شركة إلكترونيات إل جي أو إل جي إلكترونيكس ، بالكورية - هانغول: 엘지전자؛ هانجا: LG電子) شركة متعددة الجنسيات من كوريا الجنوبية. هي أيضاً ثالث أكبر شركة إلكترونيات وتكنولوجيا المعلومات في العالَم، يقع مقرها الرئيسي في يويدودونج، سيول بكوريا الجنوبية. إل جي إلكترونيكس هي جزء من مجموعة إل جي، والتي تعتبر أكبر تكتل في كوريا الجنوبية ورائدة السوق العالمي بأكثر من 60 منتج بما في ذلك أشباه الموصلات مثل ذاكراة الوصول العشوائية الديناميكية والذاكرة الوميضية، أجهزة العرض الرقمية مثل أجهزة تلفاز إل سي دي والبلازما، الإلكترونيات الاستهلاكية مثل مشغلات الدي في دي والهواتف النقالة والكاميرات الرقمية وطابعات الليزر وأجهزة حواسب محمولة، الأجهزة المنزلية مثل الثلاجات والميكرويف وغسالات الأطباق وغيرها.

تعتبر شركة إل جي الكترونيكس جزءا من رابع أكبر شيبول في كوريا الجنوبية، وصلت مبيعاتها في السوق العالمي إلى 55.91 مليار دولار أمريكي في عام 2014. تتألف الشركة من اربع أقسام رئيسية هم قسم الترفيه المنزلي، قسم الاتصالات المتنقلة، قسم الأجهزة المنزلية والحلول الجوية، قسم مكونات المركبات، بالمشاركة مع شركة ستاريون الهند باعتبارها البائع الرئيسي لإنتاج أجهزة التبريد والغسالات في شبه القارة الهندية.

في عام 1995، استحوذت شركة إل جي الكترونيكس على شركة زينيث. تحافظ شركة إل جي الكترونيكس منذ عام 2008 على منصب ثاني أكبر شركة مصنعة لتلفزيونات إل سي دي في العالم. تمتلك الشركة 128 فرع في جميع أنحاء العالم، ويعمل بها ما يقرب من 83,000 موظف.

تاريخ الشركة

من عام 1958 إلى عام 1960
في عام 1958، تأسست شركة إل جي الكترونيكس تحت اسم جولد ستار ()، تم تأسيسها بعد الحرب الكورية ضمن خطة الحكومة الكورية لإعادة بناء المصانع وإعادة الثقة في الناتج المحلي بشكل عام وفي مجال الإلكترونيات الاستهلاكية والأجهزة المنزلية بشكل خاص.

ساعد بدء البث الوطني للبلاد في إزدهار سوق الإلكترونيات. شجع ذلك جولد ستار في التعاون مع شركة هيتاشي في إنتاج أول راديو، تلفزيون، ثلاجة، غسالة ومكيف هواء داخل كوريا الجنوبية.

كانت جولد ستار واحده من مجموعة إل جي التي تعاونت مع شركة لاكي للصناعات الكيماوية. والتي أصبحت الآن إل جي كيم وإل جي هاوس هولدس. اندمجت جولد ستار مع لاكي كيميكال وال اس كابل. في 28 فبراير 1995، تم تغيير اسم الشركة إلى لاكي جولد ستار ثم أخيرا إلى إل جي الكترونيكس.

من السبعينات إلي التسعينات
حققت شركة إل جي الكترونيكس أرباحا بقيمة 100 مليون دولار أمريكي من الصادرات لأول مرة في تاريخها. أدى النمو السريع للعولمة إلى قيام الشركة بإنشاء أول مصنع إنتاج لها في الخارج، كان مقره في الولايات المتحدة في عام 1982.

في عام 1994، اعتمدت شركة جولدستار رسميا علامة إل جي الكترونيكس التجارية وأخذتها شعارا جديدا لها. في عام 1995، استحوذت شركة إل جي الكترونيكس على شركة زينيث، شركة تصنيع أجهزة التلفزيون في الولايات المتحدة واستوعبتها بعد أربع سنوات. في نفس العام، صنعت إل جي الكترونيكس أول هواتف محمولة رقمية بتقنية الوصول المتعدد بتقسيم الترميز في العالم وقدمت الهاتف الخلوي الرقمي LGC-330W لشركة أميرتيك وجي تي إي في الولايات المتحدة. حصلت الشركة أيضًا على شهادة يو ال في الولايات المتحدة.

في عام 1998، طورت إل جي الكترونيكس أول تلفزيون بلازما مقاس 60 بوصة في العالم وأنشئت مشروعا مشتركا في عام 1999 مع ال جي فيليبس ال سي دي، التي تحمل الآن اسم إل جي دسبلاي. في نفس العام، اندمجت إل جي أشباه الموصلات مع هاينكس.

من 2000 إلى الوقت الحاضر
من أجل إنشاء شركة قابضة، قسمت شركة إل جي الكترونيكس في عام 2002، حيث فصلت شركة إل جي الكترونيكس «الجديدة» وتغيير اسم إل جي الكترونيكس «القديمة» إلى إل جي إيه أي. ثم دمجت مع إل جي سي إل (الخليفة القانوني لشركة إل جي كيم السابقة) في عام 2003، وبالتالي فإن الشركة التي بدأت باسم (جولد ستار) غير موجودة حاليا.

تلعب إل جي الكترونيكس دورا كبيرا في صناعة الإلكترونيات الاستهلاكية العالمية، حيث حافظت على المركز الثاني عالميا كأكبر شركة لتصنيع أجهزة تلفزيون إل سي دي في جميع أنحاء العالم منذ عام 2013. بحلول عام 2005، كانت إل جي من أفضل 100 علامة تجارية عالمية وسجلت نموا للعلامة التجارية بنسبة 14% في عام 2006.

