İnşaat mühendisliği, malzeme ve tekniği en iyi şekilde bir araya getiren, yapıların plan, proje, yapım ve denetlenmesiyle uğraşan temel mühendislik dalıdır. İnşaat mühendisleri her türlü bina, baraj, havaalanı, köprü, yol, su kemerleri, liman, kanalizasyon, su şebekesi, tünel, konvansiyonel ve yüksek hızlı demiryolu projeleri, metro vb. hizmet ve endüstri yapılarının planlanması, projelendirilmesi, yapımı ve denetimi konuları ile ilgili eğitim ve araştırma yapar. Mühendisliğin anası olarak da kabul edilen inşaat mühendisliği askerî mühendislikten sonra gelen en eski temel mühendislik dalıdır ve İngilizce kelime anlamı civil engineering ilk olarak 18.yy. da askerî olmayan mühendislik çalışmalarını askerî mühendislikten ayırabilmek için kullanılmıştır. İnşaat mühendisliği kurucu mühendislik alanlarının başında gelir. İnşaat mühendisliği geniş bir alanı kapsadığından çeşitli dallarda uzmanlaşma gereği duyulmaktadır. Bu alanların başlıcaları, çevre mühendisliği, geoteknik, belediye ya da kentsel mühendislik, kıyı mühendisliği, ölçme bilgisi, yapı mühendisliği, temel mühendisliği, su mühendisliği, malzeme bilimi, ulaştırma mühendisliği vb. konulardır.

İnşaat mühendislik mesleğinin tarihi

Ayrıca bakınız: Yapısal mühendislik tarihi
<p align="justify">İnşaat mühendisliği, insan varlığının başlangıcından beri hayatın bir unsuru olmuştur. İnşaat mühendislik biliminin ilk örnekleri, M. 4000 ve MÖ 2000 yılları arasında Antik Mısır ve Mezopotamya (Eski Irak) bölgelerinde, insanların göçebe hayatı terk ederek, barınak yapımı ihtiyacı doğduğu sıralarda başlamış olabilir. Bu süre zarfında, tekerlek ve yelken gelişimiyle birlikte ulaşım, önemi gitgide artan bir ihtiyaç haline gelmiştir.
Modern zamanlara kadar inşaat mühendisliği ve mimarlık arasında net bir ayrım yoktu. Dönemin inşaat mühendisleri ve mimarları için genellikle aynı kişiye atıfta bulunularak birbirinin yerlerine kullanıldı. Mısır'daki piramitlerin yapımı (yaklaşık M. Ö.2700-2500) büyük yapı inşaatlarının ilk örneklerindendir. Diğer antik tarihi inşaat mühendisliği yapıları Antik Yunanistan'da yapılan Athena tapınağı Parthenon (MÖ 447-438), Roma mühendisleri tarafından yapılan Appian Yolu (MÖ 312), Çin İmparatoru Shih Huang Ti'nin emriyle General Meng t'ien tarafından yapılan Çin Seddi (MÖ 220) ve Sri Lanka'nın Anuradhapura şehrinde bulunan Jetavanaramaya buda anıtı (3. yy) olarak sayılır.

İnşaat mühendislik biliminin dünya üzerinde öncü okulu olarak Fransa'da Köprü ve Otoyol Kolordu'sundan ayrılarak 1747 yılında büyüyüp Köprü ve Karayolları Ulusal Okulu ismini alan okulu örnek verebiliriz. Bu okulun öğretmenleri hidrolik, makine mekaniği ve malzeme biliminde ana standartlar haline gelen kitaplar yayınladılar. İhtiyaçtan dolayı tasarım, hesaplama, amprik formüller gibi kavramları kendi kendini yetiştirerek kullanan sivil halkın içerisinden asker olmasalar da mühendislik yapan kişiler oluştu. İngiltere'de James Brindley bir değirmenci olarak başladı ve yüzyılın önde gelen kanal üreticisi haline geldi, John Rennie değirmenci çırağı iken Yeni Londra Köprüsünü inşa etti. Bir taş ustası olan Thomas Telford, İngiltere'nin önde gelen karayolu üreticisi oldu.

İnşaat mühendisliği terimi ise dünyada ilk olarak civil engineering şeklinde 18. yüzyılda, askerî mühendislik eylemlerinden farklı olarak sivil halkın mühendislik hareketlerini betimleyebilmek için kullanıldı. Eddystone Fenerini inşa eden John Smeaton, kendi kendine inşaat mühendisi diyen ilk kişi olarak tarihe geçti. 1771 yılında Smeaton ve birkaç arkadaşı, mesleğin önde gelenlerinin akşam yemeklerinde buluşarak bir araya geldiği, İnşaat Mühendisleri Smeatonian Derneğini kurdular. Bazı teknik buluşmalar oluştuysa da bu grup küçük bir sosyal grup olmaktan öteye gidemedi.

1818 yılında inşaat mühendisleri kurumu Londra'da kuruldu ve 1820 yılında ünlü mühendis Thomas Telford ilk başkanı oldu. Kurum 1828 yılında, inşaat mühendisliğinin resmen bir meslek olarak tanınması ile kraliyet imtiyaz namesini kazandı. İnşaat mühendisliği ise aşağıdaki şekilde tanımlandı;

(İnşaat mühendisliği) hem iç hem dış ticaret için; dahili etkileşim ve alışveriş için yol, köprü, kanal, ırmak taşıması ve iskelelerin inşasının uygulamasında; liman, rıhtım, dalgakıran, deniz fenerlerinin inşasında; ticaret amacıyla yapay güç ile dolaşım sanatında; ve makinelerin uygulama ve inşasında; ve şehir ve kasabaların drenajında (boşaltımında); ülkelerde üretim ve ulaşımın araçları olarak, doğanın büyük güç kaynaklarını insanın kullanımı ve faydasına yönlendirme sanatıdır.

ABD'de inşaat mühendislik eğitimi veren ilk özel üniversite Yüzbaşı Alden Partridge tarafından 1819 yılında kurulan Norwich Üniversitesi oldu.. Amerika'da inşaat mühendisliğinde ilk derecelendirilen mühendis 1835 yılında Rensselaer Polytechnic Enstitüsü tarafından ödüllendirildi. Ödül alan ilk kadın mühendis ise 1905 yılında Cornell Üniversitesi tarafından ödüllendirilen Nora Stanton Blatch oldu.

İnşaat mühendislik biliminin tarihi

İnşaat mühendisliği, fiziksel ve bilimsel ilkelerin uygulamasıdır ve (inşaat mühendisliğinin) geçmişi, karmaşık bir şekilde, tarih boyunca devam eden fiziksel ve matematiksel yaklaşımın gelişimiyle ilintilidir. İnşaat mühendisliği, birkaç ayrı uzmanlaşmış alt bilimler de dahil olmak üzere oldukça geniş çaplı bir meslek olduğu için, tarihi, malzeme bilimi, coğrafya, jeoloji, toprak, hidroloji, çevre, mekanik ve diğer birçok alanlardaki bilgi birikimiyle bağlantılıdır.

Eski ve orta çağ tarihi boyunca, en önemli mimari tasarım ve yapılar, zamanla yükselerek baş mimar haline gelen, taş ustaları ve marangozlar gibi zanaatkârlar tarafından yapılmıştır. Tecrübeler saklanır hale gelmiş ve nadiren kendi yerine geçecek çıraklara aktarılmıştır. Hali hazırdaki yapılar, yollar ve altyapı uygulamaları tekrar edilerek katlanarak artan bir şekle gelmiştir.

Tarihte incelendiğinde İnşaat mühendisliğinin fizik, matematik vb. konulara ait kavramların uygulaması olduğu görülmektedir. Bu yüzden geçmişi de matematik ve fizik ile birlikte değerlendirilir. Fiziksel ve matematiksel problemlere, inşaat mühendisliği için uygulanabilir olan bilimsel yaklaşımın ilk örneklerinden biri, MÖ 3. yüzyılda Arşimetin yüzdürme anlayışımızın temelini oluşturan Arşimet Prensibi ve Arşimet Vidası gibi pratik çözüm eserleridir. Bir hint matematikçisi olan Brahmagupta ise M.S. 7. yüzyılda kazı hesaplamaları için Hindu-Arap rakamlarına dayalı aritmetiği kullanmıştır.

İnşaat mühendisi

Eğitim ve lisans

İnşaat mühendisleri, inşaat mühendisliği için önemli olan tipik bir akademik dereceye sahiptirler. Böyle bir derece için alınan eğitimin uzunluğu genellikle 3-5 yıldır. Bazı üniversitelerde Fen Bilimleri Lisansı olarak tayin edilirken, genellikle tamamlanan derece, Mühendislik Lisansı olarak geçmektedir. Verilen bu derece, fizik, matematik, proje yönetimi, tasarım ve inşaat mühendisliği spesifik konularını kapsayan üniteleri içerir. Başlangıçta bu tür konular inşaat mühendisliği alt mühendisliklerinin, hepsi değilse de, birçoğunu kapsamaktadır. Lisans eğitiminin sonlarına doğru ise, öğrenciler bir veya daha fazla alt mühendisliklerde uzmanlaşma seçerler. Lisans derecesi  (ing: BEng/BSc) almış öğrenciler mühendislik hizmetleri verebilmek için resmen tanınmış olsa da, bazı üniversitelerde öğrencilerin kendi ilgilendikleri belli bir alanda uzmanlaşmaları için lisansüstü mühendislik eğitimi sunulur.

Çoğu ülkede, mühendislik dalında lisans derecesi, meslekte uzman olma yolunda ilk adımı oluşturur ve lisans programı daha önce uzmanlaşmış başka bir kuruluş tarafından onaylanmak zorundadır. Sertifikalı bir lisans programı tamamladıktan sonra mühendis sertifikası verilmeden önce iş tecrübesi ve sınav koşulları gibi gereksinimlerin karşılanması gerekir. Lisans sertifikası verildikten sonra ise Amerika, Kanada ve Güney Afrika'da Uzman Mühendis, birçok Milletler Topluluğunda İmtiyazlı Mühendis, Avustralya ve Yeni Zelanda'da İmtiyazlı Uzman Mühendis, birçok Avrupa Birliği Üyesi Ülkelerinde Avrupa Mühendisi unvanlarını alır. Mühendislerin uluslararası sınırlar arasında uygulamaya olanak sağlayacak şekilde birçok topluluğun ilgili meslek kuruluşları arasında uluslararası mühendislik anlaşmaları bulunmaktadır ve mühendislik sertifikaları geçerli sayılır.

Değişik ülkeler tarafından verilen değişik sertifikaların avantajları yine mühendislik sertifikasının verildiği ülkeye göre farklılık gösterebilir. Örneğin, Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada'da sadece lisanslı bir mühendis, imza ve mühür yetkisine sahiptir, kamuya onaylanması için mühendislik plan ve çizimleri sunabilir ve yine kamu veya özel sektörün faydalanması için mühendislik hizmetleri verebilir. Bu gereksinim Québec Mühendisleri Yasası gibi devlet ve il mevzuatı tarafından düzenlenir.  Diğer ülkelerde ise, böyle bir mevzuat yoktur. Mesela Avustralya'da, mühendislerin lisansı Queensland eyaleti ile sınırlıdır. Hemen hemen tüm ülkelerde mühendislerin bağlı olduğu ve üyelerini risk ve etik dışı davranıştan koruyan sivil toplum kuruluşları bulunmaktadır. Bu sayede, bu kuruluşlar meslek için etik standartların sağlanmasında önemli bir rol oynar. Mühendislik hizmetleri bu sivil kuruluşların çıkartmış olduğu yönetmelikler gibi birçok devlet kanunu ve çevre hukukuna uymak zorundadır. Aşırı ihmaller karşısında bu kanunların nazarında cezai yaptırımlar söz konusu olabilir.

Kariyer
İnşaat mühendisleri için tipik bir kariyer yolu mevcut değildir. İnşaat mühendisi olmaya hak kazanmış birçok kişi düşük sorumluluk gerektiren işlerle başlarlar ve yetkilerini kanıtladıkça, daha yüksek sorumluluk düzeyi isteyen iş ve görevler için güven kazanırlar. Ancak inşaat mühendisliği  mesleğinin her bir dalı değişik kariyer yolları izlemeyi gerektirmektedir. Bazı alan ve firmalarda giriş derecesindeki mühendisler üst düzey tasarım mühendislerinin "gözleri ve kulakları" olmak üzere inşaat izleme bölümünden işe başlarken, bazı alan ve firmalarda ise rutin analiz tasarım ve yorum konularında işe başlayabilirler. Deneyimli mühendisler ise genellikle kompleks analiz işleri, daha karmaşık tasarım projelerinin yönetimi, diğer mühendislerin yönetimi ya da özel danışmanlığı kapsayacak şekilde adlî mühendislik dallarındaki gibi daha karmaşık ve sorumluluk gerektiren iş ve görevlerde hizmet verirler.

Alt mühendislikleri
Genel olarak, İnşaat Mühendisliği; büyüyen dünya ile birlikte, insan yapısı değişmez projelerin genel arayüzü ile ilgilenir. Genelde inşaat mühendisleri kendilerine verilen sınırlar içerisinde sabit projeler hazırlamak ve toplum, sınıflandırma, drenaj, kaldırım, su temini, kanalizasyon hizmetleri, iletişim kaynağı, elektrik ve arazi bölünmelerinde hizmet etmek için bilirkişi ve uzmanlaşmış inşaat mühendisleri ile yakın bir şekilde çalışır. Genel olarak mühendisler zamanlarının çoğunu proje sahalarını dolaşarak, toplumsal fikir birliklerini geliştirerek ve inşa planları hazırlayarak geçirirler. İnşaat mühendisliği alan mühendisliği olarak da düşünülebilir çünkü inşaat mühendisliğinin kolları genelde bir alanın kullanımının birisinden bir diğerine değişimi üzerinde çalışır. İnşaat mühendisleri, her boyut ve seviyede olan ticari, sanayi, konutsal ve toplumsal çalışma projelerin yapımında, geoteknik mühendisliği, yapısal mühendislik, çevre mühendisliği, ulaşım mühendisliğinin her türlü prensip ve kurallarını kabullenmiştir.

