Bernardo [Alberto Frey] Pinto de Almeida (Peso da Régua, 1954) é poeta e ensaísta com obra publicada em Portugal e no estrangeiro. Desde 1974 desenvolveu actividade poética, teórica, historiográfica e crítica. É investigador e professor catedrático de História e Teoria da Arte.

A partir de uma relação próxima com alguns dos principais artistas portugueses da segunda metade do século XX, elaborou aproximações críticas às respectivas obras em cumplicidade de criação, diferenciando assim o seu de outros discursos críticos.

Biografia
Nasceu a 9 de Janeiro de 1954 no Peso da Régua. Entre 1972-75 fez o Curso Superior de Cinema do Conservatório Nacional de Lisboa, e depois o de História na FLUP (1975-1979).

Viajou desde cedo, escreveu livros de poesia e ensaio. É pai de três filhos (Emília, Pedro e Mariana).

Percurso académico
Em 1982 entrou como Assistente-estagiário na Universidade do Minho, Braga, onde permaneceu até 1997 e realizou, em 1993, Provas de Doutoramento em História da Arte e da Cultura com a tese "Espaço da Representação e Lugar do Espectador" (orientação dos Professores Remo Guidieri (Sorbonne) e Artur Nobre de Gusmão (UNL)). Colaborou em vários cursos, nomeadamente com o Professor V. Aguiar e Silva. Representou a UM na Comissão instaladora do Curso de Arquitectura em Guimarães, em colaboração com a FAUP.

Em 1997 foi convidado a coordenar o Grupo (e futuro Departamento) de Ciências da Arte da Faculdade de Belas Artes da UP. Ali criou o primeiro Curso de Mestrado e integrou as Comissões Científicas de Doutoramento e Mestrados em Artes. Realizou provas para Professor Associado (1998) e Agregação (2004) sendo, desde então, Professor Catedrático em História e Teoria da Arte.

Lecionou no curso de doutoramento do Instituto de Estetica da Universidad Complutense (Madrid).

Conferencista do Museu Thyssen-Bornemisza (Madrid).

Actividade cultural
De 1973-75 colaborou em diversas publicações — o Jornal &ETC,  O Cinéfilo, O Século — com textos sobre cinema e banda desenhada. Em 1975, foi fundador, com João Botelho e Manuela Viegas, da Revista M/CINEMA (ed. A Regra do Jogo) de que saíram quatro números e, em 1978, integrou a revista de poesia Arco Íris (ed. A Regra do Jogo). Após 1980 retomou colaboração na imprensa — Jornal de Notícias, Notícias da Tarde e semanário Expresso, onde criou o Cartaz das Artes a convite de Vicente Jorge Silva e Augusto M. Seabra  e no Jornal de Letras.

A partir de 1982, desenvolveu intensa actividade crítica, de arte e literatura, na imprensa generalista e em revistas especializadas (Colóquio/Artes, Colóquio/Letras, Prelo, Arte Ibérica, Artes e Leilões, Os Meus Livros, A Ideia, Brotéria, Sur, Tabacaria (Casa Fernando pessoa), Lápiz (de que foi editor-correspondente em Portugal, entre 1989 e 2001). Escreveu ainda em outras publicações internacionais: Flash Art (Itália), Contemporanea (N.Y.), Art Press (Paris), Art Forum, Arte Y Parte (Madrid) , Exit, London Magazine, entre outras.

Fez diversas traduções em que se destacam Cinema e Ideologia de Jean Louis Commoli (M/Cinema), A Sociedade Contra o Estado, de Pierre Clastres (Afrontamento, Porto) e, mais recentemente, Prufrock e Outras Observações de T. S. Eliot (Vasco Santos Edições).

Actividade institucional e curatorial
Desenvolve actividade como crítico, historiador e curador desde que organizou, em 1984, a primeira exposição "Os Novos Primitivos - Os Grandes Plásticos" na Cooperativa Árvore, Porto, e publicou os livros "Ângelo de Sousa", IN/CM, Lisboa, 1985 e "Breve Introdução à História da Arte Portuguesa no Século XX" (ed. do Autor, bilingue, Porto, 1985) que foi distribuído, a convite de J. A. França, aos congressistas do Colóquio Internacional da AICA, realizado em Lisboa em 1986 na Fundação Calouste Gulbenkian.

Desde então organizou, como curador independente, cerca de uma centena de exposições.

Em 1986 foi curador convidado na 3º Bienal Internacional de Pontevedra, reunindo uma mostra de Arte Portuguesa Contemporânea.

Dirigiu, de 2006 a 2009, a Colecção Caminhos da Arte Portuguesa no Século XX (Editorial Caminho, Lisboa) de que se publicaram 40 volumes.

Integrou a Comissão de Compras da Fundação de Serralves (1988-1995).

Em 1994, convidado por  Antonio Franco Dominguez, integrou o patronato do MEIAC (Museo Extremeño Ibero-Americano de Arte Contemporáneo, Badajoz, Espanha), cuja Colecção de Arte Portuguesa organizou.

Entre 1995-2001 foi Director Artístico da Fundação Cupertino de Miranda (V. N. de Famalicão) onde criou o Centro de Estudos do Surrealismo (hoje Centro Português do Surrealismo), a revista Cadernos, que dirigiu, organizou a colecção Surrealista e realizou diversas exposições, até cessar funções em 2001.

Foi membro do Júri do Prémio Amadeo de Souza Cardoso em diversas edições, em representação da AICA (Fundação de Serralves, 1986 e, ao longo da década de 90 e início de 2000, no Museu de Amarante), do júri do Prémio Fundação C. Gulbenkian de História da Arte (2002). Integrou, durante as primeiras três edições, o Júri do Grande Prémio EDP de Artes Visuais.

Durante quatro edições, membro residente do Júri do Premio Union Fenosa (Coruña).

De 2006 a 2010, integrou a Administração da Fundação Museu Berardo, em representação do Estado português.

Dirige, desde 2017, a Galeria Júlio/Saul Dias da C.M. de Vila do Conde.

Realizou os documentários Da Pintura Antiga - Os Primitivos Portugueses (Produção RTP, 2011), Nadir, o Arquitecto (Museu de Chaves, 2018) e Na Floresta – Avelino Sá (produção Galeria Fernando Santos, 2022).

Proferiu várias centenas de conferências em Portugal, Espanha (por exemplo, a participação no Congreso Surrealismo, em 2013, e os Pop Study Days, em 2014, no Museo Thyssen) e França e prefaciou mais de duas centenas de catálogos de exposições em galerias e museus, em Portugal e no estrangeiro.

Publicou poesia e ensaio e sobre a obra escreveram Eduardo Lourenço, Fernando Guimarães, J.-A. França, Agustina Bessa-Luís, Manuel Villaverde Cabral, José Gil, Eduardo Prado Coelho, António Tabucchi, José Bragança de Miranda, Margarida Medeiros, Maria Teresa Cruz, Osvaldo Manuel Silvestre, Rosa Maria Martelo, Carlos Vidal, António Guerreiro, António Carlos Cortez, etc.

É membro do Corpo editorial e científico da revista de teoria estética Laocoonte (Madrid), SEYTA e do Conselho Científico da Revista ARTETEORIA (FBA-UL).

Desde 1983 integra a  secção portuguesa da AICA (Associação Internacional de Críticos de Arte).

Obra poética
A sua poesia, cuja publicação se iniciou em 1981 mas se interrompeu (além de ocasionais presenças em revistas) entre 1982 e 2002, foi cedo marcada por intensa relação com as imagens.

Eduardo Lourenço: "Raros dos nossos poetas têm uma consciência tão aguda da "crise" de novo tipo como aquela que neste momento impregna a atmosfera de um tempo como o nosso e lhe confere um estatuto que ainda não tem nome." [A Ciência das Sombras]

Eduardo Prado Coelho: "Bernardo Pinto de Almeida é um corredor de fundo, e algumas das melhores páginas deste livro resultam de poemas de grande extensão que se vão estruturando numa cadência de palavras e de obsessões que acabam por envolver o leitor de um modo irrecusável." [Hotel Spleen]

Osvaldo M. Silvestre: "Há uma experiência do instante de que os poemas de Bernardo Pinto de Almeida falam, que é, num certo sentido, uma versão muito radical daquilo que nós podemos chamar "o moderno". O moderno é a experiência do instante em qualquer contexto temporal, e nesse sentido, encontramos a experiência do instante em Homero, e nos autores da antiguidade, nos autores medievais, etc. E essa experiência é sempre uma experiência da modernidade, radical enquanto experiência do tempo que foge, é-o também nos poemas do autor, e aí nota-se aquele ascendente que, para ele, creio ser bastante importante, apesar dos seus poemas não serem filiados nesse aspecto, uma certa versão da experiência surrealista."  [A Ciência das Sombras]

Rosa Maria Martelo: "Dizer que a poesia de Bernardo Pinto de Almeida produz a sugestão de ser varrida pelo vento, ou dizer que ela se abre à "voz do vento", significa afirmar que se trata de uma poesia que fala sabendo-se falada. E que dizer e ser dito são as duas faces de uma mesma dicção poética que melhor seria descrever como um dizer-se a ser dito, o que pressupõe um vínculo fortíssimo entre expressão subjectiva e apresentação do mundo, entre identidade e alteridade, uma escrita de dupla rotação na qual o intimismo não pode nunca fechar-se sobre si próprio ou criar um universo autónomo no plano do desejo ou da ficcionalização. Por mais radical e extrema que seja a busca de interioridade desenvolvida pelo sujeito – e essa busca de facto existe, por vezes até à vertigem –, sempre ela permanecerá ameaçada pela intromissão do mundo, desde logo porque este parece surgir tanto mais verdadeiramente quanto mais funda e visceral é a experiência subjectiva que faz emergir "a voz do vento", veículo de uma extensa e violenta rede de presenças." [in Revista Telhados de vidro]

Luís Quintais: "Poemas tão estreitos, afinal, como uma luz que recorta o espaço e que mais do que reclamar visibilidade, reclama e recorta a densa invisibilidade do mundo. Poemas que só podem tocar precariamente esse retábulo de objectos que se assemelham a criaturas que nos devolvem o olhar de um enigma excruciante. Talvez possamos arrancar os objectos da penumbra, mas apenas, no sentido em que tal gesto faz repor, a contrario, a opacidade de que se compõem, isto é, a sua alteridade radical. (...). As lágrimas das coisas, como as descreveu Virgílio (Eneida, I, 462), habitam esta Sicília, convocam a impermanência e o lamento a que a poesia responde, como se ela não fosse outra coisa senão um modo, também ele precário, de transfiguração dessa dura realidade do tempo que passa, do tempo que escurece o claro dia.

Uma imagem pode redimir o tempo e o desespero do tempo, essa possibilidade nunca é inteiramente descartada. Bernardo procura incessantemente essa imagem." [Sicília]

João Luís Barreto Guimarães: "Mas nunca é somente de lugares ou de rostos que os poemas falam, antes da densíssima memória cultural, histórica, geográfica, artística, literária de Bernardo Pinto de Almeida. São convocadas localidades (Nápoles, Catânia, Agrigento...), personagens históricas ou mitológicas (Mnemosine, Anaximandro, Ulisses...), pintores (Morandi, Fra Filippo Lippi, Caravaggio...), escritores (Dante, Dylan Thomas, tantos...) que informam os versos com a pertinência e a naturalidade de quem escolheu viver o tempo ideal (Kairós) no tempo actual (Kronos).

Com densidade. Para Bernardo Pinto de Almeida, a memória e a história colectivas fazem parte da viagem que começou nos livros, na arte, no estudo ainda antes de a viagem ter começado, e com os quais, diante da geografia aludida, dialoga agora, homenageando personagens e lugares com inteligência e paixão. Com sentido crítico, sim, comentando os tempos actual e antigo, mas com uma indisfarçável paixão pela beleza da matéria poética, o erotismo, "as pequenas coisas/ em que a luz/ mal chega a caber". Porque, na essência, todas aquelas referências permanecem vivas, presente e passado, moldando-se ainda mutuamente." [in Revista Ler, sobre Sicília]

António Carlos Cortez: "Bernardo Pinto de Almeida é, sem dúvida, um dos poetas mais importantes da poesia portuguesa atual. Crítico e ensaísta de enorme rigor e atento leitor da modernidade estética (os seus ensaios sobre arte são modelos de interdisciplinaridade, portas de entrada para o lermos também como autor de literatura), tem sabido, com discrição, cumprir um pessoalíssimo programa poético." [Sicília]

Prémio de Poesia do Centro Nacional de Cultura, 2003.

Poemas seus  foram  traduzidos em várias línguas: italiano, espanhol, francês, inglês, búlgaro e russo.

Pensamento crítico
Do conjunto da obra ensaística pode retirar-se um sentido condutor que permite encará-la como a tentativa de esboçar uma arqueologia da Modernidade.

Para além de estudos sobre História da Arte Portuguesa no século XX, organizados num livro central de que fez sucessivas versões e de várias  monografias — Henrique Pousão, António Dacosta, Ângelo de Sousa, Alberto Carneiro, Helena Almeida, Mário Cesariny, Nikias Skapinakis, Paula Rego ou, mais recentemente, Miguel Branco e João Jacinto, além de reflexões sobre vários artistas internacionais — a maioria da obra, com carácter simultaneamente histórico, crítico e estético, foca  os elementos constitutivos do que se designa por Modernidade: o espaço e o lugar do espectador — "O Plano de Imagem" (1996) e "A Vontade de Representação" (2006); a passagem do conceito de corpo para o de carne — "Quatro Movimentos da Pele" (2004); ou, mais recentemente, as questões do tempo e a  passagem da representação à imagem — "Imagem da Fotografia" (1996) e "Arte e Infinitude - O Contemporâneo entre a Arkhé e o Tecnológico" ( 2018).

Os ensaios têm sido objecto de atenção crítica, estando parte traduzida em Itália, Espanha e França.

