Schleswig-Flensburg, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyâletinde bir ildir.

Konum
Yüzölçümü dikkate alındığında Schleswig-Holstein eyaletinin ikinci büyük ilidir.
Kuzeyinde Danimarka, doğusunda ise Baltık Denizi. Güneyde Rendsburg-Eckernförde, güneybatıda Dithmarschen batısında ise Nordfriesland illeriyle komşudur. İlin kuzey ucunda Flensburg kenti yer alır.

Tarihçe
Başta Schlei kıyılarında olmak üzere bölgede yapılan arkeolojik kazılar, Schleswig-Flensburg'un Taş Çağı'ndan bu yana insan topluluklarınca yerleşim yeri olarak kullanıldığını ortaya koyuyor. Saksonlar ile Anglonların 5. ve 6. yüzyıldan itibaren bölgeyi terk ederek İngiltere'ye yerleşmesi üzerine bir başka Cermen kavmi olan Jütler buraya yerleşti. 11. yüzyıldan itibaren nüfusu artmaya başlayan bölgede Vikingler de çok sayıda yerleşim kurdu. Bunlardan en önemlisi Schleswig'deki Haithabu'dur. Schleswig-Flensburg, Başpiskopos Ansgar'ın da yoğun girişimleriyle 9. yüzyıldan itibaren hristiyanlık dinine açıldı.

Danimarkalı azınlık
1920'de yapılan referandum, bölgedeki Danimarkalı azınlığın varlığını teyit etti. Bunun sonucunda ortaya çıkan millî mesele, 1955 yılında imzalanan Bonn-Kopenhagen Deklarasyonu ile ortadan kaldırıldı.

Ekonomi
Schleswig-Flensburg, Flensburg kentiyle bir ekonomik bölge meydana getirir. Tarımsal faaliyetler önemini yitirmiştir. Buna karşılık, istihdamın yarısı hizmet sektörünce karşılanmakta, branş hızla büyümeye devam etmektedir. Gıda sanayi, soğutma teknolojileri, haberleşme elektroniği ve makine imalatı kayda değer diğer ekonomik alanlardandır.

Dış bağlantılar
 Schleswig-Flensburg'un resmi sitesi
 Flensburg/Schleswig Ekonomi Teşvik Teşkilatı
 Gottorf Şatosu Müzeleri
 Turizm Rehberi

Schleswig-Flensburg


La candelita de tepui o candelita gorjeadora (Myioborus castaneocapillus) es una especie de ave paseriforme de la familia Parulidae que vive en el norte de Sudamérica.

Descripción

La candelita de tepui mide una media de 13 centímetros de largo. Los machos tienen alas de 6,2 a 7 cm, y las hembras de 5,9 a 6,5 cm. Las partes superiores de su cuerpo son de color pardo oliváceo con el píleo castaño rojizo, mientras que sus partes inferiores son amarillas. Su cola es negra con los laterales y la base inferior blancos. Presentan una lista loral y anillos oculares blancos.

Distribución y hábitat

Se encuentra en las selvas húmedas de montaña y zonas abiertas de matorral de los tepuis del sur de Venezuela, el oeste de Guyana y el extremo norte de Brasil, entre los 1200 y 2200 m de altitud.

Taxonomía

Fue descrita científicamente por el ornitólogo alemán Jean Cabanis en 1849 como una subespecie de la candelita coronicastaña (Myioborus brunniceps), de aspecto muy similar, y aunque sin duda están emparentadas, debido a que tienen cantos distintos y áreas de distribución alejadas se separaron en especies distintas. Además de con Myioborus brunniceps está cercanamente emparentada con la candelita de Paria (Myioborus Paria), la candelita cariblanca (Myioborus albifacies) y la candelita de Cardona (Myioborus cardonai).

Se reconocen tres subespecies de candelita de tepui:
 M. c. castaneocapillus (Cabanis, 1848);
 M. c. duidae (Chapman, 1929);
 M. c. maguirei (Phelps, Sr y Phelps, Jr, 1961).

Referencias

Bibliografía

Josep del Hoyo, et al., Handbook of the Birds of the World, volumen 15 : Weavers to new world warblers, Barcelona, Lynx Edicions, 2010, p. 880. (ISBN 978-84-96553-68-2) (OCLC 27151337)

Enlaces externos

castaneocapillus
Aves de América del Sur
Taxones descritos por Jean Cabanis
Animales descritos en 1849

Myioborus castaneocapillus


Agrilus subtenuis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1906.

Referências

subtenuis

Agrilus subtenuis


Nikolai Iwanowitsch Lieberich, auch Nikolaus Lieberich,; * 1828 in Sankt Petersburg; †  ebenda) war ein russischer Tierbildhauer des 19. Jahrhunderts.

Leben
Lieberich stammte aus einer deutsch-russischen lutherischen Familie. Er war der Sohn des Petersburger Postdirektors und Hofrats Johann Kaspar Lieberich (1771–1834) und seiner Frau Luise, geb. Rheinbott (1788–1871). Er schlug die Offizierslaufbahn ein, diente 1848 als Leutnant in der Chevaliergarde und wurde 1852 Stabskapitän bei den Leuchtenberg-Husaren. Mit dem Charakter als Oberst verabschiedet, wurde er 1861 als Schüler von Peter Clodt von Jürgensburg in die Petersburger Kunstakademie aufgenommen und spezialisierte sich auf Tierskulpturen und Jagdszenen. Er schuf eine Vielzahl von Tierstatuetten, insbesondere von Pferden, die in Bronze und Silber gegossen einen weiten Abnehmerkreis fanden. Jewgeni Alexandrowitsch Lansere war sein wichtigster Schüler.

Literatur
 Clarence Cook: Russian bronzes. In: Harper's New Monthly Magazine 78 (Dezember 1888 bis Mai 1889), Harper and Brothers, New York 1889, S. 279–287 ().

Weblinks
 Eintrag zu Lieberich in der Erik-Amburger-Datenbank
 Nikolai Lieberich bei russianbronze.com

Einzelnachweise

Bildhauer des Historismus
Künstler (Sankt Petersburg)
Militärperson (Russisches Kaiserreich)
Russlanddeutscher
Russe
Geboren 1828
Gestorben 1883
Mann

Nikolai Iwanowitsch Lieberich


Ratimir Pavičić-Zrik, hrvatski sportaš

Rođen 14.05.1942. u Zagrebu, umro 06.07.2019. godine u Zagrebu. Uz plivanje i vaterpolo (VK Mladost) najviše uspjeha postigao je kao rukometaš (RK Polet, RK Dinamo Zagreb, RK ZAGREB).

Sin Ivke Tonković Pavičić i Stjepan Pavičić. Ivka je bila sportašica, hrvatska hazenašica. Igrala je za jugoslavensku reprezentaciju s kojom je 1934. godine osvojila zlatno odličje na SP-u u Londonu. Bila je članicom zagrebačke Concordije. Stjepan Pavičić, dipl. pravnik, sportaš, igrač nogometnog kluba HŠK Concordia. Bio je i rukometni (RK Dinamo Zagreb) i košarkaški trener (KK Lokomotive koja je promijenila kasnije ime u Cibona.)

Ratko Pavičić Zrik je aktivno trenirao plivanje, vaterpolo  (s VK Mladost juniorski prvak države), no najznačajnije uspjehe postigao je kao rukometaš. Karijeru je počeo kao gimnazijalac u RK Polet iz kojeg prelazi u RK Dinamo Zagreb, klub u čijem osnivanju su sudjelovali prof. Suligoj, Mirko Novosel, jedan od igrača bio je i Ante Kostelić-Gips, a za prvog trenera je postavljen njegov tata Stjepan Pavičić. U klubu su igrali učenici V. gimnazije. U sezoni 1960/61. RK Dinamo se bori za ulazak u 1. saveznu jugoslavensku ligu, no posustaje na završnom turniru. Ubrzo većina igrača prelazi u druge zagrebačke klubove (RK Zagreb, RK Medveščak) i RK Dinamo Zagreb se gasi.

Početkom 60-ih RK Zagreb se, predvođen Stjepanom Pičom Korbarom u dva navrata i Irisom Dolencem jednom, popeo na tron bivše države tri puta u četiri godine (1962.,1963.,1965.g), a usput '62. osvojio i Kup. Postava u kojoj su bili Györi, Malić, Kocijan, Ježić, Bambir, Vičan, Pavičić, Dekaris... dominirala je ispred Partizana iz Bjelovara, Borca, Prvomajske, Medveščaka, a šestorica od njih, među kojima i Pavičić, bili su reprezentativci tadašnje Jugoslavije.

Zrik Pavičić (tada kapetan RK ZAGREB) je bio preteča Ivana Balića na rukometnim igralištima, prvi igrač koji je gurao loptu protivniku kroz noge, iza leđa i imao specijalnost šut šraubom iz skoka, što danas više skoro i ne postoji.

Sportske novosti I Slobodna Dalmacija I Dnevno.hr

Hrvatski plivači
Hrvatski vaterpolisti
Hrvatski rukometaši
RK Zagreb

Ratimir Pavičić


Blowfish, Bruce Schneier tarafından 1993 yılında tasarlanmış, çok sayıda şifreleyici ve şifreleme ürününe dahil olan; anahtarlanmış, simetrik bir Block Cipher (öbek şifreleyici)dir. Blowfish ile ilgili olarak şu ana kadar etkin bir şifre çözme analizi var olmasa da, artık AES ya da Twofish gibi daha büyük ebatlı öbek şifreleyicilerine daha fazla önem verilmektedir.

Schneier; Blowfish'i bir genel kullanım algoritması olarak, eskiyen DES'ın yerini alması için ve diğer algoritmalarla yaşanan sorunlara çözüm olarak tasarlamıştır. O zamanlarda, birçok diğer tasarım lisanslı, patentle korunmakta ya da devlet sırrı olarak saklanmaktaydı.

Bruce Schneier, bunu şu şekilde ortaya koymaktadır :

Tasarımın belirgin özellikleri anahtar-bağımlı S-boxes ve oldukça karmaşık anahtar çizelgesini içerir.

Algoritma
Blowfish, 64-bit öbek büyüklüğüne ve 32 bit'ten 448 bit'e kadar anahtar uzunluğuna sahiptir. 16-tur Feistel Cipher'dır ve anahtar-bağımlı S-boxes kullanır. Sabit S-boxes kullanan CAST-128 yapısına benzer.

Blowfish'in hareketi; algoritma iki alt anahtar sırası (subkey array) tutar: 18-girişli P-sırası ve dört 256-girişli S-boxes. S-boxes 8-bit girdi kabul eder ve 32-bit çıktı oluşturur. P-sırasının bir girişi her turda kullanılır ve son turdan sonra veri öbeğinin her bir yarısı geri kalan kullanılmamış iki P-girişinden biri tarafından XOR'lanır.

F-işlevi
İşlev, 32-bit girdiyi, dört adet sekiz-bitlik çeyreğe böler ve çeyrekleri S-boxes'lara girdi olarak kullanır. Çıktılar modulo 2^32 a eklenir ve son 32-bit çıktıyı oluşturmak üzere XOR'lanır.

Blowfish bir Feistel ağı olduğundan, basitçe P17 XOR'layarak ve şifreleyici metin öbeğine P18 ile, daha sonra P-girişlerini ters sırayla kullanarak ters çevrilebilir.

Blowfish'in anahtar çizelgesi P-sıralarını ve S-box'ları, hiçbir belirgin şablon (pattern) içermeyen; pi sayısının hexadecimal (onaltılık) dijitlerinden türetilen değerlerle başlangıç konumuna getirerek başlar. Sonra, gizli anahtar, sırayla P-girişleri ile XOR'lanır (gerekirse anahtarı devrederek). 64-bit sıfır öbeği olduğu gibi algoritma ile şifrelenir. Sonuç şifreleyici metni P1 ve P2 nin yerini alır. Şifreleyici metin yeni alt anahtarlarla yeniden şifrelenir ve yeni şifreleyici metin P3 ve P4 yerini alır. Tüm P-sıraları ve S-box girişlerinin yerini alarak devam eder. Sonuçta, Blowfish şifreleme algoritması tüm alt anahtarları oluşturmak için 521 kez çalışacaktır - yaklaşık 4KB veri işlenmiş olur.

Şifre Çözümü
2006 itibarıyla Blowfish'in genel olarak bilinen etkin bir kriptanalizi mevcut değildir. 64 bit öbek büyüklüğü günümüzde çok kısa olarak düşünülse de; 2^32den fazla veri öbeğini şifrelemek doğumgünü saldırıları nedeniyle plaintext hakkında bilgi sızmasını başlatabilir. Buna rağmen, Blowfish şu ana kadar güvenli görünmektedir. Kısa öbek büyüklüğü, e-posta gibi rutin kullanıcı uygulamaları konusunda ciddi endişeler yaratmasa da, Blowfish veri arşivleme gibi büyük şifresiz metinler konusunda uygun olmayabilir.

1996'da Serge Vaudenay kırmak için 28r + 1 şifresiz metin gerektiren (r turların sayısını ifade eder) bir bilinen-şifresiz metin saldırısı keşfetti. Daha da fazlası, yalnızca 24r + 1 bilinen-şifresiz metinlerle aynı saldırılarla kırılabilecek bir weak key (zayıf anahtar) sınıfı buldu. Bu saldırı tam 16-tur Blowfish 'e karşı kullanılamadığından; Vaudenay Blowfish'in indirgenmiş-turlu bir türevini kullandı. Vincent Rijmen, doktora tezinde, dört turdan fazlasını kıramayan ikincil-sıra diferansiyel saldırıyı sundu. Halen, tam 16-tur'u kırabilecek, brute-force search dışında bir yol bilinmemektedir.

2005'te Dieter Schmidt, Blowfish anahtar çizelgesini araştırdı ve üçüncü ve dördüncü turlar için alt anahtarların ilk 64 bitlik kullanıcı anahtarından bağımsız olduğunu ortaya koydu..

Pratikte Blowfish
Blowfish, anahtar değiştirme dışında; geniş kullanımdaki en hızlı öbek şifreleyecilerden biridir. Her yeni anahtar metnin yaklaşık 4 KB'ını şifrelemek için ön-işleme (pre-processing) eşdeğeri gerektirir ki bu diğer öbek şifreleyicilerine kıyasla çok yavaştır. Bu, bazı uygulamalarda kullanımı engeller. Bir uygulamada, aslında bu bir faydadır: OpenBSD'de kullanılan parola-bozma (password-hashing) yöntemi Blowfish'ten türetilen yavaş anahtarlı bir algoritma kullanır; burada düşünce, gereken fazladan hesaba dayalı çabanın dictionary attack (sözlük saldırılarına) karşı koruma sağlamasıdır.

Bazı uygulamalarda, Blowfish, 4 kilobyte RAM dan biraz fazla, göreceli olarak büyük hafıza ayakizine sahiptir. Bu, eski daha küçük masa üstü ve diz üstü bilgisayarlar için bile bir sorun değildir, ancak, ilk smartcard (akıllı kartlar) gibi en küçük embedded systems 'lerde kullanımı engeller.

Kaynakça
 http://tr.opensuse.org/Blowfish#Hakk.C4.B1nda
 Vincent Rijmen, "Cryptanalysis and design of iterated block ciphers", doctoral dissertation, Ekim 1997.
 Bruce Schneier, Description of a New Variable-Length Key, 64-bit Block Cipher (Blowfish). Fast Software Encryption 1993: 191-204 [2].
 Bruce Schneier, The Blowfish Encryption Algorithm—One Year Later, Dr. Dobb's Journal, 20(9), p. 137, Eylül 1995 [3].
 Serge Vaudenay, "On the weak keys of Blowfish," Fast Software Encryption (FSE'96), LNCS 1039, D. Gollmann, Ed., Springer-Verlag, 1996, pp. 27–32.

