Die Cyriakuskirche in Niederhofen, einem Stadtteil von Schwaigern im Landkreis Heilbronn im nördlichen Baden-Württemberg, ist ein historisches Kirchengebäude mit Bauteilen unterschiedlicher Epochen.

Geschichte
Über die frühe Geschichte der Kirche wie auch des gesamten, 1332 erstmals erwähnten Ortes ist wenig bekannt. In Kirchenbüchern gibt es Hinweise, dass die Kirche einst dem Hl. Martin geweiht gewesen sein könnte, was ein hohes Alter der Kirche bedingen würde. Möglicherweise liegt dieser Vermutung jedoch eine Verwechslung mit der Martinskirche im Nachbarort Kleingartach zugrunde. Es gibt außerdem Vermutungen, dass die Kirche die Grablege der vor 1350 auf der Leinburg gesessenen Herren von Leinberg gewesen sein könnte.

Das Patronatsrecht der Niederhofener Kirche lag beim altgläubigen Stift Wimpfen. Zur Zeit der Reformation war Niederhofen von Württemberg seit 1485 an Hans den Reichen von Gemmingen zu Guttenberg und bis 1571 an dessen Nachkommen verpfändet. Zwar wirkten vereinzelt auch protestantische Geistliche an der Kirche, die Reformation wurde jedoch erst 1588 durch einen Vertrag Herzog Ulrichs von Württemberg mit dem Stift Wimpfen abgeschlossen. Das Stift Wimpfen verkaufte 1677 sein Patronatsrecht schließlich an den Herzog von Württemberg. Die Kirche wurde 1961 und 1981 umfangreich renoviert.

Beschreibung
Nach Osten hin ist an ein romanisches Hauptschiff ein gotischer Chor mit Kreuzgewölbe angebaut. Der Fachwerkaufbau des auf den Chor aufgesetzten Turmes in Form eines Oktogons ist jüngeren Datums, wie auch verschiedene Teile der Kirche, darunter die Fenster der Südwand und die Kanzel, wohl aus den 1770er Jahren stammen. Alte Fresken im Chor zeigen Christus als Weltenrichter sowie den Evangelisten Johannes. Aus dem 15. Jahrhundert stammen die jüngeren Fresken im Langhaus mit Szenen aus dem Marienleben. Die Emporenbrüstung aus dem 18. Jahrhundert ist mit Aposteldarstellungen, biblischen Gestalten und Reformatorenporträts bemalt. Zur weiteren historischen Ausstattung der Kirche zählen drei barocke Tafelbilder, die Kanzel aus dem 18. Jahrhundert sowie ein Kruzifix aus dem 17. Jahrhundert. Das Glasfenster im Chor wurde 1961 von Valentin Saile gestaltet.

Literatur
 Schwaigern. Heimatbuch der Stadt Schwaigern mit den Teilorten Massenbach, Stetten a. H. und Niederhofen. Stadtverwaltung Schwaigern, Schwaigern 1994.
 Heinz Rall: Historische Kirchen im Zabergäu und Umgebung. Forum-Verlag, Stuttgart 2003, ISBN 3-8091-1088-4, S. 68–69.

Niederhofen
Niederhofen
Bauwerk in Schwaigern
Schwaigern
Kirchengebäude in Europa
Cyriakuskirche

Cyriakuskirche (Niederhofen)


O Partido Popular da Mongólia  (, Mongol Ardyn Nam) é o partido político mais antigo da Mongólia.

Fundado como um partido comunista de orientação marxista-leninista em 1920, desempenhou um papel importante na Revolução Mongol de 1921. Após a independência, governou a Mongólia como partido único. Em 1924, o partido foi renomeado para: Partido Revolucionário Popular da Mongólia (, Mongol Ardīn Huwĭsgalt Nam), aderindo a Internacional Comunista. O partido foi organizado com base no centralismo democrático, seu órgão máximo era o Congresso do Partido, convocado a cada cinco anos. Quando o Congresso do Partido não estava em sessão, o Comitê Central era o órgão máximo, mas como este se reunia normalmente apenas uma vez por ano, a maioria dos deveres e responsabilidades eram atribuídas ao Politburo e seu Comitê Permanente.

Após a Revolução Democrática da Mongólia, outros partidos políticos foram legalizados no país. O PPM permaneceu como o partido do governo até 1996 e voltou ao governo de 2000 a 2004. De 2004 a 2008, fez parte de um governo de coalizão com o Partido Democrático e o Partido da Pátria. De 2008 a 2012, o partido optou por outra coalizão com o Partido Democrático. Após as eleições de 2012, tornou-se o partido da oposição no parlamento. Em 2010, o partido voltou ao seu nome original, abandonando a palavra "revolucionário".

O partido voltou ao poder em 29 de junho de 2016, elegendo 65 membros do parlamento com 76 cadeiras. O partido manteve a maioria nas oitavas eleições parlamentares realizadas em 24 de junho de 2020, ganhando 62 das 76 cadeiras. A vitória marca pela primeira vez em 30 anos de história democrática da Mongólia em que um único partido retém a maioria absoluta em eleições consecutivas.

Resultados eleitorais

Eleições presidenciais

Eleições para a Grande Assembleia Estatal

Ver também
Política da Mongólia
República Popular da Mongólia
Khorloogiin Choibalsan
Yumjaagiin Tsedenbal

Partidos políticos da Mongólia
Internacional Socialista

Partido Popular da Mongólia


Jason Friedberg (Newark, Estados Unidos, 13 de octubre de 1971) y Aaron Seltzer (Mississauga, Canadá, 12 de enero de 1974) forman un duo de cineastas y escritores conocidos por hacer películas paródicas que han sido objeto de repudio por parte de la crítica, debido a su estilo de humor que en algunos casos puede llegar a ser ofensivo, chistes no tan cómicos, referencias anticuadas a la cultura pop, estereotipos raciales, entre otras. Sus películas fueron nominadas a varios Premios Golden Raspberry, sin embargo, nunca llegaron a ganar uno.

Formaron parte del equipo de escritores de Scary Movie y Spy Hard. Han escrito y dirigido películas como Date Movie, Epic Movie, Meet the Spartans, Disaster Movie y Vampires Suck.

Películas

Filmografía

Recepción
La recepción crítica de Friedberg y Seltzer ha sido consistentemente negativa. Disaster Movie y Casi 300 fueron clasificadas las dos peores películas de 2008 por el periódico The Times.
Josh Levin de Slate comentó que "Friedberg y Seltzer... ellos no son cineastas. Son malhechores, charlatanes, símbolos del declive de la civilización occidental..." Josh Rosenblatt de Austin Chronicle dijo que "Los directores/escritores Friedberg y Seltzer son una peste. Son una plaga para nuestro paisaje cinemátrográfico, una vergüenza nacional, un peligro para nuestra cultura, un desastre natural del tamaño de un tifón disfrazado de equipo de cineastas, un monstruo de Hollywood que causa devastación en las mentes de la juventud de América y que pone a la civilización de vuelta millones de años atrás".

El crítico Nathan Rabin también dio a sus películas una condenación indignada, diciendo:

Las películas de parodias, practicadas por la peste cultural que es Seltzer-Friedberg, no son solamente preocupantes desde un punto de vista estético. También son horripilantes de un punto de vista moral. La parodia de los hermanos Zucker y Mel Brooks es definida por el amor, el conocimiento, y la apreciación: Los hermanos Zucker y Mel Brooks aman, conocen y aprecian el material de origen lo suficiente que estan parodiando para tener todos los detalles en perfección. La comedia de Seltzer Friedberg, en un nítido contraste, es definida por el desprecio: desprecio por la capacidad de atención, la inteligencia, la madurez, y el marco de referencia para la audiencia, y un desprecio aun más furioso por el material de origen que parodian. Friedberg y Seltzer no son escritores, son terroristas cómicos quienes caballerosamente destruyen lo que otros crean para su propio y feo autointerés. Su éxito es totalmente dependiente en hacer de la comedia un lugar más tonto, más grosero y con menos dignidad.

Referencias

Enlaces externos
 Ficha de Jason Friedberg (En inglés) de Internet Movie Database
 Ficha de Aaron Seltzer (En inglés) de Internet Movie Database

Directores de cine de Estados Unidos
Guionistas de Estados Unidos
Parodistas
Dúos de directores de cine

Jason Friedberg y Aaron Seltzer


Damagaram Takaya (auch: Damagaram Ta Kaya) ist eine Landgemeinde und der Hauptort des gleichnamigen Departements Damagaram Takaya in Niger.

Geographie

Damagaram Takaya liegt in der Sahelzone. Die Nachbargemeinden sind Alakoss im Norden, Moa im Nordosten, Gouré im Osten, Guidiguir und Guidimouni im Südosten, Albarkaram, Gaffati und Mazamni im Südwesten sowie Wamé im Nordwesten. Die Gemeinde Damagaram Takaya besteht aus einem urbanen und einem ländlichen Gemeindegebiet. Das urbane Gemeindegebiet besteht aus der Siedlung Damagaram Takaya, dem Hauptort der Gemeinde. Bei den Siedlungen im ländlichen Gemeindegebiet handelt es sich um 66 Dörfer, 165 Weiler und 10 Lager.

Die 485 Hektar große Forêt classée de Tounfafiram Nord und die 295 Hektar große Forêt classée de Tounfafiram Sud sind geschützte Wälder beim Dorf Tounfafiram. Die Unterschutzstellung erfolgte 1953. An der Grenze zur Gemeinde Guidimouni liegt der See Mare de Lassouri, dessen 34.000 Hektar großes Feuchtgebiet seit 2005 nach der Ramsar-Konvention unter Schutz steht. Im felsigen Hügelland im Westen der Gemeinde hat das Trockental Zermou seinen Ursprung. Der Zarnouski-Komplex und der etwas kleinere Tchouni-Komplex sind zwei ringförmige geologische Formationen im Osten der Gemeinde.

Geschichte
Damagaram war ursprünglich eine Siedlung von Kanuri, die aus Bornu kamen und von Tuareg verjagt wurden, in einem von Hausa bewohnten Gebiet. Der Name Damagaram wurde später für das Herrschaftsgebiet des Sultanats Zinder übernommen. Die Kanuri-Siedlung erhielt daraufhin den Namen Damagaram Takaya, was "Damagaram im Buschland" bedeutet. Ende des 19. Jahrhunderts boten die Märkte von Damagaram Takaya, Doufoufouk Haoussa und weiteren Dörfern in der Region dem in der Stadt Zinder ansässigen bedeutenden Händler Malan Yaroh jene Handwerksprodukte, Pelze, Tierhäute und Henna, die er für den Transsaharahandel benötigte. Der britische Reiseschriftsteller A. Henry Savage Landor besuchte die Gegend 1906 im Rahmen seiner zwölfmonatigen Afrika-Durchquerung und passierte unter anderem das Dorf Kakara.

Die französische Kolonialverwaltung richtete Anfang des 20. Jahrhunderts einen Kanton in Damagaram Takaya ein, dem 1923 der aufgelöste Kanton von Kakara angeschlossen wurde. Eine Verwaltungsreform gliederte Niger 1964 in sieben Departements, die Vorgänger der späteren Regionen, und 32 Arrondissements, die Vorgänger der späteren Departements. Damagaram Takaya wurde dem neu geschaffenen Arrondissement Mirriah zugeschlagen und erhielt den Status eines Verwaltungspostens (poste administratif) im Gebiet des Arrondissements. Bei einer Untersuchung im Jahr 1990 wurde beim Befall mit der Saugwürmer-Art Schistosoma haematobium unter den 10- bis 13-Jährigen im Hauptort eine Prävalenz von 72 Prozent festgestellt.

Die Landgemeinde Damagaram Takaya ging 2002 im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform aus dem Kanton Damagaram Takaya hervor. Der Verwaltungsposten wurde 2011 aus Mirriah herausgelöst und zum Departement Damagaram Takaya erhoben.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 61.580 Einwohner, die in 10.475 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 32.933 in 6352 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 3393 Einwohner in 612 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 2696 in 523 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 2936 in 1537 Haushalten.

In ethnischer Hinsicht ist die Gemeinde ein Siedlungsgebiet von Kanuri, Fulbe und Iklan. Die Fulbe-Untergruppen Katchinanko'en und Wodaabe sind auf Fernweidewirtschaft spezialisiert.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 17 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 8 PNDS-Tarayya, 4 RDR-Tchanji, 3 ARD-Adaltchi Mutunchi, 1 MPR-Jamhuriya und 1 RDP-Jama'a.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze von 57 Dörfern im ländlichen Gemeindegebiet.

Wirtschaft und Infrastruktur
Die Gemeinde liegt großteils in einem Gebiet, in dem Agropastoralismus betrieben werden kann. Im Süden beginnt die Zone des Regenfeldbaus. Die Niederschlagsmessstation im Hauptort liegt auf  Höhe und wurde 1977 in Betrieb genommen. Das staatliche Versorgungszentrum für landwirtschaftliche Betriebsmittel und Materialien (CAIMA) unterhält eine Verkaufsstelle im Hauptort.

Das Distriktkrankenhaus Damagaram Takaya wurde 2021 eröffnet. Es erstreckt sich über eine Fläche von drei Hektar und weist eine Kapazität von 60 Betten auf. Die Baukosten von über einer Milliarde CFA-Francs hatte Belgien übernommen. Gesundheitszentren des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) sind im Hauptort sowie in den Siedlungen Guéza und Raffa vorhanden. Die Gesundheitszentren im Hauptort und in Raffa verfügen jeweils über ein eigenes Labor und eine Entbindungsstation. Der CEG Damagaram Takaya ist eine allgemein bildende Schule der Sekundarstufe des Typs Collège d'Enseignement Général (CEG). Beim Collège d'Enseignement Technique de Damagaram Takaya (CET Damagaram Takaya) handelt es sich um eine technische Fachschule und beim Centre de Formation aux Métiers de Damagaram Takaya (CFM Damagaram Takaya) um ein Berufsausbildungszentrum.

Durch den Hauptort und die Dörfer Doufoufouk Haoussa und Raffa führt die 187,5 Kilometer lange Nationalstraße 34 zwischen der Nationalstraße 11 und Gouré. Es handelt sich um eine einfache Erdstraße. Im Hauptort beginnt die nach Mirriah führende 80 Kilometer lange Route 727, eine einfache Piste.

Literatur

Einzelnachweise

Ort in Niger
Zinder (Region)
Ort in Afrika

Damagaram Takaya


Amazon nehir yunusu (Inia geoffrensis) ya da diğer adlarıyla Boto, Pembe nehir yunusu  Amazon Nehri ve Orinoco Nehri sistemlerinde bulunan bir tatlısu nehir yunusudur. Nehir yunuslarının en büyüğü olan bu tür, aynı yaşam alanı içinde bulunan ancak gerçek bir nehir yunusu türü olmayan Tucuxi (Sotalia fluviatilis) ile karıştırılmamalıdır.