Çevre mühendisliği
İnşaat mühendisliğinin en geniş alt bilim dallarından biri de çevre mühendisliğidir. Birçok üniversitede "Civil and Environmental Engineering" olarak beraber okutulmaktadır. Çevre mühendisliği, Türkiye'de gerek alanının genişliği, gerek konuda uzman mühendis ihtiyacı doğrultusunda, inşaat mühendisliği bünyesinden ayrılarak ayrı bir bölüm olarak okutulmaktadır. Hidrolik mühendisliği ve kimya mühendisliğinin yanı sıra makine mühendisliği prensiplerinin de yeni yeni katılmaya çalışıldığı, su ve atık su teknolojileri, hava kirliliği kontrolü, ses kontrolü (gürültü), katı atık geri dönüşüm teknolojileri ve yakma sistemleri, ayrıca yakıt pilleri ile atık sudan elektrik akımı üretmek, sulandırılmış atık su çamuru ile biyogaz üretilerek elektrik üretimi gibi enerji konularıyla da ilgilenmektedir.

Geoteknik mühendisliği
İnşaat mühendisliği alt bilim dallarından biri de geoteknik mühendisliğidir. Geoteknik mühendisliği yapıların yer altında kalan kısımlarını inceler, zemin etüdü yapar, yapıların temellerinin sağlam zemine oturmasını sağlar. Bütün yapıların (binalar, köprüler, istinat duvarları, tüneller, karayolları, demir yolları, limanlar, barajlar vb.) ekonomik olarak zemin üstüne veya içine yerleştirilmesiyle ilgilenir.

Malzeme bilimi ve mühendisliği

İnşaat mühendisliğine en önemli yardımcı dallardan birisi malzeme bilimi ve mühendisliğidir. Beton ve asfalt karışımı gibi Seramik, alüminyum ve çelik gibi Metal, polimetilmetakrilat (PMMA) ve karbonfiber gibi Polimer ve ayrıca Kompozit malzemelerin çalışıldığı disiplinlerarası bir bilim dalıdır. Malzeme mühendisliği aynı zamanda boya ve kaplama gibi koruma ve önleme işleriyle de ilgilenir. Alaşımlama (daha güçlü bir metal üretmek için metal iki tip metali birleştirme işlemi), malzeme mühendisliğin bir başka araştırma alanıdır. Son yıllarda özellikle medyanın odağı haline gelen nanoteknoloji ve nanobilim sayesinde malzeme bilimi bütün üniversitelerde ön plana çıkmaya başlamıştır. Adli Mühendislik ve Başarısızlık Analizi gibi konularda malzeme bilimi çok önemli bir faktördür. Malzeme mühendisliği ayrıca yapılarda kullanılacak olan malzemelerin mekanik ve dinamik özelliklerini de inceler. Avantaj ve dezavantajlarını ekonomiklik koşulunu da göz önüne alarak belirler. Malzemelerin dayanım ve dayanıklılık incelemelerini ve yeni malzeme araştırmalarını yapar. Yapıda kullanılan malzemelerin birbiri ile olan etkileşimlerini inceler.

Kıyı mühendisliği

Kıyı mühendisliği kıyı alanları yönetimi ile ilgilidir. Bazı durumlarda deniz savunma ve kıyı koruma terimleri sırasıyla, sel ve erozyona karşı savunma anlamında kullanılır. Kıyı savunma terimi daha geleneksel bir terim olmasına karşın günümüzde toprağın genişleyebilmesi açısından kontrollü toprak kaymasına izin verilerek konu genişletilmiş ve kıyı yönetimi terimi daha popüler bir hal almıştır.

Yapı mühendisliği

Yapı mühendisliği, ulaşım ve alan geliştirme konularında, hidrolik, çevresel, yapısal ve jeoteknik olarak tasarım, planlama ve yürütme konularını ele almaktadır. Yapı firmaları inşaat mühendislik dallarının diğer konularındaki firmalardan daha fazla ekonomik risk alma eğilimine girmesi ile birlikte birçok yapısal mühendis de, sözleşme hazırlama ve gözden geçirme, lojistik operasyonların değerlendirilmesi, gerekli malzeme fiyatlarının yakından incelenmesi gibi işlerde rol almaya başlamışlardır. Bu sayede yapısal mühendislik dalı diğer bilimlerle daha ilişkili bir hal almaya başlamıştır.

Yapı mühendisliğinin asıl amacı, insanlığın faydasına olacak yapıların belirli bir seviyesinde, yeterli bir rijitliğe sahip bir şekilde ve en ekonomik olarak boyutlandırmak ve bu yapıların işlemesini sağlamaktır. Yapı mühendisliğinin ilgi alanları yapıların statik modellemesini yapmak, statik analizini çıkarmaktır. Burada amaç oluşan kuvvet ve gerilmelerin en doğru şekilde hesaplanmasıdır.

Deprem mühendisliği

Deprem mühendisliği değişik yapıların tehlikeli depremlere dayanma kabiliyetlerini ve yapılarındaki zayıf noktaları inceleyen bir mühendislik çeşididir. Jeofizik bilimiyle paralel çalışmalar yürütür. Yapı mühendisliğinin bir alt koludur ve kendi alanında yapı mühendisliğinden daha kapsamlı incelemeler yapar. Deprem mühendisliğinin ana hedefleri;
 Sallantılı zemin yapıların etkileşimini kavrar.
 Olası depremlerin sonuçlarını öngörür.
 Yapıların, depreme maruz kaldıklarında bir takım kurallara uyum içerisinde davranış gösterebilmesi için yapıları dizayn ve inşa eder ayrıca bakımını sağlar.
 Yapı titreşim periyodu (dolayısıyla frekansı) belirlenerek, salınımı sınırlandırır ve uç noktada rezonans olayını engeller. Rüzgâr ve/veya deprem sebebiyle rezonansın irdelenmesi en gerekli yapılar, ekseriyetle, köprülerdir.

Hiçbir yapı sabit değildir ve depremde hareket edecek biçimde tasarlanırlar.Depreme karşı dayanıklı yapılar üretebilmek adına birçok ülkede özel yönetmelikler hazırlanmış ve yapıların inşaatlarında kontrol referansı olarak kullanılmaktadır.

Ulaştırma mühendisliği
Ulaştırma (trafik) mühendisi, insan ve taşınacak malların ulaşımında, ulaşım yollarının güvenli dizaynını tasarlar. Trafik mühendisi; yolların, otobanların, tren yollarının, kavşakların projelendirmesini uygun standartlara göre yapar. İmalat aşmasında proje müdürü, şantiye şefi, arazi mühendisi pozisyonunda yolun projeye uygun bir şekilde imal edilmesini sağlar.

Hidrolik mühendisliği

Su (hidrolik) mühendisi, su yollarının ve su yapılarının inşaatı ile ilgilenir. Savakların, barajların, su borularının, kanalların, galerilerin statik ve dinamik analizlerini yapar. Liman yapılarının dalga analizleri ve dalga kıran tasarımlarını yapar. Git gide azalan su miktarı ile bu bölüme verilen önem artmaktadır.

Trafik mühendisliği
Ulaştırma, hidrolik ve geoteknik mühendisliği hesaplarının başlangıcını teşkil eder. Bir yol, kavşak veya üst geçit projelerine yıllık geçen araç sayısı gibi bilgilere ihtiyaç duyulur. Ulaştırma amaçlı yapılarda sanat (su kanalları, hendekler vb.) yapılarında yani hidrolik mühendisliğine giren kısımlarda da trafik ve nüfus bilgilerine ihtiyaç duyulur. Bir bakıma planlama mühendisliği ile beraber çalışmaktadır. Trafik bilgisi bölgenin nüfus (DEMOGRAFİ) gelişmesi ile yakından alakalıdır.

Yıkım mühendisliği
Kullanım ömrünü tamamlamış, hasar görmüş veya çeşitli nedenlerle yıkılması kararlaştırılan yapıların güvenli bir şekilde yıkılması için gerekli hesaplamaların yapılması ve operasyonların yönetilmesi bu alt gruptadır. Bir yapıyı inşa etmek kadar uygun yıkım türü olan olduğu yere yıkmak profesyonel bir yaklaşım gerektirir. Bu konuda uzmanlaşmış inşaat mühendisleri yapının en güvenli şekilde yıkılması için gerekli metodunu, yıkım sürecini ve çevreye vereceği olası etkileri çeşitli bilgisayar programları ve tecrübeleriyle hesaplarlar. Hazırlanan yıkım süreci yine bu konuda uzmanlaşmış mühendisler tarafından uygulanır.

Ayrıca bakınız
 İnşaat Mühendisleri Odası
 Türkiye'de inşaat mühendisliği

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar

 Ünsal Yetim ; Mühendislik Kimliği, TMMOB Yayınları, 1993

İnşaat mühendisliği


Pınar Saka (d. 5 Kasım 1985), Türk kısa mesafe koşucusudur. 2012 Londra Olimpiyatları-A barajını geçerek olimpiyatlarda 400 m branşında yarışan ilk ve tek Türk kadın atlet olmuştur.

Kariyeri
Pınar Saka, 1994 yılında ENKA SK bünyesinde spora başlamıştır. İlk rekorunu 9 yaşındayken 300 m branşında kırmıştır. Kariyerinin başlangıç dönemlerinde çok küçük yaşta Milli Takıma seçilip 100 m ve 200 m kategorisinde ülkesini uluslararası alanda temsil etmiştir. 300 m Gençler kategorisinde 38.01 derecesiyle halen Türkiye rekorunun sahibidir. 2003 yılında hamstring kas bölgesinden sakatlanması sonucunda 100 m ve 200 m kategorisinden 400 m kategorisine yönelmiştir.

Amerika Birleşik Devletleri'ne üniversite eğitimi için gitmesi üzerine, üniversitesi adına çeşitli yarışmalara katılan Saka, üst üste Omaha School bünyesinde rekorlar kırmıştır. Omaha School'da (200 m 23.93, 400 m 53.04 ve 600 m 1.20.36 yard.) salon rekorlarına sahiptir. 2008-2009 yıllarında NCAA Lig'de  Lig şampiyonu olmuştur. 2009 Salon Şampiyonasında 4x400 m kazanan takım üyesidir. Saka, büyük başarılara  imza atması üzerine NCAA tarafından 2009 yılında, Yılın atleti unvanını almıştır.

Saka, 2011 yılının Şubat ayında 400 m salon sahasında 52.99 derecesiyle Türkiye rekoru kırmıştır, bu derecesiyle 53 saniye altında koşan ilk ve tek Türk kadın atlet olma unvanını eline almıştır. 2011 Mayıs ayında 52.44 ile 400 m açık hava Türkiye rekorunu kırmıştır. Aynı yılın Temmuz ayında 400 m açık hava sahasında 51.53 derecesiyle Türkiye rekorunu tekrar kırmıştır, bu derecesiyle aynı zamanda Olimpiyat-A barajını geçmiş ve açık hava sahasında 52 saniye altında koşan ilk tek Türk kadın atlet unvanına sahip olmuştur. Frank Sevigne Husker Invitational yarışında elde etmiş olduğu 53.08 saniye derecesiyle 2011 yılında Dünya salon sahasında en iyi 6. derece olarak kayda geçmiştir . 2012 Yaz Olimpiyatları'na katılarak, Olimpiyat tarihinde 400 m branşında temsil eden ilk ve tek kadın atlet olma başarısını göstermiştir. 400 m'de kendi serisinde 4.olarak elenen Saka, saniyenin 0.7 salisesi ile yarı finali kaçırmıştır ve 4x400 m bayrak takımında Saka (Birsen Bekgöz, Meliz Redif, Sema Aydemir birlikte) yarışmıştır.

2012 Helsinki Avrupa Şampiyonası 400 m'de yarı finalinde koşmuştur, 52.84 saniye derecesiyle yarı finalde elenmiştir. Sporcu ayrıca 4x400 m bayrak takımının 2009 Avrupa Salon Atletizm Şampiyonası'nda 3:37.37'lik derecesiyle (Özge Gürler, Yeliz Kurt ve Meliz Redif ile birlikte) bu alandaki salon Türkiye rekorunu ve 2011 Avrupa Takımlar Şampiyonası'nda 3.29.42'lik derecesiyle (Birsen Bekgöz, Merve Aydın ve Meliz Redif ile birlikte) bu alandaki açık hava Türkiye rekorunu da elinde bulundurmaktadır. Saka, 4×400 m bayrak takımının Tampere'de 3.40.65'lik derecesiyle (Binnaz Uslu, Burcu Şentürk ve Özge Gürler ile birlikte) bu alandaki gençler rekorunu da elinde bulundurmaktadır.

Eğitim
ABD'de Nebraska Üniversitesi'nde lisans eğitimi için Uluslararası İşletme ve Yönetim okumuştur, daha sonra Türkiye'de Boğaziçi Üniversitesi MBA yüksek lisans eğitimini tamamlamıştır.

Özel hayatı

Pınar Saka, 2013 yılında sporu bıraktıktan sonra Alpay Başaran ile 2015 yılında hayatlarını birleştirme kararı alıp evlenmişlerdir. Saka, 2022 yılında eşi Alpay Başaran ile boşanmışlardır.

26 Ekim 2018'de Kaan Başaran adında bir oğlu Dünya'ya gelmiştir.

Başarıları

TV programları
Saka Kim Milyoner Olmak İster? yarışmasına katılmış ve 30.000 TL kazanarak ayrılmıştır. Pınar Saka, 2013 yılında Survivor teklifi gelmesi üzerine kabul etmemiştir. Daha sonraki yıllarda tekrar teklif gelmesi üzerine, 2017 Survivorkadrosunda Ünlüler takımında yer almıştır. 2017 Survivor finalinde Kıbrıs'ta yüzleşme adlı formata konuk olmuştur. Milyon TV'de Hakan Hepcan'ın programına Duygu Çetinkaya ile konuk olmuştur.

