El Consejo Suramericano de Salud es un consejo ministerial de UNASUR, conformado por los ministros de Salud de los países miembros de la Unión de Naciones Sudamericanas. Se trata del segundo consejo emanado de este organismo después del de Defensa, La creación de este órgano, que tiene como objetivo promover políticas sanitarias comunes para todos los países de América del Sur, se creó por decisión de Jefes de Estado y de Gobierno de la Unión de Naciones Suramericanas (UNASUR), reunidos extraordinariamente en Costa de Sauipe, Brasil, el 16 de diciembre de 2008.

El Consejo de Salud Suramericano, se constituye el 21 de abril de 2009, en Santiago de Chile.

Objetivos
 Construir un espacio de integración en materia de Salud.
 Incorporar los esfuerzos y logros de otros mecanismos de integración regional.
 Promover políticas comunes y actividades coordinadas entre los países de la UNASUR.

Estructura

El Consejo Suramericano de Salud (CSS) se compone de Ministras y Ministros de Salud de los Estados miembros de la UNASUR. El Comité Coordinador es responsable por preparar proyectos de los Acuerdos y Resoluciones y está conformado por los representantes titulares y adjuntos de cada Estado Miembro y un representante del MERCOSUR, Organismo Andino de Salud, OTCA y OPS, en calidad de observadores y de forma transitoria.

La Presidencia del consejo corresponde a la ministra o Ministro de Salud del mismo país que ocupa la Presidencia Pro Tempore (PPT) de la UNASUR, y es responsable por coordinar las actividades de todas las instancias y de dirigir la Secretaría Técnica. El mandato del Presidente Pro Tempore tiene duración de dos años, pudiendo aplazarse por más dos, sin la posibilidad de ser sucedido por una presidencia de la misma nacionalidad que la anterior.

El CSS es apoyado por la Secretaría Técnica a cargo de la Presidencia Pro Tempore (PPT) y de dos países de la PPT pasada y siguiente, con la intención de garantizar la continuidad de los trabajos.

Hay también los Grupos Técnicos, que se encargan de analizar, elaborar, preparar y desarrollar propuestas, planes y proyectos que contribuyan a la integración suramericana en salud, de acuerdo al alineamiento establecido por la Agenda de Salud Suramericana. Los Grupos Técnicos se dividen en áreas de trabajo definidas por el Consejo de Salud Suramericano, con una coordinación a cargo de un país y con otro país como coordinador alterno.

Grupos Técnicos

En cumplimiento con el Plan Quinquenal, también elaborado por los Grupos técnicos, se decidió que tratarían de cinco cuestiones.:

Red de Vigilancia y Respuesta en Salud

Articulación de redes de vigilancia y respuesta de los Estados Miembros de la Unasur, siguiendo lo que quedó establecido por el Reglamento Sanitario Internacional (RSI), para que se haga viable la creación de indicadores de factores de riesgo, morbilidad y mortalidad regional; la creación de un Sistema de Monitoreo y Evaluación (M&E) de la red de vigilancia implementada; creación del programa de Capacidad Básica para la Vigilancia y Repuesta al ESPIN y ESPII, implementados en conformidad con el Reglamento Sanitario Internacional (RSI); implementación de estrategias consensuadas para la prevención y control de enfermedades crónicas no transmisibles; creación de una red de Dengue Unasur para mitigar el impacto del dengue en la región; y estímulos al Programa Suramericano de Inmunización.

Desarrollo de Sistemas de Salud Universales

Formación de Sistemas de Salud Universales en los países de Suramérica, reconociendo el derecho intrínseco de los ciudadanos al acceso a la salud y al abordaje inclusivo. La meta es mejorar los niveles de equidad y el acceso a sistemas de salud universales e integrales; crear e implementar un mecanismo de monitoreo y evaluación de los sistemas de salud universales; y garantizar la democratización de los mismos a través del fortalecimiento de los derechos de los ciudadanos y de su participación activa en los espacios de tomas de decisión.

Promoción de la Salud y Acción Sobre los Determinantes Sociales

Fortalecer la promoción de la salud y acción sobre los determinantes sociales con el objetivo de reducir inequidades en cada uno de los países miembros, mediante la generación de información, articulación intersectorial y la participación comunitaria en la formulación, ejecución y seguimiento de las políticas públicas de salud.

Acceso Universal a Medicamentos

Desarrollar estrategias y planes de trabajo que mejoren el acceso a medicamentos, buscando elaborar una política suramericana de acceso universal a medicamentos y promover la producción y utilización de genéricos. Otro objetivo es propiciar un sistema armonizado de vigilancia y control de medicamentos en la Unasur, de manera a promover el acceso a medicamentos seguros, eficaces y de calidad. Otro punto es la formulación de una propuesta para la creación de una política de precios que favorezca el acceso a medicamentos y la reducción de barreras al acceso que se originan de la existencia de derechos de propiedad intelectual y a las barreras originadas por la falta de incentivo a la innovación y desarrollo de medicinas.LA MAS CAPA DE UNASUR ANGIE FIUME

Desarrollo de Gestión de Recursos Humanos

Fortalecer la conducción, formulación, implementación y gestión de los Recursos Humanos en salud. El objetivo es crear políticas sustentables de Recursos Humanos en los países miembros – atendiendo a las áreas técnicas de la Agenda de Salud. También se elaborará un mapeo de más información sobre el proceso de desarrollo de personal en las áreas resaltadas en la Agenda de Salud, lo que incluye la cuestión de la migración de personal calificado y su impacto en los sistemas de salud de la región, el desarrollo de investigación y promoción de liderazgos en áreas prioritarias con base en las promociones del Isags, y la capacitación permanente de las redes de instituciones estructurantes en las áreas prioritarias de la Agenda de Salud de la Unasur.

Redes Estructurantes

Además de los Grupos Técnicos, el Consejo Suramericano de Salud también cuenta con Redes Estructurantes preexistentes y en formación que buscan dispersar el conocimiento en el campo de la salud:

ISAGS

El Instituto Suramericano de Gobierno en Salud es un centro de pensamiento estratégico con objetivo es promover intercambio, reflexión crítica, gestión del conocimiento y generar innovaciones en el campo de la política y gobernanza en salud. Fue creado por el Consejo de Jefas y Jefes de Estado y de Gobierno de la UNASUR reunido en Cuenca, Ecuador, en abril de 2010 y es su Plan Trienal de Trabajo 2012-2015 resulta de las prioridades definidas en el Plan Quinquenal 2010-2015. Su sede está ubicada en Río de Janeiro, Brasil.

Referencias

Unión de Naciones Suramericanas

Consejo Suramericano de Salud


Bílar (enska: Cars) er bandarísk kvikmyndasería, fyrsta kvikmyndin kom út árið 2006 og sú síðasta árið 2017.

Kvikmynd
 Bílar (2006)
 Bílar 2 (2011)
 Bílar 3 (2017)

Kvikmyndagerð í Bandaríkjunum
Kvikmyndir

Disney-kvikmyndir

Bílar (kvikmyndasería)


Giulio Cabianca (Verona, Italija, 19. veljače 1923. – Modena, Italija, 15. lipnja 1961.) je bivši talijanski vozač automobilističkih utrka.

Karijera
Cabianca je trkaću karijeru započeo na utrci Mille Miglia 1948. Sljedeće godine s momčadi O.S.C.A. pobijedio je na nacionalnim utrkama u Ferrari i Tiguilli, a često je nastupao i na utrkama Formule 2. Na utrci Mille Miglia 1952. osvojio je 14. mjesto, ali je u svojoj kategoriji (Sport 1100) bio najbolji. Na utrci 24 sata Le Mansa debitirao je 1955. i osvojio 11. mjesto. Iste godine osvaja 7. mjesto na utrci Targa Florio, ali pobjeđuje u svojoj (Sports 1500cc) klasi. Od 1956. do 1958. pobjeđuje na šest utrka, te je još jednom najbolji u svojoj klasi na utrci Mille Miglia.

U Formuli 1 debitirao je 1958. za momčad O.S.C.A. na Velikoj nagradi Monaka no nije se uspio kvalificirati. Iste sezone nastupa za privatnu momčad Joakima Bonniera na Velikoj nagradi Italije no ne uspijeva završiti utrku. Iduće sezone u Maseratiju 250F nastupa u Monzi, a utrku završava na 15. mjestu. Jedine bodove osvaja na Monzi 1960. vozeći Cooperov T51 bolid pogonjen Ferrarijevim motorom. Na utrci, koju su britanske momčadi BRM, Lotus i Cooper bojkotirale iz razloga što su smatrali da je ovalna staza na kojoj se utrka vozila preopasna za njihove bolide s motorom smještenim iza vozača, Cabianca je osvojio 4. mjesto.

Dana 15. lipnja 1961., Cabianca je testirao Cooperov bolid na trkaćoj stazi u Modeni. Na stazi Aeroautodromo di Modena toga se dana održavala škola utrkivanja. Zajedno sa studentima Cabianca je sjeo u svoj bolid i počeo testiranje. Vozio je smanjenom brzinom, a kad su studenti otišli, Giulio je povećao brzinu. U devetom krugu testiranja Cabianca je doživio nesreću. Iako nikada nije službeno potvrđeno, najvjerojatnije se dogodio kvar na mjenjaču. Bolid je ostao zaglavljen u četvrtoj brzini, kako su poslije nesreće utvrdili istražitelji, te Cabianca nije uspio smanjiti brzinu prilikom ulaska u jedan od zavoja na stazi. Da bi izbjegao udarac u zid, Cabianca je u punoj brzini izašao kroz vrata na stazi, ravno na cestu Via Aemilia. Vrata staze su bila otvorena iz razloga što su kamioni prevozili materijal za izgradnju novog gledališta na stazi.

Cabianca je prvo udario prolaznika Enrica Morea koji je gledao testiranje. Enrico je unatoč teškim ozljedama preživio. Nakon toga, udara biciklista, motorista i minivan na cesti, te još tri parkirana automobila. Motorist Eugenio Stefani i vozač minivana Gino Arboresi su preminuli od udarca, a
biciklist Ivo Messori od materijala koje je prevozio minivan i koji su pali s vozila i usmrtili nesretnog biciklista. Sam Cabianca je nakon svega udario u zid jedne radionice, te preminuo nekoliko sati kasnije u bolnici St. Agostino nedaleko od staze. Imao je 38 godina, a nesreću je doživio na istoj stazi na kojoj je prije četiri godine, također na testiranju, poginuo njegov najbolji prijatelj Eugenio Castellotti.

Rezultati u Formuli 1

Pobjede

1949.
  Ferrara
  Circuito di Tigullio

1951.
  Giro delle Calabria
  Circuito di Senigallia (S1.1)

1952.
  Giro dell'Umbria
  Circuito di Caserta
  Circuito di Senigallia (S1.1)

1953.
  GP Cidonio (S1.1)

1956.
  Coppa d'Oro delle Dolomiti
  Giro delle Calabria
  GP Roma (S750)

1958.
  GP Pergusa (S1.5)
  GP Napoli (S1.5)
  Circuito di Caserta (S2.0)

1959.
  Coppa Sant Ambroeus (S2.0)
  GP Napoli (S1.5)

Izvori

Vanjske poveznice
Giulio Cabianca Racing Reference
Giulio Cabianca Racing Sports Cars

Talijanski vozači Formule 1

Giulio Cabianca


An Carex bonanzensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nathaniel Lord Britton. An Carex bonanzensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex bonanzensis


ශ්‍රී ලංකා‍වේ විවිධ පලාත් වල විවිධ සිංහල කුල පරම්පරාවන් තුලින් ඒ ඒ ජන සම්ප්‍රදායන්ට අදාලව නැටුම්, ගැයුම්, ශාන්තිකර්ම බලි තොවිල් හා යාති කර්ම පුරාණයේ සිට පැවත එයි. එයිනුත් රජ දවස සිට උඩරට පහතරට හා සබරගමු වශයෙන් වෙනස් සම්ප්‍රදායන් අනුගමනය කර ඇත. ඒවාත් තව තව අතු බෙදී කුල පරම්පරා වශයෙන් මේ දක්වා සම්ප්‍රදායන් හා නව්‍ය කරණයට ලක්ව පවතී. පහතරට වන්නම් 32 ක් තිබුණද වර්තමානය වන විට ඒවායෙහි ඇතැම් කොටස් ගිලිහී ගොස් ඇත. පහතරට වන්නම් බොහෝමයක් දඹදෙණි යුගයේ රචනා කර ඇති බව කියැවේ. මෙහි ප්‍රධාන තාලවාද්‍ය භාණ්ඩය වන්නේ පහතරට බෙරය හෙවත් යක් බෙරයයි.

පහතරට  සිංහලන් විසින් ඉතා අපූරුතම නිර්මාණයන් බිහිකර ඇත. මුහුදු ආශ්‍රිත ; හේන් ගොවිබිම මුලකරගෙන ද ජන ජීවිතයේ විශේෂ අවස්ථා අරභයා පහතරට නැටුම් සම්ප්‍රදායක් බිහි වී ඇත.

මෙම සම්ප්‍රදාය තුල විෂය බීජය වී ඇත්තේ පහත රට ජනයාගේ නිරෝගීබව මෙන්ම පරිසරය සතා සිව්පාවන් හා වගාවන් වල පලදාව ආරක්ෂාව උදෙසා වීම විශේෂ වේ. පහතරට ශාන්තිකර්ම මූලික කොටස් 03 කට බෙදේ. එනම්,

 දෙවියන් උදෙසා - මඩු ශාන්ති කර්ම
 සූනියම් සහ සන්නි - රටයකුම හෙවත් රිද්දියාගය
 ග්‍රහයන් උදෙසා - බලි ශාන්ති කර්මය

මෙම ශාන්ති කර්ම අතුරින් මඩු ශාන්ති කර්ම විශේෂ වේ. එනම්, දෙවියන් උදෙසා වීමයි. මෙය මගින් දෙවියන් සතුට උදෙසාත් පිහිට පතාත් මෙම ශාන්ති කර්මය පවත්වන අතර මෙය සස්ශ්‍රීකත්වය උදෙසා කෙරෙන ශාන්තිකර්මයක් වේ.

