El Museo de Historia de Sabadell o MHS es un museo pluridisciplinar situado en la calle de San Antonio de Sabadell (Vallés Occidental). Reúne colecciones de arqueología, historia y etnología relacionadas con la ciudad, especialmente con la manufacturación de la lana y la industria textil. Se realizan también conferencias sobre temas de historia de la ciudad.

El museo está integrado en la Red de Museos Locales de la Diputación de Barcelona; la entrada es gratuita y el acceso está adaptado a las personas con movilidad reducida.

El museo
El museo tiene su sede en una antigua casa-fábrica de 1859, obra de Josep Antoni Obradors, que había sido propiedad del empresario local Antoni Casanovas.

Gracias a la intensa vida artística y cultural de Sabadell a principios del , protagonizada por personajes como Joan Vila Cinca, Pere Quart o Josep Renom, se empezaron a organizar las primeras colecciones de bellas artes y arqueología de la ciudad. A partir de estas colecciones surgió la necesidad de crear un museo local donde depositar el patrimonio reunido en las campañas arqueológicas realizadas en la Salut y otros lugares.

En 1931 se inauguró el primer museo local, bajo el nombre de Museo de la Ciudad, con una colección muy variada donde tenían cabida la paleontología, la arqueología, la industria textil o las bellas artes. En 1970 el Museo se constituyó definitivamente como Museo de Historia.

Elementos patrimoniales gestionados por el museo

 Campanario de la iglesia de Sant Fèlix.
 Casa Durán.
 Lavaderos de la Font Nova.
 Hornos y obrador de cerámica de los Escaiola.
 Torre del Agua.
 Cementerio de Sant Nicolau.
 Ermita de Sant Iscle y Santa Victòria.
 Capilla de Sant Nicolau.
 Pozo de hielo de Sant Oleguer.
 Cuevas de Sant Oleguer.
 Molino de Sant Oleguer.
 Iglesia de Sant Pau de Riu-sec.
 Arsenal y polvorín del aeródromo de Sabadell.
 Iglesia de Sant Vicenç de Jonqueres.

Véase también
 Anexo:Bienes de interés cultural de la provincia de Barcelona
 Museo de Arte de Sabadell

Referencias

Enlaces externos

 Descubre Sabadell. Ayuntamiento de Sabadell.
 Web del Museo más grande de Cataluña

Museos de Sabadell
Museos de la Red de Museos Locales de la Diputación de Barcelona
Bienes culturales de interés nacional de la provincia de Barcelona
Sabadell
Museos de España inaugurados en 1931
Arquitectura de España de 1859
Arquitectura de España de los años 1850
Arquitectura en Cataluña en el siglo XIX

Museo de Historia de Sabadell


ŽNL Ličko-senjska u sezoni 2018./19. predstavlja jedinu županijsku ligu u Ličko-senjskoj županiji, te ligu petog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.  U natjecanju sudjeluje 8 klubova, koji igraju dvokružnu ligu (14 kola).
Ligu je osvojio "Gospić 91".

Sudionici
 Bunjevac-Gavran Krivi Put
 Croatia 92 Lički Osik
 Gospić 91
 Lika 95 Korenica
 Novalja
 Plitvice Mukinje (Plitvička Jezera)
 Sokolac Brinje
 Velebit Žabica

Ljestvica

Rezultatska križaljka
 Ažurirano: 12. lipnja 2019.

 Izvori:

 Najbolji strijelci
Izvori:
Strijelci 10 i više golova u ligi.    Ažurirano: 12. lipnja 2019.''

Povezani članci
 ŽNL Ličko-senjska
 Kup Nogometnog saveza Ličko-senjske županije 2018./19.
 4. NL NS Rijeka 2018./19.

Vanjske poveznice
 nogometnisavezlsz.hr, Nogometni savez Ličko-senjske županije

Izvori

 rsssf.com, Hrvatska 2018./19., 5. stupanj - 1. ŽNL
 nogometnisavezlsz.hr, Rezultati
 nogometnisavezlsz.hr, "Bilteni" sezona 2018-2019
 nogometnisavezlsz.hr, "Bilten" - natjecateljska godina 2018/2019., br. 1 (221/2018.) , objavljeno 29. kolovoza 2018., preuzeto 6. prosinca 2018.
 Bilten br. 28 (140/2019.), (14. kolo - rezultati; konačna ljestvica, popis strijelaca) , objavljeno 29. svibnja 2019., preuzeto 12. lipnja 2019.

2018-19
Ličko-senjska-1

ŽNL Ličko-senjska 2018./19.


An Arberella flaccida in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann es Christoph Christian Döll, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Thomas Robert Soderstrom och C.E.Calderon. An Arberella flaccida in nahilalakip ha genus nga Arberella, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arberella

Arberella flaccida


Die Niederländische Badmintonmeisterschaft 1986 war die 45. Austragung der nationalen Titelkämpfe im Badminton in den Niederlanden.

Sieger und Finalisten

Weblinks
badminton.nl

1986
Badminton 1986


The Fox Sisters er en animationsfilm instrueret af Stine Nymand Svensson, Elianna Morningstar Hansen efter manuskript af Laura Büchert Schjødt.

Handling
The Fox Sisters er baseret på en virkelig historie om de tre søstre, som arbejdede som spirituelle medier I 1850'erne. I filmen er vi vidne til deres stormfulde forhold ved dets opbrud.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2010
Animationsfilm fra Danmark

The Fox Sisters


Gaetano Trentanove (né à Florence le 21 février 1858 et mort dans la même ville le 13 mars 1937) était un sculpteur italien et américain.

Biographie

Gaetano Trentanove est né à Florence, d'un fils d'orfèvre. Il étudia à l'Académie florentine où il fut nommé érudit honoraire de cette même académie ainsi que de celle de Parme.

Gaetano Trentanove qui eut un début de carrière très active en Italie termina Gaddo movente (son premier ouvrage), récompensé d'une médaille d'or par la Société Promotrice des Beaux-Arts. Il réalisa  une statue grandeur nature pour son palais et un monument funéraire pour le comte Alfredo Serristori pour le cimetière de Figline ainsi que le groupe sculptural Tito Vezio e Licena et  le monument de Signora Fraschetti, plaçant une couronne de fleurs sur la tombe de son mari à San Miniato.

Il a réalisé de nombreux bustes dont un de Federigo Campanella ainsi qu'une statue sur la loggia du Mercato Nuovo de Florence.

Gaetano Trentanove a ouvert un studio à Milwaukee, Wisconsin, à la suite d'amitiés nouées à Paris.  Son premier contact avec la Ville de Milwaukee a eu lieu alors qu'il était étudiant lorsque William E. Cramer, le rédacteur en chef de l'Evening Wisconsin, a visité le studio de Giovanni Dupre, où Trentanove étudiait.

Pour l'Exposition universelle à Chicago de 1893, Trentanove sculpte l'Otriade ou Dernière des Spartiates, une grande statue en marbre blanc de Carrare.

À la fermeture de la foire de Chicago, Cramer a acheté la statue spartiate pour la Layton Art Gallery de Milwaukee.

Gaetano Trentanove devenu un visiteur régulier de Milwaukee a donné des cours à la Layton Art Gallery. Il a acquis la citoyenneté américaine. Bien qu'il ait passé une partie de sa vie à Florence, où se trouvait la fonderie qui coulait ses modèles en bronze,  il a passé la majeure partie du reste de sa vie à Milwaukee.

En 1897, il est fait chevalier de l'Ordre de la Couronne d'Italie.

Après sa retraite, il retourna à Florence où il mourut le 13 mars 1937.

Œuvres choisies

 1889 Victor Hugo, présenté à l'Exposition Universelle (1889), Paris. Maintenant à la Galerie d'Art Moderne, Florence.
 1892 Le dernier des Spartiates, Milwaukee Art Museum. Acheté à l'Esposizione di Belle Arti, Parme, par William Cramer et offert en 1893 à la Layton Art Gallery, Milwaukee.

 1896 Père Jacques Marquette, National Statuary Hall, US Capitol, Washington, DC
 1897 Père Jacques Marquette, statue publique à Marquette, Michigan
 1898 Buste de Peter White Bibliothèque publique Peter White, Marquette, Michigan
 1900 Daniel Webster pour le Daniel Webster Memorial, Scott Circle, Washington, DC
 1901 Le général de brigade Albert Pike, Judiciary Square, Washington, DC. Tiré de son socle par des manifestants et incendié le 19 juin 2020
 1904 Tadeusz Kościuszko, Musée d'art de Cleveland
 1904 Buste d'Andrew Carnegie pour la bibliothèque Carnegie à Atlanta, Géorgie. Maintenant dans le hall de la bibliothèque centrale du système de bibliothèque publique d'Atlanta-Fulton.
 1905 Général Thaddeus Kosciuszko, Parc Kosciuszko, Milwaukee, Wisconsin
 1907 Père Jacques Marquette, statue publique au parc Marquette (île Mackinac)
 Giovanni Villani pour une niche de la Loggia del Mercato Nuovo, Florence.
 Monument des soldats, Oshkosh, Wisconsin
 Gouverneur Nelson Dewey, Lancaster, Wisconsin
 Président McKinley, Somerville, New Jersey
 Oshkosh, commémorant le traité avec le Menominee

Notes et références

Bibliographie
 Dictionnaire des artistes italiens vivants (it) : Peintres, sculpteurs et architectes, Angelo de Gubernatis, Succeseeurs Le Monnier, 1889, page 527
 Oshkosh Daily Northwestern, July 8, 1907
 Buck, Diane M. and Virginia A.Palmer (1995) Outdoor Sculpture in Milwaukee : A Cultural and Historical Guidebook, p.154. The State Historical Society of Wisconsin, Madison
 Foundry inscription on Bronze Tadeusz Kosciuszko, Cleveland Archived 2003-09-22 at the Wayback Machine

Liens externes

Sculpteur italien du XIXe siècle
Sculpteur américain du XXe siècle
Décès en mars 1937
Naissance en février 1858
Naissance à Florence
Décès à Florence
Décès à 79 ans

Gaetano Trentanove


La saison 1960-1961 de Serie B, organisée par la Lega Calcio pour la quinzième fois, est la  du championnat de deuxième division en Italie. Les trois premiers sont promus directement en Serie A et les trois derniers sont relégués en Serie C.

À l'issue de la saison, Venise termine à la première place et monte en Serie A 1961-1962 ( division), accompagné par le vice-champion, Ozo Mantova et le troisième Palerme.

Compétition
La victoire est à deux points, un match nul à 1 point.

Classement

|valign=top align=left width=50%|

|}
 Novare Calcio et Triestina étant à égalité de points un match d'appui est organisé pour désigner l'équipe qui sera reléguée. Novare remporte le match 2 à 1 et reste en deuxième division.

 Genoa CFC a une pénalité de sept points, à la suite d'une affaire de corruption lors de la saison précédente en Serie A, le club avait écopé d'une pénalité de 28 points, 18 points avaient été retirés en Serie A et les dix points restants cette saison en Serie B, après appel la pénalité a été réduite à sept points.

Notes et références
 saison 60-61 sur calcio-seriea.net

1960-1961
Championnat Italie Football 1960-1961 Serie B
Championnat Italie Football 1960-1961 Serie B
Italie
Italie

Championnat d'Italie de football de deuxième division 1960-1961


La Liguilla Pre-Libertadores 1992 fue la 18.ª versión de la Liguilla Pre-Libertadores, torneo clasificatorio para Copa Libertadores de América organizado por la Asociación Nacional de Fútbol Profesional.

El ganador de esta edición fue Universidad Católica, que derrotó 3-1 a Universidad de Chile en un partido definitorio, tras ambos equipos terminar empatados en el primer lugar, clasificando a la Copa Libertadores 1993.

Reglas
Al igual que el año anterior se desarrolla en dos etapas, los seis equipos clasificados, aquellos que ocuparon los lugares segundo a séptimo en la tabla final del Torneo Nacional, disputan una primera fase formando tres parejas, de las cuales clasifican los tres primero y el mejor segundo para jugar la liguilla final, todos contra todos.

En caso de igualdad de puntaje de dos equipos, se juega un partido único de definición. Si la igualdad se produce entre más de dos equipos, para determinar quienes juegan ese partido único, se sigue el siguiente sistema:

-	Mejor diferencia de goles en la Liguilla,
-	Mayor cantidad de goles en la Liguilla,
-	Mejor ubicación al término del campeonato,
-	Por sorteo.

En caso de que el partido definitorio termine igualado, se jugarán dos tiempos suplementarios de 15 minutos cada uno, de persistir el empate se define mediante lanzamiento de penales.

Equipos participantes

Desarrollo Pre-Liguilla

Desarrollo Liguilla Clasificatoria

Primera Fecha

Segunda Fecha

Tercera Fecha 3

Tabla de posiciones

Final por la liguilla

Ganador

Véase también

 Liguilla Pre-Libertadores (Chile)
 Primera División de Chile 1992

Referencias
 Revista Minuto 90, diciembre de 1992 y enero de 1993.
 Revista Triunfo, enero de 1993.

Enlaces externos

 Campeones de Liguilla Pre-Libertadores RSSSF
 Chile 1992 RSSSF

Liguilla Pre-Libertadores (Chile)
Temporada 1992 de fútbol en Chile
Fútbol en 1992
Deporte en Chile en 1992

Liguilla Pre-Libertadores 1992 (Chile)


دايث كاب فور كيوتي (سيارة للأجرة للطيف) هو فرقة موسيقية من بالينجام ولاية وشنطن. يأتي اسم الفرقة من اغنية هجائية من الفرقة «ثي بانزو دو-داه باند». أسلوب موسيقاتهم هو «اندي» (من الكلمة الإنجليزية لمستقل: انديباندنت) ويتمييز بانغامها القيثارية، مزاجها الحلمية، ومواضيع شعر الغنائي مثل الحنين، والاسى، والشباب.