Dış bağlantılar
 Resmi Blowfish sitesi
 Blowfish kullanan ürünler

Kriptoloji

Blowfish


Biéville may refer to several communes in France:

Biéville, Manche, in the Manche department
Biéville-Beuville, in the Calvados department
Biéville-Quétiéville, in the Calvados department

Biéville


Ossubtus é um gênero de peixe da família dos serrasalmídeos (Serrasalmidae). Contém uma única espécie, o pacu-capivara (nome científico: Ossubtus xinguense), também referido popularmente como pacu-papagaio ou pacu-bico-de-águia. A espécie é endêmica de corredeiras na bacia do Rio Xingu, na Amazônia brasileira. É considerada ameaçada de extinção. É principalmente herbívora.

Etimologia

O nome do gênero Ossubtus deriva do latim os, "osso", e sub, "sob". Pacu, que é uma designação comum de vários peixes do Brasil, deriva, segundo o Vocabulário Tupi-Guarani português de Silveira Bueno, do tupi *pa'ku, que teria sido formado por pag e u com sentido de "rápido no comer". O termo foi registrado em 1777 como pacú. Por sua vez, capivara deriva do tupi kapii'gwara, formado por ka'pii, "capim", e 'gwara, "comedor". Hans Staden registrou o termo como cativare em alemão em seu Duas Viagens ao Brasil de 1557. O termo também ocorreu em 1560 como capiĩvára, em ca. 1584 como capijuara, em 1587 como capibara, em ca. 1607 como capivara e 1627 como capijguara.

Taxonomia
A espécie foi descrita por Michel Louis Arthur Marie Ange François Jégu em 1992, que se baseou em espécimes de corredeiras do rio Xingu, em local próximo à cidade de Altamira, no Pará. Em 2016, o gênero foi reescrito por Andrade et al., que considerou que pode ser diferenciado dos demais serrasalmídeos por conta de sua boca subinferior a inferior, bem como por seus dentes incisiformes.

Descrição
O corpo do pacu-capivara é de forma ovoide. Se assemelha ao do roedor capivara (Hydrochoerus hydrochaeris), o que justifica seu nome popular. Possui um perfil ventral reto ou ligeiramente côncavo. O focinho tem curvatura muito pronunciada. Em peixes jovens, a boca é terminal (apontando para frente); porém, à medida que o peixe cresce, a boca se volta para baixo e torna-se estritamente ventral em indivíduos com mais de cinco centímetros (duas polegadas). Isso dá à boca uma aparência de bico. É uma espécie de porte médio. Pode chegar a 25 centímetros (10 polegadas) de comprimento total e cerca de 380 gramas (13 onças) em peso.

As cores podem variar no decorrer da vida. Os mais jovens possuem uma coloração verde-oliva, tendo um dorso ligeiramente mais escuro, e uma mancha umeral iridescente. Quando adulto, a cor do fundo do corpo muda de verde-oliva para marrom, enquanto perde a iridescência da mancha umeral e passa a ter manchas escuras irregulares em todo o corpo. As formas corporais de jovens, fêmeas e machos são semelhantes. Por outro lado, a espécie apresenta dimorfismo sexual, com os machos maduros tendo nadadeira anal bilobada e as fêmeas nadadeira anal com margem distal côncava. Outro estudo de 2014 revelou que os machos eram maiores que as fêmeas, embora pesassem menos.

Distribuição e habitat

O pacu-capivara é restrito a corredeiras na bacia do rio Xingu, na Amazônia brasileira. Sua existência foi confirmada na Volta Grande do Xingu, no baixo rio Xingu, e no baixo rio Iriri, perto de sua confluência com o Xingu, mas possivelmente também ocorre mais além desses rios (talvez até São Félix do Xingu). Esta espécie é estritamente reofílica e encontrada em corredeiras, mas prefere fendas rochosas protegidas e cobertas por Podostemaceae. Jovens de até quatro centímetros (1,6 polegada) podem ser observados em cardumes de 20–30 indivíduos, abrigados sob pedras largas.

Comportamento
A espécie é principalmente herbívora e uma análise da dieta de dez espécimes revelou principalmente material vegetal, mas também quantidades menores de macroinvertebrados.

Parasitas
É parasitado por Anphiira xinguensis, um isópodo da família dos cimotoídeos (Cymothoidae). Este parasita só é conhecido no pacu-capivara, onde vive na câmara branquial do peixe e desenvolve uma morfologia contorcida, presumivelmente em resposta à ontogenia cursiva do seu hospedeiro. Os intestinos também são comumente infestados com Rondonia rondon, um nematoide que possivelmente é simbiótico em vez de parasita. A doença da mancha preta é encontrada na maioria dos pacus-capivara.

Conservação
De acordo com a União Internacional para a Conservação da Natureza (UICN / IUCN), o pacu-capivara é um peixe classificado como "vulnerável". Em 2007, a espécie foi classificada como vulnerável na Lista de espécies de flora e fauna ameaçadas de extinção do Estado do Pará; como vulnerável na Portaria MMA N.º 444 de 17 de dezembro de 2014; em 2018, como vulnerável no Livro Vermelho da Fauna Brasileira Ameaçada de Extinção do Instituto Chico Mendes de Conservação da Biodiversidade (ICMBio); e como vulnerável no anexo três (peixes) da Lista Oficial da Fauna Brasileira Ameaçada de Extinção da Portaria MMA Nº 148, de 7 de junho de 2022. Uma revisão em 2016 sugeriu que é mais difundido do que se acreditava e sua raridade histórica como espécimes de museu em parte pode ser explicada por seu habitat (corredeiras), que são difíceis de amostrar, mas permanecem ameaçados por barragens como a de Belo Monte. No ano anterior, em 2015, um estudo da Universidade Federal do Pará indicou que a espécie não corria risco de extinção, pois seu habitat é mais amplo que o esperado.

Peixes descritos em 1992
Peixes de água doce do Brasil
Peixes do Pará
Espécies citadas na Portaria MMA N.º 444
Espécies citadas na Portaria MMA N.º 148
Espécies citadas na lista Extinção Zero do Estado do Pará
Espécies citadas no Livro Vermelho da Fauna Brasileira Ameaçada de Extinção

Pacu-capivara


Jacob Rabjerg (født 1996) er organisatorisk næstformand for KDup og var ved Folketingsvalget 2015 kandidat for Kristendemokraterne i Vestjyllands Storkreds.

Til daglig er han voluntør i Jerusalem. Han var aktiv i KD's valgkamp til Skolevalget i 2014 og har bl.a. markeret sig uddannelsespolitisk som modstander af Skolereformen.

Ved Folketingsvalget i 2015 var han den yngste kandidat på landsplan, og overtog således titlen efter Isabella Arendt Laursen.

Noter

Eksterne henvisninger
Jacob Rabjerg på kd.dk

Folketingskandidater fra Kristendemokraterne

Jacob Rabjerg


Christopher Stuart Henshilwood (* in Kapstadt) ist ein südafrikanischer Archäologe. Er ist seit 2007 Professor auf dem für ihn eingerichteten Lehrstuhl für "Modern Human Origins" am Evolutionary Studies Institute der Witwatersrand-Universität in Südafrika und zugleich seit 2008 Professor für afrikanische Vorgeschichte an der Universität Bergen in Norwegen. International bekannt wurde Henshilwood aufgrund seiner Ausgrabungen in der Blombos-Höhle, in der – laut seiner 2002 publizierten Studie – die ältesten bislang bekannten Kunstwerke der Menschheit entdeckt worden waren.

Forschung

Christopher Henshilwood stammt aus Kapstadt. Er war bereits Mitte 30 und hatte bis dahin im familieneigenen Warenhaus gearbeitet, als er 1985 "aus purer Langeweile" an der Universität Kapstadt Archäologie zu studieren begann. Nach dem Bachelor-Abschluss im Jahr 1989 und einem weiteren forschungsorientierten Abschluss (B.A. hons.) im Jahr 1990 folgte 1995 die Promotion im Fach Archäologie an der University of Cambridge. Danach arbeitete er als wissenschaftlicher Mitarbeiter an der Universität Kapstadt und lehrte von 1999 bis 2004 auch an der Stony Brook University in New York.

Bereits 1991 entdeckte Henshilwood in der Blombos-Höhle diverse Steinwerkzeuge und Knochenwerkzeuge, die der so genannten "Still Bay Industry" vor etwa 71.000 Jahren (= Middle Stone Age) zugeordnet werden konnten. Das Gelände im Umkreis der Höhle hatte Henshilwoods Großvater 1961 erworben, um dem Angelsport nachgehen zu können; Henshilwood hatte dort als Jugendlicher wiederholt Ferien gemacht und schon damals Steinwerkzeuge aufgesammelt. Ab 1997 standen ihm Forschungsgelder für eine größere Grabungskampagne in der Blombos-Höhle zur Verfügung, als deren Aufsehen erregendes Ergebnis geritzte Ockerstücke zutage tragen, die mit einem Alter von rund 77.000 Jahren deutlich älter sind als alle bis zu dieser Entdeckung bekannten Kunstwerke der Jungsteinzeit.

2005 wurde der Fund zahlreicher durchbohrter und mit Rötel eingefärbter Schneckenhäuser publiziert, die aus einer rund 75.000 Jahre alten Bodenschicht der Blombos-Höhle geborgen worden waren.

1999 gründete Henshilwood in Kapstadt das African Heritage Research Institute, dessen Ziel es ist, die Erforschung der Frühzeit des Menschen (Homo sapiens) voranzutreiben.

Seit 2017 ist er zudem Direktor eines vom Norges forskningsråd bis 2026 finanzierten Centre of Excellence ("Centre for Early Sapiens Behaviour") an der Universität Bergen.

Ehrungen und Mitgliedschaften
Christopher Henshilwood wurde 2003 in Frankreich zum Chevalier de l'Ordre des Palmes Académiques ernannt.

Er ist ferner Mitglied der Association of Heritage Assessment Practitioners, der Society for Africanist Archaeologists, der Association of South African Professional Archaeologists und seit 2009 der Academy of Science of South Africa. 2013 wurde er zum ordentlichen Mitglied der Academia Europaea gewählt.

Werke (Auswahl)
 mit Francesco d'Errico: Homo Symbolicus: The dawn of language, imagination and spirituality. John Benjamins Publishing Company, 2011, ISBN 978-90-272-1189-7.
 C. Henshilwood et al.: A 100,000 Year Old Ochre Processing Workshop at Blombos Cave, South Africa. In: Science. Band 334, Nr. 6053, 2011, S. 219–222, doi:10.1126/science.1211535.
 mit Benoît Dubreuil: The Still Bay and Howiesons Poort, 77–59 ka: Symbolic Material Culture and the Evolution of the Mind during the African Middle Stone Age. In: Current Anthropology. Band 52, Nr. 3, 2011, S. 361–400, doi:10.1086/660022.
 C. Henshilwood et al.: Middle Stone Age shell beads from South Africa. In: Science. Band 384, Nr. 5669, 2004, S. 404, doi:10.1126/science.1095905.
 mit Curtis W. Marean: The origin of modern human behaviour: A review and critique of models and test implications. In: Current Anthropology. Band 44, Nr. 5, 2003, S. 627–651, doi:10.1086/377665.
 C. Henshilwood et al.: Blombos Cave, southern Cape, South Africa: Preliminary report on the 1992 – 1999 excavations of the Middle Stone Age levels. In: Journal of Archaeological Science. Band 28, Nr. 4, 2001, S. 421–448, doi:10.1006/jasc.2000.0638.
 C. Henshilwood et al.: An early bone tool industry from the Middle Stone Age at Blombos Cave, South Africa: implications for the origins of modern human behaviour, symbolism and language. In: Journal of Human Evolution. Band 41, Nr. 6, 2001, S. 631–678, doi:10.1006/jhev.2001.0515.

Weblinks
 Webseite von Christopher Henshilwood an der Universität Bergen.
 Webseite von Christopher Henshilwood an der Witwatersrand-Universität.

Einzelnachweise

Prähistoriker
Hochschullehrer (Universität Bergen)
Hochschullehrer (Witwatersrand-Universität)
Träger des Ordre des Palmes Académiques (Ritter)
Mitglied der Academia Europaea
Südafrikaner
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Christopher Henshilwood


Kostrika (ošarica, goštica, lat. Brachypodium), rod jednosupnica iz porodice trava. Postoji 21 priznata vrsta. U Hrvatskoj rastu šumska, razgranjena, dvoklasa, perasta kostrika i B. phoenicoides.

Rod kostrika čini poseban tribus Brachypodieae.

Vrste
 Brachypodium × ambrosii Sennen
 Brachypodium × apollinaris Sennen
 Brachypodium arbuscula Gay ex Knoche
 Brachypodium atlanticum Dobignard
 Brachypodium bolusii Stapf
 Brachypodium × cugnacii A.Camus
 Brachypodium × diazii Sennen
 Brachypodium distachyon (L.) P.Beauv.,  dvoklasa ili dvoklasićasta kostrika
 Brachypodium flexum Nees
 Brachypodium glaucovirens (Murb.) Sagorski
 Brachypodium humbertianum A.Camus
 Brachypodium kawakamii Hayata
 Brachypodium kotschyi Boiss.
 Brachypodium madagascariense A.Camus & H.Perrier
 Brachypodium mexicanum (Roem. & Schult.) Link
 Brachypodium perrieri A.Camus
 Brachypodium phoenicoides (L.) Roem. & Schult.
 Brachypodium pinnatum (L.) P.Beauv.,   perasta kostrika
 Brachypodium pringlei Scribn. ex Beal
 Brachypodium retusum (Pers.) P.Beauv.,  razgranjena kostrika
 Brachypodium sylvaticum (Huds.) P.Beauv.,  šumska kostrika

Sinonimi
 Brevipodium Á. Löve & D. Löve
 Trachynia Link
 Tragus Panz.

