Oliva () is a municipality in the comarca of La Safor in the Valencian Community, Spain. To its east lie  of coastline and beaches fronting the Mediterranean Sea, and eight kilometres to the north is Gandia.

Description
The Passeig (promenade) runs through the centre of the town, and features a market each Friday. On the left side of the Marina beach is Kiko beach. The blue flagged beaches of Oliva stretch for ; many contain sand dunes.

Oliva has two big and colourful Moors and Christians festivals (festes de Moros i Cristians, in Valencian language) in the area; the falles "Fiesta" in March, the Moors and Christians in July and Setmana Santa (Holy Week). In the old town there are two churches, Sant Roc and Santa Maria la Major. Sant Roc dates from the 18th–19th centuries, and Santa Maria from the 17th–18th centuries. At the top of the hill in the old town is Santa Anna Castle, built in the 16th century.

In the centre of the village is a Roman kiln situated below one of the blocks of apartments on Santíssim street.

Economy
About 80% of the economy of Oliva is based on the tertiary sector, especially in commerce, shops, banks and tourism, currently there are more than 30 banks in Oliva.

The secondary sector makes up about 15% of the economy, with an extended industrial area, located outside of the city, in the south-east of Oliva.

The primary sector, makes up less than 5% of economy, with extended plantations of oranges and tangerines, and minor plantations of avocado, loquat, fig, banana, prickly pear, etc.

Demography

In 2011, Oliva had a population of 28,400 inhabitants, of which, 7466 (26.29%) of the population were immigrants, with the majority coming from Bolivia, Ecuador, Morocco, United Kingdom and Romania.
In Oliva there are citizens of more than 50 countries, especially from South America, Europe, Africa and Asia

In 2011 the unemployment rate in the city was 9.7%

The median income of a person in Oliva in 2011 was €22,400  ($27,637.)

Climate
Oliva has a Mediterranean-Subtropical climate (Köppen climate classification: Csa), with more than 230 days above . The winters are mild and temperate whilst summers are hot and dry. The average annual temperature is about . In winter, during the cold waves, the minimum temperature can fall slightly under . Temperatures below the freezing mark and snow are almost unknown in Oliva. Whilst in summer the average day-time temperature ranges from . Temperatures may vary, however during heat waves which occur every year, the temperatures always exceed  and also can exceed . The wettest season is the autumn, while the driest season is the summer. Typically the city has more than 300 days in a year with clear skies.

Temperature and precipitation:

Notable people
 Francisco Brines, poet
 David Fuster, footballer
 Enric Morera (1964), a Spanish nationalist politician

References

External links

 Tourist website
 Oliva Tourist Guide website

Municipalities in the Province of Valencia
Safor

Oliva


Lăutarii din Runcu
Prima localitate după ieșirea Sohodolului din Chei este Runcu. Aici în timpurile vechi de la sfârșitul secolului al XIX-lea și începutul secolului al XX-lea s-au cântat mai mult balade. Unele dintre acestea au fost publicate în culegeri sau înregistrate de către cercetători de la Arhiva Națională de Folclor.

În Runcu cea mai cunoscută bandă de lăutari, care a cântat la începutul secolului al XX-lea, a fost cea condusă de Niculae Zlătaru (n. 1888 – d. 1942), viorist primaș și solist vocal. Acesta era de statură mijlocie, totdeauna aspru lăutarii. Suferea și de un strabism pronunțat.

În vara anului 1930, timp de cinci săptămâni, și o săptămână în primăvara anului 1931, muzicologul Constantin Brăiloiu s-a deplasat la Runcu, sfătuit de salariatul său Dumitru Petcu, fratele rapsoadei Maria Arbagic, la care Brăiloiu a fost cazat. Satul Runcu era o zonă etnografică bogată, iar Constantin Brăiloiu a făcut în localitate înregistrări la fonograf cu tuburi de ceară, acționat manual. În centrul atenției înregistrărilor cercetătorului s-a aflat lăutarul Niculae Zlătaru. Brăiloiu a înregistrat cu formația lui Zlătaru cântecele: "Of, dor, dor, dor", "Bună-i brânza", "Ionele, puiule", "Cântecul Popii Runcanu", "Sârba lui Dincă Schileru", "Cântecul Popii Mischie", "Șapte văi și-o vale-adâncă", "Ce n-a lăsat Dumnezeu" și cunoscuta "Sârba lui Zlătaru".

Convins de valoarea și autenticitatea muzicii lăutărești de la Runcu, Constantin Brăiloiu i-a sfătuit pe lăutari să cânte la București, la una din cârciumile din spatele Gării de Nord, loc frecventat de negustorii gorjeni. Printre primii lăutari din județul Jiului de Sus sosiți la București la îndemnul lui Constantin Brăiloiu, s-au aflat și cei din banda lui Niculae Zlătaru, în principal cu membri ai familiei sale, precum soția Ioana Zlătaru (n. 1893 – d. 1955), născută Pițigoi la Târgu Cărbunești (voce și chitară). Cu cei doi au cântat la București fiicele: Maria Zlătaru (n. 1919 – d. 1977), solistă și chitaristă, căsătorită cu vioristul Costică Vraciu (n. 1911 – d. 1955), originar din Stoina și Ana Zlătaru (n. 1921 – d. 1984), cealaltă fiică a lui Niculae Zlătaru.

Viorist talentat în banda lui Niculae Zlătaru a fost fiul său, Nicolae, zis Lae (n. 1923 – d. 21 octombrie 1944), decedat pe front, unde a fost trimis "să lupte cu vioara, nu cu arma, să mențină astfel ridicat moralul luptătorilor". Soția sa a fost Maria Bobirci, fiica lăutarului Ion Bobirci. Ea a cântat cu N. Zlătaru timp de doi ani, aducând nou cântecele învățate de la părinții săi din zona Târgu Jiu.

Un alt lăutar vestit din Runcul interbelic a fost Dumitru Pobirci, zis Cotoi (1893-1955). Din taraful său făceau parte: soția Ilinca Pobirci (solistă vocală și chitaristă), copiii săi, vioristul Dumitru Pobirci, zis Mitoi (1916 – 1944), căsătorit cu cântăreața Smaranda Bălășoiu (n. 1918 – d. 1985), vioristul și bracistul Ilie Bobirci (n. 1935 – d. 1997) și vioristul Vasile Pobirci, stabilit ulterior la Răchiți. După câteva luni a fost chemat la București de Constantin Brăiloiu pentru a efectua înregistrări pe discuri de gramofon împreună cu taraful lui Ion Piper. După moartea lui Cotoi, fiul său, Vasile Pobirci, a menținut banda în care au mai cântat: vioriștii Costică și Nicolae Pobirci și solista Cătălina Pobirci (soția lui Costică).

În prezent, mai activează banda vioristului Nicolae Bobirci (n. 1944), fiul lui Lae Zlătaru și continuatorul bandei Zlătarilor. Din formația sa mai fac parte: soția sa, solista și acordeonista Maria Bobirci, fiica sa, Mariana Lălău și ginerele, vioristul Aristică Lălău. În formație mai sunt angajați instrumentiști ocazionali. În satul Bâlta, actualmente mai activează vioristul Nicolae N. Pobirci zis Bâlteanu (n. 1939), fiul lăutarului Dumitru Pobirci din Bâltișoara. Cu el mai cântă soția, solista Nuța Pobirci (n. 1941). În prezent face parte din Taraful Gorjului al Școlii Populare de Arte, cântând ca viorist și bracist.

Lăutarii din Arcani
Cea mai veche formație de lăutari din Arcani a fost condusă de Petre Piper zis Zgâia, născut cu mult înainte de anul 1900, care a cântat împreună cu soția sa. De la cei doi lăutari au învățat să cânte și copiii lor: vioriștii Gheorghe Piper "ăl Mare", Gheorghe Piper "ăl Mic" și Ion Piper, care în timp și-au format propria bandă. De la Gheorghe Piper "ăl Mare" au fost culese cântecele "Gheorghe, Gheorghe" și "La nuntă la Vijulan" (Cântecul lui Matei Vlădoiu). Fratele său cel mai mic, Ion Piper (n. 1881 – d. 1938), a cântat mai apoi cu soția sa, Ioana Piper (n. 1893 – d. 1962), cea mai bună solistă vocală de pe Valea Sohodolului și una dintre valoroasele interprete ale folclorului gorjenesc din prima jumătate a secolului al XX-lea.

În vara anului 1930 vine pentru a cerceta zona folclorică Arcani, muzicologul Constantin Brăiloiu. Acesta a ascultat-o pe Ioana Piper cântând, invitând-o apoi în anul 1930 la București pentru înregistrări. Ea a stat în capitală timp de 8 zile la Hotelul "Avram Iancu" și a cântat melodiile gorjenești: "Șapte săptămâni din post", "Și-a plecat neica de luni", "Furnica de e furnică", "I-auzi neică pupejoara" precum și baladele "Gheorghe, Gheorghe", "La nuntă la Vijulan" sau "Cântecul lui Zbângă". La venirea în Gorj a primului ministru Gheorghe Tătărăscu, acesta a ascultat-o cu admirație cântând la Poiana-Rovinari. Din cântecele și stilul interpretativ al Ioanei Piper a învățat și preluat lăutăreasa Marița Lătărețu, pe care a rugat-o să o prezinte prin intermediul lui Dumitru Petcu muzicologului Constantin Brăiloiu.

În perioada anilor 1939-1940, timp de 10 luni, Ioana Piper a cântat cu Maria Lătărețu la București, în spatele Gării de Nord, la cârciuma "La Căciularu", unde Maria Tănase și Rodica Bujor veneau des să le asculte. După moartea soțului, aceasta a cântat cu Ion Piper, zis Piperuș, fiul lui Ion Piper bătrânul, cu țambalistul N. Sasu și cu vioristul I. Lăpădat din Tălpășești. După câțiva ani s-a recăsătorit și a făcut un taraf cu soțul Vasile Firoiu (vioară), basistul Ion Bălănescu și cu țambalistul N. Sasu. În timpul vieții, ea s-a preocupat să-și formeze urmași, inițiind pe nepoata sa Maria Piper, cântăreață căsătorită cu lăutarul Aristică Bobirci.

În septembrie 1938, Constantin Brăiloiu a început cercetările și în celelalte sate ale comunei Arcani, ajungând în Câmpofeni și Stroiești. În satul Câmpofeni, pe lângă alți țărani și copii de țărani, a fost descoperit rapsodul Vasile Pîrvulescu, cimpoier. De la el au fost culese jocuri (precum "Simianca", "Rustemul", "Hora de mână", "Sârba bătrânească"), doine (un "Cântec lung" gorjenesc), dar și cântări din ritualul înmormântării ("Zorile"), față de care Brăiloiu a manifestat un mare interes. În satul Stroiești a fost descoperit țăranul Nicolae Muche Berca, în vârstă de 35 de ani la acea vreme, de la care s-a cules un "Cântec lung" cântat din frunză. Doina a învățat-o în copilărie, în sat, cu vitele pe câmp.

Un alt taraf cunoscut în Arcani este și cel condus de vioristul Aristică Bobirci, născut în anul 1938, fiul lăutarilor Dumitru (Mitu) Bobirci (n. 1920 – d. 1942) și al Mariei Bobirci zisă Mița (n. 1922 – d. 1993), care după moartea soțului s-a căsătorit cu Simion Falcoe-Itu, lăutar din Peștișani. El a învățat să cânte la vioară de la unchiul său, Costică Bobirci, cu formația căruia a participat la nunți, botezuri și alte petreceri ocazionale de la cârciumile din Târgu Jiu. După ce s-a căsătorit în anul 1958, Aristică Bobirci a cântat împreună cu soția sa, Maria Piper, solistă vocală și chitaristă (n. 1929).

Bibliografie
 Alexandru, Tiberiu: Instrumentele muzicale ale poporului român, Editura Muzicală Grafoart, București, 2014
 Rădulescu, Speranța: Roumanie. Musiques de Villages. Oltenia, Runc and the Villages of Gorj (booklet CD), VDE-CD-537, VDE-Gallo Records, Archives Internationales de Musique Populaire - AIMP IX, 1988
 Șerban, Doru Al; Mischie, Nicolae: Lăutari gorjeni din secolul al XX-lea, Editura Ager, Târgu Jiu, 2001
 Șerban, Doru Al.: Lăutari și soliști din Gorj, Editura Măiastra, Târgu Jiu, 2006

Note

Lăutarii de pe Valea Sohodolului


John Tardy (Florida, SAD, 15. ožujka 1968.) američki je pjevač i tekstopisac najpoznatiji kao pjevač death metal-sastava Obituary koji je osnovao 1984. godine s bratom bubnjarom Donaldom i gitaristom Trevor Peresom. Također, 2008. godine s bratom Donaldom osnovao je sastav Tardy Brothers. Pojavio se kao gostujući pjevač na albumu Beneath the Remains sastava Sepultura.

Diskografija

Izvori

Američki pjevači heavy metala

John Tardy


Hos os i Jordan er en dansk dokumentarfilm fra 1972, der er instrueret af Steen B. Johansen.

Handling
Hverdagen i landsbyen Ma'in, der ligger i en opdyrket dal i Jordan. Her bor familien Najjedah på 16 personer. Familiens levevis gennem en tilfældig dag. De forskellige familiemedlemmers vaner og arbejde indendørs og udendørs.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1972

Jordan
Dokumentarfilm fra Danmark

Hos os i Jordan


Herczog ist der Familienname folgender Personen:

 Andreas Herczog (1947–2021), Schweizer Politiker (POCH/SP)
 Ede Herczog (1880–1959), ungarischer Fußballtrainer und -schiedsrichter
 Edit Herczog (* 1961), ungarische Politikerin, MdEP

Herczog


حايجننوني هو فيلم مصري تم إنتاجه عام 1960، من إخراج فطين عبد الوهاب، وبطولة إسماعيل ياسين وسامية جمال وكريمة الشريف.