IUCN bu yunus türüne verilen diğer adları şöyle sıralar: Amazon yunusu, Boto Vermelho, Boto Cor-de-Rosa,
Bouto, Bufeo, Inia, Pembe yunus, Pembe tatlısu yunusu, Pembe porpoise, ve Tonina.

Taksonomi

İlk örnek 1817 yılında Henri Marie Ducrotay de Blainville tarafından tanımlanmıştır.

Rice'ın 1998 sınıflamasında Inia cinsinde tek tür olarak I. geoffrensis listelenir, ve üç alttür tanımlanır:

Inia geoffrensis geoffrensis - Amazon havzası popülasyonu (Bolivya'da Teotonio Rapids yukarısındaki Madeira Nehri akaçlama alanı dışında)
Inia geoffrensis boliviensis - Madeira Nehri akaçlama alanı içindeki Amazon havzası popülasyonu
Inia geoffrensis humboldtiana - Orinoco havzası popülasyonu

Bazı eski sınıflandırmalarda boliviensis popülasyonu ayrı bir tür olarak sınıflanmıştır.

Fiziksel tanımlama
Amazon nehir yunusunun rengi akılda kalıcı parlak pembe renkten hoş olmayan bir kahverengiye, gri, mavi-gri renkten krem beyaz renge kadar değişiklik gösterebilir.. Yetişkin bireyler tipik olarak 2,5 metre boyunda ve 150 kg ağırlığında olur. Gövde boyutlarına göre yan yüzgeçleri büyüktür ve arkaya doğru kıvrılır. Amazon nehir yunusunun sırt yüzgeci yoktur ancak sırtındaki çıkıntı evrimsel olarak geçmişte bir sırt yüzgeci bulunduğunu gösterir. Oldukça belirgin, ince ve uzun bir ağzı ve hem alt hem üst çenede 25-35 çift dişi vardır. Ön dişler kanca şeklinde iken arka dişler sivri uçlu ama daha düzdür. Öndeki dişler avı yakalamaya arkadakiler de ezmeye yarar. Amazon nehir yunusları genellikle nehir tabanından beslenir ve tercih ettikleri avlar yengeç ve küçük balıklardır. Bazen küçük kaplumbağaları da yedikleri olur.

Bu tür yunuslar nadiren ikiden fazla birarda görülür ancak yirmiye kadar yunusun bir arada görüldüğü de olmuştur. Diğer yunuslar gibi Amazon nehir yunusunun boyun omurları bir arada kaynamadığı için başları daha geniş bir hareket alanına sahiptir. Gözleri küçük olmasına rağmen oldukça iyi görebilirler, ancak dışarı çıkık yanakları nedeniyle aşağıyı çok iyi göremezler. Ancak sırtüstü yüzerek bunu aşarlar.

Koruma
Nehir yunuslarının içinde Amazon nehir yunusu en az tehdit altında olan yunus sayılabilir ancak IUCN tarafından 1994 ve 2000'de yayımlanan Kırmızı Liste'de Amazon nehir yunusunun durumu hassas olarak sınıflandırılmıştır. Yakın geçmişte soyu tükenen Çin nehir yunusu ile Ganj ve İndus nehir yunusunun doğal yaşam alanlarının hızla azalmasına karşın Amazon nehir yunusunun yaşam alanı zaman içinde oldukça sabit kalmıştır. Yağmurormanlarına ulaşmanın zorluğu nedeniyle popülasyon araştırmaları tam olarak yapılamadıysa da Amazon nehir yunusu popülasyonunun onbinlere ulaştığı sanılmaktadır.

Amazon nehir yunusları doğrudan hiçbir zaman avlanmamıştır. Ancak balıkçıların yakaladıkları balıkları ve malzemelerini korumak için yunusları öldürdükleri bilinmektedir. Bu uygulamanın yerel popülasyonlara zarar verecek kadar önemli olup olmadığı bilinmemektedir. 1988'den beri bu uygulama Brezilya ve Bolivya'nın tamamında, Peru, Venezuela ve Kolombiya'nın koruma altındaki bölgelerinde yasaklanmıştır.

Amazon ve Orinoco havzalarında insan nüfusunun artması biliminsanları arasında endişe yaratmaktadır. Asya'da bulunan nehir yunuslarının soyunu tüketen tarzda çeşitli baraj projeleri bu bölge için önerilmektedir. Çevreciler bu projelere oldukça sert bir şekilde karşı çıkmaktadır.

Yaşam alanlarında cıva zehirlenmesi nedeniyle bazı yunus ölümleri olmuştur. Altını kayadan ayırmaya yarayan cıvanın kullanıldığı altın madenlerine yakın bölgelerde bu ölümlerle karşılaşılmaktadır.

Mitoloji
Geleneksel Amazon Nehri mitolojisinde yunus geceleri yakışıklı bir erkeğe dönüşür, kızları baştan çıkararak hamile bırakır ve sabah tekrar nehre dönerek yunusa dönüşür. Bu yunusadamlara Brezilya'da encantado denir. Mitin ortaya çıkışına neden olarak yunus cinsel organlarının kısmen insan cinsel organlarına benzemesi öne sürülmüştür.

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Kitap: "Pink dolphin, friend of the river" (Pembe yunus, nehrin dostu) (Web Sitesi - İngilizce & İspanyolca)
 Projeto Boto - Amazon'a özgü iki yunus türünün (Inia geoffrensis veSotalia fluviatilis) araştırılması için kâr gütmeyen araştırma projesi
 ARKive - Amazon nehir yunusunun (Inia geoffrensis) resim ve videoları
 Dolphins, Whales and Porpoises: 2002–2010 Conservation Action Plan for the World's Cetaceans. IUCN/SSC Cetacean Specialist Group 2003, Reeves et al. Kitap uzunluğundaki raporun HTML kopyası
 Göçmen Türler üzerine Konvansiyon'da Amazon nehir yunusu sayfası
 Walker's Mammals of the World Online - Amazon nehir yunusu
 Amazon nehir yunusu Animal Info sayfası
 Cetacea.org sayfası (İnternet arşivinden)
 - Virtual Explorers

Nehir yunusları
Süper yırtıcılar
Amazon Havzası faunası
1817'de tanımlanan memeliler
Bolivya'daki memeliler
Brezilya'daki memeliler
Kolombiya'daki memeliler
Ekvador'daki memeliler
Peru'daki memeliler
Venezuela'daki memeliler

Amazon nehir yunusu


An Oncidium discobulbon in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Oncidium discobulbon in nahilalakip ha genus nga Oncidium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oncidium

Oncidium discobulbon


is a city located in Fukuoka Prefecture, Japan. As of 2017, the city has an estimated population of 30,431, and a population density of 260 persons per km². The total area is 117.55 km².

History

The modern city of Ukiha was established on March 20, 2005, from the merger of the former town of  absorbing the town of Yoshii (both from Ukiha District).

Transportation

Train
Chikugo Yoshii, Ukiha, and Chikugo Ōishi stations are served by JR Kyūdai Main Line.

Notable people
Hideo Murata - rōkyoku and enka singer
Kenji Darvish - drummer of Golden Bomber, Japanese rock band.
Shinichi Ikejiri - writer and physician
Shinya Izumi - politician
Shuntaro Torigoe - journalist
Yasunoshin Shinohara - inspector general and jujutsu master of Shinsengumi

Related people
Ellison Onizuka - His grandfather and mother were born in this city, and he visited there in 1983. There is "Ellison Onizuka Bridge" commemorate him.

Sister city
 Esashi, Hokkaido, Japan(since 31 October 2009) - It is associated with The Crab and the Monkey folktale

See also
 Groups of Traditional Buildings

References

External links

 Ukiha City official website
 Ukiha page of Fukuoka Prefecture Tourism Association Website

Cities in Fukuoka Prefecture

Ukiha, Fukuoka


Bjørnelv fangelejr () var en norsk fangelejr på Saltfjellet (ved Sukkertoppen nær ved Stødi) under besættelsen af Norge under Anden verdenskrig.

Historie
Lejren "blev etableret foråret 1944 med 500 fanger"; firmaet Fa. Siemer und Müller og fanger skulle bygge bro over Silba-elven, skrev lokalhistoriker Uffe Drost i en artikel i Jyllands-Posten.

Lejren hadde 291 fanger i maj 1945. I lejrens levetid hadde den fanger fra Sovjetunionen.

Se også
Besættelsesmagtens fangelejre i Norge under Anden verdenskrig
Polarbanen

Referencer

Eksterne henvisninger
Fotografier fra Bjørnelv-lejren

Fængsler og opsamlingslejre i Det tredje rige
Fængsler i Norge

Bjørnelv fangelejr


Mirza Ali Yar Beg (* 13. November 1970) ist ein pakistanischer Badmintonspieler.

Karriere
Mirza Ali Yar Beg wurde 1988 erstmals pakistanischer Meister im Herreneinzel. Drei weitere Titel folgten in dieser Disziplin bis 1999. Bei den Südasienspielen 2004 gewann er Bronze im Mixed und Silber mit dem Team. 1989, 1991, 1993 und 1995 nahm er an den Badminton-Weltmeisterschaften teil.

Sportliche Erfolge

Referenzen

Badmintonspieler (Pakistan)
Teilnehmer an den Südasienspielen (Pakistan)
Pakistanischer Meister (Badminton)
Pakistaner
Geboren 1970
Mann
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Pakistan)

Mirza Ali Yar Beg


A Eparquia de Muvattupuzha (Latim:Eparchia Muvattupuzhensis) é uma eparquia pertencente a Igreja Católica Siro-Malancar com rito Siro-Malancar. Está localizada no município de Muvattupuzha, no estado de Querala, pertencente a Arquieparquia de Tiruvalla na Índia. Foi fundada em 19 de dezembro de 2002 pelo Papa João Paulo II. Possui uma população católica de 13.550 habitantes, sendo 0,9% da população total, possui 71 paróquias com dados de 2020.

História
Em 19 de dezembro de 2002 o Papa João Paulo II cria a Eparquia de Muvattupuzha através do território da  Eparquia de Tiruvalla. Em 2006 a Eparquia de Muvattupuzha tem sua província eclesiástica alterada, passando de Trivandrum para Tiruvalla. Desde sua fundação em 2002 pertence a Igreja Católica Siro-Malancar, com rito Siro-Malancar.

Lista de eparcas
A seguir uma lista de eparcas desde a criação da eparquia em 2002.

Ligações externas

Muvattupuzha
Muvattupuzha

Eparquia de Muvattupuzha


توركوان  هي  بلدية فرنسية تقع في شمال فرنسا في إقليم نور.

جغرافيا

الموقع
تقع توركوان في سهل فلاندر. غالب تضاريس مدينة توركوان منبسطة، بارتفاع لا يزيد عن 50 مترا فوق سطح البحر.

طوبونيميا
اسم توركوان مشتق من اسم الشخصية الجرمانية تروكوينوس. جاء أول ذكر لاسم المدينة في نص رسمي سنة 1080.

تاريخ

التاريخ القديم والعصر الوسيط

سنة 1130، تم إتمام بناء أول كنيسة لذكرى القديس فاست، والتي ستصبح فيما بعد كنيسة القديس كريستوف.

ديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية توركوان 93.974 نسمة سنة 2013.

تعليم
بلدية توركوان غنية بالمؤسسات التعليمية والتي تفوق العشرين. بالإضافة إلى عدد مهم الإعداديات الكاثوليكية الخاصة.

معالم
 كنيسة القديس كريستوف
 محطة توركوان، وقد تم إتمام بنائها سنة 1906. وقد بنيت بمناسبة المعرض الدولي للنسيج. وقد تم تسجيلها كمعلمة تاريخية منذ سنة 1984.
 ثانوية الدولة غامبيتا، وتعود لنهاية القرن التاسع عشر سنة 1885.

توأمة
لتوركوان اتفاقيات توأمة مع كل من:

  منذ (1996 -)
 مولهاوزن
 بوتروب (1967 -)
 ميته
 بييلا
 يزتشمبية ازدرويي (12 أبريل 1997 -)
 غيمارايش (1996 -)
 روتشديل (1956 -)

أعلام

 مارسيل يفبفر
 آنا جوميس
 بريجيت لاهايي
 جاك غريمونبون
 إدوارد فانزفيرين
 جان مارك ديغريف
 أد راينهارد

مقالات ذات صلة
 يوهان كاباي، لاعب دولي فرنسي ولد بمدينة توركوان.

روابط خارجية
 الموقع الرسمي لبلدية توركوان

مراجع

توركوان
أوت دو فرانس
بلديات نور
مدن فرنسا

توركوان


O stea multiplă este un sistem stelar compus din trei sau mai multe stele. Nici stelele duble (două stele) nici roiurile de stele (mai multe zeci de stele) nu sunt considerate  ca fiind stele multiple. Există stele ternare (sau triple), adică cu trei stele, ca Alpha Centauri sau Acrux sau alte sisteme încă mai complexe, formate din patru, cinci, șase stele.

Cea mai mare parte a stelelor multiple sunt organizate într-un mod ierarhic, cu mici orbite imbricate în orbitele mari. În aceste sisteme, există puține interacțiuni între orbite și, ca și în stelele binare, orbitele sunt stabile.

Clasificare

Sistem stelar binar
Sirius - stea tip A și pitică albă
Procyon
 Mira sau Omicron Ceti

Sistem stelar triplu
Alpha Centauri
Polaris
Gliese 667
HD 188753
Fomalhaut
HD 181068

Sistem stelar cvadruplu
Capella
4 Centauri
Mizar
HD 98800
Kepler-64
 KOI-2626
 Xi Tauri

Sistem stelar cu mai multe stele
5 stele
 Delta Orionis
 HD 155448
 KIC 4150611
 1SWASP J093010.78+533859.5

6 stele
 Beta Tucanae
 Castor
 HD 139691
 If Alcor is considered part of the Mizar system, the system can be considered a sextuple.

7 stele
 Nu Scorpii
AR Cassiopeiae

Note

Vezi și
Sistem stelar
 Stea dublă
 Alpha Centauri
 Alpha Ursae Minoris
 Sistem stelar

Stea multiplă


Briggs Manufacturing Company war ein US-amerikanisches Karosseriebauunternehmen.

Unternehmensgeschichte
Walter Owen Briggs übernahm 1909 den Kutschen- und Karosseriehersteller B. F. Everitt Company für 50.000 US-Dollar. Er organisierte den Betrieb neu und firmierte ihn um. Der Sitz war in Detroit in Michigan. Im selben Jahr begann die Produktion von Polsterstoffen für Abbott, Chalmers Motor Car Company, Everitt-Metzger-Flanders Company, Ford und Paige-Detroit Motor Car Company. 1910 erteilt Ford einen großen Auftrag über 10.000 Inneneinrichtungen für das Ford Modell T. 1917 wurde die Sterling Auto Top Company übernommen, später noch Detroit Curled Hair und Murphy Chair Company.