ගොවි ජනපද ආශ්‍රිත මෙන්ම ගොවි පවුල්වල ශාන්ති උදෙසා මෙම ශාන්ති කර්මය පවත්වනු ලබයි. මෙය සදහා,

අළුත් සහල් මංගල්ල්‍ය
ගම්මඩු ශාන්ති කර්මය
දෙවොල් මඩු ශාන්ති කර්මය ,

වශයෙන් ශාන්ති කර්ම 03 ක් පැවැත්වේ.

කෝළම්

පහතරට  නැටුම් කලාව  ශාන්ති කර්ම වලට පමණක් සිමා වී නොමැත . ඉතාමත් උසස් කලාත්මක  නාට්‍ය අංගයන්ගෙන් සමන්විත කෝලම් නාට්‍ය කලාව පහතරට සම්ප්‍රදාය තුළ  ප්‍රධාන තැනක් ගනියි . ශාන්ති කර්ම වල මෙන්ම  වෙස්මුහුණු පැළඳ  කරන රංගනයන් වුවද  කෝලම් නාට්‍ය කලාව ශාන්ති කර්ම සමග සම්බන්දයක් නොමැත. යටත්විජිත  පාලන සමයේ  තිබු  දුර්වලතාවයන් ඉස්මතු කරමින් පවතින පාලන ක්‍රමය උපහාසයට  සහ විවේචනයට  ලක් කිරිමක්  ප්‍රබලව දැකිය හැකිය.

ඊට අමතරව  ලංකාව ආක්‍රමණය කළ  සහ ලංකාවේ සංක්‍රමණය  කළ විවිධ ජන කොටස් පිළිබඳවද  කෝලම් නාට්‍යය නිර්මාණය වී තිබෙනු දැකගත හැකිය

කෝලම් නැටුම් වල ඇති පිටපත්වල නොයෙකුත් චරිත දක්‌නට ඇත්තේය

සබේ විදාන හා සභාපති පමණක් වෙස් මුහුණු පළඳින්නේ  නැත. සභාපති නික්‌ම ගිය පසු පිළිවෙළින්

ලියනආරච්චි, අණබෙර, නොංචි, පොලිස්, හේවාජසයා, ලෙංචිනා, මුදලි සමග හොංචා,කාපිරි , දෙමළ . මුස්ලිම් . රජ කට්‌ටුව පැමිණේ. ඉක්බිති  රජ හා බිසව පැමිණේ අනතුරුව  සිංහ , ගොන්  කොටි, කව රාක්ෂ , සුරඹා  වල්ලිය.නාග, මරු, ගුරුළු යන රාක්‍ෂ නැටුම් රඟ දැක්‌වේ.

ඉන් අනතුරුව රඟ දක්‌වන්නේ තෝරාගත් කථා පුවතකි. සඳකිඳුරු , මනමේ , ගෝටයින්බර  වැනි ඓතිහාසික කතා පුවතක් හෝ ජාතක කථා පුවතකි

පහතරට ශාන්තිකර්ම
සිංහල නැටුම්

පහතරට නැටුම්


راجا داهر (661–712) هو آخر حاكم هندي للسند وأجزاء من البنجاب في باكستان الحالية قبل الفتوحات الإسلامية في شبه القارة الهندية، بعد أن غزا بلاده محمد بن القاسم الثقفي قائد جيش الدولة الأموية لغزو تلك المنطقة في 7 رمضان عام 89هـ بتكليف وأمر من الحجاج بن يوسف الثقفي.

المراجع

أشخاص من السند
تاريخ السند
تاريخ الهندوسية
تاريخ باكستان
جج نامه
ملكيون هنود في القرن 7
ملكيون هنود في القرن 8
ملوك هندوس
مواليد في أرور

راجا داهر


Hawkeye je izmišljeni superheroj koji se pojavljuje u američkim stripovima koje je objavio Marvel Comics. Stvorili su ga pisac Stan Lee i umjetnik Don Heck, lik se prvi put pojavio kao negativac u Tales of Suspense # 57 (rujan 1964), a kasnije se pridružio Avengers in The Avengers # 16 (svibanj 1965.). Od tada je bio istaknuti član tima. On je također rangiran na # 44 na IGN's Top 100 Comic Book Heroes listu.

Jeremy Renner glumi Hawkeyea u franšizi Marvel Cinematic Universeu, zajedničkom fiktivnom svemiru koji je uspostavio Marvel Studios. Renner je prvi put nastupio u filmu Thor (2011.), a kasnije je igrao veću ulogu u Osvetnici (2012.), Osvetnici: Vladavina Ultrona (2015.), Kapetan Amerika: Građanski rat (2016.), Osvetnici: Rat beskonačnosti (2018.), Osvetnici: Završnica (2019.), te televizijskoj seriji Hawkeye'' (2021.).

Marvel Comics, likovi
Filmski likovi

Hawkeye


Apis mellifera ligustica er ein undirtegund alibýflugna. Útbreiðsla hennar var upphaflega í Ítalíu, en er nú um allan heim, sérstaklega þar sem er Miðjarðarhafsloftslag. Undirtegundin skiftist í 3 til 4 litaafbrigði og ery þau dekkstu frá Ítölsku Ölpunum (leðurlituð) og ljósari eftir því sem þau eru suðrænni. Hún var önnur tegundin sem var grunnurinn að Buckfast býunum

Hún er með brúnan til ljósgulan afturhluta með gulum röndum. Tungan er 6,3 til 6,6mm á lengd.

Tilvísanir

 Klaus Nowottnick: Die Honigbiene. Westarp Wissenschaften-Verlagsgesellschaft, Hohenwarsleben 2004, ISBN 3-89432-523-2, S. 38ff.
 Bruno Pasini e Maria Teresa Falda: L'allevamento di api Regine: Una per Tutte... Tutte per Una. Edito da Aspromiele (copyright Unaapi).

Býflugur

Apis mellifera ligustica


The String Quartet No. 14 in C minor, Op. 131, was completed by Ludwig van Beethoven in 1826. It is the last-composed of a trio of string quartets, written in the order Opp. 132, 130 (with the Große Fuge ending), 131.

It was Beethoven's favourite of the late quartets: he is quoted as remarking to a friend that he would find "a new manner of part-writing and, thank God, less lack of imagination than before". It is said that upon listening to a performance of this quartet Schubert remarked, "After this, what is left for us to write?" Schumann said that this quartet and Op. 127 had a "grandeur ... which no words can express. They seem to me to stand ... on the extreme boundary of all that has hitherto been attained by human art and imagination."

This work is dedicated to Baron  as a gesture of gratitude for taking Beethoven's nephew Karl into the army after a suicide attempt. Beethoven died before the work's publication by Schott Music and before its first performance, the date of which is uncertain.

Music
About 40 minutes in length, it consists of seven movements played without break:

{| class="wikitable"
|+
!
!style="width: 515px;" |Tempo indication(s)
!Key
!Meter
!Length
|-
|I.
|Adagio ma non troppo e molto espressivo
|style="white-space: nowrap;" | C minor
|style="text-align: center;" |
|About 7 minutes
|-
|II.
|Allegro molto vivace
|style="white-space: nowrap;" | D major
|style="text-align: center;" |
|About 3 minutes
|-
|III.
|Allegro moderato – Adagio
|style="white-space: nowrap;" | B minor
|style="text-align: center;" |
|About 45 seconds
|-
|IV.
|Andante ma non troppo e molto cantabile – Più mosso – Andante moderato e lusinghiero – Adagio – Allegretto – Adagio, ma non troppo e semplice – Allegretto
|style="white-space: nowrap;" | A major
|style="text-align: center;" |
|About 14 minutes
|-
|V.
|Presto
|style="white-space: nowrap;" | E major
|style="text-align: center;" |
|about 5 minutes
|-
|VI.
|Adagio quasi un poco andante
|style="white-space: nowrap;" | G minor
|style="text-align: center;" |
|About 2 minutes
|-
|VII.
|Allegro
|style="white-space: nowrap;" | C minor
|style="text-align: center;" |
|About 6 minutes
|}
The Op. 131 quartet is a monumental feat of integration. While Beethoven composed the quartet in six distinct key areas, the work begins in C minor and ends in C major. The finale directly quotes the opening fugue theme in the first movement in its second thematic area. This type of cyclical composition was avant-garde for a work of that period. Joseph Kerman wrote: "blatant functional reference to the theme of another movement: this never happens". (It had happened in some other Beethoven works such as the Piano Sonata Op. 101, Cello Sonata Op. 102 No. 1, and the Fifth and Ninth Symphonies; it had even happened before in Joseph Haydn's Forty-Sixth Symphony. Nevertheless, Op. 131 is the first Beethoven work in which the quotation is integrated completely into its new context instead of appearing like an explicit quotation, though even this effect had been anticipated the previous year in the young Felix Mendelssohn's Octet, and much earlier in Christian Latrobe's A major Piano Sonata dedicated to Haydn.)

Op. 131 is often grouped with  132 and 130. There is motivic sharing among the three works. In particular, the "motto" fugue of the leading note rising to the tonic before moving to the minor sixth and then dropping down to the dominant is an important figure shared by these works.

This quartet is one of Beethoven's most elusive works musically. The topic has been written about extensively from very early after its creation, from Karl Holz, the second violinist of the Schuppanzigh Quartet, to Richard Wagner, to contemporary musicologists today. One popular topic is a possible religious/spiritual genesis for this work, supported by similarities to the Missa Solemnis. In the first movement of Op. 131, the continually flowing texture resembles the Benedictus and the Dona Nobis Pacem from the earlier work. In addition, whether purposely or not, Beethoven quotes a motivic figure from Missa Solemnis in the second movement of the quartet.

A week before Schubert's death, his and Beethoven's friend Karl Holz and his string quartet visited to play for him. The last musical work Schubert had wished to hear was the String Quartet No. 14; Holz later recalled that "Schubert was sent into such transports of delight and enthusiasm and was so overcome that we all feared for him."

The piece was featured in the plot of the 2012 film A Late Quartet. It also featured in the Band of Brothers episode "Why We Fight".

Analysis

I. Adagio ma non troppo e molto espressivo
A fugue based on the following subject, which contains (bars 2–3) the second tetrachord of the harmonic minor scale, the unifying motif of Beethoven's last string quartets:

Richard Wagner said this movement "reveals the most melancholy sentiment expressed in music". Joseph Kerman calls it "this most moving of all fugues". J.W.N. Sullivan (1927, p. 235) hears it as "the most superhuman piece of music that Beethoven has ever written." Philip Radcliffe says "[a] bare description of its formal outline can give but little idea of the extraordinary profundity of this fugue."

II. Allegro molto vivace
A delicate dance in compound duple meter in the key of D major, in compact sonata form based on the following folk-like theme:

III. Allegro moderato – Adagio
In the spirit of recitativo obbligato following the key of B minor; the modulation from B minor to E major functions as a short introduction to the next movement.

IV. Variations
This, the central movement of the quartet, is a set of 7 variations (6 complete and 1 incomplete, with coda) on the following simple theme in A major shared between the first and second violins:

The tempo indications of the variations are: Andante ma non troppo e molto cantabile – Andante moderato e lusinghiero – Adagio – Allegretto – Adagio, ma non troppo e semplice – Allegretto

This movement is the apotheosis of the 'Grand Variation' form from Beethoven's late period.

V. Presto
In E major, this is a brilliant scherzo (though in duple rather than triple time), based on the following simple idea:

Towards the end of the scherzo, there is "an astounding" passage of pianissimo sul ponticello writing for all the instruments, mostly on their highest strings." Joseph Kerman asks "Was this a sound Beethoven had actually heard, back in the days when he was hearing, or did he make up the sound for the first time in 1826? Beethoven deaf was quite capable of 'hearing' or imagining or inventing not only relationships between notes but also sonorities pure and simple."

VI. Adagio quasi un poco andante
In G minor, this movement is in bar form with a coda, which serves as a slow, sombre introduction to the next movement.

VII. Allegro
The finale is in sonata form and returns to the home key of C minor. The first subject has two main ideas:

The violent rhythm in this subject is contrasted with the soaring, lyrical second theme:

References

Sources

Further reading

External links

 Performance by the Orion String Quartet from the Isabella Stewart Gardner Museum in MP3 format
 , PDF and Finale files
An account of the relation among Beethoven, his nephew Carl, and the dedicatee Joseph von Stutterheim, further on the circumstances behind the dedication of this quartet.
Commentary by Robert Winter, interviewed by Jason Lopez, on the quartet as it is played, telescoped down to 17 minutes, 31 October 2010
, Alban Berg Quartett
, organ arrangement by Iris Lan

String quartet 14
1826 compositions
Compositions in C-sharp minor
Music dedicated to family or friends

String Quartet No. 14 (Beethoven)


Salkım, Kızıltepe - Mardin ili Kızıltepe ilçesine bağlı mahalle
 Salkım, Kavaklıdere - Muğla ili Kavaklıdere ilçesine bağlı mahalle
 Salkım, Bitki Bilimi - Bitki biliminde ana saptan çıkan yan çiçekleri, sapları hep aynı uzunlukta olan çiçek durumu

Salkım


ويليغتون روبسون بينا دي أوليفيرا  (مواليد 26 أغسطس 1979 في فيرناندوبوليس - البرازيل) لاعب كرة قدم برازيلي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى مالقا الإسباني منذ 2007 في مركز قلب الدفاع .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في سويسرا
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بلدية فرناندوبولس
رياضيون برازيليون مغتربون في البرتغال
رياضيون برازيليون مغتربون في إسبانيا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو الدوري البرازيلي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري البرتغالي الدرجة الأولى
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو بارانا
لاعبو بينفايل
لاعبو دوري السوبر السويسري
لاعبو غراسهوبرز زيورخ
لاعبو كرة القدم البرازيليون
لاعبو كرة قدم برازيليون
لاعبو كرة قدم رجالية برازيليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون برازيليون
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في سويسرا
لاعبو كرة قدم من ولاية ساو باولو
لاعبو نادي مالقا
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1979

ويليغتون روبسون بينا دي أوليفيرا


علما هي بلدة لبنانية تقع في محافظة الشمال، قضاء زغرتا، وترتفع عن مستوى سطح البحر 300م.

