and on the surrounding mountainsides. There are bus services for the Prodains cablecar, the Ardent gondola and the Nyon cablecar, while cablecars to Supermorzine (Avoriaz) and to Pleney can be walked to from the town centre. At an altitude of just 950 meters, Morzine offers predominantly easy to medium skiing. Morzine is the most northern of the French Alpine resorts and benefits from the regional microclimate between Mont Blanc and Lake Geneva.

Chatel

Châtel is a village on the border with Switzerland. The village stretches from Lac de Vonnes (near the border) down to centre. There are 2 main ski areas in the village, Super Châtel is reached by cabincar or chairlift from the centre of town and from here links by lift are made to the Swiss towns of Torgon and Morgins. During the 2014–2015 season new lifts were opened linking Super Chatel with the Linga / Pré La Joux area. This area forms the link between Chatel and Avoriaz and while it is dominated by intermediate and difficult slopes, it is possible to ski all the way to Avoriaz on beginner slopes. Above Pré la Joux lies the small mountain village of Plaine Dranse in which almost all the houses are turned into restaurants. There is also a small church built into the rock. The resort of Chatel lies at 1200 m and the highest point of skiing is about 2200 m.

Les Gets
Les Gets is an alpine village situated on the Col des Gets between Morzine and Taninges at an altitude of 1172m with a year-round population of around 1,300 people. The resort is popular among families with many gentle runs at the top of the Chavannes gondola. The ski area in Les Gets ranges from an altitude of 950m to 2000m and is serviced by many modern lifts.

Morgins
Morgins forms part of the Swiss section of Portes du Soleil and is not as crowded as the larger resorts in France. The skiing is linked to Chatel on one side of the village and to Champoussin to the other side. As one of the lower resorts with shallow runs, Morgins is among the first to close connections to other areas when the snow melts in spring. The skiing in Morgins is comparatively easy, many of the lifts are draglifts.

Les Crosets
Les Crosets is a very small resort in the Portes Du Soleil located in Switzerland. It can be reached by ski from Morgins and Avoriaz. It allows views of the Dents Du Midi and has a large funpark. A famous steep black itinerary piste nicknamed The Swiss Wall (a steep mogul run) can be reached from Les Crosets. There are three top stations connecting to Avoriaz – Pointe de Mossette, Grand-Conche, and Chavanette. Les Crosets is built above the village of Champery. The two stations are connected by the Champéry-Plancachaux cable car. There are no pistes connecting Les Crosets to Champery. Skiers have to either go down by cablecar or ski down to Grand Paradis and continue by car or shuttle bus.

Champery
Champery is a Swiss village situated at an altitude of approximately 1050 meters, nestled at the base of the Dents du Midi and the Dents Blanches, at the end of the Vallée d'Illiez. It is a 150 years old village which was among the initiating towns when the Portes du Soleil ski area was established in the late Sixties. There are no pistes leading all the way down to Champery due in part to the fact that the mountainside above the town is heavily exposed to snow. The Champéry – Planachaux cable-car (125 passengers) and the  6-seater chairlift in Grand-Paradis are fast connections into the Portes du Soleil system.

Torgon
Torgon is a purpose-built ski resort and is known by locals as the "Balcon du Chablais". The resort is situated at an altitude of 1085m. Skiing can be done here as low as 1150m altitude with the Fingards drag lift. Torgon is small resort which serves as the link between the two French resorts of Châtel and La Chapelle d'Abondance and therefore plays a role within the Portes du Soleil of linking these two resorts. Torgon also has views of Lake Geneva and the Dents du Midi.

La Chapelle d'Abondance
La Chapelle d'Abondance is a savoyard village which is located 1000m above sea level in the Abondance valley, between other local tourist destinations, such as Châtel and Abondance. The village has two ski areas: Crêt Béni and Braitaz.

Skiing in La Chapelle d'Abondance is done on both sides of the valley. The historic side is that of Crêt-Béni, which is north-facing and dominated by the Mount Grange at an altitude of 2432m above sea level. The first ski lift was built there in the 1970s. The ski area on this side of the valley can be accessed directly from the village center. On the other side of the valley is Braitaz ski area, built in 1987. It provides the connection on skis from La Chapelle d'Abondance to most other Portes du Soleil resorts.

Champoussin
Located in the 'Val d'Illiez', in the Valais canton of Switzerland is the ski resort of Champoussin. Situated at an altitude of 1600m, the village and resort of Champoussin is on a plateau facing the Dents du Midi. Champoussin is located between the Swiss ski resorts of Les Crosets and Morgins which are also in the Portes du Soleil.

Saint Jean d'Aulps
Saint-Jean-d'Aulps is a small town located at around 800m altitude in the Vallée d'Aulps. The ski area of the town is named 'l'Espace Roc d'Enfer', after the nearby mountain that dominates the landscape, and is linked with the neighbouring resort of La Chèvrerie (Bellevaux). Although not connected by skis, the Roc d'Enfer area is commercially attached to the Portes du Soleil area and there are shuttle buses to access Morzine, Les Gets and Avoriaz in winter. The skiing here is between 900m and 1800m. There are also plans to link up the ski area here with the nearby town of Les Gets

Other resorts

Montriond (France)
Abondance (France)
Val d'Illiez (Switzerland)

References

Ski areas and resorts in France
Ski areas in Switzerland

Portes du Soleil


Drengen de kaldte Kylling  er en tv serie på 5 afsnit fra 1997, der blev sendt i børnetime på DR i 1998 og siden Ramasjang.

Serien handler om drengen lille Willy som bliver kaldet Kylling og hans far. Faren fortæller han har oplevet meget i sin ungdom i Amerika hvor han bl.a. var livredder, cowboy, spøgelsesjæger, agent og superkysseren, men endelig er det noget der er opstår i farens fantasi, og som også Kyllingen lever sig ind i.

Han forsøger at komme sin vand og pigeskræk til livs, ved at bl.a. at leve som en cowboy, men trods råd og vejledning fra hans far kommer han i stedet til at punkteret cykelslangen, og som ender ud i at både pigen og hendes mor bliver rasende.

Men det ender til sidst med at Kylling bliver inviteret med over til saftevand og kage af hendes mor, mens faren må blive tilbage og se på.

Kilder

Tv-serier for børn
Tv-serier fra 1990'erne
Bonanza

Drengen de kaldte Kylling


عزازيل هي رواية من تأليف يوسف زيدان، صدرت عن دار الشروق سنة 2008. تدور أحداثها في القرن الخامس الميلادي ما بين صعيد مصر والإسكندرية وشمال سوريا، عقب تبني الإمبراطورية الرومانية للمسيحية، وما تلا ذلك من صراع مذهبي داخلي بين آباء الكنيسة من ناحية، والمؤمنين الجدد والوثنية المتراجعة من جهة ثانية. فازت الرواية بجائزة بوكر العربية سنة 2009، كما حصلت على جائزة «أنوبى» البريطانية لأفضل رواية مترجمة إلى اللغة الإنجليزية سنة 2012.

الحبكة
الرواية هي ترجمة لمجموعة لفائف مكتوبة باللغة السريانية، دفنت ضمن صندوق خشبي محكم الإغلاق في منطقة الخرائب الأثرية حول محيط قلعة القديس سمعان العمودي قرب حلب/سوريا.
كُتبت في القرن الخامس الميلادي وعُثر عليها بحالة جيدة ونادرة، وتم نقلها من اللغة السريانية إلي العربية.

الرقوق الثلاثون عبارة عن سيرة ذاتية للراهب المسيحي المصري هيبا، والذي عاش في الفترة المضطربة من التاريخ المسيحي الكنسي في أوائل القرن الخامس الميلادي والتي تلتها انقسامات هائلة بين الكنائس الكبرى وذلك على خلفية الخلاف حول طبيعة المسيح.

كتب الراهب هيبا رقوقه مدفوعا بطلب من عزازيل أي "الشيطان" حيث كان يقول له:" اكتب يا هيبا، أريدك أن تكتب، اكتب كأنك تعترف، وأكملْ ما كنتَ تحكيه، كله…." وأيضاً " يقول في رده على استفسار هيبا:" نعم يا هيبا، عزازيل الذي يأتيك منك وفيك".