Vanjske poveznice

Izvori

Kostrika


ජීවිතය

වන්ගා 1911 ඔක්තෝම්බර් 3 වන දින පැන්ඩෝ සුර්චෙව් (7 මැයි 1873 - 8 නොවැම්බර් 1940) සහ පරස්කේවා සුර්චෙවාට දාව ස්ට්‍රූමිකා හි උපත ලැබීය. ඇය සෞඛ්‍ය සංකූලතා වලින් පීඩා විඳි නොමේරූ ළදරුවෙකි. දේශීය සම්ප්‍රදායට අනුකූලව, දරුවාට ජීවත් විය හැකි යැයි සලකන තෙක් දරුවාට නමක් ලබා දුන්නේ නැත. දරුවා මුලින්ම කෑගැසූ විට වින්නඹු මාතාවක් පාරට ගොස් නාඳුනන කෙනෙකුගෙන් නමක් ඉල්ලා සිටියාය. ආගන්තුකයා Andromaha (Andromache) යෝජනා කළ නමුත්, මැසිඩෝනියානු බල්ගේරියානු සමාජය තුළ හෙලනික් විරෝධී හැඟීම් ඇති වූ කාල පරිච්ෙඡ්දය තුළ "ඕනෑවට වඩා ග්‍රීක" වීම නිසා මෙය ප්‍රතික්ෂේප විය. තවත් ආගන්තුකයෙකුගේ යෝජනාවක් ග්රීක නමකි, නමුත් ඇය බල්ගේරියානු ජාතිකයෙකු වූ බැවින්: වැන්ජලියා (එවැන්ජෙලෝස් වෙතින්).ඇගේ ළමා කාලයේ වැන්ජලියා දුඹුරු ඇස් සහ දුඹුරු හිසකෙස් ඇති සාමාන්‍ය දරුවෙකි. ඇගේ පියා අභ්‍යන්තර මැසිඩෝනියානු විප්ලවවාදී සංවිධානයේ ක්‍රියාකාරිකයෙකු වූ අතර, පළමු ලෝක යුද්ධ සමයේදී බල්ගේරියානු හමුදාවට බඳවා ගන්නා ලද අතර ඇගේ මව ඉක්මනින්ම මිය ගියේය. මෙය වන්ගා ඇගේ තරුණ කාලයෙන් වැඩි කාලයක් අසල්වාසීන්ගේ සහ සමීප පවුලේ මිතුරන්ගේ රැකවරණය සහ පුණ්‍ය කටයුතු මත යැපෙන්නට විය. යුද්ධයෙන් පසු, ස්ට්‍රූමිකා සර්බියානු, ක්‍රොඒට් සහ ස්ලෝවේන (එනම් යුගෝස්ලාවියාව) රාජධානියට පවරා දෙන ලදී. යුගෝස්ලාවියානු බලධාරීන් ඇගේ පියා බල්ගේරියානු ගැති ක්‍රියාකාරකම් හේතුවෙන් අත්අඩංගුවට ගත්හ. ඔවුන් ඔහුගේ සියලු දේපළ රාජසන්තක කළ අතර පවුල වසර ගණනාවක් දරිද්‍රතාවයට පත් විය. වන්ගා ඇගේ වයස සඳහා බුද්ධිමත් ලෙස සලකනු ලැබීය. ඇය ක්‍රීඩා ගැන සිතා "සුව කිරීම" ක්‍රීඩා කිරීමට ප්‍රිය කළ විට ඇගේ නැඹුරුවාවන් පෙනෙන්නට පටන් ගත්තේය - ඇය අසනීපයක් ලෙස පෙනී සිටි ඇගේ මිතුරන්ට ඖෂධ පැළෑටි කිහිපයක් නියම කළාය. ඇගේ පියා, වැන්දඹුවෙකු වූ අතර, අවසානයේ නැවත විවාහ වූ අතර, එමගින් තම දියණියට කුඩම්මා කෙනෙකු ලබා දුන්නේය.

ඇයගේම සාක්ෂියට අනුව, ඇගේ ජීවිතයේ හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක් සිදු වූයේ 'ටොනේඩෝ' ඇයව අහසට ඔසවා අසල කුඹුරට විසි කළ බව කියනු ලැබේ. දිගු සෝදිසියකින් පසු ඇය සොයා ගන්නා ලදී. සාක්ෂිකරුවන් ඇයව විස්තර කළේ ඇය ඉතා බියට පත්ව සිටින බවත්, ඇගේ ඇස් වැලි සහ දූවිලි වලින් වැසී තිබූ බවත්, වේදනාව නිසා ඇයට ඒවා විවෘත කිරීමට නොහැකි වූ බවත්ය. ඇයට සිදුවූ තුවාල සුව කිරීමට අර්ධ ශල්‍යකර්මයකට පමණක් මුදල් තිබුණේය. මෙය ක්‍රමයෙන් පෙනීම නැති වීමට හේතු විය.

1925 දී, සර්බියානු, ක්‍රොඒට් සහ ස්ලෝවේනියානු රාජධානියේ, සෙමූන් නගරයේ අන්ධයන් සඳහා වූ පාසලකට වන්ගා ගෙන එන ලද අතර, එහිදී ඇය වසර තුනක් ගත කළ අතර, බ්‍රේල් කියවීමට, පියානෝව වාදනය කිරීමට මෙන්ම ගෙතුම් කිරීමටද උගන්වන ලදී. ආහාර පිසීම සහ පිරිසිදු කිරීම. කුඩම්මාගේ අභාවයෙන් පසු ඇයට තම බාල සොහොයුරියන් බලා ගැනීම සඳහා නැවත නිවසට යාමට සිදු විය. ඇගේ පවුල ඉතා දුප්පත් වූ අතර ඇයට දවස පුරා වැඩ කිරීමට සිදු විය.

වර්ෂ 1939 දී වන්ගාට ප්ලූරිසි වැළඳී ඇත, නමුත් එය වසර කිහිපයක් තිස්සේ අක්‍රියව පැවතුනි. වෛද්‍යවරයාගේ මතය වූයේ ඇය ඉක්මනින් මිය යන නමුත් ඇය ඉක්මනින් සුවය ලබා ඇති බවයි.

දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයේදී යුගෝස්ලාවියාව අක්ෂ බලවතුන් විසින් ආක්‍රමණය කර කැබලි කරන ලද අතර ස්ට්‍රමිකා බල්ගේරියාවට ඈඳා ගන්නා ලදී. එකල වංගා සුව කිරීමට සහ සනසාලීමට ඇති හැකියාව කෙරෙහි ඇදහිලිවන්තයන් ආකර්ෂණය කර ගත්තාය - බොහෝ දෙනෙක් ඇය බැලීමට ගියහ, ඔවුන්ගේ ඥාතීන් ජීවතුන් අතර සිටිනවාද යන්න පිළිබඳ ඉඟියක් ලබා ගැනීමට හෝ ඔවුන් මියගිය ස්ථානය සොයමින්. 1942 අප්රේල් 8 වන දින බල්ගේරියානු සාර් බොරිස් III ඇය බැලීමට පැමිණියේය.https://en.wikipedia.org/wiki/File:Gr_Petrich_kushtata_na_baba_Vanga_v_grada.jpghttps://en.wikipedia.org/wiki/File:Vanga%27s_last_house_in_Rupite.jpg

1942 මැයි 10 වන දින, වන්ගා පෙට්‍රිච් අසල ක්‍රන්ඩ්ෂිලිට්සා ගම්මානයේ බල්ගේරියානු සොල්දාදුවෙකු වන ඩිමිටර් ගුෂ්ටෙරොව් සමඟ විවාහ වූ අතර, ඔහු තම සහෝදරයාගේ ඝාතකයන් ඉල්ලා පැමිණි නමුත් පළි නොගන්නා බවට ඇයට පොරොන්දු විය. විවාහයට ටික කලකට පෙර ඩිමිටර් සහ වන්ගා පෙට්‍රිච් වෙත ගිය අතර එහිදී ඇය ඉතා ඉක්මනින් ප්‍රසිද්ධියට පත් විය. දිමිතාර් පසුව බල්ගේරියානු හමුදාවට බඳවා ගන්නා ලද අතර, එවකට බල්ගේරියාවට ඈඳා ගත් උතුරු ග්‍රීසියේ යම් කාලයක් ගත කිරීමට සිදු විය. 1947 දී ඔහුට තවත් අසනීපයක් වැළඳී, මත්පැන් පානයට ඇබ්බැහි වී, අවසානයේ 1962 අප්‍රේල් 1 වන දින මිය ගියේය.

ප්‍රභූන් සහ සාමාන්‍ය ජනතාව ඇයව බැලීමට දිගටම පැමිණියාය. දෙවන ලෝක සංග්‍රාමයෙන් පසු, සෝවියට් සංගමයේ කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ ප්‍රධාන ලේකම් ලියොනිඩ් බ්‍රෙෂ්නෙව් ඇතුළු විවිධ සෝවියට් ජනරජවල බල්ගේරියානු දේශපාලඥයින් සහ නායකයින් ඇයගේ උපදෙස් පැතුවාය; 1990 ගණන්වලදී, බොග්ඩන් ටොමලෙව්ස්කි විසින් රුපිට්හි පල්ලියක් ඉදිකරන ලදී. ඇයගේ අමුත්තන් විසින් ඉතිරි කරන ලද මුදල්. වන්ගා 1996 අගෝස්තු 11 දින පියයුරු පිළිකාවෙන් මිය ගියේය. ඇගේ අවමංගල්‍යයට විශාල ජනකායක් ආකර්ශනය විය.

වන්ගාගේ අවසන් කැමැත්ත ඉටු කරමින්, ඇගේ පෙට්‍රිච් නිවස කෞතුකාගාරයක් බවට පත් කරන ලද අතර, එය 2008 මැයි 5 වන දින නරඹන්නන් සඳහා එහි දොරටු විවෘත කරන ලදී.

මූලාශ්‍ර

අන්ධයෝ

බාබා වැන්ගා


Rævestutteri er en dansk dokumentarfilm fra 1932.

Dele af filmen indgår i de dokumentariske optagelser Hajfiskeri, ræveavl, landbrug, fåreavl.

Handling
Rævestutteri ved Ny Herrnhut i Grønland. Bestand på cirka 100 blåræve-par. Ungerne sælges til avl.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentariske optagelser
Danske film fra 1932
Film fra Grønland
Grønlands historie

Rævestutteri


Esta é a lista de vereadores de Salvador, eleitos nas eleições de 15 de novembro de 2020, que ocupam a Câmara Municipal de Salvador no atual mandato de 1 de janeiro de 2021 a 31 de dezembro de 2024.

Salvador 18
Vereadores 18
Câmara Municipal de Salvador
Vereadores de Salvador

Lista de vereadores de Salvador da 19.ª legislatura


Sultamisilin, ampisilin ve beta-laktamaz inhibitörü sulbaktam'ın metilen grubu aracılığı ile bağlandığı bir çifte esterdir.

Moleküler ağırlığı 594.7'dir. Bu kombinasyondaki bakterisit eleman olan ampisilin, benzil penisilin gibi, çoğalma döneminde bulunan duyarlı mikroorganizmalara karşı etkili olur. Ampisilin birçok gram-pozitif ve gram-negatif, aerobik ve anaerobik mikroorganizmaya karşı geniş spektrumlu bakterisit aktivite gösterir. Ampisilin beta-laktamaz enzimi ile parçalandığından dolayı bunu üreten mikroorganizmalara karşı aktivite gösteremez.

Etkin olduğu bakteriler
Gram-pozitif bakteriler : Staphyloccus aureus, Staphyloccus epidermis, Staphyloccus saprophyticus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes, Streptococcus viridans

Gram negatif bakteriler : Haemophillus influenzae, Escherichia coli, Proteus mirabilis, Providencia stuartii, Providencia rettgeri, Morganella morganii

Anaeroblar : Clostridiu spp. Peptoccus spp., Bacteroides spp.

Farmakolojik özellikleri

Sultamisilin, oral yoldan alındıktan sonra sindirim kanalında emilimi sırasında hidroliz olur ve 1:1 molar oranında sulbaktam ve ampisilin parçalarına ayrışır. Gıdalardan sonra alınması sultamisin sistematik biyoyaralanımını etkilemez.

Beta laktam antibiyotikler

Sultamisilin


Samia Yusuf Omar sau Samiyo Omar (, ; ) a fost o atletă (sprinter) din Somalia. Ea a fost una din cei doi sportivi somalezi participanți la Jocurile Olimpice de vară din 2008 din Beijing, China.

Omar a crescut în Mogadishu și s-a antrenat acolo în timpul  în pofida dificultăților economice și a hărțuirii din partea grupurilor militante locale islamiste, care nu erau de acord cu participarea unei femei la activitatea sportivă competițională. Evoluția sa de la Jocurile Olimpice în contextul războiului civil pustiitor din Somalia și a crizei umanitare asociate acestuia a fost pe larg acoperită de mass-media, iar performanța ei a fost bine primită de către spectatori.

După încheierea Jocurilor Olimpice, a încetat o perioadă să facă atletism din cauza intensificării războiului civil, care a determinat-o să părăsească Mogadishu, și a amenințărilor grupului militant . A ajuns în tabăra de relocare amenajată de  și, din dorința de a concura la Jocurile Olimpice de vară din 2012, a trecut granița cu Etiopia în căutarea unui loc sigur pentru antrenamente. Ulterior a emigrat ilegal în Libia, unde a fost încarcerată.

În timpul Jocurilor din 2012, a fost dezvăluit faptul că Omar s-a înecat în largul coastelor Libiei, în timp ce încerca să traverseze ilegal Marea Mediterană spre Italia.

Viața timpurie
Samia Yusuf Omar s-a născut în capitala Somaliei, Mogadishu, la 25 martie 1991, in familia lui Omar Yusuf și Dahabo Ali și a fost cea mai mare din cei șase copii ai familiei, care aparținea unei elite privilegiate, conform standardelor din Somalia. Mama ei a fost o atletă care a concurat la nivel național. Familia face parte dintr-un grup etnic minoritar din Somalia.

Samia a fost descrisă ca o fire plăpândă, foarte amuzantă și destul de năstrușnică. A studiat atât la o școală din sistemul de învățământ uzual, cât și la o școală coranică. Situația economică a familiei s-a degradat semnificativ după ce casa în care stătea a fost lovită de o rachetă  și atât tatăl lui Omar, cât și unchiul său, au fost uciși în februarie 2007 în urma unui atac cu mortiere asupra , unde aceștia lucrau. Pe atunci, Omar era în clasa a opta, dar a fost nevoită să abandoneze școala ca să îngrijească de frații săi în timp ce mama vindea produse pentru a întreține familia. Fiind încurajată de mama sa, Omar a început să alerge. Se antrena la , alături de care locuia cu familia într-o cocioabă. Stadionul avea o pistă de alergare pavată cu pietriș, întreruptă pe alocuri de craterele proiectilelor de mortier lansate în timpul . Când nu putea alerga pe stadion, o făcea pe străzile din Mogadishu, confruntându-se cu hărțuirea militanților locali, care consideră că femeile musulmane nu trebuie să participe la activități sportive. Alături de aceste obstacole, s-au adăugat dificultăților lipsa antrenoratului consecvent, precum și cadrul necompetitiv.

Cariera sportivă
Prima competiție la care a participat Samia a fost Campionatul de Juniori al Africii de Est din 2008, unde a finisat a cincea într-o grupă de opt alergătoare la disciplina . Campionatul s-a desfășurat în Djibouti, în aprilie, iar o lună mai târziu, Omar a participat la aceeași distanță la , la Addis Ababa, Etiopia, unde a luat ultimul loc în grupa sa. La scurt timp,  a decis să o includă în selecționata olimpică a țării pentru Jocurile Olimpice de vară din 2008 din Beijing, China, la disciplina alergare 200 metri. Deși nu s-a încadrat în preliminarii în criteriile de selecție pentru participarea la Jocurile Olimpice, în mod excepțional participarea sa a fost decisă de către un comitet internațional în care hotărârea a fost ferm în mâinile vesticilor, exclusiv pentru a favoriza sensibilizarea la nivel mondial cu privire la criza umanitară din Somalia. De asemenea, prezența ei la Jocurile Olimpice ar fi putut fi percepută și ca o modalitate de a genera atenție în ceea ce privește războiul civil pustiitor din Somalia. Alături de ea, a fost desemnat să reprezinte Somalia și alergătorul Abdi Said Ibrahim.

Omar a declarat că propunerea a fost neașteptată, atât datorită vârstei sale fragede, cât și minorității etnice din care face parte. Nu a avut ocazia să-și studieze competitorii și nici precedentele curse olimpice. Din cauza lipsei de fonduri, ea a participat la Jocurile olimpice îmbrăcând un echipament donat de . A alergat în aceeași grupă cu viitoarea medaliată cu aur  din . Omar a ajuns ultima, totalizând 32,16 secunde, cu opt secunde mai târziu decât penultima sportivă. Spectatorii din tribune au demonstrat o susținere enormă pentru Omar; jurnalistul Charles Robinson remarcând: "Mi s-a făcut pielea de găină. Mulțimea parcă o împingea din urmă." The Guardian scria că Omar a primit mai multe ovații decât Campbell-Brown. Interesul jurnaliștilor a fost destul de ridicat la început, dar cu timpul s-a micșorat, din cauza barierei lingvistice dintre aceștia și Omar, cât și deoarece Omar prefera să nu se manifeste în public.