تبلغ مساحتها 6000 كلم2 ويبلغ عدد سكانها حوالي 5000 نسمة.

يتألف مجلس بلديتها من 12 عضواً .

مصدر
 وزارة الداخلية اللبنانية

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
تجمعات سنية في لبنان
تجمعات مارونية في لبنان
قرى لبنان
قضاء زغرتا

علما (لبنان)


An Gastrochilus patinatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Nicholas Ridley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Schltr.. An Gastrochilus patinatus in nahilalakip ha genus nga Gastrochilus, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gastrochilus

Gastrochilus patinatus


Aceasta este o listă cu stele din  Crucea Sudului (constelație), sortate după strălucire descrescătoare.

Note

Legături externe

Liste
Constelația Crucea  Sudului

Listă de stele din constelația Crucea Sudului


La route régionale 357 () est une route régionale allant du quartier de Helilä à Kotka jusqu'à Anjala à Kouvola en Finlande.

Présentation
La seututie 357 est une route régionale de la vallée de la Kymi.
Elle sert en partie de route parallèle à la route nationale 15.

La route part de la sortie 77 de la route nationale 7 et se termine a Anjala en croisant la seututie 354.
La route 357 donne accès à l'aérodrome de Kymi.
Le pont de Susikoski enjambe le Kymijoki entre Huruksela et Anjala.

Références

Annexes

Liens externes

Cartes

Articles connexes
 Seututie

357

Transport à Kotka
Transport à Kouvola

Seututie 357


La isla de Waulsort () es una pequeña isla fluvial situada a orillas del río Mosa, cerca de la localidad del mismo nombre, en el complejo portuario de Waulsort, en Bélgica. Es fácilmente accesible gracias al muelle y el puente construidos. La isla está situada en una zona bastante recogida y disfruta de mucho sol. El microclima creado por lo tanto implica el desarrollo de determinadas plantas termófilas.
Administrativamente hace parte de la provincia de Namur, de la Región Valona, al sur de Bélgica. Tiene una superficie de 1,03 hectáreas.

Véase también
 Isla Dětský
 Isla de Ulong
 Isla de Umata
 Isla de Vieilles

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de Localización

Waulsort

Isla de Waulsort


Dünya Çapında Ağ Konsorsiyumu (World Wide Web Consortium ya da kısaca W3C), Ekim 1994'te Ağ'ın mucidi Tim Berners-Lee tarafından MIT ve CERN bünyesinde kurulmuş olan uluslararası Dünya Çapında Ağ (WWW) standartlarını belirleyen örgüttür.

Birliğin standartlarına uyan ağ tarayıcıları
 Mozilla Firefox
 Opera
 Internet Explorer
 Apple Safari
 Google Chrome
 Yandex Browser
 Microsoft Edge

Birliğin belirlediği standartlar
 HTML
 MathML
 XHTML
 XML
 SVG
 PNG

Kaynakça
 W3C

World Wide Web Consortium


Victor Moldovan (n. 5 mai 1885, satul Fundătura, comuna Iclod – d. secolul al XX-lea) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Victor Moldovan a fost economist.

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a reprezentat, ca delegat supleant al Cercului electoral Huedin, imputernicit al
Consiliului Național Român din Iniu (azi Fundătura), com. Iclod. A fost deputat de Năsăud prin 1926.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1885
Decese în secolul al XX-lea
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Economiști români
Oameni din județul interbelic Cluj

Victor Moldovan (delegat)


Kremasyon, ölen kişinin cesedinin yaklaşık olarak 900-1200 derece sıcaklıkta en az 70 dakika yakılması olayı.

İlk kremasyon uygulaması prehistorik döneme kadar uzanmaktadır. Eski insanlar alev ve ısının tüm nimetlerinden faydalanmaya çalışmışlardı. Bronz çağı ile birlikte Grek yarımadası ve Anadolu'da cesedin yakılarak ruhun göğe yükselmesi amaçlanıyordu. Bundaki amaç ruhun özgür olması idi. Roma İmparatorluğu döneminde kremasyon uygulaması yapılmakta ve küller de urne denen kaplarda saklanmaktaydı.

Orta Avrupa'da MS.400'lerde Hristiyanlığın yaygınlaşmasıyla kremasyon yerine toprağa gömülme uygulamalarına geri dönüldü. Batı kültüründe tekrar kremasyon uygulamasına 1800'lerde dönüldü. 1896 yılında Floransa şehrinde yapılan Uluslararası Tıp Konferansı'nda kremasyon uygulaması, halk sağlığı ve toprakların yaşam için korunması önerisi kabul gördü ve bu karar Avrupa, Amerika ve Avustralya'da hızla yayıldı.

1873 yılında Prof. Bruno Brunetti tarafından geliştirilen kremasyon fırını Viyana'daki sergide görücüye çıktı. Kraliçe Viktorya'nın Operatör Hekimi Sir Henry Thompson tarafından ilk kremasyon cemiyeti halk sağlığı amaçlanarak kuruldu. 1878'de Avrupa'nın ilk teknolojik krematoryumları Woking, Birleşik Krallık ve Gotha, Almanya'da faaliyete geçti.

Kremasyon süreci

Bir ölüm söz konusu olduğunda, ceset yakılmadan önce 48 saatlik bir bekleme süresi vardır. Bu süre yerel otoriteden gerekli kanuni izinlerin alınması için elzemdir. Bu süre zarfında cesedin kimlik ve DNA örneklerinin hepsi kayda geçirilir ve vasiyetine göre kadavradan alınabilecek organlar da transplantasyon için alınır. Cesedin kremasyon için vücudunda bulunan bütün suni protez ve metal cihazlardan arındırılması gerekir. Ceset metal bir kutu ya da krematoryum fırınına uygun bir tabutta, ailesinin izni ve şahitlerin huzurunda yerleştirilir.

Kremasyon fırını çalıştırılarak sıcaklığın önce 900 °C sonra 1200 °C yükselmesi sağlanır. Bu süreç sonunda sanıldığı gibi ceset kül haline gelmez geride toplam 2.5–3 kg ağırlığında kemik kırıkları kalır. Krematoryum modeline bağlı olarak yetişkin bir cesedin yakılması işlemi 80-120 dk. sürer. Kremasyon işlemi tamamlandığında parçaların soğuması beklenir ve mekanik bir öğütücüden geçirilerek tamamı toz halinde özel bir kaba (urne) alınır.

Kalıntıların Saklanması Veya Imha Edilmesi
Yakılan kalıntıların hem bölgesel yasalara hem de dini inançlara bağlı olarak çeşitli şekillerde ve yerlerde dağılacağı çeşitli hizmetler vardır. Some, bir helyum balonuyla, havai fişeklerle, av tüfeği mermilerinden vurularak, tekneyle veya bir uçaktan dağılır. Bir servis, yakılan kalıntıların ruj tüpü büyüklüğünde bir örneğini, atmosfere tekrar girmeden önce yıllarca (ancak kalıcı olarak değil) kaldıkları alçak dünya yörüngesine gönderir. Kül kolumbaryum ve kripta gibi yapılarda da saklanabilir.

Bazı şirketler, yakılan kalıntıların bir kısmını daha sonra mücevher haline getirilebilecek sentetik elmaslara dönüştürmek için bir hizmet sunmaktadır. Bu "yakma mücevheri" aynı zamanda cenaze takıları, hatıra takıları veya anıt takıları olarak da bilinir. Yakılan kalıntıların bir kısmı, kremasyon mücevherleri olarak bilinen özel olarak tasarlanmış bir madalyonda tutulabilir veya hatta özel cam hatıralara ve cam kürelere üflenebilir.

Yakılan kalıntılar ayrıca, çömlek ve çimento ile yapay bir resifin bir kısmına dahil edilebilir veya ayrıca boyaya karıştırılabilir ve ölen kişinin portresi haline getirilebilir. Bazı bireyler, hatıra portreleri için dövme mürekkebinde çok az miktarda kalıntı kullanırlar.

Kaynakça

İnsinerasyon
Yangın
Ölüm gelenekleri

Kremasyon


Proštinska buna, pobuna seljaka Proštine protiv fašističkog terora. Započeta na početak veljače 1921., a ugušena 5. travnja 1921. godine. Gotovo se istodobno u susjednoj Labinštini odvijao pokret rudara poznat kao Labinska republika, a oboje su bili pokušaj otpora ugnjetavanoga stanovništva fašističkim paravojnim i paradržavnim grupacijama, koje su nakon talijanske okupacije i Rapallskoga ugovora, uz prešutan pristanak službenih vlasti, terorizirale Hrvate i Slovence te ideološke neistomišljenike u Istri. Radi zastrašivanja pučanstva fašističke su skvadre upadale u istarska sela. Prvi takav pohod u Krnicu i Proštinu poduzele su u noći 2. na 3. veljače 1921., drugi sredinom ožujka, a treći početkom travnja iste godine. Zbog toga su Proštinari odlučili pružiti organizirani otpor. Glavni organizator otpora bio je Ante Ciliga, koji je na Proštini, zajedno s tamošnjim komunistima, osnovao partijsku organizaciju. Postrojbe regularne talijanske vojske i policije s 400-tinjak pripadnika, te sa 100-tinjak članova fašističkih skvadra upale su u proštinska sela 5. travnja 1921. i slomile otpor tamošnjih tristotinjak slabo naoružanih seljaka. Fašisti su spalili selo Šegotiće te još nekoliko kuća u ostalim selima. Od 400 osoba privedenih u puljski istražni zatvor, protiv 12-orice pokrenut je kazneni postupak, ali su odlukom talijanske vlade potpali pod opću političku amnestiju i oslobođeni daljnjega sudskoga progona.

Izvori

Hrvatska vojna povijest
Hrvatski krajevi izvan Jugoslavije (1918. – 1945.)
Antifašizam

Proštinska buna


Sunam es una ciudad de la India en el distrito de Sangrur, estado de Punyab.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 242  a 137 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 57 030 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Punyab (India)

Sunam


An Dipodium hamiltonianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frederick Manson Bailey. An Dipodium hamiltonianum in nahilalakip ha genus nga Dipodium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dipodium

Dipodium hamiltonianum


Mehmet Ali Kıraç, Türk basketbolunun ve iş dünyasının önemli isimlerinden biridir. 8 Aralık 1953 yılında Osmaniye'de doğan Kıraç, babası Özkul Kıraç kansere yenik düşene kadar çeşitli ve önemli basketbol takımlarında görev almış özellikle zamanının en iyi takımlarından olan Güney Sanayi ve Altın Ordu takımlarında uzun süre forma giymiştir. Ayrıca Adana Demirspor Basketbol ve Muhafızgücü takımlarını lige çıkaran yıldız oyuncular arasında yer alır. 1976 yılında Brüksel, Belçika'da düzenlenen ordular arası Dünya şampiyonasında forma giymiş daha sonra 1987 yılında elim bir kaza neticesinde Güney Sanayi takımının dört oyuncusunun vefatı sonrası basketbolu bırakmıştır.

Ailesine destek olabilmek için Mehmet Ali Kıraç, babasından devraldığı sigortacılık mesleğinde de çok önemli başarılara imza atmıştır. Sıfırdan yola çıkarak acenteliğini yaptığı firmayla Bölgenin en büyük acentelerinden biri olmayı başaran sigortacı, Adana Ticaret Odası, Meclis üyeliği, ATOSEV Yönetim Kurulu Başkanlığı Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği Konsey Üyeliği, Adana Sigorta acenteleri Derneği (ADASAD) Onursal Başkanlığı, Adana Genç İş Adamları Derneği Kurucu Üyeliği, ATO Üniversitesi Eğitim ve Kültür vakfı mütevelli heyeti üyesi, Türkiye Sigorta acenteleri Federasyonu Başkan Vekilliği ve Sigorta acenteleri İcra Kurulu Üyeliği, Tüm Engellilerin sıkıntı ve sorunlarının çözümünde Fahri Başkanlıklarınıda yapmak gibi önemli yönetim kademelerinde görev almıştır. Ayrıca Kıraç, Sigorta acenteleri ve Eksperleri'nin, 2008 yılında yürürlüğe giren 'Sigortacılık Yasası'nda yer alıp özerkliklerinin sağlanması konusundaki yaklaşık 20 yıllık mücadelesini kazanmasını sağlayan bir avuç insandan biridir.

Evli ve üç çocuk babası Mehmet Ali Kıraç, 2004 yılında "mesane kanseri"ne yakalanmış, uzun süre bu hastalıkla savaştıktan sonra kanseri yenmeyi başarmıştır. Ancak 2006 yılında yine mesenasinden İsviçre'de geçirdiği bir ameliyat sonrası, doktor hatası yüzünden belden aşağası kısmi felç olmuştur. Bu durumuna rağmen hala sigorta acentelerinin daha iyi yerlere gelmesi için mücadelesini devam ettirmektedir.

Ayrıca, Adana'nın ve Türkiye'nin önemli iş adamlarından biri olan Mehmet Ali Kıraç, Toros Mahallesi'e yaptırdığı Mehmet Ali Kıraç Sağlık Ocağı ile Adana'ya ve sağlık alanına desteğini kantılamıştır.