وتتناول كتب الراهب هيبا ما حدث له منذ خرج من أخميم في صعيد مصر قاصدا مدينة الأسكندرية لكي يتبحر في الطب واللاهوت. وهناك تعرض لإغواء امرأة سكندرية وثنية (أوكتافيا) أحبته ثم طردته لما عرفت أنه راهب مسيحي. ثم خروجة هاربا من الإسكندرية بعد ثلاث سنوات بعد أن شهد بشاعة مقتل العالمة هيباتيا الوثنية علي يد الغوغاء من مسيحيي الإسكندرية بتحريض من بابا الإسكندرية. ثم خروجه إلى فلسطين للبحث عن أصول الديانة واستقراره في أورشاليم (القدس) ولقائه بالقس نسطور الذي أحبه كثيرا وأرسله إلى دير هادئ بالقرب من أنطاكية.
وفي ذلك الدير يزداد الصراع النفسي داخل نفس الراهب وشكوكه حول العقيدة، ويصاحب ذلك وقوعه في الحب مع امرأة تدعي (مرتا)، وينهي الرواية بقرار أن يرحل من الدير وأن يتحرر من مخاوفه بدون أن يوضح إلى أين.

الرواية تمتاز بلغتها العربية الفصيحة وتناولها فترة زمنية غير مطروقة في الأدب العربي برغم أهميتها، وتمتاز في كثير من مواضعها بلغة شعرية ذات طابع صوفي كما في مناجاة هيبا لربه.

الجدل حول الرواية
أثارت جدلا واسعا؛ نظرا لأنها تناولت الخلافات اللاهوتية المسيحية القديمة حول طبيعة المسيح ووضع السيدة العذراء، والاضطهاد الذي قام به المسيحيون ضد الوثنيين المصريين في الفترات التي أضحت فيها المسيحية ديانة الأغلبية المصرية. وقد أصدر الأنبا بيشوي سكرتير المجمع المقدس للكنيسة القبطية الأرثوذكسية بيانًا اتهم فيه مؤلف الرواية بالإساءة إلى المسيحية، مشيرا إلى أنه أخذ فيها منحى المؤلف دان براون في روايته شفرة دافنشي  وقد كانت الرواية تكشف التناقضات التي كانت تجول في رأس الراهب هيبا بين المنطق والفلسفة وبين الدين وهذا هو سبب الذي أدى إلى مقتل هيباتيا التي كانت تتعاطى الفلسفة من قبل أسقف الكنيسة ورجالها الذين أمعنوا في التمثيل في جثتها باسم الرب كما وضحت الرواية. وهذا ما دفع الراهب لترك الإسكندرية متجها نحو القدس للبحث عن أصول الدين وحقيقته. كما وضحت التناقضات الكثيرة حول ماهية السيد المسيح والتي عظمت هذه التناقضات بعدها بفترة وتحولت إلى طوائف وانقسامات كبيرة في الدين المسيحي. كما بينت طبيعة الغرائز البشرية بحبه للفتاة الوثنية أوكتافيا التي قتلت وهي تدافع عن هيباتيا وبينت كيفية استغلال الدين للوصول إلى السلطة.

كان للرواية جدل من نوع آخر، وهو اتهام الكثير من النقاد والمثقفين العرب، الكاتب يوسف زيدان، بأنه قام بتقليد رواية (اسم الوردة) للكاتب الإيطالي أومبيرتو إيكو، حيث حبكت القصة بنفس الطريقة، وتشابهت الموضوعات وطريقة العرض، وهنالك الكثير من المقالات والتحقيقات دارت حول هذا الموضوع، ومهما اختلفت الآراء حول الرواية فلن تنقص أبداً من القيمة التاريخية والأدبية لها.

من آراء النقاد
«هذه الرواية عمل مبدع وخطير؛ مبدع لما يحتويه من مناطق حوارية إنسانية، مكتوبة بحسايسة مرهفة تمتزج فيها العاطفة بالمتعة، وخطير لأنه يتضمن دراسة في نشأة وتطور الصراع المذهبي بين الطوائف المسيحية في المشرق.. إن يوسف زيدان يتميز بالموهبتين، موهبة المبدع وموهبة الباحث؛ وكثيرًا ما تتداخل الموهبتان في هذا العمل» - سامي خشبة

«لو قرأنا هذه الرواية قراءة حقيقية، لأدركنا سمو أهدافها ونبل غاياتها الأخلاقية والروحية التي هي تأكيد لقيم التسامح وتقبل الآخر، واحترام حق الاختلاف، ورفض مبدأ العنف. ولغة الرواية لغة شعرية، تترجع في أصداء المناجاة الصوفية، خصوصًا حين نقرأ مناجاة هيبا لربه» - د.جابر عصفور

«يوسف زيدان هو أول روائي مسلم، يكتب عن اللاهوت المسيحي بشكل روائي عميق. وهو أول مسلم، يُحاول أن يعطي حلولا لمشكلات كنسية كُبرى.. إن يوسف زيدان اقتحم حياة الأديرة، ورسم بريشة راهب أحداثًا كنسية حدثت بالفعل، وكان لها أثر عظيم في تاريخ الكنيسة القبطية» - المطران يوحنا جريجوريوس

جوائز
فازت الرواية بالجائزة العالمية للرواية العربية كأفضل رواية عربية لعام 2009م.
كما نالت الرواية استحسانا كبيرا من قبل النقاد والقراء العرب وشهدت أسواق الكتب بمصر إقبالا شديدا علي نسخ الرواية.

اقتباسات من الرواية
 أبهجني مسُّ البحر لكعبيَّ، ورقَّة ارتماءةِ موجاته المنهكة تحت قدمى
 البحر... إنه الماء الأعظم الذي بدا منه الوجود. من وراء هذا البحر بلادٌ، من ورائها بحرٌ أعظم يحيط بالعالم
 للصلاة فعل كالسحر.. فهي مراحٌ للأرواح ومستراحٌ للقلب المحزون وكذلك القداسات التي تغسلنا من همومنا كلها.. بان تلقيها عن كاهلنا إلى بساط الرحمة الربانية فنرتاح إلى حين ثم يعاودنا اليها الحنين مادمنا مؤمنين بالرب.. فان خرجنا عن حظيرة الايمان انفردنا وصرنا فريسة تمزقها مخالب القلق وانياب الفكر
 لا ينبغي ان نخجل من امر فرض علينا مهما كان مادمنا لم نقترفه

مصادر

وصلات خارجية
 رواية عزازيل للدكتور يوسف زيدان - موقع ديوان العرب
 «البوكر» دعوة لقراءة عزازيل بعيدًا عن التعصب - إسلام أون لاين.نت
 الموقع الرسمي لرواية عزازيل
 موقع الدكتور يوسف زيدان
 مخطوطات البحر الميت
 صفحة رواية عزازيل على موقع أبجد
 صفحة اقتباسات رواية عزازيل على موقع أبجد

روايات 2008
روايات بالعربية
روايات تجري أحداثها في سوريا
روايات تجري أحداثها في مصر
روايات تقع أحداثها في القرن 5
روايات فائزة بالجائزة العالمية للرواية العربية
روايات مصرية
مؤلفات يوسف زيدان

عزازيل (رواية)


Haematochezia is the passage of fresh blood through the anus path, usually in or with stools (contrast with melena). The term is from Greek αἷμα ("blood") and χέζειν ("to defaecate"). Hematochezia is commonly associated with lower gastrointestinal bleeding, but may also occur from a brisk upper gastrointestinal bleed. The difference between hematochezia and rectorrhagia is that, in the latter, rectal bleeding is not associated with defecation; instead, it is associated with expulsion of fresh bright red blood without stools. The phrase bright red blood per rectum is associated with hematochezia and rectorrhagia.

Causes
In adults, most common causes are hemorrhoids and diverticulosis, both of which are relatively benign; however, it can also be caused by colorectal cancer, which is potentially fatal. In a newborn infant, haematochezia may be the result of swallowed maternal blood at the time of delivery, but can also be an initial symptom of necrotizing enterocolitis, a serious condition affecting premature infants. In babies, hematochezia in conjunction with abdominal pain is associated with intussusception. In adolescents and young adults, inflammatory bowel disease, particularly ulcerative colitis, is a serious cause of hematochezia that must be considered and excluded.

Hematochezia can be due to upper gastrointestinal bleeding.  However, as the blood from such a bleed is usually chemically modified by action of acid and enzymes, it presents more commonly as black "tarry" feces known as melena. Haematochezia from an upper gastrointestinal source is an ominous sign, as it suggests a very significant bleed which is more likely to be life-threatening. Eating beetroot can cause harmless red-colored feces (beeturia) because of insufficient metabolism of a red pigment, and is a differential sign that may be mistaken as hematochezia. Consumption of dragon fruit (pitaya) or blackberries may also cause red or black discoloration of the stool and sometimes the urine (pseudohematuria). This too, is a differential sign that is sometimes mistaken for hematochezia.

In infants, the Apt test can be used to distinguish fetal hemoglobin from maternal blood.