Ab 1922 entstanden geschlossene Karosserien für Automobile der Marke Essex. Die Besonderheit war, dass die Fahrzeuge nur wenig teurer waren als die damals üblichen offenen Tourenwagen. Innerhalb von drei Jahren konnte der Preis sogar auf das Niveau des Tourenwagen gesenkt werden. Der erhöhte Bedarf an Metall führte 1923 zum Kauf der Michigan Stamping Company. 1924 wandelte er die Firma in eine Corporation um. 1925 entstanden 500.000 Karosserien. Im Mai 1925 wurde die American Auto Trimming Company von deren Muttergesellschaft Gotfredson Truck Corporation übernommen. Im selben Jahr wurde ein weiteres Werk erworben. Ab Dezember 1925 wurden Karosserien für die Marke Whippet von Willys-Overland hergestellt.

Walter O. Briggs machte 1926 John H. French zum neuen Präsidenten, während er den Posten eines Vorsitzenden innehatte. Ab 1927 gab es eine Zusammenarbeit mit LeBaron. Weiterhin wurde sehr viel für Ford produziert.

John Tjaarda war ab 1932 beschäftigt. Er entwarf das Briggs Dream Car. 1933 waren mehr als 10.000 Mitarbeiter beschäftigt. Ihr Gehalt betrug nur ein Bruchteil dessen, was Ford-Arbeiter verdienten. Als sie streikten, bekamen Ford, Hudson Motor Car Co. und Chrysler keine Karosserien mehr. Zum Ende der 1930er Jahre sank die Zahl der Karosserien für Ford, während mehr für Chrysler gefertigt wurde.

Während des Zweiten Weltkriegs wurden Produkte aus Stahl und Aluminium im Gesamtwert von mehr als 1 Milliarde Dollar an die United States Army geliefert. Die höchste Mitarbeiterzahl betrug zu dieser Zeit 31.000 Personen.

Walter O. Briggs starb am 17. Januar 1952. Sein Sohn übernahm im selben Jahr den Vorsitz; sein Schwiegersohn W. Dean Robinson blieb Präsident. Am 29. Dezember 1953 übernahm Chrysler das Unternehmen für 35 Millionen Dollar.

Briggs in Großbritannien

1930 gründete Briggs in Großbritannien ein Tochterunternehmen, das als Briggs Motor Bodies firmierte. Der Betrieb war eng mit Ford of Britain verbunden. Das britische Briggs-Werk lag unmittelbar neben Fords 1931 eröffneter Fabrik im Londoner Stadtbezirk Dagenham. Anders als in Großbritannien seinerzeit üblich, war die Fertigung bei Briggs stark industrialisiert und standardisiert. Briggs Motor Bodies baute von 1931 bis 1953 exklusiv alle Standardkarosserien für Ford. Die jährliche Produktion erreichte vor dem Ausbruch des Zweiten Weltkriegs regelmäßig mittlere fünfstellige Werte. In deutlich kleinerem Umfang baute Briggs außerdem Aufbauten für Jowett, Riley und Standard. Nach dem Tod von Walter Briggs wurde das britische Tochterunternehmen von Ford übernommen; ein einzelnes Werk ging an Fisher and Ludlow und damit an die British Motor Corporation.

Weblinks

 Mark Theobald: Briggs Mfg. Co. Auf coachbuilt.com von 2004 (englisch).

Einzelnachweise

Ehemaliger Karosseriehersteller
Ehemaliges Unternehmen (Detroit)
Produzierendes Unternehmen (Detroit)
Gegründet 1909
Aufgelöst 1953

Briggs Manufacturing Company


Mehmed Said Paşa (1838, Erzurum - 1 Mart 1914, İstanbul), Osmanlı devlet ve siyaset adamı. II. Abdülhamid saltanatında yedi kez ve İkinci Meşrutiyet döneminde iki kez olmak üzere, toplam dokuz dönemde dokuz yıla yakın sadrazamlık yapmıştır.

Kendi dönemindeki diğer Said paşalara nispetle Küçük Said Paşa veya Şapur Çelebi olarak anılır. Gençlik yıllarında Mabeyn Başkatibi Said Bey lakabıyla ün yapmıştır.

Sürekli rakibi Kâmil Paşa ile birlikte II. Abdülhamid döneminin iki simge isminden biri iken, Meşrutiyet'ten sonra yine Kâmil Paşa ile birlikte, iki rakip siyasi zümreden birinin  liderliğini üstlenmiştir. Son iki sadrazamlığında Sait Paşa'yı, Meclis-i Mebûsan'daki İttihat ve Terakki grubu desteklemiş ve son sadrazamlığı, 1912'de İttihat ve Terakki'ye karşı verilen bir askeri muhtıra ile sona ermiştir.

Üstün siyasi zekâsı, entrikacılığı, kuşkuculuğu ün kazanmıştır.

III. Osman saltanatında 1755'te sadrazamlık yapmış Yirmisekizzade Mehmet Sait Paşa ile karıştırılmamalıdır.

İktidara yükselişi

Babası hariciye memurlarından Ali Namık Efendi idi. Sultan Abdülaziz ve Abdülhamid devirlerinde İstanbul Gürcü Katolik Cemaati'nin lideri rahip Petre Charischiaranti notlarında Said Paşa'dan kesin bir dille "Gürcü asıllı Sadrazam" olarak bahsetmektedir.

Ailesinin aslen Ankaralı olduğu (iddia edildiği) halde memuriyet nedeniyle bulundukları Erzurum'da doğdu. Erzurum'da başladığı medrese eğitimine İstanbul'da devam etti. Bu sırada Fransızca öğrendi. Bir süre sonra kalemiye sınıfına geçerek küçük memuriyetlere girdi. İlk memuriyeti 1853'te Erzurum eyalet tahrirat kalemindeydi ve sonra 1857'de Anadolu ordusu tahrirat kalemine girmiştir. Sonra İstanbul'a gelip sırayla Meclis-i Vala'da halife katip, Adalar Bölgesi Belediye Dairesi reisi, Rumeli Teftiş Heyeti başkatibi, Matbaa-i Amire başkatibi, Divan-ı Ahkam-ı Adliye muhakemat başkatibi, Ticaret Nezareti mektupçusu, Maarif Nezareti mektupçusu vb görevlerde bulunmuştur.

Şura-yı Devlet'te memur iken 1869'da İdare-i Umumiye-i Vilayet Nizamnamesini [İller Genel Yönetimi Yönetmeliği] yazarak Âli Paşa'nın takdirini kazandı. Maarif Nezareti Mektupçuluğunda bulundu.

II. Abdülhamid'in cülusunda 1 Eylül 1876 tarihinde Mabeyn Başkâtipliği'ne atanması kariyerinin dönüm noktası oldu. Daha önce önemli bir görevde bulunmadığı halde, yeni padişahın tahta geçtiği gün bugünkü Cumhurbaşkanlığı Genel Sekreterliği'ne eş olan bu makama getirilmesi çeşitli yorumlara yol açtı. Said Bey'in, V. Murad'ın tahttan indirilmesi ve Abdülhamid'in saltanatı ile sonuçlanan olaylarda, tam niteliği bilinmeyen bir rol oynadığı rivayet edildi.

Abdülhamid tahta geçer geçmez, Tanzimat'tan beri Babıali'de odaklanan siyasi iktidarın dizginlerini Yıldız'daki sarayına çekmeye başladı. Bu süreçte sık sık eleştirildi. Saraya geçmeden önce Kanun-i Esası çalışmalarında Abdülhamid'e danışmanlık yaptı. 1877'de paşa unvanı ile vezir rütbesi verildi. Heyet-i Ayan üyesi yapıldı. Aynı yıl Hazine-i Hassa Nazır-ı yapıldı. 1878'de Dahiliye Nazırı oldu. Fakat 1878'de sadrazam Ahmet Vefik Paşa'nın ısrarıyla Dahiliye Nazırlığı görevinden alındı ve Hazine-i Hassa nazırlığına döndü. Çok geçmeden bu görev de azledip Heyet-i Ayan başkanlığına atandı. Ali Suavi vakası'ndan sonra etrafındaki herkesten kuşkulanan Abdülhamid'in emriyle Ankara valiliğine gönderildi ama arzusu üzerine bu tayin Hüdevendigar Bursa valiliğine değiştirildi. Bursa'da 6 ay kaldı ve İstanbul'a gelmesi izini verildi. İstanbul'da yeniden hazine-i hassa nazırı ve Tunuslu Hayreddin Paşa hükûmetinde Adliye Nazırı oldu. Bu görevde iken mahkemelerde savcılık kurumunun oluşturulması, için kanun, ceza hukuku kanunu ve ticaret usulü kanun çıkarılması gibi büyük adalet usul reformları yaptı.

Abdülhamid dönemindeki sadrazamlıkları
18 Ekim 1879'da "başvekil" unvanıyla birinci kez sadrazamlığa atandı. Bu tarih, Abdülhamid'in ilk dönemindeki siyasi belirsizliklerin sona erdiği ve iktidarın mutlak olarak saraya geçtiği tarih olarak kabul edilebilir. Bu ilk sadrazamlık döneminde daha çok mali ve iktisadi tedbirlerle uğraşmış ve devlet harcamalarının kısılmasını sağlamaya çalışmıştır. Haziran 1880'de sadrazamlıktan azledilmiştir.

Sadrazamlığa 2. kez gelişi 12 Eylül 1880'de olmuştur. Bu sadaretinin en önemli olayları, 27 Haziran 1881'de Yıldız Mahkemesi'nde Mithat Paşa'nın yargılanarak idama mahkûm edilmesi; 20 Aralık 1881'de, Muharrem Kararnamesi ile Osmanlı borçlarının konsolide edilmesi ve Düyun-u Umumiye İdaresi'nin kurulması; 1881'de Fransa'nın Tunus'a asker gönderip Tunus Beyi ile 12 Mayıs 1881 "Kasr-as-Said Antlaşması" imzalayıp Tunus'u Fransız sömürgesi ilan etmesi; Mısır'da Hidiv Tevfik Paşa aleyhine 1879'da başlayan  Arabi Paşa olayları sonucunda Mısır'ın Hidiv'in kontrolünden çıkmasıdır. Bu olaylar nedeni ile Mehmed Said Paşa devlet borçlarını azaltan ve istikrar sağlanması tedbirlerinde başarı sağlamadı. Mısır meselesinde Britanya'nın doğrudan doğruya müdahalesi nedeniyle 2 Mayıs 1882'de sadrazamlık görevinden azledilmiştir.

Fakat iki ay geçmeden yeni sadrazam Abdurrahman Nureddin Paşa Temmuz'da İskenderiye'yi bombalamaları ile başlayan Mısır'ı işgal etme girişimleri ile ilişkin görüşleri II. Abdülhamid tarafından paylaşılmadığı için sadaretten azledildi. Yeniden 3. kez 12 Temmuz 1882'da Mehmed Said Paşa sadrazamlığa getirildi. Bu dönem Mısır'ın İngiliz denetimine girmesi ile başladı. Fakat Padişah'ın aleyhine cereyan eden faaliyetler karşı aldığı tedbirlerin yeterli olmadığı gerekçesi ile  30 Kasım 1882'de sadrazamlıktan azledildi.

Azlinden sonra Yıldız Sarayı'nda 3 gün tutuklandı. 3 Aralık 1882'de 4. kez sadrazamlığa geri getirildi. Bu seferki sadareti 2 yıl 2 ay sürdü. Bu dönemde önce devlet memurlarının istihdam statüsü üzerine eğildi. Memurların işe alınımı, tayinleri, terfileri ve emeklilikleri ıslah edilerek yeniden düzenlendi. Bunun yanında eğitim yenilikleri getirdi. Öncelikle ülkeye yaygın olarak çok sayıda yeni okul açılamasına önem verildi. Yeni olarak Ticaret Mektebi ve Hendese'i Mülkiye Mektebi öğretime girdi. Beyazıt Kütüphanesi halka açıldı. Fakat Doğu Rumeli'de Bulgarlar Bulgaristan'ın kışkırtması ile ayaklandılar. Doğu Rumeli'ye Bulgarlara karşı asker sevk etmek istedi. Fakat II. Abdülhamid bu birliklerin kendisi aleyhinde kullanabileceği düşünerek bu asker sevkini durdurdu. 18 Eylül 1885'te Doğu Rumeli Bulgaristan tarafından ilhak edildi. Bu son olaylardan ötürü 24 Eylül 1885'te sadaretten azledildi.

Bu sefer 10 yıl kadar uzun süre görevden uzaklaştırıldı ve yeni görev verilmedi. Ama Ermeni meselesinin çıktığında Batılı devletleri reformlar talep ettiler. Bu reformları uygulaması için 8 Haziran 1895'te tekrar 5. kez sadrazamlığa getirildi. Bu sefer İstanbul'da gösteri yapan Ermenilerin yüzünden Sultan'a arası açıldı. Ermeniler Babıali'ye yaptıkları bir yürüyüşü Zaptiye Nazırı olan Nazım Paşa durduramamış ve kanlı olaylar ortaya çıkmıştı. Mehmed Said Paşa bunda Nazım Paşa'nın ihmali olduğunu iddia ederek onun Zaptiye Nazırlığından alınmasını talep etti. Fakat Sultan Abdülhamit buna yanaşmadı ve sadrazamlıkta 3 ay bile kalmamış olan Mehmed Sait Paşa'yı 30 Eylül 1895 tarihinde azletti.

Azlinden iki ay sonra kendisine Yıldız Sarayı'nda yüksek bir görev verilmek için padişah tarafından saraya çağrıldı. Abdülhamid taraftarları, bu görev teklifinin bunu kabul ederse Mehmed Said Paşa'nın bir nevi gözetim alında tutulacağı dolayısıyla verildiğini iddia ederler. Fakat Mehmed Said Paşa şahsen öldürüleceğinden korkmuştu ve oğlu ile birlikte Britanya Elçiliğine sığındı. Hariciye Nazırı Tevfik Paşa padişah adına yazılı güvence verilmesi üzerine elçilikten çıktı. Konağına çekilerek 6 yıl kadar polis gözetimi altında zor bir hayat yaşadı.

Kasım 1901'de kendinde sadakatle hizmet edeceğine dair bir yazılı bir sadakat belgesi alındıktan sonra tekrar 6. kez sadrazam atandı. Kendi ifadesine göre "bu defa sadaret vazifesini, icra memurluğundan ibaret gördü." Sadrazamlığın "bostan korkuluğu derekesine" düşürülmesinden şikayet etti. Fakat iki yıl bu görevde kaldıktan sonra Rumeli ordusunda çıkan sorunlar konusunda Serasker Mehmed Rıza Paşa ile anlaşmazlığa düştü. Padişah kendi tutuğunu kabul etmezse istifa edeceğini bildirdi. Bu istifa tehdidinden 1 ay sonra 14 Ocak 1903'te görevden azledildi.