1953 doğumlular
Türk erkek basketbolcular
20. yüzyıl Türk iş insanları
21. yüzyıl Türk iş insanları
Osmaniye doğumlular
Bilgi kutusu bulunmayan sporcular

Mehmet Ali Kıraç


Eva Boto (* 1. Dezember 1995 in Dravograd) ist eine slowenische Popsängerin.

Sie konnte sich bei der slowenischen Vorentscheidungsshow, der erstmals ausgestrahlten Castingshow Misija Evrovizija, gegen 31 weitere Kandidaten, zuletzt gegen die Zwillinge Nika & Eva Prusnik, durchsetzen und gewann mit dem Titel Verjamem. Sie durfte daher ihr Land beim Eurovision Song Contest 2012 im zweiten Halbfinale vertreten. Nach Auswertung der Televoting-Ergebnisse konnte sie sich allerdings nicht für das zwei Tage später stattfindende Finale qualifizieren.

Weblinks

 Slowenien: Eva Boto bei eurovision.de
 Offizielle Webseite von Eva Boto (englisch)
 Eva Boto's Auftritt beim Eurovision Song Contest 2012 auf youtube.com

Einzelnachweise

Popsänger
Musiker (Slowenien)
Interpret eines slowenischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Slowene
Geboren 1995
Frau

Eva Boto


Douglas MacArthur (26 Ocak 1880 – 5 Nisan 1964), II. Dünya Savaşı'nda Pasifik Cephesi'ndeki Müttefik kuvvetlere komuta eden Amerikalı 5-yıldızlı "Ordu Generali" ("General of the Army", Avrupa ordularındaki muadili Mareşal rütbesidir). Savaş sonrasında Japonya'daki Müttefik işgal kuvvetlerinin komutanı olarak bu ülkeyi yönetmiş ve Kore Savaşı'nın ilk dokuz ayında Birleşmiş Milletler kuvvetlerinin komutanlığını yapmıştır.

Gençliği
Yüksek rütbeli bir subay olan Arthur MacArthur'la Mary Hardy MacArhur'un üçüncü oğluydu.Hırslı bir kadın olan annesinden büyük ölçüde etkilendi. 1903'te West Point'teki ABD Askeri Akademisi'ni sınıf birincisi olarak bitirdi. On yıl boyunca emir subayı ve istihkam subayı olarak hizmet ettikten sonra dört yıl Genelkurmayda çalıştı. 1914'te Meksika'da Veracruz'u işgal eden ABD birliklerinde görev aldı. 1917-1919 arasında 42. Tümen komutanlığında görevlendirilerek Fransa'daki çarpışmalara katıldı ve savaşı izleyen Ren işgali sırasında kurmay başkanlığı ve tugay komutanlığı yaptı. 1920'lerde, yöneticiliğini üstlendiği West Point'te köklü reform uygulamalarını başlattı; William Mitchell'in başkanlığındaki askeri mahkemede görev aldı; Filipinler'de komutanlık görevleri üstlendi; ABD'de kolordu bölgesini yönetti ve 1928 Amerikan Olimpiyat Komitesi'nin başkanlığını yürüttü.

1918'de general olmasının ardından rütbesi sürekli yükselerek 1930'da kara kuvvetleri kurmay başkanlığına getirildi. Büyük Bunalım'ın etkilerinin görüldüğü yıllarda kara kuvvetlerinin gücünü korumaya çalıştı. 1932 ortasında I. Dünya Savaşı'nda çarpışmış yaklaşık 12 bin emekli askerin aylık bağlanması istemiyle Washington'da düzenlediği gösterileri askeri kuvvetlerle dağıttı.  1935-1941 arasında Filipinler askeri danışmanı (ve mareşali) olarak görevliyken bir Filipin savunma gücü kurmaya çalıştı. Aralık 1937'de Jean Faircloth ile evlendi. Tek oğlu olan Arthur ertesi yıl Manila'da doğdu.

II. Dünya Savaşı

Temmuz 1941'de yeniden aktif göreve çağrılan MacArthur aralıkta savaş başlayınca Filipinler'de Japonlara başarılı bir geciktirme harekâtını yönetti. Japon ordusu karşısında, Filipinler'den birlikleriyle birlikte geri çekilirken söylediği "I shall return" (Geri döneceğim) sözü ile ün kazandı. Mart 1942'de Avustralya'da görevlendirilerek Güneybatı Pasifik Cephesi'nde Müttefik kuvvetlerin komutanlığına getirildi. Kısa sürede Yeni Gine'de bir saldırı başlatarak, Ocak 1943'te Japonları Papua'dan sürdü.1943-1944'te giriştiği bir dizi harekât sonucunda Yeni Gine'de Lae'dan Sansapor'a kadar stratejik noktaları ele geçirdi; ayrıca Admiralty Adalarıyla New Britain Adasının batısını aldı.

Formoza yerine önce Filipinler'in ele geçirilmesi yolundaki önerisinin kabul edilmesi üzerine, 1944 sonbaharında Morotai, Leyte ve Mindoro'ya saldırdı.Leyte harekâtına kadar önemli bir lojistik destek sağlayamadığından savaş planlarını Pasifik Donanması'nın küçük çaptaki yardımlarıyla yürütebildi.Üstlerinin Avrupa'daki savaş etkinliklerine ve sorumlusu olduğu Güneybatı Pasifik bölgesi yerine Orta Pasifik Cephesi'ne öncelik vermesini yoğun biçimde eleştirdi.

En büyük harekâtlarını 1945'te yedi aylık Luzon seferinde gerçekleştirdi. Ayrıca aynı yılın ilkbaharında Güney Filipinler ile Borneo'yu da yeniden ele geçirdi. Bu arada Yeni Gine'de ve Solomon Adalarında zorlukla yürütülen temizlik harekâtının yürütülmesini Avustralya ordusuna bıraktı. Nisan 1945'te ABD'nin Pasifik ordusunun komutanlığına atandı. 2 Eylül 1945'te Tokyo Körfezi'nde komutanlık gemisi olan USS Missouri zırhlısında yapılan ve Japon İmparatoru'nun Japonya tarihinde ilk defa sarayından çıkarak geldiği Japonya'nın teslim törenini düzenledi.

1945-1951 arasında Japonya'daki Müttefik işgal kuvvetlerinin komutanı olarak Japon ordusunun dağıtılmasını, militarizm yanlılarının temizlenmesini, ekonominin canlandırılmasını ve liberal bir anayasanın hazırlanmasını sağladı. Toprakların yeniden dağıtımı, eğitim, çalışma, kamu sağlığı ve kadın hakları konularında önemli reformları başlattı. Japonya'da kaldığı süre boyunca ABD Uzakdoğu kuvvetlerinin komutanlığını da üstlendi.

Kore Savaşı
1950'de Kore Savaşı başlayınca buradaki Birleşmiş Milletler kuvvetlerinin komutanlığına getirildi.Kuzey Kore'nin ilerlemesini en güneydeki Pusan yakınlarında durdurduktan sonra, Eylülde Kore yarımadasının orta-batısındaki İncheon limanına gözüpek bir çıkarma harekâtını gerçekleştirdi.Ekimde Kuzey Kore içlerinde Çin hududuna kadar ilerleyerek Kuzey Kore ordusunu hızla dağıttı. Ama kasımda Çin Birliklerinin 38. paralelin kuzeyindeki kuvvetlerine saldırması üzerine Seul'ün güneyine çekilmek zorunda kaldı.İki ay sonra ise saldırıya geçerek yeniden Kuzey Kore'ye girdi.

Şubat 1951'de Türk Tugayı'nın karargahını ziyaret ederek, kahramanlıklarını gördüğü Türk subaylarına Birleşmiş Milletler Liyakat Madalyalarını bizzat taktı. Ayrıca, başarılı muharebelerinden dolayı Türk Tugayı'na Amerikan Kongresince verilen Mümtaz Birlik Nişanı ve beratını Türk Tugayı Komutanı Tuğgeneral Tahsin Yazıcı'ya teslim etti. Bu vesileyle yaptığı konuşmada, 20 sene önce Ankara'ya gelip Atatürk ile tanıştığını anlattı. Ayrıca, kendisinin Birleşmiş Milletler Orduları Komutanlığı Karargahındaki haritalarda Türk Tugayının kısaca "BBB" harfleriyle, yani "Bravest of the Braves Brigade" (Cesurların En Cesuru Tugay) olarak ifade edildiğini söyledi. Türk birlikleriyle ilgili tek şikâyetinin, sahadaki birlik komutanlarının kendi inisiyatiflerini kullanarak, detayları verilen talimatları bazen göz ardı etmeleri ve istenen neticeye daha değişik yollardan ulaşmaları olduğunu belirtti.

11 Nisan 1951'de Amerika Birleşik Devletleri başkanı Truman'ın emirlerine uymaması ve savaşı Çin topraklarına genişletmeye yönelmesi nedeniyle Harry S. Truman tarafından komutanlık görevinden azledildi. II. Dünya Savaşı öncesinden beri ilk kez ABD'ye dönüşünde geniş bir halk desteğiyle karşılandı. Ama görevden alınmasıyla ilgili, kamuya açık olarak yürütülen bir Senato soruşturmasının ardından da desteğini yitirdi.

1948 ve 1952'de muhafazakâr Cumhuriyetçi Parti çevreleri MacArthur'un başkan adayı olmasını sağlamak için yoğun girişimlerde bulundularsa da bunu gerçekleştiremediler. 1952 yılındaki Başkanlık seçimlerinde Cumhuriyetçi Parti adayı olan MacArthur'un arkadaşı ve 2. Dünya Savaşı sırasında Avrupa Müttefik Kuvvetleri Başkomutanı olan Dwight Eisenhower Başkan seçildi. MacArthur ise 1952'de Remington Rand Inc.'in yönetim kurulu başkanlığını üstlendi. New York kentinde sakin bir yaşam sürdürdü.General Douglas McArthur askerlik yaşamı boyunca üzerinde hiç silah taşımamıştır

Kaynakça

1880 doğumlular
1964 yılında ölenler

Amerikalı generaller
Amerikalı antikomünistler
Birleşik Devletler Askerî Akademisinde öğrenim görenler
I. Dünya Savaşı'nda Amerikalı askerler
II. Dünya Savaşı'nda Amerikalı askerler
Kore Savaşı'ndaki Amerikalı askerler

Onur Madalyası
Mor Kalp Nişanı sahipleri
Liyakat Nişanı (Amerika Birleşik Devletleri) sahipleri

Amerika Birleşik Devletleri Harp Okulu kişileri

Washington, DC'de ölenler
Feldmareşaller

Douglas MacArthur


Machemer ist der Familienname folgender Personen:
 Gabriel Machemer (* 1977), deutscher Schriftsteller und Künstler
 Hans Machemer (* 1934), deutscher Zellbiologe und Universitätsprofessor
 Helmut Machemer (1903–1942), deutscher Augenarzt und Truppenarzt
 Peter Machemer (1937–2020), deutscher Professor für Psychologie und Psychotherapie
 Robert Machemer (1933–2009), deutsch-US-amerikanischer Augenarzt

Machemer


وزارة الخارجية هي إحدى الحقائب الوزارية في دولة ما. ومن يحملها يطلق عليه اسم وزير الخارجية. مهام وزارة الخارجية هي تنظيم العلاقات الخارجية والدبلوماسية مع الدول؛ وذلك بتنظيم رحلات الهجرة الوافدة على البلد، أو الخارجة منه؛ وذلك بفتح سفارات تابعة للدولة في الدول التي تربطها معها علاقات دبلوماسية.

قائمة الدول

مراجع

دبلوماسية
سياسة خارجية
قوائم المنظمات
قوائم وزارات حكومة
مجموعات مفهرسة
وزارات شؤون خارجية
وزراء حكومة حسب الحقيبة الوزارية
وزراء خارجية

وزارة الخارجية


Esenler, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Ankara iline 63 km, Kızılcahamam ilçesine 26 km uzaklıktadır.

Nüfus
68

Dış bağlantılar

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Esenler, Kızılcahamam


Arkeler, Arkea (Yunanca αρχαία "eskiler"den türetme; tekil olarak Arkaeum, Arkaean veya Arkaeon) veya Arkebakteriler, canlı organizmaların bir ana bölümüdür.

Yabancı literatürde bu gruptaki canlılar Archaea veya Archaebacteria, grubun tek bir üyesi ise tekil olarak Archaeum, Archaean veya Archaeon olarak adlandırılır.

Arkeler, Bakteriler ve Ökaryotlar; Üç-Saha Sistemi'nin () temel gruplarını oluştururlar. Bakteriler gibi arkeler de çekirdeği olmayan tek hücreli canlılardır, yani prokaryotlardır (prokaryotlar altı-âlemli sınıflandırmada Monera olarak adlandırılırlar). İlk tanımlanan arkeler sert koşullarda bulunmuş olmalarına rağmen arkelere sonradan hemen  her habitatta rastlanmıştır.

Bu üst aleme ait tek bir organizma "arkeli" (Arkea'ye ait anlamında; ) olarak adlandırılır. Bu sözcük, sıfat olarak da kullanılır.

Tarihçe
1977'de Carl Woese ve George Fox, prokaryotları 16S rRNA dizinlerine göre sınıflandırdıkları filogenetik ağaçtaki diğer bakterilerden ayrı kümelenmelerinden dolayı arkaeleri tanımlanmışlardır. Bu iki canlı grubu başlangıçta birer âlem veya alt âlem olarak görülmüş, Arkaebakteriler ve Öbakteriler olarak adlandırılmışlardır. Woese bu grupların canlıların temel düzeyde birbirinden farklı birer kolu sayılması gerektiğini savunmuştur. Daha sonra bu kavramı daha belirginleştirmek için grupları Arkeler ve Bakteriler olarak yeniden adlandırmış ve bunların, Ökarya ile beraber canlıların üç bölgesini oluşturduğunu öne sürmüştür. (Woese'nin bu gruplara İngilizce 'bölge' anlamında domain olarak adlandırmıştır; Türkçe üst-âlem olarak da adlandırılırlar.)

