Prens veya Hükümdar (İtalyanca özgün adı Il Principe), Floransalı yazar Niccolò Machiavelli tarafından politika hakkında yazılmış bilimsel bir incelemedir. Asıl adı "De Principatibus" (Prenslikler Hakkında) olup 1513 yılında yazılmıştır. Ancak 1532 yılına yani Machiavelli'nin ölümünden 5 yıl sonrasına kadar basılmamıştır. Yaşadığı süre boyunca yayımlanmamasına rağmen Machiavelli'nin en bilinen eseri olarak kabul edilmektedir. Ayrıca daha sonra ortaya atılan "Makyavelist düşünce" teriminin temelini oluşturmaktadır.

Kitap

Özet
Yapıtın, Floransa'da süren kargaşa sırasında yazılmasından dolayı Machiavelli, ancak "mutlak güç sahibi, kararlı bir yöneticinin" bütün sorunları aşabileceğini düşünür.

Prenste dile getirilen görüşler genellikle bir hükümdarın saltanatını nasıl ayakta tutabileceği ve hükümdarlığını nasıl daha da güçlendirebileceği üzerinedir. Machiavelli'ye göre ahlaki ilkeler her özel durumun ihtiyaçlarına tamamen teslim olmalıdır. Bu yüzden prens, gücünü koruyabilmek için gerekirse her şeyi yapmaktan çekinmemelidir. Machiavelli, bir hükümdarın asıl gücünü sevilmekten çok korkutmaktan alması gerektiğini söylerken yine de kendinden nefret ettirmemesi gerektiğini de öğütlemektedir.

Prens, açılış bölümünde çeşitli prenslikleri (yeni kurulmuş ya da babadan oğula geçmiş) yönetmeyi sağlayacak etkin yöntemleri anlatmaktadır. Floransa Aristokrasisi'nden olan Machiavelli; bir devleti ele geçirmenin, yönetmenin ve korumanın en iyi yollarını okuyucuya anlatmaktadır. Bu bakımdan Machiavelli'nin yöntemleri savaşı ve acımasızlığı telkin etmektedir.

Machiavelli, daha sonra Cesare Borgia'nın ilham kaynağı olduğu ideal prens tipinin sahip olması gereken özellikleri anlatmaktadır. Günümüzde yazılan modern liderlik metinlerinin birçoğu bu bölüme gönderme yapmaktadır. Etkili bir politik liderin özellikleri şöyle sıralanmaktadır:

 Büyük liderleri (özellikle Antik Roma'dan) kendine örnek almaya istekli olmak.
 Hükûmetin, halkın yaşam kalitesini yükseltmek için ne kadar gerekli olduğunu göstermek. (Örneğin herhangi bir birey veya kurum üzerindeki kontrollü baskıyı geçici olarak gevşetmenin neticesinde oluşacak kaos ortamının etkilerini göstermek.)
 Savaş sanatına hakim olmak.
 Var olan acımasızlığın ve ahlaksızlığın, gücü ve dengeyi koruyabilmek için gerekli olabileceğini anlamak.
 Kaba ve ahlaksız sanılmamak için dindar görünmeye çalışmak.
İspanya Kralı Ferdinand'ın dini bahane ederek İtalya'ya saldırmasını övmek.
 Gerektiği yerde öğüt ve tavsiye dinleyecek kadar erdemli olmak.

Machiavelli'nin etik ve politika arasında kurulacak bağlantıyla ilgilenmediği görülmektedir. Bu durum, çağdaşlardan tepki toplamaktadır. Machiavelli'ye göre Prens; merhametli, güvenilir, karşısındakini anlayan, dürüst ve güvenilir görünmeye çalışmalıdır. Fakat Prens'in kudreti, onun gerçekten merhametli olmasına çok az izin vermelidir.

Son bölümler, İtalya'nın o zamanki durumuyla ilgili duyulan endişeleri dile getirmektedir (İtalya'nın barbarlardan kurtarılması için teşvik edilmesi gibi).

 Okuyucunun rehberi
 Giriş ve İçindekiler
Prens, politika hakkında yazılmış en önemli kitap olarak kabul edilmektedir. İnsanlığın halleriyle ilgili beş yüz yıl önceki gözlemleri, bugün için de geçerli sayılmaktadır. Machiavelli bu kitabı, güç kazanması ve bu gücü tutması için Medici Ailesi'ne yazmıştır. Günümüzde "Prens" kelimesi, insanları tarafından sevilen görkemli bir adam olarak düşünülmektedir. Ancak, Machiavelli'in prensleri bu anlamda romantik değillerdir. Machiavelli'nin "prens"leri, gücünü korumak için sürekli savaşan kişilerdir. Prens'''te anlatılan yöntemlerin birçoğu, o zaman olduğu gibi bugün de uygulanmaktadır.

 Prenslikler (Krallıklar)
En başta Machiavelli; var olan bütün devletlerin ve idarelerin, ya prenslik ya da cumhuriyetle yönetildiğini söylemektedir. Machiavelli; Prenste sadece prenslik konusuyla ilgilenmiş, cumhuriyet kısmını diğer eserlerinden birinde (Discorsi sopra la prima deca di Tito Livio) incelemiştir. Prensliklerin ilk türünün halihazırda var olan ve babadan oğula geçen, ikinci türünün de yeni kurulmuş ya da geniş bir büyüme göstererek karma halini almış olanlar olduğunu söylemektedir.

 Babadan Oğula Geçen Prenslikler
Prenslik, hükümdarının prens olduğu servet ya da güçle elde edilen bir devlettir. Bütün prenslik türleri içinde uzun yıllar babadan oğula geçen prenslikler, geçmişte kazanılan bir aile başarısı taşıdığından yönetmesi en kolay olanıdır. Kalıtsal prensliklerde insanlar kendiliğinden prense bağlı olacaklardır. Çünkü o, geçmişten gelen bir soyu temsil etmektedir ve insanlar onun soyadına alışmıştır. Bu yüzden halk ona eğilim gösterecektir. Eğer dışarıdan bir güç tehdit ederse güç anında toparlanabilir. Çünkü insanların yöneten aileyle ortak bir geçmişi vardır.

 Hükümdarın Halk Üzerindeki İzlenimi
Yazarın kitabındaki ana düşüncesi korkulan ama nefret edilmeyen bir hükümdar olmaktır. Detaylı bir şekilde tarihsel örneklerle açıklamalara yer verdiği bu konu, ayrı bir konu başlığı altında değerlendirilmeye alınmaktadır.

"..Ve insanlar kendisini sevdiren birinden çok, kendisinden korkulan birine zarar vermeyi pek göze alamazlar..."

 Yeni Kurulmuş veya Karma Prenslikler

 Savunma ve Ordu
 Prensin Şöhreti
İtalyan yöneticilerden sonra, diğer Avrupa ülkelerine de bir düşünce akımı yaymıştır.

 Dış bağlantılar
 Il Principe at MetaLibri Digital Library.
 Il Principe '' (HTML e-book)

Siyasi kitaplar
Etik
Niccolo Machiavelli kitapları
Cesare Borgia
1532 kitapları

Prens (kitap)


Lone Fischer (født. 8. September 1988 i Egernførde, Tyskland) er en tidligere tysk håndboldspiller, som spillede for Buxtehuder SV i årene 2008 til 2021 og Tysklands kvindehåndboldlandshold fra 2012 til 2017.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Tyskland
Håndboldspillere fra Buxtehuder SV

Lone Fischer


Le chaînon Baraboo (Baraboo Range) est un massif de montagnes situé dans les comtés de Sauk et de Columbia, dans le Sud de l'État américain du Wisconsin. Il est constitué par un synclinal. Il se compose de roches métamorphiques précambriennes fortement érodées. Le chaînon est long d'environ  pour largeur variant de 8 à . La rivière Wisconsin, qui coulait jusqu'alors du nord au sud, bifurque vers l'est juste au nord du chaînon puis vers l'ouest en direction du Mississippi. L'extrémité orientale du chaînon a subi la glaciation du Wisconsin, à la différence de la moitié ouest et, par conséquent, marque la limite orientale de la  (la « zone sans dérive »).

La ville de Baraboo est située au creux du synclinal. Le chaînon a été désigné monument naturel national en 1980.

Géologie
Le chaînon est un exemple de massif de montagnes enterrée qui a été exposé par le biais de l'érosion, puis a subi à nouveau les forces d'une érosion de surface. Les roches datent jusqu'à 1,5 milliard d'années, comptant  parmi les plus anciennes roches à l'air libre en Amérique du Nord. Elles sont composées principalement de , variant du gris au rose, et de rhyolite rouge. La rivière Baraboo divise le chaînon en deux, traversant la gorge d'Upper Narrows près de Rock Springs et coule jusqu'à sa confluence avec la rivière Wisconsin en aval de Portage en passant  par les Lower Narrows. Les Baraboos sont composés de quartzite précambrien résistant (une roche métamorphique) qui a formé un vestige d'érosion, appelé monadnock, résultant en une proéminence topographique. Les montagnes peuvent s'être formées à la fin du Précambrien. Ces formations ont été enterrées par des strates de roches sédimentaires paléozoïques et sont toujours découvertes par l'érosion de roches plus tendres qui les recouvrent.

, l'élément central du Devil's Lake State Park, a été formé à partir de moraines terminales bloquant l'accès à son exutoire, créant ce qui est aujourd'hui un lac endoréique (c'est-à-dire un lac sans débouché en surface vers les océans du monde).

Notes et références

Liens externes

 Steven Dutch, Devil's Lake, consulté le 27 juillet 2007 (avec carte)
 Baraboo Range Protection Plan, Sauk County, consulté le 27 juillet 2007
 Devil's Lake State Park: Rocks and Water Through the Ages, Wisconsin Department of Natural Resources, consulté le 27 juillet 2007
 Keith Montgomery, The Baraboo Ranges and Devil's Lake Gorge: A Geologic Tour, consulté le 30 avril 2019

Baraboo
Géographie du Wisconsin
National Natural Landmark au Wisconsin
Comté de Sauk
Comté de Columbia (Wisconsin)

Chaînon Baraboo


John Gilbert (născut John Cecil Pringle; ) a fost un actor, scenarist și regizor american. El a fost celebru în epoca filmului mut și a devenit cunoscut sub numele de "The Great Lover". La apogeul carierei sale, Gilbert a rivalizat cu Rudolph Valentino, o altă vedetă a filmului mut.

Popularitatea lui Gilbert a început să scadă atunci când filmul mut a fost înlocuită cu filmul sonor. Deși Gilbert a fost menționat adesea ca unul dintre principalele exemple de actori care nu au avut succes în trecerea de la filmul mut la filmul sonor, declinul său ca vedetă de cinema a avut mai mult de-a face cu politica studiourilor și cu onorariile sale mari decât cu sunetul vocii sale pe ecran, care era clară și distinctă.

Filmografie

Referințe
 Note

 Bibliografie
 Fountain, Leatrice Gilbert (1985). Dark Star: The Untold Story of the Meteoric Rise and Fall of Legendary Silent Screen Star John Gilbert. New York: St. Martin's Press. ISBN 978-0312182755
 DeBartolo, John (2001). "Man, Woman and Sin." Retrieved 6 mai 2005.
 Lussier, Tim (2002). "Merry Widow" commentary. Retrieved 6 mai 2005.
 Golden Silents (2004). "John Gilbert, Silent and Sound Film Star, Actor, Director, Writer." Retrieved 5 mai 2005.
 Thompson, Dean (2004). "Woman of Affairs" Commentary. Retrieved 6 mai 2005.

Legături externe

 Interview with Marlene Dietrich's daughter mentioning Gilbert
 Photographs of John Gilbert
 Sidereality review of "Gilbert and Garbo in Love" Book review/essay with considerable biographical material concerning John Gilbert

Nașteri în 1899
Decese în 1936
Regizori de film americani
Actori de film americani

John Gilbert (actor)


Pentangle var et britisk folkband, dannet i 1967. John Renbourn og Bert Jansch, som havde spillet sammen ved forskellige lejligheder, dannede dette band sammen med Jacqui McShee, som sang traditionelle engelske folkesange, bassisten Danny Thompson og trommeslageren Terry Cox. Denne gruppe opnåede en bemærkelsesværdig succes. Efter at de havde holdt generalprøve på the Horseshoe pub i London, debuterede de som liveband i the Royal Festival Hall i maj 1967. Deres optræden, baseret på en meget varieret inspiration fra jazz, blues, traditionel folkemusik, originale sange og middelaldertemaer i en flydende og improviserende stil, førte dem videre på turnè, bl.a. i USA i 1968, hvor de spillede i Carnegie Hall og på Newport Folk Festival. De mange turneer med Pentangle sled dog på medlemmerne, og trods vedvarende succes opløste de bandet i begyndelsen af 1973.

Bandet blev gendannet ved flere lejligheder, dog sjældent med hele den originale besætning. I 2007 var de imidlertid alle tilstede ved BBC Radio 2 Folk Awards for at modtage æresprisen. Denne begivenhed blev fulgt op af en turne i Storbritannien, som forløb over 12 dage.

Navnet Pentangle blev valgt, fordi der var fem bandmedlemmer, men pentagrammet har også en række mystiske associationer og er vist på sir Gawains skjold i det middelalderbritiske digt Sir Gawain and the Green Knight, som guitaristen John Renbourn var særlig fascineret af.

Historie

Originalbesætningen

Den oprindelige gruppe blev dannet i 1967. Både John Renbourn og Bert Jansch var allerede populære og veletablerede musikere indenfor britisk folkemusik med flere soloalbum hver og som duo med LPen Bert And John. Deres komplicerede og individuelle guitaranslag, men alligevel parallelle sammenspil, blev ofte karakteriseret som «folk baroque». Denne stil var allerede veludviklet på Bert and John og i enkelte duetter, som de indspillede på Jansch's soloalbum Jack Orion. De to delte også hus i St John's Wood, London.

Jacqui McShee var startet som ubetalt «floor singer» på forskellige viseklubber i London. Hun drev fra 1965 en folk club i Red Lion i Sutton, Surrey. Det var denne klub som førte til, at hun blev bekendt med artisterne Jansch og Renbourn. Hun blev inviteret til at synge på John Renbourns album Another Monday, ligesom hun sang duetter med ham på Les Cousins Club i august 1966.

Thompson og Cox var jazzmusikere, som havde spillet sammen i Alexis Korners band. I 1966 blev begge medlemmer i Duffy Power's Nucleus, som også inkluderede den berømte jazzguitarist John McLaughlin. Thompson kendte Renbourn fra Les Cousins og havde også arbejdet sammen med ham på et fjernsynsprojekt.

I 1967 arrangerede den skotske entreprenør Bruce Dunnett, som netop havde arrangeret en turné for Bert Jansch, en Sunday night club for Jansch og Renbourn på (det senere nedlagte) Horseshoe Hotel i Tottenham Court Road. McShee begyndte herefter at synge med dem, og i marts samme år sluttede også Thompson og Cox sig til gruppen, så at de blev fem. Renbourn har fortalt, at det var Jansch' idé at få «etableret et band, som kunne spille fast for at forme stedet og give det et kendetegn».