تمثيل

 إسماعيل ياسين
 سامية جمال
 كريمة
 توفيق الدقن
 وداد حمدي
 محمود عزمي
 عبد المنعم مدبولي
 عبد الحفيظ التطاوي
 شفيق نور الدين
 نظيم شعراوي
 ليلى فهمي

روابط خارجية

مراجع

أفلام إسماعيل ياسين
أفلام مصرية إنتاج 1960
أفلام مصرية بالأبيض والأسود

حايجننوني (فيلم)


Der Kaluga-Hausen oder Sibirische Hausen (Huso dauricus) ist eine der zwei Arten aus der Gattung der Hausen (Huso) aus der Fischfamilie der Störe (Acipenseridae). Er kommt endemisch im Amur in Nordostasien an der Grenze von Russland und China vor. Die Art gehört, wie der Europäische Hausen (Huso huso), zu den größten im Süßwasser vorkommenden Fischen und ist heute vom Aussterben bedroht.

Merkmale
Der Kaluga-Hausen weist die typische langgestreckte Gestalt der Störe mit fünf Reihen von Knochenschilden und heterocerker Schwanzflosse auf. Das Maul ist wie beim Europäischen Hausen halbmondförmig und so breit, dass es bis zum Rand der Schnauze reicht. Im Gegensatz zu dem der Störe (Acipenser) öffnet es sich nach vorne hin und die davor sitzenden vier Barteln sind seitlich abgeflacht, aber im Gegensatz zum Europäischen Hausen nicht gefranst. Die Kiemenmembranen beider Seiten sind verbunden und an der Bauchseite frei. Die Kiemenreuse weist 16 bis 23 Dornen auf. Der höchste Punkt des Rückens liegt beim ersten Rückenschild und damit weiter vorne als beim Europäischen Hausen. Die 10 bis 16 Rückenschilde sind abgerundet (?), hinter der 43- bis 57-strahligen Rückenflosse liegen 1–3 kleine Schilde. In der Seitenreihe stehen 32 bis 46 und in der Bauchreihe 7 bis 13 Schilde. Zwischen dem Anus und der 26- bis 35-strahligen Afterflosse liegen 2 bis 6 Schilde und hinter der Afterflosse noch einmal 1 bis 3.

Größe
Kaluga-Hausen werden mit 170 bis 190 Zentimetern Länge geschlechtsreif und erreichen meist eine Länge von 180 bis 230 Zentimetern. Die maximale Größe liegt je nach Autor zwischen viereinhalb und 5,6 Metern bei einem Gewicht bis zu einer Tonne. Der bislang größte gefangene Kaluga wurde 1996 am Amur erbeutet, wog 250 Kilogramm und war 3,50 Meter lang. Dabei kann er ein Alter bis zu 80 Jahren erreichen.
Im Mai 2012 berichtete Spiegel.de über einen Fang eines Kaluga von 617 Kilogramm. Die Fischdame soll künftig in einer Aufzuchtstation für Nachwuchs sorgen.

Vorkommen

Die Art bewohnt den über 4.000 Kilometer langen Amur und seine Nebenflüsse und kann dabei vom Hochland bis zur Mündung alle größeren Flussläufe und Seen besiedeln. Jungtiere dringen im Sommer auch in küstennahe Meeresgebiete vor. Es existieren vier Populationen, die den Mündungsbereich, den unteren Amur, den oberen Amur sowie die Nebenflüsse Seja und Bureja besiedeln. Die häufigsten Fänge des Kaluga-Hausens werden vom Mittellauf des Amur vermeldet, wo chinesische und russische Fischer gemeinsam ihre Fanggründe haben. Weiterhin kommen sie in den Nebenflüssen Shilka, Onon, Argun, Nerch, Sungari, Nonni, Ussuri und Neijiang vor, teilweise auch im Khanka See oder Orel See oberhalb von Nikolaewsk. Jungtiere halten sich in den Küstengewässern des Ochotskischen Meeres  auf, im nordöstlichen Teil der Tatarischen Meeresstraße und in der Japanischen See, in der Nähe der Inseln Hokkaidō und Honshū.

Lebensweise
Kaluga-Hausen sind wandernde Raubfische. Sie bewohnen zusammen mit typisch benthischen Fischarten wie Acipenser schrenckii, Iksookimia longicorpa, I. koreensis, I. hugowolfeldi, Cobitis melanoleuca melanoleuca und Iksookimia pumila den Gewässergrund. Bei der am besten untersuchten Population im Mündungsbereich lassen sich zwei Morphen unterscheiden. Die mit 75 bis 80 % der Individuen häufigere Morphe hält sich ganzjährig im Süßwasser auf, während die andere Morphe im späten Juni bis frühen Juli in das Brackwasser der Mündung und die angrenzenden Meeresbereiche mit Salinitäten von 12 bis 16 ‰ einwandert. Jungtiere können dann im Ochotskischen Meer und im Japanischen Meer um Sachalin, Hokkaidō und Honshū gefangen werden. Im Herbst, bei steigender Salinität, kehren sie in den Fluss zurück. Wenn ihnen das wetterbedingt nicht rechtzeitig gelingt und das Wasser eine Salinität von 20 bis 30 ‰ und Temperaturen unter 0 °C erreicht, sterben sie.

Ihre Anzahl wurde in den 1980er Jahren von Krykhtin and Svirskii auf 70.000 Individuen bei der Küstenpopulation (estuary population) und 30.000 Individuen bei der Amur-Morphe geschätzt.
Die Nahrung hängt vom Alter der Tiere ab, wobei die Tiere im Winter und geschlechtsreife Tiere auch während der Laichzeit nicht fressen. Jungtiere ernähren sich im ersten Jahr überwiegend von Wirbellosen. Später fangen sie Jungfische pelagischer Arten wie dem Ketalachs (Oncorhynchus keta), während ältere Tiere ab etwa 3 bis 4 Jahren überwiegend ausgewachsene Fische fressen. Auch Kannibalismus kommt häufig vor. Kaluga-Stören wird eine gewisse Aggressivität zugeschrieben. So gibt es Berichte, sie hätten Fischerboote umgestoßen und ins Wasser gefallene Fischer bedrängt. Ein konkreter Angriff auf Menschen wurde jedoch nie nachgewiesen.

Gefährdung
Rückstände aus der Erdölgewinnung, Phenol und das Einbringen von Mineraldünger haben die Wasserqualität des Amur negativ beeinflusst. Quecksilbereintrag und die Akkumulation des Schwermetalls am Gewässerboden, insbesondere aus der Zeit der sowjetischen Industrialisierung, beeinträchtigten die Population des Kaluga-Störs.
Aufgrund seines Rogens wurden die Bestände in Vergangenheit bis an den Rand der Ausrottung gebracht. Mittlerweile ist der Fang vielerorts streng verboten. Während sein Bestand 1986 noch als selten galt, wurde er 1996 als gefährdet eingestuft. Der Bestand ging vom 19. Jahrhundert bis ins Jahr 1992 um 80 % zurück.  Der Kaluga-Hausen ist noch nicht überall vollständig geschützt. In der chinesischen Heilongjiang Provinz wurden bereits in den 1950er Jahren Schutzmaßnahmen wie Fangbeschränkungen, Schonzeiten und geschützte Areale beschlossen. Diese Maßnahmen wurden 1982 erneuert.  Das Mindestmaß liegt bei 200 Zentimetern und einem Gewicht von 65 Kilogramm. Untermaßige Kaluga-Hausen müssen wieder zurückgesetzt werden. Der Fang ist in der Zeit von Mitte Juni bis Mitte Juli vollständig untersagt. Die 1.270 Kilometer lange Gewässerstrecke von Fuyan bis Heihe wurde zur Schutzzone erklärt.

Wirtschaftliche Bedeutung
Der Kaluga-Hausen hat für die Gewinnung von Kaviar eine wirtschaftliche Bedeutung. Während in den offiziellen Fangstatistiken Russlands im Jahr 1881 noch 595 Tonnen Kaluga-Hausen verzeichnet wurde, sank die Zahl 1948 auf 61 Tonnen mit einem leichten Anstieg auf 89 Tonnen im Jahr 1996. 1998 exportierten China 4.481 Kilogramm und Russland 2.758 Kilogramm Kaviar, hauptsächlich in die USA. Hauptabnehmerländer sind Japan, Bundesrepublik Deutschland, USA und die Vereinigten Arabischen Emirate.

Anmerkungen und Einzelnachweise

Literatur
 M.V. Sytova, H.N. Harenko, V.A. Belyaev und A.P. Shmigirilov: The analysis of quantitative and weight parameters of sturgeons spawning groups at Amur river basin, Vopr. Rybolovstva (Problems of fisheries),  2004, 5(3), S. 470–481

Weblinks

Störartige
Amur

Kaluga-Hausen


المنجي سليم ولد في 1 سبتمبر 1908 وتوفي في 23 أكتوبر 1969، هو ديبلوماسي تونسي.

تكوينه
ينتمي إلى عائلة من أصل مملوكي. وقد درس بالمدرسة الصادقية ثم تحول إلى فرنسا حيث درس الحقوق بباريس. وبعد عودته إلى تونس انتمى إلى الحزب الحر الدستوري الجديد، وأصبح مديرا له منذ أواخر الأربعينات.

السياسي

بعد إعلان بيار منديس فرانس في 31 جويلية 1954 عن استعداد بلاده لمنح تونس استقلالها الداخلي أصبح المنجي سليم أحد أبرز أعضاء الوفد التونسي المفاوض، حتى أفضت تلك المفاوضات بالفعل إلى التوقيع عن اتفاقيات الاستقلال الداخلي في 3 جوان 1955. عين بعد ذلك وزيرا للداخلية إلى أفريل 1956 وشارك في الأثناء في المفاوضات التي أفضت إلى حصول تونس على استقلالها التام في 20 مارس 1956.

الديبلوماسي

 نتيجة المنافسة الخفية بينه وبين الزعيم الحبيب بورقيبة، عين في الشؤون الخارجية، حيث سمي سفيرا لبلاده في الولايات المتحدة وهو بتلك الصفة سفير بلاده بكل من كندا والأمم المتحدة .
 في جانفي 1957 انتخب في اللجنة الخاصة للجمعية العامة للأمم المتحدة حول المسألة المجرية، كما كان ممثلا دائما لبلاده في مجلس الأمن بين جانفي 1959 وديسمبر 1960. وترأس كل وفود بلاده في جلسات الجمعية العامة. وفي عام 1961 شارك في الدورة الثالثة الخارقة للعادة للجمعية العامة المخصصة لقضية بنزرت.
 انتخب في فيفري 1961 رئيسا للجمعية العامة، وهي المهمة التي اضطلع بها حتى تسميته وزيرا للخارجية التونسية عام 1962 ثم أبعد من خلال تسميته ممثلا شخصيا لرئيس الجمهورية بين 12 نوفمبر 1964 و 5 سبتمبر 1966، حيث عين في وزارة العدل إلى عام 1969.

روابط خارجية

مراجع

تونسيون في القرن 20
أعضاء المجلس القومي التأسيسي التونسي
تونسيون من أصل تركي
تونسيون من أصل يوناني
دبلوماسيون تونسيون
رؤساء الجمعية العامة للأمم المتحدة
سفراء تونس لدى الولايات المتحدة
سفراء تونسيون لدى كندا
مندوبو تونس الدائمون لدى الأمم المتحدة
مواليد 1326 هـ
مواليد 1908
وزراء خارجية تونس
وزراء داخلية تونسيون
وزراء عدل تونس
وفيات 1389 هـ
وفيات 1969
مدفونون في مقبرة الجلاز

المنجي سليم


Das Calot-Dreieck ist eine anatomische Orientierungsmarke im Bereich der Leber. Sie ist benannt nach dem französischen Arzt Jean-François Calot (1861–1944).

Definition
Die Begrenzungen des Dreiecks, wie sie 1890 durch Calot beschrieben wurden, sind:
 unterhalb: Ductus cysticus
 medial: Ductus hepaticus communis
 oberhalb: Arteria cystica

Verwirrung
Im Laufe der Zeit ist Verwirrung durch eine fehlerhafte Definition in mehreren chirurgischen Publikationen und Lehrbüchern entstanden, in der die Gegend zwischen Leberunterkante und Arteria cystica mit eingeschlossen wurde, ab und zu sogar bis hin zum Leberhilusbereich zwischen den beiden Ästen der Arteria hepatica. Diese Region wird als Trigonum cystohepaticum bezeichnet und ist nicht mit dem Calot-Dreieck gleichzusetzen.

Operative Relevanz
Aufgesucht wird die Orientierungsmarke bei der Cholezystektomie zur Unterbindung des Ductus cysticus sowie der sich im Calot-Dreieck normalerweise in zwei Äste, die Ramus profundus et superficialis, aufteilenden Arteria cystica. Diese Aufteilung kann sehr variantenreich erfolgen, weswegen eine sorgfältige Präparation notwendig ist.

Einzelnachweise

Leber

Calot-Dreieck


Sport in Lithuania is governed by the Physical Education and Sports Department following the country's independence from the Soviet Union in 1990. The Lithuanian government established the department to manage physical education in the schools and sports administration in the country. Over the next few years, Lithuanian sports organizations established (or re-established) membership in international governing bodies (including the International Olympic Committee). Lithuania participated in the Winter Olympics in Albertville and has participated in every Winter and Summer Olympics since.

There are nearly 80 Olympic and non-Olympic sports federations in Lithuania, and the Lithuanian Union of Sports Federations was founded in 1993 to unite them. An organization, "Sports for All", was established to promote physical education and a healthy lifestyle for all Lithuanians.

Among the most popular sports in Lithuania are basketball, football, athletics and cycling. Professional athletes and trainers are educated at the Lithuanian Academy of Physical Education.

Major sports

Basketball

Basketball is the most popular and successful team sport in Lithuania. Luke Winn, a writer for the American magazine Sports Illustrated, said in an August 2011 story:"Basketball is the only sport the 3.2 million Lithuanians truly care about—it is their second religion, after Catholicism—and their success is proportionately stunning."