Other common causes of blood in the stool include:
 Colorectal cancer
 Crohn's disease
 Ulcerative colitis
 Other types of inflammatory bowel disease, inflammatory bowel syndrome, or ulceration
 Rectal or anal hemorrhoids or anal fissures, particularly if they rupture or are otherwise irritated
 Shigella or shiga toxin producing  E. coli food poisoning
 Necrotizing enterocolitis
 Diverticulosis
 Salmonellosis
 Upper gastrointestinal bleeding
 Peptic ulcer disease
 Esophageal varices
 Gastric cancer
 Angiodysplasia
 Intense exercise, especially a high-impact activity like running in hot weather.
 Radiation proctitis

Diagnosis
A complete blood count as well as an hemoglobin test should be performed when a patient presents symptoms of hematochezia. A colonoscopy may be necessary if there is suspicion of bleed from colon particularly in the elderly to look for the site and many causes of bleed like carcinoma, ulcerative colitis, rectal varices or other lesions and in certain instances upper gastrointestinal endoscopy may be required as well to look for any rapid and massive fresh bleed from upper gastrointestinal tract when there may not be sufficient time for the change of colour of blood to occur.

See also
 Blood in stool

References

External links

Bleeding
Gastrointestinal tract disorders
Medical signs

Hematochezia


Kolačno este o comună slovacă, aflată în districtul Partizánske din regiunea Trenčín, pe malul râului . Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 895 de locuitori. Se învecinează cu comuna Veľké Uherce.

Istoric
Localitatea Kolačno este atestată documentar din 1293.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kolačno, Partizánske


PK Makineli Tüfeği, Sovyetler Birliği'nde tasarlanan 7.62mm'lik genel maksat makineli bir tüfektir. Düşman piyadesini, motorlu araçlarını ve mevzilerini ateş altına almak maksadıyla üretilmiştir. Hâlen Rusya'da üretimi devam etmekte ve diğer ülkelere ihraç edilmektedir. Makineli tüfeğin NATO'daki denkleri M240, MG3 ve M60'dır. PK Makineli Tüfeği 1960'larda tasarlanıp 1965 yılında üretime geçmiştir. Hizmete girdiği 1965 yılında Sovyetler Birliği'nde kullanılan SGM ve RPD makineli tüfeklerin yerini almıştır.

Modelleri
 PK (9 kg), (7.7 kg) (Pulemyot Kalaşnikova):Kalaşnikov'un otomatik tüfeğidir. Bu seri silâhlar eski Doğu Bloğu ülkeleri tarafından kullanılmaktaydı. Günümüzde diğer birçok ülke tarafından da kabul görmektedir.
 PKM (7.5 kg), (4.5 kg) (Pulemyot Kalaşnikova Modernizirovannıy): PK'nın modernize edilmiş halidir. PKM'nin PK'ya göre farkları; namlu dış yüzünün yivsiz olması, dipçik üzerinde açılıp katlanabilen omuz desteğine sahip olması ve nispeten daha hafif olmasıdır.
 PKS (Pulemyot Kalaşnikova Stankovıy): 4.75 kg ağırlığında hafif bir sehpa olan Stepanov üç ayak üzerine monte edilebilen bir silâhtır. Bu şekilde kullanıldığında ağır makinalı tüfek olarak nitelendirilir.
 PKMS (Pulemyot Kalaşnikova Modernizirovannıy Stankovıy): PKM'nin Stepanov sehpa ile kullanıldığında PKMS ile adlandırılır. Bu silâhın değişik ülke imalatları arasında küçük farklar olabileceği gibi başka bir isimlerle de anılabilirler. Örneğin eski Doğu Almanya modeli SMGK (Stankovıy Modernizirovannıy Gun Kalaşnikova) veya Kuzey Kore modeli Type (Model) 68 gibi. Bu şekilde kullanıldığında ağır makinalı tüfek olarak nitelendirilir. PKMS (SMGK) PK serisinin en geliştirilmiş modelidir.

 PKMSN (Pulemyot Kalaşnikova Modernizirovannıy Stankovıy Night-vision: Serinin en gelişmiş modelidir. PKM' 2 nin gece görüş dürbünü ve keskin nişancı dürbünü takılabilen modelidir.
 PKT (10.5 kg (Pulemyot Kalaşnikova Tankovıy): Tankların ve BTR zırhlı araçların üzerine monte edilen eş eksenli bir modeldir. Namlusu daha ağır olup çatal ayağı ve tetik mekanizması yoktur. Acil kullanım için, el kumandalı tetiği olmasına rağmen, esasen elektrikli ateşleme düzeni vardır.
 PKMT (Pulemyot Kalaşnikova Tankovıy Modernizirovannıy): PKT'nin modernize edilmiş versiyonudur.
 PKB (Pulemyot Kalaşnikova Backsight): PKT'nin nişangâh monte edilmiş ve 12.7 mm. lik Uçaksavar makinalı Tüfeğininkine benzer kabzaya sahip modelidir. Muharebe araçları üzerine monte edilebilir.
 PKP (Pulemyot Kalaşnikova Peçeneg): Hava soğutmalı daha ağır namluludur ve asıl PK' lar gibi gaz tepmesi ile çalışan manga destek varyantıdır. İlk kez 2003 yılında RFSK'da hizmete alınmıştır. Kalaşnikov' ların asıl fabrikası Izhmash (İjmaş)' dan tamamen izinsiz ve farklı (aynı zamanda daha güçsüz) üretim yaparak TsNİİToçmaş fabrikasında üretilmiştir. Bu nedenle, Kalaşnikov mirasına sahip çıkanlar tarafından Kalaşnikov' a ihanetle suçlanmıştır.

Sökülüş sırası
Yerine getiren yay, gaz pistonu, kama, iğne, namlu, gaz borusu (temizleme takımı ve alev gizleyen standart şekilde sökülür).

Kullanıcılar

Eski kullanıcılar

Kaynakça

Makineli silahlar

PK makineli tüfeği


Sol Pavéz es una dramaturga, directora, guionista, docente, editora, y actriz.  Argentina. Cursó estudios de teatro en el UNA. Ha escrito y dirigido las obras "Apenas ", "Quizás...", "Anfibia", "Un lugar tan pequeño o un pequeño lugar", "Munus", "La ilusión", " Destello" "En mí", Instalaciones dramáticas para una poesía"  "El tropiezo". Realizó  la supervisión dramatúrgica  y dirección de los monólogos "Amanece Eudora" y "Justito Juez" para el Ciclo Monoblock.

Sus obras forman parte de la biblioteca Nacional y el VIAF (Archivo de Autoridades Virtual Internacional)  fuente de consulta para bibliotecas y el sector cultural.  Han sido traducidas a diferentes idiomas.

Pavéz forma parte del directorio del sitio internacional para la investigación científica y humanística LATINDEX, del Directorio Latino de Autores y Expositores de la Facultad de Diseño y Comunicación de la Universidad de Palermo, y de la Biblioteca Virtual de Proyecto 34 S.

La lana sobre la piel pica, cortometraje en el que actúa y a su vez escribe y dirige junto a Natalia Casielles, ha sido seleccionado para participar en distintos festivales del mundo  y ambas han sido nominadas como mejores guionistas y directoras en el festival  Fhonex de Ottawa Canadá, a su vez fue seleccionado para participar del FIBA 2021.

Su obra "Munus" se presentó en la 43. ª Feria internacional del Libro, seleccionada por el Fondo Nacional de las Artes para dicha presentación. Publicada por la "editorial Peces de Ciudad"

Fue seleccionada como dramaturga para formar parte de los Cuadernos del Picadero 2018 editado por el Instituto Nacional del Teatro.

Ha escrito el ensayo "Tres espacios, tres tiempos, Munus, la ilusión en mí", que forma parte del libro Reflexiones Académicas I publicado por la  Universidad de Palermo. El libro fue presentado en la mesa de cierre del Congreso 2015.

Se le han otorgado dos becas por parte del CCC como investigadora teatral, con las que realizó las investigaciones "Quinta esencia, el teatro y el fuego" y "Voluntad colectiva, teatro comunitario".

Ha sido una de las ganadoras del concurso "Proyecto 34° Sudáfrica" con su obra "Quizás" considerada como una de las diez mejores obras nacionales por dicho concurso  y traducida al inglés.

Fue nominada a los premios MUNDO T como mejor autora y actriz por la obra "Un lugar tan pequeño o un pequeño lugar".

Creadora "CDA" Primer  Concurso de Dramaturgas Argentinas, del cual fue una de las jurada en su lanzamiento en el 2019.

Fue gestora del Primer encuentro de Nacional de Dramaturgas en el Centro Cultural de la Cooperación.