Participarea lui Omar la Jocurile olimpice a fost prost acoperită de presa somaleză. La momentul cursei, în Africa de est era miezul nopții, și nicio televiziune sau post de radio nu difuza evenimentul în direct. Din aceste considerente, familia sa nu i-a văzut performanța. Revenită în țară, Omar a fost intimidată și amenințată cu moartea de gruparea militantă Al-Shabaab, care interzicea tuturor femeilor să participe sau chiar să urmărească evenimentele sportive, după care a evitat o perioadă să-și mai manifeste activitatea sportivă. Despre experiența sa la Beijing, Samia avea să spună:

În ciuda obstacolelor, Samia a participat la , în Nairobi, Kenya, în august 2010, unde iarăși a avut un rezultat prost, în schimb și-a bătut propriul record.

Refugiul
Odată cu intensificarea războiului civil, acesta a afectat areale întinse ale orașului – inclusiv suburbia în care trăia Samia. Ca atare pentru a supraviețui, a fost nevoită să părărsească zona.

În decembrie 2009, s-a refugiat împreună cu familia într-o tabără de relocare a grupării islamiste Hizbul-Islam, amplasată la 20 km distanță de capitală, dar s-au întors în mai puțin de o lună din cauza condițiilor inumane de viață din tabără.

Omar s-a împrietenit cu jurnalista Teresa Krug de la Al Jazeera, care i-a documentat evoluția la Jocurile olimpice, cât și viața de după acestea. Jurnalista a întâlnit-o pentru prima dată în 2010, în regiunea autonomă Somaliland, după care cele două au ținut legătura până la începutul lui 2012. În timpul uneia din întâlniri, Samia a dispărut pentru câteva minute, întorcându-se să-i povestească ziaristei că un băiat tocmai îi furase telefonul; Krug își amintește: "hoțul nu a ales persoana potrivită, Samia fiind cea mai rapidă femeie din Somalia".

În 2011, Omar și-a lăsat familia și a fugit din calea războiului civil, în Addis Abeba, unde a vrut să-și aducă și familia dacă va reuși să adune destui bani. Vizibil mai relaxată și încrezută în propriul viitor, planifica să facă un curs de antrenamente la distanțe medii cu fostul atlet olimpic , care îi fusese recomandat de antrenorul somalez Jama Aden și medaliatul olimpic . A început antrenamentele odată cu acceptul , la distanțe mai lungi, pentru a evita eșecul de la Jocurile din 2008. La prima sa întâlnire cu echipa etiopiană, Omar a alergat  în 5 minute; imediat i s-a atras atenția că va trebui să ajungă la un rezultat de cel mult 4:20 pentru a avea șanse de câștig la Jocurile olimpice.

Drumul spre Europa și decesul
Krug a relat mai târziu că, din dorința de a-și găsi un antrenor, Omar a călătorit spre nord în direcția Europei, tranzitând Sudanul spre Libia. Atât familia sa, cât și însăși Krug au încercat să o oprească și să o convingă să rămână în Etiopia, unde Comitetul Olimpic Somalez avea planuri să deschidă un club de antrenamente. Atleta nu i-a ascultat și a plătit unor contrabandiști să o ducă în Libia, unde a ajuns în septembrie 2011 și unde a fost întemnițată pentru o perioadă de timp. În aprilie 2012 atleta a încercat să ajungă din Libia în Italia pe mare, într-o barcă în care erau și alți emigranți.

Prima știre despre decesul atletei a apărut la data de 19 august 2012, atunci când publicația italiană Corriere della Sera a anunțat că Samia a murit în drum spre Italia pe o ambarcațiune libiană. Informația venea de la compatriotul și colegul său Abdi Bile, dar la acel moment era "dificil de verificat", conform publicației. Știrea apăruse în toiul Jocurilor olimpice de vară din 2012, deși Omar decedase cu câteva luni mai devreme, în aprilie.

La 21 august, BBC a anunțat că decesul sportivei a fost confirmat de Comitetul Olimpic Somalez. The Huffington Post a relatat că Qadijo Aden Dahir al Federației somaleze de atletism a confirmat că Omar s-a înecat aproape de țărmul Libiei în încercarea de a emigra spre Italia din Etiopia. Qadijo a adăugat: "e o veste tristă... Ea era favorita noastră pentru Jocurile din Londra".

Cu timpul, au apărut detalii despre moartea atletei. Ea a urcat la bordul unui vas ticsit cu alți 70 de oameni, încercând să traverseze Marea Mediterană și să ajungă în Italia, în pofida sfaturilor familiei sale. La scurt timp de la plecare, motorul s-a oprit, fie din cauza unei defecțiuni, fie a rămas fără combustibil, iar vasul a rămas să plutească în apropiere de țărmul Libiei. În ajutorul oamenilor aflați la bord a venit o navă a , care a aruncat frânghii peste bord în încercarea de a prelua pasageri. În haosul creat de mulțimea panicată, Samia a fost îmbrâncită în apă, unde a încercat să se mențină la suprafață, dar într-un sfârșit s-a înecat (Samia a fost una din cele 7 victime ale incidentului.). Culturistul Adam Frattasi a opinat că decesul său în apă ar fi survenit pe fondul problemelor medicale asociate folosirii de steroizi.

In memoriam
Istoria de viață a atletei este expusă în cartea publicată în anul 2014 Non dirmi che hai paura (din ), scrisă de scriitorul și jurnalistul italian . Perspectiva cărții este aceea a protagonistei principale, fiind însă de menționat că sursele textului sunt neclare, iar o parte din relatările care se referă la context suferă de imprecizie istorică. Drepturile de publicare a versiunii engleze au fost achiziționate de editura britanică  și în același timp a apărut interesul de a turna un film pe baza romanului.

În 2015, romancierul german  a publicat romanul grafic Der Traum von Olympia – Die Geschichte von Samia Yusuf Omar (din ). Lucrarea a devenit cartea anului Luchs 2015 și a fost tradusă în engleză în 2016 de către SelfMadeHero. Firul narativ urmărește povestea sportivei din momentul participării acesteia la Olimpiada de la Bejing, până la moartea ei.

Neclarități și controverse
Decizia atletei de a ajunge în Europa în modul cel mai periculos ridică unele semne de întrebare, din moment ce nu era o membră oarecare a diasporei somaleze, ci o persoană foarte cunoscută după Jocurile Olimpice ca celebritate transnațională  – din punct de vedere al reprezentării femeilor în sport. Samia ar fi putut călători astfel cu un zbor turistic, sau ar fi putut accesa un permis umanitar.

Reconstrucția mediatică a profilului lui Yusuf Omar ridică de asemenea alte semne de întrebare. Ea nu a contactat Comitetul Olimpic, nu a inițiat o campanie în sprijinul cauzei sale sau în sprijinul găsirii unui antrenor în Europa și nici nu a cerut sfatul jurnalistei Teresa Krug, care i-ar fi fost "biletul către libertate" (aceasta o sfătuise însă mai înainte să rămână în Etiopia).

Referințe

Bibliografie
  Brioni, Simone; Storie 'vere' ed eroine dei romanzi Rappresentare la Somalia in Ilaria Alpi. La ragazza che voleva raccontare l'inferno e Non dirmi che hai paura; Rivista Europea di studi italiani; Anno 31, 2016, Fascicolo 1, p. 47-60

Legături externe

 Samia Yusuf Omar (profil) la olympic.org
 Poezie dedicată Samiei Yusuf Omar: Susperregi, Xabier; Corre Samia, corre como el viento; Aportes Andinos - Revista Electrónica del Programa Andino de Derechos Humanos [PADH], No. 33 Diciembre 2013; Universidad Andina Simón Bolívar; p. 146
  Ridzkynoor Beta, Annisa; Konstruksi identitas perempuan muslim dalam - Aquila Asia [Construcția identității la femeile musulmane - Aquila Asia], studiu de caz; Juli 2012; Univertias Indonesia, Fakultas Ilmu pengetahuan budaya - Engetahuan budaya Program studi ilmu susatra Depok; vezi pp. 54-79

Nașteri în 1991
Decese în 2012
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2008
Somalezi
Femei din Africa
Atleți somalezi
Alergători
Provocarea 16 femei din Africa

Samia Yusuf Omar


في الاقتصاد، على الرغم من عدم وجود تعريف متفق عليه للتدويل إلا أنه يُعرف على أنه عملية زيادة حصة الشركات في الأسواق الدولية. التدويل هو إستراتيجية حاسمة ليس فقط للشركات التي تسعى إلى التكامل الأفقي على مستوى العالم ولكن أيضًا للدول التي تعالج استدامة تطورها في مختلف الصناعات وقطاعات الخدمات خاصة في التعليم العالي وهو سياق مهم جدًا يحتاج إلى التدويل من أجل سد الفجوة بين الثقافات والبلدان المختلفة. توجد العديد من نظريات التدويل التي تحاول تفسير سبب وجود أنشطة دولية.

رجال الأعمال والشركات
يحتاج رواد الأعمال المهتمون بمجال تدويل الأعمال إلى امتلاك القدرة على التفكير بالمستوى العالمي وفهم الثقافات الدولية. يتمكن رواد الأعمال من التدويل بنجاح من خلال تقدير وفهم المعتقدات والقيم والسلوكيات واستراتيجيات الأعمال المختلفة لمجموعة متنوعة من الشركات داخل البلدان الأخرى. يجب أن يكون لدى رواد الأعمال أيضًا اهتمامًا مستمرًا بالابتكار، والحفاظ على مستوى عالٍ من الجودة، والالتزام بالمسؤولية الاجتماعية للشركات، ومواصلة السعي من أجل تقديم أفضل استراتيجيات الأعمال والسلع أو الخدمات الممكنة مع التكيف مع البلدان والثقافات المختلفة.

نظريات التجارة

ميزة التكلفة المطلقة (آدم سميث، 1776)
ادعى آدم سميث وجوب تخصص الدول في تصدير السلع التي تتمتع فيها بميزات مطلقة. توجد الميزة المطلقة عندما تستطيع الدولة إنتاج سلعة بتكلفة أقل لكل وحدة مما يمكن لشريكها التجاري إنتاجه. وبنفس المنطق، ينبغي أن تستورد سلعًا لا تمتلك فيها ميزة مطلقة.

في حين وجود مكاسب محتملة من التجارة مع نظرية الميزة المطلقة، فإن الميزة النسبية توسع نطاق التبادلات المحتملة ذات المنفعة المتبادلة. وبعبارة أخرى، ليس من الضروري أن يكون هناك ميزة مطلقة من أجل الاستفادة من التجارة، إذ أن الميزة النسبية تكون كافية في الكثير من الأحيان.

ميزة التكلفة المقارنة (دافيد ريكاردو، 1817)
ناقش دافيد ريكاردو فكرة عدم حاجة الدول إلى امتلاك ميزة مطلقة في إنتاج أي سلعة خاصة بالتجارة الدولية بينها وبين دول أخرى من أجل أن تكون مفيدة للطرفين. تعني الميزة المطلقة كفاءة أكبر في الإنتاج، أو استخدام تكاليف أقل في الإنتاج. يمكن لبلدين الاستفادة من التجارة إذا كان لكل منهما ميزة نسبية في الإنتاج. تعني الميزة النسبية ببساطة أن نسبة العمالة المجسدة في السلعتين تختلف بين دولتين، إذ يكون لكل بلد سلعة واحدة على الأقل يكون فيها حجم العمل النسبي المجسد أقل من نظيره في البلد الآخر.

نموذج الجاذبية في التجارة (والتر أيارد، 1954)
يتنبأ نموذج الجاذبية للتجارة في الاقتصاد الدولي، على غرار نماذج الجاذبية الأخرى في العلوم الاجتماعية بتدفقات التجارة الثنائية بناءً على الأحجام الاقتصادية (غالبًا باستخدام قياسات الناتج المحلي الإجمالي) والمسافة بين وحدتين. يأخذ النموذج النظري الأساسي للتجارة بين البلدين الشكل الآتي:

إذ تمثل:

F: تدفق التجارة

i-j: البلد

M: الكتلة الاقتصادية، على سبيل المثال الناتج المحلي الإجمالي

D: المسافة

G: ثابت

استُخدم النموذج أيضًا في العلاقات الدولية من أجل تقييم تأثير المعاهدات والتحالفات على التجارة، واستُخدم أيضًا من أجل اختبار فعالية الاتفاقيات والمنظمات التجارية مثل اتفاقية التجارة الحرة لأمريكا الشمالية (نافتا) ومنظمة التجارة العالمية (دبليو تي أو).

نموذج هيكشر-أولين (إيلي هيكشر في 1966 وبيرتل أولين في 1952)
نموذج هيكشر-أولين (نموذج أو-إتش)، والمعروف أيضًا باسم تطوير نسب العوامل، هو نموذج رياضي عام لتوازن التجارة الدولية، طوره إيلي هيكشر وبيرتل أولين في كلية ستوكهولم للاقتصاد. يعتمد النموذج على نظرية دافيد ريكاردو للميزة النسبية من خلال التنبؤ بأنماط التجارة والإنتاج استنادًا إلى عوامل الوقف في منطقة تجارية. يوضح النموذج بشكل أساسي قيام الدول بتصدير المنتجات التي تستخدم عامل (أو عوامل) وفيرة ورخيصة لها في الإنتاج واستيراد المنتجات التي تستخدم عامل (أو عوامل) البلدان النادرة.

كانت نتائج هذا العمل هي صياغة بعض الاستنتاجات الناشئة عن الافتراضات الكامنة في النموذج. تُعرف هذه باسم:

 نظرية هيكشر-أولين
 نظرية ريبسينزكي
 نظرية ستولبر-سامويلسون
 نظرية معادلة سعر العامل

مفارقة ليونتييف (فاسيلي ليونتييف، 1954)
تنص مفارقة ليونتييف في الاقتصاد امتلاك الدولة الممتلكة لأعلى معدل رأس مال عالمي لكل عامل، معدل رأس مال كلي أقل: نسبة العمالة في الصادرات مقارنة بالواردات.

كان هذا الاكتشاف الاقتصادي نتيجة لمحاولة البروفيسور فاسيلي ليونتييف اختبار نظرية هيكشر-أولين تجريبيًا. وجد ليونتييف في عام 1954 أن الولايات المتحدة (أكثر الدول وفرة في رأس المال في العالم حسب أي معيار) صدرت سلعًا كثيفة العمالة واستوردت سلعًا كثيفة رأس المال، في تناقض مع نظرية هيكشر-أولين.

فرضية ليندر (ستافان بورنستام ليندر، 1961)
فرضية ليندر (فرضية هيكل الطلب) هي تخمين في الاقتصاد حول أنماط التجارة الدولية. الفرضية هي أنه كلما كانت هياكل الطلب في الدول أكثر تشابهًا، كلما كانت التجارة مع بعضها البعض أكثر. علاوة على ذلك، تبقى التجارة الدولية قائمة بين دولتين تمتلكان تفضيلات متطابقة وعوامل وقف (بالاعتماد على التخصص من أجل خلق ميزة نسبية في إنتاج السلع المتمايزة بين البلدين).

نظرية الموقع
تُعنى نظرية الموقع بالموقع الجغرافي للنشاط الاقتصادي. أصبحت هذه النظرية جزءًا لا يتجزأ من الجغرافيا الاقتصادية والعلوم الإقليمية والاقتصاد المكاني. تتناول نظرية الموقع أسئلة حول الأنشطة الاقتصادية الموجودة، أين ولماذا. تستند نظرية الموقع -مثل نظرية الاقتصاد الجزئي بشكل عام- على افتراض عمل العوامل لمصلحتها الذاتية. تختار الشركات بالتالي المواقع التي تزيد أرباحها إلى أقصى حد ويختار الأفراد المواقع التي تزيد من فائدتها.