The Lithuanian national basketball team won the European basketball Championship in 1937, 1939 (when it was the host country) and 2003. They won silver medals in 1995, 2013 and 2015, bronze in 2007, and again hosted EuroBasket 2011. They were the bronze medal winners in the 2010 FIBA World Championship, which was one of the biggest underdog stories of the team, beating Spain, France, Argentina and Serbia in the bronze medal match while eventually being only defeated once, in the semifinal against Team USA.

In Olympic competition, Lithuania was the bronze medalist at the 1992, 1996, and 2000 Summer Olympics. The team finished fourth in 2004 (although it defeated Team USA in the group stage, it then lost the bronze medal game against them) and 2008.

Lithuania's under-19 junior basketball team won the European Championship in 2003 and took second place at the World Championship that year. The U-17 team has won bronze in 2016 world championship. Its under-21 junior team won the 2005 World Championship in Argentina.

BC Žalgiris, based in Kaunas, is the most successful basketball club in Lithuania. The team won the Intercontinental Cup in 1986, EuroCup in 1998 and the EuroLeague in 1999. In 2018, the club after 19 years has reached the Euroleague Final Four again, reaching the 3rd place. Lietuvos rytas, in Vilnius, won the ULEB Cup (now known as the EuroCup) in 2005 and 2009, and was runner-up in 2007.

In the EuroLeague, Šarūnas Jasikevičius was a four-time EuroLeague winner and Arvydas Macijauskas, Ramūnas Šiškauskas, Arvydas Sabonis were Euroleague MVPs. Several Lithuanian basketball players have played successfully in the NBA:
 Arvydas Sabonis (Portland Trail Blazers, 1995–2001, 2002–03)
 Šarūnas Marčiulionis (Golden State Warriors and other teams, 1989–1997)
 Žydrūnas Ilgauskas (Cleveland Cavaliers and Miami Heat)
 Darius Songaila (Philadelphia 76ers)
 Linas Kleiza (Denver Nuggets and Toronto Raptors)
 Jonas Valančiūnas (New Orleans Pelicans)
 Donatas Motiejūnas (San Antonio Spurs)
 Domantas Sabonis (Sacramento Kings)
 Mindaugas Kuzminskas (Olimpia Milano)

Previously Lithuania ranked fourth in the FIBA World Rankings and putting this in perspective, Luke Winn wrote that Lithuania was at the time"...behind countries of 313 million (the U.S.), 47 million (Spain), 40 million (Argentina) and 11 million (Greece), and just ahead of countries of 79 million (Turkey) and 61 million (Italy).

On 19 December 2022 Kaunas was announced as a host city for the 2023 EuroLeague Final Four, the first in Lithuania's sports history.

Football

The Lithuanian national Football team reached its highest rating to date (number 37) in October 2008.
From the beginning of the independent Lithuanian state (from 1919 until the Soviet occupation), "sport" was equivalent to "Football". Football players were the first athletes to participate in international competitions (notably, the 1924 Olympic Games in Paris and 1938 World Cup qualifying matches. During the period of Soviet occupation, Football remained popular because of FK Žalgiris success in the Soviet Union league and European tournaments. After independence, the national team was the closest to qualifying to a major tournament in the 1998 World Cup qualifiers, reaching 3rd place in the group. At the club level, no team has yet reached the group stage of any major UEFA tournament (UCL or EL) although FK Žalgiris, FK Sūduva, FK Ekranas and FBK Kaunas were close to qualifying having reached the Europa League Play-off phase multiple times.

Lithuanian Football players who have been successful in major European Football leagues include:
Edgaras Jankauskas – Winner of the Champions League in 2004 with FC Porto
Deividas Šemberas – Winner of the UEFA Cup in 2005 with CSKA
Marius Stankevičius – Wing back in the Italian Serie A and Liga BBVA
Tomas Danilevičius – All-time leading scorer on Lithuanian national team; plays for A.S. Livorno Calcio

The A Lyga ("A" League) is the top division in Lithuanian professional football.
As in the rest of Europe, Lithuanians enjoy following the UEFA Champions League, the FIFA World Cup and other world-class Football tournaments.

Rugby

Rugby union was introduced in Lithuania during the 1960s, with teams in Kaunas and Vilnius. During last 20 years, the northern city of Šiauliai has become the capital of Lithuanian rugby, with the two strongest teams in Lithuania located there. The Šiauliai Vairas-Jupoja team are national champions, and the Šiauliai BaltRex have been runners-up for the last 10 years (except 2006). The Lithuanian national team competes in European rugby division 2A. World rugby star Laurynas Tipelis also plays for the Lithuanian national team, which holds a world record of 18 consecutive international wins. The streak began in 2006 and ended in 2010, when Lithuania lost its World Cup qualifier to higher-ranked Ukraine.

Lithuania is ranked 39th in the IRB rankings. There are 13 rugby clubs in the country, with more than 1600 players (820 seniors). Rugby sevens is also popular; the Lithuanian rugby sevens national team is a successful participant in the European championships. The Lithuanian women's rugby sevens national team is progressing from the lower tiers of the European ranks.

Athletics
Lithuanian athletes have won 11 Olympic medals, 7 at the World championships and 14 at the European Championships. The most successful Lithuanian athlete is discus thrower Virglijus Alekna, two-time Olympic gold medalist and two-time world champion. Another Olympic gold-medal discus thrower is Romas Ubartas. In recent years, Lithuanian sprinters have been on the ascendancy. In 2010 two Lithuanian sprinters, Martynas Jurgilas and Rytis Sakalauskas, set new national records for the 100-metre dash. A top woman sprinter, Lina Grinčikaitė, won gold medals at the 2009 Summer Universiade and the 2009 European Athletics U23 Championships. Lithuania also has a tradition of excellence in distance events. The most successful distance runners in recent years have been Aleksandras Antipovas and Živilė Balčiūnaitė. In addition, women heptathletes have medalled at a high level.

Cycling

Lithuanian cyclists have achieved good results in prestigious cycling tours and the World Championships. The achievements of Lithuanian women cyclists are especially noteworthy.
Lithuanian women made their mark on the international cycling scene beginning in 1991. Among the leaders were Zita Urbonaitė and Diana Čepelienė (who took third place in GC) in the Women's Challenge that summer.

Among the best Lithuanian cyclists were twin sisters Jolanta and Rasa Polikevičiūtė (2001 world road race champion), Edita Pučinskaitė (1999 world road race champion) and Diana Žiliūtė (1994 world junior road race champion, 1998 world road race champion and 2000 Olympic road race bronze medalist).
There is a strong junior program in cycling for girls in Lithuania, culminating in an annual international race in Panevėžys. A number of young Lithuanian riders have emerged from this program (particularly Modesta Vžesniauskaitė, one of the top riders in the world).

Lithuania's women's track cycling team regularly wins medals at the world and European championships. In recent years, the most successful track cyclist has been Simona Krupeckaitė.

Other sports
Rugby League – is a brand-new sport, with the Lithuanian Rugby League Association aiming to produce pathways to develop players to play international Rugby League for their country. The fledgling Lithuanian national side played their first international friendly against Wales at Cardiff Arms Park.
Handball - The best result of Lithuanian men's handball team is 10th place in 1997 World championship and 9th place in 1998 European championship. The team after two decades has again qualified to the 2022 European championship and reached 21st place.
Futsal – is Lithuania's new sport as it has hosted the 2021 FIFA Futsal World Cup. This was the first time that Lithuania has ever participated in a FIFA event.
Ice hockey – one town, Elektrėnai, is known for ice hockey. For a long time, Elektrėnai was the only town with a large, well-equipped skating rink in Lithuania. Two NHL players – Darius Kasparaitis and Dainius Zubrus – were born in the town. Currently, Kaunas Hockey are the champions in Lithuania. The national team ranks 23rd as of 2021 in the IIHF rankings.
Orienteering is a popular sport combining cross-country running with land-navigational skills in the woods. Variations of the sport popular in Lithuania include bicycle and ski orienteering. Orienteering in Lithuania is organized by the Lietuvos Orientavimosi Sporto Federacija.

Alpine skiing is also popular, and races are organized by the Lithuanian Alpine Ski Federation. There is one ski club for children, the Kalnu Ereliai Ski Club. The club accepts children from ages 4–18 in three groups: Learn To Ski, Sport Group and FIS Team. There are several ski centers, in particular the Lithuanian Winter Sports Center in Ignalina, Liepkalnis Winter Sports Centre in Vilnius, and slopes in Birstonas, Anyksciai and Alytus. In 2011, a new indoor slope opened in the spa center of Druskininkai.
Ultimate Frisbee also has gain its popularity in Lithuania. Lithuanian flying disc sports federation (Lietuvos Skraidančio Disko Federacija.) has been established at 2004 in Vilnius. Currently in Lithuania there are over 13 Ultimate teams (clubs) from various cities. Lithuanian national Ultimate team in current World Rankings are at 20th place. Although ultimate is still young in Lithuania there are very though teams like "Vorai", "Taškas", "Zepps".
Tennis has become popular in recent years, as Lithuanian teams became successful in Davis Cup and Fed Cup tournaments. Ričardas Berankis reached the ATP rank #50 in May 2016.
Swimming regained its popularity after Vytautas Janušaitis, Darius Grigalionis, Giedrius Titenis, Danas Rapsys  and for women Rūta Meilutytė medalled in international competition. The city of Alytus hosts the long-course Lithuanian Swimming Championships, and the short-course championship is held in Anykščiai. Lithuanian swimmers have won four Olympic medals.
Amateur Radio Direction Finding is a sport combining orienteering with the skills of radio direction finding. ARDF in Lithuania is organized by the Lietuvos Radijo Megeju Draugija.
Figure skating pairs dancing is also popular in Lithuania, due to Povilas Vanagas and Margarita Drobiazko's (among others) achievements.
Cross-country skiing is one of the most successful Olympic winter sports in Lithuania. In 2010 Winter Olympics, the cross-country ski team was the largest Lithuanian Olympic team. Vida Vencienė won an Olympic gold medal in 1988 (competing for the Soviet Union).
Lithuania featured a women's and a men's national team in beach volleyball that competed at the 2018–2020 CEV Beach Volleyball Continental Cup.

Among other sports and pastimes, poker became an official sport in Lithuania on 20 March 2010. The Lithuanian Poker Federation was founded by well-known Lithuanian poker player Tony G.
Lithuania's baseball team played a team from California's San Clemente Little League on 6 April 2010.
The country is also a Federation of International Bandy member, and planned to compete in the Bandy World Championship for the first time in 2011, but has so far (2015) not taken part in the annual competition.
Lithuania also has many well-known strongmen (the most successful of whom is Žydrūnas Savickas),
and its modern pentathlon athletes have won medals at the Olympics and the World Championships.

References

External links
Department of Physical Education and Sports of the Lithuanian Government, in Lithuanian and English
Organization and recent history of Lithuanian sports, in English
Report on Physical Education and "Sport for All" in Lithuania (in English, MS Word doc)
Lithuanian Flying Disc Federation, in Lithuanian
Lithuanian Olympic Committee, in Lithuanian
Lithuanian Cycling Federation, in Lithuanian
Lithuanian Football: History and Statistics, in English
Lithuanian Football premiership "A lyga", in Lithuanian
Lithuanian Football ultras, in Lithuanian

Lithuania

Sport in Lithuania


Hans Bänninger (* 17. März 1924 in Zürich; † 22. August 2007 ebenda) war ein Schweizer Eishockeytorhüter.

Karriere
Bänninger nahm für die Schweizer Nationalmannschaft an den Olympischen Winterspielen 1948 in St. Moritz und 1952 in Oslo teil. Mit seinem Team gewann er bei den Winterspielen 1948 die Bronzemedaille. Zudem stand er im Aufgebot seines Landes bei den Weltmeisterschaften 1950 und 1951, bei denen er ebenfalls jeweils die Bronzemedaille gewann. Als bestes europäisches Team wurde die Schweiz 1950 Europameister. Auf Vereinsebene spielte er für den Zürcher SC.

Erfolge und Auszeichnungen
 1948 Bronzemedaille bei den Olympischen Winterspielen
 1950 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft
 1951 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft

Weblinks

Eishockeynationaltorwart (Schweiz)
Eishockeytorwart (ZSC Lions)
Olympiateilnehmer (Schweiz)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1948
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1952
Europameister (Eishockey)
Geboren 1924
Gestorben 2007
Mann
Schweizer

Hans Bänninger


Louis Oubre, né le  à Rochefort et mort pour la France le  à Kribi, est un militaire et résistant français, Compagnon de la Libération. Engagé volontaire des les troupes coloniales, il est déjà un sous-officier expérimenté lorsque débute la Première Guerre mondiale au cours de laquelle il combat en France et en Afrique avant d'être fait prisonnier sur le front des Balkans. Agent de l'administration coloniale pendant l'entre-deux-guerres, il décide de se rallier à la France libre au début de la Seconde Guerre mondiale et participe à la mise en place de positions de défense sur les côtes du cameroun avant de mourir prématurément de maladie et d'épuisement.

Biographie

Jeunesse et engagement

Louis Oubre naît le 19 janvier 1885 à Rochefort, alors en Charente inférieure. Fils de militaire, il décide de suivre les traces paternelles en s'engageant le 19 janvier 1903 et est affecté au  régiment d'infanterie coloniale ( RIC). Promu caporal le  décembre 1903, il est muté au  régiment de tirailleurs sénégalais le 19 juillet 1907 avec lequel il séjourne au Haut-Sénégal et Niger. De retour au  RIC en septembre 1908, il en repart le 16 août 1909 pour rejoindre les rangs du  régiment d'infanterie coloniale et est promu sergent le  novembre de la même année. Passé au  régiment d'infanterie coloniale le 18 avril 1913, il est promu sergent-major le 16 juillet suivant.

Première Guerre mondiale

Pris dans la Première Guerre mondiale avec son régiment, Louis Oubre participe à la bataille des frontières à l'issue de laquelle il est promu adjudant. Il prend ensuite part à la bataille de la Marne et passe aspirant le 2 janvier 1915. Le , il quitte le front de métropole pour rejoindre le bataillon de tirailleurs sénégalais de l'AOF et combattre pendant la campagne d'Afrique de l'Ouest. Il est de retour en métropole en mai 1916 lorsqu'il est muté au  régiment d'infanterie coloniale avec lequel il participe à la bataille de la Somme. Il est promu lieutenant le 2 janvier 1917 avant d'être affecté au  régiment d'infanterie coloniale avec lequel il participe à l'expédition de Salonique sur le front des Balkans. Le 16 mai 1917, il est fait prisonnier en Bulgarie. Libéré après l'armistice du 11 novembre 1918 il est rapatrié et affecté au  régiment d'infanterie coloniale le 20 décembre 1918.