II. Abdülhamid'in idaresine karşı meşrutiyet baskılar arttığı ve Rumeli'nde çıkan olayların şiddetlenmesi üzerine 22 Temmuz 1908 tarihinde 7. kez sadarete atandı. Bundan iki gün sonra Abdülhamid'in isteği doğrultusunda İkinci Meşrutiyet'in yeniden ilanına aracılık etti. Ancak ilk iki haftada hükûmet heyeti içinde kimin harbiye nazırı ve kimin bahriye nazırı olacağı için anlaşmazlık çıktı. Küçük Said Paşa padişahın bu hükûmet kurulmasına da müdahale etmesinde tedirgin oldu. Bu nedenle 6 Ağustos 1908'da iki haftalık sadaretten sonra padişahın kabine listesine karışmasını gerekçe göstererek istifa etti.

Meşrutiyet dönemindeki sadrazamlığı
Meşrutiyet'in ilanından sonra Küçük Said Paşa tekrar kurulan Ayan Meclisi Başkanı görevini üstlendi. 31 Mart (1909) olayından sonra, otuz yıldan beri karmaşık bir sadakat ve nefret ilişkisiyle bağlı olduğu II. Abdülhamid'in halline karar veren "Milli Meclis" adi ile birleşik Meclis'i Mebusan ve Ayan Meclis toplantısında celse başkanlığı yaptı.

Sonra onun Selanik'e sürülmesinde baş rolü oynadı. Ezeli rakibi Kâmil Paşa'nın güç kazanmasını önlemek için İttihat ve Terakki Cemiyeti'ne yakınlaştı.

Bir ara hastalanması dolayısıyla tedavi için Avrupa'ya gitti.

1911'de İtalyanların Trablusgarp'ı istilası üzerine çıkan kabine krizinde, Meclisteki İttihat ve Terakki grubunun desteğiyle bir defa daha 8. kez sadrazamlık makamına geldi.  Meclis'i Mebusan'in feshi hakkında kabine içinde çıkan anlaşmazlık üzerine 31 Aralık 1911'de sadrazamlıktan istifa etti. Fakat aynı gün 31 Aralık 1911 yeniden sadrazam olarak atandı. Meşrutiyetin ilanı dolayısıyla oluşan umutların dağıldığı bir dönemde, İttihat ve Terakki'nin fiili egemenliği altında dokuz buçuk ay imparatorluğu yönetti. Şubat 1912'de yapılan "sopalı seçim"de İttihat ve Terakki'nin zorbalık ve hile ile Meclis-i Mebusan'ı ele geçirmesine göz yumdu. Fakat Mahmut Şevket Paşa'nın ayrılmasından sonra Harbiye nazırının kim olacağı hakkında çıkan karışıklıktan sonra ve Halâskâr Zâbitân adlı tutucu bir askeri grubun İttihat ve Terakki baskısına karşı verdiği bir muhtıra üzerine sadrazamlıktan son kez istifa etti.

Bundan sonra önce Şura-yı Devlet reisliğine ve sonra da Ayan Meclisi reisliğine tayin edildi. Son kez sadrazamlıktan istifasından bir buçuk yıl sonra, I. Dünya Savaşı'nın başlamasından hemen önce bronşit oldu ve 1 Mart 1914'te İstanbul'da öldü. Eyüp Camii girişine defnedildi.

Değerlendirme
Sait Paşa'nın özel sekreteri olan 'ın 270 sayfalık tercüme-i hali, Türk tarih yazınındaki en başarılı siyasi biyografilerden biridir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Buz, Ayhan (2009) " Osmanlı Sadrazamları", İstanbul: Neden Kitap, ISBN 978-975-254-278-5
 İnal, İbnülemin Mahmut Kemal  (1982) Son Sadrazamlar,  İstanbul: Dergah Yayınları  Cilt II say.989-Cilt.III say. 1263 (Google books ,
 Tektaş, Nazim (2002), Sadrâzamlar Osmanlı'da İkinci Adam Saltanatı, İstanbul:Çatı Yayınevi (Google books:
 Özcan, Azmi, "Said Paşa (Küçük)" "Hüseyin Paşa (Ağa)", (1999), Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul:Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.2 s.491-492 ISBN 975-08-0072-9
 Kuneralp, Sinan (1999) Son Dönem Osmanlı Erkan ve Ricali (1839 - 1922) Prosopografik Rehber,  İstanbul:ISIS Press,, ISBN 9784281181.
 Kuran, Ercüment (1970) Küçük Said Paşa as a Turkish Modernist,
 Çevik, Zeki (2009), "Portrait of a period bureaucrats Abdulhamit: Sadrazam (Small) Mehmet Pasa and reforms" Journal of Turkish Studies C.4 No. 8 say. 838-865

Erzurum doğumlular
19. yüzyılda Osmanlılar
1914 yılında ölenler
Osmanlı sadrazamları
II. Abdülhamid tarafından seçilen Meclis-i Âyan üyeleri
Mâbeyn-i Hümâyun kâtipleri
Osmanlı İmparatorluğu Meşrutiyet dönemi
Trablusgarp Savaşı'nda Osmanlılar
İstanbul'da ölenler
Eyüpsultan Mezarlığı'na defnedilenler
Gürcü asıllı Türkler

Mehmed Said Paşa


Nudizm veya Naturizm, kişilerin sosyal bir ortamda çıplak bir şekilde bir arada ve doğa ile bütünleşmiş olarak bulunmaları halidir. Seksüel bir anlam taşımamaktadır.

Tarihi
Çıplaklık, birçok kültür tarafından ve tüm zaman dilimlerinde çeşitli biçimlerde uygulanmıştır.Modern Batı toplumunda, sosyal çıplaklığa en sık banyo, yüzme ve sauna bağlamlarında, ister tek cinsiyetli gruplarda, ister aile içinde veya karma cinsiyetten arkadaşlarla karşılaşılır, ancak tarih boyunca ve birçok çağdaş tropik kültürde, çıplaklık birçok spor etkinliğinde ve yarışmada bir normdur. Doğallık (Naturisme] kelimesinin ilk kullanımı 1778'de gerçekleşmiştir. Belçikalı Jean Baptiste Luc Planchon (1734-1781), bu terimi hijyeni veya sağlıklı yaşamı iyileştirmenin bir yolu olarak çıplaklığı savunmak için kullanmistir. En eski nudist kulüp 1891'de Hindistan'da kuruldu. Çıplak güven kardeşliği, bombay kamu hizmeti bölge yargıcı olan Charles Edward Gordon Crawford tarafından kurulmuştur.

Yazarlar

Naturizm, 19. yüzyılın sonlarında (André Gide'in yazılarına bakınız) dönemin sanat akımlarını, özellikle Henri Matisse ve diğer Fauve ressamlarını da etkileyen bir edebi hareketin parçasıydı. Bu hareket, Fransız yaşam sevinci kavramına, fiziksel duyumlardan ve doğrudan deneyimlerden özgürce zevk alma fikrine ve hayata spontane bir yaklaşıma dayanıyordu.

Nudizm ve Türk Aydınları

Cumhuriyet gazetesinde 1931 yılında dönemin otuz Türk aydınıyla yapılan bir anket, söylem analizi yöntemiyle incelenmiştir. İnceleme sonucunda, dönemin aydınlarının Nudizmi şekilsel olarak değerlendirdikleri, ardındaki felsefeyi bilmedikleri, modernizmin sıkıntılarına yüzeysel yaklaştıkları anlaşılmıştır.

Kaynakça

Kitaplar

Dergi yazıları
Türedi, H. (2023). Modernist Hareketler ve Türk Aydınları: Nüdizm Örneği (1931) . Abant Sosyal Bilimler Dergisi , 23 (2) , 753-771 . DOI: 10.11616/asbi.1207641

Nudizm


Daigo Furukawa (født 15. september 1999) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub JEF United Chiba.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Daigo Furukawa


Geldungur es una isla en Islandia. Posee 0,02 kilómetros cuadrados o 2 hectáreas. Geográficamente es parte del archipiélago conocido como Vestmannaeyjar o Islas Vestmann. Administrativamente hace parte de la circunscripción de Suðvesturkjördæmi, en la región de Suðurland y el condado de Vestmannaeyjar.

Véase también
 Islas de Islandia

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la isla

Islas Vestman

Geldungur


Der Wustvieler Forst ist ein 8,49 km² großes gemeindefreies Gebiet im Unterfränkischen Landkreis Schweinfurt im Steigerwald. Das Gebiet ist komplett bewaldet.

Lage
Der Wustvieler Forst liegt nördlich der Gemeinde Rauhenebrach mit dem namensgebenden Ortsteil Wustviel. Die höchste Erhebung im gemeindefreien Gebiet ist ein namenloser Berg mit . Im Wustvieler Forst liegt der Ursprung der Rauhen Ebrach.

Kultur und Sehenswürdigkeiten

Das Waldgebiet Kleinengelein, ein ca. zwei Quadratkilometer großer ehemaliger Forstschulungswald, der forstwirtschaftlich nicht mehr genutzt wird. Im Rahmen der Diskussion um die Ausweisung eines Nationalparks im nördlichen Steigerwald wurde im Jahr 2010 eine Fläche von 53,7 ha als Naturwaldreservat unter Schutz gestellt.

Nachbargemeinden

Siehe auch
 Liste der gemeindefreien Gebiete in Bayern

Einzelnachweise

Weblinks

 Gemeindefreies Gebiet Wustvieler Forst in OpenStreetMap (Abgerufen am 28. August 2017)

Gemeindefreies Gebiet in Bayern
Geographie (Landkreis Schweinfurt)
Geographie (Steigerwald)

Waldgebiet in Bayern
Waldgebiet in Europa

Wustvieler Forst


Rumeli Hisarı (Boğazkesen Hisarı olarak da bilinir), İstanbul'un Sarıyer ilçesinde, Boğaziçi'nde bulunan ve bulunduğu semte adını veren hisar. Fatih Sultan Mehmet tarafından İstanbul'un Fethi'nden önce, Karadeniz'den gelebilecek saldırıları engellemek amacıyla İstanbul Boğazı'nın en dar (698 m) yerine, Anadolu yakasındaki Anadolu Hisarı'nın tam karşısına inşa ettirilmiştir.

Hisar, 30 dönümlük bir alanı kapsamaktadır. Doksan gün gibi kısa bir sürede tamamlanan hisarın üç büyük kulesi, dünyanın en büyük kale burçlarına sahiptir. Rumeli Hisarı'nın adı Fatih vakfiyelerinde Kulle-i Cedide; Neşri tarihinde Yenice Hisar; Kemalpaşazade, Aşıkpaşazade ve Nişancı tarihlerinde Boğazkesen Hisarı olarak geçmektedir.

Mekânda uzun yıllar boyunca Rumeli Hisarı Konserleri düzenlenmiştir.

Yapımı
Hisarın inşaatına 15 Nisan 1452'de başlanmıştır. İş bölümü yapılarak her bölümün inşası bir paşanın denetimine verilmiş, deniz tarafına düşen bölümün inşasını da Fatih Sultan Mehmet bizzat kendisi üstlenmiştir. Denizden bakıldığında sağ taraftaki kulenin yapımına Saruca Paşa, sol taraftakinin yapımına Zağanos Paşa, kıyıdaki kulenin yapımına da Halil Paşa nezaret etmiştir. Buralardaki kuleler de bu paşaların adlarını taşımaktadırlar. Hisarın inşası 31 Ağustos 1452'de tamamlanmıştır.

Hisarın yapımında kullanılan keresteler İznik ve Karadeniz Ereğlisi'nden, taşlar ve kireç Anadolu'nun değişik yerlerinden ve spoliler (devşirme parça taş) çevredeki harap Bizans yapılarından temin edilmiştir. Mimar E. H. Ayverdi'ye göre hisarın yapımında yaklaşık olarak 300 usta, 700-800 işçi, 200 arabacı, kayıkçı, nakliyeci ve diğer tayfa çalışmıştır. 60,000 metrekare alanı kapsayan eserin kâgir hacmi yaklaşık 57,700 metreküptür.

Rumeli Hisarı'nın Saruca Paşa, Halil Paşa ve Zağanos Paşa adlarında üç büyük ve Küçük Zağanos Paşa ile 13 adet irili ufaklı burcu bulunmaktadır. Zemin katları ile birlikte Saruca Paşa ve Halil Paşa kuleleri 9 katlı, Zağanos Paşa Kulesi ise 8 katlıdır. Saruca Paşa Kulesi'nin çapı 23,30 metre, duvar kalınlığı 7 metre, yüksekliği ise 28 metredir. Zağanos Paşa Kulesi'nin çapı 26,70 metre, duvar kalınlığı 5,70 metre, yüksekliği ise 21 metredir. Halil Paşa Kulesi'nin çapı 23,30 metre, duvar kalınlığı 6,5 metre ve yüksekliği de 22 metredir.

Rumeli Hisarı, 1509 Büyük İstanbul Depreminde büyük zarar görmüş ancak hemen onarılmıştır. 1746 yılında çıkan yangında ahşap kısmı harap olmuştur. Hisar tekrar III. Selim (1789-1807) döneminde onarılmıştır. Hisarın kulelerini örten ahşap külahlar yıkılınca, kale içi küçük ahşap evlerle dolmuştur. 1953 yılının cumhurbaşkanı Celâl Bayar'ın talimatı ile üç Türk kadın mimar Cahide Tamer Aksel, Selma Emler ve Mualla Eyüboğlu Anhegger hisarın onarımı için gerekli çalışmaları başlatmış, kale içindeki ahşap evler kamulaştırılarak yıkılmış ve restorasyon gerçekleştirilmiştir.

Bugünkü durumu
Rumeli Hisarı günümüzde müze olarak kullanılmaktadır. Hisarda açık teşhir yapılmakta, sergi salonu bulunmamaktadır. Toplar, gülleler ve Haliç'i kapattığı söylenen zincirin bir parçasından oluşan eserler, bahçede sergilenmektedir.

Hisar, müze vasfına ek olarak 2000'li yılların sonuna kadar tiyatro ve konserler için bir etkinlik alanı olarak da kullanılmaktaydı. 1950'li yıllardaki restorasyon çalışmaları sırasında, 18. yüzyılda yıkılmış ve yalnızca minaresinden bir bölüm kalmış olan Boğazkesen Mescidi'nin (Ebu'l-Feth Camii olarak da bilinir) bulunduğu alana açıkhava tiyatrosu yapıldı. İlk haliyle basit seyir terasları ve bir sahnenin olduğu bu alan, daha sonra tiyatro sanatçısı Muhsin Ertuğrul'un talebiyle amfitiyatroya çevrildi. 1989 yılında başlayan Rumeli Hisarı Konserleri ile amfitiyatro, İstanbul kültür ve eğlence hayatının en gözde yaz eğlencesi mekanlarından biri haline geldi. Rumeli Hisarı Konserleri 2006 yılında durdurulmuş ve 2008 yılında son kez düzenlenmiştir.