Ha dado charlas y ha formado parte de diferentes mesas de reflexión sobre  su desempeño en el ámbito  teatral en espacios como: Congreso tendencias escénicas, Centro Cultural de la Cooperación, Dramaturgias posibles, Casa de la lectura Julio Cortázar, Espacio Juan L Ortiz entre otros.

Publicaciones

-  Munus editorial Peces de Ciudad.

Quizás, traducida al inglés - Perhaps, biblioteca virtual de Proyecto 34 S.

Reflexiones Académicas I - Publicado por la Universidad de Palermo.

Cuadernos del Picadero 2018 editado por el Instituto Nacional del Teatro.

Televisión

Formó parte de los unitarios "Mujeres Asesinas" "Tiempo de Pensar", "Socias", "Un Cortado", "Volver a Nacer", "Doble Venganza".

Enlaces externos https://www.pagina12.com.ar/diario/suplementos/espectaculos/10-26076-2012-08-09.htmlhttp://www.alternativateatral.com/persona3349-sol-pavez  https://www.pagina12.com.ar/diario/suplementos/espectaculos/10-26076-2012-08-09.html https://www.centrocultural.coop/eventos/sol-pavez http://treninsomne.com.ar/munus.html https://www.pagina12.com.ar/151012-naturalizar-lo-injusto https://www.timbre4.com/teatro/922-ciclo-noche-la-lana-sobre-la-piel-pica.html  https://www.lagloriateatral.com/las-glorias-del-radioteatro https://fervor.com.ar/author/spavez/   www.concursocda.com http://www.inteatro.gob.ar/editorial/publicaciones/cuadernos/cuaderno-de-picadero-no-34-1234

Sol Pavez


Austin Bryan French (13 de fevereiro de 1994) é um músico cristão americano, que toca música de adoração contemporânea no estilo pop cristão. Ele lançou seu primeiro single, "Freedom Hymn", por meio da Fair Trade Services no dia 8 do mês de dezembro do ano de 2017. A música passou a ser tocada nas rádios e, finalmente, alcançou a oitava posição, na parada da Billboard Hot Christian Songs.

Vida inicial e pessoal
O Austin French cresceu na cidade pequena de Cordele, Geórgia. Quando o Austin french era jovem, ele tinha a vontade de ser um artista evangélico contemporâneo que escrevesse músicas que "compartilhassem sua fé e paixão por Jesus". Ele formou bandas a ponto de aprender a levar sua música para palcos, igrejas e qualquer um que quisesse escutar. Ele começou a fazer concertos ao longo de seus anos nos quais ele estava no ensino médio. "Nós enchíamos a van da igreja ou o dormitório do meu melhor amigo e dirigíamos orando para chegarmos aos shows sem parar de funcionar, só para tocar para 10 pessoas e depois fazer de novo, todo fim de semana que pudéssemos", diz Austin. Ele viu uma paixão e um chamado de Deus para compartilhar música que estava "enraizada no evangelho". Ele começou a liderar na Journey Church, em Tifton, estado da Geórgia, aos 18 anos e se tornou o pastor de adoração em tempo integral. Ele conheceu a esposa, Joscelyn French, na igreja. Ele guiou os músicos e a igreja na hora da adoração durante três anos.

Pessoas vivas
Nascidos em 1994

Austin French


Elektryczne Gitary este o trupă de muzică rock poloneză formată în 1989, de către Rafał Kwaśniewski, Piotr Łojek și Kuba Sienkiewicz.

Componență

Membri actuali
 Kuba Sienkiewicz (1990 - prezent) – chitară electrică, voce
 Piotr Łojek (1990 - prezent) – clape, chitară
 Tomasz Grochowalski (1990 - prezent) – chitară bas
 Aleksander Korecki (1995 - prezent) – saxofon, flaut
 Leon Paduch (1997 - prezent) – baterie
 Jacek Wąsowski (2008 - prezent) – chitară lead

Foști membri
 Rafał Kwaśniewski (1990 - 1992) – chitară lead
 Marek Kanclerz (1990 - 1991) – baterie
 Robert Wrona (1991 - 1994) – baterie
 Jarosław Kopeć (1994 - 1997) – baterie

Discografie

Albume de studio

Muzică
Melodii:
 1991 — «Jestem z miasta » / «Włosy» (Wielka radość)
 1992 — «Koniec» (Wielka radość)
 1993 — «Dzieci » (A ty co)
 1993 — «Dylematy» (A ty co)
 1994 — «Serce jak pies» / «Marymoncki Dżon» (Huśtawki)
 1996 — «Jestem o(d)padem atomowym» / «Idę do pracy» / «Jestem z miasta» (Chałtury)
 1997 — «Co ty tutaj robisz» (Na krzywy ryj)
 1997 — «Na krzywy ryj» (Na krzywy ryj)
 1997 — «Ja jestem nowy rok» / Goń swego pawia (Na krzywy ryj)
 1997 — «Kiler» (Kiler)
 1998 — «Co powie Ryba» (Kiler-ów 2-óch)
 1999 — «Nie jestem sobą» (Kiler-ów 2-óch)
 1999 — «Ja mam szczęście» (Kiler-ów 2-óch)
 1999 — «Zostań tu»
 2000 — «Nowa gwiazda» (Słodka maska)
 2000 — «Napady» (Słodka maska)
 2001 — «Słodka laska — biała śmierć» (Słodka maska)
 2002 — «Doktor Dyzma» (Kariera Nikosia Dyzmy)
 2005 — «O słoneczku» (în cadrul acției Czerniak — Stop)
 2006 — «Nie urosnę» (Atomistyka)
 2006 — «Czasy średnie» (Atomistyka)
 2006 — «Kiedy mówisz człowiek» (Atomistyka)
 2009 — «Dwudziestolatka» (Historia)
 2009 — «Ucieczka 5:55» (Historia)
 2010 — «Był NZS» (Historia)
 2010 — «Dywizjon 303» (Historia)

Legături externe
  Artyści. Elektryczne Gitary. Ogólne

Elektryczne Gitary
Formații rock poloneze

Elektryczne Gitary


علي محمد محمد الصلابي (مواليد 1963، بنغازي بليبيا)، فقيه، وكاتب، ومؤرخ، ومحلل سياسي ليبي. له العديد من المؤلفات. شارك بلجنة المراجعة التاريخية وتدقيق النص بمسلسل عمر.

التعليم
حصل على درجة الإجازة العالمية (الليسانس) من كلية الدعوة وأصول الدين من جامعة المدينة المنورة بتقدير ممتاز وكان الأول على دفعته عام 1413/ 1414 هـ الموافق 1992 / 1993م.
ونال درجة الماجستير من جامعة أم درمان الإسلامية- كلية أصول الدين قسم التفسير وعلوم القرآن عام 1417 هـ / 1996 م.
ثم نال درجة الدكتوراه في الدراسات الإسلامية بمؤلفه فقه التمكين في القرآن الكريم. جامعة أم درمان الإسلامية بالسودان عام 1999م.

الصلابي والسياسة

يُقدّم الإعلامُ الصلاّبي على أنّه ينتمي إلى تيار سياسي هو الإخوان المسلمين، لكنه نفى ذلك أكثر من مرة، ونظرا لمكانته العلمية وجد نفسه مُشاركا في المسار الديمقراطي في ليبيا، وقد كان في البداية معارضا لنظام القذافي ثم تقارب مع النظام ضمن مساعي المصالحة الوطنية عبر علاقته بسيف الإسلام القذافي، وتوطدت تلك العلاقة خلال الفترة الأخيرة من فترة حكم القذافي، ومع بداية الاحتجاجات ضد حكم القذافي مطلع عام 2011 أعلن الصلابي تخليه التام عن سيف الإسلام، وفي وقت لاحق من المواجهات العسكرية بين ثوار 17 فبراير و قوات القذافي استأنف الصلابي اتصالاته مع نظام القذافي من خلال لقاءاته مع رئيس مخابرات ليبيا في نظام القذافي أبو زيد دوردة، وبرّر الصلابي اتصالاته التي لاقت انتقادات كثيرة من الليبين بأنها كانت (بدافع حقن الدماء). وبعد سقوط حكم القذافي في العاصمة طرابلس بفترة وجيزة، قام الصلابي بتوجيه تصريحات إعلامية حادة طيلة فترة الأزمة الليبية تجاه محمود جبريل رئيس المكتب التنفيذي، وقال أثناء توجيهه تلك الاتهامات أن (الليبيين لا يريدون محمود جبريل)، الأمر الذي جعل بعض الليبين يتظاهرون في مدن ليبية عدّة ضد تصريحات الصلابي ويتخوّفون من دوره السياسي، عاد بعد ذلك الصلابي وأقر أنه في تصريحاته ضد جبريل لا يمثل سوى نفسه.