اعتبارًا من عام 2009، كانت الشركة التابعة لتصنيع شاشات العرض، إل جي دسبلاي، أكبر شركة مصنعة لشاشات إل سي دي في العالم. في عام 2010، دخلت شركة إل جي الكترونيكس في صناعة الهواتف الذكية. استمرت إل جي الكترونيكس منذ ذلك الحين في تطوير العديد من المنتجات الإلكترونية، مثل طرح أول تلفزيون فائق الدقة مقاس 84 بوصة في العالم للبيع بالتجزئة.

في 5 ديسمبر عام 2012، فرضت منظمة مكافحة الاحتكار في الاتحاد الأوروبي غرامة على شركة إل جي الكترونيكس وخمس شركات كبرى وهم سامسونج وطومسون منذ عام 2010 المعروفة باسم تكنيكولور وماتسوشيتا والتي تُعرف اليوم باسم شركة باناسونيك وتوشيبا وفيليبس، بسبب تثبيت أسعار أنابيب أشعة الكاثود في التلفزيون في فترة استمرت عقد من الزمان تقريبا.

في 11 يونيو عام 2015، وجدت إل جي الكترونيكس نفسها وسط جدل حول حقوق الإنسان عندما نشرت صحيفة الغارديان مقالًا بقلم روزا مورينو، الموظفة السابقة في مصنع تجميع تلفزيون إل جي.

في نهاية عام 2016، دمجت إل جي الكترونيكس فرعها الألماني الواقع في راتينغن والفرع الأوروبي الواقع في لندن معًا في إشبورن، إحدى ضواحي فرانكفورت أم ماين.

في مارس عام 2017، رفعت دعوى قضائية ضد شركة إل جي الكترونيكس بسبب تعاملها مع أعطال أجهزة الهواتف الذكية الحديثة مثل إل جي جي4.

استبدل كو بون جون، الرئيس التنفيذي ونائب رئيس مجلس الإدارة الحالي لشركة إل جي إلكترونيكس بابن أخيه في يوليو 2018، طبقًا لقاعدة الخلافة الأولى للإبن فقط. يتشارك أيضا منصب الرئيس التنفيذي نفس القاعدة، فعلى سبيل المثال، خلف كو كوانغ مو والده كو بون مو في منصب الرئيس التنفيذي للمجموعة بعد وفاة بون مو بسبب ورم في الدماغ في 20 مايو عام 2018.

في نوفمبر عام 2018، أعلن عن تولي هوانج جيونج هوان منصب رئيس إل جي موبايل في مؤسسة إل جي الكترونيكس. في أكتوبر عام 2017، كان هوانج جيونج هوان هو الرئيس التنفيذي لقسم أعمال الترفيه المنزلي المربحة للغاية، حتى قام براين كوون بتولي هذا المنصب بدلاً منه في 1 ديسمبر عام 2018. في عام 2018 أيضا، قررت شركة إل جي الكترونيكس إيقاف إنتاج الهواتف الذكية في كوريا الجنوبية إلى نقل الإنتاج إلى فيتنام، من أجل الحفاظ على قدرتها التنافسية. وقالت إل جي: (إن فيتنام توفر قوة عاملة وفيرة). كما سيتم نقل 750 عاملاً من مصنعها للهواتف في كوريا الجنوبية إلى مصنعها للأجهزة المنزلية.

في ديسمبر عام 2020، صرحت إل جي الكترونيكس إنها وافقت على إنشاء مشروع مشترك بمليار دولار أمريكي مع شركة ماجنا الدولية الموردة للسيارات.

في سبتمبر 2023، قال بيان للشركة نشرته يوم 24 شتنبر 2023، إن المصنع سينتج 50 ألف طن من كاثود بطاريات فوسفات الحديد والليثيوم سنويا، وهو يكفي لتشغيل 500 ألف سيارة كهربائية سنويا. وحسب ذات البيان، فقد أعلنت المجموعة الكورية الجنوبية عن خطة استثمار إضافية مع هوايو الصينية لبناء مصنع لتحويل الليثيوم في المغرب بهدف بدء الإنتاج بحلول 2025 بقدرة سنوية 52 ألف طن من الليثيوم.

جديد شركة LG الكورية الجنوبية تنضم لعملاق بطاريات السيارات الكهربائية HUYAOU الصيني لإستثمار 20 مليار دولار لإنشاء سلسلة مصانع لهما بمدينة العيون المغربية.

الإستثمارات بالمصانع ستتم بشكل تدريجي عن طريق الرفع من الطاقة الإنتاجية في كل سنة إلى غاية 2030.

من المرتقب أن يخلق المصنع 13 ألف منصب شغل مباشر وغير مباشر.

المنتجات
تشمل منتجات إل جي الكترونيكس أجهزة التلفزيون وأنظمة السينما المنزلية والثلاجات والغسالات وشاشات الكمبيوتر والأجهزة القابلة للارتداء ووحدات الطاقة الشمسية والأجهزة الذكية والهواتف الذكية.

التلفزيونات
في عام 2009، عرض موديل LG SL9000 واحدًا من العديد من أجهزة التليفزيون عالية الدقة في معرض إيفا برلين. في عام 2014، أطلقت شركة إل جي الكترونيكس تلفزيون ثنائي عضوي باعث للضوء الذي أعلن عنه في عام 2013 بمقاسين 65 بوصة و 77 بوصة. طرحت إل جي الكترونيكس أول تلفزيون يدعم التواصل بالإنترنت في عام 2007، وكان يُطلق عليه في الأصل اسم أجهزة نتكاست للوصول إلى الترفيه، لاحقًا اعيد تسمية أجهزة تلفزيون الإنترنت في عام 2011 إلى تليفزيون إل جي سمارت عندما اضيف المزيد من ميزات التلفزيون التفاعلية، والتي تمكن الجمهور من تلقي المعلومات من شبكة الإنترنت أثناء مشاهدة البرامج التلفزيونية التقليدية.