Danıştay 2015 yılında; İstanbul İdare Mahkemesi'nin, Rumeli Hisarı'ndaki tarihî Boğazkesen Mescidi yerinde bulunan platform ve tiyatro alanında yapılacak faaliyetler (konser ve tiyatro oyunu) sonucu ortaya çıkacak etkilerin sarnıca zarar verebileceği, bu durumun da tarihi ve kültürel olarak arz eden yapı açısından olumsuzluklar doğuracağı gerekçesiyle İstanbul Kültür ve Tabiat Varlıkları Koruma Bölge Kurulu'nun 30 Haziran 2009 tarihli 3765 numaralı kararını iptal eden kararını onayladı.

Açıkhava tiyatrosu ve konser mekanı olarak kullanılan alana yapılan Boğazkesen Fetih Mescidi'nin inşası 2015 yılında tamamlandı.

Hisar civarında çok sayıda restoran mevcuttur.

2022'de İBB Miras tarafından restorasyon çalışmalarına başlandı.

Galeri

Ayrıca bakınız
Rumeli Feneri Kalesi
Yoros Kalesi
İstanbul Surları
Galata Surları
Yedikule Zindanları

Kaynakça

Dış bağlantılar

 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) /Rumeli Hisarı ve  Tanıtımı
  Rumeli Hisarı - Muze.gov.tr
  Rumelihisarı'nı gezmek
  Rumelihisarı Sanal Tur

Osmanlı kaleleri
İstanbul'daki kaleler
Hisarlar
Sarıyer'deki yapılar
Türk lirası üstünde görünen yapılar
İstanbul'un Fethi
Osmanlı tahkimatları
İstanbul'daki müzeler

Rumeli Hisarı


Christen Heiberg (født 28. november 1799 i Bergen, død 18. marts 1872 i Kristiania) var en norsk læge. Han var bror til Johan Fritzner Heiberg og far til Hjalmar Heiberg.

Heiberg tog medicinsk eksamen 1822, blev 1826 reservelæge ved Rigshospitalet i Kristiania, i 1828 lektor og tog 1827 licentiat- og 1830 doktorgraden (De Coremorphosi). Han blev overkirurg 1836, samme år som han blev professor i kirurgi og øjensygdomme. Han var blandt de første, der i Norge anvendte elektricitet til behandling af sygdom og opfattede, sammen med Anton Julius Friedrich Rosenbach, først af alle tetanus som en infektionssygdom.

Kilder

Læger fra Norge
Professorer fra Norge
Ansatte ved Oslo Universitet
Christen 02
Nordmænd i 1800-tallet
Personer fra Bergen

Christen Heiberg (læge)


Quand la terre brûle () est un film américain de Irving Rapper et Gordon Douglas, sorti en 1959.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : Quand la terre brûle
 Titre original :
 Réalisation : Irving Rapper et Gordon Douglas
 Scénario : Frank Butler et Jean Rouverol d'après la pièce de Karl Vollmöller
 Photographie : Ernest Haller
 Montage : Frank Bracht
 Musique : Elmer Bernstein
 Société de production : Warner Bros.
 Pays d'origine : États-Unis
 Format : Couleurs
 Genre : drame
 Durée : 121 minutes
 Date de sortie : 1959

Distribution
 Carroll Baker : Teresa
 Roger Moore : Capitaine Michael Stuart
 Walter Slezak : Flaco
 Vittorio Gassman : Guido
 Katína Paxinoú : La Roca
 Dennis King : Casimir
 Gustavo Rojo : Córdoba
 Isobel Elsom : la Mère supérieure
 Carlos Rivas : Carlitos
 Torin Thatcher : le Duc de Wellington
 Lester Matthews : Capitaine John Boulting
 Parmi les acteurs non crédités :
 Roberto Contreras : le rémouleur
 Eduard Franz : un prêtre
 John George : un spectateur de corrida
 Herman Hack : un citadin
 Charles Horvath : le sergent français
 Rodolfo Hoyos Jr. : le patron du café
 Philo McCullough : un officier
 Belle Mitchell : la femme du fermier
 Gavin Muir : le Colonel
 Madlyn Rhue : la nonne qui met en garde Teresa contre ses chansons d'amour
 Norma Varden :  MacGregor
 Tom Wilson
 Claire Du Brey

Liens externes

Film américain sorti en 1959
Film dramatique américain
Film réalisé par Irving Rapper
Film avec une musique composée par Elmer Bernstein
Film de Warner Bros
Adaptation d'une pièce de théâtre allemande au cinéma

Quand la terre brûle


مينوس ملك كريت الأسطوري تحدث عنه هوميروس وثوكيديدس، ويقال إنه كان ابن زيوس ويوروبا وزوج باسيفاي ووالد أندروغيوس وفايدرا وأريادني وغلاوكوس.

في الأسطورة
أقامت زوجته علاقة مع ثور أرسل قربانا إلى كريت من بوسيدون فأنجبت منه وحشا نصفه آدمي ونصفه الآخر ثور واسمه مينوتور فطلب من مخترع أثيني يدعى دايدالوس أن يبني له متاهة رهيبة لا يخرج منها وقام مينوس بحبس دايدالوس وابنه إيكاروس داخل تلك المتاهة وخرجا منها بأن ألصقا الريش بأذرعهما وطارا وحذر دايدالوس ابنه بألا يقترب من الشمس لكنه استمتع بالطيران وتجاهل نداء والده فذاب الشمع وسقط إيكاروس في البحر ومات بينما وصل دايدالوس إلى صقلية.

وفي حكاية أخرى وقع ابنه أندروغيوس ضحية لخطط أيغيوس ملك أثينا فهجم مينوس على أثينا وميغارا وأمرهم بدفع جزية من سبع شبان وسبع عذارى ليأكلهم المينوتور ولكن الوحش قتل من أمير يدعى ثيسيوس في قصة أخرى، أما هو فقد قتل في صقلية من بنات الملك كوكالوس الصقلي بصب الماء المغلي عليه عندما كان يستحم وأصبح بعد موته حاكما للعالم السفلي.

اكتشف عام الآثار الإنكليزي السير آرثر إيفانز حضارة عظيمة سادت في كريت ومركزها كنوسوس أسماها الحضارة المينوسية تيمنا بمينوس وكذلك بافتراض أن هذه الحضارة هي من غذت مخيلة اليونانيين عن أساطير كريت.

المراجع

أبناء زيوس
أمراء في الأساطير اليونانية
أنصاف آلهة
عوالم سفلية إغريقية
كائنات العالم السفلي
مصرايم
ملوك في الأساطير الإغريقية
ملوك كريت

مينوس


Sam Patch (1799 – November 13, 1829), known as "The Jersey Jumper", "The Daring Yankee", or the "Yankee Leaper" became the first famous American daredevil after successfully jumping from a raised platform into the Niagara River near the base of Niagara Falls in 1829.

Biography

Early life
Sam Patch was born to Mayo Greenleaf Patch and Abigail McIntire and was the fifth child of the family that included Molly, Greenleaf, Nabby, Samuel (died as an infant), Samuel, and Issac.

Sam was raised in Pawtucket, Rhode Island, where he began working as a child laborer spinning cotton in a mill. When he was not working, he entertained other boys by jumping off the mill dam. By his early 20s, he was working at a mill in Paterson, New Jersey, and was jumping off ever-higher spots. He was beginning to attract crowds for his well-advertised stunts. On September 30, 1827, he jumped off the  Passaic Falls (The Great Falls of Paterson) in New Jersey, pleasing a large crowd that had gathered.  He repeated this jump at least two more times.  On August 11, 1828, Patch jumped 100 feet at Hoboken, New Jersey.  He became known in the press as "Patch the Jersey Jumper." Patch continued his career jumping from bridges, factory walls, and ships' masts.

Niagara Falls

In the fall of 1829, Patch gained fame by leaping into the Niagara River near the base of Niagara Falls. Patch was the star attraction at an event designed to draw visitors to the falls. A 125-foot ladder was extended over the river below Goat Island, opposite the Cave of the Winds. Less than an hour before the scheduled noon jump, a chain securing the ladder to the cliff wall snapped, breaking 15 feet from the ladder. Rescheduled for 4 PM, Patch jumped on time, from a height of more than 80 feet. A boat circled near the entry point, but Patch did not appear. When he was finally spotted on the shore, a great roar went up from the crowd.

Bad weather and the delay in his arrival drew a disappointingly small crowd for this jump, so Patch announced he would repeat the feat a second time from the greater height of 120 feet on October 17. A few days later, 10,000 gathered to watch him keep his word.

Following his feat at Niagara falls, Sam Patch achieved nationwide fame.  His name became a household word and his slogan "some things can be done as well as others" became a popular expression across the nation.

Rochester
Shortly after, Patch went to Rochester, New York, to challenge the  High Falls of the Genesee River. On Friday, November 6, 1829, in front of an estimated 7,000 to 8,000 spectators, Patch went out onto a rock ledge in the middle of the falls. He first threw a pet bear cub over the falls and the cub managed to swim safely to shore. Patch then successfully jumped after the bear.

Last jump

His first jump into the Genesee River raised a disappointing amount of money, so he decided to repeat the stunt one week later on November 13, 1829, (Friday the 13th).  This time, he increased the height of the jump to  by constructing a  stand. Accounts from the 8,000 present differ on whether he actually jumped or fell, but he did not achieve his normal feet-first vertical entry. A loud impact was heard and he never surfaced. Rumors were passed that he had hidden in a cave at the base of the falls, and was enjoying all the excitement he had created. But his frozen body was found in the ice in Charlotte (Rochester) early the next spring by Silas Hudson. An autopsy revealed that the sudden change in the temperature of the atmosphere as he descended down the fall had caused his blood vessels to rupture. He was about 22 years old. Local ministers and newspapers were quick to blame the crowd for urging him to jump, and put the guilt of his death on them.

He was buried in Charlotte Cemetery, near where his body was found.  A wooden board (now gone) was placed over his grave. It read: "Here lies Sam Patch – Such is Fame".

Legacy

Sam Patch's legacy continued to build in the years following his death. He became a popular folk hero in both written poems and stories as well as the hero of a series of theatrical plays by actor Dan Marble entitled Sam Patch the Yankee Jumper, followed by Sam Patch at Home, a London Tour of Sam Patch in France, and Sam Patch the Jumper (1844). President Andrew Jackson named his horse Sam Patch in Patch's honor.

His legacy continues into the 21st century with media references including:
The band Piñataland chronicled Patch's 1827 jump on a song titled "The Fall of Sam Patch" on their 2008 album Songs for the Forgotten Future Vol. 2.
The IFC comedy sketch show The Birthday Boys referenced the story of Sam Patch as a running gag/call back during the 4th episode of their second season entitled "Freshys".
The podcast The Memory Palace featured the story of Sam Patch in the episode "Plummeting Approval".
Drunk History featured Sam Patch's story in the Season 4, Episode 2 episode, "Legends", played by actor and comedian Kyle Mooney.
Canadian musician Tim Kingsbury adopted the name Sam Patch for a musical project.
Sam Patch is the name given to a replica Erie Canal packet boat that provides tours of the Rochester area waterways.

Literary references

"Sam Patch's Fearsome Leap," a tale in Grandfather Stories by Samuel Hopkins Adams, is a reconstructed first-hand account of the day of Patch's last leap. It is not clear whether Adams based the tale on a real first-hand account or wrote it as historical fiction.

Patch appears as a "daring moral hero" in the works of Hawthorne and Melville, and also appears in the poem "Paterson" by William Carlos Williams.

The adventures of Patch and his bear, as narrated by the bear himself, comprise the picaresque novel by William Getz, Sam Patch: Ballad of a Jumping Man (New York: Franklin Watts, 1986).

References

External links

"Sam Patch, the "Jersey Jumper": The Fall and Rise of Sam Patch" article about at WeirdNJ.com
Episode of the  memory palace history podcast  about the  life and career of Sam Patch.

1799 births
1829 deaths
Accidental deaths in New York (state)
American male divers
American stunt performers
Diving deaths
Niagara Falls
People from Pawtucket, Rhode Island
People from Paterson, New Jersey

Sam Patch


Hod za život (eng. March for life), mirovljubivi hod koji je svake godine održava na 22. siječnja u Washingtonu, glavnomu gradu Sjedinjenih Država, na obljetnicu sudskoga procesa Roe protiv Wade, koji je ozakonio pobačaj u SAD-u. Kako je prvi hod održan već sljedeće godine na isti dan, to je najstarije redovito godišnje okupljanje pokreta za život u SAD-u, ali i jedno od najmasovnijih okupljanja uopće s prosječno i do 500 000 sudionika.

Hod za život pokrenula je pravnica i pro-life aktivistica Nellie Jane Gray, koja je i organizatorica prvoga Hoda 22. siječnja 1974. ispred Kapitola, na kojemu se okupilo 20 000 ljudi. Već sljedeće godine na Hodu je sudjelovalo 50 000 sudionika, čiji se broj udvostručio krajem sedamdesetih i nastavio rasti, pa je 1998. na Hodu sudjelovalo 225 000 Amerikanaca. Godine 2013. na Hodu je sudjelovalo 650 000 ljudi. Redovito više od polovicu sudionika čine studenti i radnička mladež, okupljeni u molitvenim, crkvenim i drugim zajednicama.

Američki predsjednik Ronald Reagan prvi je predsjednik SAD-a koji je podržao Hod za život telefonskim obraćanjem 1987. godine, kada su ostale upamćene riječi senatora Jessija Helmsa koji je pobačaj nazvao "Američkim Holokaustom". Prosvjednike je telefonskom vezom podržao i predsjednik George W. Bush 2003. godine, što je isto učinio i predsjednik Donald Trump izravnom satelitskom videovezom petnaest godina kasnije. Godinu dana ranije, na Hodu 2017. godine, prvi put sudjelovao je jedan potpredsjednik SAD-a, Mike Pence, zajedno sa savjetnicom predsjednika Trumpa Kellyanne Conway te brojne osobe iz javnog života, među kojima i hokejaš Ben Watson te meksička glumica Karyme Lozano, koja je također bila jedna od govornica.

Hod podupiru Katolička Crkva, brojne protestanstske denominacije, među kojima se ističu evangelici i luterani, brojne Pravoslavne crkve, ali i istaknuti ateisti i agnostici. Prema istraživanju Medijskoga istraživačkog centra SAD-a, u usporednoj analizi sa slično posjećenim Ženskim maršem 2017. godine otkriveno je kako je Ženski marš bio 129 puta više pokriveniji u najvećim televizijskim medijima poput ABC-a, CBS-a i NBC-a s projsečnom pokrivenosti od 75 minuta naspram prosječno 35 sekundi koliko je u tim medijima dobio Hod za život.