Manuel Villaverde Cabral: "Há nesta reflexão original — que não se furta, antes pelo contrário, à controvérsia que está no cerne da história da arte contemporânea, a saber, o debate recorrente que nos acompanha desde o início do século XX — uma redefinição de termos. Trata-se de conceptualizar aquilo que designamos genericamente como "Modernismo" (...) O autor desta história crítica pretende, desde o começo do seu longo primeiro capítulo sobre o Modernismo, rebater a divisão convencional da história da arte portuguesa proposta outrora por José Augusto França." [Prefácio a Arte Portuguesa no Século XX]

Antonio Tabucchi: "Este livro [...] parece constituir um pequeno desafio à nossa vontade de o classificar, que mais não seja por motivos práticos: onde colocá-lo na nossa biblioteca? Filosofia? Estética? Sociologia? Literatura? E porque não entre as enciclopédias, já que, pelo menos em boa parte, ele próprio segue um critério aparentemente classificativo, como as entradas de uma petite encyclopédie portable?" [prefácio a Imagem da Fotografia]

Publicações
Poesia

 Escalas – ed. do autor, Porto, 1981
 e outros poemas – Quetzal, Lisboa, 2002
 Depois que tudo recebeu o nome de luz ou de noite – Asa, 2002
 Hotel Spleen – Quetzal, Lisboa, 2003
 Marin, &etc – Lisboa, 2003
 Segunda Pátria, &etc – Lisboa, 2005
 A Noite – Relógio d'Água, Lisboa, 2006
 Negócios em Ítaca – Relógio d'Água, Lisboa, 2012
 A Ciência das Sombras – (Poesia 1975-2006), Relógio d'Água, Lisboa, 2018
 Prufrock e outras observações – de T.S. Eliot (Versão portuguesa), V S Editor, Lisboa, 2019
 A estrada menos viajada – Sr. Teste, Lisboa, 2022
 Sicília – Relógio d'Água, Lisboa, 2022

Ensaio

 Ângelo de Sousa – IN/CM, Lisboa, 1985
 Uma breve história da Arte Portuguesa no Século XX – ed. do autor, bilingue, Porto, 1985
 Pintura Portuguesa no Século XX – Lello Editores, Porto, 1993 (2ª ed. 1996, 3ª 2003)
 Imagem da Fotografia – Assírio & Alvim, Lisboa, 1996
 O Plano de Imagem – Assírio & Alvim, Lisboa, 1996
 Henrique Pousão – Assírio & Alvim, 1999
 Transição - Cíclopes, Mutantes, Apocalípticos – Assírio e Alvim, Lisboa, 2003
 As imagens e as coisas – Campo das Letras, Porto, 2002
 O que a luz ao cair deixa nas coisas (Desenhos de Álvaro Siza) – Cooperativa Árvore, Porto, s/d
 Quatro Movimentos da Pele – Campo das Letras, Porto, 2004
 A Vontade de Representação – Campo das Letras, Porto, 2006
 Força de Imagem – O Surrealismo, Campo das Letras, Porto, 2006
 Nikias Skapinakis – Uma pintura desalinhada, Campo das Letras, Porto, 2006
 Alberto Carneiro – Lições de Coisas, Campo das Letras, Porto, 2008
 A Representação das Imagens (Noronha da Costa) – Afrontamento, Porto, 2012
 Immagine della Fotografia – Ed. italiana Jouvence, Roma, 2006. 2ª ed. Relógio D'Água (prefácio de António Tabucchi), Lisboa, 2014
 Arte Portuguesa no Século XX – Uma História Crítica, Coral Books, Porto, 2016
 Lógica da Percepção – Ângelo de Sousa, Bial, Porto, 2017
 Arte e Infinitude – O Contemporâneo entre a Arkhé e o Tecnológico, Relógio D'Água, Lisboa, 2018
 El Plano de la Imagen – Tecnos, Madrid, 2019
 Nikias Skapinakis – Paisagens, Documenta, Lisboa, 2020
 Art y Infinitud – Brumaria, Madrid, 2021
 Art et Infinitude – Mimesis, Paris, 2022
 Imagen de La Fotografia – Brumaria, Madrid, 2022
 Miguel Branco, Terra - ou os quarenta e nove degraus. (Com Emanuele Coccia). Edição Documenta, Lisboa, 2023.

Infanto-juvenil

 As Aventuras do Pato Raimundo – Assírio e Alvim, Lisboa, 2000
 O Natal do Pedro – Asa, Porto, 2002
 A Última Obra do Pintor – Quetzal, Lisboa

Prémios
Prémio de Crítica de Arte AICA/Fundação Calouste Gulbenkian, 1983

Prémio de Poesia do Centro Nacional de Cultura, 2003

Curadorias (selecção)

 Os Novos Primitivos - Os Grandes Plásticos (Cooperativa Árvore, Porto, 1984)
 Retrospectiva de Soares dos Reis (MNSR, 1987)
 Tradição e Modernidade (SNBA, Lisboa, 1987)
 Desenhos de Domingos António de Sequeira (MNSR, 1987)
 Um Olhar sobre a Arte Portuguesa Contemporânea (Fundação de Serralves, 1988)
 Há Um Minuto do Mundo que Passa (Fundação de Serralves, 1989)
 Euro-Arte (14 exposições simultâneas em Guimarães, 1990)
 Ângelo 1993 - Uma Antológica (primeira retrospectiva da obra de Ângelo de Sousa, na Fundação de Serralves, 1993)
 Colecção de Arte Portuguesa no MEIAC (Badajoz, 1994)
 Dennis Oppenheim (Fundação de Serralves, 1995)
Organizou ainda, nos anos seguintes, diversas exposições, temáticas e monográficas como

 Cruzeiro Seixas - Primeira Retrospectiva (Fundação Cupertino de Miranda, V. N. Famalicão, 1999)
 António Dacosta - O Trabalho das Nossas Mãos (Fundação Cupertino de Miranda, 1999)
 Exposição Antológica Nikias Skapinakis por ocasião do Prémio Casino da Póvoa 2006
 Exposição Antológica Alberto Carneiro por ocasião do Prémio Casino da Póvoa 2007 (Cooperativa Árvore, Porto)
 Escultura Portuguesa Contemporânea (Museu Berardo, 2007)
 Domingues Alvarez - O Modernismo no Porto - I (Fundação Cupertino de Miranda, Porto, 2015)
 Nadir Afonso - O Modernismo no Porto II (Fundação Cupertino de Miranda, Porto, 2015)
 Júlio Resende - O Modernismo no Porto III (Fundação Cupertino de Miranda, Porto, 2015)
 Isto [não] é um Ecrã - Noronha da Costa (Antológica da obra de Noronha da Costa na Fundação Medeiros e Almeida)
 Miguel Branco - Deserto, (Museu da Cidade, Lisboa, 2017)
 duas Retrospectivas de Nadir Afonso (respectivamente Museu de Chaves (2016) e Museu Municipal de Sintra (2019)
 cerca de uma dezena de mostras em torno da obra de Júlio (Centro Júlio/Saul Dias)
 Velocidade de Cruzeiro (Antológica de Cruzeiro Seixas, Centenário do nascimento, Biblioteca Nacional, Lisboa, 2021)
 Terra - ou os quarenta e nove degraus, Miguel Branco (Fundação Carmona e Costa, Lisboa, 2023)
 Volumi, Danilo Bucchi (Gaburro Gallery, Milão, 2023)

Prefaciou (selecção)

Prefaciou catálogos de  inúmeros artistas nacionais e internacionais.

Entre estes últimos destaca: Alan Davie, Alberto Giacometti, Alex Katz, Anthony Caro, Antonio Seguí, Antoni Tapiès, António Saura, Anton Lamazares, Bosco Sodí, Bruno Cecobelli, Carmen Calvo, Daniel Senise, Danilo Bucchi, Dennis Oppenheim, Eduardo Arroyo, Francisco Leiro, Hervé di Rosa, Jaume Plensa, Jorge Galindo , Julian Schnabel, Joseph Beuys, Luis Gordillo, Manolo Paz, Manolo Valdès, Miquel Barceló, Pierre Alechinski, Pierre Gonnord, Piero Pizzi Cannella, Sean Scully, Tony Cragg, Tony Tassett, Wolf Vostell

Ligações externas
Poesia

 "As mãos" e outros poemas, Lyric-Line Listen to the poet, Poema na voz de Bernardo Pinto de Almeida. Produção de áudio, Casa-Fernando Pessoa (2004)

Páginas nas editoras

 Assírio e Alvim, Bernardo Pinto de Almeida
 Relógio d'Água, Bernardo Pinto de Almeida

 Sistema Solar, Bernardo Pinto de Almeida
 Mimesis, Bernardo Pinto de Almeida

Crítica, Curadoria, Ensino

 AICA - Bernardo Pinto de Almeida
 Epifanias de lo banal, Bernardo Pinto de Almeida In Jornadas Pop, Museo Thyssen-Bornemisza. Vimeo (2016)
 Manoel de Oliveira Fotógrafo por Bernardo Pinto de Almeida. YouTube, Canal Fundação Serralves (2020-12-06)
 As escolhas dos críticos: Jannis Kounellis por Bernardo Pinto de Almeida | #MCB_Online, Museu Colecção Berardo (2018-03-24)
 Tempo e Arte, por Bernardo Pinto de Almeida, Podcast, Canal da Universidade do Porto, Ciências Sociais e Humanidades (2017-06-02)
Entrevista

 Helena Pires, "O lugar da textualidade na arte: Entrevista a Bernardo Pinto de Almeida. Revista Lusófona de Estudos Culturais, vol. 10, nº1, 2003.

Referências

Nascidos em 1954
Poetas de Portugal
Ensaístas de Portugal
Curadores de Portugal
Historiadores de Portugal
Professores da Universidade do Porto
Professores da Universidade do Minho

Bernardo Pinto de Almeida


Ram (în ) este un sat din Serbia, inclus în opștina Veliko Gradiște din districtul Braničevo. Conform recensământului din 2011, avea o populație de 258 de locuitori.

În satul Ram se află o fortăreață construită în secolul al XVI-lea de către otomani. Această cetate a fost de mult timp unul dintre centrele politice ale regiunii Braničevo.

Demografie

Evoluția istorică a populației

Repartizarea populației pe naționalități (2002)

Note

Localități din Serbia

Ram, Veliko Gradište


Midnight Club II is a 2003 racing video game developed by Rockstar San Diego and published by Rockstar Games. It is the sequel to Midnight Club: Street Racing, published for the PlayStation 2, Xbox and Microsoft Windows and first in series to feature motorcycles. Players can race through cities based on Los Angeles, Paris, and Tokyo. The game also features an online multiplayer component. It is the second game in Midnight Club franchise, followed by Midnight Club 3: DUB Edition.

Gameplay

Races (Career and Arcade) consist of a series of checkpoints, represented by columns of light. In most races, the order in which the checkpoints must be cleared is prescribed. In this case, a transparent, glowing arrow points to the next checkpoint. In a few other races, the checkpoints may be cleared in any order. In that case, the arrow spins randomly without pointing in any particular direction. It is up to the player which route to take from one checkpoint to the next. There are no artificial barriers in the game's open world environment that force the player to stay on a specific course. Any area that is drivable or jumpable in the free-roaming cruise mode between races may be used to get to the next checkpoint.

Some areas can be driven upon that are not intended for such use outside of a computer game. Examples are escalators, roofs, railways and riverbeds and many ramps. However, many areas that would be drivable in reality, for example entrances and some stairs, are fenced off with invisible barriers. In some areas, the player can jump or drop down. Using this to the player's advantage can be necessary in order to win a race. If the car falls into deep water, the damage meter goes to its maximum stage and the car is instantly totaled, the race being immediately lost.

Various details have been improved compared to its predecessor Midnight Club: Street Racing. Vehicles and cities have been developed from scratch, but many new features were added as well. 2-Wheel drive, Burnout, Weight Balance (for motorbikes) were all unique to the game. The game also features damage models. The amount of damage inflicted upon a car is indicated by both an HUD indicator and visual damage to the car. The performance of a car does not degrade with damage like some other racing games. When the damage limit of a car is exceeded, the car explodes or stalls. After a delay of a few seconds, the player can continue with an undamaged version of the same car.

Dry, hilly suburbs and congested interstates can be found throughout Los Angeles, and just like its predecessor, the city contains many landmarks, as well as numerous shortcuts and jumps. Paris is the home to cobblestone alleyways, monumental roundabouts, and the Paris Catacombs, as well as jumps across the river Seine and into alleyways. Tokyo is a city of neon-glittering avenues and tight alleyways, and contains an equal array of tourist sights and attractions.

The vehicles in Midnight Club II all resemble real-life vehicles but have subtle differences to their counterparts, such as different headlamps or tail lights. Also, most of them have aesthetical modifications commonly found in street racing and import scenes, such as spoilers, hood scoops, and body kits.

In the car selection menu, descriptions and stats of each vehicle can be seen, along with the option to choose among 4 colors. Once a car is viewed, a sound effect unique to that car is played in the background.

Each character will cruise around the city, waiting for a challenge. This excludes Moses, who helps the player begin the Career Mode, as well as the four champions who will seek the player out after all predecessors are beaten. They will talk to the player or "think loudly" during pre-race cut-scenes, during which the player can discover their motives, see the statistics of their vehicle, and learn each character's unique theme song.

Soundtrack
The album was released at E3 in 2003 as a promotional gift. It consisted of mainly techno and trance music along with rap music. The soundtrack contains 38 tracks produced by various artists. The tracks "Outrun" and "Extra Dry" were featured from the 2002 film Irreversible and produced by Thomas Bangalter.

Reception

The game was met with positive reception. Metacritic gave it a score of 85 out of 100 for the PlayStation 2 version 86 out of 100 for the Xbox version, and 81 out of 100 for the PC version.

Entertainment Weekly gave it a B+ and stated that "whether racing against the clock or attempting to beat the other drivers in checkpoint contests, memorizing the maps and finding the many shortcuts is crucial". The Village Voice gave the PS2 version a score of eight out of ten and wrote that "the only way [Rockstar] could make [the game] better would be to set it in Boston, where drunks get kicked out of the bars long after the T has shut down, flooding construction-choked highways". Maxim also gave the game a score of eight out of ten and said that "it may not boast garages bloated with the usual name-brand chick magnets you find in other racing games, but the dark racing underbelly of Midnight Club II has every bit as many thrills as the leading grease monkey autopia". Playboy gave it 75% and noted its controls as "touchy" and imprecise.

The game has sold 1.28 million copies worldwide on the PlayStation 2 version.

References

External links
 Midnight Club II official website
 Midnight Club II official website (Internet Archive)

Midnight Club games
2003 video games
PlayStation 2 games
PlayStation Network games
Xbox games
Windows games
Open-world video games
Rockstar Games games
Video games set in Los Angeles
Video games set in Tokyo
Video games set in Paris
Take-Two Interactive games
Video games developed in the United States
Street racing video games
Japan in non-Japanese culture

Midnight Club II


Müzik, insanın doğaya eklediği uyumlu seslerdir. Ses, bir doğa olayıdır. Müzik, bu doğal ve etkin olaydan bilinçli bir çalışma ve emek ile bir sanat yapıtı yaratmak, sesi bilimsel ve estetik bir temele oturtmaktır. Bütün müzik türleri için ana öğeler ritim, tonalite, dinamik ve ses rengi olarak belirtilir. Bu önemli elemanlardan anlaşılacağı gibi müzik yalnız insanın içinden yansıyan duygularla değil, bilgi ve anlayışla yaratılabilir. Müziğin bilgisine bakış, bir sanat olayını anlamamızı da sağlar. Ritim, tonalite, dinamik ve ses renginden hiçbiri, müzikte tek başına yer almaz ancak birlikte müziksel bir bütünlük yaratırlar. Değişik müzik türlerinde farklı oranlarda ağırlık taşıyabilirler. Müzik teorisi, müzik sanatını gerçekleştiren belirli kavram ve sistemlerin bir araya gelmesinden oluşur.