وبفضل العَلاقة التي جمعته بسيف الإسلام القذافي وكونه كان عضو بمجلس أمانة مؤسسة القذافي وأيضاً التي تجمعه مع قيادات الجماعة الليبية المقاتلة، ساهم الصلابي في إجراء حوار بين الجماعة والدولة الليبية انتهى بالإفراج عن أعضاء الجماعة المقاتلة من السجون الليبية، برز دوره هو و سالم الشيخي خلال ثورة 17 فبراير في الإعلام.

اتهامه بالإرهاب
أعلنت كل من السُّعُودية والإمارات ومصر والبحرين في بيان مشترك صدر بتاريخ 8 يونيو 2017 عن تصنيف عدد من الأفراد والكيانات ضمن قوائم الإرهاب المحظورة لديها، وجاء في البيان أن الأسماء المدرجة بالقائمة مرتبطة بقطر، وتخدم أجندات مشبوهة، وذكر البيان كلاً من علي الصلابي وشقيقه إسماعيل ضمن قائمة الأفراد المحظورين.

من مؤلفاته

انظر أيضاً
 الجماعة الليبية المقاتلة
 الإخوان المسلمون في ليبيا
 راغب السرجاني

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي
 مقالاته بموقع قصة الإسلام
 كتبة على موقع صيد الفوائد

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء الاتحاد العالمي لعلماء المسلمين
أعلام ثورة 17 فبراير
إخوان مسلمون ليبيون
دعاة ليبيون
سياسيون إسلاميون
علماء دين سنة ليبيون
ليبيون من أصل تركي
مواليد 1963
مواليد في بنغازي
ناشطو ديمقراطية ليبيون
كتاب ليبيون في القرن 20
كتاب ليبيون في القرن 21
ناشطو ديمقراطية إسلاميون

علي الصلابي


Mweru (također i Mwelu ili Mwero) je afričko slatkovodno jezero, dio porječja rijeke Kongo. Nalazi se na granici između DR Konga i Zambije.

Naziv Mweru na brojnim bantu jezicima znači "jezero".

Prirodno-geografska obilježja

Jezero dobiva većinu vode iz rijeka Luapula na jugu i Kalungwishi na istoku. Odvodnjava ga rijeka Luvua koja teče prema sjeverozapadu, spaja se s rijekom Lualuba te naposljetku s Kongom. Nakon Tanganjike, Mweru je drugo najveće jezero u porječju Konga.

Iako se jezero nalazi u području s savanske klime s izraženim suhim i vlažnim razdobljem, mala je godišnja razlika između najvišeg i najnižeg vodostaja (1,7 metara), najviši je u svibnju, a najniži u siječnju. To je dijelom posljedica toga što je oko ušća Luapule u jezero močvarno područje koje regulira protok vode upijajući višak vode i polako ga otpuštajući, te što njegov odvirak Luvua pri većoj količini vode u jezero brzo otječe, bez vegetacije koja bi blokirala prolazak vode.

Prosječna dužina jezera iznosi 118 km, širina 45 km, orijentirano u smjeru sjeveroistok-jugozapad te se nalazi na nadmorskoj visini od 917 metara. Tektonskog je postanka, nalazi se u rovu Mweru-Luapula, ogranku Istočnoafričkog tektonskog jarka.

Jezero je pliće na južnom dijelu te dublje na sjevernom, s dva veća udubljenja na sjeveroistočnom dijelu najvećih dubina od 20 i 27 metara. Udaljeno otprilike 50 km istočno od jezera i sjeverno od rijeke Kalungwishi nalazi se manje močvarno jezero Mweru Wantipa. Uglavnom je endoreičko no za vrijeme visokog vodostaja može se preliti u Kalungwishi i jezero Mweru.

Društveno-geografska obilježja

Istraživanja

Jezero je bilo poznato arapskim i swahili trgovcima koji su jedno vrijeme koristili otok Kilwa na jezeru kao svoju bazu. Koristili su trgovačke rute od Zanzibara na Indijskom oceanu do grada Ujiji na jezeru Tanganjika potom do Mwerua te dalje do kraljevstva Lunda, Luba, Yeke ili Kazembe. Trgovačke rute na zapadu nastavljale su od navedenih kraljevstva do Atlantskog oceana.

Prvim Europljaninom koji je otkrio jezero smatra se škotski istraživač i misionar David Livingstone za vrijeme njegovih putovanja između 1867. i 1868., iako su prije njega do jezera vjerojatno stigli portugalski trgovci Pereira i Francisco de Lacerda, no oni su više bili zainteresirani za trgovačke rute nego za istraživanja jezera.

Naselja

Na obalama jezera nalaze se brojna ribarska naselja i sezonski kampovi. Najveći gradovi na zambijskoj strani jezera su Nchelenge, Kashikishi i Chiengi, a na strani DR Konga su Kilwa, Lukonzolwa i Pweto.

Na jezeru se nalaze i tri naseljena otoka, dva pripadaju Zambiji a jedan DR Kongu. Kongoanska strana jezera bila je izravno pogođena Drugim ratom u Kongu između 1999. i 2003., od čijih posljedica se još uvijek oporavlja te su u Zambiju preko grada Pweta pristigle mnogobrojne ratne izbjeglice.

Djelatnosti

S komercijalnim ribolovom na jezeru započelo se nakon dolaska grčkih ribara koji su se naselili u Kasengi u DR Kongu u prvoj polovici 19. stoljeća. Koristili su brodove građene u grčkom stilu na parni pogon, koji je kasnije zamijenjen dizel motorima. Ribom su opskrbljivali radnu snagu iz rudnika bakra u Lubumbashiju te kasnije i cijelog Bakrenog pojasa. Danas se zbog pretjeranog izlova sve više smanjuje količina ulova, te se procjenjuje na oko 13.000 tona u čemu sudjeluje oko 4,500 manjih plovila.

U blizini jezera nalazi se rudnik bakra Dikulushi, sjeverno od grada Kilwa u DR Kongu. Unatoč iznimnim prirodnim ljepotama, turizam nije razvijen na jezeru, što je dijelom posljedica teže dostupnosti, nedostatka programa zaštite divljih životinja i rata u nedavnoj prošlosti. Populacije divljih slonova, antilopa, bivola i lavova uvelike su smanjene lovom, krivolovom i gubitkom staništa. Uz jezero se nalaze dva nacionalna parka s mogućim turističkim potencijalom, Mweru Wantipa na zambijskoj te Kundelungu na kongoanskoj strani.

Izvori

Porječje Konga
Jezera u Demokratskoj Republici Kongo
Jezera u Zambiji

Mweru


Sulfit de sodiu (E 221) este sarea sodiului cu acidul sulfuros și are formula chimică Na2SO3. Este produs în timpul procesului de desulfurare a gazelor. Este un compus solid, alb, folosit ca și conservant și pentru prevenirea degradării și decolorării alimentelor.

Obținere
Sulfitul de sodiu poate fi obținut în laborator în urma reacției dintre o soluție de hidroxid de sodiu și dioxid de sulf gazos:

2 NaOH + SO2 → Na2SO3 + H2O

Dacă prin picurarea de puțin acid clorhidric concentrat se observă formarea de dioxid de sulf, atunci hidroxidul de sodiu este aproape total consumat:

Na2SO3 + 2 HCl → 2 NaCl + SO2 + H2O

Sulfitul de sodiu este fabricat industrial prin reacția dintre dioxid de sulf și o soluție de carbonat de sodiu. Prima etapă a reacției generează bisulfit de sodiu (NaHSO3), care este transformat în sulfitul de sodiu prin reacția cu hidroxid de sodiu sau carbonat de sodiu. Reacția totală este:

SO2 + Na2CO3 → Na2SO3 + CO2

Vezi și
 Bisulfit de sodiu

Referințe

Legături externe

Sulfiți
Compuși ai sodiului

Sulfit de sodiu


Soľ este o comună slovacă, aflată în districtul Vranov nad Topľou din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.554 de locuitori.

Istoric
Localitatea Soľ este atestată documentar din 1252.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Soľ


La Force expéditionnaire conjointe britannique (Joint Expeditionary Force ou JEF en anglais) est un corps expéditionnaire dont le Royaume-Uni est le chef de file et qui englobe des participants de Danemark, Finlande, Estonie, Islande, Lettonie, Lituanie, Pays-Bas, Suède et Norvège. Les membres de cette force, hormis la Suède, sont aussi membres de l'OTAN.