Izvori

Pro-life pokret u SAD-u
Washington, D.C.
Washington

Hod za život (Washington)


The National Farmers' Union (NFU) is a member organisation/industry association for farmers in England and Wales. It is the largest farmers' organisation in the countries, and has over 300 branch offices.

History
On 10 December 1908, a meeting was held in an ante-room at the Smithfield Show to discuss whether a national organisation should be formed to represent the interests of farmers. The outcome was the National Farmers' Union (NFU).

The first President, Colin Campbell, worked to get new branches off the ground, encourage membership and establish the NFU's credibility with Government, at a time when farming was going through the longest and deepest depression in its history, as imports of cheap grain and frozen meat flooded in from abroad.

At the 1918 general election, the union ran six candidates, none of whom were elected. In 1922, it sponsored three unsuccessful candidates under its own name, and four successful Conservative Party candidates.  It again sponsored Conservative candidates in 1923 and 1935, but has not done so since.

The NFU is registered as an association of employers under the 1974 Trade Union and Labour Relations Act. In 2000 it founded Assured Food Standards which administers the Red Tractor food quality mark.

The NFU elected its first female president, Minette Batters, in 2018.

Election results

1918 general election

Barnard was also sponsored by the National Party.

1922 general election

Blundell, Bruford, Lamb and Shepperson stood for the Conservative Party.

1923 general election

All candidates stood for the Conservative Party.

1924 general election

Both candidates stood for the Conservative Party.

1935 general election
Two candidates were sponsored and elected for the Conservative Party.

Function
The NFU proclaim themselves as 'The Voice of British Farming', the NFU states that it "champions British farming and provides professional representation and services to its Farmer and Grower members."

It negotiates with the government and national organisations on behalf of English and Welsh member farmers.

Structure
The NFU is governed by its Constitution and Rules. Under the Constitution and Rules the NFU shall maintain a number of bodies, which are responsible for the Governance of the NFU. These include NFU Council, Governance Board, Policy Board, National Commodity Boards, Regional Commodity Boards, an Audit and Remuneration Committee and Legal Board and Regional Boards.

The NFU has an office in Brussels, Belgium to represent the interests of British farmers to the European Union.

The NFU is closely associated with the insurance mutual company NFU Mutual, which is also based in Warwickshire.

NFU Cymru is based at the Royal Welsh Showground in Builth Wells.

Archives
The archives of the NFU are deposited with the Rural History Centre at Reading University.

Arms

See also
 National Farmers' Union of Scotland
Farmers' Union of Wales
 Ulster Farmers Union

References

External links

Agricultural organisations based in England
Business organisations based in England
Organisations based in Warwickshire
Organizations established in 1908
Farmers' organizations
1908 establishments in England
Agricultural organisations based in Wales

National Farmers' Union of England and Wales


Jigoro Kano (嘉納 治五郎; Mikage, 28. listopada 1860. –  Tokio, 4. svibnja 1938.), japanski majstor borilačkih vještina, osnivač džuda. Kao osnivač džuda, bio je prvi predsjednik Kodokan instituta.

Životopis
Rođen je u gradu Mikage 28. listopada 1860. u Japanu. Kada mu je majka umrla, imao je samo devet godina. Poslije majčine smrti, njegov otac je obitelj preselio u Tokio. Njegov otac, Jirosaku Kano ga ubrzo nakon toga upisuje u privatnu školu koji vode Europljani s ciljem da poboljša Jigorov engleski i njemački jezik. Zbog očevog snažnog uvjerenja da je dobro obrazovanje veoma bitna stvar, Jigoro stječe obrazovanje u najboljim privatnim školama u Tokiju.

Kano je bio nizak rastom i 1,57 m i težio je svega 45 kg. Njegova želja da bude snažan je bila sve primjetnija kako je vrijeme odmicalo. U jednom trenutku obiteljski prijatelj Nakai Baisei, koji je bio član šogunove straže spomenuo je džiju-džicu kao sjajan način za formiranje snažnog tijela i duha. Nakai je nakon toga mladom Jigoru pokazao nekoliko tehnika uz pomoć kojih "mali" može lako savladati "velikog" i snažnijeg čovjeka. Nakon ovoga, Jigoro je počeo izučavati džiju-džicu, iako su ga Baisei i njegov otac odvraćali od toga, s obrazloženjem da je ta vještina zastarjela i poprilično opasna za početnika. S 18 godina je počeo studirati književnost, a nastavio je vježbati borilačke vještine. Godinu dana kasnije Jigoro Kano počinje vježbati kod majstora Isa Masatomoa. Kano je dobro napredovao i u 21. godini života dobio zvanje shihan.

Osnivanje Kodokana
Jigoro Kano je imao ideju izvršiti reformu džiju-džicu kao vještine. Krajnji cilj reforme je bio da dobije vještinu koja će postati opće dobro za mlade u Japanu. Kao mlad bio je svjestan mana koje je ova vještina posjedovala. Samim tim, iz džiju-džicu je uklonio je potencijalno opasne tehnike koje su nerijetko dovodile do ozbiljnih povreda, a ponekad i do smrti. Kako bi izbjegao loš glas na kom se Kito-rju džiju-džicu nalazio, na um mu je palo nešto više od reforme, i tako se rodio džudo. Džudo u prijevodu znači "Nježni put".

Kodokan institut, kao središte za proučavanje džuda, Jigoro Kano je osnovao 1882., sa svojih devet učenika. Institut je započeo djelovati u budističkom hramu na samo 12 tatamija, a nekoliko godina kasnije 1911. Kano je imao preko 1.000 učenika koji su posjedovali visoka zvanja, a džudo je od tada, pa do danas prihvaćen kao sastavni dio obrazovnog sustava u Japanu.

Džudo danas
Danas u svijetu ima stotine tisuća ljudi koji se bave džudom. Borilačka vještina koja je nastala početkom 20. stoljeća, sve je više i više popularna. Godine 1964. džudo je uvršten u Olimpijski program kao revijalni događaj. A osam godina kasnije je dodat na listu redovnih športova za muškarce, a 1992. i za žene.

Djela
 Kokushi (1898. – 1903).
 Jūdō. (1915. – 1918).
 Living Age (1922.)
 Judo (jujutsu) (1937.)
 Jujutsu and Judo; What Are They? (1937.)
  Jujutsu Becomes Judo. (nepoznat datum izdanja)
 Kanō Jigorō, watakushi no shōgai to jūdō (1972.)
 Kanō Jigorō chosakushū. (1983.)
 Kodokan judo/Jigorō Kanō (1986.)
 Kanō Jigorō taikei/kanshū Kōdōkan (1995.)
 Mind over muscle – writings from the founder of judo (2013.)

Izvori

Vanjske poveznice
 Articles by and about Kano Jigoro
 National Diet Library photos and biography
 Videos of Kano Jigoro (judovision.org)
 The life and Writings of Jigoro Kano, Founder of Judo. (thejudopodcast.eu)
 The life and Writings of Jigoro Kano, Founder of Judo. PART 2 (thejudopodcast.eu)

Japanske borilačke vještine
Japanski džudaši

Jigoro Kano


La Carretera de Nebraska 10 (en inglés: Nebraska Highway 10) y abreviada NE 10, con una longitud de , es una carretera estatal de sentido sur-norte ubicada en el estado estadounidense de Nebraska. La Carretera de Nebraska 10 se inicia en su extremo sur en  la frontera con Kansas al sur de Franklin y se inicia en el norte en una intersección de la  Carretera de Nebraska 92 y la Carretera de Nebraska 58 de Loup City.

Cruces
Los principales cruces de la Carretera de Nebraska 10 son las siguientes:

Véase también

Referencias

Enlaces externos
 Lista de Autopistas por estado
 The Nebraska Highways Page: Carreteras de Nebraska del 1 al 30
 Carreteras de Nebraska: NE 1-10

Carreteras estatales de Nebraska
Condado de Buffalo (Nebraska)
Condado de Franklin (Nebraska)
Condado de Kearney
Condado de Sherman (Nebraska)

Carretera de Nebraska 10


Nevidljiva ruka je ekonomska metafora koja predočava kako djelovanjem pojedinaca u vlastitom interesu nastaje nenamjeravana općedruštvena korist.
Prema logici nevidljive ruke, pojedinci se vode isključivo svojim osobnim interesima, promičući time i javni interes ne znajući pritom da to čine, i promiču ga bolje nego kada bi to zaista namjeravali.
Ovu zamisao prvi je 1759. godine predstavio Adam Smith u knjizi Teorija moralnih osjećaja. Prema Smithu, iza nevidljive ruke stoji upravo Božja providnost, tj. ruka Božja.

U kontekstu tržišta nevidljiva ruka označava tržišni pritisak, odnosno "višu silu" koja sama po sebi ispravlja tržište (umjesto države) te usmjerava poduzetnike prema onim proizvodima i uslugama koje društvo potražuje, što u konačnici vodi do boljitka društva u cjelini.

Takva osnovna zamisao tržišta, koja čini temelj liberalnoga viđenja društva, ostavlja otvorenima mnoga pitanja: o ulozi države u samoj uspostavi i održavanju takva sustava, o uporabi sile u svezi s poštovanjem tržišnih pravila, te o tome je li moguće i racionalno prepustiti djelovanja od općega interesa, koja po značaju i opsegu nadilaze obzore i interese pojedinaca, njihovim slobodnim poticajima i odlučivanju.

Izvori

 Ekonomske teorije

Nevidljiva ruka


An Anthurium andicola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Frederik Michael Liebmann. An Anthurium andicola in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Anthurium

Anthurium andicola


An Culcasia parviflora in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Nicholas Edward Brown. An Culcasia parviflora in nahilalakip ha genus nga Culcasia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Culcasia

Culcasia parviflora


Pühajärv (što na estonskome znači Sveto jezero) je jezero na jugoistoku Estonije, u Okrugu Valgamaa pored grada Otepää.

Obilježja

Površina jezera je 2,86 km² i leži na nadmorskoj visini od 115 metara. Dugo je 3,54 km i široko do 1,65 km, Prosječno je duboko 4.3 a maksimalno 7,5 m.
Dužina njegove obale iznosi 16.4 km.

Pühajärv je protočno jezero čije se vode izmjene za 13 mjeseci.
Vodom ga pune brojni potoci i izvori u samom jezeru, a na jugu istječe rijekom Väike Emajõgi.
Uzvodno od Pühajärva ima čitav niz manjih jezera.

Strme obale su dobro razvedene brojnim uvalama i poluotocima, a na samom jezeru postoji pet otočića obraslih šumom.

Jezero Pühajärv je po mnogima najljepše estonsko jezero, pa je zajedno sa okolnim terenom proglašen Parkom prirode Otepää, danas se koristi za rekreaciju.

Izvori

Vanjske poveznice

 Pühajärv, pristupljeno 27. travnja 2023.

Reljefni oblici u Estoniji

Pühajärv


William Henry Fitton (24 January 178013 May 1861) was an Irish physician and amateur geologist.

Biography
Fitton was born in Dublin and educated at Trinity College in that city. He gained the senior scholarship in 1798, and graduated in the following year. At this time he began to take an interest in geology and to form a collection of fossils. Having adopted the medical profession, he proceeded in 1808 to Edinburgh, where he attended the lectures of Robert Jameson, and thenceforth his interest in natural history and especially in geology steadily increased. He moved to London in 1809, where he studied medicine and chemistry. In 1811 he presented to the Geological Society of London a description of the geological structure of the vicinity of Dublin, with an account of some rare minerals found in Ireland. He took a medical practice at Northampton in 1812, and for some years the duties of his profession engrossed his time. He was admitted M.D. at Cambridge in 1816.

In 1820, having married a lady of means, Fitton settled in London, and devoted himself to geology. His Observations on some of the Strata between the Chalk and the Oxford Oolite, in the South-east of England (Trans. Geol. Soc. ser. 2, vol. iv.) embodied a series of researches extending from 1824 to 1836, and form the memoir known as Fitton's Strata below the Chalk. In this work he established the true succession and relations of the Upper and Lower Greensand, and of the Wealden and Purbeck formations, and elaborated their detailed structure. He had been elected fellow of the Royal Society in 1815, and he was president of the Geological Society of London in 1827–1829, and to which he contributed a number of research publications. His house then became a meeting place for scientific workers, and during his presidency he held a conversazione open on Sunday evenings to all fellows of the Geological Society. From 1817 to 1841 he contributed to the Edinburgh Review many essays on the progress of geological science, and reviews of the groundbreaking books of William Smith (geologist), Charles Lyell, and Roderick Murchison; he also wrote Notes on the Progress of Geology in England for the Philosophical Magazine (1832–1833). Another publication of note was A Geological Sketch of the Vicinity of Hastings (1833). He was awarded the Wollaston Medal by the Geological Society in 1852. This medal is now in the collection of the Geological Museum, Trinity College, Dublin. Around 1825, according to Charles Babbage's autobiography, he invented the thaumatrope, which was later commercially publicised by Dr. John Ayrton Paris (to whom the invention is more usually attributed). He died in London.

Family
Fitton had three sisters, Sarah Mary, Elizabeth (fl. 1817–1834) and Susanna. Sarah and Elizabeth wrote Conversations on Botany, which influenced the popularity of botany as a field of scientific study for women.

Notes

References
Gass, KC. 2000. Fragments of History. Specialized Quality Publications, Wisconsin Rapids, 41p.
Wyse Jackson, Patrick N. 1998. William Henry Fitton (1780–1861) and the Wollaston Medal of 1852. Geoscientist vol. 6, p. 10.

Attribution:

External links

1780 births
1861 deaths
Amateur geologists
Alumni of Trinity College Dublin
19th-century British geologists
19th-century Irish geologists
Fellows of the Royal Society
Medical doctors from Dublin (city)
Presidents of the Geological Society of London
Wollaston Medal winners
Scientists from County Dublin

William Henry Fitton


Undercover  er en dansk komediefilm fra 2016 instrueret af Nikolaj Peyk efter manuskript af Casper Christensen.

Medvirkende
Linda P som Rikke
Roland Møller som Mick
Anders Baasmo Christiansen som Thorbjørn
Ali Kazim som Vlatko
Sara Al-Naser som Saida
Casper Crump som Kuno
Paprika Steen som Hanne
Mia Lyhne som Grethe
Hadi Ka-Koush som Burhan

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2016
Komediefilm fra Danmark
Julefilm fra Danmark
Dansksprogede film

Undercover (film)


Le HMS Pegasus est un croiseur protégé de  de la Royal Navy.