 أعضاء هذه الفرقة هم:
 بنجامن جيبارد- قيثارة، أغاني
 كريس والا- قيثارة
 نيكولاس هارمر- قيثارة البص
 مايكل شور- طبول

تاريخ
في الأول كان دايث كاب فور كيوتي مشروع مستقل لبنجامن جيبارد عندما كان عازف القيثارة للفرقة «بينفيل». كان أول مجمع اغاني للفرقة هو «يو كان بلاي ثيز سانجس ويث كاوردز» (حرفيا «تستطيع ان تعزف هذه الاغاني بسلم موسيقية») كان استقبال الالبوم جيدا ولذلك قرر جيبارد إنشاء فرقة حقيقية. أصبح كريس والا عازف القيثارة وعضو الثاني للفرقة (قد ساهم في تسجيل «يو كان بلاي») وبعد ذلك انضم نيكولاس هارمر ونيثان جود. اصدرت الفرقة البومهم الأول: سامثينغ أبوت ايرباينز (حرفيا: شيء ما عن الطائرات) في سنة 1998. تأثر الالبوم على المجتمع الموسيقية المستقلة بشكل ايجابية.
تابع في سنة 2000 الالبوم «وي هاف ثا فاكتس اند وير فوتينغ ياس» (حرفيا: لدينا الحقائق فسنصوت بـ«نعم») ترك جود الفرقة خلال تسجيل الالبوم وحافظت الفرقة على بعض ما ساهم وعزف جيبارد الطبول للاغاني الباقية.
تستطيع ان تسمع عازف الطبول الجديد، مايكل شور، على البوم «فوربدن لاف» (حب ممنوع) مسجل في خريف 2000. كان اسم البومهم التالي هو «ثا فوتو البوم» (البوك الصور). تحوي هذا البوم مجمع من اغاني عن ذكريات الشباب والسفر ومواضيع أخرى.
بعد تبديل عازفهم الطبول مرة أخرى (انضم جاسن مكجاير) في سنة 2003، اصدرت دايث كاب البومهم «ترانزاتلانتيسيزم» (عبر المحيط الأطلسية) في أكتوبر. كان الاستعراضات النقاد للالبوم وأيضا الاستقبال العام ايجابية جدا. باعت الفرقة 25000 البومات خلال أول سنة صدورها. انضمت بعض اختيارات من الالبوم في البومات لافلام وسلسلة تلفزية متنوعة مثل «ثي أو سي» و«سكس فين اندر»
اما بنجامن جيبارد، فاصدر البوم الاكترونية كإنتاج مشروع مستقل اسمها «ثي بوستال سرفيز» مع الالبوم «جيف اب».

في نوفمبر 2004, وقعت الفرقة عقد مع اتلانتيك راكوردز. كان هذا تحويل في فلسفة شخصية لجيبارد الذي قد قال بان الشركة الموسيقية الكبرى هي «مستعدة لاستغلالك ولاخذ كل فلوسك.» يوجد دائما توتر داخل المجتمع الموسيقية المستقلة حول دور الشركات الكبرى في شؤون فرقات التي نجحت إلى حد ما مع شركات صغرى والآن تريد ان تتوسع تعرضها.
أول أغنية مستقلة التي اصدرتها اتلانتيك كانت «سول ميتز بادي» (حرفيا: روح تقبل الجسم) وبعدها ظهرت البومهم الرابع «بلانز» (خطط). كانت بلانز محبوب بمستمعون وفازت جائز جرامي لـ«احسن البوم الترناتيف»

دايث كان وروح الشباب
يعترفون كثير من النقاد ومستمعون بان تمثل موسيقة دايث كاب روح واحساس التي تتمييز عصر الشباب. يقول برايون هاو:
«هناك نوع من الحالة العقلية متميز بشدتها وزوالها التي اري كثيرا ما في وجوه الشباب عمرهم اقل من عمري... يعشون في زمان ما بين الاستقلال من قيود آباءهم ورتابة البلوغ. بعد سنوات في المدرسة لا يزال تفهم الحاية كنهر التي تجري حتى هدف ما ولا تدرك ان هذا التيار سيتركك. هذا التوتر الذي ينبع من هذا حالة غير مستقرة، يجعل المراهقة زمان ذات العاطفة والغبطة...يستطيع بنجامن جيبارد ان يجمع هذه العواطف، هذه» تفجيرات بعيدة«ويكتب منها اغاني بوب.»

تاريخ البومات
 Something About Airplanes (1998)
 You Can Play These Songs with Chords (1999)
 We Have the Facts and We're Voting Yes (2000)
 The Photo Album (2001)
 Transatlanticism (2003)
 Plans (2005)

EP s
 The Forbidden Love E.P. (2000)
 The Stability E.P. (2002)
 Studio X Sessions E.P. (2004)
 The John Byrd (2005)

Singles

مواقع أخرى
  Site officiel

Notes
https://web.archive.org/20070427043539/www.pitchforkmedia.com/article/feature/10168-live-death-cab-for-cutie

روابط خارجية

مراجع

تأسيسات سنة 1997 في واشنطن
روك بديل
فرق روك أمريكية
فرق روك بديل من ولاية واشنطن
فرق موسيقى إيمو أمريكية
فرق موسيقية أسست في 1997
فنانو تسجيلات أتلانتك

دايث كاب فور كيوتي


Wellington Province, governed by the Wellington Provincial Council, was one of the provinces of New Zealand from 1853 until the abolition of provincial government in 1876. It covered much of the southern half of the North Island until November 1858, when Hawke's Bay Province split off, taking about a third of its area.

Territory
Wellington Province originally covered much of the southern half of the North Island. Its northern boundary was drawn arbitrarily across most of the middle of the island at latitude 39° south to the east coast, just including the entirety of Hawke Bay. North of that line was Auckland Province. The straight-line boundary did not extend right to the west coast, but dipped south to the coast just west of Waverley and short of Patea, allowing for New Plymouth Province (later renamed Taranaki Province) to the west.

Hawke's Bay settlers broke away to form Hawke's Bay Province on 1 November 1858. Wellington Province's new eastern boundary followed the main divide of the eastern ranges, and cut across from just south of Woodville to the east coast near Cape Turnagain. Thus Wellington lost about a third of its area, leaving it with a territory roughly the same as the combined present-day Manawatū-Whanganui and Wellington regions.

The latter Wellington provincial boundaries include four of New Zealand's main urban areas: Wellington, Palmerston North, Whanganui and Kāpiti. Other large towns are Feilding, Levin and Masterton. According to Statistics New Zealand figures at the 2001 census 626,000 people lived within the provincial boundaries.

European settlement
European settlement in what became Wellington Province started at Port Nicholson (now called Wellington Harbour) and at Whanganui in 1840. Settlement in Hawke's Bay started a decade later, around 1850.

Superintendents

Wellington Province had two successive superintendents.

Legislation
The only two acts of the provincial assembly still in effect are the Manawatu Racecourse Act 1869 and the Wanganui And Rangitikei Racecourses Act 1862.

Anniversary Day
New Zealand law provides an anniversary day for each province. Wellington Anniversary Day is the Monday that falls closest to 22 January and is observed as a public holiday within the old provincial boundaries.

See also
1853 New Zealand provincial elections

References

Wellington Region
Provinces of New Zealand
States and territories established in 1853
1876 disestablishments in New Zealand
1853 establishments in New Zealand

Wellington Province


යනු,  ප්‍රමාණයක විෂ්කම්භයක් සහිත    පෘථිවි-යාබද ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයෙකි.  සොකෝරො, නව මෙක්සිකෝව අසබඩ පිහිටි,   ලින්කන් පෘථිවි යාබද ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහ පර්යේෂණාගාරයෙහි (ලීනියර්) වැඩසටහන විසින් 1998, අගෝස්තු 19 දිනදී,   එය සොයාගැනුනි.   සතුව, වසර 14 ක  නිරික්ෂණ චාපයක්  සහ මනාව-නිශ්චය-කෙරුණු  කක්ෂයක් සතුවෙයි.

ගුණාංග
 හි පෘෂ්ඨය දැලි වැනි ද්‍රව්‍යයකින් ආවරණය වී ඇති අතර, එයින් ඇඟවෙන්නේ මෙම ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයා, පෙරදී  ධූම කේතුවක්ව පැවතී  සූර්යයා හා සමග සමීප්‍ය සමාසදයක නිරතව ඇති බවකි.   කෙසේවෙතත්, බ්‍රහස්පතීට සාපේක්ෂව  ටිසරන්ඩ් පරාමිතිය (TJ=3.2) විසින්,  කිසිකළෙක ධූමකේතුවක් වූවාද යන්න පසක් නොකරයි.  0.06 ක ප්‍රභානුපාතයක් සහිත ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයා, ප්‍රකාශ වශයෙන් අඳුරු බවක් දක්වයි.  අමෝර් ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයෙකු ලෙසින්,  හී කක්ෂය, පූර්ණ වශයෙන්, පෘථිවියෙහි කක්ෂයට ඔබ්බෙන් වෙයි. ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයාගේ කක්ෂය හා සමගින් පෘථිවි අවම කක්ෂ අතිඡේදන දුර (E-MOID) 0.035 AU වෙයි. ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයා වෙක, වසර  3.77 ක කක්ෂීය ආවර්තයක් සතු වෙයි.

චන්ද්‍රිකාව
2013, මැයි 29 දින සිදු කෙරුණු ගෝල්ඩ්ස්ටෝන් රේඩාර් නිරීක්ෂණ  තුලින් සොයාගැණුනේ, දළ වශයෙන්  ක විෂ්කම්භයකින් යුතු   සුළු-ග්‍රහලෝක චන්ද්‍රයෙක්  වටා කක්ෂගතව ඇති බවයි.  රේඩාර් රූප තුලදී,  වටා දීප්තිමත් ලෙසින් චන්ද්‍රිකාව දිස්වන්නේ, එය සැලකිය යුතු තරම් සෙමෙන් භ්‍රමණය වන නිසාත් එම සෙමෙන් වන භ්‍රමණ වේගය විසින් චන්ද්‍රිකාව විසින් රේඩාර් අක්ෂය ඔස්සේ රේඩාර් කිරණ යළි එවීම සම්පීඩනය කරන නිසාත්ය. මේ නිසා,  ට සාපේක්ෂව, චන්ද්‍රිකාව පටු සහ දීප්තිමත් ලෙසින් දිස් වෙයි. .  චන්ද්‍රිකාවේ කක්ෂය පැහැදිලි ලෙසින් නිර්ණය කළ පසු,  හී ස්කන්ධය හා ඝණත්වය තීරණය කිරීමට තාරකා විද්‍යාඥයින්ට හා  තාරකා භෞතික විද්‍යාඥයින්ට හැකි වනු ඇත.

පෘථිවිය වෙත ළඟාවීම්

2013, මැයි 31 දිනදී,  20:59 UT (4:59 පව EDT) වේලාවේදී,  0.039 AU ( චන්ද්‍ර දුර 15) දක්වා පෘථිවිය වෙත ළඟාවීමට  සමත් විය.  අවම වශයෙන් ඊළඟ ශත වර්ෂ දෙක තුලදී හෝ, ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයා විසින්, පෘථිවියට කිට්ටුවෙන්ම ළඟා වන අවස්ථාව මෙය විය.  මැයි 30 දින සිට ජූනි 9 දින දක්වා  ගෝල්ඩ්ස්ටෝන්හී ඉතා ප්‍රබල රේඩාර් ඉලක්කයක් වන මෙය, ජූනි 6 සිට ජූනි 12 දක්වා, ඇරිසිබෝහී  නිරික්ෂණයට ලක් වනු ඇත.  එහි ආසන්නතම එළඹුමට කිට්ටුවෙන් පැවතියදී පවා ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයා සතු වූයේ 11 ක දෘශ්‍ය විශාලත්වයක් වන අතර එය දැකීම සඳහා දුරදක්නයක් අවශ්‍ය විය.

කක්ෂීය විසඳුම අනුකලනය කිරීමෙන් පෙනී යන්නේ,  1975, ජූනි 8 දිනදී, ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයා, පෘථිවියෙන් 0.08 AU දුරකින් එය පසු කරගෙන ගිය බවත්  එවිට එහි දෘශ්‍ය විශාලත්වය,  13.9 පමණ වූ බවත්ය.  ඊළඟ ඥාත ආසන්න ළඟාවීම සිදුවන්නේ,  2221, මැයි 27 දිනදී වන අතර, එදිනදී එය පෘථිවියෙන්   දුරකින් එය පසු කරනු ඇත.

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි

NASA රේඩාර් රිවීල්ස් ඇස්ටරොයිඩ් හෑස් ඉට්ස් ඕන් මූන්  නාසා වෙතින්

(285263) 1998 QE2


L'Abra de Zenta est un col de haute montagne situé en Argentine entre la province de Salta et la province de Jujuy.

Géographie

Proche de la municipalité de San Ramón de la Nueva Orán à laquelle il est partiellement rattaché administrativement, le col est situé à environ  de Buenos Aires à une altitude de .

Histoire

Le 27 octobre 1683, Pedro Ortiz de Zárate et le père jésuite italien Giovanni Antonio Solinas sont assassinés à l'Abra de Zenta.

Victor Martin de Moussy signale le col en 1860 comme le . Ses observations concluent alors à une altitude de . En 1865, dans L'Année géographique, il ajoute :

En 1890, Francisco Latzina dans sa Géographie de la République argentine écrit : .

Des trilobites y ont été découverts dans les années 2000.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Numa Broc, Dictionnaire illustré des explorateurs et grands voyageurs, vol. 2 : Amérique, CTHS, 1988,

Liens externes

Col des Andes
Col en Argentine
Province de Salta
Province de Jujuy

Abra de Zenta


CD8 (grupo de diferenciação 8) é uma glicoproteína transmembrana que serve como co-receptor para o receptor de células T (TCR). Juntamente com o TCR, o co-receptor CD8 desempenha um papel na sinalização das células T e auxilia nas interações citotóxicas das células T-antígeno. Assim como o TCR, o CD8 se liga a uma molécula do complexo principal de histocompatibilidade (MHC), mas é específico para a proteína MHC classe I.

Existem duas isoformas da proteína, alfa e beta, cada uma codificada por um gene diferente. Em humanos, ambos os genes estão localizados no cromossomo 2 na posição 2p12.

Distribuição tecidual
O co-receptor CD8 é predominantemente expresso na superfície de células T citotóxicas, mas também pode ser encontrado em células NK, timócitos corticais e células dendríticas.

Estrutura
Para funcionar, o CD8 forma um dímero, consistindo em um par de cadeias de CD8.

Função
O domínio extracelular tipo IgV de CD8-α interage com a porção α3 da molécula do MHC Classe I.