Histoire

Création
La JEF a été conçu en 2012 par le général Sir David Richards, devenu plus tard chef d'état major des armées britannique. Le JEF est né de la Force de Réaction Rapide Conjointe (ou ) qui a disparu en raison de la concentration du Royaume-Uni sur les opérations en Afghanistan et en Irak. La JEF a été publiquement lancée par une lettre d'intention, en tant qu'initiative de l'OTAN au sommet de 2014. L'Allemagne, le Royaume-Uni et l'Italie devaient agir en tant que nations-cadres pour des groupes d'Alliés se réunissant pour travailler à l'échelle multinationale pour le développement conjoint des forces et des capacités requises par l'OTAN.

Les éléments britanniques de la JEF sont principalement des équipements et personnels de la Royal Navy, des Royal Marines, de la British Army et de la Royal Air Force. La JEF a été conçue pour fournir un niveau d'intégration plus élevé qu'auparavant, en particulier lorsqu'ils sont combinés avec les forces armées d'autres nations.

En septembre 2014, le Secrétaire d'État à la Défense, Michael Fallon a annoncé la signature d'une lettre d'intention entre le Danemark, la Lettonie, La Lituanie, l'Estonie, les Pays-Bas, la Norvège et le Royaume-Uni pour rendre la JEF opérationnelle avant 2018.

Début octobre 2015, le Ministre suédois de la Défense, Peter Hultqvist précise qu'il n'est pas exclu que la Suède rejoigne la JEF, même s'il n'existe pas de processus qui le permette en ce moment. Le Ministre suédois de la Défense a été convoqué par le parlement suédois afin de confirmer si le gouvernement a entrepris des discussions formelles entreprises pour rejoindre la JEF sans en informer le parlement. Le 22 juin 2017 le gouvernement suédois confirme que la Suède rejoint la JEF.

Le 30 novembre 2015, 7 pays forment la JEF autour du Royaume-Uni : Danemark, Lituanie, Estonie, Lettonie, Pays-Bas et Norvège.

En 2017 la Finlande et la Suède rejoignent la JEF.

Le 28 juin 2018, un protocole d'accord complet a été signé entre huit pays partenaires de la JEF.

Participations
Lors de la crise ukrainienne de 2022, Boris Johnson réunit les 9 pays membres afin de coordonner leur action et dissuader la Russie de toute nouvelle agression.

Notes et références

Traduction

Références

Unité militaire britannique


ෆිල්ම් ෆෙයාර් සම්මාන
ෆිල්ම් ෆෙයාර් සම්මාන හින්දි සිනමාවේ සිනමා ජයග්‍රහණයන්හි විශිෂ්ටත්වය වෙනුවෙන් වාර්ෂිකව ටයිම්ස් සමූහය විසින් ඉදිරිපත් කරනු ලැබේ.ඛාන් සම්මාන 15 ක් දිනා ඇත.

ආශ්‍රිත

ෂාරුක් ඛාන්ට ලැබුණු සම්මාන හා නාමයෝජනා ලැයිස්තුව


[
{
  "type": "ExternalData",
  "service": "geoline",
  "ids": "Q63477110",
  "properties": {
    "title": "Kulturringen",
    "stroke": "#08476d",
    "stroke-width": 3
  }
}
]
Kulturringen er en 540 km lang cykelrute i Østjylland, som går forbi en række af regionens største kultur- og naturseværdigheder. Ruten går via asfalterede veje og er skiltet det meste af vejen.

Kulturringen, som går gennem Odder, Skanderborg, Favrskov, Norddjurs, Syddjurs, Samsø, Hedensted og Aarhus kommuner, er blevet til med støtte fra Kulturhovedstad Aarhus 2017 Fonden. I den oprindelige udgave var ruten kun på 450 km, men er siden blevet udvidet. Der er udgivet et kort over ruten og en guidebog, hvori der er forslag til ture ad 22 delstrækninger, samt inspiration til oplevelser undervejs.

Ude på ruten er der udvalgte steder (f.eks. hos købmænd og turistkontorer) placeret en grejkasse med værktøj og andet, der kan bruges til småreparationer af cyklen. I guidebogen (som er gratis) kan man desuden finde tips til overnatning, spisesteder, indkøb og transport samt angivelse af, hvor man kan finde vand og toiletter.

Delstrækninger
Kulturringen er skiltet som én lang sammenhængende rute. Skiltningen af cykelruten blev efter en 2-årig dispensation officielt godkendt af Vejdirektoratet i 2019..

I guidebogen fra 2019 er Kulturringen delt op i 22 kortere, mere overkommelige ruter. Det fremgår dog ikke af skiltene ude på ruten, hvilken delstrækning man kører på. Dertil er man nødt til at bruge kortene i guidenbogen.

 Rute 1 Skødstrup - Aarhus C - Moesgaard
 Rute 2 Moesgaard - Odder
 Rute 3 Odder - Gylling
 Rute 4 Gylling - Torrild
 Rute 5 Torrild - Alken
 Rute 6 Alken - Ry
 Rute 7 Ry – Pøt Mølle
 Rute 8 Pøt Mølle - Gudenåen
 Rute 9 Gudenåen - Laurbjerg
 Rute 10 Laurbjerg - Clausholm
 Rute 11 Clausholm - Pindstrup
 Rute 12 Pindstrup - Allingåbro
 Rute 13 Allingåbro - Hevring
 Rute 14 Hevring - Nimtofte
 Rute 15 Nimtofte - Thorsager
 Rute 16 Thorsager – Femmøller Strand
 Rute 17 Femmøller Strand - Vrinners
 Rute 18 Vrinners - Skødstrup
 Rute 19 Sælvig - Ballen
 Rute 20 Ballen - Sælvig
 Rute 21 Hjarnø - Rosenvold
 Rute 22 Rosenvold - Hjarnø

Referencer

Eksterne henvisninger
 www.kulturringen.dk
 Interaktivt kort over ruten

Cykelruter
Danske turistruter
Jylland

Kulturringen


El Torneo de Viña del Mar es un torneo de tenis que se jugó en arcilla. Se disputó en la ciudad de Viña del Mar. Fue la 15° edición oficial del torneo. Se realizó entre el 28 de enero y el 3 de febrero.

Campeones

Individuales Masculino

 Fernando González venció a  Juan Mónaco por W/O

Dobles Masculino

 José Acasuso /  Sebastián Prieto vencieron a  Máximo González /  Juan Mónaco por 6-1, 3-0 y ret.

Véase también
 Torneos ATP en 2008

Enlaces externos
 ATP Tennis

Torneo de Viña del Mar (2001-2009)

Torneo de Viña del Mar 2008


Mirko Ivančić (Split, 5. lipnja 1960.), hrvatski veslački olimpijac

Životopis
Kao Gusarov član 1984. godine prije olimpijskih natjecanja bio je veslač u dvojcu s Zlatkom Celentom a kormilar im je bio Dario Vidošević. Na istom prvenstvu dio Gusareva osmerca koji je osvojio naslov prvaka države: Mirko Ivančić, Zlatko Celent, Duško Mrduljaš, Dragomir Ivandić, Ivica Amižić, Davor Siriščević, Boris Rušinović, Zoran Sučić, kormilar Dario Vidošević. Nastupio je iste godine u dvojcu s kormilarom na Olimpijskim igrama u Los Angelesu 1984. godine. Osvojio broncu na Mediteranskim igrama 1979. u dvojcu bez kormilara.

Izvori

Vanjske poveznice
Olympmedia Mirko Ivančić

Životopisi, Split
Hrvatski veslači

Mirko Ivančić


රුසියානු රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයෙක් සහ විපක්ෂ දේශපාලනඥයෙක් වූ,  බරීස් නිම්සෝෆ් ඝාතනය කරනු ලැබීම  (උපත 1959) සිදු වූයේ,  2015 පෙබරවාරි 27 දිනදී (මොස්කව් වේලාවෙන්) 23:31 ට මධ්‍යම මොස්කව් හිදීය.

සිද්ධි මාලාව
කිසිදු උපද්‍රවයකට ලක් නොවුණු යුක්‍රේනියානු නිරූපිකාව ඇනා ඩූරිට්ස්කා හා සමගින්,     ක්‍රෙම්ලිනය අසබඩ පිහිටි, බොල්ෂෝයි මොස්කොරිටට්ස්කි පාලම හරහා ගමන් කරද්දී, නිම්සෝෆ්  හට වෙඩි තබා මරා දමන ලදි.  ඝාතනය සිදුවූ අවස්ථාවෙහිදී පාලමෙහි දර්ශනය පෙන්වන, සත්‍යාපනය නොකෙරුණු ටීවී සෙන්ටර් වීඩියෝ පටය ප්‍රකාර, එය සිදුවී ඇත්තේ මහ නගර සභා උපයෝගිතා වාහනයක්   නිම්සෝෆ්  පසුකර යනවාත් සමග වන අතර, සුදු හෝ අළු හෝ මෝටර්රථයකින් කිසියම් පුද්ගලයෙක් සිද්ධිය වූ ස්ථානයෙන් පැන යන බවද පෙන්නුම් කරයි.