Selv om de fremstod som visegruppe, hvor medlemmene delte interessen for etnomusik og byggede en stor del af repertoiret på traditionelle ballader, var McShee grundlæggende interesseret i folkelig sang, Cox og Thompson var optaget af jazz, Renbourn viste gryende interesse for instrumental middelaldermusik, mens Jansch dyrkede blues og samtidige visesangere som Bob Dylan.

Gennembrud
Den første koncert med Pentangle fandt sted på Royal Festival Hall 27. maj 1967 blev, blev mødt med nysgerrighed og blev hurtigt udsolgt. Senere samme år foretog de en miniturné til Danmark, som hurtigt blev udsolgt, efter at gruppen fejlagtig var annonceret som et rock'n'roll band. Dernæst tog den på en mindre turné i England, som var organiseret af Nathan Joseph fra Transatlantic Records. På dette tidspunkt havde de fyret Bruce Dunnett og i begyndelsen af 1968 ansat Jo Lustig som manager. Under hans indflydelse udviklede de sig til et egentligt koncertband, eller som Colin Harper udtrykker det: «de besynderlige tilfældigheder i Pentangles fremtoning skulle blive til et strømlinjeformet maskineri af definerede mål og effektivitet».

Pentangle tegnede pladekontrakt med Transatlantic Records og deres debutalbum The Pentangle blev udsendt i maj 1968. Dette fuldstændig akustiske album blev produceret af Shel Talmy med en klar næsten «bjældeklanglignende» lyd. 29. juni 1968 optrådte de i Royal Albert Hall. Nogle af numrene fra denne koncert blev inkluderet på deres andet album, Sweet Child, som udkom i november 1968 som et dobbeltalbum med både liveoptagelser og studieindspilninger. Albummet viste Pentangles nærmest eklektisk varierende fremtrædelsesformer (og Jansch's talent som komponist). Blandt tilhængerskaren er dette album ofte betegnet som det kreative højdepunkt.

Kommerciel succes og fiasko
Basket Of Light, som fulgte i 1969, ble deres største kommercielle succes takket være et overraskende singlehit, Light Flight. Den opnåede popularitet som musikalsk tema for fjernsynsserien Take Three Girls, der var BBCs tidligste dramaserie i farver. Filmen benyttede sig også af andre numre fra albummet.

I 1970 var gruppen på toppen af sin karriere og indspillede musikken til filmen Tam Lin, optrådte mindst 12 gange på TV og gennemførte et omfattende turnéprogram, som også inkluderede en koncert på Isle of Wight-festivalen og i Carnegie Hall. Derimod blev deres fjerde album, Cruel Sister, som udkom i oktober 1970, en fiasko. LPen bestod af traditionelle sange, blandt disse en 20 minutter lang version af Jack Orion, som Jansch og Renbourn tidligere havde udgivet som duo.

Opløsning
Opfølgeren Reflection, som blev indspillet i marts 1971, vakte ikke den store entusiasme i musikpressen.
Bandet brød kort efter med Transatlantic på grund af bitter strid om rettighederne. Nathan Joseph fra Transatlantic fortolkede kontrakten således, at selskabet havde ret til at tilbageholde royalties, fordi det havde påtaget sig alle omkostninger ved udgivelserne af albummene. Deres manager, Jo Lustig, som havde undertegnet kontrakten med Transatlantic, gjorde det klart, at aftalen med bandet havde en klausul om, at han ikke kunne stilles til ansvar for kontraktens udformning. Som følge af konflikterne etablerede Pentangle i 1971 sit eget pladeagentur, Swiggeroux Music.

Solomon's Seal blev det sidste album, som Pentangle indspillede med den oprindelige besætning. Det blev udgivet på Warner Brothers/Reprise i 1972. Colin Harper beskriver albummet som et bevis på medlemmernes opgivende attitude, men også et produkt, som viste at hver enkelt af dem fremdeles var blandt de dygtigste instrumentalister, komponister og musikudøvere på dette tidspunkt. Udgivelsen blev fulgt op med en turné i England, hvor de sidste turnédatoer måtte aflyses, fordi Thompsons blev syg.

Første nytårsdag 1973 bestemte Jansch sig for at forlade bandet: «Pentangle Split» lød overskriften på forsiden af Melody Maker No. 1-1973.

Senere reetableringer af bandet
Jacqui McShee turnerede med flere forskellige besætningerunder navnet Pentangle Band, men
først i 1985 mødtes den oprindelige besætning for at indspille albummet Open the Door, og i 2007 ble gruppen genforenet ved «Lifetime Achievement Award» på BBC Radio 2, samtidig med at de spillede en minikoncert som blev sendt direkte i radioen. I juni 2008 fulgte de på med en tolvdages turné i England.

Diskografi

Album
 The Pentangle — 1968
 Sweet Child — 1968
 Basket of Light — 1969
 Cruel Sister — 1970 GB
 Reflection — 1971
 Solomon's Seal — 1972
 Open the Door — 1985
 In the Round — 1986
 So Early in the Spring — 1989
 Think of Tomorrow — 1991
 One More Road — 1993
 Live 1994 — 1995
 Feoffees' Lands — 2005

Singler
 «Travellin' Song»/«Mirage» (1968) GB S BigT B1G109
 «Let No Man Steal Your Thyme»/«Way Behind The Sun» (1968) Reprise 0784
 «Once I Had a Sweetheart»/«I Saw an Angel» (1969) Transatlantic BIG124 UK #46
 «Light Flight»/«Cold Mountain» (1970) Transatlantic BIG128 UK #43
 «Light Flight»/«Cold Mountain» (1970) UK #45 – re-entry
 «Play the Game»/«Saturday Movie» (1986) UK Making Waves SURF 107
 «Set Me Free»/«Come to Me Easy»{ (1986) UK Making Waves SURF 121

Opsamlinger
 This is Pentangle — 1971
 History Book — 1972
 Pentangling — 1973
 The Pentangle Collection — 1975
 Anthology — 1978
 At Their Best — 1983
 Essential Vol 1 — 1987
 Essential Vol 2 — 1987
 Collection — 1988
 Anniversary (album)|Anniversary — 1992
 People on the Highway, 1968–1971 — 1992
 Light Flight — 1997
 The Pentangle Family — 2000
 Light Flight: The Anthology — 2001

CD
 The Pentangle CMRCD131 21/Mai/2001
 Sweet Child (2CD) CMDDD132 25/September/2001
 Basket of Light CMRCD207 23/Jul/2001 & 27/Okt/2004
 Cruel Sister CMRCD206 23/Jul/2001
 Reflection CMRCD983 11/Oktober/2004
 Solomon's Seal CMQCD555 27/Oktober/2003
 Open the Door TECD098 24/Jui/2006
 In the Round TECD099 31/Jul/2006
 In Your Mind 30/September/1994
 Think Of Tomorrow HYCD200112 28/Februar/1995
 One More Road / Live 1994 HUX089 26/Mai/2007
 On the Air SFRSCD046 8/Desember/1997
 The Pentangle Family ESACD931 2000
 Light Flight The Anthology (2CD) ESACD857 20/Mar/2000
 Passe Avant PRKCD46 27/Juli/1998
 A Maid That's Deep In Love SHANCD79066 30/Jun/1990
 Early Classics (2CD) Sanachie 1992 21/Juni/2005
 At the Little Theatre PRKCD53 13/Nov/2000
 Pentangling: The Collection (3CD) SMETD129 27/September/2004
 The Lost Broadcasts 1968-72 (2CD) HUX049 29/Mars/2004
 The Time Has Come: 1967-1973 (4CD) 30/Juni/2008

DVD
 Jacqui McShee's Pentangle In Concert 1998 Park Records PRKD94 9/Mars/2007
 Captured Live 1972 Intense Vision INT0005 20/Oktober/2003
 Folk Rock Anthology – egeneration Ltd.Fairport Convention, Steeleye Span, Strawbs, Karnataka, Lindisfarne & Pentangle (som spiller «Willy O'Winsbury» & «People On the Highway» 20/Januar/2004
 Pentangle: Captured Live — 2003

Referencer

Eksterne links
 Jacqui McShees bookingbyrå (Iconic Music and Media).
 Jacquis officielle internetside.
 Danny Thompsons officielle internetside.
 Terrys officielle internetside.
 Parkrecords.
 Talking Elephant Pentangle Page.
 Ultimate Music Database.
 Musikk som betyr noe.

Folkemusikgrupper fra Storbritannien
Musikgrupper fra 1967

Pentangle


Rubén Urrutia (born May 7, 1967), better known as Ruben DJ, is a Puerto Rican former rap star who became famous in the late 1980s with the hit song "La Escuela".

Career

Rubén was interested in dancing and music from an early age. When he was a teenager, he began singing at local parties in the Luis Lloréns Torres and Torres de Sabana housing projects. When he was 15 years old, PepsiCo made him an offer to sing and dance, but his mother declined it since he was a minor.

Rubén was working as a griller at a restaurant, called "Ponderosa", when he decided to call X-100, a local radio station, to ask them if they would play one of his tapes. When they did, promoter Zaida Morales was impressed and offered him a record deal. Rubén then quit his job and dedicated fully to music. He said in an interview "I quit my job, had problems at home, I spent six months promoting all over Puerto Rico with the same cap, the same pants; I lost my car, I had a Datsun that was all junk. It was tough."

Rubén DJ's album was produced by Rubén DJ and DJ Joel and released in 1989, and the song "La Escuela" became an instant hit in Puerto Rico. At the moment, underground rap music was becoming popular in the island and Rubén's song, along with Vico C, Brewley MC, and others, is considered to be among the most influential ones for the genre. "La Escuela" was a motivational song, encouraging children to stay in school, which broadened its appeal to the general public.

Ruben DJ himself became a celebrity nationwide in Puerto Rico, appearing on the covers of magazines, television shows, and newspapers. He toured all over Latin America and the United States with "La Escuela", and performed in Spain and other points of Europe. It was nominated for Rap Artist of the Year at the Lo Nuestro Awards of 1993.

With time, Rubén DJ's fame began to decline. Although he had other hits, like , , , , , , and  other singles.

In the late 90s, Rubén hosted a musical segment in Telemundo's El Show de las 12.

Rubén decided to go to college, and graduated with a degree in Information Systems. After founding his own company, he was hired by local newspaper El Nuevo Día to work as a videographer. In 2010, Urrutia recorded a documentary called Taíno Vive where he visits communities of people that follow the Taíno people lifestyle. That same year, he received an honorific mention at the Certamen de Fotoperiodismo of the Puerto Rican Newscasters Association.

According to an interview, Rubén is planning to record again.

See also

List of Puerto Ricans

References

1967 births
Living people
Puerto Rican rappers
21st-century American rappers

Ruben DJ


An Stipa breviseta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni José Aristida Alfredo Caro ngan Evangelina A. Sánchez. An Stipa breviseta in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa breviseta


Ralph Waldo Emerson Gilbert (* 17. Januar 1882 in Taylorsville, Kentucky; † 30. Juli 1939 in Louisville, Kentucky) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1921 und 1933 vertrat er zweimal den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Ralph Gilbert war der Sohn von George G. Gilbert (1849–1909), der zwischen 1899 und 1907 den Staat Kentucky im Kongress vertrat. Der jüngere Gilbert besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und studierte danach an der University of Virginia in Charlottesville. Nach einem anschließenden Jurastudium an der University of Louisville und seiner 1901 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Shelbyville in diesem Beruf zu arbeiten. Zwischen 1910 und 1917 fungierte er als Bezirksrichter im Shelby County.

Politisch war Gilbert Mitglied der Demokratischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1920 wurde er im achten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1921 die Nachfolge des Republikaners King Swope antrat. Nach drei Wiederwahlen konnte er bis zum 3. März 1929 vier zusammenhängende Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Bei den Wahlen des Jahres 1928 unterlag er dem Republikaner Lewis L. Walker. Stattdessen wurde er 1929 in das Repräsentantenhaus von Kentucky gewählt.

Bei den Wahlen des Jahres 1930 konnte Gilbert seinen früheren Sitz im US-Repräsentantenhaus zurückgewinnen. Damit konnte er dort zwischen dem 4. März 1931 und dem 3. März 1933 eine weitere Legislaturperiode verbringen. Im Jahr 1932 verzichtete er auf eine weitere Kandidatur. Anschließend arbeitete er wieder als Anwalt. In seinem Heimatstaat Kentucky blieb Gilbert weiterhin politisch aktiv. Im Jahr 1933 war er nochmals Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. Ab 1936 bis zu seinem Tod am 30. Juli 1939 saß er im Staatssenat. Er wurde in Shelbyville beigesetzt.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Senats von Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Richter (Kentucky)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1882
Gestorben 1939
Mann

Ralph Waldo Emerson Gilbert


راي ويلسون ، من مواليد 17 ديسمبر 1934، لاعب كرة قدم إنجليزي سابق، ومدرب كرة قدم إنجليزي سابق.

لعب مع منتخب إنجلترا لكرة القدم.

مسيرته الكروية
لعب راي ويلسون خلال مسيرته الاحترافية مع 4 أندية في سبعة عشر موسمًا وسجل خلالها 6 أهداف ضمن 409 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس ولم يفز بأي دوري.

خاض راي ويلسون مسيرته مع نادي هدرسفيلد تاون في موسم 1954–55 ليلعب معه عشرة مواسم، مشاركًا في 266 مباراة سجل خلالها 6 أهداف. ثم انتقل إلى نادي إيفرتون في موسم 1964–65 ليلعب معه خمسة مواسم، حيث شارك في 116 مباراة ولم يسجل أي هدف. لينتقل بعدها إلى نادي أولدهام أثلتيك في موسم 1969–70 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 25 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا. ثم انتقل إلى نادي برادفورد سيتي في موسم 1970–71 لمدة موسم واحد، مشاركًا في مباراتين ولم يسجل أي هدف أيضًا.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية إنجليز
أشخاص من شايربروك
أظهرة كرة قدم
أعضاء رتبة الإمبراطورية البريطانية
أعضاء قاعة مشاهير كرة القدم الإنجليزية
حانوتيون
لاعبو التشكيلة المثالية في دوري كرة القدم الإنجليزية
لاعبو المنتخبات الفائزة بكأس العالم
لاعبو أولدهام أثلتيك
لاعبو إيفرتون
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1968
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو كأس العالم 1962
لاعبو كأس العالم 1966
لاعبو كرة قدم إنجليز
لاعبو كرة قدم من داربيشير
لاعبو منتخب إنجلترا في كأس العالم 1966
لاعبو منتخب إنجلترا لكرة القدم
لاعبو نادي برادفورد
لاعبو نهائي كأس الاتحاد الإنجليزي
لاعبو هدرسفيلد تاون
مدربو برادفورد سيتي
مدربو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
مدربو كرة قدم إنجليز
مديري جنازة بريطانيون
مواليد 1934
وفيات 2018
وفيات بسبب مرض آلزهايمر

راي ويلسون


Borazan veya boru, pirinç ya da bakır bir borudan yapılma üflemeli bir çalgıdır. Biçimine göre borazanla değişik notalar ve tonlar elde edilebilir.