Histoire
Le Pegasus est achevé en 1898. En 1899, il est stationné au large de la côte sud-est de l'Amérique. Il est envoyé à Chatham le  par le commandant Edmund Hyde Smith, pour servir dans la Mediterranean Fleet. En , il est à Gibraltar pour une fête de couronnement et en septembre de cette année, il va dans la mer Égée avec d'autres navires de la flotte pour des manœuvres combinées près de Nauplie. Il est ensuite envoté en Australie, en Chine et enfin en Afrique, servant à la station du cap de Bonne-Espérance en 1906.

En 1908, le Pegasus sauve l'équipage du navire français naufragé président Félix Faure, bloqué depuis soixante jours dans les îles des Antipodes.

Le Pegasus fait partie de la station du Cap à la veille du déclenchement de la Première Guerre mondiale. Alors que la probabilité d'une guerre avec l'Allemagne augmente, le commandant de la station du Cap, le contre-amiral Herbert King-Hall, déploie ses navires afin de contrer la menace posée par le croiseur léger allemand Königsberg, basé à Dar es Salam. Le , le Pegasus aperçoit le Königsberg quittant Dar es Salaam, mais est incapable de suivre le croiseur allemand plus rapide. King-Hall reconnaît que le Königsberg surclasse le Pegasus et souhaite que le Pegasus opère avec le croiseur  tandis que son vaisseau amiral  opère indépendamment pour protéger les routes commerciales autour du Cap, mais le , l'Amirauté ordonne au Astraea de rejoindre le HMS Hyacinth au large du Cap pour escorter des convois de troupes, laissant le Pegasus sans soutien à Zanzibar. Le , le Pegasus navigue vers Bagamoyo, port de l'Afrique orientale allemande, avec l'intention de forcer une trêve afin que le port ne prenne plus part à la guerre. Lorsque les autorités portuaires refusent d'accepter une telle trêve, le Pegasus bombarde la douane du port.

Naufrage

Le , le Pegasus retourne au port de Zanzibar pour effectuer des réparations sur ses moteurs. Au petit matin du , le Königsberg lance une attaque surprise sur le Pegasus. Les moteurs du Pegasus ont été arrêtés pour permettre les réparations, ils sont frappés d'incapacité dans les huit minutes, et le capitaine, le commandant Ingles, baisse pavillon pour éviter de nouvelles effusions de sang. Le navire coule plus tard dans la journée, il y a 31 morts et 55 blessés. Le navire-hôpital Gascon et le navire écossais Clan Macrae viennent en aide aux survivants. 24 des marins britanniques tués dans la bataille sont enterrés dans une fosse commune dans une partie du cimetière naval de Grave Island, Zanzibar. Les 14 autres sont enterrés dans le cimetière de la ville, mais en 1971 ils sont réinhumés au cimetière de guerre de Dar es Salaam.

Le , sister-ship du Pegasus, vient plus tard pour prendre part au blocus du Königsberg dans le delta du Rufiji.

Six des huit canons sont récupérés et deux, nommés "Peggy III" et "Peggy IV", seront utilisés dans la campagne terrestre jusqu'en 1916. Ces canons sont à nouveau en action contre des canons récupérés du Königsberg à nouveau sur terre en 1915. Deux autres restent à Zanzibar, un est monté à bord du bateau à vapeur du lac Winifred et le dernier à Mombasa où il est à ce jour à l'extérieur du musée de Fort Jesus.

L'épave est vendue en 1955 pour  et démolie pour la ferraille, mais de grandes quantités de débris restent encore sur le fond marin.

Notes et références

Croiseur de la Royal Navy de la Première Guerre mondiale
Navire construit à Newcastle upon Tyne
Bateau lancé en 1897
Navire coulé en 1914
Épave de la Première Guerre mondiale
Épave de l'océan Indien

HMS Pegasus (1897)


අඳුරු ජාලය යනු විශ්ව විසිරි වියමනෙහි ඇති අඳුරුජාල (darknets) නම් ජාලවල අඩංගු අන්තර්ගතයන් ය. මෙය අන්තර්ජාලය තුලම පැවතියද ප්‍රවේශ වීම සඳහා විශේෂ මෘදුකාංග, වින්‍යාස හෝ අනුමැතිය අවශ්‍ය වේ. අඳුරු ජාලය හරහා පුද්ගලික පරිගණක ජාල වලට නිර්නාමික ලෙස ව්‍යාපාරික ගණුදෙනු වැනි දෑ හි නිරත විය හැක. මෙය ගැඹුරු ජාලයෙහි කුඩා කොටසක් වන අතර, සමහර අවස්ථාවලදී ගැඹුරු ජාලය යනුවෙන් අඳුරු ජාලය වැරදි ලෙස හඳුන්වයි. අඳුරු ජාලයද ගැඹුරු ජාලයෙහි අනෙකුත් කොටස් මෙන්ම සාම්ප්‍රදායික වෙබ් සෙවුම් යන්ත්‍ර මගින් සුචිගත නොකෙරේ. පරිගණක කිහිපයක් අතර ඇති කුඩා ජාල වලින් මෙන්ම Tor, Freenet, I2P සහ Riffle වැනි විශාල පොදු ජාල වලින් ද අඳුරු ජාලය සමන්විතය.

අඳුරු ජාලය


Ulmus alata vrsta je sjevernoameričkog brijesta, endem iz Sjedinjenih Država.

To je maleno do srednje veliko listopadno drvo koje naraste do 15 metara visine. Lokalno je nazivan 'krilati brijest (winged elm) po izraslinama duž njegovih grana, koje ponekad više nalikuju čvorovima nego krilima. Listovi krilatog brijesta su mali i ovalni, tamnozelene boje, dlakavi s donjih strana.

Izvori

Brjestovke
Flora Alabame
Flora Arkansasa
Flora Floride
Flora Georgije
Flora Illinoisa
Flora Indiane
Flora Južne Karoline
Flora Kansasa
Flora Kentuckyja
Flora Louisiane
Flora Mississippija
Flora Missourija
Flora Sjeverne Karoline
Flora Ohia
Flora Oklahome
Flora Teksasa
Flora Tennesseeja
Flora Virginije

Ulmus alata


Wurtzit er et heksagonalt sjældent mineral med zink og svovl, en zinksulfid ZnS, som til tider betegnes β-ZnS for at skelne det fra det polymorfe mineral zinkblende, der også betegnes α-ZnS og krystalliserer i det kubisk system. Wurtzit er metastabilt (stabilt over 1020 °C) og er en højtemperaturmodifikation til zinkblende. Normalt kan en del zink erstattes (substitueres) med jern så formlen skrives (Zn,Fe)S.

Fodnoter

Mineraler

Wurtzit


Carioca Arena 1 je športska dvorana u naselju Barra da Tijuca u zapadnom dijelu Rio de Janeira, uz obalu Atlantika. Dvorana je izgrađena za potrebe Olimpijskih i Paraolimpijskih Igara 2016. održanima u Rio de Janeiru. U njoj su održana natjecanja košarkaškog turnira Olimpijskih Igara te natjecanja u košarci u kolicima i ragbiju u kolicima na Paraolimpijskim Igrama 2016. Kao i većina drugih borilišta u Riju, nalazi se u Olimpijskom parku Barra i dio je kompleksa triju dvorana Carioca (1,2 i 3).

Izgradnja dvorane započela je u srpnju 2013., a završena je u siječnju 2016. Dvorana je visoka 33 metra i zauzima površinu od 38.000 četvornih metara, a njezin vanjski izgled (eksterijer) oblikovan je po uzoru na planinski kraj u zaleđu Rija. Dvorana uz igralište ima i 282 sobe, 49 kupaonica i 8 pokretnih soba te svlačionice i pomoćne prostorije.

Parket u dvorani napravljen od dvije vrste drveta iz obližnjeg kraja, a cijela zgrada je niskoenergetski građena s mnogo prirodne izolacije (poput slame, drva staklene vune i recikliranog papira) uz vrlo malu upotrebu umjetnih materijala poput plastike. Također, uz štedljivi ventilacijski sustav, dvorana ima i pročišćivače vode i zraka, kao i prostore za skladištenje i odvajanje otpada.

Dvorana je za vrijeme trajanja Olimpijskih igara imala kapacitet od 16.000 sjedećih mjesta, postignut pomoćnim tribinama, dok Arena inače može primiti 6.000 posjetitelja sa svojim osnovnim gledalištem. Izgradnja kompleksa Carioca Arena 1,2 i 3 koštala j brazilsku državu 1,678 milijardi brazilskih reala, uključujući i troškove održavanja utakmica i susreta tijekom (Para)Olimpijskih Igara i uređenje okoliša oko borilišta.

Nakon otvaranja početkom siječnja 2016., u dvorani se od 29. do 31. siječnja održavao Međunarodni turnir u ragbiju u kolicima kao prednatjecanje (testni događaj) za Paraolimpijske igre.

Vidi još
 Košarka na OI 2016.
 Košarka u kolicima na POI 2016.
 Ragbi u kolicima na POI 2016.

Izvori

Športski objekti u Rio de Janeiru
Borilišta OI 2016.

Carioca Arena 1


55221 Nancynoblitt este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
55221 Nancynoblitt este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Terre Haute de Chris Wolfe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,15 ua, o excentricitate de 0,27 și o înclinație de 20,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 55001-56000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

55221 Nancynoblitt


Frances Gardiner Davenport (1870 - 11 de novembro de 1927) foi uma historiadora norte-americana especializada no final da Idade Média e na colonização européia do Novo Mundo.

Início da vida
Nascida em 1870, Davenport foi educada no Barnard College e Radcliffe, após o que ela seguiu estudos avançados na Inglaterra antes de se formar em 1904, Ph.D. da Universidade de Chicago.

Carreira
O primeiro trabalho publicado de Davenport foi uma lista classificada de fontes impressas para a história senhorial e agrária inglesa durante a Idade Média, produzida sob a supervisão de William Ashley de Harvard. Seu trabalho posterior sobre a história inglesa incluiu The Economic Development of a Norfolk Manor 1086–1565, publicado pela Cambridge University Press em 1906. Durante muitos anos, ela editou seu magnum opus, o trabalho finalmente publicado pela Carnegie Institution como European Treaties Bearing on the History of the United States and its Dependencies to 1648 (1917), e como um segundo volume cobrindo os anos de 1650 a 1697 (1929), e ainda estava trabalhando em outros volumes quando ela morreu em 11 de novembro de 1927 Estes foram completados por Charles O. Paullin.

Publicações selecionadas
 Frances Gardiner Davenport, A Classified List of Printed Original Materials for English Manorial and Agrarian History During the Middle Ages (Bibliografia e Série de Referência de Burt Franklin, No. 53, 1894)
 Frances Gardiner Davenport, The Economic Development of a Norfolk Manor, 1086–1565 (Cambridge: Cambridge University Press, 1906)
 Frances Gardiner Davenport, ed., European Treaties Bearing on the History of the United States and its Dependencies to 1648 (1917)
 Autobiography of Frances Gardiner Davenport, 1890–1920 (sem data, c. 1928, livreto de 19 páginas)
 Frances Gardiner Davenport, ed., European Treaties Bearing on the History of the United States and its Dependencies 1650–1697 (1929)
 Frances Gardiner Davenport & Charles O. Paullin, eds., European Treaties Bearing on the History of the United States and its Dependencies: Volume III
 Frances Gardiner Davenport & Charles O. Paullin, eds., European Treaties Bearing on the History of the United States and Its Dependencies: Volume IV 1716–1815

Ligações externas
 European Treaties Bearing on the History of the United States and its Dependencies 1650—1697, texto completo online em archive.org
 The Economic Development of a Norfolk Manor 1086-1565 (1906) by Frances Gardiner Davenport

Historiadores dos Estados Unidos

Frances Gardiner Davenport


Czesław Stanula CSsR (* 27. März 1940 in Szerzyny; † 14. Mai 2020 in Salvador, Bahia) war ein polnischer Ordensgeistlicher und römisch-katholischer Bischof vom Itabuna in Brasilien.

Leben
Czesław Stanula trat der Ordensgemeinschaft der Redemptoristen bei und legte am 15. August 1957 sein erstes Gelübde ab. Nach seiner theologischen Ausbildung empfing er am 19. Juli 1964 durch den Bischof von Tarnów, Jerzy Karol Ablewicz die Priesterweihe. Er war anschließend über 50 Jahre lang in Argentinien und in Brasilien tätig.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 17. Juni 1989 zum Bischof von Floresta. Der Erzbischof von São Salvador da Bahia, Lucas Kardinal Moreira Neves OP, spendete ihm am 5. November desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Thomas William Murphy CSsR, Weihbischof in São Salvador da Bahia, und Tarcísio Ariovaldo Amaral CSsR, Bischof von Campanha. Als Wahlspruch wählte er VOX CLAMANTIS IN DESERTO. Am 27. August 1997 wurde er zum Bischof von Itabuna ernannt. In der brasilianischen Bischofskonferenz war er Präsident der Region "Nordeste 3". Papst Franziskus nahm am 1. Februar 2017 seinen altersbedingten Rücktritt an.

Er starb im Mai 2020 in Salvador, Bahia, Brasilien, wo er in der Redemptoristengemeinde lebte.

Wirken
Stanula engagierte sich insbesondere für Familien und die charismatische Erneuerung. 2013 wurde er für sein pastorales und soziales Engagement zum Ehrenbürger des Bundesstaates Bahia ernannt.

Für seine literarische Tätigkeit wurde er 2012 in die Literaturakademie von Itabuna aufgenommen.

Bereits 1996 wurde er von seinem Heimatland Polen in Anerkennung seiner Verdienste um die Verbindungen zwischen Polen und Brasilien mit dem Komturkreuz des Ordens Polonia Restituta ausgezeichnet. 2018 erfolgte die Auszeichnung zum Großkomtur.

Weblinks

Einzelnachweise

Redemptorist
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Ehrenbürger in Brasilien
Träger des Ordens Polonia Restituta (Komtur mit Stern)
Pole
Geboren 1940
Gestorben 2020
Mann

Czesław Stanula


Der Sandberg bei Hoiersdorf ist ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Stadt Schöningen im Landkreis Helmstedt.

Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG BR 040 ist 3,2 Hektar groß.

Das aus zwei Teilbereichen bestehende Naturschutzgebiet liegt südlich des Schöninger Stadtteils Hoiersdorf. Es stellt eine langgestreckte, südexponierte Geländesteilstufe unter Schutz. Diese besteht aus offen anstehendem bunten Mergeln des Mittleren Keuper und ist teilweise von Löss überzogen. Im Schutzgebiet ist Halbtrockenrasen und Rohboden mit kurzlebigen Pflanzen und Erdflechten-Gesellschaften zu finden.

An das Naturschutzgebiet, das vollständig von Ackerflächen umgeben ist, schließen sich Wildkrautfluren an. Es bildet einen seltenen Lebensraum mit großer Strukturvielfalt und hoher Artenvielfalt. Zahlreiche Pflanzen- und Tierarten erreichen hier ihre westliche Verbreitungsgrenze.