Biyolojik bir terim olarak Arkea ile jeolojideki Arkean veya Arkeozoik dönemin bir ilişkisi yoktur. Arkeozoik dönem, Yer tarihinde Arke ve Bakterilerin gezegende yaşayan tek canlılar olduğu bir dönemin ismidir. Bu canlılara ait muhtemel fosiller 3,8 milyar yıl öncesine tarihlenmişlerdir.

Moleküler biyolojide temel rolü olan genetik transkripsiyon ve translasyon mekanizmaları bakterilere pek benzemeyip, çoğu bakımdan ökaryotlara benzemektedir. Örneğin arke translasyonu ökaryotik-benzeri başlatma (initiation) ve uzatma (elongasyon) faktörleri kullanır, trankripsiyonda ökaryotlardaki gibi TATA-bağlanma proteinleri ve TFIIB rol oynar. Çoğu arke tRNA ve rRNA genlerinde arkelere has intronlar bulunur ki bunlar ve ökaryotik intronlara, ne de bakteryel intronlara benz farklı kılan çeşitli başka özellikler vardır. Bakteri ve ökaryotlarda olduğu gibi arkaelerde de gliserollu fosfolipitlere sahiptirler. Ancak arke lipitlerinin üç özelliği değişiktir:
 Arke lipitlerindeki gliserolun stereokimyası bakteri ve ökaryotlardakinin tersidir. Bu, farklı bir biyosentetik yol olduğuna işarettir.
 Çoğu bakteri ve ökaryotun hücre zarları gliserol-lipit esterlerinden oluşur, oysa arkelerin zarları gliserol-lipit eterlerinden oluşur. Bakterilerde eter bağlantılı lipitler olsa dahi bunlardaki gliserol sterokimyası bakteriyel biçimdedir.
 Arke lipitleri izoprenoid birimlerden. Bu beş karbonlu bileşik bakteri ve ökaryotlardaki bazı vitaminlerde yer almasına rağmen, yalnızca arkeler onu lipitlerinin inşasında kullanırlar. Çoğunlukla bu lipitler 20 karbonlu (4 monomerden oluşmuş) veya 40 karbonlu (8 monomer) olurlar. Kırk karbonlu lipitlerin uzunluğu hücre zarının kalınlığı kadar olduğu için bazı arkelerin hücre zarında bu lipit zincirinin iki ucunda gliserol fosfat grupları bağlıdır, zar başka canlı türlerinde olduğu gibi iki lipit tabakasından değil, tek bir tabakadan oluşur. Tek tabakalı zar özellikle ısısever (termofilik) arkelerde yaygındır.

Arke hücre duvarları da bakteri ve ökaryotlarda ender görülen özelliklere sahiptir. Örneğin, çoğu arkenin hücre duvarı S-tabakası olarak adlandırılan yüzey proteinlerinden oluşur. S-tabakası bakterilerde de görülür, bazı canlılarda hücre duvarının tek bileşenidir (örneğin Planctomyces) veya peptidoglikanlı canlılarda bir dış tabaka oluşturur. Metanojenlerin bir grubu haricinde arkelerde peptidoglikan duvar yoktur. Metanojenlerde olan peptidoglikan dahi bakterilerdekinden çok farklıdır.

Arkelerin flagellası(kamçısı), bakteri flagellasına yüzeysel olarak benzese de yapı ve oluşum bakımından çok farklıdır. Bakteri flagellaları değişime uğramış bir tip III salgı sistemidir, oysa arkae flagellası tip IV pilusa benzeyip, tip II salgı sistemine benzer bir salgı sistemi kullanırlar.

Habitatları
1970'li yılların sonunda keşfedilen arkebakteriler birçok biyoloğu fazlasıyla şaşırtmıştır. Çünkü bu bakteriler aşırı sıcak, aşırı tuz gibi çok ekstrem koşullarda yaşayabilme özelliğine sahiptirler. Çoğu arke, aşırıseverdir (ekstremofil). Bazısı yüksek sıcaklıklarda, gayzerlerde veya deniz dibi sıcak su kaynaklarında oluğu gibi, çoğu zaman 100 °C'nin üstünde yaşarlar. Diğerleri çok soğuk ortamlarda, veya aşırı tuzlu, asit veya alkali ortamlarda bulunurlar. Buna karşın başka arkeler ılıman şartlarda yaşarlar (mezofil), bataklık, deniz suyu, toprak ve atık sularda bulunmuşlardır. Çoğu metanojenik bakteri geviş getiren hayvanların, insanların ve termitlerin sindirim sisteminde bulunur. Arkeler genelde diğer organizmalar için zararsızdır ve hastalık etmeni olarak bilineni yoktur.

Arkeler tercih ettikleri habitatlarına göre beş gruba ayrılırlar. Bunlar tuzsevenler (Halofiller), metanojenler, sülfür indirgeyenler, ısısevenlerdir (Termofiller) ve psikofillerdir.

 Halofiller: Aşırı tuzlu ortamlarda yaşar. En önemli özellikleri çok tuzlu alanlarda yaşayabilmeleridir. Bu tuzluluk oranı, kimi zaman ortamın tuza doyum noktasına yakın olabilir. Doğal tuz yüzeylerinde yaşarlar. Fotosentez yapabilirler.
 Metanojenler: Anaerobik ortamda yaşarlar ve metan üretirler (Oksijensiz ortamda ürerler. Enerji metabolizmalarının bir sonucu olarak metan gazı üretirler.). Arkebakterilerin büyük bir kısmını oluştururlar. Bataklıklar ve göllerin dipleri gibi oksijence fakir alanlarda, tortu tabakalarında ve hayvanların bağırsaklarında yaşarlar. Bu türler 98 °C civarında en iyi gelişimi gösterirler. 84 °C'nin altındaki sıcaklıklarda ölürler. Bazı türleri ise volkanik bölgelerde sıcaklığın 110 °C olduğu sularda bulunurlar.
 Termofiller: Sıcak su kaynakları gibi yüksek sıcaklıklı yerlerde yaşarlar. Bu gruplar mutlaka moleküler genetik yöntemlerle belirlenmiş filojenilere uymayabilirler, tüm arkeleri kapsamayabilirler ve birbirlerini dışlamayabilirler. Gene de daha ayrıntılı çalışmalara başlangıç olarak faydalı sayılırlar.
 Termoasidofiller: Kemosentetik olan bu bakteriler sülfür kaynaklarında bulunmuşlardır. 65-85 °C'lik sıcaklıkları ve pH'ın 1.0 olduğu yüksek asidik ortamda bulunurlar.
 Sülfür İndirgeyenler: Hidrojen ve genellikle volkanik kökenli inorganik sülfürü enerji kaynağı olarak kullanırlar. 85 °C sıcaklıkta yaşayabilirler. Bu bakteriler hakkında çok az şey bilinmektedir.
 Psikofiller: Bunlar aşırı soğuk ortamlarda yaşayabilen canlılardır.

Şekil
Arke hücrelerin çapları 0.1 μm ila 15 μm'nin üstü arasında değişir. Bazıları öbekleşir veya 200 μm'ye varan iplikçikler oluşturabilir. Çok çeşitli şekillere sahip olabilirler küresel, çubuk, spiral, yumrulu, yassı kare şekilli veya dikdörtgen olabilirler.

Metabolizma
Metabolizmaları çok çeşitlidir. Halobakteriler ATP üretmek için ışık kullanırlar. Ama başka gruplar gibi, elektron taşıma zinciri kullanarak fotosentez yapan bir arke yoktur. Arkelerden bulundurduğu enzimler sayesinde endüstride pek çok tepkimenin gerçekleşmesinde, atık metallerin zehirli özelliklerinin azaltılmasında, kalitesi düşük metallerin kullanılabilir hale getirilmesinde, kirlenmiş suların yeniden kullanılabilir hale getirilmesinde kullanılır.

Evrim ve sınıflandırma
Arkeler rRNA filojenetik ağaçlarına göre iki ana gruba ayrılırlar, Euryarchaeota ve Crenarchaeota. Ancak yakın yıllarda bu iki gruba ait olmayan bazı başka türler de keşfedilmiştir.

Woese, arke, bakteri ve ökaryotların ortak bir atadan (progenot) türemiş farklı evrimsel sülaleler olduğunu öne sürmüştür. Yunanca archae veya 'eski' anlamında Arke isminin seçiminin arkasında bu hipotez yatmaktadır. Daha sonra bu grupları, her biri birçok âlem içeren, bölge (domain) veya üst-âlem olarak tanımlamıştır. Bu gruplandırma sistemi çok popüler olmuş, ancak progenot fikri genel destek görmemektedir. Bazı biyologlar arkaebakteri ve ökaryotların özelleşmiş öbakterilerden türediğini öne sürmüşlerdir.

Arkea ve Ökarya arasındaki ilişki biyolojide önemli bir problem olarak sürmektedir. Yukarıda belirtilen benzerlikler bir yana, birçok filogenetik ağaç bu ikisini beraber gruplandırır. Bazıları ökaryotları Crenarchaeota'lardan ziyade Euryarchaeota'lara yakın yerleştirir, hücre zarı biyokimyası aksini göstermesine rağmen. Thermatoga gibi bazı bakterilerde arke-benzeri genlerin keşfi aradaki ilişkinin tanımlanmasını zorlaştırmaktadır, çünkü yatay gen transferi olmuş olması muhtemel görünmektedir. Bazıları ökaryotların bir arkeli ile bir öbakterinin kaynaşmasıyla meydana geldiğini öne sürmüşlerdir, öyle ki birinci çekirdek, ikincisi ise sitoplazmayı oluşturmuştur. Bu hipotez genetik benzerlikleri açıklayabilmekte, ama hücre yapısını açıklamakta zorluklarla karşılaşmaktadır.

Arkelerin bakterilerden farklılıkları rRNA gen dizinlerinin karşılıştırılması sonucu ortaya çıkmıştı. Yukarıda belirtilen problemlerin bazıları, gen dizinlerine tek başına bakmak yerine artık organizmaların bütün genomlarının karşılıştırılması yoluyla çözülmeye çalışılmaktadır. 2006 Eylül ayı itibarıyla 28 arke genom dizini tamamlanmış, 28'i ise kısmen tamamlanmıştır.

Özellikleri
 Bakteriler gibi çekirdeği olmayan prokaryot, tek hücreli canlılardır.
 Bazılarında hücre duvarı bulunmaz. Bulunanlarda ise hücre duvarının kimyasal yapısı bakterilerinkinden farklıdır.
 Küresel, çubuk, spiral, dikdörtgen gibi çok çeşitli şekillere sahiptirler.
 Çok ekstrem (aşırı uç) koşullarda yaşayabilirler.
 DNA'sı üzerinde protein kılıf bulunur (kromozom).
 Mayoz bölünme geçirmez, bölünerek çoğalır.

Arkeler üzerinde çalışmış biyologlar
 Aled Edwards, Ph.D., University of Toronto
 Carl Woese, Ph.D., University of Illinois at Urbana-Champaign
 Karl Stetter, Ph.D.,University of Regensburg, Germany
 John N. Reeve, Ph.D., Ohio State University

Kaynakça

Diğer kaynaklar
 Howland, John L. (2000). The Surprising Archaea: Discovering Another Domain of Life. Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-511183-4
 Giovannoni, S.J. and Stingl, U. (2005). Molecular diversity and ecology of microbial plankton. Nature 437: 343-348.
 Könneke, M., Bernhard, A.E., de la Torre, J.R., Walker, C.B., Waterbury, J.B. and Stahl, D.A. (2005). Isolation of an autotrophic ammonia-oxidizing marine archaeon. Nature 437: 543-546.
 Lake, J.A. (1988). Origin of the eukaryotic nucleus determined by rate-invariant analysis of rRNA sequences. Nature 331: 184–186.
 Woese, Carl R.; Fox, George E. (1977). Phylogenetic Structure of the Prokaryotic Domain: The Primary Kingdoms. Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America 74 (11): 5088–5090.
 Woese, Carl R., Kandler, Otto, Wheelis, Mark L (1990). Towards a natural system of organisms: Proposal for the domains Archaea, Bacteria, and Eucarya. Proceedings of the National Academy of Sciences 87 (12): 4576–4579.

Dış bağlantılar

 Archaea (İngilizce)
 ArchaeaWeb - by UNSW - Information about Archaea(İngilizce)
 Introduction to the Archaea, ecology, systematics and morphology(İngilizce)
 Archaea at The Encyclopedia of Astrobiology, Astronomy, & Spaceflight(İngilizce)
 Extremophiles Bioprospecting for antimicrobials, Dr Sarah Maloney (İngilizce)
 BBC News July 21, 1999: Toughest bug reveals genetic secrets Citat: "...It [Pyrococcus abyssi] likes conditions that the vast majority of other organisms would find impossible to live in. It thrives best at temperatures of about 103 degrees [Celsius] and under pressures of about 200 atmospheres...."(İngilizce)
 Pyrococcus abyssi Home page at Genoscope(İngilizce)
 Browse any completed archaeal genome at UCSC(İngilizce)
 3D structures of proteins from archaebacterial membranes (İngilizce)

Arkea


Takumi Sasaki (født 30. marts 1998) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Renofa Yamaguchi FC.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takumi Sasaki


Berava je hrvatska rijeka u Vukovarsko-srijemskoj županiji, pritoka Bosuta, koji nastaje u spajanju Biđa i Berave. Izvire u Babinoj Gredi u ušću dvaju potoka Beravica i Sacnica. Duga je 32 km.

Rijeka Berava prolazi kroz sljedeća naselja: Babina Greda, Gradište i Cerna.

Rijeke u Hrvatskoj
Pritoke Bosuta

Berava


Waipahihi ou Waipahīhī est une banlieue de Taupo sur la rive est du lac Taupo dans l'Île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Municipalités limitrophes

Caractéristique
Le marae local de Waipahīhī est un lieu de rencontre des  un hapū des  et des .
Il comprend la maison de rencontre Kurapoto .