Borazan çok eski bir çalgıdır. Tarihte ilk borazanlar hayvan boynuzundan yapılmıştır. Genellikle hayvan seslerini taklit etmek için kullanılır.

Borazan İşaretleri

Birçok Avrupa tipi orduda askeri kamplarda çeşitli faaliyetler için borazan calarak faaliyet işareti verilmektedir. Bunlardan en iyi bilineni sabahleyin kamplarda askeri uyandırıp kalkmalarına uyaran "Uyan Kalk (Reveille)" borazan işaretidir.

Birçok özellikle hafif piyade ve süvari alaylarına savaş sırasında hücum işareti vermede de kullanılırdı. Bu çalgı ayrıca tehlike anında uyarı işareti için çalınırdı.

Bakır nefesli çalgılar

Borazan


Lincoln Hall may refer to one of the following:

People
 Lincoln Hall (climber) (1955 – 2012), Australian mountain climber and author

Places

England
Lincoln Hall, one of the University of Nottingham Halls of Residence in Nottingham, England.
Lincoln Hall, a student residence at Lincoln College, Oxford in Oxford, England.
Lincoln Hall, a student residence at Wymondham College in Norfolk, England.

United States
 Lincoln Hall, a classroom building at Danville Area Community College in Danville, Illinois.
 Lincoln Hall, a middle school in the Lincolnwood School District 74 in Lincolnwood, Illinois.
 Lincoln Hall (University of Illinois) in Urbana, Illinois, United States.
 Lincoln Hall (New York), a nonprofit educational institution in Lincolndale, New York
 Lincoln Hall, Berea College, a National Historic Landmark at Berea College, Berea, Kentucky.
 Lincoln School (Springfield, Missouri), a classroom building at Ozarks Technical Community College in Springfield, Missouri.
 Lincoln Hall, a classroom building at Cornell University College of Arts and Sciences in Ithaca, New York.
 Lincoln Hall, a student residence at Bluffton University in Bluffton, Ohio.
 Lincoln Hall, a student residence at the University of Nevada, Reno in Reno, Nevada.
 Lincoln Hall (Portland, Oregon), a former high school and current performing arts building at Portland State University in Portland, Oregon.
 Lincoln Hall Chicago, a concert hall in Chicago, Illinois.

Architectural disambiguation pages

Lincoln Hall


Frances Rix Ames () a fost un neurolog, psihiatru și o activistă a drepturilor omului, din Africa de Sud. Născută în Pretoria și crescută în sărăcie în Cape Town, Ames a devenit prima femeie care a primit doctoratul de la Universitatea Cape Town în 1964. Ea a studiat efectele canabisului asupra creierului a publicat câteva articole pe această temă; văzând efectele benefice ale canabisului asupra pacienților ei, a devenit una dintre primii propunători a legalizării canabisului în scop medical.

Ea a condus departamentul de neurologie al spitalului  Groote Schuur înainte să se pensioneze în 1985, dar a continuat să țină prelegeri la spitalele Valkenberg și Alexandra. Nelson Mandela a premiat-o cu Star of South Africa, cea mai mare distincție civilă.

Note

Nașteri în 1920
Decese în 2002
Neurologi
Psihiatri sud-africani
Provocarea 16 femei din Africa

Frances Ames


Njemačka je savezna, parlamentarna i demokratska republika. Vlast je razdijeljena između 16 saveznih pokrajina (Bundesländer) i jedne središnje vlasti. Svaka pokrajina ima svoj pokrajinski parlament (Landtag) i pokrajinsku vladu (Landesregierung).

Politički sustav
Vlast na saveznoj razini razdijeljena je između Saveznog parlamenta (Bundestag), Saveznog vijeća (Bundesrat), Savezne vlade (Bundesregierung) i saveznog predsjednika (Bundespräsident).

Zakonodavnu vlast imaju Savezni parlament i Savezno vijeće. Ako se donosi zakon koji ne dira prava pokrajina, onda je potrebno samo da Savezni parlament izglasa zakon. Ako se donosi zakon koji dira prava pokrajina, onda je potrebno da i Savezni parlament i Savezno vijeće izglasaju zakon. Savezni parlament čine zastupnici koji su izabrani na parlamentarnim izborima, a Savezno vijeće čine predstavnici vlada pojedinih pokrajina. Često se spominje tvrdnja da njemački parlament ima dva doma te da su Savezni parlament i Savezno vijeće njegovi domovi. Ta tvrdnja nije točna. Njemački parlament je isključivo Savezni parlament, a Savezno vijeće je posebna institucija koja ipak isto sudjeluje u donošenju nekih zakona.

Izvršnu vlast ima prvenstveno Savezna vlada na čelu sa saveznim kancelarom. Saveznog kancelara bira Savezni parlament te potvrđuje savezni predsjednik. Činjenica da se poglavar njemačke vlade ne zove "premijer" ili "predsjednik vlade" već "kancelar" vuče korijenje iz složenog načina na koji je 1871. godine nastalo Njemačko Carstvo te nema veze s načinom na koji se bira savezni predsjednik. U grubo rečeno, na čelu vlade njemačkih pokrajina je "premijer", a na čelu Savezne vlade je "kancelar".

Savezni predsjednik ima prvenstveno predstavničke ovlasti. Glavne razlike između njega i predsjednika u Hrvatskoj su činjenice da njemački savezni predsjednik nije vrhovni zapovjednik vojske, da ga ne bira narod već Savezna skupština (Bundesversammlung) te da mora potpisati zakon kako bi on stupio na snagu. Savezni predsjednik može odbiti potpisivanje zakona ako smatra da taj zakon krši temeljna pravna načela i to neovisno o mišljenju Ustavnog suda.

Političke stranke
Političke stranke prisutne u njemačkom parlamentu (nakon izbora 2017. godine) su: CDU, CSU, SPD, FDP, Zeleni, Ljevica i AfD.

Nakon Drugog svjetskog rata su u Zapadnoj Njemačkoj nastale različite kršćanske stranke i udruge često na temelju ostataka predratne katoličke stranke Centar. One su se ujedinile u Kršćansko-demokratsku uniju (Christlich-Demokratische Union, CDU) na području cijele Zapadne Njemačke, osim u Bavarskoj gdje su se ujedinile u Kršćansko-socijalnu uniju u Bavarskoj (Christlich-Soziale Union in Bayern, CSU). Nakon ponovnog ujedinjena Njemačke je CDU počela djelovati i na području bivše Istočne Njemačke, dok CSU i danas djeluje samo u Bavarskoj. Te dvije stranke se nazivaju "sestrinske stranke" koje na nacionalnoj razini uvijek koaliraju, a njihov spoj naziva se CDU/CSU ili Unija (die Union).

Socijaldemokratska stranka Njemačke (Sozialdemokratische Partei Deutschlands, SPD) je stranka osnovana još 1863. godine, a obnovljena nakon Drugog svjetskog rata. Ona zastupa socijaldemokratske ideje.

Slobodna demokratska stranka (Freie Demokratische Partei, FDP) je liberalan stranka osnovana 1948. godine i ona je prisutna u njemačkom parlamentu zajedno s CDU/CSU i SPD od obnove višestranačja.

Savez '90/Zeleni (Bündnis 90/Die Grünen) ili skraćeno "Zeleni" ili "Zelena stranka" je stranka osnovana 1979. godine spajanjem različitih pacifističkih, ekoloških i feminističkih pokreta te pokreta protiv nuklearne energije i nuklearnog naoružanja. Zastupljena je u njemačkom parlamentu od 1983. godine. Izvorno ime stranke je bilo Zeleni (Die Grünen), međutim stranka se 1993. godine ujedinila sa srodnim pokretima iz bivše Istočne Njemačke te od tada nosi današnje ime Savez '90/Zeleni iako ju se i dalje uglavnom oslovljava sa "Zeleni".

Ljevica (DIE LINKE) ili često "Lijeva stranka" ili "Stranka ljevice" je stranka krajine ljevice. Ona je nastala 2007. godine spajanjem Partije demokratskog socijalizma (Partei des Demokratischen Sozialismus, PDS) i stranke WASG. Stranka PDS je prisutna u njemačkom parlamentu od 1990. godine kada je i osnovana transformacijom Partije socijalističkog jedinstva Njemačke (Sozialistische Einheitspartei Deutschlands, SED). Stranka SED je ona stranka koja je imala totalitarnu vlast nad Istočnom Njemačkom u doba komunizma, a nastala je 1946. godine prisilnim ujedinjenjem istočnonjemačkog dijela tadašnjeg SPD-a i Komunističke partije Njemačke (Kommunistische Partei Deutschlands, KPD).

Alternativa za Njemačku (Alternative für Deutschland, AfD) je njemačka konzervativna i euroskeptična politička stranka osnovana 6. veljače 2013. Stranka se zalaže za prekid suradnje s eurozonom, protivi se euru, imigraciji i istospolnim brakovima.

Politika Njemačke

Politika Njemačke


Biphyllidae, ou escaravelhos de pele falsa, são uma família de escaravelhos, na subordem Polyphaga . Em todo o mundo, são conhecidas cerca de 195 espécies. Eles vivem sob a casca de árvores mortas e se alimentam de fungos. Ele contém os seguintes gêneros:

 Althaesia Pascoe, 1860

 Anchorius Casey, 1900

 Anobocaelus Sharp, 1902

 Biphyllus Dejean, 1821

 Diplocoelus Guérin-Méneville, 1836

 Euderopus Sharp, 1900

 Gonicoelus Sharp, 1900

 †Paleobiphyllus Makarov and Perkovsky 2019 Taimyr amber, Russia, Santonian

Referências

Cleroidea
Biphyllidae

Biphyllidae


Der Mourgon (im Oberlauf: Mourgon le Mort) ist ein Fluss in Frankreich, der im Département Allier in der Region Auvergne-Rhône-Alpes verläuft. Er entspringt im Gemeindegebiet von Isserpent und entwässert durch die Landschaft Montagne Bourbonnaise in Richtung West bis Nordwest. Nach Vereinigung mit seinem Schwesternfluss Mourgon le Vif, im Gemeindegebiet von Bost, ändert er seinen Namen auf Mourgon, durchquert das Ortsgebiet von Saint-Germain-des-Fossés und mündet nach rund 24 Kilometern im Gemeindegebiet von Marcenat als rechter Nebenfluss in den Allier.

Orte am Fluss
 Isserpent
 Saint-Christophe
 Saint-Étienne-de-Vicq
 Bost
 Saint-Germain-des-Fossés

Einzelnachweise

Mourgon


Dušan Biber (Ljubljana, 25. svibnja 1926. - Ljubljana, 8. veljače 2020.), bio je sudionik narodnooslobodilačke borbe, slovenski (jugoslavenski) povijesničar i publicist.

Djetinjstvo i mladost
Rođen je 25.5.1924., u obitelji Josipa i Vide Biber (rođene Perhavc), u Ljubljani. Otac mu je bio bankovni činovnik, a majka učiteljica povijesti. U Ljubljani je pohađao pučku (osnovnu) školu i klasičnu gimnaziju.

Drugi svjetski rat
Početak Drugoga svjetskog rata, okupaciju Jugoslavije i podjelu Slovenije na talijansku i njemačku okupacijsku zonu, zatječu ga kao gimnazijalca, te se već 1941. godine pridružuje narodnooslobodilačkom pokretu, zbog čega ga talijanske okupacijske vlasti, 1942. na 1943., uhićuju i kao maloljetnika interniraju u koncentracijski logor Gonars, logor za Slovence iz Ljubljanske pokrajine, gdje ostaje pritvoren sve do kapitulacije fašističke Italije u rujnu 1943., kada se priključuje NOV-u.

Tijekom rata je sudjelovao u borbama u Dalmaciji, Primorju i Prekomurju, te je bio ratni dopisnik i propagandist u više brigada te u bazi Glavnog stožera NOV-a i POJ-a u Biogradu na Moru.

Karijera u socijalističkoj Jugoslaviji
Nakon završetka Drugoga svjetskog rata, u razdoblju od 1945. do 1949., radio je u Ljubljani, kao reporter, novinar potom i urednik u novinama Kmečki glas i Ljudska prava.

Nakon rezolucije Informbiroa 1948., bio je uhićen i pritvoren, ali je 1954. rehabilitiran, potom upisuje studij povijesti na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Ljubljani, na kojem je 1957. diplomirao, a 1964. doktorirao pod mentorstvom prof. dr. sc. Metoda Mikuža, tema doktorske disertacije mu je bila pod naslovom "Njemačka nacionalna manjina u staroj Jugoslaviji s posebnim osvrtom na nacističko gibanje" (slo. Nemška narodnostna manjšina v stari Jugoslaviji s posebnim ozirom na nacistično gibanje).

Sljedeće, 1958., zaposlio se na Institutu za društvene nauke u Beogradu, gdje istražuje suvremenu povijest, da bi 1974., bio izabran za znanstvenog suradnika na Institutu za povijest radničkog pokreta (slo. Inštitutu za zgodovino delavskega gibanja) u Ljubljani, gdje ostaje do odlaska u mirovinu.

Istaknuo se kao jedan od rijetkih jugoslavenskih (slovenskih) stručnjaka i poznavatelja diplomatske povijesti, s posebnim osvrtom na britansko – jugoslavenske odnose, što su mu omogućila sredstva  UNESCO-ove i Fordove stipendije, pomoću kojih je znanstvenim pristupom obradio arhivsko gradivo u Njemačkoj, Švicarskoj, Ujedinjenom Kraljevstvu i Sjedinjenim Državama.

Od 1984. do 1991. bio je predsjednik Jugoslavenskog odbora za povijest Drugoga svjetskog rata, te potpredsjednik Međunarodnog odbora za povijest Drugoga svjetskog rata.

Njegovo najznačajnije djelo je zbirka dokumenata, pod naslovom, "Tito – Churchill; strogo tajno" iz 1981.,   suizdavači, nakladnik Globus iz Zagreba i Arhiv Jugoslavije u Beogradu.

Kraj karijere i smrt
Umro je u Ljubljani, 8. veljače 2020., u devedeset i četvrtoj godini života.

Djela

 Tito - Churchill: strogo tajno, Zagreb, Beograd, 1981.
 Konec druge svetovne vojne v Jugoslaviji, Ljubljana, 1986.

Izvori

Slovenski komunisti

Dušan Biber


Matteo Berrettini ( ; Seu apelido é "O Martelo", nasceu no dia 12 de abril de 1996) é um jogador de tênis profissional italiano. Seu melhor ranking na classificação ATP de simples foi um 6º lugar mundial, alcançada em 31 de janeiro de 2022, e melhor ranking de  ATP duplas no ranking mundial No. 105, alcançada em 22 de julho de 2019.