කොමර්සෑන්ට් නම් රුසියානු පුවත්පත අනුව, ප්‍රදේශයේ සියළු ආරක්ෂක කැමරා, ඝාතනය සිදුවන අවස්ථාවෙහිදී නඩත්තු කටයුතු සඳහා අක්‍රීය කර තිබුණි.  සිද්ධිය පිළිබඳ එකම වීඩියෝ දර්ශනය ලබා ගනු ලැබුවේ, ටීවී සෙන්ටර් සඳහා වීඩියෝ දර්ශන සැපයුම් කැමරාවක් විසින් ඉතා ඈතක සිටි ලබා ගත් දසුනකිනි. ඝාතනය සිදුවූ අවස්ථාවෙහිදී, නවතා තිබූ මහ නගර සභා රථයක් විසින් කැමරාව අවහිරව තිබුණි.  පාලම  වෙත වන පඩි පෙළෙහි සැඟවී සිටි ඝාතකයා නිම්සෝෆ්ගේ පැමිණීම බලාපොරොත්තුවෙන් සිටින්නට ඇත. ඔහු විසින් අඩුම වශයෙන් වෙඩි පහර සයක් එල්ල කර ඇති අතර, එයින් සතරක් බරීස් වෙත වැදී, එක් මරණීය තුවාලයක් සිදු කර ඇත. භාවිතා කර ඇති පතොරම්, පැරණි 9×18මිමී මකාරව් කාට්‍රිජ වූහ. එයින් සතරක්,  යුරියුසයින් යාන්ත්‍රික කම්හලෙහි 1982 වසරෙහිදී  නිෂ්පාදනය කර ඇති අතර කාට්‍රිජ දෙකක් නිමවා ඇත්තේ  ටූලා පතොරම් කම්හලේදී  1992 වසරෙහිදීය.

රුසියාවේ ආර්ථික තත්ත්වය සහ යුක්‍රේනයේ යුද්ධයට විරෝධතාවය දැක්වීමට සංවිධානය කර තිබුණු වීදී උද්ඝෝෂණයක් වූ, වෙස්නා ("වසන්තය" සඳහා  රුසියානු භාෂාවෙන්) නම් විපක්ෂ පෙළපාළියට නායකත්වය සැපයීමට නිම්සෝෆ් නියමිතව සිටියදී, එයට දිනයකට පෙර මෙම ඝාතනය සිදුවී තිබුණි.

රුසියානු අපරාධ විමර්ශකයෝ අනුමාන කරන්නේ, මෙම ඝාතනය,  "රට අස්ථාවර කිරීමේ අපේක්ෂාවෙන් සිදු කල ප්‍රකෝපනයක්" විය හැකි බවයි. ඔහුගේ මරණය සිදුවීමට සමීපව තිබියදී, යුක්‍රේනයේ යුද්ධයට ඔහුගේ විරෝධය හේතුවෙන්, පූටින් විසින් ඔහු මරා දමුනු ඇති බවට භයක් ඇති බව නිම්සෝෆ් ප්‍රකාශ කර තිබුණි.

විමර්ශනය
රුසියානු ජනාධිපති ව්ලැඩීමිර් පූටින්,  අභ්‍යන්තර කටයුතු අමාත්‍යාංශයෙහි විමර්ශන කමිටුවට සහ ෆෙඩරල් ආරක්ෂක සේවාවට උපදෙස් දුන්නේ,   නිම්සෝෆ්ගේ ඝාතනය පිළිබඳ විමර්ශනය කිරීමට එක් කණ්ඩායමක් ලෙසින් ක්‍රියා කරන ලෙසයි.

වෙඩි තැබීමට පසු රාත්‍රියෙහිදී, මලයා ඕර්ඩන්කා වීදියේ පිහිටි නිම්සෝෆ්ගේ බද්ධනිවාසය පරික්ෂා කොට ඔහුගේ ව්‍යාපාර සහ දේශපාලන ක්‍රියාකාරකම් වලට සම්බන්ධ සියළු ලිපිලේඛන සහ ද්‍රව්‍යයන් රාජ සන්තක කෙරිණි.

බොහෝ විට ඝාතකයන්ට අයිති යැයි සැක කෙරෙන, සුදු පැහැති  ලාඩා ප්‍රියෝරා මෝටර් රථයක් අත්හැර දමා ගොස් තිබියදී,  පෙබරවාරි 28  දිනදී හමු වුණි. ඉන්ගුෂෙටියා ජනරජයේ සම්භවයක් සහිත අංක තහඩුවක් මෙම මෝටර් රථය සතු විය.

අත්අඩංගුවට ගැනීමට හා චෝදනා පමුණුවීමට හේතු විය හැකි කිසියම් තොරතුරක් සැපයීම සඳහා රූබල් මිලියන 3 (~යූරෝ 43,000) ක මුදල් ත්‍යාගයක් පිරිනැමිණි.

ප්‍රතිචාර
:

 ජනාධිපති, ව්ලැඩීමිර් පූටින්, සිය ශෝකය ප්‍රකාශ කරමින් නිම්සෝෆ්ගේ  86-වියැති මව, ඩින එයිඩ්මන් වෙත විදුලි පණිවුඩයක් යවමින් තවදුරටත් කියා සිටියේ, "මෙම අධම සහ නින්දාශීලී අපරාධය සිදු කල අපරාධකාරයන් සහ මෙය පිටුපස සිටිනවුන් සුදුසු පරිදී දඬුවම් ලබන බව සහතික වන ලෙසට අප සියළු දෙය කරමු."

ආශ්‍රිත

බරීස් නිම්සෝෆ් ඝාතනය කරනු ලැබීම


Le congrès universel d'espéranto de 1928 est le  congrès universel d'espéranto, organisé en août 1928, à Anvers en Belgique.

Contexte

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Congrès mondial d'espéranto

1928
Espéranto en Belgique
Anvers
1928 en Belgique

Congrès universel d'espéranto de 1928


Pataudi (en hindi: पटौदी ) es una ciudad de la India en el distrito de Gurgaon, estado de Haryana. Durante el gobierno de la Compañía Británica de las Indias Orientales fue la capital de un pequeño estado principesco, bajo el control de los Nawabs de Pataudi.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 234  a 312 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 21 367 habitantes.

Véase también
 Estado Pataudi

Referencias

Enlaces externos
 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth.

Localidades de Haryana

Pataudi


Agrilus obnotatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1912.

Referências

obnotatus

Agrilus obnotatus


النيبالية هي اللغة الرسمية لنيبال كما يتحدثها أهالي بوتان وبعض سكان التبت وهي واحدة من اللغات الرسمية ال23 للهند ومرتبة الثامنة من حيث ترتيب اللغات في الدستور الهندي ويتحدث بها بعض سكان بورما. حوالي نصف الشعب النيبالي يتحدث النيبالية كلغة أولى في حين يتكلمها باقي السكان كلغة ثانية. يقدر عدد متحدثي اللغة النيبالية كلغة أولى بحوالي 32 مليون شخص والعدد الكلي للمتحدثين بها بأكثر من 40 مليون شخص وهي بالتالي تأتي في المرتبة رقم 56 من حيث أكثر اللغات انتشاراً في العالم. واللغة النبيالية تنتمى لعائلة اللغات الهندوإيرانية.

نظام الكتابة

تعتمد اللغة النبالية في الكتابة نظام ديوناكري وهو نظام للكتابة متبع في كلاً من اللغة الهندية ولغة جزيرة بالي الإندونيسية ويمكن تعميمه على 13 لغة أخرى فيما بينها اللغة النبيالية. وقد نشأ هذا النظام في أوائل القرن الحادي عشر الميلادي. وفيه الحروف من اليسار إلى اليمين.

انظر أيضاً

 فيكرم سامفات

المراجع

رموز نيبال الوطنية
لغات آسام
لغات اشتقاقية
لغات النيبال
لغات أروناجل برديش
لغات بنغال الغربية
لغات بوتان
لغات ذات رمز أيزو 1-639
لغات ذات رمز أيزو 2-639
لغات ذات نمط فاعل-مفعول به-فعل
لغات سيكيم
لغات معيارية
لغات هندية آرية
لغات هيماجل برديش
لغة نيبالية
لغات أوتاراخند

اللغة النيبالية


Dívida ecológica refere-se à dívida acumulada pelos países do Norte Global com os países do Sul Global, devido ao montante histórico de injustiças ambientais, especialmente via exploração de recursos, degradação de habitats naturais e poluição por descarte de resíduos. O conceito foi cunhado por organizações não governamentais do Sul na década de 1990 e sua definição variou ao longo dos anos, por meio de várias tentativas de maior especificação do termo.