Démographie

La localité de Waipahihi, comprenant la zone statistique de Waipahihi et Richmond Heights, avait une population de  lors du recensement néo-zélandais de 2018, en augmentation de 513 personnes (soit 12.9 %) depuis le recensement néo-zélandais de 2013, et une augmentation de 585 personnes (14.9 %) depuis le recensement de 2006.

Il y avait .
Il y avait  et , donnant un sex ratio de 1.0 homme pour une femme, avec  (20.7 %) âgées de moins de 15 ans,  (soit 14.9 %) âgées de 15 à 29 ans,  (soit 44.3 %) âgées de 30 à 64 ans, et  (soit 20.1 %) âgées de 65 ans ou plus.

L'ethnicité était pour 84.3 % européenne/Pākehā, 20.9 % maorie, 2.6 % de personnes originaires du Pacifique, 3.2 % asiatique et 2.3 % d'autres ethnicités (le total peut faire plus de 100 % dans la mesure où une personne peut s'identifier de multiples ethnies).

La proportion des personnes nées outre-mer était de 17,2 % comparée avec les 27,1 % au niveau national.

Bien que certaines personnes objectent de donner leur religion, 54 % n'avaient aucune religion, 34,4 % étaient chrétiens, 0,7 % étaient hindouistes, 0,3 % étaient musulmans, 0,7 % étaient bouddhistes et 2,6 % avaient d'autres religions.

Parmi ceux d'au moins 15 ans d'âge,  (soit 18,1 %) étaient bacheliers ou d'un degré supérieur, et  (soit 15,4 %) n'ont  aucune qualification formelle.
Le statut d'emploi de ceux de plus de 15 ans était pour  (soit 51,3 %) employé à plein temps,  (soit 15,5 %) étaient employés à mi-temps et  (2,5 %) étaient sans  emploi.

Éducation

L'école de Waipahihi School est une école primaire, mixte, allant des années 1 à 6  avec un effectif de  en .

Voir aussi

Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Waikato

Waipahihi


الملامس أو الملماس أو مفتاح التلامس أو قاطع التماس   هو جهاز كهرومغناطيسي يستخدم في فصل ووصل الدارات الكهربائية أو دارات التحكم. يتم تنشيط القاطع الكهربائي بتيار تحكم يكون ذو شدة تيار وفرق جهد أصغر من التيار الكهربائي المطلوب التحكم به. يأتي الواصل بعدة أشكال وأحجام واستطاعات بحسب طبيعة الاستعمال. وعلى خلاف قاطع الدارة الكهربائية فإن الواصل لا يقصد من استخدامه حماية الدارات من تيارات دائرة القصر.

ويستخدم في التحكم بالمحركات الكهربائية، الإضاءة، التدفئة ، المكثفات وغيرها.

التكوين

يعتبر مفتاح التلامس من العناصر الأساسية في دوائر التحكم عموما، ودوائر المحركات والإنارة عالية القدرة على وجه خاص . وهو عبارة عن أقطاب أساسية قادرة على تحمل تيار عالي يتم التحكم فيها بواسطة ملف التحكم الذي يمر فيه تيار صغير، ومن ثم فيمكن من خلاله التحكم في تيارات عالية بواسطة تيارات منخفضة.

يزود المفتاح بعدد من الأقطاب المساعدة وهي نوعان:
 الوضع الطبيعي مفتوح ( normally open ).
 الوضع الطبيعي مغلق ( normally closed ).

النوع الأول ( N / O ) يكون في الوضع الطبيعي مفتوحا طالما لا توجد إشارة كهربية في ملف المفتاح، ومن ثم فالأقطاب الرئيسية أيضا مفتوحة، ثم أتوماتيكيا يتحول إلى الوضع مغلق بمجرد أن يكون ملف المفتاح مكهربا، والعكس بالعكس في حالة النوع الثاني (N / C).

والاستخدام الأساسي لهذة الأقطاب المساعدة يكون في دوائر التحكم ذات التيار الخفيف، حيث يمكن متابعة الحالة الخاصة بالأقطاب الأساسية الحاملة للتيار الأساسي من خلال متابعة حالة الأقطاب المساعدة.

الأنواع
أبرز هذة الأنواع:

فئة AC1
وتستخدم في فصل وتشغيل دوائر الإنارة . وفي هذه الحالة يجب ألا تقل سعة التصنيع للمفتاح عن 1.25 من قيمة التيار المغذي لمجموعة اللمبات .

فئة AC3
وتستخدم هذه الفئة لأداء عدد من المهمات مثل عند تشغيل المحرك الحثي، فصل وتشغيل محرك ثلاثي الأوجه . وفي هذة الحالة يجب أن يكون سعة التصنيع للمفتاح المستخدم تساوي على الأقل عشرة أمثال تيار المحرك المقنن .

فئة AC4
تتشابه هذه الفئة مع فئة AC3 بشكل كبير، وتتميز عنها بأنه يمكن استخدامها في عكس دوران المحرك ثلاثي الأوجه، أو تحريكه على دفعات متتالية في فترة تشغيل قصيرة، وهذا يعني أن يكون المفتاح المستخدم في هذة الفئة يتحمل قيمة قصوى للتيار أعلى من النوعية المستخدمة في فئة AC3 . وتكون سعة التصنيع تساوي على الأقل 12 مرة من تيار المحرك المقنن .

المواصفات العامة
يتم توصيف مفتاح التلامس حسب عدة متغيرات من أهمها:
 جهد التشغيل وقيمته وإذا ما كان التيار متردد أم مستمر .
 عدد الأقطاب المساعدة ونوعها.
 التيار المقنن الذي يمر خلال الأقطاب الرئيسية.
 عدد الأقطاب الأساسية وهي دائما في الوضع الطبيعي مفتوح.
 طبيعة الحمل.
 أقصى جهد تشغيل وأقصى جهد مفاجئ.
 أقل تيار تشغيل.
 زمن الانتقال.
 عدد مرات التبديل بين الحالات خلال عمره الافتراضي .

انظر أيضا
 الفيوز .
 محول التيار .
 جهاز إنذار الحريق .
 قدرة التيار المتردد .
 هندسة الوقاية الكهربائية .
 مصابيح الإضاءة .
 أعطال منظومة القوى .
 مفتاح سكينة

المصادر

مرحلات
مكونات إلكترونية

قاطع تماس


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Surberg

|}

Lauter

|}

Oed

|}

Weitere Ortsteile

|}

Ehemalige Baudenkmäler

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Surberg

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Surberg
Surberg
Baudenkmaler Surberg

Liste der Baudenkmäler in Surberg


El gato y el violín (The Cat and the Fiddle en V.O) es una película musical de 1934 dirigida por William K. Howard y basada en la obra homónima de Broadway de 1931 de Jerome Kern y Otto A. Harchbach. La película está protagonizada por Ramón Novarro y Jeanette MacDonald y el argumento se centra en el romance entre un compositor y una cantante.

El film fue filmado en [entonces novedoso] proceso technicolor, método utilizado previamente en cortometrajes animados de Walt Disney como Flowers and Trees.

Reparto
 Ramón Novarro es Victor Florescu.
 Jeanette MacDonald es Shirley Sheridan.
 Frank Morgan es Jules Daudet.
 Charles Butterworth es Charles.
 Jean Hersholt es Pr. Bertier
 Vivienne Segal es Odette Brieux.
 Frank Conroy es el dueño del teatro.
 Henry Armetta es Taxista.
 Adrienne D'Ambricourt es la portera.
 Joseph Cawthorn es Rodolphe 'Rudy' Brieux.

Referencias

Enlaces externos

Películas de Metro-Goldwyn-Mayer
Películas basadas en obras de teatro
Películas musicales
Comedias románticas

El gato y el violín


is a town located in Kuse District, Kyoto Prefecture, Japan. , the town has an estimated population of 15,444 in 7353 households and a population density of 1100 persons per km². The total area of the town is .

Geography
Kumiyama is located in southeastern Kyoto Prefecture. It is located on an alluvial plain created by the sedimentation of the Kizugawa River, and is located at a low average elevation.

Neighboring municipalities
Kyoto Prefecture
Kyoto
Jōyō
Yawata
 Tsuzuki District (Ujitawara)

Climate
Kumiyama has a humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cool winters with light to no snowfall.  The average annual temperature in Kumiyama is 14.5 °C. The average annual rainfall is 1677 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 26.5 °C, and lowest in January, at around 3.1 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Kumiyama has declined in recent decades.

History
The area of Kumiyama was part of ancient Yamashiro Province. During the Edo Period, the area was part of the direct holdings of the Tokugawa shogunate.  The villages of Sayama and Mimaki were established on April 1, 1889 with the creation of the modern municipalities system. The two villages merged on October 1, 1954 to form the town of Kumiyama.

Government
Kumiyama has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral village council of 14 members. Kumiyama, collectively with the city of Uji, contributes five members to the Kyoto Prefectural Assembly. In terms of national politics, the village is part of the Kyoto 6th district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
Kumiyama has a mixed economy. The northern half of the town area is a large rice-growing area called Ogura Pond Reclaimed Fields. To the west of Japan National Route 1, suburban agriculture is thriving. The daikon radish in particular is a regional brand called "Yodo daikon".  Because Japan National Route 1 runs through the town, it is possible to quickly ship products to consumption areas. The Kumiyama Industrial Park is located in the area adjacent to the south of Ogura Pond Reclaimed Fields, and there are many establishments mainly involved in metal processing, plastic processing, and food manufacturing. This was the site of the former Kyoto Airfield, which was constructed during World War II, which was converted into an industrial park after the war.

Education
Kumiyama has three public elementary schools and one public junior high school operated by town government, and one public high school operated by the Kyoto Prefectural Board of Education.

Transportation

Railways
Although the Keihan Electric Railway Keihan Main Line passes through the western edge of the town, Kumiyama has no pasenger rail service. However, in areas north of the Uji River, Yodo Station is within walking distance. In the southeast, Ōkubo Station and Iseda Station on the Kintetsu Railway's Kyoto Line in the city of Uji

Highways
  Daini Keihan Expressway

Notable people from Kumiyama
Sumika Nono, Takarazuka actress

References

External links

 Kumiyama official website

Towns in Kyoto Prefecture

Kumiyama, Kyoto


Glareadessus es un género de coleópteros adéfagos  perteneciente a la familia Dytiscidae.

Especies
Glareadessus franzi	Wewalka & Bistrom 1998
Glareadessus stocki	Wewalka & Bistrom 1998

Referencias

 ;  2001: Description of the mature larva of Glareadessus stocki Wewalka and Bistrom (Coleoptera: Dytiscidae), a stygobiontic Bidessini from the Persian Gulf region. Coleopterists bulletin, 55(2): 144-151.  JSTOR
 ;  1998: Glareadessus gen. n. with description of two new species from the Persian Gulf Region (Coleoptera: Dytiscidae). Koleopterologische rundschau, 68: 59-63.

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus
 Species-ID

Bidessini

Glareadessus


The Andhra Christian College or A.C. College is one of the oldest colleges in India located in Guntur Andhra Pradesh. It started in 1885. AC College is part of the education enterprise of the Protestant churches. It admits intermediate, undergraduate and graduate students and awards degrees through the Acharya Nagarjuna University, Nagarjunanagar to which it is affiliated.

Saint George is its patron saint. At the entrance of the college, there is a statue of the saint slaying the dragon.

Elected officials of the Andhra Evangelical Lutheran Church administer the college.

History
AC College was established in 1885 in Guntur City and was one of the first colleges in India to offer graduate programs. Protestant missionaries from the U.S.A established the college. The then United Lutheran Church in America (ULCA) through Rev. Fr. John Christian Frederick Heyer (known as Father Heyer) established the Andhra Evangelical Lutheran Church on 31 July 1842.

Administration
Andhra Evangelical Lutheran Church (AELC) through its Board of Education administers the college. The school consists of three entities:
 Day College
 Evening College
 College of Law

Academic profile

Intermediate
Pre-university or Intermediate courses are offered. The college is affiliated to the Board of Intermediate Education, Hyderabad, a regulatory authority for pre-university courses in Andhra Pradesh.

The following course combinations are available:
 Biology, Physics, Chemistry
 Mathematics, Physics, Chemistry
 History, Economics, Commerce
 Civics, Economics, Commerce

Graduate programmes
 Bachelor of Arts (B.A.)
 Bachelor of Science (B.Sc.)
 Bachelor of Commerce (B.Com.)

Post-graduate programmes
 Master of Arts (M.A.) English and History
 Master of Science (M.Sc.) Chemistry and Zoology

Notable alumni

Business
 Kallam Anji Reddy

Film
 Sobhan Babu
 N. T. Rama Rao
 Jaggayya
 Jaya Prakash Reddy

Literature
 Jandhyala Papayya Sastry, poet who wrote Pushpa Vilapam

Politics
 Paturi Rajagopala Naidu
 Bhavanam Venkatarami Reddy
 Kasu Brahmananda Reddy
 N. G. Ranga
 N. T. Rama Rao
 S. V. L. Narasimham
 Jesudasu Seelam
Yadlapati Venkata Rao

Theology
 Victor Premasagar
 B. V. Subbamma

In film
 Pilla Zamindar, a Telugu film, was filmed at the college. It was named Mangamma Memorial College in the movie.
 Chalo a Telugu film, starring Naga Shaurya and Rashmika Mandanna, was filmed in the college. It was named as KGN college in the movie.
 Brochevarevarura, a Telugu film, starring Sree Vishnu and Nivetha Thomas, shot here

References

Further reading

External links

Colleges in Guntur
Lutheranism in India
Educational institutions established in 1885
1885 establishments in British India
Academic institutions formerly affiliated with the University of Madras

Andhra Christian College


This is a list of notable events in the history of LGBT rights that took place in the year 1992.