Müzik, bütün insan topluluklarında öyle veya böyle bir şekilde mevcut olan bir sanattır. Günümüzde (modern) müzik, kimi güncel, kimi de geçmiş dönemlerden gelen inanılmaz çok sayıda stilin bir araya gelmesiyle oluşur.

Etimoloji
Türkçe kullanımıyla müzik kelimesi esasen antik Yunanca kökenlidir, ilk kullanımı musike şeklindedir. Latinceye musica olarak geçen kelime, latin kökenli neredeyse bütün dillerde benzer şekilde kullanılmaktadır (İng. music, Alm Muzik, Fr. musique gibi). Arapçaya yine Yunanca'dan mûsîkıy olarak geçen kelime, Türkçeye de buradan aktarılarak 10.yüzyıldan bu yana musiki şeklinde kullanılmaya başlanmıştır.

Yunan mitolojisinde geçen ve esin perileri anlamına gelen muse sözcüğü, Türkçeye Musalar ya da Müz'ler olarak geçmiştir ve Türkçedeki müzik kelimesi de kökenini buradan alır (Müz'e ait, Müz'e yaraşır bir sanat anlamında). Mitolojiye göre Müz'lerin babası Zeus, annesi ise (hafıza-bellek anlamına da gelen) Mnemosyne'dir. Müz'ler, dans ederek ve şarkılar söyleyerek yaratıcı düşünceyi sunar, hastaları iyileştirir ve iç karartıcı düşünceleri uzaklaştırırlar.

Tanım
Müziğin tanımına dair çok çeşitli görüşler bulunmaktadır. Türk Dil Kurumu, Güncel Türkçe Sözlük'te müziği "Birtakım duygu ve düşünceleri belli kurallar çerçevesinde uyumlu seslerle anlatma sanatı" olarak tanımlamıştır.

Otto Karolyi, müziğin hem bir sanat hem de bir bilim olduğunu, duygusal olarak algılanışının yanı sıra akıl ile de kavranabileceğini belirtmiştir. Bu özelliği ile bireyin ve toplumun duyuş ve biliş açısından durumunu belirlediği gibi, gelişim ve değişimini de sağlayan organik bir yapıdır. Sesin en güzel şekli müzik ile dile gelir. Resim, renklerin birleşmesinden; şiir, kelimelerin kaynaşmasından nasıl oluşuyorsa; müzik de seslerin, duygu, düşünce ve heyecanımızı anlatmak üzere belli bir estetik anlayışına göre seçilip işlenmesinden oluşmaktadır.

Yılmaz Öztuna, Büyük Türk Musikisi Ansiklopedisi'nde, Musiki maddesinde, müziğin ses üzerinde kurulmuş bir sanat olduğunu belirtir.

Ali Uçan, müziği "duygu, düşünce, izlenim ve tasarımları ve başka gerçeklerin de katkısıyla belli durum, olgu ve olayları, belli bir amaç ve yöntemle, belirli bir güzellik anlayışına göre birleştirerek, biçimlendirilmiş seslerle işleyerek anlatan estetik bir bütündür. Herkesin anlayabildiği ve anlayabileceği yegane dildir. Müzik dil ve ırk fark etmeksizin direkt olarak duygulara hitap eden, etki eden bir sanat dalıdır" diyerek tanımlar.

Müzik, insanoğlunun binlerce yıldır doğayı taklit ederek, duygularını anlatma yollarından birisidir. Müziğin içerisinde doğanın kendisi, hayatın özü bulunur. Dünyanın dönüşü ve buna bağlı olarak oluşan "ritm"; bu ritme bağlı olarak duyduğumuz "ses"ler müziğin özüdür, farklı yansımasıdır. Yani müzik eşittir ses ve ritm. Ancak bu ses ritim birlikteliği matematiksel bileşenlerdir. Bunların üzerine duygu, düşünce, ifade, anlatım gibi araçlar da eklendiği zaman, müzik sanat boyutuna geçer.

Yunanlar müzik için, perilerin (mus) konuştuğu dil (ike-ika), yani "perice" (musika) olarak isimlendirdiler. Bugün dünya üzerinde bu isimlendirmeye yakın şekillerde ifade ediliyor.

Unsurları

Müziğin çok çeşitli temel unsurları, öğeleri bulunmaktadır, bunlar çeşitli yazarlar tarafından farklı şekilde ele alınmışlardır.  Mesela Otto Karolyi, müziğin üç temel öğesini ritim, ezgi ve armoni olarak belirtmektedir. Besteci Aaron Copland'a göre ise müzik dört temel unsurdan oluşur: Ritim, ezgi (melodi), armoni ve tını (ses rengi). Günümüzde müziğin bu dört temel unsuru dışında başka unsurları da olduğu belirtilmektedir.

Müzik türleri
Müzik türü ya da stili (genre), belirli bir şekil, ifade ve tekniğe göre gelişen müzik eserleri topluluğunu temsil eder. Müzik tarzı, müzik çeşidi ve benzeri birçok terim ile aynı olduğu düşünülse de müzik türü ya da stili daha geniş ve net bir terminoloji olarak karşımıza çıkmaktadır.
 Blues (soul blues, blues rock, teksas blues vb.)
 Caz (ragtime, soul caz vb.)
 Country (swing, amerikana vb.)
 Elektronik (ambient, elektro, house vb.)
 Hafif Dinletiler (lounge vb.)
 Halk (Türk halk müziği vb.)
 Hip Hop (trap, drill vb.)
 Karayip Tarzı (reggae vb.)
 Latin (bolero, flamenko, mango vb.)
 Pop (J-pop, K-pop, Türkçe Pop Arabesk Pop)
 R&B (funk, disko, soul vb.)
 Rock (punk, heavy metal vb.)
 Klasik Müzik

Müzik tarihi

Müzik tarihi, müziği kronolojik açıdan inceleyen müzikoloji ve tarihin ayrı bir alt alanıdır.

Müzik ve Teknoloji
Teknolojinin günümüze çok katkısı vardır. Birçok müzisyen bu değişimden etkilenmiştir ve teknoloji müziğe çok büyük derecede katkı sağlamıştır.

Müzik kayıt sistemleri
Son yıllarda müzik kaydı için oluşturulan stüdyolarda büyük değişimler yaşandı. İlk müzik kayıt aleti olan "phonautograph"ın patenti, 25 Mart 1857 yılında Parisli Édouard-Léon Scott de Martinville tarafından alındı. Alexander Graham Bell, 1874'te kendi "phonautograph"ı ile çıkageldi. Bu makine insan kulağının sesleri duyma yönteminin taklit edilmesiyle yapılmıştı. 1877'nin sonuna doğru, Edison, fonografı icat etti. 1886'daysa Charles Sumner Tainter ve Chichester Bell, Edison'un fonografını geliştirerek gramafonu ortaya çıkardılar. 1924'te, insanlar mekanik kayıt araçları yerine Western Electric Company'nin yeni teknolojisini kullanarak yeni kayıt cihazları yaptılar. Bunlar, sesi daha gür ve cızırtısız kaydedebiliyorlardı. Bugünlerde kullanılan manyetik kayıt, 1890'da Valdemar Pousen tarafından ortaya çıkarıldı. Telgraphone da bu yeni sistemin ilk çocuğuydu. 1930'ların sonuna doğru, çok uzun kayıtlar yapabilen ve çoğu koşulda çalışabilen "magnetophone", kayıt aletleri piyasasını etkilemiştir.

Ses depolama ortamları

İlk ortaya çıkan ses depoları, analog depolama aygıtlarıydı. İlk başta Fonograf olarak ortaya çıkmışlar ve sonra manyetik kullanılarak üretilmişlerdir. Sonra ortaya sayısal (dijital) depolar çıkmıştır. Sayısal depolama aygıtları da iki şekilde çalışıyordu: Optik ve manyetik. Bu yeni ses depoları, sadece boy küçülterek kullanım kolaylığı sağlamamış, aynı zamanda müziğin paylaşımına yardımcı olmuştur.

Terapi

Müzik terapisi, eğitimli bir terapistin, müşterilerin sağlıklarını iyileştirmelerine veya sürdürmelerine yardımcı olmak için müziği ve müziğin tüm yönlerini (fiziksel, duygusal, zihinsel, sosyal, estetik ve ruhsal) kullandığı kişilerarası bir süreçtir. Bazı durumlarda, müşterinin ihtiyaçları doğrudan müzik aracılığıyla karşılanır, bazende danışan ve terapist arasında gelişen ilişkiler yoluyla ele alınırlar. Müzik terapisi, her yaştan ve psikiyatrik bozuklukları, tıbbi problemleri, fiziksel engelleri, duyusal bozuklukları, gelişimsel engelleri, madde bağımlılığı sorunları, iletişim bozuklukları, kişilerarası sorunları ve yaşlanma dahil olmak üzere çeşitli sorunları olan bireylere uygulanır. Ayrıca öğrenmeyi geliştirmek, özgüven oluşturmak, stresi azaltmak, fiziksel egzersizi desteklemek ve sağlıkla ilgili diğer birçok aktiviteyi kolaylaştırmak için de kullanılır. Müzik terapistleri, danışanlarını şarkı söylemeye, enstrüman çalmaya, şarkı bestelemeye veya başka müzik etkinlikleri yapmaya teşvik edebilir.

10. yüzyılda filozof Fârâbî vokal müziğin dinleyicilerin duygularını ve ruhlarını nasıl harekete geçirebileceğini anlattı. Müzik uzun zamandır insanların duygularıyla başa çıkmalarına yardımcı olmak için kullanılmıştır. 17. yüzyılda, bilim adamı Robert Burton'ın Melankoli Anatomisi adlı eseri müzik ve dansın akıl hastalığı, özellikle melankoli tedavisinde kritik önemi olduğunu savundu. Müziğin "diğer birçok hastalığı kovmak için mükemmel bir güce" sahip olduğunu kaydetti ve onu "umutsuzluk ve melankoliye karşı egemen bir çare" olarak nitelendirdi. Antik Çağ'da Rodoslu bir kemancı olan Canus'un müziği "melankolik bir adamı neşelendirmek, ...sevgiliyi daha aşık, dindar bir adamı daha dindar yapmak" için kullandığına dikkat çekti.
Osmanlı İmparatorluğu'nda akıl hastalıkları müzikle tedavi ediliyordu.

Kasım 2006'da Dr. Michael J. Crawford ve meslektaşları, müzik terapisinin şizofreni hastalarına yardımcı olduğunu da keşfettiler.

Ayrıca bakınız
 Müzikalizm
 Müzikoloji

Kaynakça

Ana madde konuları

Müzik


Pánfilo (, ) fue un gramático griego del , perteneciente a la escuela de Aristarco de Samotracia.

Fue el autor de un diccionario exhaustivo, en 95 tomos, sobre palabras extranjeras o extrañas, cuya idea original se atribuye a otro gramático, Zopirio, el recopilador de los primeros cuatro tomos de la obra. El trabajo no ha llegado a nuestros días, pero un epítome realizado por Diogeniano () fue la base del diccionario de Hesiquio.

Pánfilo fue, también, una de las principales autoridades utilizadas por Ateneo en su Banquete de los eruditos. La Suda atribuye a otro Pánfilo, simplemente descrito como un "filósofo", un número de trabajos, algunos de los cuales fueron realizados, probablemente, por el propio Pánfilo el gramático.

Referencias

Bibliografía
 Schmidt, M. (1862) Allgemeine Encyclopedic, appendix to his edition of Hesychius, vol. iv.
 Westermann, A. (1848) Real-encyclopeddie.

Escritores del Antiguo Egipto
Gramáticos de la Antigua Grecia
Escritores de la Antigua Grecia del siglo I
Egipcios del siglo I
Lexicógrafos de la Antigua Grecia

Pánfilo de Alejandría


Matteo Serafini (* 21. April 1978 in Brescia) ist ein italienischer Fußballspieler, der meist im offensiven Mittelfeld zum Einsatz kommt.

Karriere

Serafini entstammt der Jugendabteilung der US Cremonese, bei der er 1996 den Sprung in den Profikader schaffte. Nachdem der Club aus der Serie B und der Serie C1 abgestiegen war, wurde er während der Saison 2000–2001 zum Stammspieler in der Serie C2. Die nächste Spielzeit verbrachte er bei der AS Livorno, mit der ihm der Aufstieg in die Serie B gelang. 2003 wurde er an die ASD Atletico Arezzo in die Serie C1 transferiert. In der Saison 2003–2004 wurde Serafini zum Stammspieler und schoss 14 Tore. Daraufhin wurde er von der AC Siena, die damals in der Serie A spielte, verpflichtet, in der Folge jedoch an Catania Calcio in der Serie B und den FC Empoli in der Serie A weiterverliehen.

Für die Spielzeit 2006–2007 wechselte Serafini zu Brescia Calcio in die Serie B. Großes Aufsehen erregte er mit seiner Leistung im Spiel vom 10. März 2007 gegen Juventus Turin, dem im Sommer 2006 der italienische Meistertitel aberkannt und der Zwangsabstieg in die zweithöchste Spielklasse verordnet worden war. Serafini gelang beim 3-1-Sieg seiner Mannschaft ein spektakulärer Hattrick gegen den amtierenden Weltmeister Gianluigi Buffon im Tor von Juventus, bestehend aus einem Heber aus großer Distanz, einem Fallrückzieher und einem Gewaltschuss aus 30 Metern Entfernung.

In den folgenden zwei Spielzeiten war Serafini für Vicenza Calcio und Piacenza Calcio in der Serie B aktiv. Seit 2009 spielt er für Aurora Pro Patria, zunächst in der Lega Pro Prima Divisione, seit 2010 in der Lega Pro Seconda Divisione.