نظرية عيوب السوق (ستيفن هيمر، 1976 وتشارلز ب. كيندلبيرجر، 1969 وريتشارد إي. كيفز، 1971)
في عالم الاقتصاد، يعد فشل السوق حالة لا يكون فيها تخصيص الإنتاج أو استخدام السلع والخدمات من قبل السوق الحرة فعالًا. يمكن النظر إلى إخفاقات السوق على أنها سيناريوهات حيث يؤدي سعي الأفراد لتحقيق المصلحة الذاتية الصرفة إلى نتائج يمكن تحسينها من وجهة نظر المجتمع. كان أول استخدام معروف للمصطلح من قبل الاقتصاديين في عام 1958، قبل أن يُرجع هذا المفهوم إلى الفيلسوف الفيكتوري هنري سيدجويك.

يمكن تعريف نظرية عيوب السوق على أنها أي شيء يتعارض مع التجارة. يتضمن هذا بعدين من العيوب. أولًا، تتسبب العيوب في انحراف مشارك في السوق عن الاحتفاظ بمحفظة السوق. ثانيًا، تؤدي العيوب إلى انحراف مشارك في السوق عن مستوى المخاطرة المفضل لديه. تخلق عيوب السوق تكاليف تتداخل مع الصفقات التي يقوم بها الأفراد العقلانيون (أو التي يمكن أن تحدث في حالة عدم وجود العيب).

طرحت فكرة أن الشركات المتعددة الجنسيات (إم إن أي إس) تدين بوجودها إلى عيوب السوق لأول مرة من قبل ستيفن هيمر، وتشارلز ب. كيندلبيرجر وكهوف. ومع ذلك، كانت عيوب السوق التي كانت في ذهنهم هي عيوب هيكلية في أسواق المنتجات النهائية.

وفقًا لهيمر، فإن عيوب السوق هي هيكلية تنشأ عن الانحرافات الهيكلية من المنافسة الكاملة في سوق المنتج النهائي بسبب التحكم الحصري والدائم في تكنولوجيا الملكية، والوصول المتميز إلى المدخلات، وفورات الحجم، والتحكم في أنظمة التوزيع، وتمايز المنتج، ولكن في حالة غياب الأسواق تكون الأسواق فعالة تمامًا.

على النقيض من ذلك، فإن نظريات تكلفة المعاملات من إم إن إي إس، التي طُورت في وقت واحد وبشكل مستقل في السبعينيات بواسطة إم سي مانوس (1972)، وبوكلي وكاسون (1976)، وبراون 1976 وهينارت 1977-1982)، هي أن عيوب السوق هي السمات الكامنة في الأسواق، والشركات متعددة الجنسيات هي مؤسسات تعمل من أجل تجاوز هذه العيوب. تعاني الأسواق من عيوب طبيعية، أي عيوب ناتجة عن الافتراضات الكلاسيكية الجديدة الضمنية للمعرفة الكاملة والتطبيق المثالي.

مراجع

مصطلحات سياسية
نظرية التجارة الدولية

تدويل


Onthophagus onorei é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Zunino & Halffter em 1997.

Referências

Ligações externas

onorei
Coleópteros descritos em 1997

Onthophagus onorei


Katrin Olsen (født 5. januar 1978 i Tórshavn) er en færøsk roer som internationalt repræsenterer Danmark. Hun deltager i letvægtsklassen. Hun dyrker også på med redskabsgymnastik. Hun har tidligere rodet sammen med Katrin Rubek Nielsen. Olsen er uddannet cand.med., og bor i Lyngby udenfor København.

Olsen kom på andrepladsen i verdenscupen i roning 2006 i Poznań, Polen.

Kilder

Eksterne henvisninger

Personer fra Thorshavn
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 2008
Roere fra Danmark
Roere fra Færøerne

Katrin Olsen


Echinismul sau piciorul echin (din latina equinus = de cal, de la equus = cal), numit și mersul pe vârfurile degetelor, este o deformare permanentă, congenitală sau dobândită, a piciorului care este blocat în hiperextensie maximală și se sprijină pe pământ numai pe antepicior sau pe degete, în timp ce călcâiul rămâne ridicat,  rezultând o conformație asemănătoare geometric cu copita unui cal. Axul piciorului se află în prelungirea axului gambei. Poate fi unilateral sau bilateral. Mersul pe vârfurile degetelor sau mersul echin se consideră o  poziție normală (echinism fiziologic) la copii de până la 3 ani. Dacă mersul pe vârfurile degetelor rămâne persistent după vârsta de 3 ani sau apare la o vârstă mai înaintată, el este considerat anormal și necesită o evaluare clinică atentă. Echinismul unilateral se observă în afecțiuni neuromusculare (paralizie cerebrală cu hemiplegie) sau în discrepanța lungimii picioarelor posttraumatică  sau congenitală (luxația șoldului). Echinismul bilateral se observă în afecțiuni neuromusculare (paralizie cerebrală cu diplegie, distrofia musculară Duchenne, tracțiunea măduvei spinării (en. tethered spinal cord), diastematomielie, spina bifida, boala Charcot-Marie-Tooth), retracția (scurtarea) congenitală a tendonului ahilian, spondilită anchilozantă, malformații venoase ale mușchilor posteriori ai gambei, afecțiuni psihiatrice (autism, schizofrenie, retard mental) sau poate fi un obicei. Piciorul echin poate apărea izolat (echin pur) sau combinat cu alte afecțini ale piciorului, făcând parte dintr-un tablou clinic de malformații complexe, ca piciorul varus echin. Tratamentul poate fi, în funcție de etiologie, ortopedic, cu aparat ghipsat, sau chirurgical: alungirea tendonului lui Ahile, blocare chirurgicală a suprafețelor articulare ale articulației talocrurale (artrodeză) în poziție corectă.

Note

Bibliografie
  Ryan Krochak. Toe Walking. Emedicine, Medscape
 Oetgen, Matthew E., and Sean Peden. "Idiopathic toe walking.". Review Article. Journal of the American Academy of Orthopaedic Surgeons 20.5 (2012): 292-300.
 Hall, J. E., R. B. Salter, and S. K. Bhalla. "Congenital short tendo calcaneus." Bone & Joint Journal 49.4 (1967): 695-697.
 Sharrard, W. J. W. "Congenital abnormalities of the foot and toes: part 2." The Foot 8.2 (1998): 57-67.
 James M. Anderson. Management of Idiopathic Toe Walking in children and young adults ages 2 through 21 years. Cincinnati Children's Hospital Medical Center. 2011
 Hélène Bertrand, Pierre Mary. La marche sur la pointe des pieds. Médecine thérapeutique / Pédiatrie. 2004;7(1):25-29.
 R. Seringe. "Marche en équin idiopathique : Brièveté congénitale du tendon d'Achille" în cartea "Les déformations du pied de l'enfant et de l'adulte (à l'exclusion de l'avant-pied)" (sous la direction de Raphaël Seringe, Jean-Luc Besse, Philippe Wicart). Elsevier Masson SAS, 2010

Legături externe
 Toe - walking Therapy Research and Publications David Pomarino. Youtube
 Tip toe walking. Youtube

Podiatrie

Echinism


Insert é uma instalação de arte-vídeo e curta-metragem experimental portuguesa de 2010, realizada, escrita e produzida por Marco Martins e Filipa César. A obra, protagonizada por Joana Barrios e Mónica Calle, retrata o exílio interno de homossexuais, forçadas a trabalhar na produção de sal.

A obra foi apresentada originalmente no seu formato de instalação, a 2 de fevereiro de 2010, a propósito da exposição dos projetos finalistas ao Prémio BES Photo 2010 no Museu Coleção Berardo do Centro Cultural de Belém, onde foi premiada. Insert foi exibida também em vários festivais internacionais de cinema, como o Festival IndieLisboa, que lhe atribuiu o prémio de Melhor Realizador.

Sinopse
Castro Marim era o local para onde pessoas homossexuais, condenadas por "desvios sexuais", eram enviadas para um exílio interno. O trabalho forçado nas salinas procura transformar pecado em produção de sal. Uma jovem condenada encontra-se presa entre memórias remanescentes, uma descoberta de seu corpo e uma experiência sexual com outra mulher. A paisagem torna-se cenário de um encontro proibido.

Equipa técnica e artística

 Realização: Filipa César e Marco Martins.
 Produção: Marco Martins e Filipa César.
 Fotografia: Marco Martins.
 Montagem: Filipa César.
 Intérpretes: Joana Barrios e Mónica Calle.
 Assistente de realização: António Ribeiro.
 Assistente de produção: Mónica Lima.

Produção

Filipa César concebeu Insert como parte de Memograma, uma instalação com um total de 40 minutos de duração, constituída por uma série de fotografias e dois filmes, que aborda a história de Castro Marim, conhecida mais pela produção de sal, do que como local de desterro e trabalhos forçados. Insert foi rodado em 16mm e transferido para formato HD Cam. Ao ser escolhida como vencedora do prémio de fotografia BES Photo, a instalação recebeu um apoio financeiro de 25 mil euros da Bes Arte & Finança, que permitiu a sua distribuição em circuitos de cinema.

Temas e estética
Insert explora noções de margem e rizoma, materializando-as nas montanhas de sal em Castro Marim, lugar de transgressão pelo modo como as personagens inscrevem os seus corpos e respondem aos seus desejos lésbicos. Estes conceitos são apresentados de modo abstrato, enaltecido pela característica found footage do filme. A obra inspira-se na abordagem em As Lágrimas Amargas de Petra von Kant (1971), de Rainer Werner Fassbinder, ao processo de censura. Marco Martins e Filipa César colocam a descoberto idênticos procedimentos de silenciamento, da censura fascista do Estado Novo e, consequentemente, as possibilidades de resistência na atualidade.

Continuidade artística
O trabalho de Filipa César contemporâneo de Insert demonstra uma coerência com uma análise do passado político português. Com a obra Le Passeur (2008) trabalha testemunhos de indivíduos que, durante o Estado Novo, ajudavam outros a saltar a fronteira. Em Memograma (2010) e Porto 1975 (2010) mantém um posicionamento no mesmo período político.

Depois da experiência em Insert, Marco Martins tornaria a produzir uma instalação de vídeo multicanal. Em 2013, com o artista italiano Michelangelo Pistolletto realiza Twenty-One-Twelve: The Day the World Didn't End, uma obra exibida no Museu do Louvre, integrando a retrospetiva Year One - Earthly Paradise, e no MAXXI – Museu Nacional das Artes do Século XXI.

Distribuição
A instalação Insert foi apresentada originalmente a 2 de fevereiro de 2010, na exposição da sexta edição do Prémio BES Photo, no Museu Coleção Berardo do Centro Cultural de Belém. Ainda que a obra não tenha sido pensado como entidade autónoma, acabaria por ser exibida em festivais de cinema e mostras, dos quais se destacam:

 Festival Internacional de Cinema de Roterdão (Países Baixos, janeiro de 2011);
 IndieLisboa - Festival Internacional de Cinema Independente (Portugal, maio de 2011);
 Curtas Vila do Conde (Portugal, julho de 2011);
 Femina - Festival Internacional de Cinema Feminino (Brasil, julho de 2011);
 Rencontres Audiovisuelles Festival International du Court Metrage de Lille (França, outubro de 2011);
 Festival de Cinema Luso-Brasileiro (Portugal, dezembro de 2011);
 International Kurzfilmtage Oberhausen (Alemanha, maio de 2019);
 Queer Lisboa (Portugal, setembro de 2019);
 Queer Porto (Portugal, outubro de 2019).

Receção

Audiência
Aquando a sua distribuição, a curta-metragem foi vista por um total de 1.217 espetadores.

Premiações
Apresentam-se de seguida as nomeações e premiações de Insert:

|2010
| Prémio BES Photo
| Prémio BES Arte e Finança
| Filipa César
|
|
|-
|rowspan="2" |2011
|rowspan="2" | IndieLisboa
|Melhor curta-metragem
|Insert, Marco Martins e Filipa César
|
|rowspan="2" |
|-
|Melhor realizador
|Marco Martins e Filipa César
|
|-
|2012
| Prémios Sophia 2012
|Ficção
|Insert, Marco Martins e Filipa César
|Pré-selecionado
|

Ver também
 Cinema de Portugal
 Arte em Portugal

Referências

Ligações externas

Curtas-metragens da década de 2010
Curtas-metragens de 2010
Curtas-metragens de Portugal
Filmes ambientados no distrito de Faro
Filmes ambientados em Portugal
Filmes com temática LGBT de Portugal
Filmes da década de 2010
Filmes de Portugal de 2010
Filmes de Portugal
Filmes em preto e branco
Filmes gravados em Portugal
Filmes gravados no distrito de Faro
Filmes independentes
Filmes mudos
Filmes premiados
Filmes realizados por Marco Martins
Videoarte

Insert (filme)


ආර්මේනියානු සමූලඝාතනය ලෙසින්ද, ආර්මේනියානු ජනසංහාර ලෙසින් සහ, ආර්මේනියානුවන් විසින් සාම්ප්‍රදායික ලෙසින්, මැඩ් යියරෙන් (ආර්මේනියානු: Մեծ Եղեռն, "මහා අපරාධය") යනුවෙන්ද හැඳින්වෙන , ආර්මේනියානු වර්ගඝාතය ( Hayots Tseghaspanutyun), යනු,  ඔටෝමාන් රජය විසින් ක්‍රමානුකූල ලෙසින්,  එහි සුළුතර ආර්මේනියානු යටත්වැසියන්, වර්තමාන තුර්කි ජනරජයට අයත් බලප්‍රදේශය තුල පිහිටි ඔවුන්ගේ ඓතිහාසික වාසභූමිය වෙතින් සමුච්ඡේදනය කර දැමීමයි. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙසින් මිය ගිය සම්පූර්ණ ජන සංඛ්‍යාව මිලියන 1 සහ 1.5 අතර යැයි ඇස්මේන්තු කෙරෙයි. ඔටෝමාන් අධිකාරීන් විසින් කොන්ස්තන්තිනෝපලයේදී ආර්මේනියානු ප්‍රාඥයන් සහ ප්‍රජා නායකයන්  250 දෙනෙකු වට කර අත් අඩංගුවට ගත් 1915 අප්‍රේල් 24 දින, මෙහි ඇරඹුම් දිනය ලෙස සාම්ප්‍රදායිකව සැලකෙයි. පළමුවන ලෝක යුද්ධය අතරතුර හා ඉන් පසුව සිදුකෙරුණු  වර්ගඝාතය, අදියර දෙකකින් ක්‍රියාත්මක විය: සමූලඝාතනය සහ බලෙන් හමුදාවට බඳවා ගත්තවුන් වෙතින් බලෙන් වැඩ ගැනුම තුලින්,  ගතසවි පිරිමි ජනගහණය තොග පිටින් මහා දැමීම සහ ඉන්පසුව ගැහැණුන්, දරුවන් සහ මහල්ලන් සහ බෙලහීනයන්,  සිරියානු කාන්තාරය දක්වා දිවුනු මාරක ප්‍රයාණයන්හී යෙදවීම තුලිනි. හමුදා සාමාජිකයන් විසින් ඉදිරියට එලැවුණු නිර්වාසිකයන් හට ආහාර හෝ ජලය හෝ නොලැබුණු අතර, විටින් විට සොරකම්, ස්ත්‍රී දූෂණය සහ, ඝාතනයන්ට මුහුණ දීමට සිදු විය.අනෙකුත්  ස්වදේශීය සහ ක්‍රිස්තියානි වාර්ගික කණ්ඩායම් වු ඇසිරියානුවන් සහ ඔටෝමාන් ග්‍රීක්වරුන් වැන්නවුන්ද ඔටෝමාන් රජය විසින් සමුච්ඡේදනය කිරීම සඳහා එසේම ඉලක්කගත කෙරුණු අතර, ඔවුනට කල සැලකීමද බොහෝ ඉතිහාසඥයින් විසින් සැලකෙනුයේ එකම වර්ගඝාත ප්‍රතිපත්තියක කොටස් ලෙසිනි. ලොව වටා ආර්මේනියානු විසිරිත ප්‍රජාවන්ගෙන් බහුතරය බිහි වූයේ මෙම වර්ගඝාතයෙහි සෘජු ප්‍රතිඵලයක් ලෙසිනි.