في نوفمبر عام 2013، اكتشف أحد المدونين أن بعض أجهزة التلفزيون الذكية من إل جي تجمع بصمت أسماء الملفات من أجهزة تخزين يو إس بي المرفقة وبيانات عرض البرامج، وتنقل المعلومات إلى خوادم إل جي والخوادم التابعة لها. بعد وقت قصير من نشر إدخال هذه المدونة قامت إل جي بتعطيل التشغيل على موقع الفيديو الخاص بها، موضحة كيفية عمل تحليلات المشاهد، وأغلقت حساب برايتكوف الذي اذيع الفيديو عليه.

تقوم إل جي بتصنيع نماذج التحكم عن بعد التي تستخدم تقنية المساحات الفارغة من هيلكريست مختبرات للسماح للمستخدمين بتغيير القنوات باستخدام الإيماءات وتكنولوجيا التحدث بشكل طبيعي للتعرف على الصوت.

اعتبارًا من عام 2014، أعلنت إل جي استخدامها لنظام تشغيل ويب أو إس مع بعض أجهزة التلفزيون الذكية الخاصة بها. ذكرت إل جي أنها باعت أكثر من 5 ملايين جهاز تلفزيون يدعم نظام تشغيل الويب في الأشهر الثمانية الأولى بعد الإصدار.

في عام 2016، بدأت الذراع الهندي لشركة إل جي الكترونيكس الكورية في بيع جهاز تلفزيون يستطيع طرد البعوض. تستخدم الأجهزة الموجات فوق الصوتية التي تكون صامتة بالنسبة للإنسان ولكنها تجعل البعوض يطير بعيدًا. صدرت الأجهزة في 16 يونيو 2016. واستخدم التكنولوجيا أيضًا في مكيفات الهواء والغسالات. حيث يستهدف التلفزيون المستهلكين ذوي الدخل المنخفض الذين يعيشون في ظروف تجعلهم عرضة للإصابة بالبعوض.

في عام 2018، أفيد أن إل جي كانت تخطط لبيع أجهزة تلفزيون ذات شاشات كبيرة يمكن طيها وسحبها تلقائيًا بضغطة زر. كما صرحت أنه سيتداول في الأسواق مع حلول عام 2019.

الأجهزة المحمولة

الهواتف المحمولة

يقوم قسم الإلكترونيات في شركة إل جي إلكترونيكس بتصنيع الهواتف الذكية والأجهزة اللوحية. بخلاف إل جي جي3، كشفت إل جي الحجاب عن الهاتف الذكي المنحني جي فليكس، في 27 أكتوبر عام 2013. وأصدرته إل جي في كوريا الجنوبية في نوفمبر 2013 وأعلنت لاحقًا عن إصداره في أوروبا وبقية دول آسيا وأمريكا الشمالية.

في يناير عام 2014، أعلنت إل جي عن إصدار أمريكي لهاتف إل جي جي2، في معرض الإلكترونيات الاستهلاكية. في عام 2015، أصدرت إل جي أجهزة إل جي جي4 العالمية في أواخر مايو وحتى أوائل يونيو. في 7 سبتمبر عام 2016، كشفت إل جي الحجاب عن V20 واعلن عن V30 في 31 أغسطس 2017 في ملتقى عالم الهاتف النقال. أعلن رسميًا عن إل جي جي6 في 26 فبراير 2017. وحدد موعد تقديم طراز G7 ThinQ في إحاطة إعلامية أخرى في 2 مايو 2018.

أجهزة الكمبيوتر اللوحي
في عام 2014، أعلنت إل جي عن ثلاثة إضافات جديدة إلى سلسلة جي من الأجهزة اللوحية، التي تتمتع بميزة نوك كود من إل جي. تتيح تلك الخاصية للمستخدمين فتح الأجهزة بسلسلة من النقرات. تتميز الأجهزة اللوحية أيضًا بـ Q Pair الذي يسمح للأجهزة اللوحية بالمزامنة مع هاتف ذكي، مع المكالمات الهاتفية والرسائل النصية التي تمرر إلى الجهاز اللوحي في الوقت الفعلي.

الساعات الذكية

أعلنت إل جي وجوجل عن الساعة الذكية القائمة على ساعة إل جي جي وأندرويد واير، وذلك في يونيو عام 2014. في أغسطس عام 2014، أنتجت ساعة إل جي، من طراز أر التي لها وجه دائري، بينما أعلن عن ساعة إل جي، من طراز يروبان في أبريل عام 2015، وهي ثالث ساعة ذكية تعمل بنظام أندرويد واير من إل جي.

كان هذا أول جهاز يدعم ميزات أحدث ساعة ذكية مثل واي-فاي، وأجزاء جديدة من واجهة برنامج أندرويد واير مثل القدرة على رسم الرموز التعبيرية للأصدقاء.

لوحة مفاتيح بلوتوث
في عام 2015، أعلنت إل جي عن لوحة مفاتيح بلوتوث يمكن طيها على طول أربعة صفوف من المفاتيح لسهولة النقل. لوحة مفاتيح رولي مصنوعة من البلاستيك الصلب. يتم طي ذراعين بلاستيكيين صغيرين من نهاية لوحة المفاتيح لدعم جهاز لوحي أو هاتف ذكي، يمكن التبديل بين جهازين مختلفين متصلان بالبلوتوث في وقت واحد. عمر البطارية المتوقع هو ثلاثة أشهر لبطارية AAA واحدة.

الأجهزة المنزلية

تشتهر إل جي إلكترونيكس بتصنيع الأجهزة المنزلية بما في ذلك الثلاجات والغسالات ومجففات الملابس والمكانس الكهربائية ومكيفات الهواء وأفران الميكروويف. في يونيو عام 2014، أعلنت إل جي الكترونيكس عن إطلاق أجهزتها الذكية التي تدعم خدمة رسائل الدردشة المنزلية في سوق كوريا الجنوبية. تستخدم الدردشة المنزلية تطبيق لاين، وهو تطبيق مراسلة محمول من شركة نافير الكورية للسماح لأصحاب المنازل بالاتصال والتحكم والمراقبة ومشاركة المحتوى مع أجهزة إل جي الذكية. يمكن للمستخدمين إرسال رسائل بسيطة، مثل بدء دورة الغسيل للتحكم في الغسالة.