Entre-deux-guerres

Parti pour le Levant en janvier 1921, il est affecté au  régiment d'infanterie coloniale le 25 février 1922 et prend sa retraite militaire en juillet suivant. Il retourne alors en Afrique et entre dans l'administration coloniale en devenant agent des services civils de l'AOF. Il est promu adjoint principal de classe exceptionnelle en janvier 1932 puis adjoint principal hors classe en janvier 1940.

Seconde Guerre mondiale

En poste à Brazzaville au début de la Seconde Guerre mondiale, il refuse l'armistice du 22 juin 1940 et joue un rôle important dans le ralliement du Congo à la France libre. Engagé dans les forces françaises libres et promu capitaine, il est affecté au bataillon du Moyen-Congo. Volontaire pour intégrer une unité combattante, il demande sa mutation au corps expéditionnaire de l'Afrique française libre mais, compte tenu de son âge, se voit confier le commandement de la région de Kribi et, dans le même temps, de la  compagnie du  régiment de tirailleurs du cameroun stationnée dans le secteur. Dès lors, il s'emploie avec énergie à mettre en place des postes de guets tout le long du littoral atlantique et à inspecter continuellement sa zone de responsabilité afin de constamment améliorer les moyens de liaison. Touché par la maladie et épuisé par son intense activité, Louis Oubre meurt le 24 janvier 1942 à Kribi où il est inhumé.

Décorations

Références

Voir aussi

Bibliographie

 .
 .
 .
 .
 .
 .

Articles connexes

 Ordre de la Libération
 Libération de la France

Liens externes

Résistant français
Officier des Forces françaises libres (terrestres)
Chevalier de la Légion d'honneur
Compagnon de la Libération
Titulaire de la croix de guerre 1914-1918
Titulaire de la croix de guerre des Théâtres d'opérations extérieurs
Titulaire de la médaille coloniale
Titulaire de la médaille interalliée 1914-1918
Naissance en janvier 1885
Naissance à Rochefort (Charente-Maritime)
Décès en janvier 1942
Décès au Cameroun
Décès à 57 ans
Mort pour la France

Louis Oubre


Olja (Olga) Ivanjicki (; ) a fost o pictoriță, sculptoriță și poetă sârbă.

Viață, lucrări și premii

Olga Ivanjicki, fiica unor emigranți ruși, s-a născut în Panciova, Banovina de la Dunăre. A studiat la Academia de Arte Frumoase din Belgrad, unde a absolvit în 1957, iar în același an ea a fost singura femeie printre fondatorii MEDIALA Belgrad, un grup de artiști pictori, scriitori și arhitecți precum Leonid Šejka, Vladimir Veličković, Ljubomir Popović, Miodrag Đurić. În 1962 a primit o bursă de la Fundația Ford să-și urmeze studiile de artă în Statele Unite ale Americii, iar în 1978 a fost selectată ca artistă în cadrul Programului Fulbright Artist in Residence la Școala de Design Rhode Island.

A avut zeci de expoziții personale și a participat la numeroase expoziții de grup naționale și internaționale. Pictura lui Ivanjicki a fost influențată de Simbolism, Suprarealism, Pop Art și Arta Fantastică. În cursul carierei sale, artista a primit Premiul Vuk Lifetime Achievement (Vukova nagrada, 1988), Premiul   Seventh of July (Sedmojulska nagrada, 1988) și Premiul Karić.

Note

Bibliografie (selecție)
 Večni uslov – poezija (Eterna Condiție - Poezie), Novosti, Belgrad, 2008, .
 Painting the Future, Editura Philip Wilson, Londra, 2009, .

Legături externe
 Site-ul oficial Fundația Olga Ivanjicki

Nașteri în 1931
Decese în 2009
Artiste din secolul al XX-lea
Oameni din Belgrad
Artiști Pop Art
Sculptori sârbi

Olja Ivanjicki


Damir Fejzić (* 16. April 1994) ist ein serbischer Taekwondoin. Er startet in der Gewichtsklasse bis 68 Kilogramm.

Fejzić startete bei der Juniorenweltmeisterschaft 2008 in Izmir und erreichte dort das Viertelfinale. In den folgenden Jahren nahm er an weiteren Juniorenmeisterschaften teil, konnte aber keine Medaillen gewinnen. Im Erwachsenenbereich debütierte er bei der Europameisterschaft 2012 in Manchester, schied jedoch im Achtelfinale gegen Martin Stamper aus. Fejzić gewann im Januar 2012 überraschend das europäische Olympiaqualifikationsturnier in Kasan und qualifizierte sich für die Olympischen Spiele 2012 in London.

Weblinks

Olympiateilnehmer (Serbien)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Taekwondoin (Serbien)
Jugoslawe
Serbe
Geboren 1994
Mann

Damir Fejzić


Blind Channel je post-hardcore bend iz mjesta Oulu, Finska. Bend definira svoj muzički stil kao "nasilni pop." koji je, prema njihovim riječima, mješavina elemenata heavy rocka , rapa i elektronske pop glazbe. Predstavili su Finsku na Pjesmi Eurovizije 2021. u Rotterdamu s pjesmom "Dark Side", završivši na visoko šesto mjesto, što je jedan od najboljih plasmana Finske nakon pobjede grupe Lordi 2006.

Karijera i uspjesi

Formacija i rane godine postojanja (2013.–2014.)
Bend su prvobitno osnovali sredinom 2013. kolege iz razreda Joel Hokka i Joonas Porko koji su u to vrijeme bili u, kako oni opisuju, "suparničkim bendovima" i odlučili udružiti snage. Brzo su angažirali Ollija Matelu (koji je prije svirao s Joonasom u drugim bendovima) i Tommija Lallija da sviraju bas i bubnjeve.

Joel Hokka je izjavio da nakon što je bio na jednoj zabavi primijetio Nika Vilhelma kako repa, i bio je toliko impresioniran da ga je zamolio da se pridruži bendu.

Sada peteročlani, dok su pokušavali izmisliti ime benda, Niko je predložio Blind Channel, odnoseći se na televizijske kanale kao što je MTV, na kojima su svi odrasli gledajući muzične emisije i na kojima su željeli i oni nastupati, ali  u vrijeme kada je bend osnovan ovi kanali su prikazivali samo rijaliti emisije i kanal je postao "slijepi".

Bend je objavio svoj debitantski singl "Save Me" (i prateći glazbeni video) u listopadu 2013. koji je u roku od tjedan dana pokupila finska glazbena kuća Ylex radio i bend je odabran za Ylexov "podrumski bend tjedna". Iltalehti, jedan od najvećih finskih novinskih medija, također je primijetio prvi glazbeni video benda za "Save Me" i u roku od nekoliko mjeseci video je skupio preko 20.000 pregleda.

Svoj prvi nastup uživo izveli su u malom rock klubu u Ouluu u Finskoj krajem 2013. prije nego što su 21. ožujka 2014. objavili EP "Antipode" koji uključuje singlove "Naysayers" i "Calling Out" u produkciji Mikka Mäkitala. Singl "Naysayers" s B strane ugledao je dan prije objavljivanja, a "Calling Out" na A-strani premijerno je prikazan na lokalnoj radio postaji Radio City dan prije objavljivanja..

Revolutions i Blood Brothers (2014–2018)
U ljeto 2014. bend je nastupio na finskim festivalima JääliCityRock, Provinssirock, Ilosaarirock, Qstock & Nummirock (poznati Finski festivali) gdje su pobijedili u Wacken Metal Battle, međunarodnom natjecanju mladih izvođača teške glazbe održanom pod pokroviteljstvom kultnog i najvećeg Wacken Open Air metal festivala, osiguravši priliku za nastup na europskom rock festivalu - Wacken Open Air u Njemačkoj na The Wet Stageu.

Ovo je bio prvi nastup benda izvan Finske i najveći nastup koji su svirali do sada. Nakon pobjede na ovom natjecanju, finska izdavačka kuća Ranka Kustannus  je izrazila veliki interes i potpisala ugovor s bendom, te su počeli snimati novi materijal, a kasnije su objavili EP "Foreshadow" 4. listopada 2014. Njihov debitantski studijski album "Revolutions" ugledao je svijetlo dana 29. rujna 2016., a uključuje singlove "Unforgiving", "Don't", "Darker Than Black", "Deja FU" i "Enemy for Me". Bend je nastavio turneju po Finskoj i okolnim zemljama. Kao veliki obožavatelji pop glazbe, u ožujku 2017. objavili su obradu američkog hip-hop dua Macklemorea i Ryana Lewisa hit singla "Can't Hold Us".

Objavili su svoj drugi studijski album Blood Brothers kraj travnja 2018. Album uključuje singlove "Alone Against All", "Sharks Love Blood", "Wolfpack" i "Out of Town" i pjesmu "Elephant In The Room" s kolegom - Finski reper Spaz Caroon.

Također su krenuli na nekoliko turneja, i kao headlineri i kao prateći izvođači poznatim bendovima  kao što su Amaranthe, Royal Republic, Simple Plan, Enter Shikari, a krajem 2018. završili su svoju prvu turneju u Velikoj Britaniji uz podršku All That Remains i Sevendust

Nasilni pop i natjecanje za pjesmu Eurovizije (2020. – danas)
Treći studijski album benda, Violent Pop, objavljen je 6. ožujka 2020. Album uključuje singlove "Over My Dead Body", "Timebomb (feat. Alex Mattson)", "Snake (feat. GG6 of Amaranthe)", "Died enough for you", "Fever" i "Gun". Bend je unaprijed rezervirao turneju za jesen/zimu 2020. po Švedskoj/Finskoj i mjesta na festivalima kao dio ciklusa turneja za Violent Pop koje su otkazane jer je pandemija koronavirusa stupila na snagu. U svibnju 2020. bend je izveo akustični livestream iz 45 Oulua, najstarijeg rock bara u Ouluu u Finskoj, koji je uključivao live debi pjesama s albuma Violent Pop "Feel Nothing" i "Enemies with Benefits". Osim toga, izveli su tribute obradu pjesme "Numb" Linkin Parka u čast pokojnog Chestera Benningtona. U srpnju 2020. objavili su studijsku verziju Anastacijine pjesme "Left Outside Alone" i popratnog glazbenog videa.

Nakon što je nekoliko godina prije upoznao DJ-a i producenta Aleksija/Alexa Mattsona (kada mu je Joel prišao da potencijalno remiksira pjesmu Blind Channel-a), bend je počeo surađivati s njim i ubrzo nakon toga otkrili da imaju mnogo sličnih glazbenih ukusa, te su na kraju zajedno izdali pjesmu "Timebomb" koji je kao singl na trećem studijskom albumu benda "Violent Pop" (2020).

Nakon koncerta uživo u listopadu 2020. na kojem je bend predstavio Aleksija na semplovima/udaraljkama, službeno su zamolili Aleksija da se pridruži Blind Channelu kao stalni član i tako postali šestočlani bed.

U veljači 2021. bend je sudjelovao u finskom nacionalnom izboru (poznatiji kao "Uuden Musiikin Kilpailu"- skraćeno UMK) za izbor pjesme Eurovizije 2021 s modernom nu-metal pjesmom "Dark Side".

Pobijedili su u izboru s čak  54,3% glasova (najviše u povijesti svih izdanja UMK-a) te u svibnju 2021. predstavljali Finsku na Eurosongu, završivši na visoom šestom mjestu s ukupno 301 bodom. Blind Channel dobio je 218 od ukupnog broja bodova od teleglasovanja, dok je 83 boda dobio od stručnog žirija.

Bend je svoje srednje prste obojio crvenom bojom za svoju izvedbu "Dark Side", nakon što su bili obaviješteni da ne mogu pokazati srednji prst publici na pozornici Eurovizije zbog prirode emisije koja je obiteljski nastrojena.

Dana 19. svibnja 2021., nekoliko dana prije nego što su uopće nastupili uživo na Euroviziji, bend je potpisao ugovor s Century Media/Sony Music.

U lipnju 2021. bend je snimio suradnju svoje pjesme "Dark Side" s kolegom finskim umjetnikom Laurijem Ylönenom iz grupe Rasmus. Bend je izjavio da je singl koji slijedi "Dark Side" miksan i da će biti objavljen krajem ljeta 2021. 4. srpnja 2021. bend je putem društvenih mreža objavio da je "Dark Side" trenutno najslušanija finska pjesma 2021. s više od 700.000 streamova do danas, nadmašujući veće finske bendove kao što su Rasmus, Nightwish i HIM. Bend je također najavio 15-dnevnu finsku turneju koja će se održati u srpnju i kolovozu 2021.

Početkom 2021. bend je podijelio s pratiteljima da su već počeli pisati novi materijal, a u lipnju 2021. podijelili su snimke iz svog studija na kojima se vidi materijal za snimanje za njihov četvrti studijski album koji će biti objavljen u ljeto 2022.

Objavili su singlove "Balboa" 13. kolovoza 2021. i "We Are No Saints" 12. studenog 2021.

Lifestyle of the sick and dangerous (2022.)