Ele venceu seu primeiro evento de nível ATP 500 no 2021 Queen's Club Championships. Também chegou à final do Campeonato de Wimbledon de 2021 e às semifinais do Aberto dos Estados Unidos de 2019 .

Berrettini fez sua estreia no circuito no Aberto da Itália depois de ganhar um wild card no torneio de qualificação. Foi derrotado por Fabio Fognini na primeira rodada Ele era o cabeça de chave, onde oito italianos disputavam a vaga final nas finais da Next Generation ATP em Milão, mas perdeu para Filippo Baldi em dois sets.

No Aberto da Suíça em Gstaad, Berrettini conquistou seu primeiro título ATP, derrotando Roberto Bautista Agut na final. Ele também ganhou seu primeiro título de duplas ATP no mesmo torneio, ao lado de Daniele Bracciali.

2019: estreia da primeira semifinal do Grand Slam, Top 10 e ATP Finals

No Aberto da Hungria, Berrettini conquistou seu segundo título de simples da ATP, derrotando Filip Krajinović na final. Berrettini continuou no embalo, ao chegar à final do Campeonato Internacional de Tênis da Baviera. Lá, sua seqüência de nove vitórias consecutivas foi interrompida por Cristian Garín no terceiro set de desempate. No Aberto da Itália, Berrettini derrotou Alexander Zverev nas oitavas de final para sua primeira vitória contra um jogador top 5.

A melhora de Berrettini continuou na temporada de quadra de grama, ganhando seu terceiro título de simples em Stuttgart sobre Félix Auger-Aliassime na final. O saque de Berrettini não foi quebrado durante todo o torneio, tornando-o apenas o quinto jogador desde 1999 a vencer dois torneios sem perder o saque (a outra ocasião ocorreu no Gstaad Open 2018). Na semana seguinte, Berrettini alcançou sua primeira semifinal ATP 500 no Halle Open, onde foi derrotado por David Goffin. Após o torneio, o italiano entrou no top 20.

Sendo o 17º cabeça de chave em Wimbledon, Berrettini chegou às oitavas de final de um Grand Slam pela primeira vez depois de derrotar Diego Schwartzman em cinco sets. Ele então perdeu para o oito vezes campeão Roger Federer de forma rápida em 74 minutos. Depois de parabenizar Federer por sua vitória durante o aperto de mão pós-jogo, Berrettini perguntou brincando a Federer: "Obrigado pela aula de tênis, quanto devo a você?"

Berrettini desistiu de seus próximos dois eventos em Gstaad e Montreal, alegando uma lesão no tornozelo. Ele jogou um torneio de preparação em Cincinnati antes de competir no US Open. Lá, apesar de sua falta de preparação, Berettini alcançou suas primeiras quartas-de-final depois de derrotar Andrey Rublev na quarta rodada. Ele então derrotou Gaël Monfils no quinto set de desempate e se tornou o primeiro italiano a chegar às semifinais do Aberto dos Estados Unidos desde 1977. A saga de Berrettini terminou contra o eventual campeão Rafael Nadal em dois sets, apesar de ter dois set points no tiebreak do primeiro set.

Buscando uma vaga nas Finais ATP, Berrettini alcançou seu melhor resultado no Masters até o momento no Masters de Xangai ao chegar às semifinais. Ao longo do caminho, Berrettini conquistou sua segunda vitória no top 5 da carreira, batendo Dominic Thiem nas quartas de final. Outra aparição na semifinal no Aberto de Viena viu Berrettini quebrar no top 10 do ranking. Como número 8 do mundo, Berrettini conquistou a vaga final nas Finais ATP 2019 em Londres. Lá, ele perdeu suas duas primeiras partidas round robin para Novak Djokovic e Roger Federer, antes de se tornar o primeiro italiano a vencer uma partida no evento ao derrotar Dominic Thiem.

Após desistir da Copa ATP de 2020 devido a problemas físicos, no Aberto da Austrália, Berrettini venceu Andrew Harris antes de perder para Tennys Sandgren. Após o encerramento da turnê e seu retorno devido à pandemia de COVID-19, ele venceu o Ultimate Tennis Showdown. Ele perdeu na terceira rodada para Reilly Opelka em Cincinnati.

No US Open, ele chegou às oitavas de final sem perder um set. Ele então perdeu para Andrey Rublev em quatro sets na revanche da quarta rodada do ano anterior.

Ele chegou às quartas de final em Roma pela primeira vez, perdendo para Casper Ruud. Berrettini chegou ao terceiro turno em Roland Garros . No Masters de Paris, perdeu para Marcos Giron na primeira rodada, alegando dores físicas. Apesar de seus resultados fracos, Berrettini terminou entre os 10 primeiros pelo segundo ano consecutivo (devido aos seus pontos no ranking de 2019 serem protegidos pelas mudanças no ranking pós COVID-19).

2021: Primeira final do Grand Slam e Masters 1000, primeiro título ATP 500, final da Copa ATP
O forte desempenho de Berrettini levou a Itália à final da Copa ATP de 2021 contra a Rússia, onde ele perdeu para Daniil Medvedev em dois sets. No Aberto da Austrália de 2021, ele chegou à quarta rodada, mas desistiu do torneio com dores abdominais. Ele permaneceu fora da competição até a temporada de saibro em abril. Ele ganhou seu primeiro título de simples em mais de um ano no Aberto da Sérvia, sobre Aslan Karatsev.

Em maio, no Aberto de Madrid, em sua primeira participação no sorteio principal, ele alcançou sua primeira final do Masters 1000, que perdeu para Alexander Zverev em 3 sets.

No Aberto da França, ele se tornou o primeiro tenista italiano a chegar às oitavas de final em todos os torneios de Grand Slam. Ele acabou chegando à segunda quarta de final do Grand Slam de sua carreira, com Roger Federer se retirando antes da quarta rodada, citando sua necessidade de prevenir lesões após uma longa recuperação de cirurgias no joelho. Nas quartas de final, ele perdeu em 4 sets contra o Nº 1 do Mundo Novak Djokovic .

Em 20 de junho, ele ganhou o maior título de sua carreira no Queen's Club Championships, seu primeiro no nível ATP 500. Ele se tornou o primeiro estreante a triunfar no Queen's Club desde Boris Becker em 1985 e o primeiro italiano na história a ganhar este título. Ele derrotou o britânico Cameron Norrie na final, depois de derrotar outros dois favoritos da casa no torneio: o wildcard Andy Murray (2ª rodada) e 6º cabeça de chave Dan Evans (quartas de final).

No torneio de WIMBLEDON, Berrettini alcançou sua segunda maior consecutiva nas quartas de final derrotando Ilya Ivashka . Ele derrotou Felix Auger-Aliassime em quatro sets para chegar à sua primeira semifinal de Wimbledon e segunda semifinal do Grand Slam de carreira, tornando-se o primeiro italiano na Era Aberta a chegar às semifinais de Wimbledon e o segundo na história desde Nicola Pietrangeli em 1960. Ele avançou para sua primeira final de Grand Slam depois de vencer Hubert Hurkacz, tornando-se o primeiro italiano, homem ou mulher, a chegar a uma final de simples em Wimbledon e o primeiro italiano a chegar a uma final de Grand Slam desde Adriano Panatta em 1976 Roland Garros. Lá, ele perdeu para Novak Djokovic por 3 sets a 1

No US Open, Berrettini chegou às quartas de final após vitórias sobre Ilya Ivashka e Oscar Otte . Ele então perdeu para Novak Djokovic em quatro sets, em uma repetição da final de Wimbledon.

Nas finais da ATP de 2021, Berrettini foi forçado a se retirar devido a uma lesão abdominal após sua primeira partida com Alexander Zverev.

Estilo de jogo

Berrettini é um jogador agressivo em todas as quadras, conhecido por seu saque e forehand fortes. Sua arma principal é o forehand, conhecido por sua velocidade, rotação e profundidade. Ele também possui um saque forte, capaz de chegar a até . Berrettini se concentra em criar pontos rápidos e atingir os vencedores com um jogo agressivo e colocar pressão sobre o adversário. Seu jogo de transição e net também são partes integrantes de seu jogo para finalizar os pontos, e ele é conhecido por servir e voleio. Seu jogo agressivo, baseado em grandes saques e forehands, levou muitos a compará-lo a Fernando González e Juan Martín del Potro.

Apesar de ter um backhand mais fraco e menos consistente, Berrettini tem um backhand forte, capaz de neutralizar a agressividade e manter a bola baixa. Esta fatia permite que ele faça forehands agressivos. Ele tem um bom disfarce em seu dropshot em ambas as alas, geralmente seguindo com uma abordagem à rede.

Os pontos fracos de Berrettini são o jogo defensivo e a inconsistência. Ele sofre mais quando é pressionado pelos oponentes e é forçado a se defender enquanto corre, principalmente quando é atacado no backhand. Antes de 2019, a inconsistência de Berrettini também foi um grande obstáculo para seu sucesso, embora tenha mostrado sinais de melhora desde então. No entanto, as quedas no foco mental e seu jogo naturalmente agressivo são responsáveis por seu alto número de erros não forçados.

Nascido em Roma, filho de Luca Berrettini e Claudia Bigo, Matteo Berrettini tem um irmão mais novo, Jacopo, também tenista. Matteo é descendente parcial de sua avó materna, Lucia Fogaça, brasileira nascida no Rio de Janeiro. Seu avô paterno é de Florença. Ele é fluente em italiano, inglês e espanhol. Ele mantém um relacionamento com o tenista nascido na Croácia, Ajla Tomljanović.

Linha do tempo de desempenho do torneio Grand Slam

Finais do torneio Grand Slam

Solteiros: 1 (1 vice-campeão)

 Estatísticas de carreira de Matteo Berrettini
 Melhor classificação de jogadores italianos
 Tênis na Itália

Ligações externas

Italianos de ascendência brasileira
Pessoas vivas
Nascidos em 1996

Matteo Berrettini


Campeón de Campeones puede referirse a:

 Copa Campeón de Campeones de Santa Fe, competición que enfrentó a los mejores equipos de dicha provincia Argentina
 Campeón de Campeones, competición futbolística mexicana que enfrenta al campeón de Liga con el campeón de Copa;
 Copa Campeón de Campeones de Guatemala, un extinto trofeo futbolístico que se disputaba entre equipos de Guatemala.
 Campeón de Campeones, premio deportivo individual concedido de forma anual por el diario francés L'Équipe;
 Campeón de campeones (en inglés Best of the Best), película estadounidense de 1989 dirigida por Robert Radler.

Campeón de Campeones (desambiguación)


خالد محمد سليم سمارة (من مواليد 6 نوفمبر 1975)، المعروف باسم خالد سليم، هو مغني مصري من المطربين الشباب، يقدم النوع الطربي والشبابي، ويغني بعدة لهجات كالخليجية واللبنانية بالإضافة إلى المصرية، وقد حصل على لقب «مطرب أول جامعة القاهرة» في الأعوام 97/98/99 كما لقب «مطرب أول شباب جامعات مصر لعام 99»، وقد تم تكريمه كأحسن صوت صاعد لعام 2000 في حفل «نجوم 2000» في قناة النيل للمنوعات، كما قدم حفلات على مسرح دار الأوبرا بالقاهرة والإسكندرية.

الحياة الخاصة

ولد في 6 نوفمبر 1975 في الكويت، لديه أخوين أكبر منه وأخت واحدة تصغره، عاش في الكويت حتى أنهي الثانوية العامة في مدرسة عبد الله العسعوسي الثانوية بنين، ولكن خلال فترة حياته كان يقضي إجازة الصيف مع أسرته كل عام في مصر. تزوج من سيدة تدعى خيرية وأنجبت منه.

بداية موهبته

منذ صغره كان يستمع لجميع أنواع الموسيقى مع والديه، وكانت تجذبه جميع أنواع الأغاني القديم منها لام كلثوم ومحمد عبد الوهاب وعبد الحليم حافظ ووردة وأخرين، والأغاني الخليجية واللبنانيه والإيرانية والهندية والغربية «الأغاني الأجنبيه»، وكانت أول آلة عزف عليها الهرمونيكا حيث كان يعزف أغانيه المفضلة معتمدا علي حاسة السمع وتخمين النغمة الصحيحه، وهذا الوقت الذي لاحظ فيه أباه موهبته وأهداه اورج، وهذا فعلا ساعده علي تنمية موهبته الفنية.

الألبومات

 عالم تاني - Aalam Tany

ألبوم يضم 10 أغنيات متنوعة ومختلفة ترضي جميع الأذواق إلي جانب الاغنيات الشبابية السريعة الإيقاع والأخرى الرومانسية الهادئة، تم طرحه 28 / 8 / 2000.ويضم الألبوم:

 عالم تاني
 ايه السر
 كنا وكان
 قدك المياس
 يا سي قلبي
 ياللي بعدك نار
 لون البحر
 ولا يستاهل
 تعالى يا ليل
 أيام زمان
 فاكرين
 عالم تاني (دويتو)

  السلم والتعبان - Snakes and Ladders

المخرج طارق العريان طلب منه أن يشارك في فيلم السلم والثعبان تم طرحه 20 / 2 / 2001 ويضم الألبوم:

 أنا حبيت
 بعترف
 عيش

  ولا ليلة ولا يوم - Wala Lela Wala Youm

ألبوم يضم 11 أغنية تتميز بروح جديدة من حيث الكلمات واللحن والتوزيع، تم اختيار الأغاني والأشراف على التسجيل والتوزيع والرؤية الفنية لهذا العمل كريم كبارة ولقد تم التسجيل في استوديوهات تركيا، وتم التعامل مع كريم كبار لتصوير ثالث فيديو كليب لأغنية ولا ليه ولا يوم، تم طرحه 28 / 8 / 2003، ويضم الألبوم

 حلم عمري
 ليالي
 أحبك موت
 سكت ليه
 كل نظرة
 بلاش الملامة
 الله واحد
 عزالك
 ولا ليلة ولا يوم
 ظلمت
 أنا عاشق

  قالت أحبك

أغنية مفرده واحده بثلاثة توزيعات وغناء مختلفين كلمات الأمير بندر بن فهد (تشاتشا، ديسكو، خليجي)بلإضافه إلى كاريوكي، تم طرحه 6 / 8 / 2004 ويضم الألبوم:

 قالت أحبك
 قالت أحبك (Disco Remix)
 قالت أحبك (Remix)
 قالت أحبك (Minus One - Karaoke)

  خد الجميل - Khad El Gameel

ويضم أغاني الأفلام التي قام ببطولتها في فيلم كان يوم حبك وسنة أولى نصب تم طرحه في 2004م، ويضم الألبوم:

 خد الجميل
 سيبينا
 بدري الوداع
 عشنا قد إيه
 بلاش الملامة (Remix)
 عشنا قد إيه (version 2)

 غايب عني - Ghayeb Aanny

وطرح في 2007، وتم التعامل فيه مع شركة عالم الفن، وتم تصوير أغنية واحدة وهي غايب عني، ويضم الألبوم:.