Dentro da ampla definição de dívida ecológica, há dois aspectos principais: os danos ecológicos causados ao longo do tempo por um país à outros ou à ecossistemas transnacionais, por meio de seus padrões de produção e consumo; e a exploração de ecossistemas ao longo do tempo por um país em detrimento dos direitos equitativos a esses ecossistemas por outros países.

História
Em 1992, o termo apareceu em duas reportagens publicadas em diferentes lugares do mundo: "Deuda ecológica", em espanhol, no Chile, e "Miljöskulden ", em sueco, na Suécia. O relatório em espanhol, publicado pelo Instituto de Ecologia Política (IEP), foi uma resposta política e ativista às negociações ambientais globais que aconteceram durante a Cúpula do Rio. O texto abordou o debate sobre o patrimônio da natureza, que ocorreu na América Latina desde a década de 1980, sobre como esse patrimônio latino-americano foi historicamente consumido e não devolvido (ou seja, configura-se como um dívida ecológica). Por outro lado, o objetivo do relatório sueco era calcular a dívida sueca para as gerações futuras e destinava-se a servir nacionalmente para o Conselho Ambiental Sueco. Embora o último tenha tido menos influência mundial no debate do conceito, ambos os relatórios têm abordagens opostas ao considerar a dívida ecológica: o primeiro, desde o Sul Global, expressa-o em termos simbólicos, focando os aspectos morais e políticos, enquanto o segundo, desde o Norte Global, tenta quantificá-lo em termos econômicos, monetizá-lo.

Em 1994, o advogado colombiano José María Borrero Navia escreveu um livro sobre a dívida ecológica. A obra referia-se aos passivos ambientais dos países do Norte pela excessiva produção per capita de gases de efeito estufa, tanto historicamente, quanto contemporaneamente. O conceito foi então reutilizado por algumas organizações ambientais do Sul Global. Campanhas sobre a dívida ecológica foram lançadas desde 1997 pela Acción Ecologica do Equador e também pelos Amigos da Terra.

Globalmente, o movimento da dívida ecológica nasceu da convergência de três fatores principais durante os anos 1980 e 1990: (1) as consequências da crise da dívida nos anos 1970 devido ao aumento drástico das taxas de juros (seguido por ajustes feitos pelos Estados Unidos para resolver a estagflação em 1981, colocando os países do chamado terceiro mundo, altamente endividados em uma situação de impossibilidade de pagamento da dívida; (2) o aumento da consciência ambiental, evidente em movimentos ativistas e ações de ONGs presentes na Cúpula do Rio em 1992; (3) um aumento no reconhecimento da violência causada pelo colonialismo ao longo dos anos (a demanda de reconhecimento é de mais de 500 anos, desde que Colombo chegou à América do Norte).

Em 2009, a estudiosa ecofeminista Ariel Salleh explicou como os processos capitalistas em funcionamento no Norte global exploram simultaneamente a natureza e as pessoas, sustentando a existência de uma grande dívida ecológica em seu artigo, "Dívida Ecológica: Dívida Incorporada". Na Cúpula da Terra, na Rio-92, políticos e líderes empresariais do Norte global apresentaram a suposta solução para a crise da dívida externa no Sul global. Eles propuseram "trocas da dívida pela natureza", o que significa essencialmente que os países que possuem abundante biodiversidade e recursos ambientais os entregariam ao Norte global em troca do Banco Mundial reduzir sua dívida.

Ambientalistas feministas, ativistas indígenas e camponeses do Sul Global expuseram como o Norte Global é muito mais endividado com o Sul Global. Salleh justificou isso explicando como o processo de colonização de 500 anos, que envolve a extração de recursos, causou imensos danos e destruição ao ecossistema do Sul Global. De fato, cientistas da Academia Nacional de Ciências estadunidense afirmam que no período entre 1961 e 2000, analisando o custo das emissões de gases de efeito estufa criadas apenas pelos países ricos (o Norte Global), tornou-se evidente que os ricos impuseram mudanças climáticas sobre os pobres, que superam em muito sua dívida externa. Toda essa degradação ambiental equivale a uma dívida ecológica, confiscando os recursos de subsistência das pessoas no Sul Global.

Também em 2009, Andrew Simms usou a dívida ecológica de uma forma mais biofísica e a definiu como o consumo de recursos de um ecossistema que excede a capacidade regenerativa do sistema. Isso é visto em particular em recursos não renováveis em que o consumo supera a produção. Em um sentido geral em seu trabalho, refere-se ao esgotamento dos recursos globais além da capacidade da Terra de regenerá-los. O conceito, neste sentido, é baseado na capacidade de suporte biofísica de um ecossistema; através da medição das pegadas ecológicas, a sociedade humana pode determinar a taxa em que está esgotando os recursos naturais. Em última análise, o imperativo da sustentabilidade exige que a sociedade humana viva dentro dos meios do sistema ecológico para sustentar a vida a longo prazo. A dívida ecológica é uma característica de sistemas econômicos insustentáveis.

Sustentabilidade
Economia ecológica

Dívida ecológica


Masato Furukawa (født 23. september 1995) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub SC Sagamihara.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Masato Furukawa


JUnit er et framework til unit-test af programmeringssprog Java. JUnit blev en vigtig del i udviklingen af metoden til oprettelse af test-drevet udvikling og er en del af en gruppe frameworks til unit-test, der er kendt som xUnit og som udsprang fra SUnit.

JUnit linkes som en JAR-fil ved kompileringen; frameworket findes i pakken junit.framework for JUnit 3.8 og tidligere og i pakken org.junit for JUnit 4 og nyere.

I en undersøgelse fra 2013, som omfattede 10.000 projekter på GitHub, var JUnit, sammen med slf4j-api, de oftest anvendte kodebiblioteker. Kodebibliotekerne anvendtes i 30,7 % af projekterne.

Eksempel på anvendelse af JUnit
I ældre udgaver af JUnit var man tvunget til at lade fixturer arve fra junit.framework.TestCase, men de nye der anvender JUnit 4 behøver ikke gøre dette. Testmetoder skal annoteres med @Test. Efter behov er det endog muligt at lade en metode køre før (eller efter) hver (eller alle) testmetoder med annoteringerne @Before (eller @After) og @BeforeClass (eller @AfterClass).
import org.junit.*;

public class TestFoobar {
    @BeforeClass
    public static void setUpClass() throws Exception {
        // Kod som körs innan den första testmetoden
    }

    @Before
    public void setUp() throws Exception {
        // Kod som körs innan varje test
    }

    @Test
    public void testOneThing() {
        // Kod som testar en del
    }

    @Test
    public void testAnotherThing() {
        // Kod som testar en annan del
    }

    @Test
    public void testSomethingElse() {
        // Kod som testar någonting annat
    }

    @After
    public void tearDown() throws Exception {
        // Kod som körs efter varje test
    }

    @AfterClass
    public static void tearDownClass() throws Exception {
        // Kod som körs efter den sista testmetoden
    }
}

Referencer

Programmering
Javaprogrammering

JUnit


Opel Ascona este o mașină mare de familie produsă de constructorul Opel-german din 1970 până în 1988. A fost produs în trei generații distincte de la 1970 până la 1988, începând cu tracțiune pe spate și se termină ca un derivat al unei mașini cu tracțiune față. În sporturile cu mașini puternice ca motor Ascona 400 este o mașină de raliu condusă de Walter Rohrl ce a câștigat titlul piloțtilor cu numele: Campionatul Mondial de Raliuri ", în sezonul 1982.

Ascona a luat numele de stațiunea de pe malul lacului cu același nume, în Ticino, Elveția, și deja în 1950 o ediție specială a modelului Opel Rekord P1 a fost vândut ca un Opel Ascona, în Elveția, în cazul în care numele a fost folosit din nou în 1968 pentru un localnic ce deținea o versiune adaptată a modelului Opel Kadett B în care producătorii au convins să încapă un motor de 1,7 litri împrumutat de la modelul mai mare care avea să fie un recrd al timpului. Opel Ascona. A fost lansat în 1970 și a fost bine vândut în toată Europa!

Opel Ascona fost introdus în septembrie 1970 și i s-a încheiat producția în luna august 1988, când trebuie înlocuit de către Opel Vectra A!

Automobile germane
Ascona

Opel Ascona