Novi isčekivani 4. studijski privjenac "Lifestyles of the sick and dangerous" izlazi 08.07.2022.,a u međuvremenu dečke  čeka turneja po SAD-u kao support grupi From ashes to new (3. i 4. mjesec), turneja po EU kao gost njemačke grupe Eskimo Callboy koja je skoro svugdje rasprodana (4. i 5. mjesec), cijeloljetni angažman po festivalima u Finsku,Rusiju,i Ukrajinu,te napokon i njihova dugo očekivana istoimena solo turneja po EU najesen (9. i 10. mjesec)

Članovi

 Joel Hokka – vokal, gitara
 Niko Moilanen – vokal
 Joonas Porko – gitara
 Olli Matela – bas gitara
 Tommi Lalli – bubnjevi
 Aleksi Kaunisvesi – semplovi, udaraljke, DJ

Diskografija

Albumi

Singlovi

Izvori

Vanjske poveznice
https://www.blindchannelofficial.com/
Sastavi nu metala
Finski glazbeni sastavi

Blind Channel


Johann Klemm ist der Name folgender Personen:

* Johann Klemm (Komponist) (um 1595–um 1659), deutscher Komponist, Organist und Musikverleger
 Johann Christian Klemm (1688–1754), deutscher Theologe und Philosoph

 Johann Friedrich von Klemm (1793–1858), deutscher Politiker und Amtmann
 Johann Georg Klemm (um 1666–1737), deutscher Verleger
 Johann Gottlob Klemm (1690–1772), deutsch-amerikanischer Orgelbauer
 Johann Heinrich Klemm († um 1777), deutsch-polnischer Baumeister

Johann Klemm


Die Comarca Aljarafe ist eine der neun Comarcas in der Provinz Sevilla. Sie wurde, wie alle Comarcas in der Autonomen Gemeinschaft Andalusien, mit Wirkung zum 28. März 2003 eingerichtet.

Die im Westen der Provinz gelegene Comarca umfasst 13 Gemeinden mit einer Fläche von  km².

Lage

Gemeinden

Etymologie
Der Name entspricht einem Begriff der Arabischen Sprache, der "Anhöhe" oder "Erhebung" bedeutet ().

Geografie
El Aljarafe umfasst einige sanften Hügelketten. Seine Höhe über dem Meeresspiegel übersteigt nicht 200 m. Die Fließgewässer, die es durchqueren, so der Majalbarraque, der Pudio, der Montijos, der Ardachón und der Valdegallinas, erlangen zwar durch Regenzeiten oder Wolkenbrüche gelegentlich hohe Pegelstände bis hin zu Überschwemmungen. Normalerweise trocknen sie jedoch im Sommer aus. Durch diesen Wechsel sind die mitunter schroffen topografischen Formen bedingt.

Geschichte
Die tartessische Kultur gilt als die älteste, die Aljarafe besiedelt hat. Hier wurde der berühmte Schatz von El Carambolo gefunden.

Die römischen Eroberer nannten das Gebiet Vergetum und exportierten von hier aus Wein und Öl nach Rom und in andere Städte des römischen Imperiums. Aus dieser Zeit sind die römische Brücke von Aznalcázar und einige Mosaiken in Castilleja del Campo erhalten.

Während der muslimischen Epoche fand eine große Entwicklung statt, von der die Türme von Olivares und Albaida del Aljarafe zeugen, sowie diverse Moscheen, die später in christliche Kirchen umgewandelt wurden.

El Aljarafe war eine Comarca großen landwirtschaftlichen Reichtums, verursacht durch die Lage zwischen den Flüssen Guadalquivir, Guadiamar und den zwei Bächen, die durch Villanueva del Ariscal fließen.

Heute

In weniger als 20 Jahren wurde Aljarafe zu einer Vorstadt mit mehr als 300.000 Einwohnern, im größten Ballungsgebiet Südspaniens, Sevilla.

Das Wachstum beginnt in den 1940er Jahren, als die Oberschicht der andalusischen Hauptstadt begann, ihre Residenzen außerhalb der Großstadt zu suchen. Das rasche Wachstum brachte einige Schwierigkeiten mit sich, wie der Mangel an Schulen und medizinischer Versorgung sowie Verkehrsprobleme durch die große Zahl der Pendler.

Für El Aljarafe wird innerhalb des nächsten Jahrzehnts eine Einwohnerzahl von einer halben Million innerhalb eines Ballungsraumes mit fast zwei Millionen Einwohnern prognostiziert.

Bisher kann El Aljarafe einige eigene Einrichtungen aufweisen, darunter, Krankenhäuser, eine Privatuniversität, Fernsehstudios, Hotels und Einkaufszentren, unter letzteren eines der größten in Südspanien. Die Verbindungen nach Sevilla sind jedoch jeden Tag für längere Zeit überlastet. Die bereits fertiggestellte Linie 1 der Metro Sevilla soll dieser Region Entlastung bringen.

Einteilung

El Aljarafe ist in drei Ringen organisiert:

 Der erste (östliche) Sektor besteht aus Bormujos, Camas, Castilleja de la Cuesta, Castilleja de Guzmán, Gelves, Gines, Mairena del Aljarafe, Palomares del Río, Santiponce, Tomares, San Juan de Aznalfarache und Valencina de la Concepción.

 Der zweite (mittlere) Sektor umfasst Albaida del Aljarafe, Almensilla, Benacazón, Bollullos de la Mitación, Coria del Río, Espartinas, Olivares, La Puebla del Río, Sanlúcar la Mayor, Salteras, Umbrete und Villanueva del Ariscal.

 Zum dritten (westlichen) Sektor gehören Aznalcázar, Carrión de los Céspedes, Castilleja del Campo, Huévar del Aljarafe, Pilas und Villamanrique de la Condesa.

Außerdem wird El Aljarafe in Korridore gegliedert: Nord (zwischen der Eisenbahnlinie und der A-49), Zentrum (zwischen der A-49 und der Schnellstraße nach Mairena), Zentrum-Süd (südlich von der Schnellstraße nach Mairena) und uferseitig (an der Schnellstraße nach Coria gelegen).

Sprache
Es sind über 500 spezielle Ausdrücke für das westliche El Aljarafe nachweisbar, darunter: abanador, (a)barrumbado, aboparse, achichotarse, de aguas allá, ajolá, algofifa, amorrarse, ancá, anteoso, antiernoche, apulgararse usw.

Einzelnachweise

Weblinks
 Webportal von El Aljarafe
 Mancomunidad der Gemeinden von El Aljarafe
 Verein für die Entwicklung von El Aljarafe – Doñana (ACAD)

Comarca in der Provinz Sevilla

Aljarafe


Tsutomu Kitade (født 18. september 1978) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Júbilo Iwata og Shonan Bellmare.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tsutomu Kitade


The World Assembly of Muslim Youth is an international Islamic educational organization whose stated purpose is "preserve the identity of Muslim youth and help overcome the problems they face in modern society". Reportedly the world's largest Muslim organization, WAMY organizes conferences, symposia, educational workshops and research circles to address youth and students issues, in addition to football tournaments and European Muslim Scouts camps for Muslim youth in Europe. Along with the Muslim World League, it is part of a "worldwide network of largely Saudi-funded groups...promoting Islamic teachings and encouraging Muslims to be more religiously observant, as well as providing interested non-Muslims and recent converts with information about Islam". It maintains satellite chapters in 31 other countries and is affiliated with some 196 other Muslim youth groups on five continents.

History
WAMY was founded in Riyadh, Saudi Arabia in 1972 and has offices in countries with significant Muslim populations throughout the world. WAMY was co-founded by Muslim member Kamal Helwabi and Abdullah. Abdullah served as president through 2002, and was later treasurer.  Abdullah also incorporated WAMY's U.S branch at Falls Church, Virginia in 1992. Kamal Helwabi went on to serve as WAMY's executive director until 1982.

According to the Pew Research Center, between the 1970s and 1990s, the activities of the Muslim, the Muslim World League and the World Assembly of Muslim Youth in Europe became "so intertwined that it was often difficult to tell them apart". It further notes that the influence of WAMY and MWL has waned somewhat as social media and blogs have "made it easier for other groups to reach wide audiences".

Aims
WAMY's South African branch aims "to preserve the Muslim identity, to help overcome the problems Muslim youth face in modern society", and to "educate and train Muslim youth in order for them to become active and positive citizens in their countries". WAMY aims to introduce Islam to non-Muslims in its "purest form as a comprehensive system and way of life" and "to establish a relationship of dialogue, understanding and appreciation between other faith organizations".

It organizes conferences, symposia, workshops and research circles to address youth and students issues. WAMY publishes material that introduces Islam to non-Muslims. WAMY organizes exchange visits, Hajj and Umrah trips and provide training and support to Muslim youth organizations.

The website of WAMY's UK branch states their aim to "build bridges of peace and unity in our multicultural society. ...Through educating the Muslim youth to the common good and promoting understanding among people of different communities."

Both the Muslim World League and WAMY are widely seen to be promoting the strict Wahhabi interpretation of Islam prevalent in Saudi Arabia, due to Saudi funding and influence on it.

Criticism of material used
Books favoured by the organization include works by Islamist authors Sayyid Qutb, Abul A'la Maududi, and Muhammad Qutb.

An affidavit signed by one Customs Senior Special Agent David C. Kane stated that a WAMY publication lists people who have attacked Israelis, including a man who killed 14 people by driving a bus off a cliff, as "Heroes from Palestine". Kane writes that a section of that publication, titled "Animosity Toward the Jews", lists reasons for Muslims to hate Jews, including, "The Jews are humanity's enemies: they foment immorality in this world."

Raids due to suspicions of terror
In May 2004, 50 FBI, U.S. Immigration and Customs Enforcement, and Joint Terrorism Task Force agents raided WAMY's office in the United States at Alexandria, Virginia. WAMY issued a statement saying that all of its computers and hard drives were seized in the raid, and a volunteer board member, Ibrahim Abdullah, was arrested on immigration charges. In a statement, WAMY strongly denied any terrorist ties and said the government had told them the probe is focused only on "immigration issues". The branch was closed by the US government.

The Albanian WAMY branch, founded 1993, was raided in 1999 and suspected terrorist elements were deported. Saudi support for the new leadership continued after the event. Founded with the aim of constructing mosques and providing humanitarian aid, the branch was active in bringing Salafi and Wahabi ideology to Albania, recruiting and sending Albanians to study Salafi and Wahabi theology in Saudi Arabia.

The Indian government has accused the assistant General Secretary of WAMY, Nazir Qureshi of supporting terrorist groups in Kashmir. The Peshawar branch of WAMY was raided in a joint operation by the FBI and Pakistani intelligence.

References

External links
الندوة العالمية للشباب الإسلامي – Official World website

Islamic youth organizations
Islamic organizations established in 1972
Youth organizations established in 1972
Union of Good
Youth organisations based in Saudi Arabia

World Assembly of Muslim Youth


ඥාතීත්වය යනු සමාජ සම්භන්ධතා ජාලයක් ලෙස මානව විද්‍යාඥයින් හදුන්වා දෙයි.මානව සමාජයන්හි වැදගත්ම සංකල්පයකි ඥාතීත්වය.ප්‍රාථමික සමාජානුයෝජනය පිළිබද විමසා බැලීෙම් දී ඥාතීත්වය ඉතා වැදගත් සංකල්පයකි.මානව සංස්කෘතීන්හි අතීතයේ සිට දක්නට දැබෙන ඥාතීත්ව රටා මානව විද්‍යාඥයන් විසින් වර්ගීකරණය කර ඇත.ඒවා නම්
 අවරෝහණය හෙවත් වංශානුගත ක්‍රමය
 නෛතික ඥාතීත්වය(විවාහ ඥාතීත්වය)
 ලේ ඥාතීත්වය
 කල්පිත ඥාතීත්වය

අවරෝහණය
පැට්‍රීෂියා උබෙරෝයි විසින් සංස්කරණය කල ඉන්දියාවේ පවුල ඥාතීත්වය හා විවාහය යන කෘතිය කුල ඥාති සමූහ බිහිවීම සදහා මූලික වශයෙන් නීති 3 ක් බලපානබව පෙන්වා දෙයි.ඒවානම්
 අවරෝහණ හෙවත් වංශානුගත ක්‍රමය
 අනුප්‍රාප්තිය
 උරුමය හෙවත් ප්‍රෙව්ණිය
කෙසේ වෙතත් මෙම ක්‍රම තුනම පොදුවේ අවරෝහණය යටතේ සාකච්ඡා කිරීමට මානව විද්‍යාඥයන් යොමුවී ඇත.අවරෝහණය යනු දේපල ඉඩකඩම් වාසකම නිශ්චල චංචල දේපල අයිතිය ආදිය බෙදීයන පිළිවෙලයි.ලේ ඥාතීත්වයේදී මෙම සංකල්පය බහුලව භාවිතවේ.අවරෝහනය පදනම් කරගෙන අවරෝහණ සමූහ බිහිවේ.මෙම සෑම සමූහයකම පොදු ආදිතමයෙකු සංකල්පීය වශයෙන් ගෙනහැර දැක්වුද ඔහු බොහෝවිට ජීවමාන පුද්ගලයෙකු නොවේ.එනම් මියගිය මුතුන් මිත්තෙක් විය හැකිය.අවරෝහණයේදී ප්‍රධාන ප්‍රවර්ග 3ක් දක්වට ලැබේ.

එයින් එක් ක්‍රමයක් වන්නේපිය රේඛීය අවරෝහණ ක්‍රමයයි.මෙම ක්‍රමය අනුව පියාගෙන් පුතාට දේපල වාසගම පාරම්පරික උරුම ආදිය හිමිවේ.බොහෝ සමාජවල වාසගම දේපල හා පාරම්පරික උරුමයන් පියරේඛීය අවරෝහණ ක්‍රමයට හිමිවේ.මෙම ක්‍රමයේ ආදිතමයා පුරුෂයෙකි.මෙම ක්‍රමයේදී පිය උරුමයන් දියණියන් හට හිමි නොවේ.උදාහරණ ලෙස පියා සතු ඉඩම හිමිවන්නේ දියණියට නොව පුතුට පමණය.අතීත සිංහල සමාජයේ ස්ථීර දේපල පිය රේඛිය අවරෝහණ ක්‍රමය යටතේ ඊලඟ පරපුරට හිමිවිය.පියාගේ උරුමය පුතුට මෙන්ම දියණියට ලැබෙන අවස්ථාද ඇත.උදාහරණ ලෙස පෙළපත් නාමය පුතුට මෙන්ම දියණියටද පියාගෙන් ලැබේ.එහෙත් පුතුගේ පුතුට පෙළපත්නාමය ලැබුනද දියණියගේ දරුවන්ට පිය පෙළපතෙන් එන පෙළපත් නාමය අහිමිවේ.