Events
 The World Health Organization declassifies homosexuality as a mental illness in the latest edition of its list of diseases and health problems, the ICD-10.
 U.S. state of California bans sexual orientation discrimination in the private sector.
 U.S. states of Vermont and New Jersey ban sexual orientation discrimination in the private sector.
 U.S. state of Oregon's Measure 8, approved in a referendum in 1988, is ruled unconstitutional by the Oregon Court of Appeals in the case known as Merrick v. Board of Higher Education, meaning that the 1987 executive order banning public-sector discrimination on the basis of sexual orientation stands.
 The City Council of Phoenix, Arizona, prohibits discrimination based on sexual orientation in the private sector.
 San Mateo County, California, bans employment discrimination based on sexual orientation in the private sector.

June
 The Lesbian Avengers, a direct action group, is founded in New York City by activists from the AIDS Coalition to Unleash Power (ACT UP).

September
 24 — The Kentucky Supreme Court issues its holding in Kentucky v. Wasson, invalidating the state's sodomy law as unconstitutional.

October
 27 — The Federal Court of Canada orders the Canadian military to stop discriminating against gays.

November
 3
 Denver, Aspen, and Boulder, Colorado pass ordinances to protect the rights of LGB people.
 By a margin of 54 to 36%, voters in the U.S. state of Colorado approved Amendment 2, which prohibited bans on sexual orientation discrimination by cities in Colorado, such as the ones simultaneously enacted in Denver, Aspen, and Boulder.  The amendment would never go into effect as it is soon challenged and struck down in Romer v. Evans, in which the Supreme Court of the United States ruled 6 to 3 that the Amendment did not satisfy the Equal Protection Clause of the United States Constitution.
 Oregon Ballot Measure 9 is defeated in a referendum. The measure denounced homosexuality as "abnormal," "unnatural," and "perverse," would have prohibited sexual orientation discrimination bans in Oregon.
 Voters in Portland, Maine rejected a ballot measure to repeal a local gay rights ordinance by a vote of 57-43%.
 5 — A clause prohibiting anti-gay verbal abuse in schools is repealed by the Fairfax County, Virginia board of education out of concerns that it promotes homosexuality.
 The Cincinnati City Council passed a city ordinance forbidding housing, employment, and public accommodations discrimination based on race, age, religion, "Appalachian origin," or sexual orientation.

References

LGBT rights
LGBT rights by year
1992 in LGBT history

1992 in LGBT rights


Sumatranski bor (latinski: Pinus merkusii), Merkusov bor je bor porijeklom iz Malesijske regije jugoistočne Azije, uglavnom u Indoneziji, u planinama sjeverne Sumatre, s dvije izolirane populacije u središnjoj Sumatri na planinama Kerinci i Talang, te na Filipinima, na otoku Mindoro i u planinama Zambales na zapadnom Luzonu.

Populacija u središnjoj Sumatri, između 1°40'i 2°06' južne geografske širine, jedina je prirodna pojava bilo kojih borovki južno od Ekvatora. Obično se javlja na umjerenim visinama, uglavnom u rasponu 400–1,500 metara, ali povremeno i na nižim visinama, počevši od 90 metara, te na višim visinama, i do 2,000 metara.

Opis
Pinus merkusii je srednje veliko do veliko stablo koje doseže visinu 25–45 metara i s promjerom debla do 1 metra. Kora je narančastocrvena, gusta i duboko izbrazdana u dnu debla, a tanka i ljuskava u krošnji. Listovi ("iglice") su u paru, vrlo vitki, dugi 15-20 cm i debeli manje od 1  mm, zeleni do žućkasto zeleni.

Češeri su uski, stožasti, 5–8 cm dugi i 2 cm široki u dnu kada je češer zatvoren. Isprva su zeleni, a dozreli su sjajno crveno-smeđi. Kad sazriju, otvaraju se do širine od 4–5 cm, te oslobađaju sjemenke. Sjemenke su duge 5–6 mm, s krilcima duljine 15–20 mm, a šire se vjetrom.

Srodne vrste
Pinus merkusii, Sumatranski bor, usko je povezan s Tenasserimskim borom (Pinus latteri), koji se javlja sjevernije u jugoistočnoj Aziji od Mjanmara do Vijetnama; neki botaničari ove dvije vrste smatraju konspecifičnim (pod imenom Pinus merkusii, koji je prvi opisan), ali Pinus latteri se razlikuje dužim (18–27 cm) i čvršćim (preko 1 mm debljine) lišćem i većim češerima s debljim ljuskama, a češeri često ostaju zatvoreni neko vrijeme nakon zrelosti. Srodna je i skupina mediteranskih borova, uključujući alepski bor i turski bor, koji s ovom vrstom dijele mnoge značajke.

Izvori

 na popisu osjetljivih (VU B1+2cde v2.3)

Vanjske poveznice

Borovi

Sumatranski bor


Paul O'Montis, seudónimo de Paul Wendel (Budapest, 3 de abril de 1894 - Campo de concentración de Sachsenhausen, 17 de julio de 1940), fue un cantante, humorista y cabaretista judío alemán.

Biografía

Habiendo crecido probablemente en Hannover, Paul Wendel, estudió arquitectura en Riga, donde realizó algunos pinitos en el teatro de aficionados. Sus primeras canciones de cabaré las cantó como prisionero de guerra en Siberia. Consiguió huir a San Petersburgo en 1917, donde trabajó de artista. Tras conseguir huir hacia mediados de 1918 a Prusia oriental, fue reclutado para un batallón de armeros. Por las noches actuaba en un cabaré con el nombre de Paul O'Montis, lo que le valió un arresto de tres días.

Tras la I Guerra Mundial, se trasladó en 1924 a Berlín, donde escribió diversos guiones para el cine y el libreto para la opereta Das blaue Mieder («El corsé azul»). Fue descubierto por la prensa en 1926, en la revista Laterna Magica de Friedrich Hollaender. Su primer disco de vinilo se editó en 1927 en Odeon, en el que está acompañado por el violinista Dajos Béla y su orquesta de baile. En total, O'Montis realizó 70 grabaciones con Odeon, pero no todas fueron publicadas. En 1929 cambió a la discográfica Deutsche Grammophon, donde le acompañaba Paul Godwin y su orquesta. También le acompañaba Mischa Spoliansky en el piano de cola.

O'Montis cuidaba la imagen mundana y caricaturesca del couplet y su especialidad eran Schlager del tipo absurdo y guasón, cuyas letras se caracterizaban por los juegos de palabras y dobles sentidos. A pesar de ello, permaneció como el galán por excelencia, distanciado, distinguido y con monóculo. También su homosexualidad, que vivía de forma más o menos ambigua, aparece en algunas de sus más de 70 grabaciones:
Was hast du für Gefühle, Moritz (1927; «Que tipo de sentimientos tienes, Moritz»), de Richard Fall / Fritz Löhner-Beda, Odeon  O-2351a
In der Bar zum Krokodil (1928; «En el bar Zum Krokodil»), letra de Fritz Löhner-Beda, música de Willy Engel-Berger,  Odeon O-2655;
Ich bin verrückt nach Hilde (1929; «Estoy loco por Hilde»), de Otto Stransky / Rebner, Odeon O-11072;
Was kann der Sigismund dafür (1930; «Qué le va a hacer Segismundo [si es tan bonito]»), de Ralph Benatzky, Odeon O-11303, uno de sus mayores éxitos;
Ramona Zündloch (1930), de Erwin Reich / Frank Günther, Odeon O-11330a;
Mein Bruder macht im Tonfilm die Geräusche (1930; «Mi hermano hace los ruidos de la banda sonora»), de Fred Raymond, Luigi Bernauer / Charles Amberg, Odeon O-11330b.

El crítico de cabaré Max Herrmann-Neiße escribió:

Actuó en muchos del cabarés más importantes de Berlín, como el Café Meran, Boulevard-Theater, Florida, Simpl, Scala y el Wintergarten, pero también en otras ciudades como el Corso-Kabarett en Hannover o el Trichter en Hamburgo. También apareció en programas radiofónicos. Nunca llegó a ser una superestrella, como Claire Waldoff, Kurt Gerron o Paul Graetz, pero su figura se hizo imprescindible en el cabaré berlinés.

Todavía en noviembre de 1933 aparecía una crítica amplia y positiva en un periódico nazi de Colonia. El 13 de diciembre fue detenido en Colonia por homosexualidad, por el infame artículo 175. Su vivienda fue registrada y su secretario particular fue acusado de alcahuetería. Los periódicos nazis comenzaron una campaña en su contra, acusándolo de «pervertidor de niños». Consiguió huir a finales de año a Viena, actuando luego en Austria, Holanda y Suiza. En 1935 se le prohibió actuar en Alemania. Tras la anexión de Austria en 1938, huyó a Praga. Allí fue detenido en 1939 e inicialmente trasladado a Zagreb y luego a Łódź. Las razones de su detención y traslado posterior no están claras. El 30 de mayo de 1940 fue trasladado al Campo de concentración de Sachsenhausen como preso con el triángulo rosa. Allí murió con 46 años. El informe de la dirección del campo habla de «suicidio», lo que contradice información obtenida de testigos presenciales.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Discografía completa en:

Cantantes de cabaré
Cantantes masculinos de Alemania
LGBT en la Alemania nazi
Músicos gais
Víctimas de campos de concentración nazis
Personas procesadas por leyes antihomosexualidad
Nacidos en Budapest
Cantantes LGBT de Alemania

Paul O'Montis


The Times They Are a-Changin' er plata eftir bandaríska tónlistarmanninn Bob Dylan sem var gefin út í febrúar 1964. Platan var þriðja plata Dylans, eftir að platan Bob Dylan kom út 1962 og The Freewheelin' Bob Dylan 1963. Umslag plötunnar sýnir Dylan í svarthvítu horfa afsíðis með heldur fýlulegan svip. Dylan spilaði á öll hljóðfæri sem heyrðust á plötunni, og Tom Wilson, sem tók einnig þátt í upptöku og útgáfu Freeweheelin', sá um upptöku og útgáfu plötunar.

Lagalisti.
A-hlið.

 The Times They Are a-Changin'
 Ballad of Hollis Brown.
 With God on Our Side.
 One Too Many Mornings.
 North Country Blues.

B-hlið.

 Only a Pawn in Their Game.
 Boots of Spanish Leather.
 When The Ship Comes In.
 The Lonesome Death of Hattie Carroll.
 Restless Farewell.

Tilvísanir

Hljómplötur Bob Dylan
Hljómplötur gefnar út árið 1964

The Times They Are a-Changin'


John of Austria (, ; 24 February 1547 – 1 October 1578) was the illegitimate son of Charles V, Holy Roman Emperor. Charles V met his son only once, recognizing him in a codicil to his will. John became a military leader in the service of his half-brother, King Philip II of Spain, Charles V's heir, and is best known for his role as the admiral of the Holy League fleet at the Battle of Lepanto.

Life

Early years

John of Austria was born in Regensburg, Upper Palatinate. His mother was Barbara Blomberg, the daughter of a burgher, and his father was Charles V, Holy Roman Emperor, who had been widowed since 1539.

In the summer of 1554, he was taken to the castle of Luis de Quijada in Villagarcía de Campos, Valladolid. Magdalena de Ulloa, de Quijada's wife, took charge of his education, assisted by Latin teacher Guillén Prieto, chaplain García de Morales, and Juan Galarza, a squire.

Charles V wrote a codicil, dated 6 June 1554, in which he recognized: "For since I was in Germany, after being widowed, I had a natural child of one unmarried woman, named Geronimo". In the summer of 1558, Charles ordered de Quijada, de Ulloa, and John to relocate to the village of Cuacos de Yuste. Charles resided nearby at the Monastery of Yuste, and until his own death in September of that year, he saw his son several times. In his last will of 1558, he officially recognized John as his son; he also arranged for John to enter the clergy and pursue an ecclesiastical career.

Charles's only surviving legitimate son and heir, Philip II of Spain, was then outside of Spain. Rumors had spread about John's paternity, which de Quijada denied, and he wrote to Charles asking for instructions. Charles replied with a note written by his personal secretary Eraso, in which he recommended to wait for Philip's return to Spain. Joanna, Dowager Princess of Portugal and regent during the absence of her brother Philip, asked to see the child. She met him in Valladolid in May 1559, coinciding with an auto-da-fé then taking place.

Philip II returned from Brussels in 1559, aware of his father's will. Once he had settled in Valladolid, he summoned de Quijada to bring John to a hunt. The first meeting between Philip and John took place on 28 September in the Monastery of Santa María de La Santa Espina. When the king appeared, de Quijada told John to dismount as a sign of respect. When John did so, Philip asked him if he knew the identity of his father; he did not, so Philip explained that they had the same father and thus were brothers. Philip insisted that, although John was a member of the House of Habsburg, he was not to be addressed as "Your Highness", the form reserved for royals and sovereign princes.

John was known as "Don Juan de Austria", and his manner of address was "Your Excellency", the title used for a Spanish grandee. He did not live in a palace, but maintained a separate household with de Quijada as the head. Philip allowed John to have the income allocated to him by Charles. In public ceremonies, John stood, walked, or rode ahead of the grandees, but behind the royal family.

Formative years
John completed his education at the University of Alcalá de Henares (now the Complutense University of Madrid), where he attended with his two nephews: Prince Carlos, son and heir of Philip II, and Alessandro Farnese, the son of Charles V's other acknowledged illegitimate child, Margaret of Austria, Duchess of Parma. All three were taught by Honorato Hugo, the disciple of scholar Juan Luis Vives. While at the university, Carlos sustained a skull fracture, resulting in personality changes.

In 1562, the royal house assigned John 15,000 ducats, the same amount allocated to his half-sister Joanna, Dowager Princess of Portugal, with whom John had a close relationship.

In 1565, Farnese left Alcalá de Henares to reside in Brussels, where his mother governed the Spanish Netherlands. He married Maria of Portugal while in Brussels.