En iyi dereceleri
60 m - 7.73 (2009)
100 m - 11.93 (2003)
200 m - 23.73 (2003)
300 m - 38.01 (2003) TR
400 m - 51.53 (2011) TR
400 m - 52.99 (2011) TR
400 m - 53.04 (2009)
600 m - 1.20.36 (2009)
4 x 400 m - 3.29.42 (2011) TR
4 x 400 m   salon - 3.37.37 (2009) TR

Dış bağlantılar
IAAF Pınar Saka profili
sports-reference profili

1985 doğumlular
Üsküdar doğumlu sporcular
İstanbul doğumlu atletler
Yaşayan insanlar
Boğaziçi Üniversitesinde öğrenim görenler
2012 Yaz Olimpiyatları atletleri
Türk Olimpiyat atletleri
2005 Akdeniz Oyunları atletleri
Bronz Akdeniz Oyunları madalyalı Türk sporcular
Akdeniz Oyunları madalyalı atletler
Gümüş Dünya Üniversite Oyunları madalyalı Türk sporcular
Dünya Üniversite Oyunları madalyalı atletler
2011 Dünya Üniversite Yaz Oyunları atletleri
ENKA SK atletleri
Türk kadın atletler
Türk kadın kısa mesafe koşucuları
Survivor yarışmacıları
Doping vakalarında Türk sporcular
Atletizmde doping vakaları

Pınar Saka


Siamesisk boksning er en film instrueret af Hakon Mielche.

Handling
I Siam må bokserne bruge både arme og ben, hænder og albuer. Nakkeslag er tilladt. Bokserne beder først om gudernes hjælp, og under hele kampen spiller et orkester. Musikken følger kampens tempo og dramatik. Hver omgang er på tre minutter, og to sekundanter tager sig af bokserne, som næsten aller er professionelle.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1954

Dokumentarfilm fra Danmark
Film fra Galathea 2

Siamesisk boksning


La Conferencia de desarrollo sostenible de Naciones Unidas o Conferencia de desarrollo sustentable de Naciones Unidas, también conocida como Río 2012 o Río+20, es un encuentro internacional organizado por el Departamento de Asuntos Económicos y Sociales de Naciones Unidas que se celebró del 20 al 22 de junio de 2012 en Río de Janeiro, Brasil, coincidiendo con el 20.º aniversario de la Cumbre de la Tierra de Río de Janeiro de 1992. Su celebración fue acordada por la Asamblea General de las Naciones Unidas en su resolución A/RES/64/236 del 24 de diciembre de 2009.

Objetivos
Los objetivos de la conferencia fueron:
 Asegurar un renovado acuerdo político en desarrollo sostenible.
 Evaluar los progresos y brechas en la implementación de los acuerdos ya realizados.
 Abordar los retos nuevos y emergentes.

Temas de la conferencia
La conferencia tenía dos temas principales acordados por los miembros:
 Cómo construir una economía verde para alcanzar el desarrollo sustentable y sacar a las personas de la pobreza, incluyendo proveer apoyo para los países en vías de desarrollo que les permitiera encontrar un camino verde para el desarrollo.
 Cómo mejorar la coordinación internacional para el desarrollo sustentable mediante la construcción de un marco de trabajo institucional

Controversia
Ha habido cierta controversia sobre la participación de Irán en la conferencia de Río +20. Irán está enviando una delegación, entre ellos el presidente Ahmadineyad, a Río de Janeiro en junio para asistir a la cumbre.  La controversia sobre la asistencia de Irán a la cumbre  se encuentra en el hecho de que Irán tiene graves problemas ambientales que se ha negado a abordar; continuas violaciones de los derechos humanos y a que se niega a cooperar con el OIEA sobre su polémico programa nuclear.  Algunos han argumentado que Ahmadinejad tiene previsto utilizar la Cumbre de Río como una plataforma de propaganda.

La rápida industrialización de Irán ha causado problemas con la contaminación del aire en Teherán y otras grandes ciudades, pero esto no difiere de las practicas de los hoy paises industrializados y China, que despues que alcazaron su desarrollo, intentan imponer condiciones a otros. Otro factor es el aumento de la aceleración en el consumo de energía del país. Irán está entre los países de mayor intensidad energética en el mundo y esto se debe a la falta de infraestructura avanzada, los subsidios del gobierno a los transportistas de energía, y los patrones ineficientes de consumo por parte de las personas. La contaminación del aire se ha vuelto tan grave que el Ministerio de Salud iraní anunció que las admisiones de urgencias hospitalarias se han incrementado en un 19%, con personas que padecen dificultades respiratorias severas.

El ministro de Salud Marzieh Vahidi Dastjerdi informó que además de cerrar organizaciones y escuelas, el gobierno iraní no tenía otras soluciones a los problemas ambientales que afectan a las grandes ciudades hoy en Irán. Por lo menos 3.600 personas murieron a causa de la contaminación del aire en Teherán, en los primeros nueve meses de 2010.

En contraste con las preocupaciones del Ministro de Salud, el gobierno iraní, con una gran participación en la industria automotriz, no ha dejado de promover las ventas de automóviles, inclusive en Teherán, que ya cuenta con 3,5 millones de ellos.

El programa nuclear de Irán también ha causado serios problemas con el medio ambiente, incluyendo las fuentes de agua, la flora y la fauna. Además, la ubicación de varias instalaciones nucleares son extremadamente preocupantes. La planta de energía nuclear de Bushehr, por ejemplo, que se lanzó en noviembre de 2010, está situada en una zona de riesgo sísmico severo. Se encuentra en la intersección de tres placas (Árabe, Africana y Eurasiática) y los expertos han argumentado que un terremoto podría causar daños a la construcción en Bushehr (y al equipo dentro) que causaría un accidente en una escala similar a la de Chernobyl. El geólogo de Kuwait, Jasem al-Awadi, ha advertido de que las fugas de radiación podrían tener un grave impacto en la región del Golfo, en Kuwait particularmente, ya que se encuentra  a solo 276 kilómetros de la planta de Bushehr.

Desarrollo de la Conferencia y conclusiones
El martes 19 de junio de 2012 las 150 delegaciones que participan en la Conferencia Río+20 alcanzaron un acuerdo de mínimos sobre el borrador de conclusiones titulado "El futuro que queremos" que tendrá que ser aprobado por los más de 100 jefes de Estado y de Gobierno que asistirán a la cumbre (en la que habrá importantes ausencias como Barack Obama, Angela Merkel o David Cameron). Las organizaciones ecologistas y ambientales calificaron el texto de "decepcionante" o de "fracaso colosal". "Una madrugada de negociaciones para que los diplomáticos acaben decepcionando al mundo". Deberían sentir vergüenza de su incapacidad para alcanzar un acuerdo en un asunto tan crucial, declaró Jim Leape, director general de la ONG ecologista WWF.

El viernes 22 de junio se clausuró la Conferencia con un documento de mínimos. El Gobierno brasileño insistió, sin embargo, en que el éxito de Río+20 radicaba en que 193 naciones hayan alcanzado un consenso rápidamente y sin entrar en amargas discusiones.

Véase también
 Cumbres de la Tierra

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial de la Conferencia de las Naciones Unidas sobre desarrollo sostenible
 Videos, fotos e informaciones sobre la Conferencia en Brasil

Conferencias de las Naciones Unidas
Organizaciones sobre desarrollo sostenible
Historia de Río de Janeiro
Brasil en 2012
Política en 2012
Eventos celebrados en Brasil

Conferencia de Desarrollo Sostenible de Naciones Unidas


An Dichanthium queenslandicum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bryan Kenneth Simon. An Dichanthium queenslandicum in nahilalakip ha genus nga Dichanthium, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Queensland. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dichanthium

Dichanthium queenslandicum


Vyacheslav Valerianovich Mescherin (, 30 June 1923 — 6 October 1995. In Russian) was a Soviet and Russian musician and composer, founder of Vyacheslav Mescherin's Orchestra of Electronic Instruments that performed space age pop and easy listening music.

Biography
A veteran of World War II, Vyacheslav received Order of the Red Star and Medal "For Courage". After the war, Mescherin graduated from Gnessin State Musical College and worked on the radio. In 1957 he founded the Orchestra of Electronic Instruments, also informally known as the Vyacheslav Mescherin Orchestra. The orchestra used various electronic instruments, such as theremins, electronic organs and early synthesisers. Vyacheslav composed some of the music, but also arranged electronic versions of folk tunes and Western songs, such as Bimbo Jet and Popcorn.

Initial critical reaction in conservative Soviet media was mixed; a newspaper parody article joked that "Mescherin makes clothes irons play Tchaikovsky's Concerto No. 1". But with time, Mescherin conquered a wider fan base and received many state awards, including the title of People's Artist of the RSFSR. Yuri Gagarin, the first human in space, was a fan of the Orchestra. Alexey Leonov stated: "The music of electric musical instruments perfectly corresponds to the state that I experienced in outer space. Mescherin's music was often used as a background in elevators and waiting halls, as well as on television. Many of his compositions were included in popular animated series Well, Just You Wait! and the 1959 science fiction film Nebo Zovyot. The Mescherin Orchestra remained active until 1990.

The Vyacheslav Mescherin Orchestra had produced over 1,000 music tracks, all of which are archived in the old Soviet Sound Recording Museum in Moscow. Mescherin's music has been collected in two albums entitled Easy USSR Volumes I and II (1960s and 1970s, and 1970s and 1980s, respectively), which became the subject of the BBC Radio 4 documentary Tim Key's Easy USSR in which Tim Key explains his obsession with Mescherin's music.

References

1923 births
1995 deaths
People's Artists of the RSFSR
Recipients of the Medal "For Courage" (Russia)
Recipients of the Order of the Red Star
Russian male composers
Russian male musicians
Soviet male composers
Soviet musicians
20th-century Russian male musicians

Vyacheslav Mescherin


Breaking News este un film românesc din 2016 regizat de Iulia Rugină. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Andi Vasluianu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2016 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2016
Filme regizate de Iulia Rugină
Filme dramatice românești

Breaking News (film din 2016)


Akyurt - Ankara ili ilçesi
 Akyurt, Mahmudiye - Eskişehir ili Mahmudiye ilçesine bağlı mahalle
 Akyurt, Tire - İzmir ili Tire ilçesine bağlı mahalle
 Akyurt, Tokat - Tokat ili merkez ilçesine bağlı köy

Akyurt (anlam ayrımı)


Maurice Leblanc (11. desember 1864 – 6. nóvember 1941) var franskur rithöfundur. Hann er þekktastur fyrir smásögur sínar um meistaraþjófinn Arsène Lupin sem birtust fyrst í tímaritinu Je sais tout frá 1905. Lupin hefur verið lýst sem svari Frakka við breska leynilögreglumanninum Sherlock Holmes.

Vegna vinsælda persónunnar fór Leblanc að skrifa skáldsögur í fullri lengd um Lupin 1907 og hélt áfram að gefa út sögur um hann fram á 4. áratuginn.

Franskir rithöfundar

Maurice Leblanc


L'église Saint-Philippe et Saint-Jacques est une église située à Saint-Simon-de-Bordes, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine.

Historique

L'église est inscrite au titre des monuments historiques par arrêté du .

Architecture

Intérieur

Extérieur

Galerie

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Églises de la Charente-Maritime

Liens externes

Saint-Simon-de-Bordes
Monument historique inscrit en 2000
Saint-Simon-de-Bordes
Saint-Simon-de-Bordes
Saint-Simon-de-Bordes

Église Saint-Philippe et Saint-Jacques de Saint-Simon-de-Bordes


Janggi (also romanized as changgi or jangki), sometimes called Korean chess, is a strategy board game popular on the Korean Peninsula. The game was derived from xiangqi (Chinese chess), and is very similar to it, including the starting position of some of the pieces, and the 9×10 gameboard, but without the xiangqi "river" dividing the board horizontally in the middle.

Janggi is played on a board nine lines wide by ten lines long. The game is sometimes fast paced due to the jumping cannons and the long-range elephants, but professional games most often last over 150 moves and so are typically slower than those of Western chess.

In 2009, the first world janggi tournament was held in Harbin, Heilongjiang, China.

Rules

Board
The board is composed of 90 intersections of 9 vertical files and 10 horizontal rows. The board has nearly the same layout as that used in xiangqi, except the janggi board has no "river" in the central row. The pieces consist of disks marked with identifying characters and are placed on the line intersections (as in the Chinese games xiangqi and Go). Janggi pieces are traditionally octagonal in shape, and differ in size according to their rank. The sides are Blue (or sometimes Green), which moves first, versus Red. Each side has a palace that is 3 lines by 3 lines (9 positions) in the centre of their side of the board against the back edge. The palace contains four diagonal lines extending outwards from the centre, forming an "X" shape.

Pieces
The pieces are labelled with hanja (; Chinese characters). The characters on the red pieces are all written in the regular script (; Regular script) while the blue/green pieces are all written in the semi-cursive script (; Running script).

General

The pieces that are equivalent to the kings in Western chess are actually referred to as generals ( janggun) in Korean. They are labelled with the Chinese character Han 한 (in Chinese pinyin: Hàn; ) on the red side, and Cho 초 (Chǔ; ) on the blue side. They represent the rival states of Han and Chu that fought for power in the post-Qin dynasty interregnum period in China (see Chu–Han contention). In North Korea, the Chu–Han setup is not used; the red general there is called jang (, "general") and the blue general is called gwan (, "minister").  Both kings can also be referred to generally as gung (, "palace").

Janggi differs from its Chinese counterpart in that the janggi general starts the game from the central intersection of the palace, rather than from the centre intersection of the back edge. The general may move one step per turn along marked board lines to any of the nine points within the palace. There are four diagonal lines in the palace connecting the centre position to the corners. When the general is checkmated the game is lost. The general cannot leave the palace under any circumstances. If the generals come to face each other across the board, and the player to move does not move away, this is bikjang—a draw. This rule is different from that of xiangqi where it is illegal for the generals to face.