මවු රේඛිය අවරෝහණ ක්‍රමය යනු මවගෙන් දියණියට උරුම හිමිකම් පැවරීමයි.මෙහිදී ආදිතමයා ස්ත්‍රියකි.බොහෝ සමාජවල චංචල දේපල හිමිකම මවු රේඛිය අවරෝහණ ක්‍රමය යටතේ ඉදිරි පරම්පරාවට හිමිවේ.උදාහරණ ලෙස මවසතු කනකර ආභරණ හිමවන්නේ පුතුට නොව දියණියටයි.අතීත සිංහල සමාජයේ චංචල දේපල අයිතිය මවු රේඛිය අවරෝහන ක්‍රමය යටතේ ඊටඟ පරපුරට හිමිවිය.

ද්වී රේඛීය අවරෝහණ ක්‍රමයේදී මවගේ මෙන්ම පියාගේද දේපල පුතුන්ට මෙන්ම දියණියන්ටද හිමිවේ.වර්තමානයේ බොහෝ සමාජවල පවතින්නේ මෙම ක්‍රමයයි.

විවාහ ඥාතීත්වය

ලේ ඥාතීත්වය

කල්පිත ඥාතීත්වය

මානව විද්‍යාව
සමාජ විද්‍යාව

ඤාතිත්වය


(en français Dansons une valse) est la chanson représentant l'Espagne au Concours Eurovision de la chanson 1978. Elle est interprétée par .

Eurovision
Le radiodiffuseur espagnol, la Televisión Española (TVE), choisit en interne l'artiste et la chanson représentant l'Espagne au Concours Eurovision de la chanson 1978.

Le thème qui, comme le rythme de la valse du titre, est régi par un temps 3/4. Les paroles font référence à un amour perdu, prénommé Michèle, et à qui l'auteur proposera de danser une valse dans sa langue française. En ce sens, une partie du refrain () est écrite en français.

La chanson est la septième de la soirée, suivant Il y aura toujours des violons interprétée par Joël Prévost pour la France et précédant The Bad Old Days interprétée par Co-Co pour le Royaume-Uni.

À la fin des votes, elle obtient 65 points et finit neuvième, ex aequo avec Vivre interprétée par Carole Vinci pour la Suisse, des vingt participants.

Points attribués à l'Espagne

Versions
José Vélez enregistre la chanson en français Voulez-vous danser avec moi ? et en allemand Señorita, Wir Sind Ein Paar.

L'animateur de télévision Arturo Valls interprète une imitation de Vélez en interprétant la chanson dans l'émission Tu cara me suena en .

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Liens externes

Chanson représentant l'Espagne au Concours Eurovision de la chanson
Chanson de l'Eurovision de 1978
Chanson en espagnol
Single musical sorti en 1978

Bailemos un vals


Bassi Pathana (en punyabí: ਬੱਸੀ ਪਠਾਣਾ ) es una ciudad de la India en el distrito de Fatehgarh Sahib, estado de Punyab.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 275  a 46 km de la capital estatal, Chandigarh, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 19 414 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Punyab (India)

Bassi Pathana


Febra Q este o boală infecțioasă, mai puțin frecventă, cauzată de către bacteria Coxiella burnetii, Bacteria are ca rezervor bovinele, caprinele și unele artropode și se transmite la om prin ingerarea laptelui contaminat sau pe cale respiratorie. Bacteria cauzatoare este o rickettsie, fiind un parazit patogen obligatoriu intracelular. Diagnosticul se face de obicei serologic.

Note

Vezi și
 Coxiella burnetii

Zoonoze
Boli bacteriene

Febră Q


Popmundo (eski adıyla Popomundo), Spelkultur i Sverige AB'nin geliştirdiği Availo SE'nin sunucuları sağladığı tarayıcı üzerinden oynanan online bir "rol yapma" oyunudur. Sanal müzik sanayisinde şöhrete kavuşmak oyunun ana fikridir. Fakat bunun yanında şirket yönetmek, suç dünyasında yer almak, polis ve doktor olmak gibi farklı kariyer dallarında ilerlemek de mümkündür. Oyun gerçek zamanlı oynanır ve oyunda oynatılan karakter gelişimine oyun süresince devam eder. Ayrıca oyun 22 dile tam olarak çevrilmiş, 3 dilde ise çeviri aşamasında bulunmaktadır.

Popmundo metin bazlıdır; "grafikleri ve sesi olan geleneksel bir bilgisayar oyunu değildir." Oyun hiçbir zaman bilgisayara karşı oynanmaz; ilişki kurulan her karakter dünyanın bir noktasında oyunu oynayan gerçek bir kişidir.

Oyun ilk kurulduğu zamanlarda tamamen müzik endüstrisi tabanlı iken artık oyuna evlilik, ebeveynlik, politika gibi kavramlar girmiş ve Popmundo, sanal bir hayat platformu halini almıştır.

Oyun
Oyunun ikinci sürümünün betası çıkarılmıştır. Beta aynı anda en fazla 2750 kişiyi oyuna alabiliyor. Bunu 3 farklı sunucuda 1000-1000-750 olarak sağlıyor. Oyunda ilerlemek için sizin için sunulmuş 11 farklı rehber bulunur. "Çaylak"lar bir yandan arkadaşlar edinip sosyal hayatlarını geliştirirken bir yandan da 17 farklı müzik çeşidinden oluşan müzik yelpazesinde kendilerine bir müzik türü seçip grup kurmaları gerekmektedir. Bu grupla karakter dünyanın her yerinde konserler verebilir, albümler ve single'lar çıkarabilir, kısacası müzik dünyasında başarılı olma yönünde ilerleyebilir. Oyunda geçireceğiniz 56 gün bir Popmundo yılı olarak kabul edilir.

İkinci sürüm ile artık oyuncular oyuna başlarken başlayacağı şehri seçtikleri ekran üzerinden aktif müzik kariyeri yaratabiliyorlar. Oyun hediye olarak seçtikleri müzik türünün kitabını (oyunda yetenekleri öğrenebileceğiniz kitaplar mevcut) hediye olarak verir. Ayrıca seçtiğiniz enstrümanı ekipmanınız arasına ekler.

Oyunda işe girerek para kazanıp, bankalara para yatırarak Popmundo yılının sonunda bazı bankalardan faiz alabilirsiniz. Her hafta bir kere yapılan güncellemeler sonunda oyundaki aktiflik oranınıza göre (yapılan albüm çalışmaları, konserler, aktiviteler ve başarılar gibi) 1 ila 3 deneyim puanı alırsınız. Bu puanlarınızı moralinizi yükseltmek, sağlığınızı artırmak, karakter özelliklerini geliştirmek ya da üzerinde çalışmakta olduğunuz yeteneğe verebilirsiniz fakat en mantıklı hamle karakter sayfanızdaki karakter özelliklerini geliştirmektir. Bunun faydasını uzun vadede görürsünüz.

Oyuna VIP üye olduğunuz vakit daha fazla para kazanacağınız CEO mesleğini seçebilirsiniz. Ayrıca VIP üyeler cep telefonlarıyla arkadaşlarını arayabilir, online alışveriş yapabilirler. VIP üyeler kolaylıkla kaliteli konser mekanlarını ve stüdyolarını ucuz fiyata bulma şansına sahiptirler ve kabileye katılıp kabile forumunda sohbet edebilirler. VIP üyeler evlendikten sonra soyunu devam ettirmek için bebek sahibi olabilirler. Oyunda suç kariyeri de mevcuttur; bunların da yetenekleri vardır: Temel Suç, Hırsızlık, Yankesicilik, Zimmete Para geçirme, Kundakçılık, Hapishaneden Kaçma, Dükkân Hırsızlığı gibi... Bunlara ek olarak bir suçlunun olmazsa olmazı gizliliktir... Bir suçlu oyunda gerçek hayatta (oyunda RL olarak adlandırılır) en fazla 30 gün ceza alabilir. Oyunda gizemli birçok nokta vardır örneğin 9 ve 10mm silahlar, dinamit lokumu, 200lük destelerle dolu para çantası, polis telsizi gibi oyunda bulunması zor olan gizli eşyalar vardır.

Oyunda 56 günde bir (popyıl) tekrarlayan özel günler de bulunmaktadır. Bunlardan bazıları gerçek hayattan alınmıştır. Örneğin: Sevgililer Günü, Noel, Yeni Yıl gibi. Bazı özel günler ise oyunun kendi senaryosundan meydana gelmiştir. Örneğin Aziz Kobe günü, oyunun ilk annesi olan Kobe Tai adına düzenlenir ve her yıl oyuncular Singapur, Johannesburg, Moskova ya da Tromso'daki patikaları aşarak başarı kazanabilirler. Aynı şekilde her yıl Londra'daki Highgate Cemetery'de bulunan lahitin açılıp zombi avının mümkün kılındığı Ölüler Günü, ilk diktatör olan Melvin Stjärnblom'un ani ölümü anısına düzenlenen Kurtuluş Günü gibi günler de mevcuttur.

Oyunda, Rio de Janeiro şehrinde her yıl Büyük Patlama (Big Bang) adı verilen müzik festivali düzenlenir. Bunun yanı sıra Müzik Bakanlığı'nın düzenlediği ve oyunun en önemli aktivitesi olarak görülen Popmundo Festivali vardır, ancak bu festivalin düzenlenme zamanının belirli bir periyodu yoktur.

Popmundo'nun en fazla üyeye sahip olduğu ülke Türkiye'dir. Türkiye'yi İstanbul, Ankara, İzmir, Antalya şehirleri temsil ediyor.

Oyunun İlkleri düşünüldüğünde ilk üyesi Jonas Holtenerberg, Kurucusu Jonas Zapatero, İlk Annesi Kobe Tai, İlk diktatörü Melvin Stjärnblom, İlk zombisi Robert Zombie'dir.

Popmundo'da çeşitli özelliklere sahip VIP paketi dışında bir de özel kredi seçenekleri vardır. Belli bir miktar karşılığında 1000 kredi alıp bunu sunulan seçenekler arasında harcama imkânı mevcut. Satın aldığımız kredilerle İsim Değiştirme, Cinsiyet Değiştirme, Hapisten Kaçma ve buna benzer özel özellikler alınabilir.

Popmundo Şehirleri

Arjantin:
Buenos Aires

ABD:
New York,
Los Angeles,
Chicago,
Nashville,
Seattle

Türkiye:
Ankara,
İstanbul,
İzmir,
Antalya

Kanada:
Montreal,
Toronto

Brezilya:
Rio De Janeiro,
Sao Paulo

İspanya:
Barselona,
Madrid

Azerbaycan:
Bakü

Rusya:
Moskova

Bulgaristan:
Sofya

Çin:
Şangay

G.Afrika Cumhuriyeti:
Johannesburg

Almanya:
Berlin

Belçika:
Brüksel

İngiltere:
Londra

Avustralya:
Melbourne

Bosna Hersek:
Saraybosna

Danimarka:
Kopenhag

Norveç:
Tromso

Filipinler:
Manila

Polonya:
Varşova

Portekiz:
Porto

Romanya:
Bükreş

İskoçya:
Glasgow

İsveç:
Stokholm

Sırbistan:
Belgrad

Singapur:
Singapur

Estonya:
Tallinn

Endonezya:
Cakarta

İtalya:
Milano
Roma

Litvanya:
Vilnius

Meksika:
Meksiko

Hollanda:
Amsterdam

Fransa:
Paris

Hırvatistan:
Dubrovnik

Finlandinya:
Helsinki

Macaristan:
Budapeşte

Japonya:
Tokyo

Ukrayna: Kiev

Müzik Türleri
Oyunda, sanatçı için seçilebilecek 17 müzik türü bulunmaktadır.

 Afrika Müziği
 Blues
 Klasik Müzik
 Country & Western
 Elektronika
 Flamenko
 Heavy Metal
 Hip Hop
 Caz
 Latin Müzik
 Modern Rock
 Pop
 Punk Rock
 R&B
 Reggae
 rock
 World Music

Oyunda en popüler Müzik türü Reggae'dir. En çok tercih edilen müzik türü ise Pop'tur.

Eski İsimler
 Popomundo
 Poplove

Oyun ilk olarak Popomundo ismi ile kurulmuş, bir süre sonra kelimenin bazı dillerde hoş olmayan anlamlara gelmesi sebebi ile yöneticiler ismi değiştirme kararı vermiştir. Yeni isim için bir isim teklif sayfası açan geliştiriciler, gelen öneriler arasından Poplove'u beğenmiş ve oyunun ismini Poplove olarak değiştirmiştir. Ancak oyuncular bu ismi beğenmemiş, anti-porn programları da siteyi adult sitesi olarak listelerine ekledikleri için erişimde sorun yaşanmıştır. Bunun üzerine tekrar Popomundo ismine dönen yöneticiler, gelen teklifler arasından Popmundo'yu beğenmişler, Popomundo'nun ikinci o'sunun atıp İspanyolca popüler dünya anlamına gelen Popmundo'yu oyunun ismi haline getirmişlerdir. Oyun içerisinde özel üyelik satın alanlar sitenin "Banner"ında  "Popomundo" yazısıyla hâlâ karşılaşmaktadır.

Dış bağlantılar
  Popmundo Wiki Sayfası
 Popmundo Facebook Sayfası
 Popmundo Resmi Sitesi

Oyun web siteleri
Rol yapma oyunları

Popmundo


Golda Meir (doğum Golda Mabovitch; 3 Mayıs 1898 - 8 Aralık 1978), İsrailli öğretmen, kibbutznik, devlet kadını, politikacı ve İsrail'in dördüncü başbakanıydı.

1898'de Kiev'de Yahudi bir ailede doğdu, 1906'da ailesiyle birlikte çocukken Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti ve orada eğitim gördü. Öğretmen olarak mezun oldu. Eşiyle tanışıp evlendikten sonra çift, 1921'de Filistin'e göç ederek bir kibbutza yerleşti. Meir, Çalışma ve Dışişleri Bakanı olarak görev yaptıktan sonra 17 Mart 1969'da İsrail başbakanlığına seçildi.