Ligaçãos externas
 T-cell Group - Cardiff University
 Mouse CD Antigen Chart
 Human CD Antigen Chart
 CD8 alfa - Marcador para linfócitos T citotóxicos

Genes no cromossoma 2
Proteínas humanas

CD8


Walle Jetze Harinx Nauta (* 8. Juni 1916 in Medan, damals Niederländisch-Indien; † 24. März 1994 in Cambridge, Massachusetts) war ein niederländisch-US-amerikanischer Neuroanatom.

Leben
Nauta studierte an der Universität Leiden und erwarb 1942 einen M.D. als Abschluss des Medizinstudiums und 1945 an der Universität Utrecht einen Ph.D. in Anatomie und Neurophysiologie. Während der deutschen Besatzung der Niederlande (1940–1945) versteckten Walle Nauta und seine Frau Ellie ein jüdisches Mädchen in der 1½-Zimmer-Wohnung, in der das Ehepaar Nauta mit seinen Kindern wohnte. Hierfür erhielten beide – Walle Nauta postum – 2008 den Ehrentitel "Gerechter unter den Völkern". Nauta hatte Lehraufträge an der Universität Utrecht (1941–1946), an der Universität Leiden (1946/1947) und an der Universität Zürich (1947–1951).

1951 ging Nauta an die neuropsychiatrische Forschungsabteilung des Walter-Reed-Militärkrankenhauses in Washington, D.C. Zusätzlich erhielt er 1955 eine Professur für Anatomie an der University of Maryland, College Park. 1964 wechselte Nauta an das Massachusetts Institute of Technology (MIT), wo er Professor für Neuroanatomie in der Abteilung für Psychologie wurde (später Abteilung für Hirnforschung und Kognitionswissenschaften). Seit 1975 arbeitete er zusätzlich in der Neuroanatomie des McLean Hospital in Belmont, Massachusetts. 1986 wurde Nauta emeritiert. Sein letztes Lehrbuch erschien 1993.

Nauta hatte zwei Töchter und einen Sohn.

Wirken
Nauta gilt als einer der Begründer der Neurowissenschaften und der modernen Neuroanatomie. Er konnte grundlegende Beiträge zum Verständnis der Struktur des Gehirns und seinen inneren Verbindungen leisten. Nauta entwickelte eine Methode, um nicht-myelinisierte Nervenfasern darzustellen. Mithilfe seiner Methode konnten verschiedene Systeme des Prosencephalons (Vorderhirn) von Säugetieren – insbesondere das limbische System und das Striatum – kartografiert werden. Die von ihm entwickelte und später von anderen modifizierte Methode zum Anfärben von degenerierenden Nervenfasern wird als Nauta-(Gygax)-Silberimprägniermethode bezeichnet.

Auszeichnungen (Auswahl)
 1966 Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
 1967 Mitglied der National Academy of Sciences
 1971 Mitglied der American Philosophical Society
 1978 Mitglied der Königlich-Niederländischen Akademie der Wissenschaften
 1983 F.O. Schmitt Medal and Prize in Neuroscience
 1983 Ralph-W.-Gerard-Preis
 1994 NAS Award in the Neurosciences
 2008 (postum) Gerechter unter den Völkern

Schriften (Auswahl)
 W. Nauta, W. Haymaker: Hypothalamic nuclei and fiber connections. In: W. Haymaker E. Anderson, W. Nauta (Hrsg.): The Hypothalamus. Charles C. Thomas, Springfield IL 1969.
 Contemporary research methods in neuroanatomy. 1970.
 Fundamental neuroanatomy. 1986, ISBN 0-7167-1722-0.
 Neuroanatomy. 1993, ISBN 3-7643-3539-4.

Literatur
 F. O. Schmitt: Walle J. H. Nauta (8 June 1916-24 March 1994). In: Proceedings of the American Philosophical Society. Band 139, Nr. 4, Dezember 1995, S. 445–449, . PMID 11615330,
 J. W. F. Beks: Levensbericht W.J.H. Nauta. In: Levensberichten en herdenkingen. 1997, Amsterdam, S. 27–30, dwc.knaw.nl (PDF; 335 kB)
 E. G. Jones: Walle J. H. Nauta: June 8, 1916-March 24, 1994. In: Biographical memoirs. National Academy of Sciences (U.S.). Band 88, 2006, S. 284–302, PMID 18543447. nasonline.org (PDF; 117 kB)

Weblinks
 Institute Professor Walle J.H. Nauta dies. Obituary beim Massachusetts Institute of Technology; abgerufen am 21. April 2012

Einzelnachweise

Anatom
Mediziner (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (College Park, Maryland)
Hochschullehrer (Massachusetts Institute of Technology)
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
Mitglied der National Academy of Sciences
Mitglied der American Philosophical Society
Mitglied der Königlich Niederländischen Akademie der Wissenschaften
Gerechter unter den Völkern (Niederlande)
Niederländer
US-Amerikaner
Geboren 1916
Gestorben 1994
Mann

Walle Nauta


An Didymoplexiella siamensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Allen Rolfe ngan Dorothy Downie, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gunnar Seidenfaden. An Didymoplexiella siamensis in nahilalakip ha genus nga Didymoplexiella, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Didymoplexiella

Didymoplexiella siamensis


Giovanni Battista Marchesetti (poznat i kao Juan Bautista Marqueseti, Ivan Krstitelj Marchesetti; Rijeka, 10. prosinca 1704. – Candelaria, Paragvaj, 5. veljače 1767.), hrvatsko-talijanski isusovac, misionar u Paragvajskim redukcijama.

Životopis
Njegovi su se preci krajem 16. stoljeća iz Trsta doselili u Rijeku, gdje će članovi te patricijske obitelji generacijama obnašati razne javne službe. Godine 1695. Marchesettijev otac Giovanni Giorgio, gradski vijećnik i sudac, sklapa brak s riječkom plemkinjom Annom Monaldi, koja će mu roditi petero djece.

G. B. Marchesetti jedan je od mnogobrojnih mladih srednjoeuropskih isusovaca koji su se, poneseni željom za širenjem katoličanstva, priključili tzv. "stranom kontingentu" članova Družbe Isusove koji su u tijeku gotovo dvaju stoljeća bili aktivni kao misionari u španjolskim potkraljevstvima u Sjevernoj i Južnoj Americi.

U Argentinu je stigao 1734. i ondje, nakon priprema u Córdobi, od 1738. do smrti djelovao kao misionar i upravitelj u sedam gradova ili redukcija (Corpus, San Juan Bautista, Apostoles i dr.). U Nuestra Señora de Fe je uveo plantažni uzgoj košenila za proizvodnju grimiznih boja te priređivanje lijekova i začina. Organizirao je i vojnu obranu grada. Uspješno je pokrenuo proizvodnju i trgovinu misijskim poljoprivrednim kulturama (čaj maté, duhan, šećer, sukno i dr.).

U državnom arhivu u Buenos Airesu (Archivo General de la Nación) sačuvana je prepiska oca Marchesettija sa subraćom te određeni broj pisama u kojima njegova subraća govore o njemu. Sva pisma su na španjolskom jeziku, a 2015. godine objavljena su u knjizi Paragvajska pisma suautora Mirjane Polić Bobić i Mije Koradea u izvorniku i u prijevodu na hrvatski jezik.

Izvori

Životopisi, Rijeka
Talijanski isusovci

Giovanni Battista Marchesetti


Fragmente din cojile unor ouă de struț descoperite in Africa poartă o serie de semne misterioase, despre care specialiștii cred că ar putea să reprezinte cea mai veche formă de expresie artistica si de comunicare scrisă, cunoscuta până în prezent.

Bucațile de coajă de ou, descoperite în Africa de Sud, au aproximativ 60.000 de ani vechime; datează, așadar, dinainte de epoca în care oamenii au migrat din Africa, răspândindu-se pe celelate continente.

Cercetările au fost realizate de arheologi francezi de la Universitatea din Bordeaux.

Semne
Semnele sunt de 4 tipuri diferite. Ele au fost utilizate pentru marcarea ouălor de struț folosite drept recipiente pentru lichide. Pe baza modului în care sunt dispuse semnele, specialiștii cred că ele au fost folosite pentru a diferenția între ele obiectele lucrate din coaja ouălor de struț, desemnând fie pe proprietarul fiecăruia dintre ele, fie utilizarea recipientului respectiv. Înainte de descoperirea asta, cele mai vechi forme de expresie artistică erau considerate desenele rupestre, dintre care unele au peste 35.000 de ani, dar aceste obiecte, mult mai vechi, arată că utilizarea desenelor abstracte ca expresie a gândirii simbolice, folosirea semnelor grafice pentru comunicare cu identitatatea colectivă și pe cea individuală, toate astea fiind trăsături socio-culturale specifice civilizației umane - s-au dezvoltat mult mai devreme decât se crezuse.

Vezi și
 Protoscriere

Legături externe
1. http://www.descopera.ro/dnews/5713742-cea-mai-veche-scriere-a-omenirii

Scrieri nedescifrate

Scrierea africană de pe coji de ouă


Emile-Francois Barraud (La Chaux-de-Fonds, 14 de noviembre de 1899-Ginebra, 11 de septiembre de 1934) fue un pintor suizo.

Biografía

Barraud era el mayor de cuatro hermanos, todos ellos pintores o escultores. En 1919, expuso sus pinturas en La Chaux-de-Fonds y participó en la Exposición Nacional de Bellas Artes de Basilea. Animado por el éxito de la exposición, dejó Suiza en 1922 y se trasladó a Reims en Francia, donde en 1924 se casó con la francesa Marie, que fue la modelo de varias de sus obras. A mediados de los años 1920 vivió en París, donde estudió las obras del Louvre. Barraud murió de tuberculosis en Ginebra en 1934 a la edad de 34 años.

Obra

François Barraud pintó en su mayoría bodegones, desnudos femeninos, retratos, entre ellos varios retratos dobles de sí mismo y su esposa. Su estilo preciso, enfoque realista de la pintura, desarrollada bajo la influencia de los antiguos maestros franceses y flamencos.

Referencias

Enlaces externos

Pintores de Suiza del siglo XX
Nacidos en La Chaux-de-Fonds
Fallecidos en Ginebra

François Barraud


An Setaria montana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Raymond Reeder. An Setaria montana in nahilalakip ha genus nga Setaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Setaria

Setaria montana


Okawa or Ōkawa or Ohkawa may refer to:

People
 Tihiro Ohkawa (1928 - 2014), a Japanese plasma physicist

Places
Japan
Ōkawa, Fukuoka
Ōkawa, Kochi

New Zealand
Okawa Point, Chatham Islands

Other uses
Ōkawa (surname)

Okawa


An Neottianthe ovata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kai Yung Lang. An Neottianthe ovata in nahilalakip ha genus nga Neottianthe, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Neottianthe

Neottianthe ovata


Vichy [], Fransa'da Allier ve Auvergne bölgelerindeki idare merkezi.

Auvergne bölgesinin Allier ilinde Clermont-Ferrand'ın 40 kilometre kuzeyindedir. 1999 sayımına göre 78.000 nüfusu vardır. Vichy'de yaşayanlar Vişuaz diye adlandırılırlar. II. Dünya Savaşı'nda Nazi Almanyası'nın işgali dönemi olan 1940-1944 arasında Vichy Fransası'nın başkentiydi. Avrupa'nın ünlü maden suyu merkezlerinden biridir. Vichy'nin önemli bir kısmı oteller, kaplıca tesisleri ve parklardan meydana gelir.

2021'de şehir, ünlü maden kaynakları ve 18. ve 19. yüzyıllarda Avrupa hamam kültürünün yükselişine dair mimari tanıklığı ile  "Avrupa'nın Büyük Kaplıca Şehirleri" adı altında ulusötesi UNESCO Dünya Mirası alanının bir parçası oldu.

Kaynakça

Vichy


Marinejegerkommandoen (forkortet MJK) er en norsk, maritim og militær specialstyrke, og udgør sammen med Forsvarets spesialkommando de to specialenheder i Forsvarets spesialstyrker.

Marinejegerkommandoen er opdelt i to operative enheder, der er beliggende ved henholdsvis Ramsund Orlogsstasjon i Nord-Norge, ca. 50 km fra Harstad, og Haakonsvern Orlogsstasjon i Bergen.

Styrken har deltaget i operationer i Afghanistan og Kosovo. For indsatsen i Afghanistan som en del af K-Bar, blev den tildelt Presidential Unit Citation.

Eksterne henvisninger
 Beskrivelse af Marinejegerkommandoen på det norske forsvars hjemmeside

Norges militær
Specialstyrker
Etableret i 1953

Marinejegerkommandoen


Saint-Dié-des-Vosges (Almanca: Sankt Didel), 1999 nüfus sayımına göre 22.569 kişi olan nüfusu ile, Fransa'da bir şehir (Vosges).

Coğrafya

 Rakım : 343–901 m
 Yüzölçümü : 46,15 km²
 Nüfus : 22.569 (Aralık 1999)

Tarih
1507 : Cosmographiae Introductio (Martin Waldseemüller)

Kültür

 Katedrali
 Kilise Saint-Martin
 Küçük kilise Saint-Roch
 Pierre-Noël Müzesi
 Fabrika Claude et Duval (mimar Le Corbusier)
 Camp celtique de la Bure
 1990'dan beri Uluslararası Coğrafya Festivali her ekim ayının ilk haftası yapılmaktadır.

Eğitim

Teknik Üniversitesi : IUT (fr. Institut universitaire de technologie]
 Robotik
 Elektronik Mühendisliği
 Elektronik
 Bilişim bilimi
 İnternet
 Çoklu-ortam
 Telekomünikasyon
 Medya

Kardeş Şehirler
 Arlon (Belçika)
 Cattolica (İtalya)
 Crikvenica (Hırvatistan)
 Friedrichshafen (Almanya)
 Lowell (Amerika Birleşik Devletleri)
 Meckhe (Senegal)
 Ville de Lorraine (Kanada)
 Zakopane (Polonya)

Saint-Dié-des-Vosges ' deki Türkler
Ortalama 350 aile ikamet ediyor.