ආර්මේනියානු සමූලඝාතනයෙහි විස්තර වෙතින් ඉපැහැදිලි ලෙසින් භයප්‍රාප්තවූ  රෆායෙල් ලෙම්කින් විසින්  1943 වසරෙහිදී එය සඳහා වර්ගඝාතය යන පදය ඈඳනු ලබමින්, නීතික පරාමිතික තුල සිටිමින් ක්‍රමානුකූල සහ පූර්වමර්ශිත සමුච්ඡේදනයන් අර්ථදැක්වීය. නූතන  වර්ගඝාතයන් අතුරින් එකක් ලෙසින් ආර්මේනියානු වර්ගඝාතය සැලකෙන්නේ, ආර්මේනියානුවන් සමුච්ඡේදනය කිරීමට ඝාතනයන් සිදු කෙරුණු සංවිධානාත්මක ආකාරය පිළිබඳව ප්‍රාඥයින් පෙන්වා දී ඇති බැවින් සහ, මහා සමූලඝාතනයට පසුව, වඩාත්ම අධ්‍යයනයට ලක්වූ දෙවන වර්ගඝාතය එය වන බැවිනි.

1915 වසරේදී ඔටෝමාන් පාලනය යටතේ ඇරඹුනු,  ආර්මේනියානුවන් සමූල ඝාතනය සඳහා, වර්ගඝාතය යන්න, නිරවද්‍ය පදයක් නොවන බවට පවසන,  ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යයට අනුප්‍රාප්තික රාජ්‍යය වන තුර්කිය, එය ප්‍රතික්ෂේප කරයි. එම ඝාතන, වර්ගඝාත ලෙසින් පිළිගන්නා මෙන්, මෑත වසර වලදී එල්ලවූ  පුනාරාගත ඉල්ලීම් වලට මුහුණ දීමට එයට සිදුවිය. අද වන විට, රටවල් විසිදෙකක් විසින් එම සමූල ඝාතනයන්. වර්ගඝාතයක් ලෙසින් නිල වශයෙන් පිළිගෙන ඇති අතර, බොහෝ වර්ගඝාත ප්‍රාඥයන් සහ ඉතිහාසඥයින් මෙම අදහසට එකඟ වෙති.

ෆ්‍රැන්සිස් පාප් වහන්සේ විසින් එය විස්තර කෙරුණේ "විසිවන සියවසෙහි පළමුවන වර්ගඝාතය" ලෙසින් වන අතර, එය නිසා තුර්කිය සමග රාජ්‍යතාන්ත්‍රික සිද්ධියක් ඇති විය. රෝමයේ රාජගුරුප්‍රසාදීන් වහන්සේ විසින් තමන්වහන්සේගේ මත ප්‍රකාශය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමින් කියා සිටියේ, තමන් පාප් වහන්සේ බවට පත් වීමට වසර සියයකට පෙර ඔටෝමාන් තුර්කිවරුන් විසින් "නිරර්ථක ලෙසින්" ඝාතනය කෙරුණු අහිංසක පුරුෂයන්, සත්‍රීන් සහ දරුවන් පිළිබඳ මතකයට බුහුමන් පිදීම තමන්වහන්සේට නියමිත කර්තව්‍යයක් බවයි. සියළු රාජ්‍ය නායකයන්ගෙන් සහ ජාත්‍යන්තර සංවිධානයන්ගෙන් එතුමන් තවදුරටත් ඉල්ලා සිටියේ,  "ඉස්මතු වී ඇති සත්‍යය  පිළිගෙන, ව්‍යාකූලත්වයට හෝ සමථයට හෝ උත්ත්‍යජනය නොවෙමින් එවැනි අපරාධ වලට එරෙහි වන" ලෙසටයි.

පසුබිම

ඔටෝමාන් පාලනය යටතේ ආර්මේනියානුවෝ
ආර්මේනියාව බොහෝ ලෙසින් ඔටෝමාන් පාලනයට නතු වූයේ පහලොස්වන සහ දහසයවන සියවස් තුලදීය. ආර්මේනියානුවන් මහත් බහුතරයක්, ආර්මේනියානු මිල්ලට් (ප්‍රජාව) යන නාමය යටතේ කාණ්ඩගත කරනු ලැබ,  ඔවුන්ගේ අධ්‍යාත්මික නායකයාවූ කොන්ස්තන්තිනෝපලයේ ආර්මේනියානු පීතෘමූලිකයා විසින් සැපයනු නායකත්වය යටතේ, ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යයේ නැගෙනහිර පළාත්වල ( තුර්කි ආර්මේනියාව හෝ බටහිර ආර්මේනියාව ලෙසින් පොදුවේ ව්‍යවහාරය විය) එක්තැන් කර තිබුනද, බටහිර පළාත්වල මෙන්ම අගනුවර කොන්ස්තන්තිනෝපලයේද විශාල ප්‍රජාවන් පදිංචිව සිටියහ. ආර්මේනියානුවන් අතිබහුතරයක් අයත්වූ ආර්මේනියානු අපෝස්තලික සහ, ආර්මේනියානු කතෝලික සහ ආර්මේනියානු ප්‍රොතෙස්තන්ත ප්‍රජාවන් ලෙසින්, ආගමික නිතායයන් තුනකින් ආර්මේනියානු ප්‍රජාව සමන්විත වී තිබුණි. ඔටෝමාන් රජයේ ඉතාමත් සුළු මැදිහත්වීමක් සහිත ස්වීය පාලන ක්‍රමයක් යටතේ තමන් පාලනය කරගැනුමට, මිල්ලට් ක්‍රමය යටතේ, ආර්මේනියානු ප්‍රජාවට ඉඩ සලසා තිබුණි. අධිරාජ්‍යයේ නාගරික කේන්ද්‍ර සහ, ඩූසියන්වරු (රාජකීය මුදල් අච්චු පිළිබඳ අධ්‍යක්ෂවරු), බැලියන්වරු (ප්‍රධාන රාජකීය වාස්තු විද්‍යාඥයෝ) සහ ඩේඩියන්වරු (වෙඩිබෙහෙත් පාලකයන් සහ කාර්මික කර්මාන්තශාලා කළමනාකාරවරු) ඇතුළත් අතීශයින් ධනවත් කොන්ස්තන්තිනෝපල්-පදනම් වූ අමිරා පංතිය හැරුණු විට, බොහෝ ආර්මේනියානුවෝ – දළ වශයෙන් ඔවුන්ගේ ජනගහණයෙන් 70% ක් පමණ – ජීවත් වූයේ දූගී සහ අනතුරුදායක තත්ත්වයන් යටතේ ග්‍රාමීය පිටිසර පළාත් වලය.   ඔටෝමාන් ජනසංඛ්‍යාලේඛන සංඛ්‍යා සහ ආර්මේනියානු පීතෘ ශාසනය වෙතින් එකතු කෙරුණු සංඛ්‍යාලේඛන අතර පරස්පරයක් ඇත. පසුවැන්න පරිදී, 1878 වසරෙහිදී, අධිරාජ්‍යය තුල ආර්මේනියානුවන් මිලියන තුනක් (කොන්ස්තන්තිනෝපලයේ සහ බෝල්කනයේ 400,000 ක්, සුළු ආසියාවේ සහ සිලිසියාවේ 600,000 ක්, කුඩා ආර්මේනියාවේ සහ කයිසිරි අසබඩ පළාත් වල 670,000 ක් සහ, බටහිර ආර්මේනියාවේ  1,300,000 ලෙසින්) ජීවත් වූහ.

ආශ්‍රිත

සටහන්

ආර්මේනියානු වර්ගඝාතය


ياروسلاف غورتلر (Jaroslav Gürtler)، مدرب كرة قدم تشيكي درب نادي النصر الكويتي موسم 1998/1999.

لاعبو كرة قدم رجالية تشيكيون
رياضيون تشيكيون مغتربون في الكويت
رياضيون تشيكيون مغتربون في سلوفاكيا
لاعبو كرة قدم تشيكيون
لاعبو كرة قدم سلوفاكيون
مدربو الدوري التشيكي لكرة القدم
مدربو بانيك أوسترافا
مدربو كرة قدم تشيكيون
مدربو كرة قدم تشيكيون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في الكويت
مدربو كرة قدم مغتربون في سلوفاكيا
مدربو نادي كوشيتسه

ياروسلاف غورتلر


An Brachiaria fusiformis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Raymond Reeder. An Brachiaria fusiformis in nahilalakip ha genus nga Brachiaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brachiaria

Brachiaria fusiformis


زعيم المحاربين   هو مسلسل أنمي ياباني تلفزيوني، يرتكز الأنمي على مغامرات يوه أساكورا الذي يسعى لتقوية مهاراته ليستطيع الفوز في بطولة زعيم المحاربين.

يختلف أنمي أو المسلسل عن المانغا في بعض الأشياء والأحداث، كما أن أول نشر لمانغا زعيم المحاربين كان في عام 1998، وعرض الأنمي في قناة تلفزيون طوكيو، بينما عرضت قناة 4kids النسخة الإنجيلزية للأنمي، ومن المقرر نشر 27 وحدة من مانغا زعيم المحاربين بحلول مارس 2010. عرضت النسخة العربية من الأنمي أو المسلسل في قناة إم بي سي 3 وتم عرض 61 حلقة من أصل 64 وتم قطعت القناة الحلقات الثلاث الأخيرة من الأنمي. ذكر أن الانمي سيحصل على إعادة إنتاج بعنوان (Shaman king (2021 بنفس مؤديين الأصوات ما عدا مؤدية البطل يو اساكورا.

القصة

مانتا هو فتى صغير القامة وهو طالب في المرحلة الوسطى من المدرسة، وهو مهووس بالإشباح وتعجبه قصصها وفي أحد الليالي ذهب ليتجول في أحد المقابر، ثم فوجئ بمشاهدة العديد من الأشباح مع فتى، وبالطبع أصابه الهلع واكتشف أنه يخاف من الأشباح والأطياف. انضم الفتى الذي رآه مورتي في المقبرة إلى المدرسة، وعلم مانتا أن اسم الفتى هو يوه أساكورا، أصبح يوه ومانتا أصدقاء بعدما هزم يوه ريو قائد عصابة ديد إندرز وفعل ذلك بمساعدة طيف المحارب القديم أميدامارو, واجه يوه فتى يدعى رين وهو فرد من عائلة تاو تقاتل رين مع يوه ثم خسر يوه لكنه فاز في المرة التالية كما هزم أخته الكبيرة جين التي تسيطر على الأموات بقواها السحرية، التقى يوه ومانتا بفتاة يعرفها يوه تسمى آنا.ظهر فتى آخر يدعى هوروهورو، ويمتلك هذا الفتى شبحاً حارساً يدعى كوكورو، وسرعان ما أصبحوا اصدقاء أيضا.

في كل خمسمئة سنة يظهر مذنب الشامان وتبدأ بطولة محاربي الأوراح لنيل لقب زعيم المحاربين أو زعيمة المحاربين، قاتل يوه أحد أعضاء مجلس الشيوخ وهو سليفا وفاز عليه عندما نفذت طاقة الفريوكو لدى سليفا، كما واجه يوه لين مرة أخرى وتعادل معه بعد تلك المعركة ذهب رين لمواجهة عمه (والده في النسخة اليابانية) الذي كان يملئ رأس لين بالحقد، لحق يوه أساكورا وهوروهورو ومانتا وريو الذي أصبح من أصدقائهم برين وهزموا عمه، انتقل الجميع للمرحلة الثانية في بطولة زعيم المحاربين، وفي طريقهم إلى صحراء أمريكا ليجدوا قرية پاتش، التقوا بالشرير الرئيسي في الأنمي وهو هاو أساكورا وهو أخو يوه التوأم كما اكتشفوا لاحقاً.

في بداية البحث عن قرية پاتش التقى أحد المحاربين الصغار وهو لايزرغ بفريق يوه وأكمل طريقه معهم لكنه كان يميل إلى الجدية أكثر من البقية، أرسل هاو أحد اعوانه ويسمى بازل للقضاء على اصدقاء يوه لكن قضي عليه من قبل جماعة أكس رولز وهو في وسط القتال مع فريق يوه، تأثر لايزرغ بجماعة أكس رولز وانضم إليهم فيما بعد، بعد قليل ظهر محارب أرواح يدعى تشوكولوف وهو يريد أضحاك الناس عبر نكته وأصبح عضوا من فريق يوه، أرسل هاو ثلاث فتيات للقضاء على أصدقاء يوه لكن قبل أن يقتلنهم جميعاً قامت آنا بالتدخل مع فاوست ثم أعطت يوه كتاب هاو، استطاع يوه وأصدقاءه امتلاك قوة كبيرة من الكتاب، كما أن يوه وأصدقاءه هزموا فتيات هاو وأستطاعوا أن يهزموا 4 من أعضاء جماعة أكس رولز عندما تشابكت الأمور بينهم، ذهبت قائدة جماعة أكس رولز وهي جين المرأة الحديدية للتكلم مع يوه أساكورا وتأمل في إقناعه بالانضمام إلى جماعة أكس رولز وكان هذا أول ظهور لشكلها الكامل عند معركتها مع بعض المحاربين المزيفين الذين قاطعوا حديثهم مع يوه وطلبوا القتال معها ومع لايزرغ ومع ماركو القائد شبه الرسمي لأكس رولز.

بعدما وجد فريق يوه قرية پاتش، كانت الفرق القوية آنذاك جماعة أكس رولز وفريق يوه أساكورا، وهاو أساكورا وأتباعه وفريق شارونا المكون من فتيات، كان أمل أعضاء جماعة أكس رولز القضاء على ها أساكورا وإنهاء سلسلة الاستنساخ بالقضاء على أخوه التوأم يوه عبر بوابة بابل، ولفعل ذلك قام لايزرغ بخطف مانتا لكي يأتي يوه لإنقاذه ويدخلونه في نطاق المكان الذي تستطيع البوابة تدميره، أتى يوه وأصدقاءه وكما أتى هاو أساكورا لكي يدمر البوابة وقام بإصابة جين المرأة الحديدية وظن أنه قتلها بينما كانت هي تستجمع طاقة الفريوكو لديها لفتح بوابة بابل. بينما كان الجميع يتقاتلون أستطاعت جين فتح بوابة بابل وسحبت البوابة كل شخص في نطاقها إلى بعد آخر، لكن هاو أساكورا قام بتدمير البوابة، بعد تلك المعركة عرف هاو مكان زعيم المحاربين وقام بالهجوم على أعضاء المجلس، وتم إلغاء مسابقة زعيم المحاربين بسبب أفعاله، ثم أنطلق لكي يجد زعيم المحاربين ويتمص قوته وينشئ عالمه الخاص، ذهب يوه وأصدقاءه لإيقافه، قاتل يوه هاو أساكورا وهزم هاو يوه بسهولة وقام هاو بامتصاص طيف يوه، عندما علم أصدقاء يوه مع لايزرغ الذي انضم إليهم، قاموا بالهجوم على هاو وبفضل صيحاتهم وأملهم في يوه وبفضل أميدامارو استطاع طيف يوه الرجوع إلى جسده وقاتل يوه هاو وأرسلت جين المرأة الحديدية طاقتها مع جميع المتسابقين وأصدقاء يوه ومجلس الشيوخ طاقتهم إلى يوه وهزم زيك بهجوم قوي، ثم وجد الجميع نفسهم خارج قرية پاتش، وعاد يوه وأصدقاءه إلى منازلهم لينتظروا بداية مسابقة زعيم المحاربين الجديدة.