Weblinks
 Eintrag auf aic.football.it
 Eintrag auf transfermarkt.de

Einzelnachweise

Fußballspieler (US Cremonese)
Fußballspieler (AS Livorno)
Fußballspieler (SS Arezzo)
Fußballspieler (AC Siena)
Fußballspieler (Catania SSD)
Fußballspieler (FC Empoli)
Fußballspieler (Brescia Calcio)
Fußballspieler (Vicenza Calcio)
Fußballspieler (Piacenza Calcio 1919)
Fußballspieler (Aurora Pro Patria)
Italiener
Geboren 1978
Mann

Matteo Serafini


මහාචාර්ය ජානක රුවන්පුර   (ඉංග්‍රීසි: Janaka Ruwanpura) යනු   කැනඞාව කැල්ගරි විශ්ව විද්‍යාලයයේ සැලසුම් පරිපාලන පීඨය අධ්‍යක්ෂක  වරයායි.

ජානක මොරටුව විශ්වවිද්‍යාලයයෙන්, ඇමරිකාවේ ඇරිසෝනා ජාතික විශ්වවිද්‍යාලයයෙන් හා කැනඩාවෙහි ඇල්බටා විශ්වවිද්‍යාලයයෙන් උපාධි ලබා ඇත.

මහාචාර්ය ජානක රුවන්පුර   කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
  මහාචාර්ය ජානක රුවන්පුරගේ ඉංග්‍රීසි විකිපීඩියා පිටුව

 කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු මහාචාර්ය වරුන්

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ
මහාචාර්යවරු - ශ්‍රී ලංකා

ජානක රුවන්පුර


Le musée d'État de l'architecture et de la vie populaire de Biélorussie () est un musée biélorusse sur les arts et traditions populaires. C'est un musée en plein air situé au sud-ouest de Minsk, dans le  d'.

Histoire

Galerie

Références

Liens externes

Musée d'arts et traditions populaires
Musée en plein air
Musée en Biélorussie

Musée d'État de l'architecture et de la vie populaire de Biélorussie


is a district located in Gifu Prefecture, Japan.

As of September 2020, the district has an estimated population of 26,882. The total area is 72.29 km2.

Towns and villages
Yōrō

Merger
On March 27, 2006, the town of Kamiishizu, along with the town of Sunomata from Anpachi District, merged into the city of Ōgaki.

Notes

Districts in Gifu Prefecture

Yōrō District, Gifu


{{Infobox Station de métro
| nom                  = Rodenrijs
| image                = Metrostation Berkel en Rodenrijs.JPG
| légende              = La station et l'un de ses deux accès.
| alt                  =
| pays                 = Pays-Bas
| ville                = Lansingerland
| titre subdivision    =
| subdivision          =
| titre quartier       = Village
| quartier             = Berkel en Rodenrijs
| adresse              = Asserweg 1, 3053AG Rotterda
| latitude             = 51.976111
| longitude            = 4.460556
| géolocalisation      = Rotterdam
| position             = sur un remblai
| voies                = 2
| quais                = 2
| bouches              =
| accessibilité        = oui
| zone                 =
| transit              =
| construction         =
| mise en service      =
| nom inaugural        =
| fermeture            =
| architecte           =
| artiste              =
| propriétaire         = RET
| exploitant           = RET
| code                 = Rdr
| ligne                =
| titre corresp 1      = Bus
| corresp 1            = 170 et 173
| ligne 1              =
| station précédente 1 = Berkel-Westpoldervers La Haye-Centrale
| station suivante 1   = Meijersplein<small>'vers Slinge</small>
}}
Rodenrijs est une station de la ligne E du métro de Rotterdam. Elle est située, sur l'''Asserweg, quartier  dans l'arrondissement Hillegersberg-Schiebroek, au sud de La Haye et au nord de Rotterdam au Pays-Bas.

Ancienne gare ferroviaire mise en service en 1908, elle devient une station de métro en service en 2006, dans le cadre du projet RandstadRail, elle est, depuis 2010, desservie par la ligne E du métro de Rotterdam.

Situation sur le réseau

Établie en surface, la station Rodenrijs, est située sur la ligne E du métro de Rotterdam, entre la station Berkel-Westpolder, en direction du terminus nord La Haye-Centrale, et la station Meijersplein, en direction du terminus sud Slinge.

Elle dispose des deux voies de la ligne encadrées par deux quais latéraux.

Histoire

Gare ferroviaire
La gare de Rodenrijs est mise en service le  sur la . En 1965, elle est renommée Berkel et Rodenrijs. Elle est fermée en 2006, lors de la conversion de la ligne ferroviaire en ligne de métro.

Station du métro
La station Rodenrijs est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation de la section de la  à Nootdorp. C'est l'aboutissement du projet RandstadRail de transformation de l'ancienne  en ligne de métro léger. Elle est reliée au réseau du métro de Rotterdam le , lors de l'ouverture du tunnel entre Melanchtonweg et Rotterdam-Centrale qui permet à partir de 2011 la circulation des rames de la ligne E jusqu'au terminus Slinge.

Services aux voyageurs

Accès et accueil
La station dispose de deux accès, de chaque côté des voies. Elle est équipée d'automates pour l'achat et la recharge de titres de transports. Des escaliers, escaliers mécaniques et ascenseurs, pour l'accessibilité des personnes à la mobilité réduite, pour rejoindre la station située au dessus du remblais.

Desserte
Rodenrijs est desservie par les rames de la ligne E du métro.

Intermodalité
Elle est desservie par un arrêt de bus des lignes 170 et 173. Elle dispose d'un parking pour les vélos et d'un parc relais P+R pour les véhicules.

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Rotterdam
 Ligne E du métro de Rotterdam
 Liste des stations du métro de Rotterdam
 Tramway de Rotterdam
 RandstadRail
 RET (entreprise)

Liens externes
 .
 .
 .

Station de la ligne E du métro de Rotterdam
Station de métro mise en service en 2006
Gare mise en service en 1908

Rodenrijs (métro de Rotterdam)


Hans første Honorar er en dansk stumfilm fra 1912, der er instrueret af August Blom efter manuskript af Julia Reich.

Handling

Eksterne henvisninger

Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1912

Hans første Honorar


L'Angleterre participera aux Jeux du Commonwealth de 2022 à Birmingham entre le 28 juillet et le 8 août 2022. Ayant participé à tous les Jeux depuis leur 1930 inauguration, ce sera la vingt-deuxième apparition de l'Angleterre (et la troisième apparition en tant que pays hôte).

À la suite de la décision de la CGF de révoquer les droits d'hébergement de Durban, Birmingham a été choisi comme candidat hôte anglais et a soumis sa candidature. Bien qu'initialement jugées non entièrement conformes, des ajustements à l'offre ont permis à la ville d'obtenir les droits d'hébergement en décembre 2017.

Administration
Le 19 septembre 2019, Commonwealth Games England a annoncé que Mark England avait été nommé chef de mission de l'équipe d'Angleterre à Birmingham. Il a rempli le même rôle pour Team GB aux Jeux olympiques d'été de 2016 et 2020 à Rio et Tokyo respectivement.

Athlètes
Voici la liste du nombre de concurrents participant aux Jeux par sport/discipline.

Badminton

En tant que pays hôte, l'Angleterre a droit à la qualification automatique pour l'épreuve par équipes mixtes (au moins 2 hommes et 2 femmes). Au total, jusqu'à 5 hommes et 5 femmes peuvent être inscrits.

Basket-ball à trois

En tant que pays hôte, l'Angleterre s'est automatiquement qualifiée pour les quatre tournois.

Beach-volley

En tant que pays hôte, l'Angleterre a droit à une qualification automatique pour les tournois masculin et féminin.

Boulingrin

Le 28 janvier 2022, Commonwealth Games England a annoncé la sélection de l'équipe de boulingrin pour concourir à Birmingham. Amy Pharaoh a participé aux Jeux du Commonwealth de 2002 à Manchester la dernière fois que l'événement a eu lieu en Angleterre et revient dans l'équipe après douze ans d'absence.

Cricket

En tant que pays hôte, l'Angleterre s'est automatiquement qualifiée pour le tournoi.

Haltérophilie

En tant que pays hôte, l'Angleterre a automatiquement qualifié 1 entrée dans chaque catégorie de poids (8 par sexe).

Hockey sur gazon

En tant que pays hôte, l'Angleterre a droit à une qualification automatique pour les tournois masculin et féminin.

Natation

Le 27 janvier 2022, l'équipe d'Angleterre a annoncé son équipe initiale de dix nageurs, dont les doubles champions de Tokyo 2020 Adam Peaty et Tom Dean.

Netball

En tant que pays hôte, l'Angleterre s'est automatiquement qualifiée pour le tournoi.

Rugby à sept

En tant que pays hôte, l'Angleterre s'est automatiquement qualifiée pour les tournois masculin et féminin.

Tennis de table

En tant que pays hôte, l'Angleterre a droit à une qualification automatique pour les épreuves par équipes masculines et féminines (3 ou 4 inscriptions par équipe). Les personnes sélectionnées peuvent également participer aux autres épreuves.

Triathlon

Le 25 janvier 2022, l'équipe d'Angleterre a annoncé son équipe initiale de quatre triathlètes, dont trois des Tokyo 2020 champions du relais mixte.

Références

Sport en Angleterre en 2022

Angleterre aux Jeux du Commonwealth de 2022


John Haywood (born Edgecombe County, North Carolina, February 23, 1755; died Raleigh, Wake County, North Carolina, November 18, 1827) was an American politician, who was the longest-serving North Carolina State Treasurer (forty years, from 1787 until his death).

Early and family life
Haywood's father was North Carolina politician, judge and patriot William Haywood (1730–79),who had married Charity Hare (of Hertford County, North Carolina), who bore nine children, including banker Sherwood Haywood. This John Haywood was named for his grandfather, another John Haywood (1685-), who was born in Barbados, arrived in North Carolina about 1730 and became active in local politics.

For many years this John Haywood and his first wife, Sarah Leigh, used their new premises to entertain official state dignitaries. Sarah gave John one son, named Leigh.

After Sarah died in 1791, John remarried, on March 9, 1798, Eliza Eagles Asaph Williams, by whom he had 12 children, including sons William Haywood, John S. Haywood, Ernest Haywood, Dr. Edmund Burke Haywood, and Dr. Fabius Haywood.

Career
Haywood began public service in 1781 as clerk of the State Senate, and held this office for five years, after which  the state legislature elected him the state Treasurer, a position he would hold forty years, until his death. Haywood also became the first Intendant of Police, or Mayor, of Raleigh, North Carolina, in 1795.

Financial scandal
In 1820 "Treasurer John," one of the most popular men in the state, was accused of "abusing his trust." The legislature promptly exonerated him following an inquiry, but an examination of the records after his death in 1827 disclosed that public funds in excess of $68,000 were, in fact, unaccounted for. That was a massive shortfall in those days – more than half the state's entire budget for the year. Haywood's heirs reimbursed the state nearly $48,000 for the missing money, but examiners shortly afterward discovered an additional shortage of almost $22,000 in Cherokee bonds, revenue from the sale of public lands in western North Carolina.

The historian William K. Boyd commented that the accounting of public funds in those days was deficient in three respects: "First, the comptroller did not have oversight of the actual money in the treasury; the auditing by the comptroller did not include all state funds; and the method of bonding the treasurer was not adequate." In 1784 a law had been enacted requiring the Treasurer to post a bond in the amount  of "one hundred thousand pounds," but an 1801 statute reduced the amount of the required bond to a sum equal to the balance of existing treasury funds, plus estimated annual revenue for the following year. It stipulated moreover that no penalty would be imposed for failure to comply with the requirement.

Although banks were operating in Raleigh and throughout North Carolina, Haywood preferred to keep the state's money in a "Public Chest" in his office, dipping into it as necessary to pay governmental and perhaps personal expenses. Since he had posted no bond from 1826 to 1827, when the shortfall was discovered in his accounts, state officials had no practical means of recovering the missing money.

They took Haywood's estate to court, but to no avail. The court held that the executor had properly dispersed all but slightly more than $7,000 of Haywood's assets. This meager sum was duly awarded to the state, minus a small amount for his widow's dower rights.

Death and legacy
When Haywood died in Raleigh in 1827, "a great procession was given in his honor and his funeral was conducted in the Presbyterian Church by Reverend Doctor McPheeters". The legislature elected his son, John S. Haywood, to succeed him as treasurer, but the son declined the office, as the magnitude of his father's malfeasance was becoming clear.
From 1797 to 1809, Haywood owned Locust Grove plantation at Ingleside, North Carolina. It was listed on the National Register of Historic Places in 1975.

When a law was passed requiring state officials to live in Raleigh, Haywood bought land bounded by New Bern, Blount, Edenton and Person Streets, and built Haywood Hall. Although it was sold to pay his debts because of the scandal noted above, it survives today. It was listed on the National Register of Historic Places in 1970, and  remains a popular venue for small groups.

Haywood County was named in his honor during his lifetime (it was created in 1808), and he also subsequently had a town named after him in Chatham County.

References

State treasurers of North Carolina
Mayors of Raleigh, North Carolina
Haywood family
1755 births
1827 deaths

John Haywood (politician)


Os rautes são um grupo étnico de nômades oficialmente reconhecidos pelo Governo do Nepal. São conhecidos pela caça de subsistência
coletam tubérculos silvestres, frutas e verduras regularmente. Para obter grãos (arroz), ferro, tecidos e joias, esculpem tigelas e caixas de madeira para trocar por mercadorias dos agricultores locais. Eles não vendem outros produtos florestai nem plantas medicinais. Os Raute não compartilham sua língua, estratégias de caça e práticas de culto a outros aldeões para manter sua pureza cultural. Atualmente, estão aceitando presentes e subsídios do governo e de organizações não governamentais regularmente.

Sua população foi estimada em cerca de 650 no Nepal pelo Censo de 2011. Sãos que vivem em pequenos assentamentos nas regiões do oeste do Nepal. A maioria foi assentada à força pelo governo do Nepal, mas há cerca de 150 que são Rautes nômades Raute, que, até 2016, ainda optavm por viver vida nômade. O governo do Nepal permitiu que eles cortassem pequenas árvores em florestas estatais necessárias para os postes na montagem de suas tendas, o que muitas vezes os coloca em atrito com a população local. s Raute deslocam-se de um lugar para outro, não passando mais de 4 a 5 meses em um local de cada vez, e muitas vezes não mais do que alguns dias, em busca de melhores fontes de água ou de aldeias onde possam vender seus produtos de madeira para alimentos básicos.

A língua raute é chamada de "Raute" na maioria dos estudos e, às vezes, de "Khamci", que significa "nossa conversa" em alguns outros estudos. Está intimamente relacionado com a língua falada por dois grupos étnicos relacionados, os Ban Raji ("Pequenos Governantes da Floresta") e Raji ("Pequenos Governantes") da mesma região (Fortier e Rastogi 2004).

Os Rautes enfatizam que desejam permanecer coletores em tempo integral e não se assimilar à população agrícola do entorno.