Das Gebiet steht seit dem 16. Juni 1981 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Helmstedt.

Weblinks

Naturschutzgebiet im Landkreis Helmstedt
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Geographie (Schöningen)

Sandberg bei Hoiersdorf


Kačić: zbornik Franjevačke provincije Presvetoga Otkupitelja (lat. Kačić: acta Provinciae ss. Redemptoris Ordinis Fratrum Minorum in Croatia), hrvatski je katolički zbornik, godišnjak Franjevačke provincije Presvetoga Otkupitelja. Izlazi od 1967. godine.

Uređivali su ga Josip Soldo, Karlo Jurišić i Hrvatin Gabrijel Jurišić. Sažetci članaka su na više jezika.

Izvori
 Katalog NSK, zapis 000007491

Hrvatski katolički tisak
Splitski tisak
Hrvatski stručni i znanstveni časopisi
Franjevci u Hrvatskoj

Kačić (zbornik)


Univerzalna tokarilica ili univerzalni tokarski stroj je najčešće u uporabi od svih vrsta tokarilica, s vodoravno postavljenim glavnim navojnim vretenom na kojem se mogu obavljati sve vrste obrade tokarenjem. Univerzalna tokarilica ima elektromotorni pogon (trofazni asinkroni kavezni elektromotor). Glavni prigon je spojen na glavno radno vreteno, na kojem se nalazi centrirajuća stezna glava (amerikaner). Iz dva posmična prigona izlaze navojno vreteno za tokarenje navoja i posmično (glatko) vreteno. Oba prolaze kroz suport. Navojno vreteno se spaja preko dvodjelne (rasklopne) matice i osigurava posmak suporta koji odgovara koraku tokarenog navoja. Posmično vreteno se u suportu spaja preko padnog puža, mehanizma koji omogućava uzdužni i/ili poprečni posmak kod tokarenja. Na suportu se nalazi držač noža u koji se upinju tokarski noževi. Suport klizi po vodilicama koje se nalaze na krevetu tokarilice. Na vodilice se može ugraditi i lineta, kojom se centriraju duža i tanja vratila, kao bi se izbjegao mogući progib i velike vibracije tijekom tokarenja. Konjić na kraju tokarilice služi za centriranje duljih predmeta zbog što točnije obrade. Na njima se osim operacija tokarenja (unutarnjeg i vanjskog obodnog tokarenja, konusnog tokarenja, planskog tokarenja, urezivanja i odrezivanja, profilnog i kruvuljnog tokarenja), mogu se izvoditi operacije bušenja, upuštanja, razvrtanja, rezanja unutrašnjih i vanjskih navoja, ljuštenja, vrtloženja, iztokarivanja.

Izvori

Obrada metala
Alati

Univerzalna tokarilica


A Diocese Mangalore  (Latim:Dioecesis Mangalorensis) é uma diocese localizada no município de Mangalor, no estado de Carnataca, pertencente a Arquidiocese de Bangalore na Índia. Foi fundada em 1674 pelo Papa Clemente X como Vicariato Apostólico de Kanara. No período de 1700 a 1845 teve sua sede suprimida, sendo recriada em 12 de maio de 1845 pelo Papa Gregório XVI como Pró-Vicariato Apostólico de Mangalore. Com uma população católica de 243.520 habitantes, sendo 11,0% da população total, possui 122 paróquias com dados de 2018.

História

Em 1674 o Papa Clemente X cria o Vicariato Apostólico de Kanara, através do território da Arquidiocese de Goa. No período de 1700 a 1845 o vicariato foi extinto, tendo seu território retornado a arquidiocese de Goa.  No dia 12 de maio de 1845 o Papa Gregório XVI restaura o vicariato agora como Pró-Vicariato Apostólico de Mangalore, através do território do então Vicariato Apostólico de Verapoly. Em 1853 o Pró-Vicariato é promovido a Vicariato Apostólico de Mangalore. Em 1886 é novamente promovido, dessa vez para Diocese de Mangalore. Em 1923 a Diocese de Mangalore juntamente com a Diocese de Coimbatore e a Diocese de Mysore perdem território para a formação da Diocese de Calecute. Por fim em 2012 novamente perde território, dessa vez para a formação da Diocese de Udupi.

Lista de bispos
A seguir uma lista de bispos desde a criação do vicariato apostólico em 1674.

Ligações externas

Mangalore
Mangalore

Diocese de Mangalore


Les épreuves de patinage de vitesse aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 ont lieu du  au  dans l'anneau national de patinage de vitesse, à Pékin en Chine.

Le programme est identique à celui de 2018, avec cette année une parité de quota entre compétiteurs masculins et féminins.

Lieu de la compétition
La construction de l'anneau national de patinage de vitesse de Pékin, qui a une capacité de , débute en . Le site est construit sur l'ancien emplacement du Olympic Green Hockey Field utilisé pour les Jeux olympiques et paralympiques d'été de 2008. Les travaux structurants prennent fin en janvier 2020 et les premières compétitions-tests sont organisées au deuxième semestre 2021.

Qualifications
Un quota total de 166 athlètes a été autorisé à concourir aux Jeux (maximum 83 hommes et 83 femmes).

Le nombre total maximum d'athlètes par sexe et par nation est de neuf, contre dix en 2018. Les pays se verront attribuer des quotas en fonction des résultats des compétitions de la Coupe du monde de patinage de vitesse ISU. Une fois le quota atteint, chaque nation sera autorisée à inscrire un maximum de trois athlètes par sexe pour toutes les épreuves, à l'exception des épreuves de 5000 m, 10 000 m et départ groupé, pour lesquelles elle pourra inscrire un maximum de deux athlètes par épreuve.

Médaillés

Hommes

Femmes

Tableau des médailles

Références

Liens externes
 Le patinage de vitesse olympique à Beijing 2022 : Cinq choses à savoir

Patinage de vitesse aux Jeux olympiques de 2022


بول ديفيد هُوسن  ويعرف بإسمه الفني بونو  وُلد في 10 مايو 1960 موسيقي آيرلندي، والمغن الرئيسي في فرقة موسيقى الروك الآيرلندية يو تو. ولد بونو نشأ في دبلن آيرلندا، وارتاد ثانوية تيمبل ماونت الشاملة في المدينة حيث التقى زوجته المستقبلية آلي هُوسن (تزوجا في أغسطس 1982)، وأعضاء فرقة يو تو المستقبليين. يقوم بونو بكتابة معظم أغان الفرقة، كما يقوم باستخدام مواضيع سياسية واجتماعية ودينية في الأغاني. وخارج الفرقة قام بونو بالتعاون والتسجيل مع عدد من الفنانيين الآخرين.

وهو شريك وممول لشركة إليفاشن بارتنرز "Elevation Partners" كما يعتبر مُجدد ومالك فندق كليرنس في دبلن بشراكة مع ذا إيدج العضو الآخر في فرقة يو تو.

يُعرف عن بون عالمياً كذلك نشاطه فيما يتعلق بأفريقيا حيث يقوم بالمساهمة في تمويل مؤسسات من قبيل دي آى تي آى "DATA"، أي دي يو إن "EDUN"، حملة وَن "ONE Campaign" وبرودكت ريد "Product Red".
كما قام بالتنظيم والمشاركة في عدد من الحفلات الموسيقية الخيرية، ومقابلة عدد من الشخصيات السياسية البارزة بالخصوص. كما تعرض لمديح وانتقاد بشأن نشاطاته وأراءه وعضويته في يو تو.

تم ترشيحه لنيل جائزة نوبل للسلام ومُنح وسام الإمبراطورية البريطانية من قبل الملكة إليزابيث الثانية ملكة بريطانيا. كما صنفته مجلة تايم الأمريكية في عدد خاص صدر في مايو 2004 بين 100 شخصية «الأكثر نفوذاً في العالم» and again in the 2006 Time 100 special issue. ومرة أخرى في 2006. وفي 2005 وضعته المجلة كشخصية العام مشاطرةً مع بيل وميليندا غيتس، إضافة لنيله عدد من الجوائز والترشيحات.

نشأته
وُلد بونو في مستشفى روتوندا في دبلن، يوم 10 مايو 1960. نشأ في الضاحية الشمالية لفينغلس مع شقيقه (الذي يكبر بونو بثماني سنوات) ووالدتهما إيريس (رانكين قبل الزواج)، العضو في كنيسة أيرلندا، وأبيهما برندان روبرت «بوب» هيوسون، وهو كاثوليكي روماني. وافق والداه في البداية على أن الطفل الأول سينشأ أنجليكيًا والثاني كاثوليكيًا. على الرغم من أن بونو كان الطفل الثاني، فقد حضر قداديس كنيسة أيرلندا مع والدته وشقيقه. كان بوب ديلان، وليونارد كوهين، وديفيد بوي، ومارك بولان من فرقة تي ريكس مُثُل بونو العليا في الموسيقى خلال سن المراهقة.
ارتاد مدرسة غلاسنيفن الوطنية الابتدائية. توفيت والدة بونو في 10 سبتمبر من العام 1974، بعد معاناتها أم دم دماغية في جنازة والدها. تركز العديد من أغاني يو تو، بما في ذلك «آي ويل فولو» و«موفو» و«آوت أوف كونترول» و«ليمون» و«تومورو» على فقدان والدته.

ارتاد بونو مدرسة ماونت تيمبل، وهي مدرسة متعددة الطوائف في كلونتارف. خلال طفولته ومراهقته، كان بونو وأصدقاؤه جزءًا من عصابة شارع سريالية تدعى «قرية لبتون». التقى بونو بأحد أصدقائه المقربين، جوجي، في قرية ليبتون. كان للعصابة طقوس لإعطاء الألقاب لأعضائها. كان لدى بونو عدة أسماء: منها «ستاين هيغ فان هيوستن أوليغ بانغ بانغ بانغ» (Steinhegvanhuysenolegbangbangbang)، ثم هويسمان، ومن بعدها هاوسمان، وبون موراي، وبونو فوكس من شارع أوكونيل، وأخيرًا استقر على لقب بونو فوكس فقط، المشتق من بونافوكس، وهي عبارة لاتينية تُترجم إلى «صوت جميل». يقال إن صديقه جافين فرايداي هو من أعطاه اللقب. كره الاسم في البداية، لكنه قبل به عندما علم معناه. منذ سبعينيات القرن العشرين، بات هوسن يعرف باسم «بونو». على الرغم من أنه يستخدم «بونو» اسمًا فنيًا له، فإن عائلته المقربة وأصدقاءه يشيرون إليه باسم بونو كذلك، بما في ذلك الزملاء أعضاء فرقته.

بعد مغادرته المدرسة، أخبره والده بوب هيوسون أنه يمكنه العيش في المنزل مدة عام واحد، ولكن إذا لم يكن قادرًا على دفع مصروفه بنفسه، فسيتعين عليه مغادرة المنزل.

مسيرته الموسيقية

فرقة يو تو
في 25 سبتمبر عام 1976، استجاب بونو وديفيد إيفانز وشقيقه ديك وأدم كلايتون لإعلان على لوحة إعلانات في مازنت تمبل نشره زميلهم الطالب لاري مولن جونيور لتشكيل فرقة روك. كان للفرقة ظهورات متفرقة في حفلات محلية قاموا خلالها بتأدية أغاني فرق شهيرة. لأنه تعب من العزف المنفرد لمدة طويلة على الإيتار ومن موسيقى الهارد روك، أراد بونو تأدية أغاني فرقة رولينغ ستونز وفرقة بيتش بويز. لم يفلح أعضاء الفرقة كثيرًا بتأدية أغاني غيرهم، لذلك بدؤوا بكتابة أغانيهم الخاصة.

اتخذت الفرقة «فيدباك» اسمًا لها لبضعة أشهر قبل أن تتحول لاحقًا إلى «ذا هايب». بعد أن غادر ديك إيفانز المجموعة للانضمام إلى فرقة محلية أخرى هي فيرجين برونز، غيّر الأربعة الباقون اسم الفرقة رسميًا من «ذا هايب» إلى «يو تو». في البداية، كان بونو هو المغني وعازف الإيتار وكاتب أغاني الفرقة. قال عن عزفه المبكر على الإيتار في مقابلة أُجريت معه عام 1982، «عندما بدأنا، كنت لاعب الإيتار، مع ذا إيدج، لكن المشكلة أنني لا أجيد العزف على الإيتار، وما زلت لا أجيده. كنت عازف غيتار رديء للغاية، في أحد الأيام قالوا لي إنه ربما يجب أن أغني بدلًا من ذلك. لقد جربت الغناء من قبل، لكن صوتي لم يكن مناسبًا على الإطلاق. أتذكر اليوم الذي اكتشفت فيه أنني أستطيع الغناء». عندما تحسن عزف الإيتار لدى فرقة «ذا إيدج»، أُحيل بونو للغناء. اعتبارًا من العام 2006، بدأ بونو بدراسة العزف على البيانو واستخدم مدرس البيانو الخاص بأطفاله وسيلةً لتحسين قدرته على تأليف الأغاني.

انظر أيضا
 ليزلي هازلتون

وصلات خارجية
 U2.com موقع يو تو الرسمي.
 DATA (Debt, AIDS, trade, Africa).
 EDUN

مراجع

مغنون وكتاب أغاني أيرلنديون في القرن 21
مغنون وكتاب أغاني أيرلنديون في القرن 20
كتاب مذكرات أيرلنديون في القرن 21
أسماء مستعارة
أشخاص على قيد الحياة
أصحاب أعمال أيرلنديون
إنسانيون أيرلنديون
حاصلون على وسام جوقة الشرف
حائزون على جائزة إيفور نوفيلو
حائزون على جائزة غرامي
حائزون على جائزة غولدن غلوب
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
شخصيات أعمال أيرلندية في القرن 21
شخصية العام حسب مجلة تايم
فارس وسام جوقة الشرف
فاعلو خير أيرلنديون
كتاب مذكرات أيرلنديون
مسيحيون أيرلنديون
مغنو روك أيرلنديون
مغنو روك بديل
مغنون أيرلنديون
مغنون أيرلنديون في القرن 20
مغنون أيرلنديون في القرن 21
مغنون باللغة الإنجليزية
مغنون ذكور أيرلنديون في القرن 20
مغنون ذكور أيرلنديون في القرن 21
مغنون ذكور في القرن 20
مغنون ذكور في القرن 21
مغنون من دبلن
مغنون وكتاب أغان أيرلنديون
مغنون وكتاب أغان ذكور إيرلنديون
مكرمون من مركز كينيدي
مواليد 1960
مواليد في دبلن
موسيقيو بوست بانك
موسيقيون باسم مستعار
موسيقيون من دبلن
ناشطو مكافحة الإيدز
ناشطون في مكافحة الفقر
فاعلو خير أيرلنديون في القرن 21

بونو