Dış bağlantılar

 Saint-Dié-des-Vosges websitesi
 Festival international de géographie
 Institut universitaire de technologie

Vosges'taki şehirler

Saint-Dié-des-Vosges


An Crossoglossa pichinchae in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Schltr., ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dodson. An Crossoglossa pichinchae in nahilalakip ha genus nga Crossoglossa, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Crossoglossa

Crossoglossa pichinchae


Boggs Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Boggs Township (Armstrong County, Pennsylvania)
 Boggs Township (Centre County, Pennsylvania)
 Boggs Township (Clearfield County, Pennsylvania)

Boggs Township


Petre Cojocaru a fost un pilot român de aviație, as al Aviației Române din cel de-al Doilea Război Mondial.

Sergentul T.R. av. Petre Cojocaru a fost decorat cu Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur (28 noiembrie 1941) pentru că "a executat 36 misiuni de războiu dovedind mult curaj și sânge rece. S'a remarcat ca un bun pilot în atacurile la sol, precum și în atacurile contra A. c. A. inamic și aglomerărilor de trupe" și clasa Crucea de Aur cu 1 baretă (20 februarie 1942) "pentru spiritul de sacrificiu și frumoasele calități de luptător aerian și pilot de vânătoare. A executat 60 misiuni de războiu în atacurile la sol și în misiuni de însoțire luând parte la numeroasele lupte aeriene".

Decorații
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur (28 noiembrie 1941)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 1 baretă (20 februarie 1942)

Note

Ași ai aviației române din cel de-al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică

Petre Cojocaru


Plantago jurtzevii, vrsta trputca s Dalekog istoka Rusije, točnije na Čukotskom poluotoku. Nekada je smatran podvrstom vrste P. canescens.

Sinonimi
 Plantago canescens subsp. jurtzevii N.N. Tzvel.

Izvori

Trputac
Flora Magadanske oblasti

Plantago jurtzevii


Sir Philip Oakley Fysh, né à le  à Londres et mort le  à Hobart, est un homme d'affaires et homme politique australien.

Biographie

Débuts
Il commence à travailler à l'âge de 13 ans comme employé de bureau d'un courtier à Londres. À 15 ans, il trouve un emploi dans une entreprise de transport maritime commercial. À 25 ans, il s'y voit proposer la responsabilité de l'agence locale de l'entreprise à Hobart, en Tasmanie. Il émigre en Australie avec son épouse et leur fils nouveau-né. En 1862, une crise économique lui permet d'acheter cette agence, dont il fait l'entreprise P.O. Fysh & Co. ; il devient en quelques années « le principal homme d'affaires de commerce de gros de Hobart ».

En juin 1866 il est élu représentant de Hobart au Conseil législatif de Tasmanie (la chambre haute, élue, du Parlement de Tasmanie), sans étiquette partisane mais sur un programme « progressiste de développement économique » de cette colonie britannique autonome. De 1870 à 1873, il est dans le même temps président du conseil de direction de la Banque foncière de Tasmanie. Il promeut le développement du réseau de chemins de fer de Tasmanie ainsi que l'instauration d'un impôt progressif sur le revenu, et est considéré comme une étoile montante de la vie politique tasmanienne. En 1873 il quitte le Conseil législatif en étant élu député de Hobart-est à l'Assemblée de Tasmanie, la chambre basse et plus puissante du Parlement. Il est alors nommé ministre des Finances du gouvernement d' ; à ce poste, il échoue toutefois à faire adopter par le Parlement la création d'un impôt sur le revenu.

Premier ministre de Tasmanie
Il est brièvement Premier ministre de Tasmanie d'août 1877 à mars 1878, mais démissionne en raison de problèmes de santé. Il visite ensuite longuement l'Angleterre, y étudie les idées des penseurs et hommes politiques libéraux, et adopte les préceptes du libéralisme classique. Il participe au développement du mouvement politique libéral en Tasmanie dans les années 1880, retrouve un siège au Conseil législatif en 1884, et devient une deuxième fois Premier ministre de 1887 à 1892. Son gouvernement introduit d'importantes réformes progressistes : règlementations pour la santé publique, légalisation des syndicats ouvriers, création d'un enseignement technique, préparatifs pour la création d'une université, mise en place d'un salaire pour les parlementaires afin de rendre l'accès au Parlement possible pour les personnes aux revenus modestes, institution d'élections législatives tous les trois ans. Son gouvernement renonce toutefois finalement à tenter d'introduire le suffrage universel masculin, et ne parvient pas à répondre aux effets de la Grande Dépression des années 1880-1890. Il refuse en 1891 d'être décoré de l'ordre de Saint-Michel et Saint-Georges, perd la confiance du Parlement en 1892 et doit démissionner.

En 1894 il quitte à nouveau le Conseil législatif pour retrouver un siège à l'Assemblée. Les libéraux remportent les élections tasmaniennes, et Philip Fysh devient ministre des Finances du gouvernement d' jusqu'à fin 1898. Durant la décennie 1890 il est l'un des principaux représentants tasmaniens aux discussions visant à unifier l'Australie en une fédération, et accepte cette fois en 1896 d'être fait chevalier commandeur de l'ordre de Saint-Michel et Saint-Georges. L'unification étant acquise, il entre à la Chambre des représentants d'Australie comme député de Tasmanie aux premières élections fédérales, en 1901, et est nommé ministre sans portefeuille pour représenter la Tasmanie dans le gouvernement fédéral d'Edmund Barton, jusqu'en 1903. Il migre vers la droite de l'échiquier politique durant les années 1900, en opposition aux idées socialistes du Parti travailliste, et quitte le Parlement en 1910. Il meurt neuf ans plus tard.

Références

Voir aussi
 Fyshwick, quartier de Canberra nommé en son honneur

Liens externes

Naissance en mars 1835
Décès en décembre 1919
Ministre australien
Premier ministre de Tasmanie
Personnalité australienne du monde des affaires du XIXe siècle
Personnalité australienne du monde des affaires du XXe siècle
Chevalier commandeur de l'ordre de Saint-Michel et Saint-Georges
Personnalité politique australienne du XIXe siècle
Personnalité politique australienne du XXe siècle
Décès à 84 ans

Philip Fysh


Le château de Puycalvel, anciennement de Podio-Calvello ou de Pirog-Calvel, est un château-fort remanié situé à Puycalvel dans le Tarn (France). Cité au  et dépendant de la vicomté de Lautrec, c'est un édifice massif flanqué d'une tourelle.

Historique

Origine
Le château de Puycalvel est mentionné pour la première fois au , comme appartenant à la famille de Sicard, vassale des vicomtes de Lautrec. Il fait d'ailleurs partie avec la seigneurie éponyme de la vicomté de Lautrec.

En 1306, le roi Philippe le Bel étant vicomte de Lautrec, Amiel de Sicard lui prête allégeance. En 1328, c'est son descendant, Pierre de Sicard, qui est attesté seigneur de Puycalvel.

Du XVe au XVIIe siècle, les Châteauverdun

Au début du , le vicomte Philippe IV de Lévis est contraint de reconnaître dame Marguerite de Châteauverdun comme propriétaire des lieux. Elle rend alors hommage au roi dans un acte du 6 novembre 1410. Elle est issue de la famille de Châteauverdun, et mentionnée de 1412 à 1441, avant de faire son testament en 1446 et de léguer ses biens à son neveu, Hugues-Arnaud de Châteauverdun. La propriété reste dans la famille, puisqu'on trouve Jean-Arnaud en 1460, puis Jean, dit de Saint-Camelle, rend hommage au vicomte Jean de Foix-Lautrec en 1482.

Le château de Puycalvel est alors sûrement reconstruit, ou du moins largement remanié entre les .

Un siècle après Jean, François de Châteauverdun entre en conflit judiciaire avec le juge de Lautrec, Dominique de Burta, pour la remise en question des droits de justice de la seigneurie de Puycalvel. Protestant, il parvient néanmoins à éviter les méandres des guerres de Religion qui agitent la région alors. On retrouve ensuite Antoine de Châteauverdun en 1615.

Du XVIIIe à aujourd'hui

Le château réapparait dans les textes en 1755, avec pour seigneur Jean de Verdiguier de La Salle. Il reste sûrement dans la famille de Verdiguier jusqu'à la Révolution française.

À cette date, il est possiblement vendu comme bien national, puisqu'on le retrouve alors entre les mains de multiples propriétaires au .

Architecture

Le château originel
D'après le cadastre ancien de Brousse (compoix), le château médiéval de Puycalvel possédait plusieurs tours et un ensemble de créneaux.

Le château actuel
Le château de Puycalvel est isolé au nord du village, au milieu d'une futaie. Son domaine se compose de plusieurs petites dépendances, s'organisant autour du château, un corps de logis selon un plan en U, avec la cour intérieure orientée à l'ouest. Cette cour est fermée par un mur, et entourée d'une galerie voûtée.

Le château, en pierre brute, s'élève sur quatre étages, avec de beaux chaînages d'angles. C'est une construction massive, dont la seule animation extérieure est une tourelle, semblable à une échauguette, flanquant la partie sud du mur est. Elle est supportée par une console en pierre de taille, et surmonte les toitures en tuiles du logis, tandis qu'elle possède une toiture en ardoises. L'entrée du château se fait par une porte en ogive, ouvrant sur un couloir percé de meurtrières et anciennement fermé d'une herse.

Les propriétaires

Famille de Sicard
Famille de petite noblesse vassale des vicomtes de Lautrec. On retrouve d'autres Sicard à Castres et à Saint-Pons-de-Thomières dans les siècles suivants, possiblement sans lien avec la famille qui dirigeait Puycalvel au .

Famille de Châteauverdun

Famille de Verdiguier
Voir ci-dessous

Famille de Verdiguier
La famille de Verdiguier est une famille bourgeoise originaire de Saint-Pons-de-Thomières, dans le Languedoc.

Historique
La famille de Verdiguier perdure du  au . C'est une grande famille de marchands, qui fait fortune au . Le premier membre connu est Jean de Verdiguier, qui meurt en 1575.

Lignée

 Jean (? - 1575), marchand ;
 Jacques (? - ?), marchand. Marié le 3 février 1571 à Claire de Bourguignon puis à Catherine Buscaylet, dont il a onze enfants, dont le seul garçon ayant survécu :
 Gaspard (? - janvier 1671), docteur en droit et propriétaire terrien à Villespassans. Marié à Hélix Tarbouriech le 4 avril 1625, dont :
 Guillaumette (septembre 1635 - ?) ;
 Suzanne (avril 1640 - ?), mariée le 25 juillet 1651 au marquis de Brugairoux ;
 Isabeau (8 décembre 1647 - ?), mariée en mai 1673 à Jean d'Alibert de St-Sernin ;
 Joseph qui suit.
 Joseph (? - 1733), docteur en droit et avocat au Parlement de Toulouse. Marié le 23 janvier 1675 à la marquise de Raynaud dont il a onze enfants.
 ...

On retrouve plus tard d'autres membres comme :

 Louis de Verdiguier, seigneur de Lestrade, habitant Béziers en 1745. Marié le 20 août 1739 à avec Marie de Mazellier.
 Jean de Verdiguier de La Salle, seigneur de Puycalvel en 1755.
 Jacques de Verdiguier de La Salle, frère du précédent, cornette au régiment royal de carabiniers.

Voir aussi

Article connexe
 Liste des châteaux du Tarn

Références

Puycalvel

Château de Puycalvel


An Diglyphosa in uska genus han Liliopsida. An Diglyphosa in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Diglyphosa

Diglyphosa


Trægulve laves i mange forskellige typer og sorter. Der findes et utal af varianter - lamelopbygget parket, massiv gulve osv.
Fordele og ulemper svinger alt efter temperament på blandt andet rengøring og vedligehold, samt størrelser på familie og rum. De mest udbredt træsorter i norden er eg og ask som også er det mest anvendte træ indenfor gulve. Parket (lamelopbygget) gulve har mange fordele frem for massiv gulve som ligger i den noget dyre ende af pris skalaen.

Et traditionelt trægulv af lange parallelt liggende planker kaldes et plankegulv. Er det af mindre stave, kaldes det et parketgulv. Stavene kan lægges i forskellige mønstre: sildeben eller mosaik. I dag købes planker og stave typisk med fer og not i både sider og ender, så de kan lægges uden at fastgøres til underlaget. Planker lagt med en gummifuger kaldes skibsplanker.

Vedligehold

Lakerede parketgulve er nemme at rengøre da træet er lukket ind bag lakken, dette gør at træet ikke udtørre og tager imod skidt og væske så nemt som et olieret gulv som kræver mere opmærksomhed.

Overflader

Trægulve fås med forskellig overflade behandlinger, her iblandt de mest brugte i Danmark kan nævnes - Lak, uv-oil samt natur oil.

Bredde på massive planker

Massive gulve er mere modtagelige, imod de kraftige udsvingninger i fugt, vi har imellem sommer og vinter. Derfor anbefales det ikke, at de massive gulvbrædder overstiger 16 cm i bredden, da der vil opstå mellemrum imellem gulvplankerne alt efter årstiden, gulvet vil normalt trække sig sammen om vinteren og udvide sig igen om sommeren, fugestørrelsen afhænger af gulvplankens bredde.

Eksterne kilder/henvisninger

Gulv vejledning.

Pleje af massiv gulve.
Anbefalet bredde på massive gulve.
Gulve
Gulvbelægning

Trægulve


شركة الخطوط الجوية البريطانية لما وراء البحار  (اختصارا BOAC) وهي شركة بريطانية تابعة للدولة من عام 1939 حتى 1946 ثم خطوط بريطانية تابعة للدولة للمسافات الطويلة بداية من عام 1946. بدأت تلك الشركة الحياة مع الاندماج ما بين امبيريال ايرويز (Imperial Airways Ltd) والخطوط الجوية البريطانية المحدودة (British Airways Ltd). وبعد عام 1971 وبقرار برلماني تم اندماجها مع شركة الخطوط البريطانية الأوروبية (British European Airways) عام 1974 مكونة الخطوط الجوية البريطانية.