In janggi, a player may pass his turn, which is called "한수쉼 (han-soo-swim)". Unless the general is in check, there is no restriction on when or how many times one can pass during the game. The game ends up a draw if both side pass. Stalemate does not result in the end of a game in janggi; if a player has no legal move left, he is just forced to pass and the other player can still continue.

In the diagram below, the blue general can move diagonally (provided that these points are not attacked by enemy pieces), but the red general cannot, since there are no diagonal markings at that point.

Guards

The pieces are labeled sa 사 () and are civilian government officials (i.e. council members serving the commander in chief). They are often called guards, since they stay close to the general. Other names are assistants or mandarins.

The guards start to the left and right of the general on the first rank. They move the same as the general, one step per turn along marked lines in the palace. The guards are one of the weakest pieces because they may not leave the palace. They are valuable for protecting the general.

Horses

Called the horse or ma 마 (). The horse moves one step orthogonally then one step diagonally outward, with no jumping. If there is a piece on its first step (the red circles in the diagram), it's restricted from moving in that direction. This piece is exactly the same as the horse in xiangqi. A horse can be transposed with an adjacent elephant in the initial setup.

Elephants

The elephants or sang 상 () begin the game to the left and right of the guards. They move one point orthogonally followed by two points diagonally away from their starting point, ending on the opposite corner of a 2×3 rectangle. Like the horse, the elephant is blocked from moving by any intervening pieces (the red circles in the diagram). Unlike xiangqi, which confines elephants to their own side of the board behind a "river", in janggi there is no river and elephants are not limited to one side of the board. The janggi elephant can therefore be used more offensively than the xiangqi elephant. An elephant can be transposed with an adjacent horse in the initial setup.

Chariots

These are labelled cha 차 (). Like the rook in Western chess, the chariot moves and captures in a straight line either horizontally or vertically. Additionally, the chariot may move along the diagonal lines inside either palace, but only in a straight line. The two chariots begin the game in the corners. The chariot is the most powerful piece in the game.

Cannons

These are labelled po 포 (). Each player has two cannons. The cannons are placed on the row behind the soldiers, directly in front of the horses (if the horses are put on the file next to the chariots). The cannon moves by jumping another piece horizontally or vertically. The jump can be performed over any distance provided that there is exactly one piece anywhere between the original position and the target. To capture a piece, there must be exactly one piece (friendly or otherwise) between the cannon and the piece to be captured. The cannon then moves to that point and captures the piece. They may also move or capture diagonally along the diagonal lines in either palace, provided there is an intervening piece in the centre (i.e. it can only happen if the cannon is at a corner of the palace) They are powerful at the beginning of the game when "hurdles" are plentiful, but lose value rapidly with attrition. The other piece over which the cannon jumps may not be another cannon, nor can a cannon capture another cannon. In the diagram below, the blue cannon can move to the blue circles but not to the red ones; it can also capture the red horse, but it cannot capture (nor be captured by) the red cannon in the other palace. The right red cannon cannot capture the blue chariot either. Unlike xiangqi, janggi requires cannons to jump to move, as well as capture. This means in the starting position, there are no valid moves available for the cannon.

Soldiers

These are labelled byeong 병 () (soldiers, general term for a soldier) for Red and jol 졸 () (also means soldiers, usually lowest ranking soldiers) for Blue. Each side has five soldiers, initially placed on alternating points, one row back from the edge of where the river would be in xiangqi. Unlike pawns in Western chess, they move and capture one point either straight forward or sideways (unlike xiangqi, where soldiers must cross the "river" to be able to move sideways.) There is no promotion; once they reach the end of the board they may only move sideways. Soldiers may also move one point diagonally forward when within the enemy palace.

Setting up
In tournaments, the elder player, or higher ranked player, conceals a soldier from each side in their hands. The opponent selects a hand to determine their colour. After that, Han places their pieces first, followed by Cho placing theirs. (The reason both sides are not placed simultaneously is because the positions of horse and elephant can be transposed, giving some strategical advantage to the player who places last.)

There are four or five possible setups. They are basically named after the relative position of elephant.

Traditionally, there is the fifth, Central Chariot Setup, which is no longer used in modern tournament rule in South Korea, but may be still found in casual games or in North Korea.

After the pieces are set up, Cho moves first.

Ending the game
The game is won by checkmating the opposing general. This is called weh-tong ().

In Western chess, stalemate is achieved when no legal moves are possible. However, the stalemate is not a draw in janggi. The player must pass their turn when no legal moves are possible. If neither player can move legally, or if neither player can win because neither player has enough pieces, the game ends in a draw.

A player may decide to make a move such that their general faces the opponent's general unobstructed (a condition called bikjang). In this situation, the opponent can either call a draw, or make a move that breaks the condition. In many cases, the bikjang rule can be used to force the opponent to call a draw on a losing game, by forcing them to sacrifice a valuable piece to break the bikjang position. It may not apply in some games, and usually the players will consent on the validity of the rule before the game begins.

Check is announced by declaring janggun (), meaning "general". Getting out of janggun is called meonggun, and one may declare meonggun while escaping from janggun. But it is not necessary to say janggun out loud.

Miscellaneous rules
In South Korean tournaments, according to rules set by the Korean Janggi Association, there is no draw in any form, including draw by perpetual check or repetition of position. If a position repeats three times, a referee is called to determine who is at fault. Usually the referee orders the player who is losing to make a different move, so the player who is winning can press for an advantage. Sometimes it is not technically clear who is to blame, and different referees may differ as to which player must deviate, or whether repetition is mutually forced. This rule is applied because a winner and a loser must be decided during the game. If both players have less than 30 piece points, however, a draw is allowed by both repetition and perpetual check.

In tournaments where draws are not allowed, draws are resolved by adding up the points of their pieces that are still on the board.

{| class="wikitable"
 ! Piece !! Points
 |-
 | chariots || align="center" | 13
 |-
 | cannons || align="center" | 7
 |-
 | horses || align="center" | 5
 |-
 | elephants || align="center" | 3
 |-
 | guards || align="center" | 3
 |-
 | soldiers || align="center" | 2
|}

Because the player with the blue pieces (cho) starts, they have an advantage. To compensate for this, Red receives 1.5 points (called 'deom' () in Korean), the half-point being to avoid ties. So when the game starts, Blue has 72 points and Red has 73.5 points. If neither side can force a win, the player with the most points is declared the winner.

In South Korean culture

In South Korea one will often see older men crowding around a single janggi board while two men play for small amounts of money.  These games are played year round, especially in city parks in Seoul.  Janggi is occasionally played as a gambling game, and it is currently less popular in South Korea than the strategy game baduk (known in the West as go).

The Korea Janggi Association is responsible for promoting janggi in South Korea.

Westernized variant

Similar to European Xiangqi, the same is possible for Janggi, with a board of 9 × 10 cells.

See also
 List of Janggi variants
 Gwangsanghui (, 광상희)—an 18th-century Janggi variant
 Xiangqi
 Shogi

References

Further reading

External links

 Complete janggi manual  visual manual for Janggi with westernized pictograms instead of Chinese characters
 "Janggi, the Korean Chess" by Jean-Louis Cazaux; presentation, rules, history
 Janggi: Korean Chess by Jean-Louis Cazaux, The Chess Variant Pages
 Korea Janggi Federation
 Korea Janggi Association

 Introduction to Korean Chess by Chris McDade
 Brain TV a janggi cable TV channel

Playsites
 GoldToken.com
 Janggi applet
 Korean Chess a simple program by Ed Friedlander (Java)
 Online Janggi Board a web Janggi board written in JavaScript

Engines
 Fairy-Stockfish
 Janggi Master

Abstract strategy games
Games related to chaturanga
Traditional board games
Korean games
Xiangqi variants

Janggi


Jennifer Noel Wyatt (born December 10, 1965) is a Canadian professional golfer who formerly toured on the LPGA Tour.

Wyatt was born in Vancouver, British Columbia and starting playing golf at an early age in Richmond, British Columbia out of the Quilchena Golf & Country Club In 1983 she was the medalist at the 1983 Women's Western Junior Golf Championship and in 1984 she was the British Columbia Junior champion and ranked as the second best junior golfer in Canada. From 1985–1987, she was the number one ranked player in Canada. In 1987, she was a member of the gold-medal winning team at the Commonwealth Games in Christchurch, New Zealand. She attended Lamar University on a full scholarship and played on the Lamar golf team in the NCAA for five years before graduating in 1988 with a degree in Graphic Design.

Wyatt joined the LPGA Tour in 1989 after qualifying on her first try, and played on tour until 1998. During her 10 years on tour she won one tournament, made US$372,471, and was the ranked the 7th best putter in 1996 and the 4th best in sand saves in the same year.

In the off-season, she competed on the ALPG Tour (Australian Ladies Professional Golf Tour) from 1988 to 1995. She had one win on the ALPG tour and nine top-10 finishes in her eight seasons on the tour. Her career low round in tournament play is a 66 at the 1991 Orix Hawaiian Ladies Open at Ko Olina Golf Club in Kapolei, Hawaii.

She has worked as a broadcast commentator for both CBC Sports and CTV Sports during televised golf events.

In 2003, she finished in first place in the 2003 BMO Financial Group Canadian Women's Tour Order of Merit.

Professional wins

LPGA Tour wins

ALPG Tour wins
1991 Heart Health Women's Open

Other wins
2001 BC PGA Women's Championship
2002 BC PGA Women's Championship
2004 BC PGA Women's Championship
2005 BC PGA Women's Championship
2006 BC PGA Women's Championship
2009 BC PGA Women's Championship, Washington State Women's Open

External links
Jennifer Wyatt Golf Instruction Website

2004 Interview with Jennifer Wyatt

Canadian female golfers
Lamar Lady Cardinals golfers
ALPG Tour golfers
LPGA Tour golfers
Golfing people from British Columbia
Sportspeople from Vancouver
Sportspeople from Richmond, British Columbia
1965 births
Living people

Jennifer Wyatt


Klinja je naseljeno mjesto u sastavu općine Kalinovik, Republika Srpska, BiH.

Povijest
Nakon što je na Morinama izgrađena crkva, prešlo se na gradnju još jedne crkve namijenjene sjevernom dijelu nevesinjske župe, u gornjem toku Neretve, u predjelu zvanom Borač, gdje je bio veći broj katolika. Još prije Prvoga svjetskog rata određeno je da se gradi crkva u Klinji, u Donjem Borču, gdje je bilo mnoštvo katolika. Katolici iz sela Kovačića, Klinje, Cerove, Tomišlja, Obadi i Oblja 1913. godine su od biskupa u Mostaru zatražili odobrenje za graditi kapelicu sv. Petra u Klinji. Izgradnju bi financirao mjesni katolik Nikola Vuletić, knez iz Cerove. Ordinarijat je pozdravio zahtjev i najavio blagoslov temeljnoga kamena i već 6. prosinca 1913. biskup je izdao i potrebnu dozvolu za gradnju crkve.
Bila je određena i lokacija za crkvu, kod same žandarske vojarne. Odmah se prišlo gradnji crkve koja je trebala biti posvećena sv. Petru. Već je bio pripremljen građevinsk materijal, velike gomile otesana kamena za obrube, prozore i vrata. Radovi na crkvi su počeli 1914. godine. Temelji su bili postavljeni i kamen isklesan. Predviđeni izgled bio je kao onaj crkve u Donjem Hrasnu, dužine bi bila 10 metara te još dva metra za polukružnu oltarsku apsidu, širine 6 i visine 3 metra. Izbijanje Prvoga svjetskog rata sve je poremetilo. Gomile pripremljena kamena ostale su napuštene, a crkva neizgrađena.
Kad je propala Austro-Ugarska, katolicima stvari krenule su krivo. Crkva je ostala neizgrađena, a pripremljeni kamen nagomilan na crkvištu, neposredno uza žandarmerijsku postaju, ostao je napušten. U Kraljevini SHS dolazila je do izražaja velikosrpska hegemonija i otežavanje katolicima. Svakako su vlasti osporavale daljnju gradnju crke i naposljetku je kotarska vlast zabranila daljnji proces gradnje crkve.
Moralo je proći i više od dvadeset godina da ovaj dio župe ugleda svoju crkvu. No, crkva nije izgrađena u Klinji, nego zbog politike, izgrađena je u Ulogu na Lučinama, jer je Ulog bilo sjedište kotarske ispostave, osnovna škola i žandarska vojarna, a Ulog je bio i općina. K tome trgovci iz Uloga Doder Uroš i ostali, te službenici iz tih javnih ustanova pretegli su u ovoj odluci te je odlučeno da se crkva podigne u Ulogu, i to na Lučinama.
Drugi svjetski rat bio je vrlo tegobno razdoblje za Hrvate nevesinjske župe. Mnogi su otišli, već 1941. planištarima je opao broj, a kobne 1942. slijedi krvavo opadanje i propadanje. Već od siječnja četnički pohodi okrvavili su Neretvu, u koje su četnici u prvom pohodu bacali ljude, žene i djecu, ubijene i žive koje su onda s obale puškom gađali. Preživjele su spasili muslimani kroz čija ih je sela Neretva nosila. Zbog višekratnog četničkoga koljačkog pohoda nevesinjska župa izgubila je oko 300 članova. Godina 1942. bila je osobito teška za klinjske katolike, kad je ubijeno je i nestalo: 3 osobe prezimenom Previšića i Papac. Dosta preživjelih se 1946. godine vratilo na svoja imanja, no snažni pritisci učinili su da su napustili svoju djedovinu i raselili se diljem svijeta. U poraću je val iseljavanja zahvatio čitav ovaj kraj, no odseljenici su održavali cijelo vrijeme vezu s rodnim krajem.