الشخصيات
تتنوع الشخصيات في ملك شامان، فهناك يوه أساكورا البطل وصديقه الوفي مانتا، وريو قائد عصابة ديد إندرز، ورين العصبي وأخته جون، وهوروهورو المرح وأخته بيريكا، وشوكولوڤ المحارب المضحك، وآنا، خطيبة يوه أساكورا وفاوست الثامن وتاماو، كما تظهر الكثير من الشخصيات مثل شارونا وفريقها، وعائلة أساكورا.

و في الجهة الأخرى توجد جماعة أكس لو القوية، وقائدتهم جين المرأة الحديدية وماركو القائد شبه الرسمي لجماعة أكس لو، ولايزرغ الذي انضم إلى أكس لو لكي يقضي على هاو أساكورا كما تنوي أكس لو فعل هذا. وبالنسبة للجانب الشرير نجد هاو أساكورا وأتباعه المخلصين له.

الأصوات العربية
 هشام حمادة
 زهرة المصري
 جهاد مناصرة
 وفاء عبدالله
 ليندا دعنا
 بشار نجم
 سهير عودة
 سناء المفلح
 أسماء مصطفى
 ماهر جابر
 خالد نافر
 عبدالله حميد
 ولاء الخوالدة
 مرام الشريف

الإنتاج

الأنمي

حلقات أنمي ملك شامان أخرجت بسيجي ميزُشيماوأنتجت بشركة Xebec، كان أول عرض لحلقات ملك شامان في TV Tokyo في اليابان وعرضت بين تاريخ 4 يوليو 2001 و25 سبتمبر وكان عدد الحلقات هو 64، عرض أنمي ملك شامان أيضا عبر قناة 4Kids في تاريخ 30 أغسطس 2003، كما عرض الأنمي في قناة أم بي سي 3 وتم عرض 61 حلقة من أصل 64 في قناة أم بي سي 3 وكان هذا بسبب قطع القناة لآخر 3 حلقات بدون سبب. كما يتوقع أن يتم إنشاء جزء جديد من ملك شامان بسبب طرح سلسلة جديدة من مانجا ملك شامان.

المانجا

كتبت ورسمت فصول مانجا ملك شامان بواسطة هيرويوكي تاكي، تم نشرها بين عام 1998 وعام 2004، تحتوي السلسلة على 285 فصل في 32 جزء (وحدة)، وتمت إعادة طباعة السلسلة بكاملها بصور واضحة وملونة. قامت شركة VIZ Media التي تنشر سلسلة المانجا في أمريكا الشمالية بتعديل شفاه جوكو لكي تبدو أصغر حجماً في الإصدار الأمريكي واعتبر الكثير ان هذا هو رمز من رموز العنصرية في أمريكا. تم نشر قصة جانبية للمانجا وهي «فنباري نو أوتا» تكون احداث القصة بعد سبع سنوات من نهاية سلسلة المانجا. يتم نشر الآن سلسلة جديدة من المانجا مكونة من 27 جزء أو وحدة.

روابط خارجية

مراجع

أنمي ومانغا خارقة للطبيعة
أنمي ومانغا كوميدية
أنمي ومانغا مغامرات
أوديكس
الآينوية في الخيال
برامج شبكة فوكس التلفزيونية
برامج واي تي في
جيتكس
ديسكوتيك ميديا
زيبيك (ستوديو)
سلاسل شويشا
سلاسل كودانشا
سلسلات مانغا
شركة فنميشن للترفيه
شونن مانغا
عروض تلفزيون طوكيو
فوكس كيدز
قائمة برامج نتفليكس الأصلية
مانغا 1998
مانغا 2003
مانغا 2004
مانغا 2011
مانغا 2012
مانغا 2018
مانغا 2020
مانغا شوئيشا
مانغا فيز ميديا
مجلات مصورة من كودانشا
مسلسلات أنمي متلفزة بدأ عرضها في 2001
مسلسلات أنمي متلفزة 2021
مسلسلات أنمي متلفزة قادمة
مسلسلات مغامرات رسوم متحركة تلفزيونية يابانية للأطفال

زعيم المحاربين


Tartrazine is a synthetic lemon yellow azo dye primarily used as a food coloring.  It is also known as E number E102, C.I. 19140, FD&C Yellow 5, Yellow 5 Lake, Acid Yellow 23, Food Yellow 4, and trisodium 1-(4-sulfonatophenyl)-4-(4-sulfonatophenylazo)-5-pyrazolone-3-carboxylate).

Tartrazine is a commonly used color all over the world, mainly for yellow, and can also be used with brilliant blue FCF (FD&C Blue 1,  E133) or green S (E142) to produce various green shades. It serves as a dye for wool and silks, a colorant in food, drugs and cosmetics and an adsorption-elution indicator for chloride estimations in biochemistry.

Products containing tartrazine

Foods

Many foods contain tartrazine in varying proportions, depending on the manufacturer or person preparing the food.  When in food, tartrazine is typically labelled as "color", "tartrazine", or "E102", depending on the jurisdiction, and the applicable labeling laws (see Regulation below).

Products containing tartrazine commonly include processed commercial foods that have an artificial yellow or green color, or that consumers expect to be brown or creamy looking. It has been frequently used in the bright yellow coloring of imitation lemon filling in baked goods. The following is a list of foods that may contain tartrazine:

 Desserts and confectionery: ice cream, ice pops and popsicles, confectionery and hard candy (such as gummy bears, Peeps marshmallow treats, etc.), cotton candy, instant puddings and gelatin (such as Jell-O), cake mixes, pastries (such as Pillsbury pastries), custard powder, marzipan, biscuits, and cookies.
 Beverages: soft drinks (such as Mountain Dew), energy and sports drinks, powdered drink mixes (such as Kool-Aid), fruit cordials, and flavored/mixed alcoholic beverages.
 Snacks: flavored corn chips (such as Doritos, nachos, etc.), chewing gum, popcorn (both microwave and cinema-popped), and potato chips.
 Condiments and spreads: jam, jelly (including mint jelly), marmalade, mustard, horseradish, pickles (and other products containing pickles such as tartar sauce and dill pickle dip), and processed sauces.
 Other processed foods: cereal (such as corn flakes, muesli, etc.), instant or "cube" soups,  rices (like paella, risotto, etc.), noodles (such as some varieties of Kraft Dinner), pureed fruit and pickled peppers, bright-green-colored seaweed salad.

Personal care and cosmetics products
A number of personal care and cosmetics products may contain tartrazine, usually labelled as CI 19140 or FD&C Yellow 5, including:

 Liquid and bar soaps, green hand sanitizer, moisturizers and lotions, mouth washes, perfumes, toothpastes, and shampoos, conditioners and other hair products.
 Cosmetics, such as eyeshadow, blush, face powder and foundation, lipstick, etc. – even those that are primarily pink or purple.  (Usually make-up manufacturers use one label for all shades in a product line, placing the phrase "may contain" ahead of all colors that are used in that line, not necessarily that specific shade.)
 Nail polish, nail polish remover, temporary tattoos, and tanning lotions.

Medications
Various types of medications include tartrazine to give a yellow, orange or green hue to a liquid, capsule, pill, lotion, or gel, primarily for easy identification.  Types of pharmaceutical products that may contain tartrazine include vitamins, antacids, cold medications (including cough drops and throat lozenges), lotions and prescription drugs.

Most, if not all, medication data sheets are required to contain a list of all ingredients, including tartrazine.  Some include tartrazine in the allergens alert section.

The Canadian Compendium of Pharmaceuticals and Specialties (CPS), a prescribing reference book for health professionals, mentions tartrazine as a potential allergy for each drug that contains tartrazine.

Other products
Other products, such as household cleaning products, paper plates, pet foods, crayons, inks for writing instruments, stamp dyes, face paints, envelope glues, and deodorants, may also contain tartrazine.

Chemistry
Tartrazine is water-soluble and has a maximum absorbance in an aqueous solution at 425 nm.  It is one of the oldest known members of the pyrazolone family of dyes.

Potential health effects on humans

Sensitivity
Tartrazine appears to cause the most allergic and intolerance reactions of all the azo dyes, particularly among asthmatics and those with an aspirin intolerance. Symptoms from tartrazine sensitivity can occur by either ingestion or cutaneous exposure to a substance containing tartrazine. Symptoms appear after periods of time ranging from minutes up to 14 hours.

The prevalence of tartrazine intolerance is estimated at 360,000 U.S. Citizens affected, less than 0.12% of the general population. According to the FDA, tartrazine causes hives in fewer than 1 in 10,000 people, or 0.01%.

It is not clear how many individuals are sensitive or intolerant to tartrazine, but the University of Guelph estimates that it is 1 to 10 out of every ten thousand people (0.01% to 0.1% of the population). There is much controversy about whether tartrazine has ill effects on individuals who are not clearly intolerant.

Total avoidance is the most common way to deal with tartrazine sensitivity, but progress has been made in reducing people's tartrazine sensitivity in a study of people who are simultaneously sensitive to both aspirin and tartrazine.

Asthma
A systematic review of the medical literature concluded that among patients with asthma, research has shown that exposure to tartrazine does not worsen symptoms and avoidance of tartrazine does not improve symptoms; however, "due to the paucity of evidence, it is not possible to provide firm conclusions as to the effects of tartrazine on asthma control".

Food intolerance and ADHD-like behavior
Although tartrazine is one of various food colors said to cause food intolerance and ADHD-like behavior in children, evidence for this claim is lacking.  It is possible that certain food colorings may act as a trigger in those who are genetically predisposed, but the evidence for this effect is weak.

Myths
Rumors began circulating about tartrazine in the 1990s regarding a link to its consumption (specifically its use in Mountain Dew) and adverse effects on male potency, testicle and penis size, and sperm count. There are no documented cases supporting the claim tartrazine will shrink a penis or cause it to stop growing.

Regulation

North America

Canada
Tartrazine is listed as a permitted food coloring in Canada.  The majority of pre-packaged foods are required to list all ingredients, including all food additives such as color; however section B.01.010 (3)(b) of the Regulations provide food manufacturers with the choice of declaring added color(s) by either their common name or simply as "colour".

In February 2010, Health Canada consulted the public and manufacturers on their plans to change the labelling requirements.  Health Canada felt that it might be prudent to require the identification of specific colors on food labels, to allow consumers to make better informed choices. The results of the consultation supported increased transparency. Some respondents proposed banning the use of synthetic food colors, however Health Canada found that existing scientific literature does not demonstrate that synthetic food coloring is unsafe in the general population; they are instead considering more transparent labelling to allow those with sensitivities to food color to make informed choices. The relevant proposed regulatory changes will be developed and published for consultation in Part I of the Canada Gazette, the official newsletter of the Government of Canada.

United States
The United States requires the presence of tartrazine to be declared on food and drug products (21 CFR 74.1705 (revised April 2013), 21 CFR 201.20) and also color batches to be preapproved by the United States Food and Drug Administration (FDA). As part of these regulations, the FDA requires that the Precautions section of prescription drug labels include the warning statement, "This product contains FD&C Yellow No. 5 (tartrazine) which may cause allergic-type reactions (including bronchial asthma) in certain susceptible persons. Although the overall incidence of FD&C Yellow No. 5 (tartrazine) sensitivity in the general population is low, it is frequently seen in patients who also have aspirin hypersensitivity."

The FDA regularly seizes products if found to be containing undeclared tartrazine, declared but not FDA-tested, or labeled something other than FD&C yellow 5 or Yellow 5. Such products seized often include noodles.

Europe

European Union
The European Food Safety Authority allows for tartrazine to be used in processed cheese, canned or bottled fruit or vegetables, processed fish or fishery products, and wines and wine-based drinks.

The European regulatory community, with a stronger emphasis on the precautionary principle, required labelling and temporarily reduced the acceptable daily intake (ADI) for the food colorings; the UK FSA called for voluntary withdrawal of the colorings by food manufacturers.  However, in 2009 the EFSA re-evaluated the data at hand and determined that "the available scientific evidence does not substantiate a link between the color additives and behavioral effects."

Tartrazine is among six artificial colors for which the European Union requires products that contain them to be marked with the statement May have an adverse effect on activity and attention in children.

Austria and Germany
Yellow tartrazine (E102) was banned in Austria and Germany, before European Parliament and Council Directive 94/36/EC lifted the ban.

Norway
Yellow tartrazine (E102) is banned in Norway (not an E.U. member.)

United Kingdom
In response to concerns about the safety of certain food additives, the UK FSA  commissioned a study by researchers at Southampton University of the effect of a mixture of six food dyes (Tartrazine, Allura Red, Ponceau 4R, Quinoline Yellow WS, Sunset Yellow and Carmoisine (dubbed the "Southampton 6")) and sodium benzoate (a preservative) on children in the general population, who consumed them in beverages; the study published in 2007.  The study found "a possible link between the consumption of these artificial colours and a sodium benzoate preservative and increased hyperactivity" in the children; the advisory committee to the FSA that evaluated the study also determined that because of study limitations, the results could not be extrapolated to the general population, and further testing was recommended.

Other uses

3D printing
Tartrazine has been used as a biocompatible photoblocker for generating transparent hydrogels with complex inner structures.

See also
 Sunset yellow FCF, also known as Yellow 6.

References

External links
 Color Additives Information, Food and Drug Administration
 Scientific Opinion on the re-evaluation Tartrazine (E 102) / EFSA Panel on Food Additives and Nutrient Sources added to Food (ANS), EFSA Journal 2009, European Food Safety Authority

Azo dyes
Food colorings
Organic sodium salts
Benzenesulfonates
Pyrazoles
Salts of carboxylic acids
E-number additives
Acid dyes

Tartrazine


An Carex cochranei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Anton Albert Reznicek. An Carex cochranei in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex cochranei


An Oncidium hermansianum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Willibald Königer, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mark W. Chase och Norris Hagan Williams. An Oncidium hermansianum in nahilalakip ha genus nga Oncidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oncidium

Oncidium hermansianum


Bijuterii de familie (titlu original: The Family Jewels) este un film american de comedie din 1965 regizat de Jerry Lewis. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Jerry Lewis și Sebastian Cabot.

Prezentare

Micuța Donna ajunge orfană dar este moștenitoarea a 30.000.000  $. Ea trebuie să-l aleagă pe unul din cei șase unchii ai săi ca tutore. Averea acesteia devine o puternică atracție pentru unchii săi. Însoțită de șoferul Willard Woodward, ea îl va vizita pe  fiecare dintre unchii săi...

Distribuție
 Jerry Lewis  ca Willard Woodward / James Peyton / Everett Peyton / Julius Peyton / Capt. Eddie Peyton / Skylock Peyton / 'Bugs' Peyton

 Donna Butterworth ca Donna Peyton
 Sebastian Cabot ca Dr. Matson
 Neil Hamilton  ca avocat
 Jay Adler ca  M. Lyman, avocat
 John Hubbard ca Second Pilot
 Norman Leavitt - Charles, casier
 Michael Ross - Second Guard
 Robert Strauss ca Pool Hall Owner
 Jesslyn Fax ca Airline Passenger
 Renie Riano ca Airline Passenger
 Ellen Corby ca Airline Passenger
 Frances Weintraub Lax ca Airline Passenger (ca Frances Lax)
 Marjorie Bennett ca Airline Passenger
 Herbie Faye ca Joe
 Milton Frome ca Pilot
 Gene Baylos ca Clown
 Donna Butterworth ca Donna Peyton (ca Miss Donna Butterworth)
 John Lawrence ca Chief Petty Officer

Note

Legături externe

Vezi și

Filme din 1965
Filme americane
Filme în limba engleză
Filme regizate de Jerry Lewis
Filme de comedie americane
Filme de comedie din anii 1960
Filme Paramount Pictures
Filme de comedie

Bijuterii de familie (film din 1965)


Hawa Abdallah Mohammed Salih (født i 1984) er en sudanesisk aktivist, kendt for sit arbejde med bl.a. FN og NGO'en IRC, hvor hun har skabt opmærksomhed omkring forholdene i flygtningelejre under Darfur-konflikten.