 غايب عني
 47 يوم
 أوصف بإيه
 الكلام في الحب
 فين الحبايب
 كنت بفكر
 بهرب
 زي النهاردة
 أنا قلبك (بناديك)ـ
 لو تعرف
 هتروح بدري ليه
 لو تعرف (خليجي)ـ
 كنت بفكر (Remix)

 ده انا - This is me

آخر البومات خالد سليم وطرح في 2010 ويتميز الالبوم بالتنوع الموسيقى حيث يضم اغنيتين باللهجة الخليجية واغنية بالإنجليزية واغنية بالإسبانية هذا بجانب اللهجة المصرية ويضم الألبوم 14 أغنية على النحو التالي:

 ادعي عليك
 كلمة عادية
 هتنسي
 اربع حروف
 Desert queen
 حبيني
 كان فين
 الغالي
 موهوم
 قابلت عينيك
 زعلان
 كان فين (Remix)
 Cuatro letras
 نسيت نفسي

 أالبوم ما أنساك أبد - Mansak Abd
وقد طرح الألبوم في عام 2012 وهو الألبوم الأول الذي تغني خالد سليم جميع أغنياته باللهجة الخليجية ويضم الألبوم 13 أغنية:
 مرايتك
 الدنيا وردي
 ما أنساك أبد
 أحلي النساء
 أنتي زماني
 إقربي
 ياللي مهتم
 فرخ الحمام
 هذا المهم
 مادرت بي
 إن رحت
 مرت الأيام
 غني
 ألبوم أستاذ الهوي - Ostaz El Hawa
وهو آخر ألبومات خالد سليم حتي الآن الصدر في عام 2016 وقد عاد فيه للتعاون مجددا مع شركة مزيكا وعالم الفن بعد ألبومه السابق غايب عني، وصور خالد سليم من الألبوم أغنية أطمن علي طريقة الفيديو كليب، والألبوم يضم 11 أغنية:
 أستاذ الهوي
 حبيت حياتي
 سيد سيدي
 ياواخد قلبي
 اطمن
 مش عايزك ترجع
 بنسي الهموم
 الأمل الأخير
 إنسان مرفوض
 ليالي سهران
 اطمن (Remix)

الأفلام
 سنة أولى نصب أول افلامه إنتاج سنة 2003 بطولة خالد سليم احمد عز ونور اللبنانيه وداليا البحيري وحسن حسني وباقه من النجوم تأليف دكتوره سميره محسن واخراج كامله أبو ذكري
 كان يوم حبك
ثاني افلام النجم خالد سليم 2004 بطولة خالد سليم وداليا البحيري وخالد سرحان ومحمد رجب قصة مراد منير واخراج ايهاب لمعي
 عمليات خاصة إنتاج 2008 بطولة خالد سليم وامير كراره ونبيل عيسى وتامر هجرس والنجم مصطفى فهمي ونيكول سابا قصة عمر طاهر وسيناريو احمد عيسى إخراج عثمان أبو لبن
 كارت ميموري
 جوازة ميري شارك كضيف شرف بجوار الفنانه ياسمين عبد العزيز
 شكة دبوس إنتاج 2016 بطولة خالد سليم ومي سليم ومحمد شاهين ونسرين أمين وسامية الطرابلسي تاليف أيمن عبد الرحمن واخراج احمد عبد الله صالح
 جدو مشاكل من إنتاج شركة صولو للإنتاج الفني سنة 2020 بطولة خالد سليم ولطفي لبيب ومي القاضي ونخبه من النجوم تاليف محمود حسن عبد العليم واخراج وائل الرومي

المسلسلات

 آن الأوان
 موجة حارة
 حكاية حياة
 جبل الحلال
 الحب سلطان
 سيرة حب
 بعد البداية
 مأمون وشركاه
 إختيار إجباري
 ولاد تسعة
 رسايل
 بلا دليل
 جمال الحريم: المكتوب

خالد سليم الصحفي

عمل خالد سليم ككاتب صحفي في عام 2005 حيث كتب في جريده اضحك للدنيا.

مراجع

وصلات خارجية

 مقالات خالد سليم في اضحك للدنيا

أشخاص على قيد الحياة
مغنون مصريون في القرن 21
ممثلو أفلام مصريون
ممثلون مصريون في القرن 21
مواليد 1395 هـ
مواليد 1975
مواليد في الكويت

خالد سليم (مغني)


Coyotepec bezeichnet:

Gemeinden in Mexiko:
 Municipio Coyotepec (México) im Bundesstaat México
 Municipio Coyotepec (Puebla) im Bundesstaat Puebla

Orte in Mexiko:
 Coyotepec (Ort), Hauptort der gleichnamigen Gemeinde im Bundesstaat México
 Ejido de Coyotepec, Ort im Bundesstaat México
 San Bartolo Coyotepec, Ort im Bundesstaat Oaxaca
 Santa María Coyotepec, Ort im Bundesstaat Oaxaca
 San Vicente Coyotepec, Hauptort des Municipios Coyotepec im Bundesstaat Puebla
 Santa Cruz Coyotepec, Ort im Bundesstaat Puebla

Coyotepec


Ingeborg de Holstein, née en 1396 et morte le 14 octobre 1465, est une abbesse de l'Vadstena de 1447 à 1452, puis de 1457 à 1465.

Biographie

Ingeborg de Holstein est la fille de Gérard VI de Holstein et de Catherine Elisabeth de Brunswick-Lunebourg. En 1408, elle a été placée au couvent par la reine Marguerite Ire (reine de Danemark) avec le consentement spécial du pape. Elle est devenue membre à part entière de l'ordre en 1415. En raison de son âge, on pense qu'elle a d'abord résidé dans sa propre maison dans les locaux du couvent.

En 1447, elle est nommée abbesse ; cependant, son élection est controversée et une opposition active se dresse contre sa nomination. Elle bénéficie toutefois de l'appui du confesseur de l'abbaye, Magnus Unnonis.

Ingeborg est la tante maternelle du roi Christian Ier de Danemark, ce qui explique probablement pourquoi le roi Charles VIII de Suède a exigé, le 25 avril 1452, qu'elle et le confesseur de l'abbaye, Magnus Unnonis, soient déposés. L'évêque Nils König de Linköping ne voit aucune raison à cela, mais Ingeborg et Unnonis démissionnent en mai. Ils sont réintégrés dans leurs fonctions en 1457.

Ingeborg s'est efforcée d'installer les "vårfrupenningen" à un tarif régulier, un objectif qu'elle a atteint avec la permission de Charles VIII de Suède en 1450, puis de Christian Ier de Danemark en 1461. En 1462, elle reçoit le légat papal Marinus de Fregeno à Vadstena. À la demande de Christian Ier, elle a écrit le (C 50, UUB), Fjorton råd om ett gudeligt leverne (Quatorze conseils pour vivre bien), probablement avant la visite de ce dernier en 1461.

On pense qu'Ingeborg a soutenu le camp romain contre le Conciliarisme et la nouvelle politique papale de concorde et de diplomatie, et s'est opposée au centralisme national de Charles VIII de Suède.

Bibliographie
 Otto S. Brenner: Nachkommen Gorms des alten (Lyngby, 1978) nr: 1937, 2090, och 2697-2701
 Stammtafeln zur geschichte der Europäischen Staaten (Europäische Stammtafeln) band I (die deutschen Staaten) av W. K. Prinz von Isenburg (Marburg, 1960), tafel 87 (die Grafen von Holstein und Herzogs von Schleswig aus Schauenburger Geschlecht) och tafel 69 (die Herzoge von Braunschweig-Göttingen)
 Nordisk Familjebok, band 7, s. 634-635, Stockholm 1884
 Ingeborg Gerhardsdotter, urn:sbl:11951, Svenskt biografiskt lexikon (art av Tore Nyberg Mikael Venge), hämtad 2015-01-07.

Notes et références

Naissance en 1396
Décès en 1465
Personnalité suédoise du XVe siècle

Ingeborg de Holstein


සිරස පාද කවි

    හිස මුව තුල බෙල්ල දෙවුර දෑතේ දසැගිලි අගිනේ
    ලැමැද උදර නාභි කටිය දෙවුකුල දෙකවල දෙදනේ .... ආ .....

    කෙන්ඬ බොලඩ දෙබඩි පතුල දසැගිලි දස නිය අගිනේ
    සූවිසි මුනිදු අනුහසයෙන් ඔබ පිරිපත දුර හරිනේ ..... ආ .....

    සිරස සවන් යුග මුඛ තුල බෙල්ලේ
    දෙවුර දෙවැලමිට දස අතැගිල්ලේ
    දන උකුලද බඩ කෙන්ඩ වලල්ලේ
    දොසැ හැර පලයන් පතුල සියල්ලේ

    සිරස නලලත දෙනෙත දෙසවන් මුඛය ගෙල දොස හැර සියල්
    දෙවුර අත් දසැඟිලිද වැලමිට දෝස දුරුවිය එ බඩවැල්
    කටිය තුනටිය දෙදන කෙන්ඩේ දෝස දුරු වි ජය මගුල්
    සියක් අවුරුදු ඔබට වේවා වේවා ජය සිරි මංගලම්

    දකුණු හිස ඇස දකුණු කම්බුල දකුණු උරහිස දකුණතේ
    දකුණු ඉලපළු උකුල කලවා වටොර සහ එම දනහිසේ
    දකුණු කෙන්ඩය බොලට විළුඹය පතුල පසැගිලි නිය අගේ
    දකුණු සැරියුත් තෙරිදු බලයෙන් දකුණු ඇලයේ දොස බසේ

    වමත හිස ඇස වමත කම්බුල වමත උරහිස වම් අතේ
    වමත ඉලපළු උකුල කලවා වටොර සහ එම දනහිසේ
    වමත කෙන්ඩය බොලට විළුඹය පතුල පසැගිලි නිය අගේ
    වමත මුගලන් තෙරිදු බලයෙන් වමත ඇලයේ දොස බසේ

සංස්කෘතිය
ශාන්තිකර්ම
කවි

සිරස පාද කවි


Avlonyalı İsmail Kemal Bey (, ; 24 Ocak 1844 - 26 Ocak 1919) Arnavut bir diplomat, Osmanlı Meclis-i Mebusanı I. dönem Berat milletvekili, rilindas ve modern Arnavutluk'un kurucu babasıdır. Bağımsızlık bildirgesi'nin baş yazarı, daha sonra 1912'den 1914'e kadar olan dönemde Arnavutluk'un ilk başbakanı ve dışişleri bakanı olarak görev yaptı.

Avlonya'da varlıklı bir Tosk ailesinde doğup büyüyen İsmail Kemal Bey, dillere erken bir ilgi duydu ve Yanya'daki Zosimea Okulu'nda Fransızca, Yunanca, İtalyanca ve Osmanlıcada ustalaştı ve daha sonra İstanbul'da hukuk okudu. Avrupa'yı, özellikle Belçika, Fransa, İngiltere ve İtalya'yı dolaştı ve Jön Türk Devrimi'nden sonra Arnavutluk'a döndü.

Hayatı
İsmail Kemal Bey, 24 Ocak 1844'te, o zamanlar Osmanlı İmparatorluğu'nun bir parçası olan Avlonya şehrinde seçkin ve asil bir Arnavut ailesinde doğdu. Ailesinin tanınmış üyeleri arasında Sadrazam Mehmed Ferid Paşa ve politikacı Süreyya Bey bulunmaktadır. İlköğrenimini memleketinde tamamladı. Daha sonra Yanya'daki Rum lisesi Zosimea'ya gitti ve İstanbul'daki Mekteb-i Hukuk'dan mezun oldu. Kemal Bey Rum bir kadınla evlendi ve çocuklarını Yunanistan'da eğitim görmeleri için gönderdi.

I. Dünya Savaşı sırasında, İsmail Kemal Bey Paris'te sürgünde yaşadı, burada parası olmamasına rağmen çok çeşitli temasları sürdürdü ve Daily Mail'in kıta Avrupası baskısının muhabiri Somerville Story ile anılarını yazmak için işbirliği yaptı. Ölümünden sonra yayınlanan otobiyografisi, son dönem Osmanlı devlet adamının İngilizce yazılmış tek hatırasıdır ve ölmekte olan İmparatorluğun sorunlarına liberal, çok kültürlü bir yaklaşımın benzersiz bir kaydıdır. 1918'de İsmail Kemal Bey, Arnavutluk'taki hareketine destek sağlamak için İtalya'ya gitti, ancak İtalyan hükûmeti tarafından İtalya'dan ayrılması engellendi ve Perugia'daki bir otelde gönülsüz misafiri olarak kaldı. Orada bir akşam yemekte kalp krizinden öldü. Ölümünden sonra, bedeni Avlonya'ya getirildi ve Bektaşi Tarikatı'nın yerel tekkesine gömüldü.

Kariyeri
Kemal Bey, 1860 Mayıs'ında İstanbul'a taşındıktan sonra imparatorluğun Avrupa ve Asya bölgelerinde yüksek hükûmet pozisyonlarına ulaşan bir Osmanlı memuru olarak bir kariyere başladı. Kemal Bey'in yakın çalışma arkadaşı olduğu anayasa (1876) yazarı Midhat Paşa'nın liberal reform kanadıyla özdeşleşti ve Balkanlar'daki birçok şehrin valisi oldu. Bu yıllarda Arnavut alfabesinin standartlaştırılması ve Arnavutça yazmak için Latin karakterlerinin kullanılmasını destekleyen ve bir Arnavut kültür derneğinin kurulması çabalarında yer aldı.

1877'de İsmail, Osmanlı yönetiminde önemli işlevlerin eşiğinde görünüyordu, ancak Sultan II. Abdülhamid, Midhat Paşa'yı sadrazam olarak görevden alınca, İsmail Kemal Bey Batı Anadolu'ya sürgüne gönderildi, ancak Sultan daha sonra onu geri çağırdı ve Beyrut valisi olarak atadı. 1892'de Kemal Bey, padişaha bir Balkan Konfederasyonu için bir plan sundu. Balkan devletleri ile imparatorluk arasında, nihayetinde merkezi Osmanlı İmparatorluğu olan ve eski sınırların geri dönüşü olan birleşik bir Büyük Doğu devleti içindeki kaynakların karşılıklı savunması ve ekonomik gelişimi anlaşmalarıyla bağlı olan bir anlaşmayı içeriyordu. Bu çerçevede Arnavutluk, Makedonya gibi ayrı bir devlet olarak değil, Osmanlı devletinin bir parçası olarak ele alındı. Zamanla liberal politika tavsiyeleri, Sultan'ın gözünden tekrar düşmesine neden oldu. Kemal Bey, 1895 Ermeni krizi nedeniyle imparatorluğun Büyük Güçler'in müdahalesine yaklaştığının farkındaydı. II. Abdülhamid, Kemal Bey'i Trablus valisi olarak atadı, ancak bu yüksek makamı sürgün olarak gördü.