Princípios
O povo Raute enfatiza que sua existência contínua é baseada em três princípios:
 Permanecer nômade
 Continuando sua própria cultura nativa, língua e educação
 Restantes caçadores-coletores

Notas

Bibliografia
 Bista, Dor Bahadur 1978 Encounter with the Raute: Last Hunting Nomads of Nepal. Kailash 4(4):317-327.
 Fortier, Jana 2019 A Comparative Dictionary of Raute and Rawat: Tibeto-Burman Languages of the Central Himalayas. Cambridge, Mass.: Harvard Univ. Press.
 Fortier, Jana 2009 Kings of the Forest: The Cultural Resilience of Himalayan Hunter-Gatherers. Honolulu: Univ. of Hawai'i Press (232pp);
 Fortier, Jana 2003 Reflections on Raute Identity. Studies in Nepalese History and Society.;
 Fortier, Jana, and Kavita Rastogi 2004 Sister Languages? Comparative Phonology of Two Linguistics 21:42-52.;
 Reinhard, Johan 1974 The Raute: Notes on a Nomadic Hunting and Gathering Tribe of Nepal. Kailash, A Journal of Himalayan Studies 2(4): 233-271, Kathmandu.
 Singh, Nanda Bahadur 1997 The Endangered Raute Tribe: Ethnobiology and Biodiversity''. Kathmandu: Global Research Carrel for Ethnobiology --
 Shahu, Man Bahadur 2060 vs Bhramansil Rauteko Jatiya Pahichan ra Paribartan[Ethnic Identity and Change of nomadic Raute].Pragya105:106-114.
 Shahu, Man Bahadur 2019 Reciprocity practices of nomadic hunter-gatherer Rāute of Nepal. Hunter Gatherer Research (2018), 4, (2), 257–285.

Ligações externas
 Large collection of photographs of the Raute people
 Rautes learning to use soap, but only if paid, and secretly when the elder wasn't watching Kathmandu Post 2012
 Nepal's 2011 Census
Grupos étnicos do Nepal
Rautes
Rautes

Rautes (povo)


Viggo Forchhammer (født 25. november 1876 på Herlufsholm, død 7. oktober 1967 i København) var en dansk sangpædagog, lektor og forfatter.

Forchhammer var søn af dr.phil. Johannes Forchhammer, rektor i Aalborg, senere ved Herlufsholm. Han var bror til Johannes, Ejnar, Georg, Henni, Holger, Jørgen, Olaf og Herluf Forchhammer.
Han var fader til skuespiller og teaterdirektør Bjarne Forchhammer (1903-1970) og til dr.phil., forstander Egil Forchhammer (1906-1978).

Eksterne henvisninger

Viggo
Danskere i 1800-tallet
Danskere i 1900-tallet
Sangpædagoger fra Danmark
Personer fra Herlufsholm
Fodboldspillere fra Akademisk Boldklub
Herlovianere

Viggo Forchhammer


එක්ස් ජාලය වනාහි හිමිකාර මෘදුකාංග වැඩසටහනක් වන අතරම එය ව්‍යාප්ත පරිගණකීකරණය සඳහා නිමැවුනු මුල් කෙටුම්පතක්(Protocol) වේ. ඇපල් සමාගමෙහි ප්‍රශාඛාවක් වූ උසස් පරිගණකීකරණ සමූහය මගින් මෙම වැඩසටහන නිපදවීය.මෙම වැඩසටහනේ මූලික අභිප්‍රාය වනුයේ ජාලගතකරණ ලද පරිගණක සමූහයක් තනි කර්තව්‍යයක් සඳහා යෙදවීමයි.

මෙම වැඩසටහන මගින් ජාලකරණ පරිපාලකයින් හට පරිගණකීකරණ කළඹක් සකසා ගැනීමට අවශ්‍ය පරිසරය සකසා දෙයි. පෙර අවස්ථා වලදී භාවිතා නොවූ පරිගණකීකරණ බලශක්තිය ගණනය සඳහා යොදා ගන්නා අතරම ගණනයන්, "මැන්ඩෙල්බ්‍රොට්(Mandelbrot set)" නම් කුඩා කොටස් වලට වෙන් කොට ගැනීම ඉහත සඳහන් පරිගණකීකරණ කළ‍ඹට අදාල මූලික කර්තව්‍යයයි. එක්ස් ජාල කළඹ මැක් ඕඑස් එක්ස් 10.4 සිට මැක් ඕඑස් එක්ස් 10.7 දක්වා සියලු පරිගණක වල පූර්ව ස්ථාපනයකට ලක් කොට ඇත. නමුදු මැක් ඕඑස් එක්ස් 10.8 විකාශනය තුළ එක්ස් ජාල කළඹ ස්ථාපනය කොට නොමැත. එක්ස් ජාල පාලකය නැතහොත් කාර්යය සංවිධායකය මැක් ඕඑස් සර්වරය සමග අන්තර්ගත කොට ඇති අතර අවශ්‍යය නම් ඇපල් වෙබ් අවකාශයෙන් නොමිලේ භාගත කොට ගත හැක. ඇපල් සමාගම මගින් එක්ස් ජාල පාලක‍යේ විධාන පුවරුවේ යාන්ත්‍රණය සීමා කොට ඇති අතර නියැලුම් වැඩසටහන් මුහුණතක් මගින් වඩා නවීන, පහසු මෙවලම් එම වැඩසටහන සමඟ බද්ධ කොට ඇත.

මෙම වැඩසටහන ඊට අනන්‍ය වූ මුල් කෙටුම්පතක්, පරිපාටික සටහනක් මත සේවයෙහි යොදවා අනෙකුත් ශීර්ෂයන් සමඟ සන්නිවේදන කටයුතු සිදු කරනු ලබයි. මෙම සන්නිවේදන මුල් කෙටුම්පත, කැබලි විතන්‍ය හුවමාරැ මුල් කෙටුම්පත් BEEP (Blocks Extensible Exchange Protocol) පහසුකම හා බැ‍ඳේ. එක්ස් ජාල පහසුකම සක්‍රීය කොට ඇති පරිගණක සියල්ල ස්වයංක්‍රීයව සකස් කිරීමේ කටයුත්ත සඳහා වෙන් කොට ඇති පරිගණක ගොන්නට ඇතුලත් වේ.

ආරම්භක පරිගණකය සම්පූර්ණ උපදෙස් මාළාව සකස් කිරීම සඳහා එක්ස් ජාල පාලක‍ය වෙත යොමු කරනු ලබයි. ඉන් පසුව පාලක‍ය මඟින් මෙම සම්පූර්ණ උපදෙස් මාළාව කුඩා කාර්යයන් වලට භේදනය කිරීම සිදු කරයි. එක්ස් ජාල පද්ධතියේ නිර්මාණ සැලැස්ම නිම වී ඇත්තේ එක්ස් ජාල පහසුකම සක්‍රීය කොට ඇති පරිගණක කරා දිව යන කුඩා කාර්යයන් රැගත් පැකට්ටු වලිනි. මෙම පරිගණක නැතහොත් ශීර්ෂ තමාට අදාල උපදෙස් ක්‍රියාත්මක කොට අවසාන ප්‍රතිඵලය පද්ධතිය වෙත මුදා හරී. සකස් කොට අවසාන වූ කුඩා කාර්යයන් සියල්ල එක්ස් ජාල පාලක‍ය මගින් ආකලනය කොට සමස්ථ සකස් කරන ලද සම්පූර්ණ උපදෙස් මාළාව ආරම්භක පරිගණකය වෙත ප්‍රතිදානය කරනු ලබයි.

ඇපල් සමාගම මගින් එක්ස් ජාල පද්ධතියේ ආදර්ශනයක් සිල්ලා වැඩසටහන සමඟ බෙදා හරින ලදී. සිල්ලා වැඩසටහන නෙක්ස්ට්හි ඕපන් ස්ටෙප් මෙහෙයුම් පද්ධති නියැලුම් වැඩසටහන් මුහුණත සමග බෙදා හැරින. මැක් ඕඑස් එක්ස්-එක්ස් ජාල පද්ධතියේ සේවා දායක විකාශනය, විධාන පුවරුවේ යාන්ත්‍රණය පමණක් ඇතුලත්ව නිෂ්පාදනය වූ අතරම මැක් ඕඑස් එක්ස් සර්වර්-එක්ස් ජාල විකාශනය ග්‍රාපිකරූපී පාලන පද්ධතියක් සමග නිපදවීමට ඇපල් සමාග‍ම තීර‍ණය කරන ලදී.

ඉතිහාසය

එක්ස් ජාල පද්ධතියේ සංකල්පය සිල්ලා වැඩසටහන සමග අනුරේඛණය කළ හැක. සිල්ලා වැඩසටහන ලොව ප්‍රථම   ව්‍යාප්ත පරිගණකීකරණ මෘදුකාංගය වන අතරම එය අවසාන පරිශීලක මෙහෙයුම් පද්ධතියක් සමඟ නිකුත් විය. මෙය සතුව අලස කඩතිර ආරක්ෂණ  මෝස්තර රටාවක් පැමිණි අතර එය Seti@Home සහ Distributed.net යන ව්‍යාපෘති වල භාවිතයට ගැනින. සිල්ලා වැඩසටහන 1991 දී   ComputerWorld Smithsonian Award(විද්‍යා අංශය) ජයග්‍රහණය කළේ එය සතු වූ හොඳ සැලසුම නිසාවෙනි.. ඇපල් සමාගම විසින් 1997 දී සිල්ලා අත්පත් කර ගත්තේ ඉතිරිව තිබූ නෙක්ස්ට් සමාගමද සමගිනි. එක්ස් ජාලයේ පළමු බීටා සංස්කරණය 2004 වර්ෂයේ ජනවාරි මසදී නිකුත් විය.

සමාගම් කිහිපයක් එක්ස් ජාල පද්ධතිය, අන්තර්ජාතික පරිගණක ජාල මත ක්‍රියාත්මක කොට තිබේ. එක් උදාහරණයක් ලෙස ඇපල් පර්යේෂණ ආයතනයේ විවෘත මැක් ජාලය ලොව වටා සිටින විද්‍යාඥයින් හට තම පර්යේෂණ කටයුතු සඳහා අවශ්‍ය විශාල සැකසුම් ජවය ලබා දීමට පහසුකම් සපයා ඇත. තවත් උදාහරණයක් ලෙස අභාවයට ගිය එක්ස් ජාල ස්ටැන්ෆර්ඩ්(Xgrid@Stanford) ව්‍යාපෘතිය හැඳින්විය හැක. එම ව්‍යාපෘතිය ස්ටැන්ෆර්ඩ් සරසවි‍යේ සහ ලොව වටා ජෛව රසායන ගවේෂණයන් සඳහා යොදා ගැනින.

එක්ස් ජාල පෙර නිකුතුවේ වර්ධක විකාශනය පිළිබඳ මැක් වර්ල්ඩ් සඟරාව මෙසේ ප්‍රකාශ කොට තිබිණ. "යුනික්ස් ලක්ෂණ ඔස්සේ ටයිගර් ගැන දත යුතු කරුණු 10 - එක්ස් ජාල පද්ධතිය සංකීර්ණ සජීවිකරණයන්ට හා විශාල පර්යේෂක දත්ත හසුරුවාලීමට යෝග්‍ය වේ." 2004 වර්ෂයේ එක්ස් ජාල පද්ධතිය වෙළදපොළට නිකුත් කිරීමෙන් අනතුරුව ඉන්ෆෝ වර්ල්ඩ් සඟරාව ප්‍රකාශ කොට සිටියේ "එක්ස් ජාලය අනාගත තාක්ෂණයේ පියවරක් බවයි." ඉන්ෆෝ වර්ල්ඩ් ප්‍රකා‍ශක එප්රේම් ෂාවර්ට්ස් අනාවැකි පල කළේ එක්ස් ජාලය ඇපල් සමාගමේ ව්‍යාපාර පරිගණක වෙළදපොලට විවෘත අඩිතාලමක් වනු ඇති බවයි.

ඇපල් සමාගම මැක් ඕඑස් එක්ස් 10.8(කඳුකර සිංහයා) හඳුන්වා දීමත් සමගම එක්ස් ජාලය අත්හිටුවනලද මෘදුකාංග පද්ධතියක් බවට පත් වූයේ ඒ හා සබැඳි බහු මාධ්‍ය නිෂ්පාදක වැඩසටහනටද තිත තබමිනි.

මුල් කෙටුම්පත

එක්ස් ජාල මුල් කෙටුම්පත කැබලි විතන්‍ය හුවමාරැ මුල් කෙටුම්පත යොදා ගනිමින් අනෙකුත් ශීර්ෂයන් සමඟ සන්නිවේදන කටයුතු සිදු කරනු ලබයි. පද්ධති යටිතල පහසුකම් තුන් ආකාරයක පරිගණක මුහුණත් සමඟ ඉදි වී ඇති අතර ඒවා මුල් කෙටුම්පත ඔස්සේ සන්නිවේදනය සිදු කරනු ලබයි. එක් පරිගණකයක් සේවා ග්‍රාහකයා ලෙස කටයුතු කරනු ලබන අතර එය ගණනයන්  සන්නිවේදනය සිදු කරනු ලබයි. අනෙක් පරිගණකය පාලකයා ලෙස කටයුතු කරන අතරම එය ගණනය ආරම්භ කිරීම හා වෙන් කොට තැබීම සිදු කරයි. අවසාන වශයෙන් නියෝජිත පරිගණකයන් ඔවුනට හිමි නියමිත ක්‍රියාවලි ඛණ්ඩය සකස් කිරීම සිදු කරයි.

එකම පරිගණකය හට එකම විටකදී සේවා ග්‍රාහකයා, පාලකයා, හා නියෝජිත පරිගණකයක් ලෙසටද හැසිරීමේ අවකාශ පවතී. එක්ස් ජාල මුල් කෙටුම්පත පද්ධති යටිතල පහසුකම් සපයා දෙන අතර ගණනයන් සැකසීමේ කර්තව්‍යයන් කෙරෙහි සහභාගී නොවේ. එක්ස් ජාලය ඉලක්ක කොට ඇත්තේ කාලය වැඩිපුර භාවිතා කරන, පහසුවෙන් කුඩා කොටස් වලට වෙන් කළ හැකි ගණනය කිරීම් සඳහායි. විටකදී මෙම කාර්යය "දුෂ්කර සමාන්තර කාර්යයක්" ලෙසට හැඳින්වේ. මොන්ටි කාලෝ ගණනයන්, ත්‍රිමාණ සජීවීකරණයන් හා මැන්ඩෙල්බ්‍රොට් සිතියම් මෙයට අයත් වේ.