Baggrund og politisk arbejde
Hawa Abdallah Mohammed Salih blev født i landsbyen Tina i det nordlige Darfur. Landsbyen blev i 2003 brændt ned på grund af Darfur-konflikten, og Salih flygtede med sin familie til flygtningelejren Abu Shouk i El Fasher, Darfur. Opholdet i Abu Shouk var årsag til at Salih rettede kritik mod Sudans regering og de forhold, flygtningene levede under i lejrene. Dette i samarbejde med UNDP og IRC. Ifølge Salih var særligt kvinder udsatte og ofte ofre for voldtægt.

Hawa Abdallah Mohammed Salih er tre gange blevet arresteret og to gange kidnappet på grund af sit arbejde, og samarbejdet med UNDP og IRC har gjort, at hun af Sudans regering er blevet anklaget for forræderi mod Islam og Sudan. I 2011 blev hun arresteret for tredje gang, men på grund af pres fra bl.a. USA's udenrigsministerium blev hun løsladt d. 13. juli, 2011 og flygtede til Egypten.

I 2012 blev Salih belønnet for sit arbejde ved International Women of Courage-prisuddelingen, hvor Hillary Clinton og Michelle Obama overrakte hende prisen.

I 2013 ansøgte Salih om asyl i USA.

Priser
 2012: International Women of Courage

Referencer

Darfur-konflikten
Aktivister
Personer fra Sudan
Fredspriser
Prismodtagere
Flygtninge

Hawa Abdallah Mohammed Salih


Sandra Idossou est une activiste écologiste béninoise. Militante pour la protection de l'environnement et la promotion de l'artisanat local au Bénin, elle est connue pour son engagement contre l'utilisation des sachets plastiques à travers sa campagne  « #Sachet Héélou ».  Elle est la présidente de l'association « Engagement et action sociale », et également la promotrice de la galerie « Kouleurs d'Afrik ».

Biographie

Carrière
Sandra Idossou est consultante en qualité des services.  Au travers de son cabinet crée au Rwanda, elle assiste les institutions publiques et privés dans l'amélioration de la qualité de leur service.

En 2020, à la suite de l'échec de son entreprise « www.TheServiceMag.com »  au Bénin, elle décide un retour entière à sa passion pour la culture, l'Art et l'artisanat d'Afrique. Le 08 Octobre 2020, elle ouvre « Kouleurs d'Afrik » qui est une galerie qui propose des produits fabriqués au Bénin et en Afrique.

Engagements sociaux
Sandra Idossou est connue pour son intérêt aux questions environnementales et de santé publique. Elle lutte pour la protection de l'environnement à travers sa campagne « #Sachet Héélou » où elle mène une guerre contre les sachets plastiques. Elle commence avec le lancement d'une pétition où elle interpelle les autorités sur l'urgence d'adopter la loi interdisant les sachets plastiques. Cette pétition recueille plus de 6500 signatures. Elle initie également dans les écoles, sur internet et dans les lieux publics, des sensibilisations sur les dangers du sachet plastique, les enjeux liées à l'environnement, et encourage la population à adopter des comportements responsables.

Des années après l'adoption par le Bénin de la loi interdisant les sachets plastiques, Sandra Idossou interpelle sur le fait que le Bénin n'avance pas dans la protection de l'environnement contre les sachets plastiques.

Sandra Idossou est également une défenseuse du « #Consommons Local ».  Elle fait la promotion des produits artisanaux fabriqués au Bénin et en Afrique à travers sa galerie « Kouleurs d'Afrik » .

Elle fait également la promotion des artisans du Bénin qui tentent d'amener la population béninoise à consommer les produits locaux.

Sandra Idossou lance et collecte des fonds pour la construction d'une école dans le village d'Otcha, près de Dassa-Zoume, en 2019. Elle initie en 2021 dans cet même village, dans le cadre de la Conférence de Glasgow de 2021 sur les changements climatiques, un campagne où cent écoliers plantes chacun, en son nom un arbre. Dans la période de la crise sanitaire, Sandra Idossou collecte des produits alimentaires à l'endroit de personnes vulnérables à travers une campagne qu'elle intitule « Paniers solidaires ».

Elle est aussi la présidente de l'association Engagement et action sociale (Eas). Cette association dans le cadre la Journée internationale du cancer de l'enfant, initie en partenariat avec le ministère des Affaires sociales et de la Microfinance en Février 2022, l'évènement eco-running intitulé "Zéro sachets sur nos artères". Cela consiste à faire participer la population à une marche dans le but de ramasser les déchets plastiques et de sensibiliser.

Distinctions

 Certificat de reconnaissance « en guise de reconnaissance et d'admiration envers ce modèle d'éco-citoyenneté et de femme active », ministre du cadre de vie et du développement durable du Bénin'', 2018.

Notes et références

Personnalité féminine béninoise
Militant béninois
Écologiste

Sandra Idossou


Bagula (en bengalí: বগুলা ) es una ciudad de la India, en el distrito de Nadia, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 17  a 109 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 22 881 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

 Seminar on Arsenic Pollution study in WB  from Harvard website, retrieved 14-Aug-2208

Localidades de Bengala Occidental

Bagula


Ludivine Lovet, née le , est une joueuse de pétanque française.

Biographie

Clubs

 ?-? : DUC Nice

Palmarès

Séniors

Coupe des Confédérations
 Finaliste
 Triplette 2018 (avec Camille Durand, Céline Lebossé et Caroline Bourriaud) :  Équipe de France

Championnats de France
 Championne de France
 Tête à tête 2015 : DUC Nice
 Finaliste
 Doublette 2017 (avec Agnès Viens) : DUC Nice

Mondial La Marseillaise
 Vainqueur
 2004 (avec Audrey Arnaud et Agnès Viens)
 2011 (avec Laura Radosavljevic et Agnès Viens)
 Finaliste
 2009 (avec Sandrine Herlem et Cynthia Quennehen)

Millau

Mondial à pétanque de Millau (2003-2015)
 Finaliste
 Doublette 2008 (avec Sandrine Herlem)

Références

Liens externes

Joueuse française de pétanque
Championne de France de pétanque
Naissance en avril 1986
Lieu de naissance inconnu
Article à illustrer Pétanque

Ludivine Lovet


بيت المدينة الثقافي أو «حوش الكيخيا» هو معرض في مدينة بنغازي، ليبيا.

الموقع
يقع في شارع العقيب في وسط المدينة .

وصف
المبنى عبارة عن منزل قديم كبير بني على الطراز العثماني في المدينة.

تاريخ
تعرض المبنى لأضرار جراء الحرب التي خاضها الجيش الوطني ضد الجماعات المسلحة على مدار أربع سنوات. في التسعينيات رُمم وحُول إلى معرض يُعرض من خلاله مراحل من التاريخ المحلي للمدينة، كما تُعقد به معارض فنية مختلفة. إعادة دور بيت المدينة الثقافي بحيث يمكن من خلاله تفعيل النشاط الثقافي والفني في البلدية إضافة لكون مقرا لجهاز المدينة القديمة في بنغازي.

مشروع صيانة وترميم بيت المدينة الثقافي «حوش الكيخيا» ممول من برنامج صندوق الأمم المتحدة الإنمائي، ويشرف على تنفيذه مكتب المشروعات بالبلدية بالتنسيق مع جهاز المدن التاريخية.

مراجع

انظر أيضًا
 ليبيا

متاحف في ليبيا
معارض

بيت المدينة الثقافي


Philipps-Universität Marburg er et universitet, der er beliggende i Marburg i Tyskland. Det blev grundlagt i 1527 af Philip 1. af Hessen.

Vigtige studerende og ansatte

Naturvidenskab

 Robert Bunsen

 Denis Papin
  (1589–1620)

 John Tyndall

 Alexandre Yersin

Teologer

Filosoffer

Andre

 T. S. Eliot (der måtte opgiv et sommerkursus i 1914 pga. første verdenskrig.)

 Kim Hwang-sik

 Carlyle Ferren MacIntyre

Etableret i 1527

Philipps-Universität Marburg


An Amorphophallus forbesii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Adolf Engler, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Adolf Engler och Karl Gehrmann. An Amorphophallus forbesii in nahilalakip ha genus nga Amorphophallus, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Sumatera. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Amorphophallus

Amorphophallus forbesii


الجباحية بلدية من بلديات دائرة قادرية بولاية البويرة الجزائرية، سميت الجباحية على الشهيد السي لجباح نسبة للشهيد الطاهر بوشدة المكنى سي الجباح إبان الثورة التحريرية المباركة، ولد بالريش بلدية عين الترك ولاية البويرة في  الموافق لسنة 26 ربيع الأول 1354هجري ابن أبيه بوشدة بلقاسم ابن على ابن مزيان من بلدية أيت العزيز ولأمه قاسي بنت سعيد عودة عرش أيت العزيز وحسب المعلومات الإدارية التي بحوزتنا إستشهد في شهر نوفمبر من سنة 1955م على بعد عشرات الأمتار من قبره الحالي بجنب المسجد وليس ببعيد من مقر بلدية الجباحية حاليا وهي تزخر بعدة موارد طبيعية وتحتوي على عدة مناطق سياحية.

الموقع الجغرافي
تقع جباحية في غرب ولاية البويرة، الجزائر

الاقتصاد
فتحت بلدية جباحية الباب للعديد من الشركات الاوربية لاستثمار فيها.
من حيث الصناعة: مصانع محلية وكندية وإيطالية تعتبر من أكبر البلديات توفيرا لليد العاملة بحيث تراجعت فيها نسبة البطالة بنسبة كبيرة جداً، إلا أن كل المناصب مؤقتة غير دائمة مما يجعل تراجع نسبة البطالة مؤقت، ستعود البطالة وبنسبة أكثر بعد أن ذهبت كوسيدار والشركة الإيطالية...الخ.
من حيص الزراعة: تزخر بلدية جباحية بمياهها العذبة مما سهل من انتعاش الزراعة خارج النسيج العمراني للبلدية واعطاها حلة خضراء تساهم بشكل غير مباشر في السياحة

السياحة
بفضل الطريق السيار السريع شرق غرب الذي يمر على بلدية جباحية زاد كثير بعد انشائه من حيوية النشاط السياحي في جباحية.
كما تعتبر من أكبر المناطق السياحية وتعتبر بن هارون من المعالم التاريخية الأثرية التي يرجع تاريخها إلى فترة الاستعمار الفرنسي للجزائر وعرفت منطقة بن هارون التابعة لبدلية جباحية عدة مقاومات ابان ثورة التحرير المسلحة. وتزخر بمناظر رائعة تجعل الزائر لها يدمن عليها

الرياضة والمرافق الرياضية
تزخر بلدية جباحية بمرافق فرياضية في شتى المجالات حيث تتوفر على ملعب لكرة القدم وعدة صالات للكراتيي والملاكمة وغيرها من الرياضات وحازت على العديد من الالقاب الجزائرية وحتى الدولية في مجال الكراتي (المصارعة)

الاسواق
سوق لابيرين كما يسمى سابقا خالال فترة الاستعمار الفرنسي اصحبى يسمى حاليا بسوق جباحية وكما هو معلوم ان جباحية مشتقة من اسم الشهيد السي جباح وتتنوع مبيعاته من خضر وفواكه وملابس.

الإدارة
يشرف على إدارة البلدية رئيس المجلس الشعبي البلدي أو «المير كما يسمى عند عامة الناس» ويعتبر المسؤول الأول عنها بصفته منتخب من طرف الشعب وله نواب واعضاء يشاركونه في مهامه.ويخضع هذا الأخير لسلطة رئيس الدائرة (دائرة قاديرية) ووالي ولاية البويرة

النسيج العمراني والمرافق
النسيج العمراني في بلدية جباحية يتكون من شقق حضرية وعمارات مجهزة بكل مطالب الحياة الضرورية من ماء وكهرباء وخطوط الهاتف الأرضي والغاز الطبيعي.تحتوي جباحية على مرافق يجد فيها اهلها وغرباؤها الراحة ومن بينها «جاردان جباحية» أو حديقة جباحية وتوجد بها اشجار بساط اخضر طبيعي ومحلات كفيتيريا وبيتزا..أخ

مواضيع ذات صلة
 بلديات ولاية البويرة
 دوائر ولاية البويرة

المصادر

جباحية
قرى الجزائر

الجباحية


Peer Steinbrück, (d. 10 Ocak 1947, Hamburg), Sosyal Demokrat Parti mensubu Alman siyasetçi. 2002-2005 yılları arasında Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinin başbakanlığını yaptı. 2005 yılında federal maliye bakanlığı görevine getirildi. 22 Kasım 2005 tarihinde Sosyal Demokrat Parti'nin genel başkan yardımcılığı görevini üstlendi.

20. yüzyıl Alman siyasetçileri
21. yüzyıl Alman siyasetçileri
1947 doğumlular
Yaşayan insanlar
Almanya maliye bakanları

Peer Steinbrück


الفيحاء ، من أسماء دمشق القديمة .

 الفيحاء (البصرة) ، منطقة تابعة إلى قضاء شط العرب في محافظة البصرة.
 قناة الفيحاء الفضائية ، قناة فضائية عراقية.
 الفيحاء ، منطقة كويتية تابعة لمحافظة العاصمة .
 قرية الفيحاء، قرية سورية تتبع محافظة طرطوس.
 الفيحا، قرية السعودية تتبع محافظة الدوادمي.

الفيحاء (توضيح)


Héctor Alexis Gómez (nacido el 5 de marzo de 1988 en San Pedro de Macorís) es un shortstop dominicano de la Liga Mexicana de Béisbol que milita con los Generales de Durango.

Gómez comenzó su carrera profesional en 2006 tras ser firmado por el scout Félix Feliz. Dividió la temporada entre los Casper Rockies (50 juegos) y Tri-City Dust Devils (dos juegos), llegando a un total combinado de .312 en 62 partidos. En 2007, jugó para los Asheville Tourists, bateando .266 con 11 jonrones y 20 bases robadas en 124 partidos. Jugó en solo un partido en 2008, para los Modesto Nuts, donde dio un hit en tres turnos al bate. Con Modesto Nuts en 2009, Gómez bateó .275 en 83 partidos.

Comenzó la temporada 2011 con los Tulsa Drillers.

Gómez fue llamado a Grandes Ligas el 16 de septiembre de 2011 y debutó esa misma noche. Actualmente firmó para los Guerreros de Oaxaca de la Liga Mexicana de Béisbol.

Referencias

Enlaces externos
MLB
Baseball-Reference
Estadísticas de carrera

Beisbolistas de República Dominicana
Campocortos de República Dominicana
Beisbolistas de Colorado Rockies
Beisbolistas de los Toros del Este
Nacidos en la provincia San Pedro de Macorís

Héctor Alexis Gómez


التجاذب المغناطيسي في الفيزياء: قد يعبر التجاذب عن قوة الجاذبية أو الثقالة، أو قوة كهرومغناطيسية.
 التجاذب الكهربائي كما هو منصوص عليه في قانون كولوم.
 فيلم تجاذب، فيلم روسي صدر عام 2020.

اقرأ أيضاً
 جذب
 انجذاب

تجاذب (توضيح)


Kosningar í Bandaríkjunum fóru fram þann 7. nóvember árið 2000.
 Forsetakosningar í Bandaríkjunum 2000
 Öldungadeildarkosningar í Bandaríkjunum 2000
 Fulltrúadeildarkosningar í Bandaríkjunum 2000
 Fylkisstjórakosningar í Bandaríkjunum 2000

2000
2000

Kosningar í Bandaríkjunum 2000