تاريخ الشركة

خلال الثلاثينات والأربعينات من القرن الماضي وحتى نوفمبر من عام 1950، استخدمت امبيريال ايرويز ومن ثم شركة عبر البحار خدمات طائرات القوراب (flying boat) من خلال محطتها المائية في مدينة ساوثهامبتون إلى مستعمراتها الموجودة في أفريقيا وآسيا عن طريق نهر النيل ثم شرق أفريقيا جنوبا إلى جوهانسبيرغ. وقد كانت تحمل الركاب والبريد

الحل
أصدر الطيران المدني قرارا عام 1946 يوجب بفك ارتباط قطاعين من قطاعات شركة عبر البحار مشكلة ثلاث شركات وهي:
 شركة الخطوط الجوية البريطانية لما وراء البحار BOAC: للمملكة وشمال أمريكا وخطوط الجنوب البعيدة.
 شركة الخطوط الجوية البريطانية الأوروبية BEA: للخطوط داخل أوروبا.
 شركة الخطوط الجوية البريطانية لجنوب أمريكا BSAA: لجنوب أمريكا وجزر الكاريبي. وقد عادت تلك الشركة بالاندماج مع الشركة الأم BOAC في يوليو من عام 1949.

مراجع

أعضاء إياتا سابقون
انحلالات سنة 1974 في المملكة المتحدة
تأسيسات سنة 1939 في المملكة المتحدة
شركات بريطانية أسست في 1939
شركات طيران أسست سنة 1939
شركات طيران سابقة في المملكة المتحدة
شركات طيران منحلة في 1974
عمليات الدمج والاستحواذ 1974
شركات بريطانية انحلت في 1974


Sugar Daddy er reggae/hård rock-bandet Blunts fjerde album der blev udgivet den 22. august 2015. Albummet er produceret af Jacob Bredahl og optaget i Dead Rat Studio, med master af amerikanske Brad Boatright.

Albummet fortsætter Blunts eksperimenterende stil, med åbenlyse henvisninger til andre kunstnere. Mr. Dynamite er inspireret af James Browns Get Up (I Feel Like Being a) Sex Machine, Tribute To Madness handler om bandet Madness, og coveret er en parodi på Red Hot Chili Peppers album Mother's Milk.

Numre
Musikken er komponeret af Jakob Barndorff-Nielsen, Jacob Lyngsdal, Mikkel Govertz, og Niels Bach Storgaard. Teksterne er skrevet af Jakob Barndorff-Nielsen og Jimmie Tagesen.

Musikere

 Jimmie Tagesen – Vokal
 Jakob Barndorff-Nielsen – Bas og vokal
 Jacob Lyngsdal – Guitar
 Niels Bach Storgaard - Guitar
 Anders Enøe – Trommer
 Mikkel Goverts – Keyboard
 Lasse Enøe – Saxofon

 Mads Schaarup – Guitar på The Gods Are Laughing og Tribute To Madness
 Feike Van der Woude – Percussion på The Gods Are Laughing og Tribute To Madness
 Jens-Peter Møller - Percussion på Good For Nothing og Mr- Dynamite
 Jens Balder Sørensen - Trombon på Mr. Dynamite
 Jonas Scheffer Kristensen - Trompet på Mr. Dynamite
 Mads Hvid Jørgensen - Kor på Tribute To Madness
 Theis Svanborg Michaelsen - Kor på Tribute To Madness

Referencer

Album fra 2015

Sugar Daddy


Saint Petersburg Television Tower is a  Russian steel lattice television tower in Saint Petersburg, Russia. Being the first dedicated television tower in the Soviet Union, the Saint Petersburg TV Tower is utilized for transmitting for FM-/TV-broadcasting throughout the federal city.

History

The Saint Petersburg TV Tower's construction commenced in 1962. Upon its completion in the same year, the tower was, and is, considered the first dedicated television tower to have ever served the Soviet Union, transmitting FM-/TV-broadcasting ever since.

Geography

The Saint Petersburg TV Tower is situated at 3 Ulitsa Akademika Pavlova, which lies in the federal city of Saint Petersburg which, in turn, is the administrative centre of the Northwestern Federal District of the Russian Federation. The television tower is located in Central Saint Petersburg, wherein, several famous landmarks, such as famous parks and several embankments, can be found alongside and/or near the tower. In addition, the nearest metro station to the tower is the Petrogradskaya.

Construction and structure

The Saint Petersburg TV Tower is a truss tower made up of steel, making it one of the sturdiest as well.

Being a dual-purpose tower, the Saint Petersburg TV Tower features an observation platform at a height of , thus, being an observation tower at the same time. In addition, the tower possesses an antenna necessary for transmission at a height of .

After installing a new antenna in June 2011, tower reached height of .

In terms of height records, the Saint Petersburg TV Tower is considered as the second-tallest tower after the concrete Ostankino Tower and the tallest lattice tower in Russia, possessing a total height of . In addition, the Saint Petersburg TV Tower ranks as the eleventh-tallest lattice tower in the world, the second-tallest television tower, and the tallest lattice television tower in the whole of the Russian Federation (see list of tallest towers in the world).

Gallery
''Click on the thumbnail to enlarge.

See also
Lattice tower
List of tallest towers in the world
List of tallest freestanding structures in the world
List of tallest freestanding steel structures
List of famous transmission sites
Ostankino Tower, the tallest tower in Europe and Russia

References

External links

St. Petersburg TV Tower  Buildings | EMPORIS
Saint Petersburg TV Tower - Virtual GlobeTrotting

Towers in Saint Petersburg
Towers completed in 1962
Towers built in the Soviet Union
Tourist attractions in Saint Petersburg
Radio masts and towers in Europe
Observation towers

Saint Petersburg TV Tower


Butterfly on a Wheel (EE.UU.: Shattered, Europa: Desperate Hours) es un filme canadiense de misterio del 2007, dirigido por Mike Barker, coproducido y escrito por William Morrissey, y protagonizado por Pierce Brosnan, Gerard Butler, y Maria Bello. En español es llamada Chantaje, Máxima traición o Acorralados.
El título de la película es una alusión a una frase del poema Epistle to Dr Arbuthnot ("Epístola al Dr. Arbuthnot") de Alexander Pope: «Who breaks a butterfly upon a wheel?» ("¿Quién tortura una mariposa sobre una rueda?"). Esta frase suele interpretarse haciendo referencia a la importancia desmesurada que algunas personas atribuyen a asuntos de importancia menor. También se la interpreta como equivalente a la pregunta: ¿quién castigaría severamente a alguien que cometió una falta leve?

Sinopsis
Neil Randall (Gerard Butler), residente de Chicago, y su esposa Abby (Maria Bello) gozan de un perfecto matrimonio y estilo de vida junto a su linda hija, Sophie (Elle Fanning). Un día cualquiera un hombre desconocido (Pierce Brosnan) los toma como rehenes y les informa que su hija ha sido secuestrada y sólo será liberada si cumplen sus demandas.

Primero, ambos son obligados a retirar dinero del banco, el cual es quemado por el secuestrador. Después tienen que conseguir $300 en una parte de la ciudad donde no conocen a nadie.
El secuestrador hace que Abby entregue un documento en un edificio en el plazo de 20 minutos y le revela a Neil que este contiene detalles de su trabajo que lo dejarán en la ruina.

Finalmente el secuestrador entrega un arma a Neil y le ordena entrar a una casa apartada de la ciudad y asesinar a quien está allí. Es cuando Neil descubre que en esta casa se encuentra su amante y compañera de trabajo, Judy, quien no es otra que la esposa del secuestrador, de nombre Tom Ryan. Neil y Judy habían planeado encontrarse ahí ese mismo día.

Neil dice a Judy que su esposo sabe de su aventura y que tiene que matarla para salvar a su hija. Cuando está apuntándole con el arma, entra Tom y lo presiona para consumar el asesinato. Neil aprieta el gatillo y se da cuenta de que la pistola no está cargada, y Tom les explica su deseo de que ambos sintieran el sufrimiento por el que tuvo que pasar al descubrir la infidelidad de su esposa.

Luego de que Tom casi lo mata de una paliza, Neil abandona el lugar, regresa al auto y en el camino de vuelta a su casa le miente a su esposa diciéndole que se trataba de una confusión en la que el secuestrador quería vengarse del amante de su esposa y por error creyó que era él.
Una vez en casa, Neil ve que su hija está sana y salva, durmiendo tranquilamente. Luego Abby le revela que su hija nunca fue secuestrada y que todo lo que Tom les obligó a hacer era solamente un engaño de ambos para darle a Neil la sensación de que su vida se derrumbaba ante sus ojos. Se revela que en realidad los billetes quemados eran falsos y el documento que Abby había entregado sólo contenía hojas en blanco. Abby, al igual que Tom, le jugó una pesadilla a Neil para hacerle sentir el dolor de ser engañado («Yo sí soy capaz de torturar a una mariposa en una rueda») y le explica que su vida sería la misma de antes, sólo que sin ella a su lado.

Elenco

 Pierce Brosnan - Tom Ryan, un hombre misterioso, duro e inteligente que siempre esta un paso adelante y al principio sin intenciones claras más allá del chantaje, durante todo un día se toma la tarea de destruir paso a paso las vidas del matrimonio Randall, al final se revela que es un esposo traicionado y dolido que trataba de darles una lección a Neil y a Judy.

 Gerard Butler - Neil Randall - esposo de Abby y un exitoso ejecutivo de publicidad, da la impresión de ser el hombre, esposo y padre ideal con la vida perfecta, pero con muchos secretos, un día el y su esposa son obligados por la vida de su hija a cumplir las órdenes de Tom Ryan, quien resulta ser el esposo de su amante Judy, su compañera de trabajo, Neil es desenmascarado como un hombre mentiroso, fraudulento, materialista e infiel.

 Maria Bello - Abby Randall - es la esposa de Neil y madre de Sophie, una mujer atractiva e inteligente, que junto a su marido serán víctimas del misterioso Tom Ryan, Abby es utilizada por este para hacer sufrir a Neil de todas las formas posibles, al desenlace se revela que ella, harta de sus mentiras e infidelidades, junto a Ryan planearon como castigar a Neil y a su amante haciéndoles sentir las mismas emociones que ella y Tom tuvieron que sufrir.

 Claudette Mink - Judy Ryan - Es la esposa de Ryan, compañera de trabajo y amante de Neil, con quien lleva una aventura extra marital secreta, al final es también castigada por su infidelidad a Tom, quien le hace ver la clase de persona que realmente es su amante.

 Elle Fanning - Sophie - una inocente y dulce niña que sin saberlo es parte del plan de Tom para torturar a los Randall.

 Dustin Milligan - Matt Ryan - hijo de Tom y Judy Ryan, quien no esta enterado de la situación de sus padres.

 Callum Keith Rennie - Detective McGrath - El detective de policía que no cree en los hechos contados por Neil.
 Samantha Ferris - Diane -

Producción
Pierce Brosnan se unió al elenco a finales del 2005,  mientras que Gerard Butler y Maria Bello lo hicieron el 19 de enero de 2006.

La filmación comenzó en febrero del 2006 y finalizó en mayo del mismo año. Tuvo lugar en Vancouver, que sirvió como escenario para representar la ciudad de Chicago, pero la producción realizó tomas del paisaje en esta ciudad antes de trasladarse a Reino Unido para una posproducción. La filmación también tuvo lugar en Los Ángeles

Otras versiones
La película fue adaptada a Malayalam en La India bajo el nombre de 'Cocktail'. La historia de la serie 'Guntata Hriday He', transmitida por el canal hindú Zee Marathi, también está basada en esta película.

Referencias

Enlaces externos
 .
 .

Películas en inglés
Películas de 2007
Películas rodadas en Canadá

Butterfly on a Wheel


An Neomicrocalamus andropogonifolius in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Griffiths, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Christopher Mark Adrian Stapleton. An Neomicrocalamus andropogonifolius in nahilalakip ha genus nga Neomicrocalamus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Neomicrocalamus

Neomicrocalamus andropogonifolius


Ria Thompson (3 de novembro de 1997) é uma remadora australiana, medalhista olímpica.

Carreira

Formada pela Lowther Hall Anglican Grammar School, Thompson conquistou a medalha de bronze nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio com a equipe da Austrália no skiff quádruplo feminino, ao lado de Rowena Meredith, Harriet Hudson e Caitlin Cronin, com o tempo de 6:12.08.

Remadores olímpicos da Austrália
Remadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Ria Thompson


İsmail Akçay, (d. 1942, Balıkesir), maraton koşan Türk atlet.

Hayatı
1942 yılında Balıkesir'in Kesirven köyünde (Yeni ismi Akçakaya: Balıkesir il merkezine 8 km uzaklıkta) dünyaya geldi. Jandarma Astsubay Okulu'ndan mezun oldu. Bu dönemde atletizme başladı. Kros koştuktan sonra maraton dalına geçiş yaptı. 1964'de Türkiye Maraton 1.'liğini elde etti ve 1972'ye kadar 8 yıl bu başarısını sürdürdü. 1968 Meksika Olimpiyatları'nda 4. olma başarısından dolayı L'Équipe spor gazetesinin Dünya'nın en iyi 10 maratoncusu listesinde Avrupalı ilk 3 atlet arasında ve World Sports dergisinin şeref listesinde ise 6. sırada yer aldı.

Başarıları
 1966 Saraybosna'da yapılan Balkan Oyunları'nda maraton birincisi oldu.
 1967 yılında Las Vegas'ta, Akdeniz Oyunları'nda ve Balkan Şampiyonası'nda maratonda ikincilikler elde etti.
 1968'de Meksika'daki 1968 Yaz Olimpiyatlarında ve aynı yıl koşulan Tokyo Maratonu'nda dördüncü oldu.
1968 Balkan Oyunları'nda maraton birincisi oldu.
 1969'da Balkan üçüncüsü,
 1971'de Balkan Şampiyonu, aynı yıl Akdeniz oyunları üçüncüsü,
 1972 ve 1973'te de iki kez Balkan ikincisi oldu.

Antrenörlük kariyeri
1975'te aktif sproculuğu bıraktıktan sonra antrenörlük yapmış, Veli Ballı, Mehmet Yurdadön ve Mehmet Terzi gibi atletleri yetiştirmiştir.

Geleneği
Balıkesir Gençlik Spor İl Müdürlüğü tarafından adına İsmail Akçay Yarı Maratonu düzenlenmektedir.