එක්ස් ජාල මුල් කෙටුම්පත තුළදී පණිවිඩ වර්ග තුනක් එකම කළඹක් තුළ පිහිටි පරිගණක හරහා හුවමාරු කළ හැක. එම පණිවිඩ වර්ග තුන මෙසේයි.
1.ආයාචනා
2.නිවේදන
3.ප්‍රතිචාර

ප්‍රතිග්‍රාහකයා කරනු ලබන ආයාචනා සඳහා පද්ධතිය මගින් ප්‍රතිචාර දැක්විය යුතුයි. නිවේදනයන් ප්‍රතිචාර අපේක්ෂා නොකරයි. පණිවිඩ වර්ග සියල්ල, නාමිකව, වර්ගය අනුව, සහ අන්තර්ගතය විශ්ලේෂණය කිරීමෙන් හඳුනාගත හැක. සෑම පණිවිඩයක්ම කැබලි විතන්‍ය හුවමාරැ මුල් කෙටුම්පත භාව්තයෙන් අහුරා ඇති අතර එය ලැබුනු බව හිස් පණිවිඩයක් මගින් ආයාචනා පාර්ශවයට දැනුම් දෙයි.  ප්‍රතිග්‍රහණය කළ පණිවිඩය ප්‍රතිචාරයක් බලාපොරොත්තු වේ නම් හුදෙක් පණිවිඩය විසින්ම ප්‍රතිචාරය අඩංගු ස්වාධින කැබලි විතන්‍ය හුවමාරැ මුල් කෙටුම්පත් පණිවිඩයක් නිපදවයි. එක්ස් ජාල පණිවිඩ අගය යුගලයන්ගෙන් සමන්විත කෝෂ ග්‍රන්ථයක් ලෙස කේතාංකනය කරනු ලබයි. මෙම අගය යුගල කැබලි විතන්‍ය හුවමාරැ මුල් කෙටුම්පත් ජාලය හරහා යැවීමට ප්‍රථම එක්ස්.එම්.එල් භාෂාවට (XML) පරිවර්ථනය කරනු ලබයි.

නිර්මාණ ශිල්පය

එක්ස් ජාලයේ නිර්මාණ ශිල්පය කාර්යය පදනම් වූ පද්ධතියක් මත නිර්මාණය වී ඇත. එක්ස් ජාල පාලකය නියෝජිතයින් හට කාර්යය පිටත් කර හරින අතර නියෝජිතයින් පද්ධතියට ප්‍රතිචාර දක්වයි. ජාල පාලකය ක්‍රියාත්මක කරන සැබෑ පරිගණනය "කාර්යයක්" ලෙසට හැඳින්වේ. කාර්යයක් සාර්ථකව නිම කිරීමට අවශ්‍ය ගොනු(පරාමිතීන්, දත්ත ගොනු, ලැයිස්තු, ක්‍රියාත්මක කළ හැකි ගොනු හා ෂෙල් අක්ෂර) එම කාර්යය සතු වේ. එක්ස් ජාලයේ අඩංගු ගොනු සමකාලීනව, විෂමකාලීනව හෝ යම් කිසි කාර්යය ව්‍යාකූලත්වයකදී ක්‍රියාත්මක කළ හැකි විය යුතුයි. කාර්යයක් සම්පූර්ණ කිරීමෙන් පසුව එක්ස් ජාල පාලකය අදාල ග්‍රාහකයා වෙත කාර්යය පූරණය කිරීමේ හෝ අපොහොසත් වීමේ සංඥාව නිකුත් කරයි. උදාහරණයක් ලෙස ඊ මේල් පණිවුඩයක් මගින් ග්‍රාහකයා දැනුවත් කිරීම සිදු කරනු ලබයි. පද්ධතිය කාර්යය සකසන අතරතුර ග්‍රාහකයා හට ජාලයෙන් මිදිය හැක. ග්‍රාහකයා හට කාර්යයේ තත්වය විමර්ෂණය කළ හැකි අතර එක් එක් උප කාර්යයේ ප්‍රගතිය නිරීක්ෂණය කිරීමේ පහසුකම් සලසා නොමැත.

එක්ස් ජාල පාලකය, එක්ස් ජාලයේ පිහිටි නිවැරදි කෘත්‍යයකට මධ්‍යව පිහිටා ඇත. මෙම මධ්‍ය ශීර්ෂය විසින් බෙදා හැරීම, අධීක්ෂණය හා නියෝජිතයන් මත රදවා ඇති කාර්යයන් සමායෝජනය සිදු කරයි. පාලකය මත ධාවනය වන වැඩසටහන හට නියෝජිතයින්ට පවරා ඇති කාර්යයන් පැවරීම සහ නැවත පැවරීම සිදු කළ හැකියි. මෙය සිදු කිරීමට හේතුව වනුයේ තනි නියෝජිත‍යෙක් මාර්ගයෙන් සිදු විය හැකි අසමත්වීම් වලක්වාලීමයි. නියෝජිතයෙක් හට පිරිනමන කාර්යය ප්‍රමාණය සාධක දෙකක් මත රඳා පවතී.

1.එක්ස් ජාලය තුළ සිටිනා සම්පූර්ණ නියෝජිතයින් ගණන
2.එක් ශීර්ෂයක් මත ක්‍රියාත්මක වන්නා වූ සකස් කිරීම් ප්‍රමාණය

එක්ස් ජාලය තුළ සිටිනා සම්පූර්ණ නියෝජිතයින් ප්‍රමාණය, ජාල පාලකය මඟින් සිදු කරන කාර්ය විභජනනයට පූර්ව හේතු සාධක වේ. පද්ධතිය සතු නියෝජිතයින් ප්‍රමාණය විශාල නම් කාර්ය ප්‍රමාණය සම කාලීන ලෙස නියෝජිතයන් අතරේ බෙදී යන අතරම නියෝජිතයින් ප්‍රමාණය අවම මට්ටමක පවතී නම් කාර්ය සියල්ල පෙළ ගැස්විය යුතුය. එක්ස් ජාලයේ අඩංගු පරිගණකයක සැකසුම් ඒකක එකකට වඩා වැඩියෙන් නිරීක්ෂණය වේ නම්, පාලකය මගින් හඳුනාගත් එක් එක් සැකසුම් ඒකකයට වෙන් වූ කාර්ය ලබා දීම සිදු කරයි. පාලකය මඟින් සිදු කල යුතු කාර්ය ප්‍රමාණයට වඩා නියෝජිතයින් ප්‍රමාණය අඩු වූ විට ඉහත කී සංසිද්ධිය ක්‍රියාවට නැංවේ.

එක්ස් ජාලය ස්තරීකරණය වී ඇත්තේ කැබලි විතන්‍ය හුවමාරැ මුල් කෙටුම්පත සහ  [HTTP] සමඟ සැසඳිය හැකි අන්තර්ජාල ඉංජිනේරු කාර්යය බලකා(IETF) තත්වයන් යටතේ වේ. මෙහි සන්නිවේදන කටයුතු සිදු වනුයේ ද්වී බහුපත් ආකාරයට වන අතර තුල්‍යයා-තුල්‍යයා[ Peer-to-peer] ජාල අතර සිදු වන්නේ මෙම සන්නිවේදනයයි. ඒමෙන්ම කැබලි විතන්‍ය හුවමාරැ මුල් කෙටුම්පත මඟින් එක්ස්.එම්.එල් භාවිතා කොට බහු නියෝජිත පිරිසක් සමඟ එකම ජාලය තුළ සන්නිවේදනය කිරීමට අවශ්‍ය ආකෘතිය සකසනු ලැබේ.

අතුරු මුහුණත

එක්ස් ජාලය විධාන පුවරුව මඟින් පාලනය කළ හැකි අතරම එක්ස් ජාලයේ ග්‍රාපිකරූපී අතුරු මුහුණතද මැක් ඕඑස් එක්ස් සර්වරය සමඟ අඩංගු කොට 2009 මාර්තු මසදී අන්තර්ජාලයට මුදා හැරින. ග්‍රාපිකරූපී අතුරු මුහුණත එක්ස් ජාලය පරිපාලනය කිරීමේ කාර්යක්‍ෂම ක්‍රමෝපාය විය. පටන් ගැන්මේදී එක්ස් ජාලය මැක් ඕඑස් එක්ස් 10.4 සමඟ අන්තර්ගත වූ අතර ග්‍රාපිකරූපී අතුරු මුහුණත ඕඑස් එක්ස් සර්වරයට පමණක් සීමා විය. ඇපල් සමාගම ගත් මේ තීරණය නිසා එක්ස් ජාලය සමඟ ජනතාවට කටයුතු කිරීමේ ඉඩ ප්‍රස්තා සීමා සහිත තත්වයකට පත් විය. අවසානයේදී ඇපල් සමගම විසින් එම මැක් ඕඑස් එක්ස් සර්වර් පරිපාලක මෙවලම් මහජනයා හට භාවිතා කිරීම සඳහා ප්‍රකට කළේය.

ග්‍රාපිකරූපී අතුරු මුහුණත මැක් ඕඑස් එක්ස් සර්වර් නොවන පද්ධතීන් වලට අඩංගු නොවුවද විධාන පුවරුවේ xgridctl  සහ  xgrid  විධාන මඟින් සර්වර් පරිපාලක මෙවලම ජනයාට භාවිත කිරීමේ අවස්ථාව උදා විය. එක්ස් ජාල පාලක වැඩසටහන ක්‍රියාත්මකව තිබියදී වුවද එක්ස් ජාල පරිපාලක ටූලය ක්‍රියාත්මක කල හැක. විෂුවල් හබ්(Visual Hub) වැනි වැඩසටහන් අතුරු මුහුණත් මඟින් එක්ස් ජාල පාලක හැකියාවන් සක්‍රීය කොට ඇත.

තව බලන්න
 TenGrid  එක්ස් ජාල පාලනය පිලිබඳ ගැටළු සාකච්ඡා කරන විස්තරාංග ඇතුළත් විකිපතක්.
 An Xgrid Primer  gives recreational uses of Xgrid.
කොන්දෝර් ඉහල-ප්‍රතිඵල පරිගණක පද්ධතිය

යොමුව

ඇපල් ඉන්කෝපරේෂන් මෘදුකාංග
මැක් ඕඑස් එක්ස් සර්වරය
කාර්යය උපලේඛණය
කළඹ පරිගනකීකරණය
ජාලක පරිගනකීකරණය

එක්ස් ජාලය


Novakovići su naseljeno mjesto u sastavu Grada Banje Luke, Republika Srpska, BiH.

Geografski položaj

Smješteni su na lijevoj obali Vrbasa, u sjeverno-zapadnom dijelu gradskog područja Banja Luka. Novakovići su smješteni uz samu prometnicu Banja Luka - Prijedor.

Povijest

Do 1967. godine Novakovići predstavljaju selo a od tada se uključuju u urbani prostor Banje Luke. Kao selo, Novakovići se pojavljuju sredinom 18. stoljeća. Godine 1744. prostori ovog sela vode se kao dio Šargovca.

Novakovići su 1768. godine imali svega pet obiteljskih kuća. U nastanku i tijekom prošlosti, pa sve do zemljotresa 1969. godine, Novakovići su bili selo na rubu grada Banja Luke.

Od obitelji, koje u posljednje vrijeme obitavaju u Novakovićima, najstarija je obitelj Marušić, koji su došli negdje na prijelazu iz 18. u 19. stoljeće. Potom je došla obitelj Laštro, da bi se tijekom Bosanskohercegovačkog

ustanka 1875 - 1878. godine u selu pojavile obitelji Komarica.

Stanovništvo

Poznate osobe
 Msgr. Franjo Komarica, banjolučki je biskup

Izvor
 Knjiga: "Diljem zavičaja", autora fra Jurica Šalić

Naselja u Bosni i Hercegovini

Novakovići (Banja Luka, BiH)


Un Secure Access Service Edge (SASE) est un terme inventé par la société d'analystes marketing Gartner. Le SASE a été promu pour la sécurité informatique dans les réseaux étendus (WAN) en fournissant à la fois un service d'informatique en nuage directement à la source de connexion (utilisateur, appareil, agence, appareil, Internet des objets (IdO) ou emplacement de l'informatique en périphérie) plutôt qu'un centre de données. La sécurité repose sur l'identité numérique, le contexte en temps réel et les politiques de conformité de l'entreprise et de la réglementation. Une identité numérique peut être attachée à n'importe quoi, à une personne ou un appareil, à une succursale, à un service en nuage, à un logiciel d'application, à un système IdO ou à un emplacement de l'informatique en périphérie.

La pratique consistant à transporter tout le trafic WAN sur de longues distances vers un ou quelques centres de données d'entreprise pour des raisons de sécurité ajoute de la latence au réseau lorsque les utilisateurs et leurs applications sont dispersés, plutôt que sur place.

Vue d'ensemble
SASE combine SD-WAN avec des fonctions de sécurité informatique, y compris les courtiers en sécurité d'accès au nuage (CASB), les passerelles Web sécurisées (SWG), l'inspection des antivirus/logiciels malveillants, le réseau privé virtuel (VPN), le pare-feu en tant que service (FWaaS) et la prévention de la perte de données (DLP), tous fournis par un seul service cloud à la périphérie du réseau.

Les améliorations de service SASE SD-WAN peuvent inclure la priorisation du trafic, l'optimisation WAN et les backbones convergents pour améliorer la fiabilité et maximiser les performances.

Les réseaux WAN et les fonctions de sécurité sont généralement fournies sous forme de service unique aux points de présence (PDP) SASE dispersés situés le plus près possible des utilisateurs dispersés, des succursales et des services infonuagiques. Pour accéder aux services SASE, aux emplacements périphériques ou aux utilisateurs, connectez-vous au PoP disponible le plus proche. Les fournisseurs de SASE peuvent passer des contrats avec plusieurs fournisseurs de réseau de base et partenaires de peering pour offrir aux clients des performances WAN rapides et à faible latence pour les connexions PoP longue distance.

Historique
Le terme SASE a été inventé par les analystes de Gartner, Neil McDonald et Joe Skorupa, et il a été décrit dans un cycle de réseautage du 29 juillet 2019 et un rapport sur les tendances du marché et un rapport de Gartner du 30 août 2019.

La SASE est portée par l'essor des smartphones, du edge et du cloud computing dans l'entreprise au détriment du LAN et du Centre de données d'entreprise. Au fur et à mesure que les utilisateurs, les applications et les données quittent le centre de données de l'entreprise pour passer à la périphérie du nuage et du réseau, le déplacement de la sécurité et du WAN vers l' edge est également nécessaire pour réduire au minimum les problèmes de latence et de rendement.