Sürgün
Mayıs 1900'de Kemal Bey İngiliz büyükelçisinin yatına bindi, sığınma talebinde bulundu ve sonraki sekiz yıl boyunca sürgünde yaşadığı imparatorluğun dışına gönderdi. Kemal Bey Atina'ya gitti ve Osmanlı makamları onun kaçışına üzülürken imparatorluğa olan hizmetini bıraktığını açıklayan bildiriler yayınladılar. Arnavut sorununa olan ilgisi bu olaylara kadar sınırlıydı ve Kemal Bey'in Arnavut ulusal hareketine katılımı, Arnavut çevreler arasında prestij getirecek ve Müslüman Arnavutları davayı desteklemek için etkileyecek bir varlık olarak görüldü. Ayrıca Osmanlı İmparatorluğu'nda anayasal yönetime tekrar dönülmesi için de çalıştı. Paris'te Faik Bey Konitza ile bir araya geldi ve iki lider, Kemal Bey'in Arnavut birliği, ekonomik kalkınma, ilerleme ve Balkan devletlerinin gelecekteki boyun eğdirme tehlikeleri konusunda uyardığı gazete yayınları aracılığıyla Arnavut meseleleri üzerinde kısa bir süre birlikte çalıştı. İkili, Kemal Bey'in Konitza ile çalışmayı zor bulması ve Konitza'nın bir politikacı olma odağını ezici bulması ve Yunan yanlısı politikasını onaylamaması üzerine dağıldı. Kemal Bey, aynı jeopolitik çıkarlara sahip olması nedeniyle Arnavutlar ve Yunanlar arasında işbirliği çağrısında bulunan Osmanlıca, Arnavutça ve Yunanca yayınlanan Selamet gazetesini kurdu. Ulusal harekete dahil olan bazı Arnavut aktivistler, bu görüşlerine şüpheli yaklaştılar ve Arnavutlar arasındaki popülaritesinin azalmasına neden olan Yunan politikasının bir aracı olarak gördüler.

İlk başta Kemal Bey, Arnavutların gelecekleri hakkında daha katı olmayan bir ulusal görüş geliştirmelerine, daha fazla laik Arnavut okulları kurmalarına ve dillerini geliştirmelerine ve özerklik kazanmalarına yardımcı olacak büyük güç olarak Avusturya-Macaristan'a tekliflerde bulundu. Daha sonra, İtalyan-Arnavutlar (Arbëreshë) ile yakınlaştı, eğilimlerini İtalya'ya kaydırdı ve Balkanlar'daki Avusturya-Macaristan toprak hırslarına karşı Arnavutluk için İtalyan politikasını destekledi. Osmanlı hükûmeti, Jön Türk hareketinin üyelerine ve sempatizanlarına yönelik bir baskı başlatması ile Şûrâ-yı Devlet çalışanı olan Kemal Bey'in oğlu Mahmud Bey görevden alındı. Paris'te Kemal Bey, Prens Sabahaddin tarafından düzenlenen Osmanlı Muhalefet Kongresi'ne (1902) katıldı ve reformlar, azınlık hakları, devrim ve imparatorluğa Avrupa müdahalesi çağrısında bulunan Prens Sabahaddin'in hizbini destekledi. 1902 Kongresi, Balkanlar'da hiçbir örgütün kurulamamasıyla sonuçlandı ve Kemal Bey'i taklit eden kimliği belirsiz bir kişi, Bulgaristan'ın çeşitli şehirlerini dolaşarak birçok Müslümanı kandırmayı başardı. 1902 Kongresi'nin ardından "daimi bir komite" oluşturma girişimleriyle yeni merkez komitenin kurulmasıyla sonuçlandı, ancak Kemal Bey ve Osmanlı şehzadeleri Sabahaddin ve Lutfullah Ermenilerden destek alamadı. Daha sonra yeni komitenin daimi üyelerinin şehzadelerin evindeki toplantısında Kemal Bey başkan olarak atandı. Resmi İttihat ve Terakki (İTC) gazetesi Osmanlının kontrolü eski merkez komite üyeleri tarafından yeni merkez komiteden Prens Sabahaddin ve Kemal Bey'e verildi.

Yeni komite, etnik farklılıkların yokluğuna dair inceliklerle Ermenilerin onayını almaya çalışırken, Ermeni örgütleri Kemal Bey gibi isimlere olumlu yanıt verdi. Kemal Bey'in baskın rolü nedeniyle, yeni komite tarafından Osmanlı gazetesinde yayınlanan makaleler aracılığıyla Arnavutlar, Balkan ve Batı ülkelerinin imparatorluk içindeki Arnavutların yaşadığı toprakların bölünmesi konusunda uyarıda bulundu. Bu yayınlar, Kemal Bey için çalışan Avlonyalı Cemil gibi bilinen iş birlikçiler aracılığıyla Arnavutluk'ta gizlice dağıtıldı. Kemal Bey, Jup Kastrati için başvurular hazırlamak veya Paris'te bir Arnavut Konseyi oluşturmak gibi Arnavut hareketinin liderliğini destekledi. Kemal Bey tarafından desteklenen dergiler Arnavut özerkliğini destekledi, ancak yeni komite Arnavutlar arasında destek bulamadı. Cemali, Osmanlı şehzadeleri ile birlikte kendilerini Tanzimat döneminin devlet adamlarına benzetmiştir. Bu süre zarfında Kemal Bey'in duruşu, padişahın devrilmesi ile Arnavut ulusal hareketini giderek daha fazla destekleme arasında gidip geldi. Arnavut hükümdarı olma planları olan Arnavut asıllı Prens Albert Ghica ile  Arnavutluk'un geleceği hakkında ve Preng Doçi ile Kemal Bey'in gelecekteki özerk bir Arnavutluk'ta idari bir role dahil olması hakkında yazıştı. Ghica ile iyi ilişkiler sürdürülürken, Rumen prensi ile siyasi ilişkisi olan bir Arnavut olan Derviş Hima, Osmanlı makamları tarafından Kemal Bey'in bir piyonu olarak görülüyordu.

Sultan'a karşı komplo
1902 ve 1903 yılları arasında II. Abdülhamid'i devirmek için bir darbe planı İTC tarafından tasarlandı. Planın askeri yönünü düzenlemekle görevli Albay Şevket Bey ve Recep Paşa ile birlikte Kemal Bey ve Prens Sabaheddin'e diplomatik ve mali destek alma ve girişim için iki gemi satın alma görevi verildi. Kemal Bey'in görevi komplonun en zor yanıydı, Paris'te bir birim tuttu, sürgünde yüksek rütbeli bir politikacı olarak siyasi faaliyetlere başladı ve Londra'ya birçok ziyaret yaptı, bu da Osmanlı hükûmetini rahatsız edince gerçek amaçlarını gerçekleştiremedi.

Osmanlı makamları yakından ilgilendi ve bazı durumlarda Kemal Bey'in niyetini öğrenmek için başarısız olan girişimlerle bağlantılı olduğunu düşündükleri kişileri askeri mahkemeye verdiler. Paris'te Qemali, Stéphane Lauzanne ve William Morton Fullerton gibi gazetecilerle yakın ve iyi ilişkiler kurdu. Temmuz 1902'de Qemali, komplo için İngiliz desteği almak için Londra'ya gitti ve İngiliz hükûmetindeki Edmund Monson ve Thomas Sanderson gibi kişilerle yazıştı ve onları ziyaret etti. Dışişleri Bakanlığı'ndan yanıtlar aldı, ancak Kemal Bey, sadece manevi destek ve girişim için belirsiz İngiliz desteğinin seviyesini abarttı. Kemal Bey'in İngilizlerle olan etkileşimleri, profilini ve saygınlığını yükseltmeyi başarırken, onlarla oğlunun Bitlis'e sürgün edilmesini de tartıştı. İngilizler, Kemal Bey  ve yandaşlarının faaliyetlerinden haberdardı.

Kemal Bey, Jön Türkler için gizlice çalışan Reşid Sadi gibi Londra merkezli Osmanlı diplomatlarıyla da plan üzerinde yazıştı. Kemal Bey, Lord Cromer'i "Türk sorunu" hakkında ve bunun acil bir mesele olduğuna ikna etmek için girişimlerde bulundu, Lord bu düşünceler ile hem fikir oldu ve Dışişleri Bakanlığı'na cevap vereceğine söz verdi. Ayrıca, fon sağlamak amacıyla Mısır hidivi II. Abbas ile gizlice görüştü ve hidiv, komplo için bir İngiliz bankasına 4000 sterlin yatırdı, ancak daha sonra Kemal Bey hakkındaki şüpheler, Mısır liderinin fonları durdurmasına ve skandaldan korkarak yumuşamasına neden oldu. Qemali ayrıca Yunanistan'dan bir Arnavut sırdaşı Cafer Berxhani'yi Trablusgarp Eyaleti'nde Trablus'ta Recep Paşa'yı görmesi için gönderdi. Avlonya ailesinin bir üyesi Avlonyalı Ekrem Bey bu süre içinde Recep Paşa'nın Kemal Bey'e 1000 sterlin altın gönderdiğini ve Trablus'ta sürgünde bulunan oğlu Tahir Paşa'nın Avrupa'ya kaçmasına yardım ettiğini belirtir. Ocak 1903'ün sonunda, Kemal Bey Paris'e geri döndü ve şehzadeleri babaları Damad Mahmud Paşa'nın ölümünün yasını tutarken buldu, ancak hepsi komplo için finansal düzenlemeler yapmak için Londra'ya gittiler. Daha sonra Kemal Bey ve şehzadeler planlarının ayrıntılarını tamamlamak için çalıştılar. Tonaj ve boyut detaylarını bilen Kemal Bey, iki gemi almak için 4000 £ ile Atina'ya gitti.

Oradayken Kemal Bey gemilerin tedarik sürecinden hayal kırıklığına uğradı ve gecikme merkez komite üyelerinin Atina'ya gelmesine neden oldu. Reşid Sadi geldi ve büyük gemilerin olmadığını ve Kemal Bey'in Yunan hükümdarının bir yaverinin evinde oturduğunu gördü. Kemal Bey, Reşid Sadi'ye aldatıldığını ve Yunanistan'da uygun gemi bulmanın zor olduğunu bildirdi. Daha sonra Hidiv'i görmek için yola çıkan Sabaheddin, para ve gemi temin edemedikten sonra Atina'ya dönerek son kez Kemal Bey, Reşid Sadi ve Vasileos Musurus Ghikis ile görüşmüştür. Kemal Bey Napoli'ye gitmek ve oradan gemi almak istedi, ancak diğerleri komplodan vazgeçmeye karar verdi. Planın başarısızlığı farklı nedenlere dayandırılır, Kemal Bey gemileri elde etme konusundaki uzun süren müzakereleri ortaya koyarken, Recep Paşa, Kemal Bey'in girişim için yumuşak tutumunun fikrini değiştirmesinin bir nedeni olarak görmüştür. Sabaheddin'in yakın çevresi, Kemal Bey'in parayı kendi amaçları yararına kullanmak için aldığı görüşündeydi. Bu duygular, Kemal Bey'in Arnavutluk'taki Yunan çıkarları için çalıştığını ve maaş aldığını öğrendikten sonra yeni merkez komitesinden ayrılan Haydar Midhat gibi kişiler tarafından da paylaşılmıştır. 1908 Jön Türk Devrimi'nden sonra İTC'ye karşı çıkan bazı kişiler, Kemal Bey hakkında komploya ilgisiz olduğu, çıkarları için çalıştığı ve şehzadeden para alan bir "dolandırıcı" olduğu iddiasında bulunmuşlardır. Kemal Bey Jön Türklerle bağlarını kopardı ve 16 Ağustos 1903'te bir İtalyan gazetesine "Arnavut vatansever" rolüyle bir röportaj verdi ve Arnavutluk'un geleceğiyle ilgili yeni meşguliyetini sürdürdü.

Arnavut davası

Ocak 1907'de, o zamanki Arnavut ulusal hareketinin lideri olan Kemal Bey ile Yunan hükûmeti arasında Osmanlı İmparatorluğu'na karşı bir ittifak olasılığını ilgilendiren gizli bir anlaşma imzalandı. Toplantı hakkında fazla bilgi yoktur ancak bazı kaynaklar, iki tarafın gelecekteki Yunan-Arnavutluk sınırının, Yunanistan'ın Arnavut bağımsızlığını desteklemesi karşılığında bölgede Arnavut silahlı faaliyeti olmayan Keravniya Dağları'nda yer alması gerektiği konusunda anlaştığını belirtirler. Bu Arnavut milliyetçileri ve vatanseverler tarafından kabul edilmedi. İTC, Kemal Bey'i Yunanlarla yaptığı anlaşma nedeniyle sert bir şekilde eleştirdi. Temmuz 1907'de Roma'da, Kemal Bey İtalyan medyasına uzun bir röportaj verdi ve burada Balkan halkları arasında, bir "Greko-Arnavut ittifakı" işbirliği çağrısında bulundu ve Arnavutluk'un kendi diline, edebiyatına, tarihine ve geleneklerine ve özgürlük ve bağımsızlık hakkına sahip olduğunu tekrarladı. Ayrıca Arnavutların Bulgar Makedonlarla işbirliğine karşıydı ve Arnavut isyancılara verdikleri desteği kendilerine hizmet eden ve Arnavut kuvvetlerinin tükenmesi nedeniyle hareketlerini güçlendiren olarak gördü. Bu süre zarfında Kemal Bey'in Yunanlarla daha yakın ilişkiler kurmasının nedenleri, Arnavutluk'un bağımsızlığına destek sağlamak ve Bulgaristan'ın geniş Balkanlar bölgesindeki hırslarını engellemekti çünkü onları Yunanistan ve Makedonya'daki kuzey Arnavutluk ve Avusturya-Macaristan toprak hırsları için bir tehdit olarak görüyordu.

Bu süre boyunca yurt dışında yaşayan Kemal Bey, güçlü İngiliz ve Yunan yanlısı konumu nedeniyle Arnavut hareketinin lideri değildi. İTC, Bir Arnavut lider olarak Kemal Bey'e düşmandı ve örgüt, imparatorluğun Balkan eyaletlerinin batı bölgelerini bölmek için Yunanlarla olan gizli anlayışı nedeniyle onu dışladı. Yaşamı boyunca Kemal Bey, Yunan kültürüne iyilik ve saygıyla baktı, Yunanlarla dostane ilişkiler sürdürdü ve onlarla Arnavutlar arasındaki işbirliğini teşvik etti. Bağımsız bir Arnavutluk yaratmak için imparatorluğa karşı gerilla savaşını destekleyen dönemin bazı Arnavut grupları tarafından reddedilen diplomatik çözümü destekledi. Kemal Bey, Büyük Güçlerin Arnavut işlerine müdahalesini desteklemiş olabilir ve bu, muhaliflerin bir azınlığı tarafından kendisine yöneltilen suçlamadır. Ancak zamanla Arnavut milliyetçisi oldu ve 1912'de Arnavutluk'un bağımsızlığını ilan edecekti.