Stanovništvo

Izvor

 Knjiga: "Nacionalni sastav stanovništva - Rezultati za Republiku po opštinama i naseljenim mjestima 1991.", statistički bilten br. 234, Izdanje Državnog zavoda za statistiku Republike Bosne i Hercegovine, Sarajevo.

 internet - izvor, "Popis po mjesnim zajednicama" - http://www.fzs.ba/wp-content/uploads/2016/06/nacion-po-mjesnim.pdf

Naselja u Republici Srpskoj

Klinja


Svijet

Književna djela

 Narcis i Zlatousti Hermanna Hessea

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

Smrti

 14. travnja – Vladimir Majakovski, ruski književnik (* 1893.)
 7. srpnja – Arthur Conan Doyle, britanski autor kriminalističkih romana (* 1859.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

 Leda Miroslava Krleže

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1930.


Kenya a participat la Jocurile Olimpice de vară din 2016 de la Rio de Janeiro în perioada 5 – 21 august 2016, cu o delegație de 80 de sportivi, care a concurat în șapte sporturi. Cu un total de 13 medalii, inclusiv 6 de aur, Kenya s-a aflat pe locul 12 în clasamentul final, cel mai bun rezultat din istoria sa.

Participanți
Delegația kenyană a cuprins 80 de sportivi: 47 de bărbați și 33 de femei (rezervele la fotbal, handbal, hochei pe iarbă și scrimă nu sunt incluse). Cel mai tânăr atlet din delegația a fost alergătorul Alexander Lerionka Sampao (19 ani), cel mai vechi a fost mărșăluitoarea Grace Wanjiru Njue (37 de ani).

Medaliați

Natație

Note

Referințe
 Kenya la Jocurile Olimpice de vară din 2016  pe Rio2016.com

Kenya la Jocurile Olimpice
Țări la Jocurile Olimpice de vară din 2016


João de Miranda Ribeiro (Vila Nova de Gaia, 1686 – Salvador, 1755) foi mestre carpinteiro de casas radicado em Salvador, co-fundador do Convento de Nossa Senhora da Lapa da mesma cidade.

Biografia

Partiu muito jovem para o Brasil, estabelecendo-se na cidade do Salvador da Baía, cidade em franco crescimento urbanístico e populacional, como "oficial de carpinteiro de casas". A falta de mão-de-obra qualificada nesse ofício, aliada à expansão urbanística da cidade, proporcionou-lhe, com o tempo, a acumulação de uma vasta fortuna e uma posição social de relevo, posição essa que lhe permitiu ascender à qualidade de "irmão de menor condição" da Santa Casa da Misericórdia da cidade do Salvador, em 21 de Março de 1717. Vivia, nessa data, "junto ao Tororó", freguesia de Nossa Senhora do Desterro, sendo ainda oficial de carpinteiro.

Passa então a ser contratado pela Santa Casa de Misericórdia para realizar diversos trabalhos, tendo feito parte do Conselho da mesma durante a provedoria de Gonçalo Ravasco Cavalcante e Albuquerque. Realizou as obras do forro da casa do consistório, do recolhimento feminino e da sacristia da igreja daquela instituição, obras que lhe trouxeram bastante prestígio. Alguns anos antes, entre 1713 e 1715, já havia aforado uma grande quantidade de terras na Rua das Trincheiras, daquela cidade.

Aforou, ao todo, "22 braças de terra", tornando-se o maior foreiro de terras pertencentes ao mosteiro de São Bento da Baía, que detinha o senhorio directo das ditas terras. No entanto, é em 1733 que João de Miranda Ribeiro toma a iniciativa que fará com que o seu nome se perpetue no tempo. Nesse ano, juntamente com Manuel Antunes Lima, mestre pedreiro, solicitou autorização real para fundar e edificar à sua custa um convento de religiosas franciscanas na cidade da Baía, junto a capela de Nossa Senhora da Lapa, por si instituída, tendo sido dada, no ano seguinte, a autorização eclesiástica para a construção do novo convento. Consta que essa iniciativa foi fruto de uma promessa feita por João de Miranda Ribeiro, de construir uma capela dedicada a Nossa Senhora da Lapa, o que deu origem à posterior construção do convento. Na petição ao rei, João de Miranda Ribeiro argumentava que o único convento feminino no Brasil - o Convento do Desterro - não tinha vagas suficientes para atender todas as famílias que queriam que suas filhas fossem religiosas. Argumentava ainda que, como ele, que tinha cinco filhas, outros homens também não podiam colocar as suas filhas neste convento e a única solução que lhes restava era enviá-las para o reino. Compromete-se então a edificar, junto com Manuel Antunes Lima, um mosteiro de religiosas à altura dos mosteiros existentes no reino e a arcar sozinho com todas as despesas necessárias.

O parecer emitido pelo Vice-rei do Brasil, o Conde das Galveias, não deixa dúvidas sobre o prestígio e os recursos financeiros de que dispunha João de Miranda Ribeiro. O Vice-rei assegura que o mestre carpinteiro "possuía terras e propriedades, (e) havia construído uma capela com perfeição e considerável despesa, só para que os moradores daquele bairro com maior comodidade ouvissem a missa nos dias de preceito, sendo notavelmente aplaudido". A licença foi concedida, com a condição de que João de Miranda Ribeiro fosse o responsável pela construção do mosteiro, devendo dotá-lo com propriedades sitas na Baía, que garantissem rendimento suficiente para assegurar a sua manutenção. Desta forma, a Coroa resolvia o problema da falta de vagas no Convento do Desterro, que ocasionava a ida de muitas mulheres para os conventos da metrópole, sem onerar de forma alguma os cofres reais. O facto de João de Miranda Ribeiro poder custear a construção do convento parece ter sido decisivo para que a Coroa permitisse a fundação do mesmo, que foi o segundo mosteiro de religiosas no Brasil.

O Convento de Nossa Senhora da Conceição da Lapa veio a ser concluído em 1744, tendo João de Miranda Ribeiro como seu primeiro administrador e as suas cinco filhas como religiosas, as primeiras do convento (Sóror Teresa de Jesus da Lapa, Sóror Joana do Nascimento da Lapa, Sóror Úrsula das Virgens da Lapa, Sóror Maria da Cruz da Lapa e Sóror Francisca do Sacramento da Lapa). João de Miranda Ribeiro havia casado na cidade do Salvador com Maria do Nascimento Pereira, natural da freguesia de Miragaia, na cidade do Porto, filha de Luís Aires de Sousa e de Catarina Pereira, de quem teve cinco filhas, todas freiras no convento da Lapa, e um filho, Agostinho de Miranda Ribeiro, herdeiro da fortuna do seu pai, filho esse que casou na Baía com D. Josefa Maria de Sousa, filha do Capitão Manuel de Sousa Guimarães e de D. Maria da Silva. João de Miranda Ribeiro faleceu em 1755, deixando por concluir as obras de ampliação do convento, que iniciara em Junho de 1750.

João de Miranda Ribeiro era irmão de José de Miranda Ribeiro (Vila Nova de Gaia, 18 de Março de 1705 – Minas Gerais, antes de 1787), que se fixou no Sabará, fazendo fortuna com o garimpo do ouro, e de Severino de Miranda Ribeiro (Vila Nova de Gaia, 25 de Fevereiro de 1707 – Minas Gerais, 1787), que também se estabeleceu em Minas Gerais, onde faleceu rico, com testamento de 3 de Abril de 1787.

Bibliografia

Naturais de Vila Nova de Gaia
Nascidos em 1686
Mortos em 1755

João de Miranda Ribeiro


Ishmael ben Fabus, cunoscut și sub numele Ishmael ben Phiabi, a fost Marele Preot al Israelului în secolul I AD.

A îndeplinit demnitatea de Mare Preot al Israelului în două rânduri, mai precis în perioadele 15-16 și 58-62. El a fost numit ca Mare Preot de către guvernatorul roman Valerius Gratus pentru a-l înlocui pe biblicul Ana, iar mai târziu de către Irod Agrippa al II-lea.

Se pare că a fost un Mare Preot foarte nepopular. S-a spus despre el că a fost "cel mai frumos om al timpului său, a cărui iubire efeminată pentru lux a fost scandalul vremii".

Cu toate că mandatul său ca Mare Preot (Kohen Gadol) coincide cu viața lui Isus Cristos, el nu apare în Noul Testament. În ciuda faptului că este absent din Biblie, cu toate acestea, el este menționat în romanul Ben-Hur și în scrierile lui Iosephus Flavius.

Mandatul său de Mare Preot a avut loc într-o perioadă tulbure a politicii evreiești, funcția sa fiind disputată de familia Boethus sprijinită de Irod cel Mare, familia Anna sprijinită de guvernatorul Quirinius și familia Fabus.

Familie
El a fost un descendent al prințului iudeu Ioan Hyrcanus Macabeul și s-ar putea să fie fost înrudit cu biblica Elisabeta. Se presupune că nepotul său ar fi rabinul Ishmael al înțelepților și este posibil să fi avut o legătură de rudenie cu fostul Mare Preot Iosua,fiul lui Faubus.

Referințe

Evrei din secolul I

Ishmael ben Fabus


Miersia, Rod lukovičastih geofita iz porodice zvanikovki, dio potporodice Strumariinae. Postoje svega dvije vrste koje rastu u Namibiji i Južnoafričkoj Republici

Rod je opisan 1985. i u njega je smještena vrsta N. bruce-bayeri. Druga vrsta, N. bruynsii, otkrivena je tek 2005 godine, a rijetka je vrsta koja raste samo na jugu Namibije.

Vrste
 Namaquanula bruce-bayeri D.Müll.-Doblies & U.Müll.-Doblies
 Namaquanula bruynsii Snijman

Izvori

Amaryllidoideae

Namaquanula


Die Familie von Werdt ist eine Berner Patrizierfamilie, die seit dem 15. Jahrhundert das Burgerrecht der Stadt Bern besitzt.

Zu den Besitzungen gehörte Schloss Toffen und um 1600 das Schlössli Zimmerwald und das Schlössli Heimenhaus.

Personen
 Abraham von Werdt (1594–1671), Gerber, Herr zu Toffen, Venner zu Gerwern und Deutschseckelmeister
 Daniel von Werdt, Bruder von Abraham, Landvogt zu Erlach (1648), Schwager der Anna von Diesbach
 Friedrich von Werdt (1671–1737), Schultheiss zu Thun, Venner zu Gerwern und Deutschseckelmeister
 Georg Samuel von Werdt (1710–1792), Landvogt zu Vevey, Schriftsteller
 Friedrich Karl Georg von Werdt (1831–1893), freisinniger Nationalrat
 Franz Johann Armand von Werdt (1801–1841), Maler
 Hans Fritz Ernst Armand von Werdt (1865–1937), Eisenbahningenieur
 Armand von Werdt (1928–2020), Dr. iur., Rechtsanwalt
 Rudolf von Werdt (1929–2021), Leiter BKW, Kleiner Burgerrat
 Josef Duss-von Werdt (1932–2019), Psychologe und Theologe
 Hans von Werdt (* 1958), Hals- und Gesichtschirurg
 Nicolas von Werdt (* 1959), Bundesrichter
 Rudolf von Werdt (* 1960), Betriebsökonom und Marketingfachmann

Literatur
 Rudolf von Graffenried: Längmoos 1798–1998, Bern 1998.
 Franz Vollenweider: Piscator und Bern, In: Berner Zeitschrift für Geschichte und Heimatkunde, Band 8 (1946), S. 69–74.
 Georg Friedrich von Werdt: Erinnerungen eines bernischen Offiziers aus dem Feldzug von 1799. In: Berner Taschenbuch auf das Jahr 1863, S. 234–269.

Einzelnachweise

Weblinks

Burgerliches Geschlecht (Bern)
Bernisches Patriziergeschlecht

Werdt (Patrizierfamilie)


1983 Türkiye genel seçimleri, 12 Eylül Darbesinin ardından yapılan ilk genel seçimdir. Bu genel seçim ile TBMM 17. dönem milletvekilleri seçildi. Seçimlere Millî Güvenlik Konseyi'nin izin verdiği üç parti katıldı.

Turgut Özal liderliğinde kurulan Anavatan Partisi, 400 kişiden oluşan Türkiye Büyük Millet Meclisi'nde 211 milletvekili çıkartarak tek başına iktidar, Özal da başbakan oldu.

Seçim öncesi
12 Eylül askeri yönetimi, Türkiye'nin siyasal yaşamını şekillendirirken, siyasetin felsefesini, önemli isimlerini, kurumları radikal bir biçimde değiştirip, yeniden yapılandırmayı hedeflemişti. Bu bağlamda, 16 Ekim 1981 tarih ve 2533 sayılı "Siyasi Partilerin Feshine Dair Kanun" ile bütün partiler feshedildi. 7 Kasım 1982'de yapılan referandumda yüzde 91,37 evet oyuyla kabul edilen 1982 Anayasası'nın geçici 4. maddesiyle 12 Eylül 1980 öncesi dönemin siyasetçilerine 5 ve 10 yıl süreyle yasaklar getirildi.

12 Eylül 1980 Darbesi'nin ardından yasaklanan siyasi faaliyetler, Anayasa'nın kabul edilmesinden sonra, Danışma Meclisi'nin (DM) kabul ettiği ve Milli Güvenlik Konseyinin (MGK) onayından geçen Siyasi Partiler Kanunu'nun 24 Nisan 1983'te yürürlüğe girmesiyle kademeli olarak serbest bırakıldı. Yasanın geçici hükümlerine göre, ilk genel seçim sonucu Yüksek Seçim Kurulu'nca (YSK) ilan edilinceye kadar geçen süre içinde kurulacak partilerin kurucu listeleri MGK'nin onayından geçecekti. Yeni kurulacak partiler ancak MGK'nin onayından geçmiş en az 30 kurucu üye bulunması koşuluyla seçimlere katılabileceklerdi. Yeni partiler 12 Eylül Darbesi'ne karşı beyan ve davranışta bulunamayacaklardı. Siyasi Partiler Kanunu'nu Haziran 1983'te MGK'nin onayından geçen Seçim Kanunu izledi. MGK, siyasi parti kurucuları listesini olduğu gibi milletvekili adayları listesini de inceleyebilecek, uygun bulmadıklarını veto edebilecekti. Seçim kanununda, 1980 öncesi koalisyonlara ve bilhassa Milli Selamet Partisi (MSP) ve Milliyetçi Hareket Partisi'ne (MHP) duyulan husumetin bir sonucu olarak, ülke ve seçim çevresinde baraj uygulaması getirildi.