Dünyada dördüncü ve İsrail'de ofisi elinde tutan ilk ve tek kadın olarak, İsrail siyasetinde "Demir Lady" olarak nitelendirildi; bu terim daha sonra İngiltere Başbakanı Margaret Thatcher ve Hindistan Başbakanı İndira Gandhi'ye uygulandı. Eski Başbakan David Ben-Gurion, Meir'e "hükûmetin en iyi kadını" derdi—sık sık "Yahudi halkının güçlü, iradeli, düz konuşan, gri topuzlu (saçı için) büyükannesi" olarak tasvir edildi. Meir, 1973 Arap-İsrail Savaşı'ndan sonraki yıl 1974'te başbakanlıktan istifa etti. 1978'de lenfoma nedeniyle öldü.

İlk yılları

Golda Meir, 3 Mayıs 1898'de Kiev'de Yahudi bir ailede Golda Mabovitch adıyla dünyaya geldi. Annesi bayan Blume Neiditch ve babası da bir marangoz olan bay Moşe Mabovitch'ti. Meir, otobiyografisinde hatırlayabildiği en eski anılarından birinin, her an gerçekleşebilecek bir pogromun söylentilerine istinaden ön-kapıda dikilen babası olduğunu yazdı. Sheyna (1889–1972) ve Tzipke (1902–1981) adlı iki kız kardeşi ve çocukluğunda ölen beş kardeşi daha vardı. Özellikle Sheyna'ya yakındı.

Moshe Mabovitch 1903'te New York'ta iş bulmak için ayrıldı. Onun yokluğunda, ailenin geri kalanı annesinin ailesine katılmak için Pinsk'e taşındı. 1905'te Moshe, daha yüksek ücretli işler bulmak için Milwaukee, Wisconsin'd taşındı ve yerel demiryolu bakım istasyonu atölyelerinde iş buldu. Ertesi yıl, ailesini ABD'ye getirecek kadar para biriktirmişti.

Golda'nın annesi Blume Mabovitch, Milwaukee'nin kuzey tarafında bir bakkal işletti ve Golda sekiz yaşına kadar annesi malzeme temini için pazara gittiğinde mağazayı işletmekle görevlendirildi. Golda, 1906-1912 yılları arasında Dördüncü Cadde Sınıf Okulu'na (şimdiki adı Golda Meir Okulu) devam etti. Erkenden liderlik özellikleri göstermeye başlayan Golda, sınıf arkadaşlarının ders kitaplarının karşılanması için bir bağış toplama etkinliği örgütledi. Amerikan Genç Kızkardeşler Cemiyeti adından bir grup oluşturduktan sonra bir salon kiraladı ve etkinlik için halka açık bir toplantı planladı. Sınıfının birincisi olarak mezun oldu.

14 yaşındayken North Division Lisesi'nde okudu ve yarı zamanlı çalıştı. İşverenleri arasında Schuster's mağaza ve Milwaukee Halk Kütüphanesi vardı. Annesi, Golda'nın okuldan ayrılmasını ve evlenmesini istedi, ama o reddetti. Colorado, Denver'a bir tren bileti aldı ve evli kız kardeşi Sheyna Korngold ile yaşamaya gitti. Korngoldlar evlerinde entelektüel akşamlar düzenliyordu. Meir, bu akşamlarda Siyonizm, edebiyat, kadınların oy hakkı, sendikacılık ve daha fazlası üzerine tartışmalara maruz kalıyordu. Otobiyografisinde şöyle yazdı: "Gelecekteki inançlarımın oluşmasında, şekillenmesinde... Denver'daki o konuşma dolu geceler önemli bir rol oynadı. " Denver'da ayrıca daha sonraları 24 Aralık 1917'de evlendiği Morris Meyerson (ayrıca "Myerson"; 17 Aralık 1893, Chicago, Illinois, ABD - 25 Mayıs 1951, İsrail) adında bir tabela ressamıyla tanıştı.

Milwaukee'ye dönüşü, Siyonist aktivizm ve öğretmenlik

1913'te Golda, North Division Lisesi'ne geri döndü ve 1915'te mezun oldu. Oradayken, sonradan Habonim olan gençlik hareketi Zionun Genç İşçileri Young Poale Zion'nun aktif bir üyesi oldu. Mitinglerde konuşma yaptı ve Sosyalist Siyonizmi kucakladı.

1916'da ve muhtemelen 1917'nin bir kısmında Milwaukee Eyalet Öğretmen Okulu'na (şimdi Wisconsin Üniversitesi - Milwaukee ) katıldı. 1917'de Milwaukee'deki Yidiş konuşulan Halk Okulu Folks Schule'de görev aldı ve İşçi Siyonizmi'nin ideallerine daha da yaklaştı. 1913'te Morris Meyerson (Myerson) ile çıkmaya başladı. Golda, tam anlamıyla bir İşçi Siyonisti'ydi ve Morris kendini adamış bir sosyalistti. Bu süre zarfında Milwaukee Halk Kütüphanesi'nde yarı zamanlı çalıştı.

Golda ve Morris 1917'de evlendiklerinde, Filistin'e yerleşmek Golda'nın evlilik için önkoşuluydu. Golda hemen aliyah yapmak istiyordu, ancak ABD'nin Birinci Dünya Savaşı'na girmesi nedeniyle tüm transatlantik yolcu hizmetleri iptal edildiğinde planları bozuldu. Enerjilerini Poale Zion etkinliklerine yönelttiler. Düğünlerinden kısa bir süre sonra, Poale Zion için kendini Amerika Birleşik Devletleri genelinde dolaştıracak bir para toplama kampanyasına girişti. Çift, kız kardeşi Sheyna ile birlikte 1921'de Filistin'e taşındı ve bir kibbutz'a katıldı.

Meir, otobiyografisi My Life'ın 1975 baskısında şöyle dedi:  Bu sadece dini gözlem ve uygulama meselesi değil. Benim için Yahudi olmak demek ve her zaman böyle oldu, 2000 yıldan uzun bir süredir tüm acıya ve eziyete karşılık kimliğini sürdürmüş bir halkın parçası olmakla gurur duymak demek.  Kültürel olarak Yahudilikle güçlü bir şekilde özdeşleşti, ancak dini inancı ateizmdi.

Filistin Mandası'na Göç

Meir ve kocası Filistin Mandası'nda bir kibbutza katıldı. Jezreel Vadisi'ndeki Merhavia Kibbutzu'na ilk başvuruları reddedildi, ancak daha sonra kabul edildiler. Görevleri arasında badem toplama, ağaç dikme, tavuk kümeslerinde çalışma ve mutfağı işletme yer alıyordu. Liderlik yeteneklerini tanıyan kibbutz, onu Histadrut, Genel Çalışma Federasyonu'nun temsilcisi olarak seçti.

1924'te çift kibbutzdan ayrıldı ve Kudüs'e yerleşmeden önce kısa bir süre Tel Aviv'de yaşadı. Orada iki çocukları oldu, oğulları Menachem (1924-2014) ve kızları Sarah (1926-2010).

1928'de Meir, ABD'de bir elçi olarak iki yıl (1932-34) geçirmesini gerektiren Moetzet HaPoalot (Çalışan Kadınlar Konseyi) sekreteri seçildi. Çocuklar onunla birlikte gitti, ama Morris Kudüs'te kaldı. Morris ve Golda ayrı yaşlandırlar, ama asla boşanmadılar. Morris 1951'de öldü.

Histadrut faaliyetleri
1934'te Meir, Amerika Birleşik Devletleri'nden döndüğünde Histadrut'un İcra Komitesine katıldı ve Siyasi Departmanının başı olmak için rütbeleri tırmandı. Bu atama, İsrail liderliğindeki gelecekteki rolü için önemli bir eğitimdi.

Temmuz 1938'de Meir, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı Franklin D. Roosevelt tarafından Yahudi mültecilerin Nazi zulmünden kaçma sorununu tartışmaya çağırdığı Évian Konferansı'nda Filistin'den Yahudi gözlemci olarak katıldı. Davet edilen 32 ülkeden delegeler, Avrupalı Yahudilerin kötü durumundan ötürü üzüntülerini defalarca dile getirdiler, ancak mültecileri ülkelerine kabul ederek neden yardım edemeyeceklerini açıklamakla yetindiler.

Tek istisna, 100.000 mülteciyi cömert şartlarda kabul etme sözü veren Dominik Cumhuriyeti'ydi. Meir sonuçtan hayal kırıklığına uğradı ve basına, "Ölmeden önce görmeyi umduğum tek bir şey var ve bu yüzden halkımın artık sempati ifadelerine ihtiyaç duymaması gerekiyor."

Ölümü

8 Aralık 1978'de Meir, 80 yaşında Kudüs'te lenf kanserinden öldü. Meir Kudüs'teki Herzl Dağı'na gömüldü.

Ödülleri ve takdir edilmesi
1974'te Meir, Amerikalı Anneler tarafından Dünya Annesi onuruna layık görüldü. 1974'te Meir, Princeton Üniversitesi Amerikan Whigophic Derneği tarafından Seçkin Kamu Hizmeti için James Madison Ödülü'ne layık görüldü.

1975 yılında Meir, topluma ve İsrail Devletine yaptığı özel katkılardan dolayı İsrail Ödülü'ne layık görüldü.

1985'te Meir, Colorado Kadınlar Onur Listesi'ne girdi.

Mirası

Sinema ve tiyatroya yansıması

Meir'in hikâyesi birçok kurgusal tasvirin konusu olmuştur. 1977'de Anne Bancroft, William Gibson'ın Broadway oyunu Golda'da, Meir'i canlandırdı. Avustralyalı aktris Judy Davis televizyon filmi A Woman Called Golda'da (1982), Leonard Nimoy'un karşısında genç Meir'i oynadı. Ingrid Bergman aynı filmde yaşlı Meir'i canlandırdı. Oyuncu Colleen Dewhurst, Meir'i 1986 TV filmi Gideon Kılıcı'nda canlandırdı.

2003 yılında Broadway'de, Amerikalı Yahudi aktris Tovah Feldshuh,  Golda en Balkon'da onu canlandırdı, bu Gibson'un Meir'in hayatı hakkında ikinci oyunuydu. Oyun, Meir'in Yom Kippur Savaşı sırasında nükleer silah kullanmayı düşündüğünü ima ettiği için tartışmalıydı. 2005 yılında aktris Lynn Cohen, Meir'i Steven Spielberg'in Münih filminde canlandırdı .

Tovah Feldshuh, 2006 yapımı İngilizce Fransız filmi O Jerusalem'de Meir rolünü tekrar üstlendi. Meir, Márta Mészáros'un yönettiği 2009 yapımı drama filmi The Hope'da Polonyalı aktris Beata Fudalej tarafından canlandırıldı.

Anma

 Golda Meir Okulu, Milwaukee, Wisconsin
 Golda Meir Okulu, Barra da Tijuca, Rio de Janeiro, Brezilya
 Golda Meir Kütüphanesi, Wisconsin Üniversitesi - Milwaukee, Wisconsin
 Golda Meir Bulvarı, Kudüs, İsrail (ve İsrail'deki diğer çeşitli sokaklar, mahalleler ve okullar)
 Golda Meir Sahne Sanatları Merkezi - İsrail Operası ve Cameri Tiyatrosu'na ev sahipliği yapıyor, Tel Aviv
 New York'taki Golda Meir Meydanı'nda Golda Meir büstü
 Denver Metropolitan State Üniversitesi'nde Golda Meir Siyasi Liderlik Merkezi
 Golda Meir Evi, Denver, Kolorado
 Golda Meir Evi, Newton, Massachusetts

Kültürel göndermeler
İsrail'de " Golda'nın ayakkabıları" (na'alei Golda) terimi, Golda'nın tercih ettiği sağlam ortopedik ayakkabılara gönderme olmuştur. Bu ayakkabılar, kuruluşundan 1987'ye kadar İsrail Savunma Kuvvetleri'ndeki kadın askerlere de verildi.

Yayınlanmış eserleri

 Bu Bizim Gücümüzdür (1962) - Golda Meir'in topladığı makaleler
 Babamın Evi (1972)
 Hayatım (1975). Putnam, .

Ayrıca bakınız

 Évian Konferansı
 İsrail Ödülü alanların listesi

Kaynakça

Bibliyografya

Konuyla ilgili yayınlar

 Skard, Torild (2014) İktidar Kadınlarında "Golda Meir" - Dünya çapında yarım yüzyıl kadın başkanlar ve başbakanlar . Bristol: Politika Yayınları,     .
 Syrkin, Marie (1969). Golda Meir: İsrail'in Lideri . Putnam .
 Syrkin, Marie (1963). Golda Meir: Nedeni olan kadın .