Jön Türk Devrimi ve karşı darbe
Jön Türk Devrimi (1908) olayları sırasında, II. Abdülhamid'in son çare olarak Kemal Bey'den yardım istediği ve onun yanıtı yanıtı, yalnızca 1878 Osmanlı anayasasının tekrar yürürlüğe konulmasının Arnavutları sakinleştireceği şeklinde söylentiler vardır. 1908 devrimi ve anayasasının tekrar yürürlüğe konulmasından sonra, Kemal Bey sürgünden döndü, tekrar kurulan Meclis-i Mebûsan'da Berat'ı temsil eden mebus oldu ve mecliste liberal politikacılar ve İngilizler ile birlikte hareket etti. Kemal Bey'in hükûmet reformları çağrısında bulunduğu Jön Türk gazetesi Tanin'e katkıda bulundu. Kemal Bey, Meclis-i Mebûsan'de bulunan Arnavut mebuslarının lideri oldu ve Avusturya-Macaristan'ın Bosna'yı ilhakına karşı çıkmadı ve hareketin tanınmasının, Balkan devletleriyle toprak üzerinde savaş olması durumunda imparatorluk için güvenlik garantileri gerektirmesi gerektiğini ekledi.

31 Mart Vakası sırasında, liberal Ahrar Fırkası'nın liderliği, olayları kontrol altına almak ve isyanın Hamidiye yanlısı ve anayasa karşıtı gerici bir rotaya dönmesini engellemek için başarısız bir girişimde bulundu. Liberal (Ahrar) mebusu olan Kemal Bey, bazı mebusları meclise sokmayı başardı, isyancı birliklerin taleplerini kabul ettiler ve anayasa ile şeriat kanununun uygulanacağına dair resmi bir açıklama yaptılar. İlk karşı darbe olaylarına karışmayan Kemal Bey, kısa bir süreliğine Meclis-i Mebûsan Başkanlığına getirildi ve II. Abdülhamid tarafından yeni bir hükûmeti tanımasına yol açtı. Kemal Bey, Avlonya'daki seçmenlerine yeni hükûmeti tanımalarını söyleyen bir telgraf çekti ve memleketindeki Arnavutlar, durum gerektiriyorsa padişahı silahlarla desteklemek için silah deposuna baskın düzenleyerek ona destek verdiler. Kemal Bey, İTC'yi destekleyen Hareket Ordusu'nun isyanı bastırmak için İstanbul'a gelmesinden önce şehri terk etti ve Yunanistan'a kaçtı. Bir hükûmet soruşturması daha sonra Kemal Bey'i yaptıklarının yanlış olmadığı yönünde temize çıkardı.

Siyaset

Milliyetçilik
Siyasi kariyeri bundan sonra yalnızca Arnavut milliyetçiliğine odaklandı. Güney Arnavutluk'ta artan gerilla faaliyeti, 1909 yılının yaz aylarında Osmanlı hükûmetinin Kemal Bey'den şüphe duymasına neden oldu. Osmanlı İmparatorluğu'nun Atina büyükelçiliği, Kemal Bey'in zengin Arnavut Tosklar ve Yunanistan tarafından finanse edilen örgütle bir birlik kurma konusunda pazarlık yaptığını bildirmiştir. Kemal Bey, meclisin kendisini karşı-devrim hareketine katılmak suçlamasından aklamasından sonra Atina'dan İstanbul'a döndü ve Ahrar Fırkası'nın eski üyelerinden oluşan bir grup "modern liberaller" mebusun lideri oldu. 1910'da Kemal Bey Avusturya-Macaristan büyükelçisine verdiği demeçte Jön Türk hükûmetini, Türkleri imparatorluktaki diğer milletlerden üstün tuttuğu ve Arnavutlarla ilgili böl ve yönet politikaları nedeniyle eleştirdi.

1911 Arnavut İsyanı sırasında Tiranlı Cemal Bey ile birlikte seyahat etti ve 23 Haziran'da Karadağ'ın bir köyü olan Gerče'de bir toplantıda isyanın liderlerine katıldı. Hem Osmanlı İmparatorluğu'na hem de Avrupa'ya (özellikle Büyük Britanya) yönelik Arnavut özerkliği, okul ve dil hakları, Arnavutların tanınması, seçim özgürlükleri ve hürriyetleri, Arnavutluk'ta askerlik hizmeti ve diğer önlemleri içeren Greçë Muhtırasınu birlikte hazırladılar. Aralık 1911'de, Kemal Bey ve Priştineli Hasan Bey, İstanbul'da Arnavut siyasi ileri gelenlerinin gelecekteki bir Arnavut ayaklanmasını organize etmeye karar verdikleri gizli toplantılarını topladılar. Kemal Bey'e, 15.000 silah satın almak için mali destek ve fonlara ek olarak, Arnavut hareketine sempati duyan hükûmetlerden destek almak için Avrupa'ya gitme görevi verildi. Paris'te Avusturya-Macaristan yetkilileriyle bir araya geldi ve onlarla ilgili önceki endişelerinin değiştiğini, Avusturya-Macaristan'ı Arnavutluk'un tek savunucusu olarak gördüğünü ve güçlü bir Osmanlı devleti içinde Arnavut jeopolitik çıkarlarını desteklemeleri halinde Arnavut desteğine güvenebileceklerini ifade etti. 1912 Arnavut İsyanı sırasında Kemal Bey, Osmanlılar ile yapılan müzakerelerde imparatorluk içinde Arnavut özerkliğini destekleyen ve savunan liderlik grubunun bir parçasıydı.

Arnavutluk'un bağımsızlığı

Balkan Savaşları bölgedeki Osmanlı yönetiminin sonunu getirdi. Eylül 1912'de Kemal Bey, Luigj Gurakuqi ile birlikte Romanya'daki Arnavut toplumuyla danışmak için Bükreş'e gitti. Daha sonra Viyana'ya hareket ederek Avusturya-Macaristan yetkilileriyle telgraf yoluyla temasta bulundu ve çözüm olarak Arnavutluk'a müdahalelerini destekledi. 12 Kasım'da Kemal Bey Avusturya-Macaristan dışişleri bakanlığından yetkililerle bir araya geldi ve ona Arnavutlara ve durumlarına duydukları sempatiyi anlattılar, ancak devam eden savaş nedeniyle fazla bir şey yapamadılar. Dışişleri Bakanı Kont Leopold Berchtold, Kemal Bey'in Arnavut sorunu hakkındaki görüşlerini destekledi ve emrine bir tekne verdi. Kemal Bey, Trieste'den Kasım ortasına kadar Dıraç'a gitti, ancak Osmanlı makamlarının şehre yaklaşan Sırp kuvvetleri ile varlığına itiraz etmesi nedeniyle kalışı kısa sürdü ve 26 Kasım'da varacağı Avlonya'ya gitti. Bu arada oğlu Avlonyalı Ethem Bey, Arnavutluk'un her yerinden Arnavut temsilcilerini Avlonya'ya çağırdı.

Kemal Bey, Arnavutluk'un Osmanlı İmparatorluğu'ndan ayrılmasında, Arnavutluk Bağımsızlık Bildirgesi'nde ve 28 Kasım 1912'de bağımsız Arnavutluk'un oluşumunda başlıca figürlerden biriydi. Bu, Arnavutluk'ta 400 yılı aşkın "de jure" Osmanlı yönetiminin sona erdiğinin işaretiydi. Gurakuqi ile birlikte, Bağımsızlık Bildirgesi'nin henüz imzalandığı Avlonya'daki iki katlı binanın balkonundan Arnavutluk bayrağını kaldırdı. Hükûmetin kurulması, 4 Aralık 1912'de düzenlenen Avlonya Meclisi'nin dördüncü oturumu için, Arnavutluk'un tüm bölgelerinin temsilcileri Avlonya'ya gelene kadar ertelendi. Meclis-i Vükelâ, onun Arnavut özerkliğini tercih eden eylemlerine karşı çıktı ve Kemal Bey'in güney Arnavutluk'ta sıkışıp kalan Osmanlı Üçüncü Ordusu'na askeri yardımda bulunmasını istedi. Osmanlı İmparatorluğu'nun Balkanlar'daki çöküşünün farkında olan Kemal Bey, Büyük Güçlerden bağımsız bir Arnavutluk'u tanımalarını ve desteklemelerini istedi.

Osmanlı-Arnavutluk ittifakı
Osmanlı İTC hükûmeti Arnavutluk üzerindeki kontrolünü yeniden sağlamaya çalıştı ve 1913'te yarbay Bekir Fikri'yi Osmanlı-Arnavut subayı ve İTC üyesi Arnavut tahtına aday olan Ahmed İzzet Paşa'ya Arnavut desteğini artırmak için gönderdi.. İzzet Paşa'nın elçisi olan Fikri, Kemal Bey ile temasa geçti ve ona Yunanistan ve Sırbistan'a karşı Osmanlı, Arnavut ve Bulgar ortak askerî harekâtını öngören bir plan sundu. Arnavutluk'un askeri girişimdeki ödülü, Büyükelçiler Konferansı tarafından Sırbistan ve Yunanistan'a verilen Kosova ve Çamlık bölgelerinin tahsisi olacaktı. Kemal Bey, Fikri'ye Arnavutluk hükümdarı olarak İzzet Paşa'ya bağlılığı konusunda güvence verdi ve İstanbul'daki İTC hükûmetinin Sırp ve Yunan güçlerine karşı bir gerilla savaşı yürütmek için ülkeye gizlice asker ve silah sızma planını destekledi. Bu görüşmelerin ardından Fikri, İstanbul'a telgraflar göndererek hükûmetten mühimmat, silah ve asker göndermesini istedi. Sırplar komployu ortaya çıkardı ve operasyonu Uluslararası Kontrol Komisyonu'na (UKK) bildirdi. Arnavutluk'u Büyük Güçler adına geçici olarak yöneten bir örgüt olan UKK, Arnavut Jandarma olarak görev yapan Hollandalı subaylarının olağanüstü hal ilan etmesine ve komployu durdurmasına izin verdi. 7-8 Ocak 1914'te Avlonya'ya baskın düzenleyerek 200'den fazla Osmanlı askerini keşfettiler ve Fikri'yi tutukladılar. Fikri'nin davası sırasında komplo ortaya çıktı ve Albay Willem de Veer yönetimindeki bir UKK askeri mahkemesi onu ölüme mahkum etti ve daha sonra cezası ömür boyu hapse çevrilirken Kemal Bey ve kabinesi istifa etti. Kemal Bey ülkeyi terk ettikten sonra, Arnavutluk genelinde kargaşa yaşandı. Kemal Bey, 1912'den 1914'e kadar Arnavutluk'un başbakanıydı.

Hükümet

 Başbakan: Kemal Bey
 Genel sekreter: Kemal Karaosmani
 Başbakan yardımcısı: Dom Nikoll Kaçorri
 Dışişleri Bakanı: Kemal Bey sonra Müfid Bey Libohova
 İçişleri Bakanı: Müfid Bey Libohova sonra Esad Paşa Toptani
 Savaş Bakanı: General Mehmet Paşa Dırralla
 Maliye Bakanı: Abdi Bey Toptani
 Adalet Bakanı: Doktor Petro Poga
 Eğitim Bakanı: Doktor Luigj Gurakuqi
 Kamu Hizmetleri Bakanı: Mithat Bey Fraşıri
 Tarım Bakanı: Pandeli Cale sonra Kemal Karaosmani
 Posta ve Telgraf Bakanı: Lef Nosi

Hatırası
Avlonyalı İsmail Kemal Bey, 1992-1996 yılları arasındaki 200 Arnavut leki banknotunun ve 1996'dan beri basılan 500 Arnavut leki banknotun ön yüzlerinde tasvir edilmiştir. 27 Haziran 2012'de Arnavutluk Cumhurbaşkanı Bamir Topi, Kemal Bey'i Ulusal Bayrak Nişanı (ölüm sonrası) ile ödüllendirdi.

Ayrıca bakınız
 Arnavut millî uyanışı
 Arnavutluk Bağımsızlık Bildirgesi
 Osmanlı döneminde Arnavutluk

Kaynakça
Özel

Genel

 Menfa-ı ihtiyarı hatıratı / Ali Haydar Midhat Bey, 1905
 David Barchard, The Man Who Made Albania—Ismail Kemal Bey, Cornucopia Magazine No 34, 2004.
 Ismail Kemal Bey and Sommerville Story, ed. The memoirs of Ismail Kemal Bey. London: Constable and company, 1920. (The Internet Archive, full access)

1844 doğumlular
Avlonya doğumlular
1919 yılında ölenler
Arnavutluk kahramanları
19. yüzyıl Arnavut siyasetçileri
20. yüzyıl Arnavut siyasetçileri
Arnavut diplomatlar
Arnavutluk dışişleri bakanları
Arnavutluk cumhurbaşkanları
Arnavutluk başbakanları
Arnavut millî uyanışı aktivistleri
Arnavutluk Bağımsızlık Bildirisi'ni imzalayanlar
Bektaşilik
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
1908-1912 Osmanlı Meclis-i Mebusanı Berat üyeleri
Osmanlı Beyrut valileri

Avlonyalı İsmail Kemal Bey


Paris-Tours Espoirs () er et fransk endags cykelløb, der holdes hvert år i oktober i udkanten af Paris til Tours. Konkurrencen er organiseret af Amaury Sport Organisation.

Vindere

Referencer

Cykelløb i Frankrig

Paris-Tours Espoirs


نجم المليك أو «قلب الأسد» أو «ألفا الأسد» (بالإنجليزية: Regulus) هو ألمع نجوم كوكبة الأسد على الإطلاق، وهو أيضاً النجم الحادي والعشرين (21) من حيث اللمعان في السماء (في كلا نصفي الكرة الأرضية) حيث يبلغ قدره 1,35 ويبعد عنا 79 سنة ضوئية. يحجب القمر باستمرار نجم المليك وأحياناً يحجبه أيضاً كوكبا عطارد والزهرة لكنه أمر نادر الحدوث. ولن تحجب أية كواكب أخرى نجم المليك خلال البضعة آلاف سنة القادمة وذلك بسبب مداراتهم.

تبلغ كتلة نجم المليك 3,5 أضعاف كتلة الشمس وهو نجم يافع حيث يبلغ عمره بضعة مئات الملايين من السنين فقط. حسب التصنيف النجمي يعد تصنيف نجم المليك "k2" أي أن حرارته تبلغ 4200 كلفن تقريباً.

إن نجم المليك في الواقع ليس نجما واحداً بل هو نجم متعدد (وهو نوع من الأنظمة النجمية)، حيث يتكون نظام المليك النجمي من أربع نجوم. ويعتقد العلماء أن «المليك أ» هو قزم أبيض أما «المليك ب» فهو نجم قزم لكن لا نعرف نوعه. أما «المليك ج» فهو نجم أحمر صغير وهو أضعف النجوم الأربعة من حيث جاذبيته.