Kaynakça

1942 doğumlular
Türk erkek uzun mesafe koşucuları
1968 Yaz Olimpiyatları atletleri
1972 Yaz Olimpiyatları atletleri
Balıkesir doğumlu sporcular
Yaşayan insanlar
Türk Akdeniz Oyunları atletleri
Gümüş Akdeniz Oyunları madalyalı Türk sporcular
Bronz Akdeniz Oyunları madalyalı Türk sporcular
1967 Akdeniz Oyunları atletleri
1971 Akdeniz Oyunları atletleri
Akdeniz Oyunları madalyalı atletler
Türk erkek maraton koşucuları
Türk Olimpiyat atletleri
Türk astsubaylar

İsmail Akçay


An Masdevallia curtipes in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni João Barbosa Rodrigues. An Masdevallia curtipes in nahilalakip ha genus nga Masdevallia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Masdevallia

Masdevallia curtipes


Die katholische Kapelle St. Anna, auch Annenkapelle, ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Heessen, einem Ortsbezirk von Hamm in Nordrhein-Westfalen.

Geschichte und Architektur
Der achteckige Backsteinbau mit einem geschweiften Dach ist mit einer Laterne bekrönt. Das Wappen über dem Eingang trägt die Bezeichnung 1728. Die Kapelle steht neben dem ehemaligen Siechenhaus. Im Inneren ruht über einem Profilgesims ein Kuppelgewölbe.

Ausstattung
 Das Säulenretabel mit Sprenggiebel ist wohl bauzeitlich.
 Das Altarblatt ist aus dem 19. Jahrhundert.
 Die Holzfiguren des hl. Johannes von Nepomuk und des hl. Franz Xaver sind wohl von der ersten Hälfte des 18. Jahrhunderts.
 Die Glocke wurde im 13. Jahrhundert gegossen.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2.

Weblinks
 Beschreibung und Foto (abgerufen am 18. April 2012)

Hamm
Anna
Anna
Erbaut in den 1720er Jahren
Heessen
Hamm
Hamm
Heessen
Hamm, Anna
Zentralbau in Deutschland
Heessen

St. Anna (Heessen)


ناصر رزازي  هو فنان ومغني كردي ولد في بلدة سنه وبدأ من هناك رحلته الغنائية. كان في إيران عند حدوث انقلاب للحكم الإيراني بعدها هاجر إلى أوروبا وبدأ مسيرته الفنية من جديد حيث اصدر عدة البومات غنائية، بعد انهيار النظام البعثي في العراق وسقوط الرئيس صدام حسين من الحكم رجع إلى كردستان العراق.
اشتهر الفنان ناصر رزازي باغنيته الشهيرة به رزى به رزى الذي لاقى نجاحا كبيرا في الاوساط الكردية.

حياته الاجتماعية
تزوج في عام 1978 من الفنانة والمغنية المشهورة مرزية فريقي وانجب منها ثلاثة أولاد کاردو، ماردین ودلنیا. توفيت زوجته مرزية فريقي في يوم 18/9/2005 م في ستوكهولم عاصمة السويد إثر تعرّضها لنزيفٍ دمويّ في الدّماغ وتزوج بعدها الفنان ناصر رزازي من فتاة إيرانية.
ابنته دلنيا أيضا توجهت إلى المجال الفني.

أشخاص أدينوا بازدراء الدين
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سنندج
مغنون أكراد
مغنون ومغنيات إيرانيون
مواليد 1374 هـ
مواليد 1955
مواليد في سنندج

ناصر رزازي


James J. "Jim" FitzGibbon (* um 1930) ist ein irischer Badmintonspieler.

Karriere
Jim FitzGibbon siegte 1949 erstmals bei den nationalen Titelkämpfen in Irland. Bis 1962 gewann er insgesamt 12 Meisterschaften in Irland. 1950 und 1954 war er bei den Irish Open erfolgreich, 1955 bei den Scottish Open.

Sportliche Erfolge

Literatur

Badmintonspieler (Irland)
Irischer Meister (Badminton)
Ire
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Jim FitzGibbon


An Peyritschia koelerioides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann Joseph Peyritsch, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Eugène Pierre Nicolas Fournier. An Peyritschia koelerioides in nahilalakip ha genus nga Peyritschia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Peyritschia

Peyritschia koelerioides


ويلسون روبرتو بالاسيوس سوازو  (ولد في 29 يوليو 1984) هو لاعب كرة قدم الهندوراسي الدولي الذي يلعب في الدوري الممتاز الإنجليزي لنادي توتنهام هوتسبر. ولد في لاسيبا، لعب لفيكتوريا وأولمبيا في هندوراس قبل أن ينتقل إلى انكلترا حيث لعب لفريق برمنغهام سيتي وويجان أتلتيك. في عام 2009 انضم إلى توتنهام هوتسبر، ويلعب قي يمين خط الوسط. وقد ساعد قي تأهل الهندوراس لنهائيات كأس العالم 2010 للمرة الثانية في تاريخهم.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الولايات المتحدة
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من لا سيبا
أعلام غاريفونيون
رياضيون هندوراسيون مغتربون في الولايات المتحدة
رياضيون هندوراسيون مغتربون في إنجلترا
لاعبو الدوري الأمريكي الشمالي لكرة القدم
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الهندوراسي الدرجة الأولى لكرة القدم
لاعبو الكأس الذهبي للكونكاكاف 2007
لاعبو برمنغهام سيتي
لاعبو توتنهام هوتسبر
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو ستوك سيتي
لاعبو فيكتوريا
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كأس العالم 2014
لاعبو كأس الكونكاكاف الذهبية 2005
لاعبو كأس الكونكاكاف الذهبية في 2011
لاعبو كرة قدم مغتربون في الولايات المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم هندوراسيون
لاعبو كرة قدم هندوراسيون مغتربون
لاعبو كوبا سينتروأمريكانا 2005
لاعبو كوبا سينتروأمريكانا 2007
لاعبو منتخب هندوراس لكرة القدم
لاعبو نادي ديبورتيفو أوليمبيا
لاعبو نادي ريال سوسيداد
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
لاعبو ويجان أتلتيك
مواليد 1984
مواليد في لا سيبا
لاعبو كرة قدم من لا سيبا

ويلسون بلاسيوس


Küçükerikli, Çorum ilinin Uğurludağ ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1907 yılı kayıtlarında Küçük Yamadı, 1925 yılı kayıtlarında ise Alevi Yamadısı olarak geçmektedir. Daha önceleri Sungurlu ilçesine bağlıyken, 4 Temmuz 1987'de Uğurludağ ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 76 km, Uğurludağ ilçe merkezine 17 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Uğurludağ belde ve köyleri

Küçükerikli, Uğurludağ


Cuglieri (sardinski: Cùllieri) je grad i općina (comune) u pokrajini Oristanu u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 479 metara i ima 2 671 stanovnika. Prostire se na 120,54 km². Gustoća naseljenosti je 22 st/km².Susjedne općine su: Narbolia, Santu Lussurgiu, Scano di Montiferro, Seneghe, Sennariolo i Tresnuraghes.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Cuglieri


Capoeira (ka-pu-ey-ra şeklinde okunur), Brezilyalı kölelerin muhtemelen 16. yüzyılda ortaya çıkardıkları, savaş sanatı, spor ve müzik içeren bir savaş sanatı.

Tanıtım

Brezilya Portekizcesi'nde kelime anlamı büyük ormanlarda küçük ağaçsız alandır. Dövüş sanatının adı da buradan gelmektedir.

Brezilya'da yaşayan Afrika asıllı kölelerin kendilerini savunmak için geliştirdikleri bu saldırı kökenli spor bugün Brezilya başta olmak üzere Dünya'nın 48 ülkesinde resmi olarak yapılmaktadır. Estetik görünümü ve katı formlara sahip olmayışı capoeirayı diğer savunma sanatlarından ayırır. Bazı insanlara göre Capoeira bir savaş sanatı, savunma sanatı ya da sadece bir dans olabilir. Brezilya'daki capoeiranın kökenlerini yaratan köleler için Capoeira 'Özgürlüğe giden yol' olarak kabul görmüş.

Capoeira, roda adı verilen insanlardan oluşan bir çember ya da yuvarlak daire ya da yarım daire içerisinde iki kişi ile belli stillerde ve ritimlerde oynanan bir oyundur. Bu oyunun adı jogodur. Roda çemberinin ve jogu oyununun belli töresel kuralları vardır. Roda, orkestrayı da içinde barındırır. Oyun müzik eşliğinde, saldırı ve savunma kavramları temel alınarak oynanır. Bu oyunda rakipler birbirlerine ağırlıklı olarak zihinsel ve bunun yanında fiziksel üstünlük sağlamaya çalışır.

Capoeira, angola ve regional adı verilen iki temel stil halinde oynanan bir oyundur. Her iki stilde de kurallar, oyunun anlamı ve amacının bilinmesi, uygulamaktan çok daha önemlidir.

Capoeira ile ilgilenen bir kişi, öncelikle bu kültürün gerçek felsefesini ve kurallarını öğrenebilmek için bir hocadan eğitim almalıdır.

Capoeiranın amacı, felsefesi, geleneksel kuralları, orkestrası, enstrüman, ritim ve şarkıları, oyunu ile bir bütündür. Capoeirada kurallar gelenekseldir ve çok önemlidir.

Tarihçe

Doğumu ve gelişimi

Portekizliler, 16. yy'ın 30'lu yıllarında, şeker pancarı üretimi için çalıştıklarından birçok işçiye ihtiyaç duymuşlardı. Bu yüzden, kendi yerlileri olan "Tupi" kızılderililerini köleleştirmeye çalıştılar.

Kızılderililer işçi değil, avcı olduklarından, o kadar yoğun bir tempoya ayak uyduramıyorlardı, ama buna karşın yine de köleleştirildiler. Portekizliler, köle kullanımında uzman olmalarına rağmen, kısa bir süre içinde yüzbinlerce kızılderili çeşitli nedenlerle ölmüş ve bu nedenle kilise kızılderililerin köleleştirilmesini yasaklamıştır.

Açık kalan işçi boşluğu bir şekilde doldurulması gerekmiştir. Bu düşünceyle hareket eden Portekizliler, kısa bir süre sonra, 1538 yılından sonra Afrika'dan Brezilya'ya 2-3 ile 18 milyon arasında bir sayıda köle getirtmeyi başarmıştır. Kölelerin çoğu, çok kötü şartlar altında kuzeydoğu Brezilya'daki şeker pancarı üretim sahalarında çalıştırılımıştır. Bu dönemde, birçok köle kaçmaya çalışmış, kaçarken veya kaçtıktan sonra "Capitães do mato" (ormanın kaptanları) tarafından yakalanıp çok büyük cezalara çarptırılmışladır. Capitães de mato'ya yakalanmadan kaçabilen köleler (o dönemde sayıları pek fazla değildi) yaşamlarını tehlikeli ormanlarda sürdürmek üzere kurdukları "quilombos" adı taşıyan köylere (topluluk) yönelmişlerdir. Kısa bir zaman sonra, Brezilya'nın ormanlarında birçok quilombos kurulmuştur.

Bunların başlangıcı 1690'lı yıllarda Palmares'in ormanlarında (bugünkü Alagoas) görülmüş ve sayıları sürekli artmıştır. Buna rağmen, quilombos sayısı Portekiz askerlerine karşı koyabilecek ölçüde gelişmemiştir. Bu durum, 14 Şubat 1630 yılında Hollandalılar'ın üçbine yakın askerle Portekiz ordusuna saldırmasıyla değişmiş ve köleler ayaklanarak kaçma imkânı bulabilmişlerdir. Palmarino'lulara katılan çok sayıda köle, Palmarino'luların kendilerine olan güvenlerini arttırmıştır.

1635 yılında, Quilombo'ların başına Gunga-Zumba (anlamı: büyük öncü) geçmiştir. Gunga-Zumba önderliği ele aldıktan sonra, Hollanda ve Portekiz askerleri birçok kez Palmarino'ya saldırı düzenlemiş, ama her seferinde başarısız olmuşlardır. 1667'den 1670'e kadar Pernambuco'nun güneyi Palmarino'luların egemenliğinde kalmıştır. 1676'da Pernambuco'nun o dönemki generali olan Pedro de Almedia, acımasızlığı ile ünlenen komutan, Fernão Carrilho'yu Palmarino'yu yerle bir etmesi için görevlendirmiştir. 1667'de Palmarino'ya saldırılmış ve kuşatma sonucunda Gunga-Zumba'nın Amaro'da bulunduğu ortaya çıkmıştır.

Komutan Fernão C. Gunga-Zumba'yı ele geçirebilme amacıyla Amaro'ya saldırmış, ama ayağından ağır bir yara almasına rağmen Gunga-Zumba kaçmayı başarmıştır.

1678'de Porto Calvo'ya geri dönen komutan, büyük ölçüde asker kaybetmesine rağmen, Portekiz halkı tarafından bir şampiyon gibi karşılanmıştır. Generalin elinde 200'den fazla Palmarino esiri bulunmasından dolayı, Gunga-Zumba'yla bir antlaşmaya varmaya çalışmış ve savaşlardan yorgun düşen Gunga-Zumba antlaşmayı kabul etmiştir. Bunun ardından, Gunga-Zumba yanına birçok Palmarino'luyu alarak Serinhaém'den 32 kilometre uzaklıkta bulunan Lucaû'daki bir rezerveye yerleşmiştir. Herkes Palmarino'luların yenildiğini düşünürken, kısa bir süre sonra halk yeniden ayaklanmış ve yeni kral, öncekilerden daha acımasız ve kararlı olan Zumbi başa geçmiştir.

İlk Quilombo'lar kurulmadan önce, tutsak dönemlerinde geliştirilen Capoeira, Gunga-Zumba'nın döneminde de kullanılmasına rağmen, en yoğun Zumbi'nin döneminde kullanılmıştır. Zumbi'yi yok etmek için birçok girişimde bulunulmuş ve sonra Pernambuco'nun generali, "yabani" lakabı takılmış Domingos Jorge Velho'yu Bandeirantes'in başına geçirerek, Zumbi'yi ve Palmarino'luları yakalamak üzere görevlendirmiştir. Birçok kez savaşa girilmesine rağmen, Velho her seferinde başarısız olmuş, ama pes etmemiştir. Pernambuco'nun zengin tabakası, Palmarino'lular yüzünden birçok köle kaybetmiş ve bunun sonucunda generale baskı yapmaya başlamışlardır. General, bunun üzerine 1694 yılında Velho'ya, Palmarino'ya karşı 9000 asker vermiştir. Bu savaş Palmarino tarihinde ikinci en büyük savaş olmuştur. Velho başarısız olmak üzereyken, Macaco (Palmarino'da bir quilombo)'nun önüne altı tane top getirtmiş ve Palmarino'luları geri çekilmeye zorlamıştır. Bu sistemi bir raya oturtarak, Velho tüm köyleri birer birer yıkmaya başlamıştır. Savaş bittikten sonra, Palmarino'luların çok azı hayatta kalmıştır ve bunlardan birisi de Zumbi'dir.