التسويق والعلاقات العامة

الرعاية
ترعى إل جي الرياضية المحدودة، شركة تابعة لشركة إل جي إلكترونيكس، مؤسسة البيسبول الكورية. من خلال استحواذ عام 1990، تم تغيير اسم ام بي سي بلو دراغونز (التي كانت واحدة من الأعضاء الستة المؤسسين الأصليين لمؤسسة البيسبول الكورية في عام 1982) إلى إل جي تونز. فاز الفريق بسلسلتين كوريتين لعام 1990 وعام 1994. تجتذب إل جي عددًا كبيرًا من المعجبين، حيث انها احتلت المركز الثالث في الدوري.

في أغسطس عام 2013، أعلنت إل جي الكترونيكس أنها سترعى نادي باير 04 ليفركوزن في الدوري الألماني لمدة ثلاث سنوات مع خيار التمديد لمدة عام آخر. ترعى إل جي إلكترونيكس أيضا المجلس الدولي للكريكيت، الهيئة العالمية المنظمة للعبة الكريكيت، كما ترعى جوائز المجلس الدولي للكريكيت.

في الفترة ما بين عام 2009 إلى عام 2013، رعت إل جي الكترونيكس سباق فورمولا 1 كشريك عالمي وشريك تقني. كانت إل جي أيضًا موردًا رسميًا لفريق فيرجن ريسينغ وسباق لوتس، بالإضافة إلى الشركة المصنعة للمحركات كوزوورث في الفترة ما بين عام 2010 إلى عام 2012. كما ترعى أسبوع الموضة في لندن وال جى ارينا في برمنغهام.

من عام 2001 إلى عام 2003، قامت إل جي برعاية سباق الجائزة الكبرى للسنوكر. خلال هذه السنوات عرفت البطولة باسم كأس إل جي. في عام 2008، أصبحت إل جي راعية مهرجان إكستريم سبورت FSO4 Freeze.

ألغت شركة إل جي الكترونيكس في أستراليا رعايتها للاعب الكريكيت ديفيد وارنر في 27 مارس 2018 واسقطته من منصب سفير العلامة التجارية للشركة بسبب فضيحة العبث بالكرة خلال الاختبار الثالث لسلسلة 2017 و 2018 العاصفة ضد منتخب جنوب إفريقيا. كان لدى وارنر اتفاقية مع الشركة في عام 2014 وكان عقده مخططًا للتجديد.

السجل البيئي
في عام 2010، صرحت مجلة تشوز الإسترالية أنها قامت باختبارات مستقلة لنماذج ثلاجات إل جي ووجدت أن استهلاك الطاقة في طرازين كان أعلى مما ادعت إل جي. كانت إل جي على علم بالمشكلة وقدمت تعويضات للعملاء المتأثرين. في عام 2004، قدمت إل جي مطالبات كفاءة استخدام المياه حاصلة على تصنيف إيه فور للعديد من الغسالات قبل اعتمادها. تعهدت إل جي للجنة المنافسة وحماية المستهلك الأسترالية بتقديم إشعارات تصحيحية مناسبة وتحديث برنامج الامتثال للممارسات التجارية والحفاظ عليه. في عام 2006، بالغت إل جي في كفاءة استخدام الطاقة في خمسة من طرازات مكيفات الهواء وطُلب منها مرة أخرى تقديم تعويضات للمستهلكين لتغطية تكاليف الطاقة الإضافية.

في مارس عام 2018، أعلن قسم الأجهزة المنزلية في شركة إل جي إلكترونيكس حصول فرع العناية بالملابس بالبخار على ميثاق التعايش مع الربو والحساسية.

في مايو عام 2020، تسبب تسرب غاز مميت في مصنع إل جي الكيماوي في فيساخاباتنام في مقتل 12 شخصا. وفتح تحقيق للنظر في الأمر وكشف أسباب عديدة للحادث. أعلن فيما بعد أن تصميم التخزين غير مناسب، ولم تحصل صيانة دورية للخزان. جاء في التقرير أيضا أن سبب التسرب كان ارتفاع درجة الحرارة داخل أقدم الخزانات الثلاثة التي تحتوي على مادة مونومر الستايرين، وهي مادة كيميائية تستخدم في تصنيع منتجات البوليسترين، إلى أكثر من ستة أضعاف المستوى المسموح به بسبب البلمرة. كحل احترازي اقترح نقل الشركة إلى منطقة أقل كثافة سكانية.

مقر الولايات المتحدة

اقترحت إل جي إلكترونيكس بالولايات المتحدة الأمريكية بناء مقر جديد في حي إنجليوود كليفس في مقاطعة بيرغن، نيوجيرسي، بالإضافة إلى بناء مبنى بطول 143 قدمًا والذي سيكون أطول من خط الأشجار في هدسون باليسادس، وهو مبنى وطني أمريكي. اقترحت الشركة بناء منشأة صديقة للبيئة في هدسون باليسادس، لنصيب الفرد من السكان الأمريكيين الكوريين في مقاطعة بيرغن، بعد أن تلقت قرارًا قانونيًا إيجابيًا في البداية بشأن قضايا ارتفاع المبنى. على الرغم من الموافقة على الخطة من قبل الحكومة المحلية، إلا أنها قوبلت بمقاومة من شرائح الجمهور العام وكذلك المسؤولين الحكوميين في نيو جيرسي ونيويورك المجاورة. ألغى قرار المحكمة الأول الذي يؤيد موافقة الحكومة المحلية من قبل محكمة استئناف في نيوجيرسي في عام 2015 وقدمت إل جي لاحقًا مبنى بطول 64 قدمًا للموافقة عليه من قبل حي إنجليوود كليفس في عام 2016. قامت إل جي بوضع حجر الأساس لمقر إنجليوود كليفس الجديد بقيمة 300 مليون دولار أمريكي في 7 فبراير 2017، على أن يكتمل في أواخر عام 2019.