اقرأ أيضا
 السماك الأعزل
 رأس التوأم المؤخر
 قزم أبيض
 الانفجار العظيم
 خط زمني للانفجار العظيم
 ثقب أسود
 انفجار أشعة غاما 080319ب
 انفجار أشعة غاما 090423
 انفجار أشعة غاما 971214
 انفجار أشعة غاما 080916C
 انفجار أشعة غاما 060218
 مستعر أعظم II
 مستعر أعظم نوع Ia
 مستعر أعظم
 نجم كواركات
 السماك الأعزل

المراجع

أجرام باير
أجرام جليزا وجليزا-يارايس
أجرام فهرس هنري درابر
أجرام هيباركوس
أجسام فلامستيد
أشباه عمالقة نوع-B
أنظمة نجمية ثلاثية
فهرس النجوم الساطعة
كوكبة الأسد
مسح بون الفلكي
نجوم النسق الأساسي نوع-K
نجوم النسق الأساسي نوع-M
نجوم بأسماء خاصة
نجوم متعددة

نجم المليك


19407 Standing Bear este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
19407 Standing Bear este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Lime Creek de Robert Linderholm. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,59 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 15,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 19001-20000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

19407 Standing Bear


Iepurele și broaștele este un film românesc din 1970 regizat de Victor Antonescu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1970 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1970

Iepurele și broaștele


12593 Shashlov este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
12593 Shashlov este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Socorro, New Mexico, în cadrul proiectului LINEAR. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,40 ua, o excentricitate de 0,09 și o înclinație de 3,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 12001-13000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

12593 Shashlov


Lacul de aur (titlul original: în ) este un film dramatic sovietic,
realizat în 1935 de regizorul Vladimir Șneiderov, protagoniști fiind actorii Ivan Novoselțev, V. Tolstova, Andrei Fait, Mihail Grodski.

În film este vorba de lupta unei expediții de explorare a aurului, cu o bandă de prădători și prospectori care se ascund de organele justiției în taigaua din Altai.

Conținut

Distribuție
 Ivan Novoselțev – Andrei Stepanov
 V. Tolstova – Marina
 Andrei Fait – Urnai
 Mihail Grodski – șeful bandiților
 I. Mihailov (II) –
 Vasili Savițki – prospector
 N. Golubin –
 Vladimir Șneiderov –

Referințe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1935
Filme dramatice
Filme în limba rusă
Filme regizate de Vladimir Șneiderov
Filme alb-negru
Filme sovietice

Lacul de aur (film)


Uronema peut désigner :
 Uronema Lagerheim, 1887, un genre d'algues vertes de la famille Chaetophoraceae ;
 Uronema Dujardin, 1841, un genre de ciliés de la famille des Uronematidae.

Homonymie de genre en biologie

Uronema


අත් බෝම්බ විදිනයක් යනු අත් බෝම්බයක් සෙබලෙකු අතින් විසිකරනවාට වඩා නිවැරදිව වැඩි දුරින් හා වැඩි වේගයකින් විසි කිරීම සඳහා භාවිතා කරන අවියකි. මිනිසුන් විසින් ගෙන යා හැකි අත්බෝම්බ විදිනය තනි අවියක් ලෙස රයිෆලයක බැරලයට භාවිතා කරනු ලැබේ. මීට අමතරව රයිෆල බොහොමයක් නිපදවා ඇත්තේ ඒවායේ තුවක්කු කටෙන් අත්බෝම්බ් වෙඩි තැබීමට හැකි ලෙසිනි.

විස්තරය

අත්බෝම්බ විදිනයන්ගෙන් බොහොමයක් මිනිසුන් විසින් ගෙන යා හැකි හා කර පිට තබා වෙඩි තබන ඒවාවෙයි. ඒවා බොහෝ විට AH 47 - හෝ M16 වැනි රයිෆල මත තබා වෙඩි තබනු ලබයි. එසේ වුවත් මීට වෙනස් M 79 සහ  AG 36 වැනි ආයුධ කිහිපයක්ද ඇත. මේවායෙන් බොහෝමයක් අතින් රිලෝඩ් කරන අවිවෙයි. අද භාවිතා වන සම්මත අත්බෝම්බය වන්නේ  40mm අත් බෝම්බයයි. මෙය මිනිසුන් විසින් ගෙන යා හැකිය. එමෙන්ම රථ වාහන අවි පද්ධති බොහෝමයක භාවිතා වේ. මෙම සම්මතකරණයෙන් පසුව නොයෙකුත් විශේෂ ආකාරයේ අත්බෝම්බ නිෂ්පාදනය විය.උදාහරණයක් වශයෙන් ස්වංයක්‍රීය අත්බෝම්බ විදිනයක් වන ඇමරිකානු Mkia අත්බෝම්බ විදිනය දැක්විය හැක. එය සැහැල්ලු වාහන හා ගොඩනැගිලි වලට ප්‍රහාරය එල්ල කිරීම සඳහා භාවිතා කරනු ලැබේ.මෙය ආරක්ෂාව සඳහා භාවිතා කරයි.

අත්බෝම්බ විදිනය


Tine Høeg (født 21. november 1985) er en dansk forfatter, der debuterede i 2017 med den anmelderroste digtroman Nye rejsende. I 2020 udgav hun romanen Tour de chambre, der ligesom debuten efterfølgende blev dramatiseret på Det Kongelige Teater. I 2022 udgav hun romanen SULT, der beskriver hendes egne oplevelser med at gennemgå fertilitetsbehandling.

I 2021 modtog Tine Høeg prisen Årets Danske Tale for sin nytårstale holdt i anledning af DR2 Nytårskoncert.

Bibliografi
 Hej Sol Fuck Love (poesihæfte, AFV Press, 2013)
 Nye rejsende (digtroman, Rosinante, 2017)
 I Tried to Dance it Away (radiodrama, AKT1, 2017)
 Tour de chambre (roman, Gutkind, 2020)
 Monstera (radiodrama, AKT1, 2021)
 SULT (roman, Gutkind, 2022)

Bidrag til antologier
 Diverse digte i tidsskriftet Hvedekorn (2011-2012)
 Jeg vælger uden filter (Høst & Søn, 2015)
 SKAM (Høst & Søn, 2017)
 AKT1 – Ny nordisk radiodramatik (Kronstork, 2017)
 Coronamonologerne (Teater Republique, 2020)

Priser & Hæder
 BogForums Debutantpris 2017
 KGL Dansk på Det Kongelige Teater i efteråret 2017 med Nye rejsende
 Årets danske debutant 2018 ved den europæiske debutantfestival i Kiel
 Edvard P. prisen 2020
 Årets Danske Tale 2021

Referencer

Dansksprogede forfattere fra Danmark
Kvindelige forfattere i det 21. århundrede
Personer i Kraks Blå Bog

Tine Høeg


Røa IL er en norsk sportsklub fra Røa i Vestre Aker fylke, Oslo. Klubben blev etableret den 11. november 1900, og har afdelinger for fodbold, gymnastik, bandy og cross-country skiløb.

Nylig historie
{|class="wikitable"
|-bgcolor="#efefef"
! Sæson
!
! Pos.
! Pl.
! V
! U
! T
! M+
! M-
! P
!Pokal
|-
|2005
|Toppserien
|6
|18||9||1||8
|36||28||28
||Semifinale
|-
|2006
|Toppserien
|align=right bgcolor=bronze|3
|18||12||3||3
|69||24||39
|bgcolor=gold|Vinder
|-
|2007
|Toppserien
|align=right bgcolor=gold|1
|22||17||2||3
|63||24||53
|Semifinale
|-
|2008
|Toppserien
|align=right bgcolor=gold|1
|22||20||1||1
|90||10||61
|bgcolor=gold|Vinder
|-
|2009
|Toppserien
|align=right bgcolor=gold|1
|22||18||2||2
|64||16||56
|bgcolor=gold|Vinder
|-
|2010
|Toppserien
|align=right bgcolor=silver|2
|22||15||3||4
|56||33||48
|bgcolor=gold|Vinder
|-
|2011
|Toppserien
|align=right bgcolor=gold|1
|22||18||0||4
|76||18||54
|bgcolor=silver|Finale
|-
|2012
|Toppserien
|align=right |4
|22||15||4||3
|58||19||47
|bgcolor=silver|Finale
|-
|2013
|Toppserien
|align=right |8
|22||7||7||8
|25||33||28
||Kvartfinale
|-
|2014
|Toppserien
|align=right |6
|22||9||5||8
|36||27||32
||Semifinale
|-
|2015
|Toppserien
|align=right |3
|22||10||8||4
|32||24||38
||Kvartfinale
|-
|2016
|Toppserien
|align=right |5
|22||9||6||7
|34||31||33
|bgcolor=silver|Finale
|}

Truppen
Pr. 16. august 2015

Kvindefodboldklubber i Norge
Toppserien

Røa IL


O orgă electronică este un instrument muzical cu claviatură, la origine derivat din acordeon, orgă propriu-zisă și orgă de cinema sau teatru. Avea ca scop imitarea sunetelor produse de acestea. Continua evoluție tehnologică a condus la următoarele tipuri de orgi electronice actuale (2016):
 orga electronică a companiei Hammond, folosită în special în muzica ușoară;
 orgă electronică de biserică (imită ca sunet orga bisericească);
 orga electronică combo; orga electronică de uz casnic;  orga electronică bazată pe software și altele.

Bibliografie

 Willis, Stephen Charles. Pipes and Pedals: Chronicles of Canadian Organs and Organists = Tuyaux et jeux: pages d'histoire de l'orgue au Canada. N.B.: Prepared for an exhibition, of the same English and French titles, at the National Library of Canada, opening on 16 May 1983; some copies include, as laid in the document, the published list, by C.-P. G. Parker of the recorded music played as background for the exhibit and also a listing of organ recitals played as ancillary events. ISBN 0-662-52397-0

Vezi și
Orgă
Instrument muzical electronic

Legături externe
 Allen Organ Company history
 Hammond organs history
 Electronic Organ Constructor's Society

Orgă electronică


La Conferencia fascista de Montreux de 1934 fue una reunión celebrada por un cierto número de diputados de organizaciones fascistas europeas. La conferencia se celebró el 16 y 17 de diciembre de 1934 en Montreux, Suiza, y fue organizada y presidida por Comitati d'Azione per l'Universalita di Roma (CAUR), o los Comités de Acción para la Universalidad de Roma.

Antecedentes

CAUR era una red fundada en 1933 por el régimen fascista de Benito Mussolini. El director CAUR fue Eugenio Coselschi, y su objetivo declarado era actuar como una red de una "internacional fascista". Los principales obstáculos surgieron en el intento de la organización para identificar un "fascismo universal" y los criterios que una organización debía cumplir para calificarse de "fascista". Sin embargo, en abril de 1934, la red había identificado como "fascistas" movimientos en 39 países, incluidos todos los países europeos excepto Yugoslavia, así como los Estados Unidos, Canadá, Australia, África del Sur, cinco países de Asia y seis de América Latina. Como los diferentes grupos trataron de obtener subvenciones de todas las formas de los conflictos surgieron en temas como el racismo, el antisemitismo, el corporativismo y la estructura del Estado.

Los participantes

La primera conferencia mundial de la CAUR se celebró en Montreux el 16 de diciembre de 1934. Los participantes de las organizaciones fascistas en 13 países europeos asistieron, incluyendo Ion Moţa de la Guardia de Hierro de Rumania, Vidkun Quisling del Nasjonal Samling de Noruega, Ernesto Giménez Caballero de la Falange Española de las JONS, Eoin O'Duffy de la Guardia Nacional de Irlanda, Marcel Bucard del Partido Francista francés, los representantes de la Unión Nacional Lituana, la portuguesa Acção Escolar Vanguarda (en calidad de observador), encabezada por António Eça de Queiroz (hijo del escritor José Maria Eça de Queirós), así como los delegados de Austria, Bélgica, Dinamarca, Grecia, Países Bajos y Suiza.

Fue notable la ausencia de representantes del Partido Nazi. La conferencia de Montreux se produjo solo seis meses después del asesinato del canciller del régimen austrofascista Engelbert Dollfuss por los nazis y la consiguiente crisis diplomática entre Italia y Alemania.  Del mismo modo, Mussolini no permitió que ningún representante oficial del Partido Nacional Fascista asistiera a la reunión, aparentemente con el fin de ver lo que la conferencia podría lograr antes de prestar apoyo oficial completo. José Antonio Primo de Rivera, al tiempo que miembros de la Falange participaban autorizados por la organización, declaró que esta no estaba representada como tal, asistiendo sus miembros a título personal, así como el CAUR "no era un movimiento fascista". Otras ausencias notables incluyen el austriaco Ernst Rüdiger Starhemberg y Sir Oswald Mosley, de Gran Bretaña.

Procedimientos
Desde el principio, la conferencia se vio empañado por graves conflictos entre los participantes. Coselschi, actuando como Presidente de la Conferencia, se enfrentaron con Quisling sobre la importancia de la Alemania nazi al fascismo internacional. Moţa, con el apoyo de los delegados daneses y suizos, también creó una grieta por la que subrayaba la centralidad del antisemitismo de los movimientos fascistas, un movimiento opuesto por Coselschi y O'Duffy. La Guardia de Hierro rumana subrayó la importancia de la raza a ser un componente integral del fascismo.

Sobre el tema del antisemitismo, se adoptaron varias resoluciones de compromiso. Estas declararon que "la cuestión judía no se puede convertir en una campaña universal de odio en contra de los judíos", al tiempo que se afirmó que "teniendo en cuenta que en muchos lugares, algunos grupos de judíos están instalados en países conquistados, ejerciendo de una manera abierta y oculta una influencia perjudicial para los intereses materiales y morales del país que los alberga, constituyendo una especie de Estado dentro del Estado, aprovechando todos los beneficios y negando todas las obligaciones, teniendo en cuenta que han aportado y están dispuestos a aportar, los elementos conducentes a la revolución internacional la cual sería destructiva de la idea del patriotismo y la civilización cristiana, la Conferencia denuncia la acción nefasta de estos elementos y está listo para luchar contra ellos". Los delegados en la conferencia también declararon por unanimidad su oposición al comunismo y los movimientos de la Tercera Internacional.

Resultados

Una segunda y última conferencia se celebró en Montreux, en abril de 1935. José Antonio Primo de Rivera hizo una breve aparición en esta conferencia, con la oportunidad de expresar simpatías con el movimiento, mientras que indicó que España no estaba dispuesta a participar en cualquier empresa del fascismo internacional, ya que su movimiento era estrictamente nacional.

La conferencia no fue capaz de salvar el abismo entre aquellos participantes que se propone lograr la integración nacional por una política socio-económica corporativa y los partidarios de una apelación a la raza. Las pretensiones de un "fascismo universal" no podía sobrevivir a esta brecha, y el movimiento no cumplió con su objetivo de actuar como un contrapeso al comunismo internacional.

El CAUR no ganó el respaldo oficial del Partido Fascista italiano o la Falange Española. No tuvo éxito la presentación de una definición de común acuerdo en cuanto a lo que el "fascismo" era, y no tuvo éxito en unir a los partidos fascistas más importantes en un movimiento internacional.

Véase también
 Fascismo
 Definiciones de fascismo

Fascismo