Le modèle d'informatique en nuage vise à déléguer et à simplifier la prestation des fonctions SD-WAN et de sécurité à de multiples appareils et emplacements d'informatique de bordure. Selon Gartner, différentes fonctions de sécurité peuvent également être appliquées à différentes connexions et sessions d'une même entité, qu'il s'agisse d'applications SaaS, de réseaux social, d'applications de centres de données ou de services bancaires personnels.

L'architecture cloud bénéficie d'améliorations typiques du cloud telles que l'élasticité, la flexibilité, l'agilité, la portée mondiale et la gestion déléguée.

Caractéristiques
Les principaux éléments du SASE sont :

 Convergence du réseau WAN et des  fonctions de sécurité réseau.

 Un tissu mondial de PoPs garantissant une gamme complète de capacités WAN et de sécurité avec une latence faible, partout où se trouvent les bureaux d'affaires, les applications cloud et les utilisateurs de smartphones. Pour fournir une latence faible à n'importe quel endroit, les PoPs SASE doivent être plus nombreux et étendus que ceux offerts par les fournisseurs de cloud public typiques et les fournisseurs SASE doivent avoir des relations peering étendues.

 Services axés sur l'identité. Une identité peut être attachée à n'importe quoi, d'une personne ou d'une succursale à un appareil, une application, un service, un appareil IoT ou un emplacement informatique périphérique à la source de la connexion. L'identité est le contexte le plus significatif affectant la politique de sécurité SASE. Cependant, l'emplacement, l'heure de la journée, la position de risque/confiance du dispositif de connexion et la sensibilité de l'application et des données fourniront d'autres contextes en temps réel déterminant les services et les politiques de sécurité appliqués à et tout au long de chaque session WAN.

 Prise en charge égale de tous les bords, y compris les emplacements physiques, les centres de données en nuage, les appareils mobiles des utilisateurs et l'informatique de bordure, avec placement de toutes les capacités au PoP local plutôt qu'à l'emplacement de bordure. Les connexions Edge au PoP local peuvent varier d'un SD-WAN pour une succursale à un client VPN ou à un accès Web client pour un utilisateur mobile, à plusieurs tunnels à partir du cloud ou des connexions cloud directes à l'intérieur d'un centre de données mondial.

Le Gartner Group et d'autres font la promotion d'une architecture SASE pour l'entreprise mobile et basée sur le cloud, qui doit inclure :

 Une complexité réduite qui vient avec le modèle de nuage et un fournisseur unique pour toutes les fonctions de réseau étendu et de sécurité, vs. plusieurs appareils de sécurité de plusieurs fournisseurs à chaque emplacement. La complexité réduite provient également d'une architecture à passage unique qui décrypte le flux de trafic et l'inspecte une fois avec plusieurs moteurs de politique plutôt que d'enchaîner plusieurs services d'inspection ensemble.

 Une architecture SASE est conçue pour fournir un accès universel :, accès cohérent rapide et sécurisé à toute ressource de n'importe quelle entité à n'importe quel endroit, par opposition à un accès principalement basé sur le centre de données d'entreprise.

 La rentabilité du modèle cloud, qui permet de passer des coûts en capital initiaux à des frais d'abonnement mensuels, consolide les fournisseurs et les revendeurs et réduit le nombre d'appareils et d'agents informatiques physiques et virtuels de la succursale que le service informatique doit acheter, gérer et maintenir en interne. La réduction des coûts provient également de la délégation de la maintenance, des mises à niveau et des mises à jour matérielles au fournisseur de SASE.

 Les performances des applications et des services sont améliorées par un routage optimisé par latence, ce qui est particulièrement bénéfique pour les applications de vidéo sensible à la latence, VoIP et de collaboration. Les fournisseurs de SASE peuvent optimiser et acheminer le trafic à travers des backbones haute performance sous contrat avec les transporteurs et les partenaires peering.

 Une facilité d'utilisation : selon la mise en œuvre, le SASE est susceptible de réduire le nombre d'applications et d'agents requis pour un appareil à une seule application et offre une expérience uniforme à l'utilisateur, peu importe où il se trouve ou à quoi il accède.

 Une sécurité constante via un service cloud unique pour toutes les fonctions de sécurité WAN et les connexions WAN. La sécurité est basée sur le même ensemble de politiques, avec les mêmes fonctions de sécurité fournies par le même service cloud à n'importe quelle session d'accès, indépendamment de l'application, de l'emplacement de l'utilisateur ou de l'appareil et de la destination (cloud, application de centre de données). Une fois que le fournisseur de SASE s'adapte à une nouvelle menace, l'adaptation peut être disponible sur tous les bords.

Critiques
La critique de SASE est venue de plusieurs sources, y compris IDC et IHS Markit, comme cité par Tobias Mann en 2019. Les deux firmes d'analystes critiquent SASE comme un terme de Gartner qui n'est ni un nouveau marché, ni une nouvelle technologie, ni un nouveau produit, mais plutôt une intégration de la technologie existante avec une seule source de gestion.
Clifford Grossner d'IHS Markit critique le manque d'analyse, d'intelligence artificielle et d'apprentissage automatique dans le cadre du concept SASE et la probabilité que les entreprises ne veulent pas obtenir toutes les fonctions SD-WAN et de sécurité d'un seul fournisseur. Gartner fait valoir que l'enchaînement des services de sécurité et des fonctions SD-WAN de plusieurs fournisseurs produit « des services incohérents, une gestion médiocre et une latence élevée ».

L'analyste d'IDC, Brandon Butler, cite la position d'IDC selon laquelle SD-WAN évoluera vers SD-Branch, défini comme le déploiement et la gestion centralisés des fonctions SD-WAN et de sécurité virtualisées dans plusieurs succursales.

Néanmoins, Zscaler, Cato Networks, Infoblox et Palo Alto Networks ont introduit des offres sur le marché SASE.

Références

Sécurité du système d'information
Sécurité informatique

Secure Access Service Edge


Venera iz Berekhat Rama (prije 280.000-250.000 godina) je oblutak pronađen u Berekhat Ramu na Golanskoj visoravni. Oblutak su modificirali rani ljudi i pretpostavlja se da predstavlja ženski ljudski lik.

Opis
Predmet je iskopala i prvi opisala Naama Goren-Inbar s Instituta za arheologiju Židovskog sveučilišta u Jeruzalemu. Artefakt je kamenčić od vulkanske stijene škorije, dugačak 35 mm, širok 25 mm i debeo 21 mm. Težak je približno 10 g. Iskopan je 1981. na acheuléenskom nalazištu u mjestu Berekhat Ram, na Golanskoj visoravni. Objekt je datiran na prije 280.000-250.000.

Goren-Inbar je opisala nekoliko umjetnih utora na objektu: jedan je poprečni utor u gornjoj trećini, drugi su uzdužni utori na stranama ispod poprečnog utora. Alexander Marshack je 1997. godine mikroskopski istražio objekt. Također je opisao umjetne izmjene, uključujući poprečne i uzdužne utore koje je pronašla Goren-Inbar. Konačno, Francesco d'Errico i April Nowell ponovno su ispitali objekt koristeći usporedni pristup. Djelomično su potvrdili, dijelom ispravili nalaze Marshacka. d'Errico i Nowell također su izvijestili o gore navedenim utorima (s nekim ispravkama). Također su opisali područja mogućeg habanja na prednjoj, stražnjoj i donjoj strani predmeta.

Tumačenje
Goren-Inbar i Marshack sugerirali su da je objekt nalikovao ženskom tijelu te da su ga hominidi umjetno izmijenili kako bi naglasili njegova antropomorfna obilježja. Objekt se tada nazivao figurica, a trenutno je poznat kao Venera iz Berekhat Rama (izraz "Venera" preuzet je iz konvencionalnog naziva mnogo mlađih figurica Venere iz gornjeg paleolitika ). Ako je ova hipoteza točna, objekt bi bio najraniji primjer umjetnosti prikazivanja među poznatim arheološkim artefaktima, zajedno s Venerom iz Tan-Tana

d'Errico i Nowell potvrdili su umjetnu prirodu modifikacija objekta, ali su se suzdržali od poistovjećivanja s ljudskim tijelom. Primijetili su da utori općenito mogu imati funkcionalnu svrhu. Ipak, izjavili su da je uzdužne simetrične utore u obliku slova U (koji navodno predstavljaju "krakove") teško funkcionalno objasniti. Dakle, slično kao Goren-Inbar i Marshack, d'Errico i Nowell zalagali su se za neutilitarističku i simboličku prirodu objekta.

Izvori

Vanjske poveznice
Don Hitchcock (Don's Maps): "The Berekhat Ram Venus"
Visual-Arts-Cork.com: "Venus of Berekhat Ram"
Rock Art Network (Bradshaw Foundation): "Berekhat Ram"
James B. Harrod (OriginsNet): "Berekhat Ram"

Berekhat Ram
Paleolitik
Arheologija u Siriji
Arheologija u Izraelu

Venera iz Berekhat Rama


Jane « Janie » Allan née le  à Glasgow et morte le  à Invergloy est une mécène et activiste écossaise du mouvement des suffragettes.

Jeunesse et origines familiales
Janie Allan est née dans une famille bourgeoise de Glasgow, propriétaire de la compagnie de transport maritime Allan Line. Son grand-père, Alexander Allan, fonde la société en 1819 à Saltcoats. Dans les années 1840, il envoie Alexander Allan, le plus jeune de ses cinq fils et père de Janie Allan diriger les affaires de la compagnie à Glasgow.

Dès sa jeunesse et poussée par une sympathie familiale pour les idées socialistes, elle s'engage comme membre du Parti travailliste indépendant et fournie une assistance financière aux populations les plus pauvres de la ville. Elle publie également des articles relatifs au suffrage des femmes dans les colonnes du journal socialiste Forward.

Le mouvement des suffragettes

Le début des années 1900
En mai 1902, en tant que membre du comité exécutif de la , elle est chargée de la refonte de l'antenne locale de Glasgow qui devient à l'occasion la  (GWSAWS). En tant que soutien financier important et vice-présidente de la GWSAWS, elle intervient également au sein de la National Union of Women's Suffrage Societies (NUWSS) à partir de 1903 malgré les oppositions entre les deux associations concernant les modes de militantisme à adopter.

En 1906, Janie Allan fait partie du public qui assiste à la tournée écossaise de la militante Teresa Billington-Greig, dont l'arrestation plus tôt dans l'année pour sa participation à une manifestation à Londres a eu un écho dans l'ensemble de la Grande-Bretagne et ce en dépit du refus de la GWSAWS de lui proposer une tribune compte tenu des dissensions internes au mouvement des suffragettes. En décembre de la même année, elle assiste à une conférence d'Helen Fraser qui expose les principes militants de la toute nouvelle . En 1907, insatisfaite par les formes d'actions non-violentes de la GWSAWS qu'elle juge inefficaces, elle démissionne du comité exécutif et rejoint la WSPU, mais maintient tout de même son adhésion à la GWSAWS jusqu'en 1909.

Dans les années qui suivent, Janie Allan verse au moins  à la WSPU, soit l'équivalent de  en 2020, compte-tenu de l'inflation, à quoi il faut également ajouter une contribution financière à la  après leur séparation du WSPU. En plus de sa contribution financière, Janie Allan se distingue par un activisme militant particulièrement actif au sein des différentes instances dont elle est successivement membre.

Emprisonnement et grève de la faim

Au début du mois de mars 1912, Janie Allan participe avec plus de cent autres militantes à une manifestation de bris de vitrines dans le centre de Londres. Au moyen de grosses pierres et de marteaux cachés sous leurs jupes les suffragettes s'attaquent aux vitrines des magasins de Regent Street et de Oxford Street dans une action coordonnées. Le but de cette action visent à concentrer les efforts de la police sur les bris de vitrines, de façon que quatre autres militantes, dont Emmeline Pankhurst, puissent s'approcher suffisamment du 10 Downing Street pour pouvoir atteindre les fenêtres du bâtiments et y lancer des pierres. La méthode des bris de vitres et de machines est un mode de militantisme actif courant au  et début du , notamment dans les milieux socialistes et révolutionnaires. À la suite de cette action Janie Allan est arrêtée, jugée et condamnée à quatre mois de prison dans la Prison de Holloway, notoirement connue comme la principale prison à accueillir des suffragettes.

Son emprisonnement fait l'objet d'une large couverture médiatique et près de  de Glasgow signent une pétition pour réclamer sa libération. L'une de ses camarades, Margaret McPhun, elle-même emprisonnée à la prison de Holloway pendant deux mois en 1912 après avoir brisé une fenêtre d'un bureau gouvernemental - compose à l'occasion un poème intitulé , inclus dans l'anthologie Holloway Jingles publiée par la branche de Glasgow de la WSPU en 1912.

En prison, Janie Allan profite de sa situation sociale privilégiée pour améliorer le confort de ses codétenues en permettant la distribution de confiseries et de fruits aux autres suffragettes. Deux mois après le début de sa peine, elle barricade la porte de sa cellule qui n'est forcée que trois quarts d'heure plus tard. À la suite de cette action, elle commence une grève de la faim, une forme de protestation introduite dans le milieu des suffragettes en 1909 par Marion Dunlop. Cependant, compte-tenu du succès précèdent de Marion Dunlop, libérée pour des raisons de santé, le gouvernement britannique prône désormais une politique d'alimentation forcée des suffragettes. Janie Allan fût forcée de manger sous la contrainte pendant une semaine. L'alimentation forcée a par la suite était décrit comme un  par Emmeline Pankhurst, l'une de ses codétenues ; l'historienne spécialiste de l'histoire des femmes June Purvis la compare à une forme de viol. Plus tard, dans une lettre à une amie, Janie Allan déclare elle-même :.

Comme ses autres camarades suffragettes, elle reçoit à sa sortie la Hunger Strike Medal du fait de son emprisonnement et de sa grève de la faim.

En février 1914, l'alimentation forcée est d'usage lors de l'arrestation de la suffragette Ethel Moorhead dans la prison de Perth. Janie Allan joue alors un rôle déterminant dans la campagne contre ce mode de fonctionnement. Elle rencontre à l'occasion le commissaire médical des prisons, le docteur James Devon, pour plaider contre l'utilisation de cette méthode qu'elle considère comme pouvant « nuire définitivement à la santé des femmes ». Face au refus de prendre en considération son jugement, elle écrit en juin de la même année une lettre à l'administration pénitentiaire de la prison de Perth où elle explique que l'incendie de l'église paroissiale de Whitekirk, près d'Édimbourg, fait suite à la poursuite du traitement réservé à Ethel Moorhead. Elle déclare également que si d'autres suffragettes détenues dans la prison de Perth, à l'instar d'Arabella Scott ainsi qu'une femme du nom de Frances Gordon étaient nourries de forces, la visite royale en Écosse prévue la même année serait émaillée de manifestations « désastreuses ». Elle intervient de nouveau en juillet pour soutenir Frances Parker après son emprisonnement pour sa tentative d'incendie volontaire du Burns Cottage.