Dış bağlantılar

 Golda Meir
 İsrail Dışişleri Bakanlığı'nda Golda Meir
 Meir, Golda (née Mabovitch; 1898–1978) İsrail Yahudi Ajansı'nda
 Uluslararası Kadınlar Merkezi
 The short film
 The short film
 Henry Abramson'dan Golda Meir üzerine Video Konferans
 Başbakan Golda Meir, IDF ve Savunma kuruluşu arşivlerinde sergi
 Golda Meir Kişisel El Yazmaları , Shapell El Yazması Vakfı
 Golda Meir Dağı Karmel Uluslararası Eğitim Merkezi (MCTC) - 1961'de Afrika ve Asya'da yeni ortaya çıkan eyaletlerde toplum çalışması yapan kadınların eğitimine yardımcı olmak için kuruldu

Articles with dead external links from January 2017
Articles with permanently dead external links
Bağımsızlık aktivistleri
Kadın başbakanlar
Wisconsin-Milwaukee Üniversitesinde öğrenim görenler
Yahudi asıllı Ukraynalılar
İsrail başbakanları
İsrail içişleri bakanları
İsrail dışişleri bakanları
8. dönem İsrail parlamentosu milletvekilleri
İsrail İşçi Partisi liderleri
Yahudi ateistler
Ukrayna Yahudisi asıllı İsrailliler
Rusya Yahudisi asıllı İsrailliler
Toplum ve devlete özel katkı dalında İsrail Ödülü sahipleri
İsrailli ateistler
Rus İmparatorluğu'ndan Amerika Birleşik Devletleri'ne göç edenler
Kadın dışişleri bakanları
Demokratik sosyalistler
Lenfomadan ölenler
İsrail'de kanserden ölenler
Herzl Tepesi'nde defnedilenler
Amerikalı Siyonistler
Ukrayna Yahudisi asıllı Amerikalılar
Rusya Yahudisi asıllı Amerikalılar
20. yüzyıl Amerikalı siyasetçileri
20. yüzyılda Amerikalı kadınlar
1978 yılında ölenler
1898 doğumlular
İbranice metin içeren maddeler
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar
İsrail'in büyükelçileri
Rusya büyükelçileri
Amerikalı siyasetçiler
Amerikalı kadın siyasetçiler

Golda Meir


Poggensee er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Sandesneben-Nusse i den nordvestlige del af Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Poggensee ligger omkring 35 km øst for Hamborg, 23 km syd for Lübeck, 5 kilometer nordvest for Mölln og cirka 13 km sydvest for Ratzeburg.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Herzogtum Lauenburg

Poggensee


Kenta Hasegawa (født 25. september 1965) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1989||11||2
|-
|1990||6||1
|-
|1991||0||0
|-
|1992||0||0
|-
|1993||5||0
|-
|1994||2||0
|-
|1995||3||1
|-
!Total||27||4
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Kenta Hasegawa


An Carex sardloqensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Å.E.Dahl. An Carex sardloqensis in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Greenland. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex sardloqensis


Malta millî futbol takımı, Malta Futbol Federasyonu'na bağlı olarak Malta'yı uluslararası müsabakalarda temsil eden futbol takımıdır. Kadronun büyük çoğunluğunu Afrikalı (Nijerya, Kamerun) futbolcular oluşturmaktadır.

Malta, galibiyete hasret bir takım olup Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde en son galibiyetini, 24 yıl önce İtalya'nın Milano kentinde İzlanda'yı 2-1 mağlup etmeyi başarmıştı.

Uluslararası karşılaşmalarda da en son galibiyetini Estonya'yı 1-0 yenerek elde etti. Malta tarihinin en farklı mağlubiyetini İspanya'ya karşı 12-1'lik bir skorla aldı.

Avrupa Futbol Şampiyonası elemelerinde yaptığı 70 maçta 2 galibiyet, 9 beraberlik ve 59 mağlubiyet aldı. Beraberliklerden birini Türkiye millî takımına karşı almıştır.

Turnuva Tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Avrupa Futbol Şampiyonası tarihi

UEFA Uluslar Ligi tarihi
 Yükseldi   Aynı ligde kaldı   Düştü

Malta millî futbol takımı maçları

Oyuncular

Güncel kadro
Aşağıdaki oyuncular, 16 ve 19 Haziran 2023 tarihlerinde İngiltere ve Ukrayna ile oynanacak Euro 2024 eleme maçları için çağrıldı.

Futbolcu istatistikleri

En çok millî olan oyuncular

En çok gol atan oyuncular

Kaynakça

Malta millî futbol takımı


Super Bowl XXXIX je bio završna utakmica 85. po redu sezone nacionalne lige američkog nogometa. U njoj su se sastali pobjednici NFC konferencije Philadelphia Eaglesi i pobjednici AFC konferencije New England Patriotsi. Pobijedili su Patriotsi rezultatom 24:21, te tako osvojili svoj treći naslov prvaka, drugi zaredom.

Utakmica je odigrana na Alltel Stadiumu u Jacksonvilleu u Floridi, kojem je to bilo prvo domaćinstvo Super Bowla.

Tijek utakmice

Statistika utakmice

Statistika po momčadima

Statistika po igračima

Napomena: * - broj kompletiranih dodavanja/ukupno dodavanja, ** - ukupno jardi dodavanja, *** - broj touchdownova (polaganja), **** - broj izgubljenih lopti

Izvori

2004

Super Bowl XXXIX


An Dichaea elianae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Xim.Bols.. An Dichaea elianae in nahilalakip ha genus nga Dichaea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dichaea

Dichaea elianae


5173 Stjerneborg este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
5173 Stjerneborg este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Brorfelde de Poul Jensen. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,66 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 11,8° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 5001-6000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1988
Centura de asteroizi

5173 Stjerneborg


Der Vogelschutzgebiet Ursula Island Game Refuge and Bird Sanctuary liegt 250 km südwestlich von Puerto Princesa, der Hauptstadt der Provinz Palawan, auf Ursula Island im Südwesten der Philippinen. Es wurde am 30. April 1970 mit dem Inkrafttreten des Präsidentenerlasses 14 eingerichtet.

Das Ursula Island Game Refuge and Bird Sanctuary ist ein kombiniertes Jagd- und Vogelschutzgebiet, das ca. 20 km vor der Küste der Gemeinde Brooke's Point liegt. Verwaltet wird die ca. 17,2 Hektar große Insel von der Gemeinde Bataraza. Die Vegetation auf der Insel besteht aus Flachlandregenwäldern und an der Küste liegen ausgedehnte Mangrovenwälder. Bis zum Jahr 2003 konnte die Insel von Touristen und Einheimischen besucht werden, seitdem ist Ursula Island für den Publikumsverkehr geschlossen. Die Maßnahme wurde mit der Störung der auf der Insel nistenden Brutpaare, illegalem Fischfang und dem Einschleppen invasiver Arten begründet.

Von der Avifauna ist bekannt, dass die Zebraralle (Gallirallus torquatus), das  Philippinenhuhn  (Megapodius cumingii) und die Graue Inselfruchttaube (Ducula pickeringii) auf der Insel leben. Die Bestände haben jedoch in den letzten siebzig Jahren einen starken Rückgang erlebt. Von ca. 150.000 auf der Insel lebenden Vögeln leben heute nur noch einige tausend auf der Insel. Die inzwischen auf der Insel vorkommende Gestreifte Bronzenatter (Dendralaphis caudolineatus) hatte einen dramatisch negativen Einfluss auf die Populationen der auf Ursula Island nistenden Vögel.

Siehe auch
Biodiversität der Philippinen

Weblinks
Das Ursula Island Game Refuge and Bird Sanctuary auf der Webseite des Palawan Concil for Sustainable Development

Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) auf den Philippinen
Naturpark
Palawan
Meeresschutzgebiet
Vogelschutzgebiet
Sulusee
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Asien
Tourismus (Philippinen)


La Revolución de 1932 fue
el intento de derrocar al régimen de Agustín P. Justo y su reemplazo por una Junta Revolucionaria transitoria por parte de civiles y militares pertenecientes a la Unión Cívica Radical que hacía solo dos años había sido derrocada del poder. Contaba con el apoyo de una porción importante del Ejército Argentino, encabezada por el Teniente Coronel Atilio Cattáneo y el Mayor Regino Lascano. Fracasó al ser descubierta dos días antes de su ejecución por la detonación accidental de una bomba en una casa donde había información y nombres de los rebeldes.

Antecedentes
El 6 de septiembre de 1930, un golpe militar de corte fascista encabezado por Jose Felix Uriburu derroca al presidente constitucional radical Hipólito Yrigoyen, el cual es encarcelado en la Isla Martín García.

Seis meses después del golpe se realizan elecciones provinciales de gobernadores impulsadas por Uriburu. Para su sorpresa, el 5 de abril de 1931 en la provincia de Buenos Aires gana el candidato radical Honorio Pueyrredón. El gobierno anula de inmediato las elecciones.

El 28 de septiembre de 1931 la Convención Nacional de la UCR proclama la fórmula presidencial Marcelo T. de Alvear-Adolfo Guemes, que fue prohibida por el gobierno. Como respuesta el radicalismo declaró la abstención electoral.

Poco después muchos dirigentes de la UCR son detenidos y expulsados del país. El régimen militar prohíbe que integraran listas electorales aquellos que hubiesen sido funcionarios del gobierno radical y llama a nuevas elecciones nacionales.

En esas fraudulentas condiciones el entonces jefe del Ejército, general Agustín P. Justo, gana las elecciones como candidato de una coalición política conservadora denominada la Concordancia.

Plan de la revolución
El plan de Lescano era muy ambicioso, ya que tenía a 100 oficiales en todo el país a favor de la revolución, contando además la gran cantidad de civiles y militares que se plegarían después.

Un dato anecdótico es que hasta los custodios personales del presidente Justo estaban plegados a la Revolución.

La idea consistía en deponer al Gobierno, sacar a sus líderes del país y llamar a elecciones en menos de un año. Pero, durante ese transcurso, la Junta Revolucionaria iba a tomar las siguientes medidas:

 Ordenará la requisa de todo lo necesario para alimentar, vestir y cobijar al pueblo.
 Movilizar a los desocupados para construir caminos, habitaciones y fábricas.
 Estatizar el comercio exterior.
 Extinguir la deuda externa mediante la entrega de productos nacionales.
 Prohibir la exportación de monedas, metales y piedras preciosas.
 Acordar una moratoria general de dos años para las deudas internas.
 Reforma agraria en favor del campesinado.
 Explotación colectiva de los campos de una extensión superior a mil hectáreas.
 Traslado del poder judicial a juzgados populares.
 Simplificación de la burocracia estatal.
 Estatización del petróleo.
 Dar impulso a la enseñanza y cultura, asegurando a todos el derecho al saber.
 Transferir a los trabajadores la administración de sus lugares de trabajo.
 Amnistía a los presos políticos y demolición del penal de Ushuhia.
 Establecer una escala de sueldos para la Administración Nacional.
 Revisión de las pensiones y jubilaciones concedidas.
 Suprimidas las subvenciones a la Iglesia.
 Reforma interna de las Fuerzas Armadas.
 Regulación de la actividad financiera.
 Supresión de todos los impuestos a excepción del de la tierra, el de la renta y a las herencias.
 Incautación de los soros disponibles, emisión de un empréstito interno forzoso y confiscación de bienes pertenecientes a las personas e instituciones que resulten responsables de la dictadura implantada el 6 de septiembre para solventar los gatos de la Revolución.

Motivo del fracaso

La revolución debía producirse mediante una sublevación masiva, que detuviese inmediatamente al presidente Agustín Pedro Justo y a los principales líderes del gobierno. La misma estaba prevista para el día 18 de diciembre de 1932.

El 13 de diciembre se producen varias asambleas radicales en distintos puntos de la ciudad de Buenos Aires, tales como universidades o bares, que son violentamente reprimidas por la policía montada.

Un caso emblemático es la asamblea producida en el Augusteo, donde se encontraban gran cantidad de opositores y la represión fue muy violenta. El comisario Ramírez, que era uno de los disidentes radicales, fue herido de bala en una pierna.

Durante este día, 159 personas fueron detenidas por la policía del régimen tras los serios incidentes.

Tres días después, y cuando faltaban menos de 48 h para el inicio de la revolución, en una casa de Buenos Aires donde se guardaban armas e información sobre la revolución ocurre un incidente que cambiaría radicalmente el curso de los acontecimientos.

Los radicales Pablo Perez y Raúl G. Luzuriaga habían armado una bomba artesanal para cuando estallasen los enfrentamientos, pero un error en su preparación hizo que le estallase en la mano a Luzuriaga.

El estruendo y la gravedad de la herida hizo inevitable que su escondite fuese descubierto primero por los vecinos, luego por la policía y finalmente por el gobierno, que si bien estaba llevando adelante una fuerte represión contra el radicalismo, desconocía hasta entonces el plan revolucionario.

En Rosario
Entre tanto, en Rosario (Argentina) —y tras herir al jefe del Escuadrón de Seguridad, mayor César Reyes— un grupo de civiles intentó adueñarse de la unidad de la Escuela de Cadetes, en la calle Alem 2050. En el fragor de las armas, 32 militantes radicales perdieron la vida. En el Cementerio El Salvador se hallan sus restos, en un cenotafio ad hoc. La señaléctica en la Escuela de Cadetes fue hecha desaparecer.

Respuesta oficial
Una vez al tanto de la inminente revolución, el gobierno despliega una rápida acción tendiente a desarmarla, que consistió básicamente en la persecución, bajo el estado de sitio, a todos los dirigentes y militares radicales, que fueron obligados a exiliarse o directamente asesinados, como es el caso de Lascano, muerto por los agentes del régimen en Curuzú Cuatiá.

Marcelo T. de Alvear, Honorio Pueyrredon, Carlos M. Noel y José P. Tamborini, entre muchos otros, son detenidos inmediatamente.

En un primer momento son encarcelados en el ARA Veinticinco de Mayo (C-2), para ser finalmente obligados a exiliarse en San Julián, un ignoto pueblo patagónico de menos de 2000 habitantes y de temperaturas de 15 grados bajo cero.

Al llegar dicho pueblo son recibidos como héroes por los lugarenios, muchos de ellos portando boinas blancas en sus cabezas.

A su vez, Hipólito Yrigoyen vuelve a ser trasladado a la Isla Martín García mientras que Atilio Cattáneo fue encarcelado 19 meses. Este último, años más tarde diría:

Consecuencias
El fracaso de la revolución produjo un aumento en la fuerte represión al radicalismo, que con sus principales dirigentes encarcelados o exiliados entró en una etapa de letargo, logrando Justo y la Concordancia mantenerse en el poder.

Hipólito Yrigoyen muere el 3 de julio de 1933 y para sorpresa del régimen su funeral se convierte en una manifestación multitudinaria de la cual participaron miles de personas. Con su muerte, el partido queda definitivamente en manos de Alvear, quien en 1935 decide levantar la abstención electoral.

Este hecho fue muy criticado dentro del partido. Si bien el radicalismo obtiene importantes triunfos provinciales luego de esta decisión y comienza a recuperar su poder político, el gobierno realiza fraude en las elecciones presidenciales de 1937, donde Alvear pierde con el candidato oficial Roberto M. Ortiz.

Véase también
 Revolución radical de 1905

Bibliografía y referencias

Enlaces externos

Revoluciones de Argentina
Unión Cívica Radical
Presidencia de Agustín P. Justo
Argentina en 1932

Revolución radical de 1932