John actively participated in court ceremonies, including at the baptisms of his nieces, Isabella Clara Eugenia and Catherine Michaela. He was assigned to carry the infants to the baptismal font.

In 1565, the Ottoman Empire attacked Malta. To defend the island, a fleet was gathered at the port of Barcelona. John asked Philip for permission to join the navy, but was denied; he then left the court and travelled to Barcelona, but was unable to reach the fleet in time. John continued his attempts to join the fleet of García Álvarez de Toledo y Osorio until a letter from Philip caused him to give up.

Prince Carlos confided in John and told him of his plans to flee Spain and travel towards the Spanish Netherlands from Italy. He needed John's help to acquire a galley that would ferry him to Italy. In exchange for his assistance, the prince promised John control of the Kingdom of Naples. John said that he would give Carlos an answer, and went to El Escorial to report him to the king.

John returned to the Mediterranean to take charge of the fleet. After meeting with his advisers in Cartagena on 2 June 1568, he went out to sea to fight the corsairs for a period of three months. He sailed to North Africa, landing at Oran and Melilla.

Rebellion of the Alpujarras

A decree dated 1 January 1567 forced the Moriscos who lived in the Kingdom of Granada, particularly in the Alpujarras region, to abandon their customs, language, clothing, and religious practices. By the end of 1568, almost 200 towns revolted against the decree.

Philip deposed Iñigo López de Mendoza, 3rd Marquis of Mondejar, and appointed John the supreme commander of the royal forces. He chose Luis de Requesens to serve as one of John's advisers.

On 13 April 1569 John arrived in Granada, where he built his forces. Luis de Requesens and Álvaro de Bazán patrolled the coast with their galleys, limiting aid and reinforcements from Barbary.

The deportation policy aggravated the situation. John asked Philip for permission to go on the offensive. The king granted his request and John left Granada at the head of a large and well-supplied army. After clearing rebels from nearby Granada, he marched east through Guadix, where veteran troops from Italy joined him, increasing his number of troops to 12,000.

At the end of 1569 he managed to pacify Güéjar, and in late January 1570 he laid siege to the stronghold of Galera. The siege of Galera stalled, so John ordered a general assault, making use of artillery and strategically set mines. On 10 February 1570, he entered the village, and had it levelled to the ground with salt ploughed into its soil. Between 400 and 4,500 inhabitants were killed, and 2,000–4,500 more were sold into slavery.

When he marched on the fortress of Serón, John was shot in the head, and his foster father Luis de Quijada was wounded. De Quijada died of his injuries a week later, on 25 February, in Caniles. John took the town of Terque, which dominated the middle valley of the Almería River.

In May 1570, John negotiated a peace with El Habaquí. In the summer and fall of 1570, the last campaigns to subdue the rebels were carried out. In February 1571, Philip signed a decree expelling all Moriscos from the Kingdom of Granada. John's letters described their forced exile as the greatest "human misery" that can be portrayed.

The War of Cyprus and Battle of Lepanto

The War of Cyprus became the focus of Spanish attention after Pope Pius V sent an envoy to urge Philip to join him and Venice in a Holy League against the Turks. Philip II agreed, and negotiations opened in Rome. Among Philip's terms was the appointment of John as commander-in-chief of the Holy League armada. He agreed that Cyprus should be protected, but also wished to recover control of Tunis, where the Turks had overthrown Philip's Muslim client ruler. Tunis posed an immediate threat to Sicily, one of Philip's kingdoms. He also had in mind the eventual conquest of Algiers, whose corsairs posed a constant nuisance to Spain. Charles V had tried and failed to take it in 1541.

While John finished the pacification of Granada, negotiations continued in Rome. In the summer of 1570, Philip sailed for Cyprus under the pope's admiral Marcantonio Colonna. In charge of Philip's contingent was the Genoese Gian Andrea Doria, a great-nephew of Andrea Doria. On reaching the Turkish coast in September, Colonna and the Venetians wished to continue towards Cyprus while Doria argued that it was too late. Then, news arrived that Nicosia, the capital of Cyprus, had fallen, and only the port of Famagusta remained. Sickness hit the Venetian fleet and a consensus grew that it was best to return to port, which they did. Animosities between the Christian allies became more open while the Turks continued their siege of Famagusta.

The Venetians repaired their galley fleet and readied six armed galleasses. The pope hired twelve galleys from the Grand Duke of Tuscany. The dukes of Savoy and Parma also provided galleys, and Alexander Farnese sailed in one of them. When the League was formally signed in May, John was designated commander-in-chief and given instructions by Philip. He travelled with the Spanish squadron from Barcelona in July, and the Holy League armada set sail from Messina in mid-September.

John found the Turkish fleet at Lepanto in the Gulf of Corinth. After some debate amongst themselves, The Turks chose to fight. They had the larger fleet, nearly 300 vessels to John's 207 galleys and six galleasses.

On 7 October 1571, the Turkish fleet emerged into the Gulf of Patras and took battle formation. Bringing his fleet through the Curzolaris islets, John deployed his armada into a left wing under Venetian command, a right wing under Doria, a center under himself, and a rear guard under the Marquis of Santa Cruz. In all four formations were galleys from each of the participating states. Two galleasses each were assigned to the wings and center. The battle began around noon.

The gunfire from the galleasses disrupted the Turkish formations as they pressed to the attack, and the bigger and more numerous guns of the Christian allies did damage as the Turkish right and center closed to board. The allies won the fighting on the decks. Among the wounded was 24-year-old Miguel de Cervantes, future writer of Don Quixote. Cervantes later wrote a description of the courage of the Christian combatants.

The Turkish left wing under Uluj Ali, the governor general of Algiers, tried to outmaneuver Doria's wing, drawing it away from the League center. When a gap appeared between Doria and the center, Uluj Ali turned and aimed at the gap, smashing three galleys of the Knights of Malta on John's right flank. John came around while the Marquis of Santa Cruz hit Uluj Ali with his rear guard. Uluj Ali and approximately half of his wing escaped.

At the end of the battle, the Turkish fleet was destroyed and thousands of Turkish soldiers were killed. The League had over 13,000 casualties and liberated over 10,000 Christian slaves. In the evening, a storm broke and the League had to head for port, while sporadic Greek uprisings were suppressed by the Turks.

During and after the battle of Lepanto, John was addressed in letters and in person with "Highness" and "Prince", in contradiction to the initial protocol and address by Philip. There are no records to indicate if Philip gave Don John these honors.

The Low Countries

When Luis de Requesens died on 5 March 1576, the Council of State urged the king to appoint a new governor immediately, recommending that it be a member of the royal family. Philip appointed John as governor-general; John entered Brussels on 1 May 1577.

John captured the city of Namur on 24 July 1577. In January 1578 he defeated the Protestants in the Battle of Gembloux. The defeat at Gembloux forced Prince William of Orange, the leader of the revolt, to leave Brussels. The victory of John also meant the end of the Union of Brussels, and hastened the disintegration of the unity of the rebel provinces. Six months later John was defeated at Rijmenam.

Death
Two months after his defeat at Rijmenam, John of Austria contracted a fever and died on 1 October 1578, at the age of 31. To avoid his body being captured at sea by Spain's enemies, it was returned to Madrid overland in four saddle bags and reassembled once there. John was buried in the Escorial, the only illegitimate Habsburg to be so honored.

Coat of arms
As John of Austria was the illegitimate son of Charles V, the partitions of the armories of his father's coat of arms were modified for his own. John's coat of arms consisted of a divided shield; on the dexter (left) side, the arms of Castile and León were placed in a cut and not quartered (repeated in four quarters), as usual; on the sinister (right) side were Aragon and Aragon-Sicily; and on the divided inescutcheon (center) were Austria and Duchy of Burgundy.

The coat of arms of John of Austria did not incorporate the blazons of Granada, Franche-Comté, Brabant, Flanders, and Tyrol that appeared in the coat of arms of his father. Encircling the shield is the necklace of the Order of the Golden Fleece.

Relationships and descendants

The following women are confirmed to have had a relationship with John of Austria:
 Maria of Mendoza (1545 – 22 April 1570), lady-in-waiting of Joanna of Austria, Princess of Portugal and daughter of Diego Hurtado of Mendoza, Prince of Melito and 1st Duke of Francavilla. They had one daughter:
 Maria Ana of Austria (November 1569, Villagarcía de Campos, Madrid – 27 November 1629, Las Huelgas, Burgos), who later became Abbess of Santa María la Real de Las Huelgas since 1611.
 Diana Falangola (born 1556), daughter of Scipione Falangola, Lord of Fagnano. They had a daughter:
 Juana of Austria (11 September 1573, Naples – 7 February 1630, Militello), who married at Palermo on 20 April 1603 Francesco Branciforte, 2nd Prince of Pietraperzia. They had five daughters:
 Margherita Branciforte d'Austria (11 January 1605, Naples – 24 January 1659, Rome), Princess of Butera; married Federico Colonna, 5th Duke of Tagliacozzo, with whom she had one son:
Antonio Colonna, Prince of Pietraperzia (1619–1623)
 Flavia Branciforte d'Austria (3 June 1606, Naples – 24 May 1608, Naples)
 Caterina Branciforte d'Austria (4 May 1609, Naples – 6 June 1613, Naples)
 Elisabetta Branciforte d'Austria (9 December 1611, Naples – 7 August 1615, Naples)
 Anna Branciforte d'Austria (6 July 1615, Naples – 1 September 1615, Naples)
 Zenobia Saratosia (born ca. 1540), daughter of Vincenzo Saratosia and Violante Garofano. They had one son:
Unnamed (born and died in 1574); reportedly died at childbirth, although it was rumoured that Philip II had a hand in his death.
 Anne of Toledo, with whom he had no known children.

Legacy

A monument to John of Austria was erected in Messina at the initiative of the local Senate in 1572, to honor the victor of Lepanto. The statue survived the devastating 1908 earthquake; however, it was moved to another location in the city.

A copy of the statue of John in Messina was erected in his birthplace of Regensburg in 1978, the fourth centenary of his death.

In literature
A "Don John" is a villain in William Shakespeare's 1599 play Much Ado About Nothing. He is listed in the dramatis personae as "illegitimate brother to Don Pedro", Prince of Aragon.
Don John of Austria's life inspired the 1835 play Don Juan d'Autriche by Casimir Delavigne, which served in turn as a source for two operas, Don John of Austria by Isaac Nathan in 1847 and Don Giovanni d'Austria by Filippo Marchetti in 1879.
G. K. Chesterton in 1911 published a poem, Lepanto, in which he dubbed Don John "the last knight of Europe".
The historical novel A Knight of Spain (1913) by Marjorie Bowen depicts the relationship between Don John of Austria and his half-brother, Philip.
The historical romance, Spanish Lover, by Frank H. Spearman (Charles Scribner's Sons, 1930), has Don John as its central character.
In 1956, Louis de Wohl published The Last Crusader: A Novel about Don Juan of Austria, presenting Don John of Austria as one of history's most triumphant and inspiring heroes.
The 1990 historical novel La visita en el tiempo by Venezuelan writer Arturo Uslar Pietri depicts Don Juan searching for his own identity, his journey from an orphaned childhood to his transformation into the (illegitimate) son of Emperor Charles V and the hero of Lepanto. The novel won the 1991 Rómulo Gallegos Prize novel prize.

References

Bibliography
Fernand Braudel, The Mediterranean and the Mediterranean World in the Age of Philip II. 2 vols. New York, Harper, 1972, translated from La Méditerranée et le monde méditerranéen à l'époque de Philippe II, 2nd éd., Paris: 1966
Capponi, Niccolò, Victory of the West: The Great Christian-Muslim Clash at the Battle of Lepanto (2006)
Coloma, Luis, The Story of Don John of Austria, trans. Lady Moreton, New York: 1912. John Lane Company.
Dennis, Amarie. Don Juan of Austria. Madrid, privately printed, 1966. A sensitive study of Don John, by an American long resident in Spain, it rests mainly on contemporary sources and has a lively treatment of Lepanto.
Essen, Léon van der. Alexandre Farnèse, Prince de Parme, Gouverneur Général des Pays-Bas (1578–92), 5 vols., Brussels, 1933–35
Guilmartin, J.F. Gunpowder and Galleys (revised edition, 2003)
Petrie, Sir Charles. Don John of Austria. London: 1967.
Stirling-Maxwell, William. Don John of Austria. 2 vols. London: 1883.
Törne, P. O. de, Don Juan d'Autriche et les projets de conquête de l'Angleterre (1928)

External links

Chronicle of the battle of Lepanto  by Rev. Luis Coloma, SJ

Illegitimate children of Spanish monarchs
Illegitimate children of Holy Roman Emperors
16th-century German people
Military personnel from Regensburg
1547 births
1578 deaths
Deaths from typhus
Burials in the Pantheon of Infantes at El Escorial
Spanish generals
Spanish admirals
Spanish Roman Catholics
Governors of the Habsburg Netherlands
Spanish viceroys
Knights of the Golden Fleece
People of the Ottoman–Venetian Wars
Battle of Lepanto
Sons of emperors
Children of Charles V, Holy Roman Emperor
Sons of kings

John of Austria


An Glomera montana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Glomera montana in nahilalakip ha genus nga Glomera, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Glomera

Glomera montana


Hiroya Iwakabe (født 17. maj 1994) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder YSCC Yokohama.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hiroya Iwakabe


Erla Hulda Halldórsdóttir (1966) er prófessor í sagnfræði við Sagnfræði- og heimspekideild Háskóla Íslands. Hún hefur sérhæft sig í kvenna- og kynjasögu og varði árið 2011 doktorsritgerð sína, Nútímans konur. Menntun kvenna og mótun kyngervis á Íslandi 1850-1903.
Fólk fætt árið 1966
Íslenskir sagnfræðingar
Prófessorar við Háskóla Íslands
Íslenskar konur

Erla Hulda Halldórsdóttir