Kitaplarda anlatılana göre, Zumbi çok yakın bir arkadaşı olan Antônio Soares'in ihbarı üzerine öldürülmüştür, çünkü Soares Portekizlilerin tutsağı konumunda olduğundan, işkencelere daha fazla dayanamayarak Zumbi'yi ele vermiştir.

20 Kasım 1695'te Gongoro'da Zumbi Soares'le karşılaşmış ve sarıldıkları sırada, Soares Zumbi'nin karnına bir hançer saplamıştır. Aniden meydana çıkan Portekiz askerlerinden kaçmaya çalışırken, Zumbi bir kişiyi öldürmüş ve birçok kişiyi yaralamıştır.

Zumbi'nin ölümü ile Palmarino direnişi sona ermiştir. Palmarino'nun tarihi capoeiranın da tarihi olmuştur, çünkü siyah kölelerin ateşli silahlara karşı kullandıkları en büyük silahları capoeiraydı. Bundan dolayı, 13 Mayıs 1888 Brezilya'daki "abalição" (köleliğin kalkması)'dan sonra isyancıların vazgeçilmez silahı Capoeira da yasaklanmıştır. Bu engellere rağmen, siyah kültürün bir öğesi olan Capoeira hayatta kalmayı başarabilmiştir.

Vücutları silahlarıydı. Dansları ise kamufle. Bu gizlilik aynı zamanda da onların hayat felsefesi ve kültürü oldu.

Türleri

Angola, Regional ve Senzalaolmak üzere üç genel tarzı vardır. Bunların dışında berimbaudan çıkan belli ritimlere göre oynanan oyunlar vardır: banguela, iuna, muidinho gibi.

Angola

Angola, daha çok gelenekseldir ve Afrika mirasını yaşatan kültürdür. Yavaş bir ritimle yere yakın oynanır. Amaç kurnazlık ve çeviklikle rakibi alt etmektir. İlk capoeira örneklerine daha yakın olduğu varsayılır. Bu oyunun zorluğundan dolayı Mestrelerin (Ustaların) oyunu da denmektedir. Müzik yavaş başlar ve oyunda buna bağlı olarak yavaştır. Angola oyunları uzun sürer ve bu süre içerisinde müzik hızlanır. Müzikle birlikte oyun da hızlanır. Müziğin ritmi ve şarkının sözleri oyunun karakterini etkiler. Yavaştan hızlıya doğru giden sadece bedenin değil aklında sınırlarının zorlandığı, mandinga adı verilen kandırma, kurnazlık oyunlarının bulunduğu zengin bir tarzdır. Ayrıca en zengin orkestra Angola'da bulunur.

Regional

Mestre Bimba tarafından geliştirilen Capoeira sitilidir. Angola sitilinin dövüş tekniklerinde yetersiz kaldığını düşünerek Capoeira'nın dövüş tekniklerine ağırlık vererek jinga tekniğinden en sert tekniklerine kadar değiştirmiştir. Ayrıca geliştirdiği sequensa teknikleri ile öğrencilerin çok daha çabuk mezun olmalarını sağlamıştır. Regional dövüş teknikleri üzerine kurulmuştur ve akrobatik öğeler içermez, oldukça serttir.

Birçok Mestre Bimba'yı ve sitilini eleştirmiş, Sitilinin capoeiranın ruhuna aykırı olduğunu savunmuş ve şiddetle karşı çıkmıştır. Bunun üzerine M. Bimba bütün Mestrelere meydan okur ve müsabakaya çağırır. Gönüllü olan üç mestreden en fazla dayananı sadece 70 saniye ayakta kalabilmiştir…

Senzala

Bu stil Mestre Bimba'nın eleştirilerine karşı ve bu eleştirilerinde haklı çıkmasından sonra capoeiranın eski halini koruyarak pek çok mestre tarafından geliştirilen Regional ve Angola stilini birleştiren, bu günün modern capoeira'sı olarak nitelenen ve bu gün en fazla uygulanan capoeira sitilinden biri olmaktadır. Fakat ne yazık ki çok fazla Mestre Bimba'nın Regional stili ile karıştırılmaktadır.

Banguela

Bu sitilde Regional sitilinin bir oyunudur darbe ve vuruşlardan ziyade iki kişinin uyumu içinde uygulanır dövüş teknikleri kullanılsa da dövüşten uzaktır. Amaç dövüşten çok strateji ve uyumdur. vücutla yapılan dama ya da satranç gibi düşünülebilir.

İuna
İki capoeiristanında tüm yeteneklerini gösterebildiği karşılıklı tekniksel ve acrobatik kapışmanın yapıldığı, birinin yaptığı hareketi diğerinde yapmaya çalıştığı oyun stilidir ve bu oyunu sadece formado - Graduado (Mezun) veya daha üst seviyeye sahip capoeiristalar oynayabilir.

Miudinho
Mestre suassunanın yarattığı capoeristaların oyun oynama becerilerini sergilediği çok yakın oynanan bir oyundur

Capoeirada Seviyeler ve İlgili Terimler

 Batizado:  Kelime anlamı vaftiz olan bu seremoni, capoeirada öğrencilerin okula alınması ve ilk corda(o)larını aldıkları büyük bir festivaldir. Genelde batizadolarda yeni öğrenciler corda(o) alırken, eski öğrencilerin de seviyeleri yükselir. Bunların gerçekleşmesi için öğrencinin genellikle yılda bir kez yapılan bu etkinliğe katılması gereklidir. Aksi takdirde seviye değişimleri ya da okula dahil olma işlemi gerçekleşmez. Bu törenler capoeiranın Afrika kökenlerinin temsilidir.
 Capoeirista:  (Ka-pu-e-ris-ta şeklinde okunur) Capoeira yapan kişi.
 Corda(o):  Öğrencilerin seviyelerini gösteren bir çeşit kemer sistemidir. Bazı okullar corda, bazıları cordao kullanmaktadır. Corda genellikle fabrika yapımı, aslen kirli beyaz olan ve daha sonradan Mestre tarafından seviye renklerine boyanan bir kemerdir. Cordao ise farklı renklerde iplerin alınıp öğrenciler tarafında örülmesiyle hazırlanan bir kemer çeşididir. Okuluna göre değişen kemer sistemlerinin renkleri de genel olarak iki grupta toplanabilir. Bir sistemde Brezilya bayrağının renkleri kullanılırken, diğer sistemde içinde sarı, turuncu, kırmızı, mor gibi her biri farklı anlam ifade eden bir renk çeşitlemesi bulunur. Bu durumda farklı okullarda seviyelerin gösterilmesinde bir standart bulunmamaktadır. Örneğin Mestre seviyesi bazı okullarda beyazken, bazı okullarda kırmızı ya da siyah olabilir.
 Formad(o)(a)/Graduad(o)(a):  Bu seviyenin ismi de okuluna göre değişiklik göstermektedir. İlk hocalık seviyesidir. Öğrenci eğitmen yardımcılığını tamamlamış ve resmi bir eğitmen olmuştur. Yine sonundaki harf öğrencinin cinsiyetine göre değişir.
 Monitor(o)(a):  Eğitimini tamamlamış öğrencilere verilen isimdir. Bu öğrenciler asistan olarak ders verebilirler. İsimlendirme de yine Portekizce cinsiyet kuralı geçerlidir.
 Instrutor(a):  Formado(a)/Graduad(o)(a)dan sonra gelen eğitmenlik seviyesidir. Yine eğer eğitmen bayansa ismin sonuna 'a' eklenir.
 Professor(a):  Contra Mestre/Mestrando'dan önceki hocalık seviyesidir. Eğer eğitmen bayansa sonuna 'a' eklenir. Bunun nedeni Latin kökenli bir dil olan Portekizce'nin nesne ve öznelere cinsiyet vermesi, fiileri buna göre çekmesidir.
 Contra Mestre ya da Mestrando:  Okuluna göre ismi değişen bu seviye mestrenin bir altındaki derecedir ve mestreden sonraki en önemli mertebedir.
 Mestre:  Capoeirada ulaşılan en yüksek mertebe. Mestre Acordeon ve Suassuna gibi büyük mestrelere Grand Mestre de denmektedir.
 Estagiero:  Aktif olarak capoeira yapan kimsenin yani bir capoeiristanın grup değiştirmesi durumunda yeni girdiği grupta aldığı seviyedir. Karşılığı olarak direkt bir seviye yoktur. Yeni bağlandığı menstre veya contra mestre tarafından unvanı verilene kadar bu seviyede kalınır. Gruba tam geçiş sağlanınca o grupta karşılık gelen derecesine göre yeni bir unvan alır.

Capoeirada Kullanılan Müzik Aletleri

Capoeira müziğini yapan gruba Bataria denmektedir. Genelde batariada şu çalgılar bulunur:
 Agogo: Tahta, plastik ya da demirden olan agogo bir sopa aracılığıyla çalınan en temel ritim aletlerinden biridir. Eğer demirden yapılırsa ziller grubuna girebilir.
 Atabaque: (Atabaki ya da atabake şeklinde okunur.) Brezilya'lı Afrikalılara özgü ve elle çalınan bir davuldur. Deri kısmı genelde manda derisinden yapılır, dekorasyon olarak da çoğunlukla tüylü bırakılmaktadır. Capoeiranın genel ritmini sağlamak için kullanılır. Ayrıca maculelê, samba de roda ve afoxe danslarında da kullanılır.
 Berimbau:  (Birimbau diye okunur) Capoeirada kullanılan en önemli müzik aletidir. Kökleri Afrika'ya kadar dayanmaktadır. Eski zamanlarda Capoeirista'ların (Capoeira yapan kişi) Berimbau'nun ucuna jilet, bıçak gibi keskin aletler yerleştirerek silah olarak da kullandıkları söylenir. Berimbau aslında çok basit bir formata dayanan ama oldukça farklı tınılar elde edebilen bir alettir. Ayrıca farklı tonlarıve görevleri olan berimbau'lar vardır. Berimbau altı parçadan oluşur. Bunlar:
 Arami:  Bu aslında basit bir çelik teldir. Brezilya'lı capoeirista'lar bunu eski kamyon lastiklerinin içlerinden çıkarırlar. Bu tel daha sonra zımparalanarak temizlenir, ucuna atılan bir düğümle verga'ya bağlanarak yukarıdan gerilir. Böylece berimbau'u akor yapmış olursunuz.
 Baqueta:  (Baketa diye okunur) Yine rotan, bambu gibi ağaçların arta kalan, daha ince parçalarından yontularak yapılan bu parça bir çeşit bagettir ve aramiye vurularak berimbau'un asıl sesini verir.
 Cabaça:  (Kabasa diye okunur) Bu parça bildiğimiz kabağın kurutulup içinin oyulmasıyla yapılır. Arkasına açılan iki deliğe bağlanan bir iple berimbau'a eklenir.
 Caxixi:  (Kaşişi diye okunur) Caxixi sepet gibi örülen sonra içine koyulan bilumum fasulye, boncuk gibi şeylerle sallanarak müziğe ses katan bir parçadır.
 Dobrao:  Dobrao metal bir para olabileceği gibi deniz kenarında bulunan, elinizin rahat edeceği büyüklükte bir taş da olabilir. Bu parça berimbau çalınırken aramiye değer ve bu şekilde "nota" oluşturur.
 Verga:  Berimbau'nun "gövde" kısmıdır. Bambu, rotan gibi çok yumuşak olmayan, eğilme kapasitesi olan ama kolay kırılmayan ağaçlardan yapılır. Genelde bir metre civarında bir uzunlukta olur.
Aslında fakir Brezilya halkının sokaktan toplayıp yapabilecekleri kadar basit tutulan bu müzik aletini, her öğrencinin kendisinin yapması adettendir ve capoeira eğitiminin bir parçasıdır.
 Pandeiro: Genel anlamda Türk tefini andıran bu müzik aletinin teften en büyük farkı zillerinin daha büyük olması, daha ağır bir metalden yapılması ve tınlamayı en aza indirmek için zillerinin dışa dönük değil, içe dönük olmasıdır.

Maculelê ve Samba de Roda

Maculelê ve Samba de Roda aslında doğrudan capoeira olmayıp zamanla capoeiraya eklenip onun bir parçası olmuş danslardır. Maculelê, capoeira çemberinin ("Roda"- Hoda diye okunur) içinde aslen facâo adı verilen bıçaklarla ama genellikle sopalarla yapılan bir çeşit eşli danstır.
Çemberin sambası şeklinde çevrilebilecek olan samba de roda ise Brezilya'lıları samba dansının capoeiradan sonra yapılan ve yine eşli olarak Çemberin içinde oynanan bir çeşididir. Dövüşün bittiğini ve artık beraber dans edip eğlenme zamanı geldiğini belirtir. Özellikle capoeira felsefesindeki kardeşlik ve anlayışın göstergesidir.

Kaynakça

 Bu madde kısmen İngilizce Wikipedi "Capoeira"  ve Almanca Wikipedia "Capoeira"  maddeleri  kaynaklıdır.

Dış kaynaklar

 Capoeira, Nestor  (2003) The Little Capoeira Book 2.ed., Berkeley: North Atlantic Books, ISBN 978-1-55643-440-2,
 Capoeira, Nestor (2012) Capoeira: Roots of the Dance-Fight-Game Berkeley:North Atlantic Books. ISBN 978-1-58394-637-4.
 Poncianinho, Mestre ve  Almeida, Ponciano (2007), Capoeira: The Essential Guide to Mastering the Art. New Holland. ISBN 978-1-84537-761-8
 Almeida, Bira "Mestre Acordeon" (1986) Capoeira: A Brazilian Art Form. Berkeley: North Atlantic Books. ISBN 0-938190-30-X.
 Downey, Greg (2005) Learning Capoeira: Lessons in cunning from an Afro-Brazilian art, Oxford: Oxford University Press. ISBN 0195176987
 Merrell, Floyd (2005), Capoeira and Candomblé: Conformity and Resistance in Brazil. Princeton: Markus Wiener. ISBN 1-55876-349-X .