شعارات

 «نضع الناس اولا» منذ عام 1997 إلى عام 1999
 «رقميا لك» منذ عام 1999 إلى عام 2004
 «حياة أفضل مع الرقمية» من عام 2002 إلى عام 2004
 «الحياة جيدة» منذ عام 1999 إلى الآن في أستراليا ومن عام 2004 إلي الآن في باقي العالم.
 «الابتكار من أجل حياة أفضل» من عام 2016 إلى الآن.

طالع أيضا

 شارب
 توشيبا
 إنديسيت
 ماكيتا

المصادر

وصلات خارجية

 موقع إل جي الرسمي في كوريا
 صفحة قناة إل جي إلكترونيكس مصر

أعضاء مؤسسة الهندسة المعمارية غير المتجانسة
تأسيسات سنة 1958 في كوريا الجنوبية
شركات إلكترونيات أسست في 1958
شركات إلكترونيات في كوريا الجنوبية
شركات تصنيع التدفئة والتهوية وتكييف الهواء
شركات تقنية العرض
شركات حوسبة في كوريا الجنوبية
شركات كوريا الجنوبية
شركات كورية جنوبية أسست في 1958
شركات متعددة الجنسيات
شركات مدرجة في بورصة كوريا
شركات مدرجة في بورصة لندن
شركات مقرها في سول
علامات تجارية كورية جنوبية
علامات تجارية لإلكترونيات استهلاكية
مجموعة إل جي
مصنعو أجهزة منزلية في كوريا الجنوبية
مصنعو هواتف محمولة
هواتف إل جي إلكترونيكس

إل جي إلكترونيكس


Mametu Nangetu (nascida Oneide Monteiro Rodrigues), também conhecida como Mãe Nangetu, Mãe Mametu Nangetu e Mametu Nangetu Ua Nzambi, é uma mãe-de-santo paraense, fundadora do terreiro de candomblé Manso Massumbando Quem Quem Neta / Kekê Neta, de tradição bantu, a partir do qual se desdobrou o Instituto Nangetu.

Biografia
Mametu Nangetu foi iniciada na tradição do Candomblé Angola em 1985, "sob a dijina de Ma'metu riá Nkisi Nangetu uá Nzambi (mãe de inquice Nangetu de Nzambi), sacerdotisa de minkisi. Confirmada por Tat'etu ria Nkisi Kiagussú (Jorlando de Oliveira Souza), de raiz do Bate Folha, e pelo Babálorixá Lídio Mascarenhas, do Terreiro Beiru, ambas casas baianas". Em 1988, Mametu fundou o terreiro de candomblé Manso Massumbando, de tradição bantu, de culto à Nkisiame Nzumbarandá, em Belém, no Pará. "principal espaço sagrado de manutenção e preservação das manifestações ritualísticas, culturais, linguísticas e estéticas de origem banto na cidade".

A partir do terreiro, foi criado também o Instituto Nangetu de Tradição Afro-religiosa e de Desenvolvimento Social, do qual é coordenadora. O Instituto foi premiado pelo IPHAN no Edital do Programa Nacional do Patrimônio Imaterial (PNPI), em 2014, pelo projeto Azuelar que utiliza audiovisual e comunicação digital para difundir conhecimentos tradicionais de povos de terreiros de matriz africana.

Mametu Nangetu fez parte da Comissão de Acompanhamento da Pesquisa "Mapeamento das Comunidades Tradicionais de Terreiro (Mapeando o Axé)" em Belém, realizada pelo Ministério do Desenvolvimento Social e Combate à Fome (MDS) e pela Organização das Nações Unidas para a Educação, Ciência e Cultura (UNESCO), em parceria com a Secretaria de Políticas de Promoção da Igualdade Racial (SEPPIR) e a Fundação Cultural Palmares (FCP).

Em 2015, foi eleita como representante da Setorial de Patrimônio Imaterial do Pará (PA) para o Conselho Nacional de Política Cultural. Em 2019, era membra do Comitê Inter-religioso do Estado do Pará, do Conselho Estadual de Promoção da Igualdade Racial, e Conselheira Nacional de Diversidade Religiosa do Ministério dos Direitos Humanos.

Em 2019, foi eleita "Mulher do Axé do Brasil". No mesmo ano, o espetáculo Mukuiu, da Cia Lama de Teatro, homenageou a trajetória de Mametu Nangetu como símbolo da resistência negra no estado do Pará.

Por sua atuação em diversos movimentos sociais para a garantia de direitos para mulheres, negros, fazedores de cultura e população afro-religiosa, ela é convidada frequente de projetos e eventos que debatem a intolerância religiosa e difundem a consciência negra.

Ialorixás
Candomblé Banto
Religião no Pará
Brasileiros de ascendência africana

Mametu Nangetu


Die Portugal International 2000 im Badminton fanden vom 13. bis zum 16. Januar 2000 in Caldas da Rainha statt. Es war die 35. Auflage dieser internationalen Titelkämpfe von Portugal.

Finalergebnisse

Weblinks
 http://www.tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=468722A5-EDC3-45E9-8D2C-DFC7BB8AADAD

2000
Badminton 2000
EBU Circuit 1999/2000
Badmintonwettbewerb in Caldas da Rainha

Portugal International 2000


Oijen (Brabants: Ojje) er en Nederlandsk landsby i kommunen Oss. Oijen har over 1100 indbyggere. Indtil 1939 tilhørte kommunen Oijen og Teeffelen, og indtil 2010 til kommunen Lith. Oijen ligger ved floden Maas.

Tidligere lå Oijen i Gelderland, hvor det hørte til Land van Maas en Waal. I 1814 blev Maas-floden udpeget til provinsgrænse. Først derefter tilhørte Oijen til provinsen Brabant.

Toponymer
Alle landsbyer med 'ooi'-navne, som findes ved floden, er placeret i store til tider skarpe bugter. Det er også tilfældet med Oijen. 'ooi" betyder: noget der er på eller i vandet.

Seværdigheder
 Slottet Oijen
 Den tidligere Protestantiske kirke i Boveneind, fra 1810.
 Polderhuis på Oijense Bovendijk 1, fra 1854.