Grèves de l'impôt
Janie Allan est poursuivie en justice en 1913. En plus de son action directe pour le mouvement des suffragettes, la cour lui reproche sa participation à la Women's Tax Resistance League, qui soutient que, puisque les femmes ne peuvent pas voter et ne sont donc pas représentées au parlement, elles ne doivent pas être non plus soumises à l'impôt. De fait, elle a refusé de payer sa participation au People's Budget de 1912. Lors de son procès le , Janie Allan se défend et a fait valoir que si les femmes n'étaient pas considérées comme des "personnes" en vertu de la loi sur le droit de vote de 1884, elles ne devraient pas non plus l'être vis-à-vis de la loi sur les finances.

L'incident de St Andrews
Au début de l'année 1914, Janie Allan s'impose comme une des principales organisatrices de la Women's Social and Political Union dans l'ouest de l'Écosse. Le , elle est présente aux côtés d'Emmeline Pankhurst, la dirigeante nationale de la WSPU, qui doit prendre la parole lors d'une réunion publique dans le hall de l'université de St Andrews. Ethel Moorhead déclare à l'occasion que Janie Allan possède « une présence due à sa taille, sa beauté et sa tranquillité ».

L'événement a eu lieu alors qu'Emmeline Pankhurst vient d'être libérée de prison en vertu de la nouvelle loi dite Cat and Mouse Act, introduite par le gouvernement pour contrer les grèves de la faim des suffragettes. Conformément à cette loi, une fois que Pankhurst est rétablie, elle doit être réincarcérée.

La police de Glasgow décide de profiter de l'occasion de l'allocution publique pour procéder à son arrestation. Les militantes de la WSPU ayant anticipé cette action renforcent la sécurité d'Emmeline Pankhurst, notamment en imposant un secret strict sur ses mouvements et en érigeant une barrière de fil barbelé dissimulée sur le devant de la scène. Peu après le début du discours de Pankhurst, environ 160 policiers prennent d'assaut la salle et commencent à se diriger vers la scène. Ils sont accueillis par un barrage de chaises et de pots de fleurs lancés, et bientôt des bagarres éclatent entre les policiers et les membres du public. Pendant l'agitation, l'une des femmes présentes sort un revolver et tire plusieurs cartouches à blanc vers le plafond. La police tente alors de l'appréhender, mais elle réussit à s'enfuir. Bien qu'elle n'ait pas été identifiée avec certitude à l'époque, beaucoup ont affirmé depuis que Janie Allan était la femme au revolver. Par la suite, elle tente  pendant six mois d'obtenir une enquête publique sur le comportement de la police ce jour-là.

Vie après le militantisme
La WSPU suspend ses activités en 1914 lors du début de la Première Guerre mondiale pour participer à l'effort de guerre. Janie Allan finance alors massivement les docteures Flora Murray et Louisa Garrett Anderson qui créent le Women's Hospital Corps.

En 1923, elle préside le Women's Watch Committee, qui continue de faire rapport sur l'attitude des autorités publiques à l'égard des femmes, elle s'implique également dans le Scottish Council for Women's Trades pendant .

Janie Allan meurt le  à son domicile d'Invergloy, près de Spean Bridge dans les Highlands écossais, un mois après son 100 anniversaire.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

 .
 .

Articles connexes
 Suffragette
 Women's Social and Political Union

Liens externes
 .

Suffragette britannique
Femme féministe britannique
Membre de la Women's Social and Political Union
Récipiendaire de la Hunger Strike Medal
Droit de vote
Place des femmes en politique
Première vague féministe
Naissance en mars 1868
Naissance à Glasgow
Décès en avril 1968
Décès à 100 ans
Centenaire britannique

Janie Allan


A Aliança 8 de Março () é uma coalizão de partidos políticos e independentes no Líbano formada em 2005 que estão unidos por sua postura pró-Síria e sua oposição à Aliança 14 de Março. Foi a coalizão dominante no Líbano com o governo chefiado pelo primeiro-ministro Najib Mikati de junho de 2011 a março de 2013.

Foi originalmente formado pelo Hezbollah e pelo Movimento Amal, partidos apoiados principalmente pela população muçulmana xiita; o Movimento Marada, cristão; o Partido Comunista Líbanês e o Partido Social Nacionalista Sírio. Em 2006 ingressou, vindo da coligação governamental, o Movimento Patriótico Livre, apoiado sobretudo pela população cristã e pela ideologia reformista e que é atualmente o maior partido da coligação.

História
O nome remonta a 8 de março de 2005, quando diferentes partidos convocaram uma manifestação em massa no centro de Beirute em resposta à Revolução dos Cedros. A manifestação agradeceu a Síria por ajudar a parar a Guerra Civil Libanesa e a ajuda na estabilização do Líbano e no apoio à resistência libanesa à ocupação israelense.

Eleições legislativas de 2018
A aliança saiu vitoriosa ao reunir 76 cadeiras em 128 (60%), nas primeiras eleições legislativas desde 2009.

Partidos membros
Atualmente detém 60 dos 128 assentos no parlamento após as eleições de 2022 e é composto por:

Ver também
Relações entre Líbano e Síria

Política do Líbano
2005 no Líbano

Aliança 8 de Março


Mănăstirea "Sfântul Arhanghel Mihail" Oșani  (în greacă :  ) este o mănăstire din Grecia, parte a Patriarhiei Ecumenice de la Voden, Pella și Meglen .    Mănăstirea este dedicată miracolului Sfântului Arhanghel Mihail din Honni (του εν Χώναις θαύματος).

Geografie
Mănăstirea se află puțin deasupra satului Oșani (Archangelos) pe culmile nordice ale muntelui Paic în regiunea Meglen. Este înconjurată de o pădure de castani, nuci, mere, cireșe, cu iazuri și cascade mici. Remarcabil este micul pod peste pârâul din apropierea mănăstirii.

Istorie

Mănăstirea a fost construită în secolul al XI-lea pe locul unui vechi sanctuar păgân dedicat zeiței Artemis.  Acesta poartă numele Sf. Ioan Botezătorul și se află sub jurisdicția directă a Marii Lavra din Muntele Athos . În jurul anului 1790, pomaci și meglenoromâni din satul vecin Nânta au ars-o. A fost restaurată în 1843 și dedicată Arhanghelului Mihail. În 1888, pictorii de icoane din Crușova, Anastas Zograf și fiii săi, Vanghel și Nikola, au pictat icoanele.

Situată în regiunea Meglen, mănăstirea a devenit centrul propagandei românești din regiune. De aceea, în 1905 antarții greci au atacat mănăstirea și l-au ucis pe stareț.  Staretul mănăstirii a devenit ofițerul grec Mikhail Anagnostakos sub numele de Tatăl Hristos.  iar apoi mănăstirea a devenit centrul propagandei armate grecești . Mănăstirea a fost folosită ca baza de Georgios Kakoulidis (Michalis Dragas), Nikolaos Vlachos si Emanouil Skoundris .   Conform surselor grecești în anul 1903 mănăstirea a fost ars de către meglenoromânii musulmani din Nânta .

Între anii 1940-1989 mănăstirea a fost pustie. În 1989, Biserica Mitropolitană Voden a refăcut-o.

Biserica a fost declarată monument istoric la 30 iunie 1986.

Descriere

Din punct de vedere arhitectural, mănăstirea din 1843 este o bazilică cu trei nave cu luminator, un pronaos, o biserică de maici și un tremor de trei fețe. În interior, cele trei nave sunt împărțite în două rânduri de șase coloane, intercalate cu cadre din lemn, noroi, lut și paie. Nava centrală este arcuită, iar laturile sale au plafoane de lemn egale, înlocuite în 1996. În afara colțului nord-vest există un relief din piatră care prezintă capul unui berbec, în colțul nord-estic sunt urme de relief distrus, pe partea de vest există o cruce de relief, iar pe pasărea estică, probabil o vultur.  Există câteva fresce păstrate din 1858 și din 1896 în tremură.

În interior este un iconostas sculptat din lemn impresionant datând din 1860. Iconostasul este prezentat în patru zone consecutive. Prima zonă este aceea de douăsprezece icoane regale - Sfântul Gheorghe de Meglen, Sfântul Cosmas din Aitolian, Arhanghelul Mihail, Sfântul Ilarion de Meglen, Miracolul Arhanghelului Mihail din Honni, Fecioara Maria, Cristos, Sf. Dimitrie, Arhanghelul Mihail, care este lucrarea pictorilor de icon-Sf. Cappadocia și Sf. Gheorghe cel Nou din Iasin. Există patruzeci și șase icoane mai mici în cele două zone medii ale iconostasului și nouă în ultima zonă.  Cea mai veche icoană este din 1762.

Picturile de perete ale pictorilor din Crușova din 1888 sunt impresionante, pe când cele de pe peretele sudic sunt unice. Cele două scene cele mai remarcabile sunt inspirate de Vechiul Testament. Prima este distrugerea Ierusalimului și masacrul evreilor. O pictură cu Abimelec, dormind sub un copac, și un coș plin de smochine atârnă deasupra lui. Aceeași scenă este descrisă în Sf. Parascheva din Birislav. A doua scenă descrie pedeapsa profetului Isaia din partea regelui Zedekia. Profetul este descris cu capul în jos, confiscat de doi călăi. Scena se găsește în multe biserici de la mijlocul secolului al XIX-lea. Pe peretele de nord al navei sunt ilustrate scene din viața lui Hristos, pasiuni și mulți sfinți, în special în a treia zonă inferioară a celor patru. Pe peretele vestic se află martiriul Sfântului Rău. Scena enormă a Adormirii Maicii Domnului și a Acatistului impresionează interiorul.

Bibliografie

Note

Meglenoromâni
Românime
Românism
Mănăstiri din Grecia
Pages with unreviewed translations

Mănăstirea Oșani


SIKART er et bibliografisk opslagsværk og en database over billedkunst i Schweiz og Liechtenstein. Den er gjort offentligt tilgængelig online af Schweizerisches Institut für Kunstwissenschaft (SIK-ISEA). Der er tale om en udvidet og fortsat opdateret udgave af instituttets trykte opslagsværk Biografisches Lexikon der Schweizer Kunst fra 1998, hvori der var omkring 1.100 detaljerede biografier og omkring 12.000 kortere beskrivelser.

Indhold
SIKART udtaler selv, at databasen er rettet mod både fagfolk og det brede publikum, der er interesseret i kunst. Den indeholder biografier om professionelle kunstnere fra Schweiz og Liechtenstein, der har "arbejdet inden for genrerne maleri, tegning, gravering, skulptur, video, installationskunst, foto, performance og web-kunst", men ikke personer, der "udelukkende har arbejdet med kunsthåndværk som grafik, design, klokkestøbning, guldsmedearbejde, keramik, dokumentarfotografering osv."

Indholdet er skrevet på det sprog, som kunstneren er tættest knyttet til: fransk, italiensk eller tysk. Kunstnerne er bedømt på en skala fra 1 til 5 stjerner efter deres betydning, og bedømmelsen afgør omfanget af beskrivelsen. Som et minimum er der for en kunstner angivet navn (og eventuelle varianter), fødsels- og dødsdato, kort CV, beskrivende nøgleord, leksikon-indgang, bibliografi samt link til kunstnerens hjemmeside (hvis den findes). For kunstnere med 3 til 5 stjerner er der også biografiartiklerne på to til fire sider samt digitale reproduktioner af deres værker.

Økonomi
SIKART finansieres af den schweiziske konføderation, de schweiziske kantoner og private donatorer. Databasen kan bruges gratis af alle, men fra begyndelsen i februar 2006 havde SIK-ISEA en hensigt om på et senere tidspunkt at afkræve betaling af brugere og på den måde blive uafhængig af offentlige tilskud.

Referencer

Eksterne henvisninger
 SIKART
 SIK-ISEA

Onlineencyklopædier

SIKART


Das Haus Hohe Straße 18 ist ein denkmalgeschütztes Gebäude in der Stadt Quedlinburg in Sachsen-Anhalt.

Lage
Es befindet sich im Stadtgebiet westlich des Quedlinburger Marktplatzes und gehört zum UNESCO-Weltkulturerbe. Im Quedlinburger Denkmalverzeichnis ist es als Wohnhaus eingetragen. Unmittelbar westlich grenzt das gleichfalls denkmalgeschützte Haus Hohe Straße 19 an.

Architektur und Geschichte
Das dreigeschossige Fachwerkhaus ist ungewöhnlich schmal und umfasst nur fünf Gebinde. Das barocke Gebäude entstand 1666. Eine mit einem Beil versehene Inschrift mit den Buchstaben AS verweist auf Andreas Schröder als Baumeister. Das Fachwerk ist mit verschiedenen zeitgenössischen Verzierungen darunter Pyramidenbalkenköpfen, Füllhölzern und profilierten Brüstungsbohlen verziert.

Die Fassade des ersten Obergeschosses wurde im 18./19. Jahrhundert umgebaut.

Literatur
 Landesamt für Denkmalpflege Sachsen-Anhalt (Hrsg.): Denkmalverzeichnis Sachsen-Anhalt. Band 7: Falko Grubitzsch, unter Mitwirkung von Alois Bursy, Mathias Köhler, Winfried Korf, Sabine Oszmer, Peter Seyfried und Mario Titze: Landkreis Quedlinburg. Teilband 1: Stadt Quedlinburg. Fliegenkopf, Halle 1998, ISBN 3-910147-67-4, S. 137 f.

Einzelnachweise

Kulturdenkmal in Quedlinburg
Fachwerkhaus in Quedlinburg
Erbaut in den 1660er Jahren
Hohe Straße (Quedlinburg)

Hohe Straße 18 (Quedlinburg)


Namangan er borg í austurhluta Úsbekistan . Hún er stjórnsýslu-, efnahags- og menningarmiðstöð Namanganhéraðs. Namangan er staðsett í norðurjaðri Ferganadals, innan við 30 km frá landamærum Kirgistan. Namanganflugvöllur er við borgina.

Namangan hefur verið mikilvæg handverks- og verslunarmiðstöð í Ferganadalnum síðan á 17. öld. Margar verksmiðjur voru reistar í borginni á tímum Sovétríkjanna. Í síðari heimsstyrjöldinni fimmfaldaðist iðnaðarframleiðsla í Namangan samanborið við 1926–1927. Sem stendur er Namangan aðallega miðstöð fyrir léttan iðnað, sérstaklega í matvælaiðnaði. Skráðir íbúar borgarinnar voru 475.700 árið 2014.

Borgir í Úsbekistan
Namanganhérað

Namangan