Nisan 1983 sonlarında, yeni siyasi partilerin kurulması için siyasi etkinlikler kademeli olarak serbest bırakıldı. Yasal düzenlemeler merkez sağ ve merkez solda iki siyasi partinin oluşmasına izin verecek biçimde yapılmıştı. Merkez sağ parti için öngörülen başkan adayı Başbakan Bülend Ulusu idi. Ulusu, Süleyman Demirel'in desteğini almak istemesine rağmen, beklediği desteği alamadı. Siyasi parti kurma faaliyetlerinin yeniden başladığı bu dönemde siyasi yasaklı olan Süleyman Demirel tepkisini "Tapulu arazime gecekondu yaptırmam" diyerek gösterdi.

Ulusu'nun temasları bir sonuç vermeyince, yeni bir ad arandı ve 16 Mayıs 1983'te emekli Orgeneral Turgut Sunalp başkanlığında Milliyetçi Demokrasi Partisi (MDP) kuruldu. "12 Eylül ruh ve felsefesinin devamı" olduğunu açıklayan MDP'nin kurucuları arasında çok sayıda emekli general ve DM üyesi vardı. İkinci ve MGK tarafından öngörülmeyen bir parti kurma girişimi de, 1982'de Bülend Ulusu hükûmetinden ayrılmış olan Turgut Özal'dan geldi. Ulusu hükûmetinde başbakan yardımcısı olan Özal 1982'deki Bankerler Krizi'nden sonra Maliye Bakanı Kaya Erdem'le birlikte hükûmetten istifa etmişti. Özal'ın kurduğu Anavatan Partisi (ANAP), 24 Ocak Kararları'yla başlayan liberalleşme ve ekonomik istikrar programının sürüdürülmesi için iktidar talebinde bulunuyordu. Eski partilerden hiçbirinin devamı olmadığını ama hepsini içinde barındırdığını, dört eğilimi birleştirdiğini iddia eden ANAP kadrosu ağırlıklı olarak bürokratlar ve bankacılardan oluşuyordu. Bülent Ecevit'in siyasi yasaklı olması nedeniyle bir liderlik bunalımının baş gösterdiği merkez solda kurulan ilk parti, Halkçı Parti (HP) oldu. HP'nin ilk genel başkanı, İsmet İnönü'nün özel kalem müdürlüğünü, Ulusu'nun da başbakanlık müsteşarlığını yapmış olan Necdet Calp'ti. MGK'nin öngörüsü dışında kurulan sosyal demokrat eğilimli olan ve asıl Cumhuriyet Halk Partisi kadrolarını bünyesinde bulunduran Sosyal Demokrasi Partisi (SODEP) ise 6 Haziran 1983'te kuruldu. İsmet İnönü'nün oğlu Erdal İnönü önceleri isteksiz davranmasına rağmen daha sonra partinin başkanlığını kabul etti.

MGK'nin öngörüsü dışında kurulan partilerden biri, kuruluşunu Süleyman Demirel'in yönlendirdiği Büyük Türkiye Partisi (BTP) idi. Emekli Orgeneral Ali Fethi Esener başkanlığındaki BTP Adalet Partisi (AP) kadrolarından oluşuyordu. Kenan Evren'in çok sert eleştirilerine hedef olan BTP 31 Mayıs 1983'te, MGK'nın 79 sayılı kararı ile eski bir partinin ardılı olduğu gerekçesiyle kapatıldı. Bu partinin kurucuları da siyasi yasaklılar listesine alındı. Aynı kararla 2'si BTP'li (Hüsamettin Cindoruk ve Mehmet Gölhan), aralarında Süleyman Demirel ve İhsan Sabri Çağlayangil'in de olduğu 7 eski AP'li ile Deniz Baykal ve arkadaşlarının dahil olduğu 7 eski Cumhuriyet Halk Partisi (CHP) üyesi Çanakkale, Zincirbozan'da bir süre gözetim altına alındı. Bir süre sonra Yıldırım Avcı başkanlığında ve kamuoyunda yine eski AP'nin ardılı olarak bilinen Doğru Yol Partisi (DYP) kuruldu. DYP 20 gün gibi kısa bir sürede 67 ilde ve 427 ilçede örgütlendi, kuruluş dilekçesi de 24 Haziran tarihinde İçişleri Bakanlığı'na verildi.

7 Temmuz 1983'te Mehmet Pamak başkanlığında kurulan Muhafazakâr Parti yeni Milliyetçi Hareket Partisi'nin (MHP) çekirdeğini oluşturdu. Eski Milli Selamet Partililer ise Refah Partisi'ni kurdular (18 Temmuz 1983).

MGK yeni kurulan partilerin kurucu üye listelerini incelemeye aldı. MGK'nın 99 sayılı kararı uyarınca 24 Ağustos 1983 tarihine kadar kurucu üye sayısı 30'u bulamayan partiler 6 Kasım'daki seçimlere katılamadı. En çok vetoyu SODEP ve DYP kurucu listeleri gördü; SODEP'in, Genel Başkan Erdal İnönü dahil, 21 kurucu üyesi, DYP'nin de birçok kurucu üyesi MGK tarafından veto edildi. Bu yüzden iki parti de 30 kurucu üye sayısını tamamlayamadıkları için seçimlere katılamadı. Refah Partisi ile Muhafazakâr Parti de MGK'nın kurucularını sürekli veto etmesi ve kurucu sayılarının 30'u aşamaması nedeniyle seçimlere katılamadı.

MGK'nın veto barajını aşıp 30 kurucu üye şartını yerine getirebilen MDP, HP ve ANAP 6 Kasım 1983 genel seçimlerine katılma hakkı elde etti. Seçimlere katılacak üç parti, aday listelerini 4 Eylül tarihinde YSK'ya verdiler. YSK geçici adaylık listelerini 9 Eylül tarihinde ilan ettikten sonra adaylar MGK tarafından incelendi. MGK toplam 1683 milletvekili adayından 672'sini veto etti. MDP'den 74, ANAP'tan 81, HP'den 89 adayın yanı sıra, 428 bağımsız aday veto edildi. 30 Eylül 1983'te MGK'nın onayından geçip, 4 Ekim tarihinde yayınlanan kesinleşmiş aday listelerinde HP 11, ANAP 8 ve MDP 3 eksik adaylıkla seçimlere girdi.

Kampanya dönemi boyunca ANAP, 12 Eylül 1980 öncesinde Türkiye'de etkili olan dört siyasi eğilimi içerdiğini ileri sürdü; iktisadi ve toplumsal sorunların önemini vurguladı, 24 Ocak Kararları'ndan uzaklaşıldığını savundu. MDP, 12 Eylül rejiminin ardılı olarak anarşi ve terörle mücadeleyi propagandasına temel aldı. HP, seçim kampanyasında devletçiliğe ağırlık vereceğini, işsizlik sigortasını gerçekleştireceğini ileri sürdü.
22 Ekim 1983'te TRT'de liderlerin katıldığı açık oturumun en gergin anları Necdet Calp ile Turgut Özal arasındaki özelleştirme tartışması oldu. Cumhurbaşkanı Kenan Evren, seçimlerden iki gün önce, 4 Kasım 1983'te ANAP'ı ve genel başkanı Turgut Özal'ı ad belirtmeden hedef alan bir televizyon konuşması yaptı ve halkı bu partiye oy vermemesi konusunda uyardı. Ancak Evren, bazı çevrelerce bu hareketiyle askeri yönetimin güdümünde gösterilen ve giderek zayıflayan MDP'nin oylarını artırmaktan çok askeri yönetime duyulan tepkiyle Turgut Özal'ın oylarını artırmayı hedeflemişti.

Seçim sistemi
1982 Anayasası ile Cumhuriyet Senatosu kaldırıldı, TBMM üye sayısı da 400 olarak belirlendi. Yeni Anayasa, seçimlerin, serbest, eşit, gizli, tek dereceli, genel oy, açık sayım ve denetim altında, 5 yılda bir yapılmasını hükme bağladı. Ayrıca 10 Haziran 1983 tarihinde kabul edilen 2839 sayılı Milletvekili Seçimi Kanunu'na göre 1969, 1973 ve 1977 seçimlerinde uygulanan barajsız d'Hondt seçim sistemi kaldırılmış yerine ülke barajlı (%10) ve seçim çevresi barajlı (geçerli oyların seçim çevresinin çıkaracağı milletvekili sayısına bölünmesiyle ortaya çıkan) d'Hondt sistemi getirildi.

Seçim sisteminin özelliği nedeniyle siyasi partiler genel ve seçim çevresi barajlarını aşmak zorunda kalırken, bağımsız adaylar ise sadece seçim çevresi barajını aşmak zorunda oldular. Hiçbir adayın seçim çevresi barajını aşamaması hâlinde geçerli oylar siyasi partiler ve bağımsızlar arasında milletvekili sayısına ulaşana kadar bölünmesi ve büyüklük sıralamasına göre dizilmesiyle milletvekillikleri paylaştırıldı.

1983 seçimi ile birlikte, illerin çıkaracağı milletvekili sayıları esas alınarak ilk kez seçim çevreleri oluşturuldu. Daha önceki seçimlerde her il bir seçim çevresi olarak kabul edildi. 2839 sayılı Kanun'a göre, milletvekili sayısı 7'ye kadar olan iller bir seçim çevresi sayılırken, milletvekili sayısı 7'den fazla olan iller bölünerek yeni seçim çevreleri oluşturuldu. 83 seçim çevresinin oluşturulduğu 1983 genel seçimlerinde, İstanbul'da 6, Ankara'da 4, İzmir'de 3, Adana, Bursa, Konya, Manisa, Samsun ve Zonguldak'ta ikişer seçim bölgesi oluşturulurken, diğer illerdeyse her il bir seçim bölgesi sayıldı.

Sonuçlar

84.075 sandıkta toplam 18.238.362 kişinin oy kullandığı seçimlerde, 680 seçim kurulunda, 680 hakim, 801 hakim yardımcısı, 4.080 diğer kesim üye ve sandık başında da 593.486 kişi görev yaptı.
Evren'in konuşmasına rağmen, seçimler ezici bir ANAP başarısıyla sonuçlandı. Geçerli oyların % 45.14'ünü elde eden ANAP 400 üyeli TBMM'de 212 milletvekili kazanırken, HP oyların % 30,46 ile 117 milletvekilliği elde etti. Seçimlerin favorisi sayılan MDP ise oyların % 23,27 ile ancak 71 milletvekili çıkarabildi. ANAP Bingöl'de üç milletvekilliğini de kazanmasına rağmen bir adayı veto edilmiş olduğu için milletvekili sayısı 212'den 211'e geriledi. 4 aday (Haluk Bayülken, Sabahattin Özbek, Cafer Tayyar Sadıklar, Bülend Ulusu) MDP listelerinde bağımsız olarak yer almak suretiyle seçildi. 12 kadın milletvekili TBMM'ye seçilirken, seçimlere 42 seçim çevresinden katılan 50 bağımsız adayın hiçbirisi yeterli oyu alamadı.

Turgut Özal 20 Kasım'da Cumhurbaşkanı Kenan Evren tarafından hükûmeti kurmakla görevlendirildi. 24 Kasım 1983'te toplanan TBMM'de Başkanlık Divanı'nın oluşmasıyla MGK'nin görevi sona erdi. 13 Aralık'ta Özal başbakanlığında ANAP hükûmeti kuruldu.

1983 genel seçimlerinin sonuçları:

İllere göre seçim sonuçları

Kaynakça

Türkiye'de genel seçimler

1983 Türkiye genel seçimleri


Sirmais ist der Familienname folgender Personen:

 Justs Sirmais (* 1995), lettischer Sänger
 Māris Sirmais (* 1969), lettischer Dirigent
 Mārtiņš Sirmais (* 1982), lettischer Orientierungsläufer
 Zigismunds Sirmais (* 1992), lettischer Speerwerfer

Sirmais


الهلال الأحمر لدولة الإمارات العربية المتحدة هي هيئة إنسانية تطوعية إماراتية تقدم المساعدة والعون لأشد الفئات ضعفا دون أي تمييز . وهي تعمل داخل دولة الإمارات وخارجها.

الهيئة
 الرئيسة الفخرية : الشيخة فاطمة بنت مبارك
 الرئيس: حمدان بن زايد آل نهيان
 رئيس مجلس الإدارة د.حمدان مسلم المزروعي
 الأمين العام د.محمد عتيق الفلاحي
 نائب الأمين العام للشؤون المحلية: راشد مبارك المنصوري
 نائب الأمين العام لشؤون الإغاثة والمشاريع: حميد راشد الشامسي
 نائب الأمين العام للخدمات المساندة : محمد يوسف الفهيم
 نائب الأمين العام لتنمية الموارد : فهد عبد الرحمن سلطان الحمادي

القطاعات والإدارات والاقسام

أولا قطاع الشأن المحلي :-
 نائب الأمين العام للشؤون المحلية: راشد مبارك المنصوري

والإدارات التابعة للشأن المحلي هي :-
  إدارة الشؤون المحلية
  إدارة التسويق وجمع التبرعات
 إدارة المتطوعين

إدارة المتطوعين
 مدير إدارة المتطوعين: راشد محمد عبد الله الكعبي
  سكرتير الإدارة : محمد فتحي أحمد  رئيس قسم المتطوعين بخيتة محمد فارس المزروعي

الهدف الإستراتيجي :-

تعمل إدارة المتطوعين على رفع جاهزية المتطوعين وإرساء ثقافة العمل التطوعي في المجتمع .