Natur og landskab
Oijen er beliggende i en Maasbugt. Opstrøms ligger den lille landsby Boveneind med den protestantiske kirke, og nedstrøms ligger den lille landsby Benedeneind.

Oijen har en færge over Maas til Nieuwe Schans på Gelderland-side.

Omringende (lands)byer
Alphen (via færge), Wamel (via færge), Maasbommel (via færge), Macharen, Teeffelen

Kendte Oijenerne
 Marc van Orsouw (1964), tidligere professionel cykelrytter.
 Vajèn van den Bosch (1998), sanger og musicalskuespiller.

Galleri

Externe henvisninger

Kilder

Byer i Nord-Brabant

Oijen (Noord-Brabant)


Barnaba Medici, aussi appelé Barnabas Medici, né à Côme en 1778 et mort le  à Saint-Pétersbourg, est un peintre et décorateur néo-classique italien actif dans l'Empire russe.

Biographie
Barnaba Medici naît en 1778 à Côme. Il devient peintre à la cour de Russie.

Medici est élu membre de l'Académie de Saint-Pétersbourg en 1811. Il meurt le  dans la même ville.

Œuvres
Barnaba Medici a décoré plusieurs salles du palais Mikhaïlovski, aujourd'hui partie du Musée russe. Il est enterré au cimetière luthérien de Saint-Pétersbourg.

Il œuvre aussi dans la  en créant des peintures de la bataille de Poltava et de la bataille de Lesnaya avec .

Notes et références

Notes

Références

Annexes

Articles connexes
 Liste de peintres italiens

Bibliographie
 .

Liens externes

Peintre italien du XVIIIe siècle
Peintre italien du XIXe siècle
Décorateur italien
Naissance en 1778
Naissance à Côme
Naissance dans le duché de Milan
Décès en mars 1859
Décès à Saint-Pétersbourg
Décès dans l'Empire russe

Barnaba Medici


Loei er en thailandsk provins.

Hovedstaden i provinsen er Loei.

Provinser i Thailand

Loei (provins)


Centrair may refer to:

 Chūbu Centrair International Airport, an international airport in Japan (with the term Centrair meaning Central Japan), or
 Centrair (France), an aviation manufacturer of France

Centrair


Le WEY Macchiato est un crossover produit par Great Wall Motors sous la marque premium WEY.

Aperçu

Le Macchiato a été présenté lors du Salon de l'auto de Shanghai en 2021. Les ventes ont commencé en avril 2021 durant le Salon de l'automobile de Shanghai sur le marché de la Chine continentale.

Le crossover porte le nom du caffè macchiato. Avec le WEY Mocha et le WEY Latte, deux autres véhicules de la marque aux noms de spécialités de café ont également été présentés à Auto Shanghai.

Le Macchiato est de style similaire au WEY Mocha et au WEY Latte et il utilise la même plate-forme Lemon développée en interne par Great Wall Motors avec une suspension arrière indépendante. Des jantes de 17 et 18 pouces sont disponibles selon le niveau de finition.

Groupe motopropulseur
Le crossover compact Macchiato est équipé d'un groupe motopropulseur hybride, d'une transmission dédiée à l'hybride, il est uniquement à traction avant et il ne peut pas être chargé à partir d'un port de charge ou du réseau électrique public. Le groupe motopropulseur hybride et la transmission dédiée à l'hybride se compose d'un moteur essence à aspiration naturelle de  produisant  () et d'un moteur électrique DHT100 bon pour  () et . La puissance totale combinée du système hybride est de  (). Le moteur électrique entraîne la voiture seulement lorsque le véhicule roule à moins de , tandis que le moteur essence agit uniquement en tant que prolongateur d'autonomie à ces basses vitesses, produisant de la puissance pour le moteur principal. Lors d'une accélération rapide, le moteur essence passe temporairement à l'entraînement des roues. La batterie se trouve sous l'arrière du véhicule et peut tenir jusqu'à .

En termes de transmission, le train d'engrenages à essieu fixe, avec un rapport de démultiplication à deux vitesses en mode entraînement direct du moteur, offre un rendement de transmission maximal de 97 %. La transmission de Great Wall Motors dédiée à l'hybride est considérée comme ayant quatre niveaux d'engrenages simulés.

ORA Cherry Cat (Big Cat)
Un prototype de véhicule électrique basé sur le WEY Macchiato, avec le nom de code ORA Big Cat (大猫), a été dévoilé lors du Salon de l'automobile de Shanghai 2021. Le style du Big Cat est identique à celui du Macchiato, à l'exception de la calandre scellée et des badges ORA. En juillet 2021, des images du brevet du véhicule sont apparues avec le nom ORA Cherry Cat (樱桃猫), et les performances répertoriées comprennent un moteur électrique de 150 kW.

Notes et références

Lien externe

Automobile électrique
Automobile des années 2020
Crossover

WEY Macchiato


Ian James Rush (fæddur 20. október 1961) er velskur fyrrverandi knattspyrnumaður sem spilaði sem sóknarmaður lengst af með Liverpool  í ensku úrvalsdeildinni og velska karlalandsliðinu í knattspyrnu. Rush hóf ferilinn sinn með Chester City, hann var 17 ára þegar hann þreytti frumraun sína með liðinu árið 1978. Hann er einn af þekktustu leikmönnum í sögu Liverpool og markahæsti leikmaður félagsins frá upphafi með 346 mörk.

Velskir knattspyrnumenn
Fólk fætt árið 1961

Ian Rush


Le viol commis par une connaissance est le viol perpétré par une personne qui a déjà rencontré la victime. Il peut s'agir d'une personne à qui la victime donne rendez-vous, d'une personne de sa classe, d'un collègue, d'un membre de la famille, d'un conjoint, d'un conseiller, d'un thérapeute, d'un membre du clergé ou d'un médecin. Le viol commis par une personne dans l'entourage de la victime englobe la sous-catégorie du date rape, où l'auteur des faits est une personne avec qui la victime entretient une relation amoureuse ou sexuelle. Il arrive aussi que le violeur fréquente le même campus universitaire que sa victime.