Dış bağlantılar

 Capoeiralist websitesinde dünyadaki değişik ǘlkelerde (bu arada Türkiye'de)  bulunan Capoeira okul ve gruplarının listesi, Online:
 YouTube websitesinde "Capoeira Song" grubunda bulunan çeşitli değişik Capoeira şarkılarının sözleri ve söylenmeleri, Online:

Brezilya dansları
Sahte dövüş

Capoeira


An Anthurium melastomatis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Thomas Bernard Croat. An Anthurium melastomatis in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Panamá. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium melastomatis


පැරගුවේ යනු ලොව බටහිර අර්ධයේ පිහිටි "Land locked"රටවල් 2 න් එකකි.  අනෙක් රට වන්නේ බොලීවියානු රාජ්‍යයයි.  මෙම රටවල් දෙකම දකුණු අමෙරිකානු මහද්වීපයේ පිහිටයි.
	(Land locked රටවල් ලෝකයේ 47 ක් ඇත.  මේවා සම්පූර්ණයෙන් ගොඩබිමෙන් හෝ වෙනත් රටක මුහුදු සීමාවකින් වටවී ඇත.  එයින් 45 ක ලොව නැගෙනහිර අර්ධයේත්, 2 ක් බටහිර අර්ධයේත් පිහිටයි.)
	පැරගුවේ දකුණු අමෙරිකාවේ මධ්‍යයේම පිහිටයි.එමනිසා එයට දකුණු අමෙරිකාවේ හෘදය යන අනු නාමය යෙදී ඇත.පැරගුවේ රාජ්‍යයට දකුණු දිග හා නිරිත දිගින් ආර්ජන්ටිනාවත්, නැගෙනහිර හා ඊසාන දිගින් බ්‍රසීලයත්, වයඹ දිගින් බොලීවියානු ජනරජයත් පිහිටයි.

සටහන්

|Paraguay

|-

පැරගුවේ සමූහාණ්ඩුව


Skjálfandafljót er en elv i det nordlige Island. Skjálfandafljót er med 178 km Islands fjerdelængste elv.

Skjálfandafljót har et afvandingsområde på 3.860 km2 og en middelvandføring på 95 m3/s ved udmundingen.

Den udspringer fra den nordvestlige side af gletsjeren (jøkelen) Vatnajökull i det islandske højland. Derfra løber den mod nord og udmunder i bugten Skjálfandi.

Skjálfandafljót har mange vandfald undervejs hvoraf Goðafoss er det mest kendte. Andre vandfald er Hrafnabjargafoss, Aldeyjarfoss, Barnafoss og Ullarfoss.

Referencer

Floder i Island

Skjálfandafljót


A Diocese de Tura (Latim:Dioecesis Turana) é uma diocese localizada no município de Tura, no estado de Megalaia, pertencente a Arquidiocese de Shillong na Índia. Foi fundada em 1 de março de 1973 pelo Papa Paulo VI. Com uma população católica de 326.716 habitantes, sendo 27,7% da população total, possui 45 paróquias com dados de 2020.

História
Em 1 de março de 1973 o Papa Paulo VI cria a Diocese de Tura através do território da Arquidiocese de Shillong-Gauhati. Em 1992 a Diocese de Tura juntamente com a Diocese de Tezpur e a Arquidiocese de Shillong-Gauhati perdem território para a formação da Diocese de Guwahati.

Lista de bispos
A seguir uma lista de bispos desde a criação da diocese em 1973.

Ligações externas

Tura
Tura

Diocese de Tura


A sex ratio is the ratio of female to males in a population. As explained by Fisher's principle, for evolutionary reasons this is typically about 1:1 in species which reproduce sexually. However, many species deviate from an even sex ratio, either periodically or permanently. Examples include parthenogenic species, periodically mating organisms such as aphids, some eusocial wasps, bees, ants, and termites.

The human sex ratio is of particular interest to anthropologists and demographers. In human societies, sex ratios at birth may be considerably skewed by factors such as the age of mother at birth and by sex-selective abortion and infanticide. Exposure to pesticides and other environmental contaminants may be a significant contributing factor as well. As of 2014, the global sex ratio at birth is estimated at 107 boys to 100 girls (1,000 boys per 934 girls).

Types
In most species, the sex ratio varies according to the age profile of the population.

It is generally divided into four subdivisions:

  — ratio at fertilization
  — ratio at birth
  — ratio in sexually mature organisms
This is equivalent to the  (ASR), which is defined as the ratio of adult males to females in a population.
The operational sex ratio (OSR) is the ratio of sexually active males to females in a population, and is therefore derived from a subset of the individuals included when calculating the ASR. Although conceptually distinct, researchers have sometimes equated the ASR with the OSR, particularly in experimental studies of animals where the difference between the two values may not always be readily apparent.
  — ratio in post-reproductive organisms

These definitions can be somewhat subjective since they lack clear boundaries.

Sex ratio theory
Sex ratio theory is a field of academic study which seeks to understand the sex ratios observed in nature from an evolutionary perspective. It continues to be heavily influenced by the work of Eric Charnov. He defines five major questions, both for his book and the field in general (slightly abbreviated here):
For a dioecious species, what is the equilibrium sex ratio maintained by natural selection?
For a sequential hermaphrodite, what is the equilibrium sex order and time of sex change?
For a simultaneous hermaphrodite, what is the equilibrium allocation of resources to male versus female function in each breeding season?
Under what conditions are the various states of hermaphroditism or dioecy evolutionarily stable? When is a mixture of sexual types stable?
When does selection favour the ability of an individual to alter its allocation to male versus female function, in response to particular environmental or life history situations?

Biological research mostly concerns itself with sex allocation rather than sex ratio, sex allocation denoting the allocation of energy to either sex. Common research themes are the effects of local mate and resource competition (often abbreviated LMC and LRC, respectively).

Fisher's principle

Fisher's principle (1930) explains why in most species, the sex ratio is approximately 1:1. His argument was summarised by W. D. Hamilton (1967) as follows, assuming that parents invest the same whether raising male or female offspring:

 Suppose male births are less common than female.
 A newborn male then has better mating prospects than a newborn female, and therefore can expect to have more offspring.
 Therefore parents genetically disposed to produce males tend to have more than average numbers of grandchildren born to them.
 Therefore the genes for male-producing tendencies spread, and male births become more common.
 As the 1:1 sex ratio is approached, the advantage associated with producing males dies away.
 The same reasoning holds if females are substituted for males throughout. Therefore 1:1 is the equilibrium ratio.

In modern language, the 1:1 ratio is the evolutionarily stable strategy (ESS). This ratio has been observed in many species, including the bee Macrotera portalis. A study performed by Danforth observed no significant difference in the number of males and females from the 1:1 sex ratio.

Examples in non-human species

Environmental and individual control
Spending equal amounts of resources to produce offspring of either sex is an evolutionarily stable strategy: if the general population deviates from this equilibrium by favoring one sex, one can obtain higher reproductive success with less effort by producing more of the other. For species where the cost of successfully raising one offspring is roughly the same regardless of its sex, this translates to an approximately equal sex ratio.

Bacteria of the genus Wolbachia cause skewed sex ratios in some arthropod species as they kill males. Sex-ratio of adult populations of pelagic copepods is usually skewed towards dominance of females. However, there are differences in adult sex ratios between families: in families in which females require multiple matings to keep producing eggs, sex ratios are less biased (close to 1); in families in which females can produce eggs continuously after only one mating, sex ratios are strongly skewed towards females.

Several species of reptiles have temperature-dependent sex determination, where incubation temperature of eggs determines the sex of the individual. In the American alligator, for example, females are hatched from eggs incubated between , whereas males are hatched from eggs . In this method, however, all eggs in a clutch (20–50) will be of the same sex. In fact, the natural sex ratio of this species is five females to one male.

In birds, mothers can influence the sex of their chicks. In peafowl, maternal body condition can influence the proportion of daughters in the range from 25% to 87%.

Dichogamy (sequential hermaphroditism) is normal in several groups of fish, such as wrasses, parrotfish and clownfish. This can cause a discrepancy in the sex ratios as well. In the bluestreak cleaner wrasse, there is only one male for every group of 6-8 females. If the male fish dies, the strongest female changes its sex to become the male for the group. All of these wrasses are born female, and only become male in this situation. Other species, like clownfish, do this in reverse, where all start out as non-reproductive males, and the largest male becomes a female, with the second-largest male maturing to become reproductive.

Domesticated animals
Traditionally, farmers have discovered that the most economically efficient community of animals will have a large number of females and a very small number of males. A herd of cows with a few bulls or a flock of hens with one rooster are the most economical sex ratios for domesticated livestock.

Dioecious plants secondary sex ratio and amount of pollen
It was found that the amount of fertilizing pollen can influence secondary sex ratio in dioecious plants. Increase in pollen amount leads to decrease in number of male plants in the progeny. This relationship was confirmed on four plant species from three families – Rumex acetosa (Polygonaceae), Melandrium album (Caryophyllaceae), Cannabis sativa and Humulus japonicus (Cannabinaceae).

Polyandrous and cooperatively breeding homeotherms
In charadriiform birds, recent research has shown clearly that polyandry and sex-role reversal (where males care and females compete for mates) as found in phalaropes, jacanas, painted snipe and a few plover species is clearly related to a strongly male-biased adult sex ratio. Those species with male care and polyandry invariably have adult sex ratios with a large surplus of males, which in some cases can reach as high as six males per female.

Male-biased adult sex ratios have also been shown to correlate with cooperative breeding in mammals such as alpine marmots and wild canids. This correlation may also apply to cooperatively breeding birds, though the evidence is less clear. It is known, however, that both male-biased adult sex ratios and cooperative breeding tend to evolve where caring for offspring is extremely difficult due to low secondary productivity, as in Australia and Southern Africa. It is also known that in cooperative breeders where both sexes are philopatric like the varied sittella, adult sex ratios are equally or more male-biased than in those cooperative species, such as fairy-wrens, treecreepers and the noisy miner where females always disperse.

See also
Evolution of sex
Operational sex ratio
Sex allocation
Trivers–Willard hypothesis
XY sex-determination system

Humans:
Human sex ratio
List of countries by sex ratio
Bride kidnapping
Groom kidnapping
Demographic transition
Sex selection
Sex-selective abortion and infanticide
Youth bulge
Institutions:
 Gender Balance Council

Notes

References
 Also printed as

Rath, R.M., and Mishra A.K. (2005). Techniques for Sex Ratio Analysis. Association of Professional Geographers.

External links
 CIA listing of sex ratios for individual countries (including age divisions)
 A review of sex ratio theory

Population
Selection

Sex ratio


නාලන්ද බාලිකා මධ්‍යමහා විද්‍යාලය, මිනුවන්ගොඩ
 බණ්ඩාරනායක විද්‍යාලය
 බණ්ඩාරනායක මධ්‍යමහා විද්‍යාලය, වේයන්ගොඩ
 විශාඛා බාලිකා විද්‍යාලය, මාකොළ
 ඩී.එස් සේනානායක ජාතික පාසල, මීරිගම
 එල්ලක්කාල මහා විද්‍යාලය, එල්ලක්කාල
 ගලහිටියාව මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය, ගනේමුල්ල
 යශෝදරා දේවි බාලිකා විද්‍යාලය
 ගුරුකුල විද්‍යාලය
 ජීලන් මුස්ලිම් මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය,  පානදුර
 ශාන්ත අන්තෝනි විද්‍යාලය, වත්තල
 ශ්‍රී ධර්මලෝක විද්‍යාලය
 විහාරමහාදේවි බාලිකා විද්‍යාලය, කිරිබත්ගොඩ
 රත්නාවලි බාලිකා විද්‍යාලය
 ශ්‍රී පඥානන්ද විද්‍යාලය, සීදුව
 ශ්‍රී සංඝබෝධි විද්‍යාලය, නිට්ටඹුව
 තක්ෂිලා විද්‍යාලය, ගම්පහ
 අල් හිලාල් මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය
 අල් ෆලාහ් මහා විද්‍යාලය, පොරුතොට
 හරිස්චන්‍ද්‍රම් විද්‍යාලය
 ලෝයල් විද්‍යාලය
 මාරිස් ස්ටෙලා විද්‍යාලය, මීගමුව
 නිව්ස්ටඩ් බාලිකා විද්‍යාලය
 ශාන්ත මරියා විද්‍යාලය
 Seventh day Adventist
 ගලහිටියාව හේමමාලි මහා විද්‍යාලය,ගනේමුල්ල
 ශ්‍රී සිද්ධාර්ථ කුමාර මහා විද්‍යාලය -ගම්පහ
 ගෝතමි කණිෂ්ඨ විද්‍යාලය- ගම්පහ

පාසල් නාමාවලි - ශ්‍රී ලංකා
ශ්‍රී ලංකාව
පාසැල් ලැයිස්තු

ගම්පහ පාසල් නාමාවලිය


Jantje Friese (nascida em 1977 em Marburgo) é uma produtora de cinema e roteirista alemã conhecida por co-criar a série Dark da Netflix.

Carreira
Jantje Friese estudou produção e gerenciamento de mídia na Universidade de Televisão e Cinema de Munique. Após se formar, trabalhou como produtora para Made in Munich Film Production e Neue Sentimental Film Berlin. Em 2010 foi produtora do longa-metragem O Silêncio com seu parceiro Baran bo Odar.

Com Odar, escreveu o roteiro de Who Am I: Kein System Ist Sicher (2014), dirigido por Odar. Seu roteiro foi indicado para Melhor Roteiro no German Film Award 2015.

Por meio desse filme, Netflix conheceu Friese e Odar e se ofereceu para fazer uma série baseada no filme. Em vez disso, Friese e Odar desenvolveram em conjunto a primeira série alemã da Netflix, Dark, que estreou em 1 de dezembro de 2017. Friese foi homenageada com um Grimme-Preis, o prêmio de televisão de maior prestígio da Alemanha, em 2018 por sua escrita na 1ª temporada de Dark. Em 2019, Dark foi renovado para uma terceira temporada.

Em 2021, Jantje e Baran anunciaram uma nova série em produção, "1899", que foi lançada em novembro de 2022.

Pessoas vivas
Roteiristas da Alemanha
Nascidos em 1977

Jantje Friese