أهمية التطوع للعمل الإنساني :-

لاشك أن للعمل التطوعي أهمية كبيرة ومؤثرة بشكل إيجابي في حياة الفرد والمجتمع حيث لا يخلو أي مجتمع من المجتمعات الإنسانية من الأعمال التطوعية التي تعد ركيزة أساسية للتطور والتقدم، ومن إيجابيات العمل التطوعي :-
-	تحسين المستوى الاقتصادي والاجتماعي وما يتبعه في تحسين الأحوال المعيشية.
-	الحفاظ على القيم الأصيلة في المجتمع وتحفيز روح المبادرة .
-	إحياء وتجسيد مبدأ التكافل الاجتماعي.
-	استثمار أوقات الفراغ .
ويعد العمل التطوعي ممارسة إنسانية قديمة، لما جبل عليه المن فعل الخير ولما يعطي شعوراً بالسعادة عند القيام به .
والعمل الإنساني بحاجة دائمة إلى المتطوعين وأصحاب الأيادي البيضاء لان الأعمال الإنسانية كثيرة ومتشعبة .

أعداد المتطوعين المنتسبين للهيئة :-

ما يقارب الثلاثة آلاف متطوع (3000) وهي في ازدياد.

أمثلة من مشاركات المتطوعين في العمل الإنساني :-

المشاركة في الحملات الموسمية المحلية مثل :-
-	توزيع لحوم الأضاحي في عيد الأضحى –توزيع المير الرمضاني – برنامج إفطار الصائم حملات جمع التبرعات والمساعدات العينية.
-	المشاركة في لجان البت والمساعدات الإنسانية والطبية (اللجان في الفروع ).
-	المشاركة في إعمال البحث الاجتماعي للفئات الإنسانية (البحث الاجتماعي في الفروع )
-	المشاركة في برامج الإغاثة الخارجية والتواجد في أماكن الكوارث والنكبات لتقديم يد العون (المشاركة في معسكر اللاجئين السوريين في الأردن – المشاركة في كسوة مليون طفل حول العالم .

كيفية اللحاق بالعمل الإنساني:-

للالتحاق بالعمل الإنساني لابد للفرد من الانتساب لهيئة الهلال الأحمر الإماراتي كمتطوع وبالطبع هناك شروط لابد التقيد بها لقبول لقبوله كمتطوع في الهيئة وهي :-
-	أن يكون من مواطني الدولة أو مجلس التعاون أو من المقيمين الذين لهم إقامة سارية المفعول.
-	أن يكون قادراً على المشاركة في البرامج التطوعية .
-	حسن السيرة والسلوك.
-	لا يقل عمره عن (18) ولا يزيد عن (50) (بتوصية).
-	الالتزام بمبادئ الاتحاد الدولي.
-	المؤهل العلمي لا يقل عن الثانوية العامة .
-	الحصول على ترخيص مزاولة المهنة من جهة الاختصاص بالدولة إذا كانت مزاولة تلك المهنة تتطلب ذلك وانحصر تطوعه في مجال مهنته.
وبعد القبول سيتم التواصل به والاستعانة بالمتطوع للمشاركة في البرامج الإنسانية التي تنفذها الهيئة .
وللانتساب كمتطوع لابد من زيارة أحد فروع الهيئة المنتشرة في كل إمارات الدولة أو الدخول على الصفحة الإلكترونية الخاصة بهيئة الهلال الأحمر الإماراتي لتعبئة طلب الانتساب والسير في الإجراءات المطلوبة .

من إنجازاته في أفغانستان
من بين ما قام الهلال الأحمر الإماراتي من خلال مكتبه في كابول بناء 18 مسجدا وحفر 3012 بئرا وإقامة أوقاف خيرية وعيادات وتنفيذ العديد من برامج المساعدات الإنسانية والمشاريع الموسمية ... كما تولى الهلال الأحمر الإماراتي بإقامة مستشفى بكابول يسع 300 سرير.

مراجع

تأسيسات سنة 1983 في الإمارات العربية المتحدة
جمعيات الصليب الأحمر والهلال الأحمر
إ
جهات اتحادية إماراتية مستقلة
منظمات أسست في 1983
منظمات خيرية مقرها في الإمارات العربية المتحدة
منظمات طبية وصحية مقرها في الإمارات العربية المتحدة
إ

الهلال الأحمر الإماراتي


Apteryx Apterygidae familyasına bağlı bir kuş cinsidir. Yeni Zelanda'nın simgesi olan kuş cinsinin terimsel kullanım olarak keskin anlama sahiptir.

Taksonomi
Apteryx cinsine bağlı türler:
 Apteryx australis - Shaw, 1813
 Apteryx haastii - Potts, 1872
 Apteryx mantelli - Bartlett, 1852
 Apteryx owenii - Gould, 1847 – Little Spotted Kiwi
 Apteryx rowi - Tennyson, Palma, Robertson, Worthy & B. J. Gill, 2003

Dış bağlantılar

Kaynakça

Apterygidae
1813'te tanımlanan taksonlar
George Shaw tarafından adlandırılmış taksonlar

Apteryx


Gerhart Schmidt (* 3. Juni 1925 in Lörrach, Baden; † 30. Oktober 2017 in Bonn) war ein deutscher Philosoph.

Leben
Gerhart Schmidt, Sohn des Kaufmanns Alfred Schmidt sowie der Anna geborene Stürzinger, widmete sich nach abgelegtem Abitur den Studien der Philosophie, Romanistik sowie Geschichte an den Universitäten Basel, Freiburg und Lyon, 1951 erfolgte seine Promotion zum Dr. phil.

Nach Assistenzjahren habilitierte er sich 1959 an der Universität Freiburg als Privatdozent der Philosophie, 1965 wurde er dort zum außerplanmäßigen Professor befördert. 1972 folgte er einem Ruf auf eine ordentliche Professur für Philosophie an die Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn, die er bis zu seiner Emeritierung 1990 innehielt.

Seit 1971 erscheint in Reclams Universal-Bibliothek seine Übersetzung von René Descartes' Meditationen über die Erste Philosophie.

Schriften (Auswahl)
 Prädikation und Apophansis: Ein Beitrag zum Problem der Aussage, Verlag für Recht und Gesellschaft, Basel, 1952
 Hegel in Nürnberg: Untersuchungen zum Problem der philosophischen Propädeutik, Niemeyer, Tübingen, 1960
 Aufklärung und Metaphysik: Die Neubegründung des Wissens durch Descartes, Niemeyer, Tübingen, 1965
 Ist Wissen Macht? Über die Aktualität von Bacons"Instauratio magna", Bouvier, Bonn, 1967
 Subjektivität und Sein: Zur Ontologizität des Ich, Bouvier, Bonn, 1979
 Platons Vernunftkritik oder die Doppelrolle des Sokrates im Dialog Charmides, Königshausen und Neumann, Würzburg, 1985
 Der platonische Sokrates: Gesammelte Abhandlungen 1976 – 2002, Königshausen und Neumann, Würzburg, 2006

Literatur
 August Ludwig Degener, Walter Habel: Wer ist wer? Das Deutsche who's who, Band 42, Verlag Schmidt-Römhild, 2003. ISBN 3-7950-2032-8. Seite 1246.
 Gerhart Schmidt. In: Kürschners Deutscher Gelehrten-Kalender 2003. 19. Ausgabe. Band II: K – Scho. Bio-bibliographisches Verzeichnis deutschsprachiger Wissenschaftler der Gegenwart. K. G. Saur, München 2003, ISBN 3-598-23607-7, Seite 2939, 2940.

Weblinks

Einzelnachweise

Philosoph (20. Jahrhundert)
Philosoph (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Albert-Ludwigs-Universität Freiburg)
Hochschullehrer (Rheinische Friedrich-Wilhelms-Universität Bonn)
Übersetzer aus dem Latein
Übersetzer ins Deutsche
Deutscher
Geboren 1925
Gestorben 2017
Mann

Gerhart Schmidt


Toprakkale - Osmaniye ili bir ilçesi
 Toprakkale, Eleşkirt - Ağrı ili Eleşkirt ilçesine bağlı köy
 Toprakkale, Çayırlı - Erzincan ili Çayırlı ilçesine bağlı köy
 Toprakkale, Hınıs - Erzurum ili Hınıs ilçesine bağlı mahalle
 Toprakkale, Aziziye - Erzurum ili Aziziye ilçesine bağlı mahalle
 Toprakkale, Oltu - Erzurum ili Oltu ilçesine bağlı mahalle
 Toprakkale, Muş - Muş ili merkez ilçesine bağlı köy

Toprakkale (anlam ayrımı)


Durga (Sanskritçe: दुर्गा, Bengalce: দুর্গা) Hinduizm'de bir Devi, ulu (en üstün) tanrıça, formudur. Bir aslanı süren ve birçok kolunda öldürücü silahlar taşıyan, yüzünde bunların tam tersi barışcı ve güven verici bir ifade taşıyan, elleri (belirli anlamlara işaret eden) mudra şeklinde bir kadın olarak tasvir edilir. Tanrıçanın bu formu dişil ve yaratıcı enerjinin (Şakti) tecessümü yani cismanileşmesi, vücut bulmasıdır.

Bazı geleneklerde Saraswati veya Lakşmi'nin enkarnasyonu olarak geçerken, diğer geleneklerde bu iki tanrıça (Saraswati ve Lakşmi) onun kız evlatları olarak geçer.

Hint tanrıçaları
Şaktizm
Savaş tanrıçaları
Yaratıcı tanrıçalar
Yıkım tanrıçaları
Adalet tanrıçaları
Ana tanrıçalar

Durga


مكوك الفضاء ديسكفري  كان أحد المركبات المدارية الثلاثة التي تعمل ضمن اسطول مكوكات فضاء وكالة الفضاء الأمريكية ناسا للنقل الفضائي . عندما كان طيرانه الأول عام 1984 ، ديسكفري أصبح ثالث مركبة مدارية والآن أقدم مركبة مدارية في الخدمة.

أنهى المكوك رحلته الاخيرة التي استمرت 12 يوماً عائداً من المحطة الفضائية الدولية، بهبوطه في 9 مارس/ آذار 2011 قبل الظهر مباشرة بالتوقيت المحلي لفلوريدا في مركز كينيدي الفضائي بولاية فلوريدا منهياً مدة خدمته المميزة التي استمرت 27 عاماً وقد عهد به إلى متحف الطيران والفضاء الوطني التابع لمؤسسة سميثسونيان في واشنطن، وهو المستودع الأمريكي الرسمي لقطع الطيران الأثرية.

نظرة تاريخية
اختير اسم ديسكفري بسبب تقليد يقتضي بتسمية المركبات الفضائية على أسماء سفن استكشافية، وفي هذه الحالة سُمي المكوك على اسم سفينة إتش إم إس ديسكفري، إحدى السفن التي قادها الكابتن جيمس كوك خلال رحلته الرئيسية الثالثة والأخيرة بين عامي 1776 و1779، وسفينة ديسكفري الخاصة بهنري هدسون، التي استُخدمت بين عامي 1610 و1611 لاستكشاف خليج هدسون والبحث عن الممر الشمالي الغربي. شملت السفن الأخرى التي تحمل الاسم سفينة إتش إم إس ديسكفري التي استُخدمت في رحلة القطب الشمالي البريطانية الاستكشافية بين عامي 1875 و1876، وسفينة آر آر إس ديسكفري، التي قادت بعثة الاستكشاف البريطانية إلى القطب الجنوبي بين عامي 1901 و1904.

أطلق مكوك ديسكفري تلسكوب هابل الفضائي وأطلق مهمتي خدمة هابل الثانية والثالثة. كما أطلقت مسبار يوليسيس وثلاثة أقمار تتبع وترحيل بيانات (تي دي آر إس). اختير ديسكفري مرتين كمركبة مدارية لمهمات «العودة إلى الطيران»، في عام 1988 بعد تحطم مكوك تشالنجر، ثم مرة أخرى في يوليو 2005 ويوليو 2006 بعد كارثة مكوك كولومبيا في 2003. سافر رائد الفضاء جون جلين، الذي شارك في مشروع ميركوري، على متن مكوك ديسكفري في مهمة إس تي إس 95 في عام 1998، وكان عمره 77 عامًا حينها ما جعله أكبر شخص يسافر إلى الفضاء.

لو نُفذت خطط إطلاق حمولات وزارة الدفاع الأمريكية من قاعدة فاندنبرغ الجوية، لأصبح ديسكفري المكوك المخصص للقوات الجوية الأمريكية. خُطط إطلاق مهمته الأولى من الساحل الغربي، إس تي إس 62 إيه، في عام 1986، لكنها ألغيت بعد كارثة مكوك تشالنجر.

تقاعد ديسكفري بعد مهمته الأخيرة، إس تي إس 133، في 9 مارس 2011. يُعرض المكوك حاليًا في فيرجينيا في مركز ستيفن إف أودفار هازي، وهو مرفق في المتحف الوطني للطيران والفضاء التابع لمؤسسة سميثسونيان.

ترقيات المكوك وميزاته
كان ديسكفري يزن نحو 3600 كيلوجرام (7900 باوند)، أي أقل من وزن كولومبيا عندما دخل الخدمة نتيجة التحسينات التي أُضيفت أثناء بناء واختبار مكوك انتربرايز وكولومبيا وتشالنجر. ديسكفري أثقل من مكوك أتلانتس بـ 6 باوند (2.7 كيلوجرام) وأثقل من مكوك إنديفور بـ 363 باوند (165 كيلوجرام).

تضمن جزء من تحسينات وزن ديسكفري زيادة استخدام بطانيات إيه إف آر إس آي المُبطنة بدلًا من صفائح إل آر إس آي البيضاء على هيكل المكوك، واستخدام جرافيت إيبوكسي بدلًا من الألومنيوم لأبواب حجرة الحمولة وبعض عوارض وحزم الجناحين.

عند تسليمه إلى مركز كينيدي للفضاء في عام 1983، عُدل مكوك ديسكفري جنبًا إلى جنب مع تشالنجر لإضافة معزز سانتور جي الذي يعمل بالوقود السائل، والذي خُطط لاستخدامه بداية عام 1986 قبل إلغاء الخطط بعد كارثة تشالنجر.