La majorité des viols sont commis par une personne que la victime connaît déjà. Toutefois, ces agressions sexuelles tendent à être moins souvent signalées que les viols commis par un inconnu. Les statistiques de criminalité sous-estiment fréquemment la prévalence de ces violences dans les enquêtes nationales. Néanmoins, que l'auteur du viol soit connu ou inconnu de sa victime, il s'expose aux poursuites judiciaires.

Généralités

Le viol commis par une connaissance est le viol perpétré par une personne qui connaît la victime : une personne à qui la victime donne rendez-vous, une personne de sa classe, un collègue, un membre de la famille, un conjoint, un conseiller, un thérapeute, un membre du clergé ou un médecin. Le viol commis par une personne dans l'entourage de la victime englobe la sous-catégorie du date rape, où l'auteur des faits est une personne avec qui la victime entretient une relation amoureuse ou sexuelle.

Les premières études qui séparent les violeurs selon qu'ils sont connus ou inconnus de la victime remontent aux années 1950, à l'issue d'une enquête sur les dossiers de la police américaine concernant des viols de 1958 à 1960 : les conclusions montrent que la moitié des cas recensés viennent d'hommes qui connaissaient déjà la victime. L'expression anglaise  apparaît pour la première fois à l'écrit sous la plume de Diana Russell, écrivaine et militante féministe. L'expression recouvre tous les viols dans lesquels les parties se connaissaient avant le crime ; Russell était alors dans la rédaction d'une analyse auprès 930 femmes de San Francisco, dont 35 % ont signalé un viol ou une tentative de viol par une connaissance, alors que seules 11 % de répondantes ont été victimes d'un inconnu. En 1988, l'écrivaine féministe Robin Warshaw publie , premier livre remarqué sur le viol commis par une personne de l'entourage de la victime.

Prévalence

La majorité des viols sont commis par une personne que la victime connaît. Aux États-Unis, le Rape, Abuse & Incest National Network (RAINN) annonce que 45 % des agressions sexuelles sont perpétrées par une connaissance et qu'en outre, 25 % sont le fait d'un compagnon ou d'un ex.

Une enquête de 2004-2005 par l'Institut de recherche des Nations unies pour le développement social sur 30 pays  montre que près de la moitié des victimes de viol avaient déjà rencontré leur agresseur, dont un tiers connaissaient son nom. Parmi les agresseurs, 17 % sont un collègue ou un supérieur hiérarchique, 16 % un ami proche, 11 % un ex compagnon et 7 % un compagnon actuel. En 2009, la Commission européenne livre une enquête sur le viol dans l'ensemble de l'Europe : 67 % des violeurs sont connus de leur victimes et la plupart sont des compagnons ou des ex. En Europe, le viol est le plus souvent commis au domicile de la victime ou du violeur.

Aux États-Unis, le viol par une personne de l'entourage est le plus souvent commis dans le cadre d'un rendez-vous amoureux ou d'un viol collectif. D'après une enquête de 1987 auprès de  dans 25 écoles, une personne sur quatre est victime d'un viol ou d'une tentative de viol et 84 % de ces victimes connaissent l'agresseur. La même enquête montre que chez 16 % des hommes élèves qui ont reconnu avoir commis un viol et chez 10 % de ceux qui ont reconnu une tentative de viol, les auteurs n'ont pas agi seuls. En 1985, l' a publié un rapport sur ce qui, à l'époque, était surnommé des « trains », c'est-à-dire quand une femme sous l'emprise de l'alcool ou des drogues subit les viols de plusieurs hommes étudiants. Selon une enquête menée par la National Women's Study américaine, 20 % des violeurs étaient auparavant des amis de la victime, 16 % le conjoint et 9 % des membres de l'entourage comme des agents techniques, des collègues ou des voisins.

D'après une enquête de 1992 sur les viols signalés dans l'agglomération de Johannesbourg (Afrique du Sud), 80 % des viols contre des femmes adultes sont perpétrés par des inconnus, souvent des hommes qui les ont enlevées sous la menace d'une arme sur leur trajet pour aller au travail ou en forçant l'entrée de leur domicile. Toutefois, les viols contre des jeunes filles de moins de 16 ans sont en majorité le fait de personnes qu'elles connaissaient, en général des membres de la famille ou des amis et, parfois, des bandes de délinquants.

En Inde, les campagnes de sensibilisation contre le viol mettent l'accent sur le « viol hiérarchique » (), c'est-à-dire quand le violeur commet le crime contre une femme alors qu'il se trouve en position d'autorité envers elle, par exemple en tant que propriétaire du logement, policier ou employeur.

D'après une enquête de 2005 par l'Organisation mondiale de la santé, en Éthiopie, la quasi-totalité des violences sexuelles sont commises par le conjoint ou le compagnon de la victime.

Variantes

Le viol commis par une connaissance correspond à une vaste catégorie qui recense tous les viols, sauf ceux dont l'auteur n'était pas connu de la victime. Par définition, le viol commis par une connaissance englobe tous ceux commis dans le cadre d'un rendez-vous, le viol conjugal et les viols intra-familiaux, ainsi que ceux dont les auteurs proviennent de l'entourage de la victime : élèves ou étudiants de la même classe, collègues, amis, voisins, ainsi que les relations professionnelles ou des assistants de vie. Le viol en milieu carcéral, le viol collectif et l'abus sexuel sur mineur relèvent souvent de la même catégorie. Le viol de guerre et le viol correctif peuvent appartenir aussi à cette catégorie si les parties s'étaient rencontrées avant le crime.

Le viol commis par les employeurs contre les travailleurs nationaux ou migrants est présent dans de nombreux pays, dont le Koweït, les Émirats arabes unis, l'Arabie saoudite, la Malaisie, Singapour et l'Indonésie.