بدءًا من أواخر عام 1995، خضعت المركبة المدارية لفترة صيانة مدارية (أوه إم دي بّي) استمرت لتسعة أشهر في بالمديل، كاليفورنيا. شمل ذلك تجهيز المركبة بمجموعة خامسة من الخزانات المُبردة وحجرة ضغط خارجية لدعم المهام إلى محطة الفضاء الدولية. كما هو الحال مع جميع المركبات المدارية، يمكن ربط المركبة فوق طائرة خاصة، كما حدث في يونيو 1996 عندما عادت المركبة إلى مركز كينيدي للفضاء، وفي وقت لاحق في أبريل 2012 عندما أُرسلت إلى مركز أودفار هازي، على ظهر طائرة بوينج 747 معدلة.

بعد مهمة إس تي إس 105، أصبح ديسكفري أول مكوك يخضع لفترة تعديل رئيسي للمركبة المدارية (أوه إم إم) في مركز كينيدي للفضاء. بدأ العمل في سبتمبر 2002 لإعداد المركبة لمهمة «العودة إلى الطيران». تضمن العمل ترقيات وتعديلات أمان إضافية.

انظر أيضًا
 كارثة مكوك الفضاء كولومبيا
 مكوك الفضاء إنتربرايس
 شالنجر (مكوك فضاء)
 رواد فضاء فريق ناسا الخامس عشر

مراجع

وصلات خارجية

السجل التاريخي للهندسة الأمريكية في تكساس
طائرات فردية
مركبات فضائية مأهولة
مكوك فضاء
مكوكات فضاء مدارية

ديسكفري (مكوك فضاء)


Martin Caidin (September 14, 1927 – March 24, 1997) was an American author, screenwriter, and an authority on aeronautics and aviation.

Caidin began writing fiction in 1957. In his career he authored more than 50 fiction and nonfiction books as well as more than 1,000 magazine articles. His best-known novel is Cyborg, which was the basis for The Six Million Dollar Man franchise. He also wrote numerous works of military history, especially concerning aviation.

Caidin was also an airplane pilot. He bought and restored a 1936 Junkers Ju 52 airplane.

Fiction
Caidin's fiction incorporated future technological advances that were projected to occur, and examined the political and social repercussions of these innovations. In this respect, his work is similar to that of Michael Crichton. One recurring theme is that of cyborgs, meldings of man and machine, using replacement body parts known as bionics. Caidin references bionics in his novel The God Machine (1968) and in his most famous novel, Cyborg (1972). Cyborg was adapted somewhat vaguely as the 1973 television movie The Six Million Dollar Man, the precursor of a television series of the same name. Caidin wrote three sequels to Cyborg: Operation Nuke, High Crystal, and Cyborg IV. These novels constitute a different continuity from that of The Six Million Dollar Man. (Novelizations of several of the television episodes were written by other authors; these tend to imitate more closely Caidin's original version of the Steve Austin character than the less violent television series does.)

Caidin was credited in episodes of the original Bionic Woman series, a Six Million Dollar Man spinoff, but not in the 2007 remake of The Bionic Woman.

Years later, Caidin would reference bionics in a satirical manner in his novel Buck Rogers: A Life in the Future, an adaptation of the TV series Buck Rogers in the 25th Century in which Rogers is given bionic parts after being revived from his centuries-long coma.

Caidin's 1964 novel, Marooned, about American astronauts who become stranded in space and NASA's subsequent attempt to rescue them, is based on Project Mercury. The book, adapted into a 1969 movie of the same name, stars Gregory Peck, Richard Crenna, David Janssen, James Franciscus, Gene Hackman, with Caidin making a brief appearance as a reporter describing the arrival of the rescue vehicle at Cape Canaveral. The movie was based on Project Apollo and Caidin revised his novel in 1969, as a movie novelization, to reflect the change.

World War Two books written by Caidin include Samurai!; Black Thursday; Thunderbolt!; Fork-Tailed Devil: The P-38; Flying Forts; Zero!; The Ragged, Rugged Warriors; A Torch to the Enemy; and The Last Dogfight. Caidin's books about space travel include No Man's World, in which the Soviets beat the Americans to the moon, and Four Came Back, about an ill-fated space station for eight crew members. Caidin's other books with movie tie-ins include The Final Countdown and novels featuring adventurer-archaeologist Indiana Jones. He also wrote the book Exit Earth, which was a Noah's Ark in space story; he said it was one of his favorite books and he always felt it would be an amazing motion picture.

Aeronautics
Caidin bought and restored to full airworthiness the oldest surviving Junkers Ju 52 aircraft, a Ju 52/3m, Serial № 5489, which he named Iron Annie. Caidin was pilot-in-command of Iron Annie on November 14, 1981, when 19 people walked on one of its wings, a world record. He was one of a small number of pilots to have successfully taken off a Junkers Ju 52 in less than . After touring extensively among shows of vintage military aircraft, or warbirds, Iron Annie was sold to Lufthansa during 1984. The airline renamed it Tempelhof, and continues to use it today, for charter and VIP flights. Caidin chronicled the warbird restoration movement generally in Ragwings and Heavy Iron, and the restoration and further adventures of Iron Annie specifically in The Saga of Iron Annie. His novel Jericho 52 also incorporates many of his experiences with Iron Annie.

During 1961, Caidin was one of the pilots of a formation flight of B-17s across the Atlantic Ocean, likely the last such flight, from the United States to England via Canada, the Azores, and Portugal. During the voyage, the pilots had a near-miss with a submarine. Caidin recounted this journey in his book Everything But The Flak.

Caidin also worked as a pilot for the movie The War Lover, flew with the U.S. Air Force Thunderbirds demonstration squadron for several months, and was made an honorary member of the U.S. Army's Golden Knights parachute demonstration team.

Additionally, Caidin wrote an aircraft manual for the Messerschmitt Bf 108, which has been approved by the Federal Aviation Administration as the standard manual for the plane, and twice won the Aviation/Space Writers Association award for the outstanding author on aviation.

Caidin also established a company with the purpose of promoting aeronautics to young people.

Talk show host
During the mid-1980s, Caidin hosted Face to Face, a confrontational television talk show in which he challenged representatives of many prominent American far-right organizations and hate groups. The one-hour broadcasts were co-written and produced by Bob Judson, and taped at the Nautilus Television Studios outside of Orlando, Florida. Among those whom Caidin confronted on Face to Face were Rabbi Meir Kahane, head of the Jewish Defense League (who would be assassinated a year later in a New York hotel lobby), Matt Koehl, successor to George Lincoln Rockwell as head of the American Nazi Party, Dick Butler of Aryan Nations, journalist Charlie Reese, and John McMann of the John Birch Society. Caidin was a friend of 1960s talk show host Joe Pyne, and used the same confrontational interview style, combined with research.

Caidin also taught a progressive journalism course at the University of Florida in Gainesville, titled Caidin's Law.

Claims of psychic ability
Caidin, known as a stickler for technical detail, incorporated supernatural elements in his Bermuda Triangle novel Three Corners To Nowhere (1975). During the mid-1980s, Caidin began claiming to have the power of telekinesis, specifically, to be able to move one or more small devices called energy wheels or psi wheels.
Parapsychologist Loyd Auerbach, a friend of Caidin's who sometimes appeared with him in demonstrations and workshops, reiterated a strong endorsement of him in his June 2004 Fate magazine column.

The magician James Randi offered to test Caidin's claimed abilities during 1994.
During September 2004, Randi wrote: "He frantically avoided accepting my challenge by refusing even the simplest of proposed control protocols, but he never tired of running on about how I would not test him."

References

External links

Martin Caiden papers at the American Heritage Center - University of Wyoming

1927 births
1997 deaths
20th-century American novelists
American male novelists
American military writers
American technology writers
American science fiction writers
American male screenwriters
Writers from New York City
Telekinetics
American male short story writers
20th-century American short story writers
20th-century American male writers
Novelists from New York (state)
20th-century American non-fiction writers
American male non-fiction writers
American historians
Aviation historians
Aviation writers
American aviation writers
American aviation historians
The Bionic Woman

Screenwriters from New York (state)
20th-century American screenwriters

Martin Caidin


Orta Amerika Ortak Pazarı (Central American Common Market - CACM / MCCA olarak da bilinir), 1960 yılında kurulmuş bir uluslararası örgüttür.

Orta Amerika'da ekonomik entegrasyonu arttırmayı amaçlamıştır.

Ayrıca bakınız
 MERCOSUR

Amerika uluslararası kuruluşları
1958'de kurulan kuruluşlar

Orta Amerika Ortak Pazarı


Alperosen er en kortfilm instrueret af Emil Skjerne.

Handling
Den meget yndede sang er nu dramatiseret og optaget i levende billeder for Cordial" (fra programteksten).

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1911
Kortfilm fra Danmark

Alperosen (film fra 1911)


Levison James Wood  () este un ofițer în Armata Britanică și explorator britanic. El este cunoscut pentru îndelungatele sale expediții pe jos în Africa, Asia și America Centrală. În perioada 2013-2014 a întreprins pe parcursul a nouă luni prima expediție pe jos pe toată lungimea cursului fluviului Nil, pornind în decembrie 2013 din pădurea Nyungwe din Rwanda. Expediția a fost prezentată de Channel 4 într-un serial documentar în patru părți. El a scris, de asemenea, cartea bestseller Walking the Nile, în care a detaliat întâmplările din cursul expediției.

În 2015 el a călătorit pe jos pe toată lungimea Munților Himalaya, din Afganistan, la vest, până în Bhutan, în est. Un an mai târziu a parcurs pe jos o călătorie de 1800 de mile din Peninsula Yucatan din Mexic, unde conchistadorii spanioli debarcaseră pe continentul american, prin America Centrală, traversând infama regiune Darien de la frontiera dintre Panama și Columbia. Cartea sa Walking the Americas a devenit un bestseller în Marea Britanie și SUA. Din 2017 până în primăvara anului 2018 a efectuat alte două călătorii. Expediția din Rusia în Iran a reconstituit călătoria sa din perioada studenției de la Marea Neagră până la Marea Caspică, traversând munții Caucazului, prin republicile nord-caucaziene Azerbaijan, Georgia, Armenia și Iran. În septembrie 2017 a început cea mai ambițioasă provocare a sa până în prezent - o circumnavigație totală a Peninsulei Arabe: călătorind din Siria, prin Irak, Golful Persic, traversând o parte din deșertul Rub' al Khali din Oman și trecând prin Yemen, Arabia Saudită, Iordania și Israel pentru a ajunge în Liban - o expediție cu lungimea de 5.000 de mile. Pe parcursul călătoriei a însoțit trupele irakiene care luptau împotriva ISIS, asistând la eliberarea orașului Sharqat și i-a întâlnit, de asemenea, pe luptătorii palestinieni din organizația Hezbollah. A vizitat orașul Palmyra, care se afla atunci sub control rusesc. A efectuat, de asemenea, alte numeroase călătorii pe uscat, inclusiv o traversare a Madagascarului și o trecere peste munții din Irak. El își prezintă călătoriile în cărți, documentare de televiziune și fotografii.

Biografie
Fiu al profesorilor Janice (născută Curzon) și Levison Wood Sr, Wood s-a născut în 5 mai 1982 la Spitalul Universitar Royal Stoke și a crescut în localitatea învecinată Forsbrook. A învățat la Colegiul Catolic, înainte de a obține o licență în istorie la Universitatea din Nottingham.

El a fost repartizat la 13 aprilie 2006 ca ofițer în Regimentul britanic de parașutiști, unde a petrecut patru ani, slujind în Afganistan, la Helmand, Kandahar și Zabul. Wood a fost avansat la gradul de căpitan la 13 octombrie 2008.

A părăsit armata în aprilie 2010 și a început o carieră de scriitor și fotograf, devenind autor de bestselleruri. Are o vastă experiență în călătorii și explorare în peste 100 de țări și în anul 2011 a devenit membru al Societății Regale de Geografie. A fost ales membru al Clubului Exploratorilor din New York și membru onorific al CASS Business School și a obținut un doctorat onorific la Universitatea Staffordshire.

Wood activează ca ambasador al mai multor organizații caritabile, printre care Tusk Trust, The Glacier Trust și ABF The Soldiers' Charity. El s-a înrolat din nou în armată în 2012, slujind ca maior rezervist în Brigada 77.

Expediții peste hotare
Expediția pe tot cursul fluviului Nil a fost inspirată de exploratorii John Hanning Speke, Richard Francis Burton, David Livingstone și Henry Morton Stanley. Wood a fost însoțit de numeroși ghizi, jurnaliști (inclusiv Matthew Power) și prieteni în diferitele etape ale traseului său. Expediția a fost prezentată într-un serial documentar în patru părți care a fost difuzat de Channel 4 în ianuarie 2015, iar Wood a detaliat excursia în cartea Walking the Nile. Power a murit în timpul călătoriei din cauza căldurii puternice. Wood a fost forțat să abandoneze parcurgerea unei porțiuni de 450 de mile din Sudanul de Sud din cauza luptelor grele ce aveau loc acolo.

În 2015 Wood a acceptat o altă provocare: să străbată toată lungimea Munților Himalaya din Afganistan până în Bhutan, filmând o serie de documentare și scriind o carte despre această experiență care a fost publicată în ianuarie 2016.

Canalul 4 a difuzat documentarul Walking the Americas începând din ianuarie 2017, prezentând expediția lui Wood din Mexic până în Columbia. Postul de televiziune a difuzat apoi călătoria lui de-a lungul Caucazului în serialul documentar în patru părți intitulat From Russia to Iran: Crossing Wild Frontiers.

Cărți traduse în limba română
 Pe jos de-a lungul Nilului (Ed. Polirom, Iași, 2015)
 Pe jos în Himalaya (Ed. Polirom, Iași, 2017)

Note

Legături externe

Nașteri în 1982
Exploratori englezi
Oameni în viață
Exploratori din secolul al XXI-lea

Levison Wood