Motivations

Dans le viol commis par une connaissance, les motivations des violeurs sont diverses. Toutefois, certains chercheurs estiment que les violeurs partagent souvent des traits communs : la faculté de prendre du plaisir sexuel même si le partenaire est sous l'emprise de substances, ou malgré ses pleurs, ses supplications, sa résistance, ses vomissements ou son état d'inconscience ; en outre, les violeurs tendent à croire que tout leur est permis et sont peu sensibles à la culpabilité, au remords, à l'empathie et à la compassion envers autrui. Certains chercheurs pensent que la première motivation des violeurs appartenant à l'entourage de la victime sont leur satisfaction sexuelle et qu'ils nourrissent la conception selon laquelle leurs actions relèvent de la séduction et non du viol.

D'après une étude sur 15 Américains aisés ayant violé une personne de connaissance, plusieurs des violeurs déclarent que leur père s'est montré distant, sur le plan physique et affectif, et a manifesté de l'hostilité contre les femmes et le désir de les dominer, ainsi que des comportements hyper-masculins. L'un des chercheurs émet l'hypothèse que les hommes ayant bâti des relations saines avec leurs pères ressentent moins le besoin de se définir par opposition aux femmes et sont moins tentés par des « démonstrations hyper-masculines de supériorité des hommes ».

Des chercheurs pensent que le viol collectif correspond au désir de se donner en spectacle, d'intégrer un groupe ou à la peur, en cas de non-participation, d'être ostracisé par les autres hommes ou garçons.

Certains chercheurs considèrent que le viol conjugal n'est pas une question de désir sexuel ; le criminel est motivé par un désir de contrôle, de pouvoir, de violence et d'humiliation.

Conséquences

Contrairement à certains préjugés, le viol commis par un inconnu est moins susceptible d'entraîner des blessures physiques que s'il est commis par une connaissance, notamment par un compagnon ou un ex : 24 % des femmes violées par un inconnu subissent des blessures physiques (en plus de la pénétration) mais ce nombre s'élève à 40 % voire 50 % chez les femmes violées par un compagnon ou un ex.

Signalements aux autorités

Les circonstances d'un viol et la relation entre la victime et le criminel ne changent rien à la définition juridique du viol. Même si le viol par une connaissance est fréquent dans les viols collectifs signalés aux autorités, les enquêtes montrent que les viols par une connaissance sont bien moins souvent signalés que ceux commis par un inconnu. D'après une étude américaine, moins de 2 % de victimes d'un viol commis par une connaissance ont signalé le crime auprès de la police, alors que les signalements s'élèvent à 21 % si le criminel est un inconnu.

Droit par pays

Canada
Dans ses principes de détermination de la peine, le droit pénal canadien envisage entre autres comme circonstances aggravantes le fait que « l'infraction perpétrée par le délinquant constitue un mauvais traitement soit de son partenaire intime, soit d'un membre de la famille de la victime ou du délinquant, que l'infraction perpétrée par le délinquant constitue un mauvais traitement à l'égard d'une personne âgée de moins de dix-huit ans, que l'infraction perpétrée par le délinquant constitue un abus de la confiance de la victime ou un abus d'autorité à son égard ». Donc si les victimes de l'infraction d'agression sexuelle correspondent aux personnes énoncées dans les circonstances aggravantes qui connaissent le délinquant, le juge doit en tenir compte lorsqu'il détermine la peine à infliger au délinquant.

France

Notes et références

Notes

Références

Annexes

Bibliographie
 Black, M.C., Basile, K.C., Breiding, M.J., Smith, S.G., Walters, M.L., Merrick, M.T., Chen, J., & Stevens, M.R. (2011). The National Intimate Partner and Sexual Violence Survey (NISVS): 2010 Summary Report. Atlanta, GA: National Center for Injury Prevention and Control, Centers for Disease Control and Prevention.

 Fisher, B.S., Cullen, F.T., Turner, M.G. (2000). The Sexual Victimization of College Women. Research Report. Washington, D.C. Bureau of Justice Statistics, U.S. Department of Justice.

 Kilpatrick, D.G., Resnick, H., Ruggiero, K., Conoscenti, L., & McCauley, J. (2007). Drug facilitated, incapacitated, and forcible rape: A national study. Washington, D.C. U.S. Department of Justice.

 Tjaden, P. & Thoennes, N.(2000). Full Report of the Prevalence, Incidence, and Consequences of Violence Against Women: Finding from the National Violence Against Women Survey. Washington, D.C. National Institute of Justice.

Liens externes

Viol

Viol commis par une connaissance


El Gordo Catástrofe es una película cómica argentina, protagonizada por Jorge Porcel, estrenada el 8 de septiembre de 1977.

Argumento
Catrasca (Jorge Porcel) es un hombre que trabaja en un restaurant y en sus ratos libres ayuda en un hogar de chicos. Su problema es que carga con una tradición familiar que le hace provocar catástrofes a su paso, una de las cuales lleva a su jefe (Adolfo García Grau) al hospital.Al salir del nosocomio, Catrasca es atropellado por Graciela (Graciela Alfano), la hija del profesor Galíndez (Osvaldo Terranova). Así es como conoce a este profesor, quien tiene una fórmula que dice que será la salvación de la humanidad, por lo que es objeto de persecuciones de villanos como la Dra. Linda Winters (Moria Casán).

Reparto

Referencias

Enlaces externos
 Información en CineNacional.com

Películas cómicas

El Gordo Catástrofe


An Sesleria heufleriana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Philipp Johann Ferdinand Schur. An Sesleria heufleriana in nahilalakip ha genus nga Sesleria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sesleria

Sesleria heufleriana


Alejandro Dagoberto Marroquín Zabaleta  (San Salvador, El Salvador, 24 de marzo de 1911- 1977) fue un antropólogo salvadoreño conocido por sus obras sobre el indigenismo.

Biografía

Estudios
Se graduó como doctor en Jurisprudencia y Ciencias Sociales, en la Universidad El Salvador (UES) en 1939, donde en 1963 asumió como decano de la Facultad de Humanidades de esta.

Obras
Su obra incluye Balance del indigenismo. Informe sobre la política indigenista en América, publicado en México en 1972 por el Instituto Indigenista Interamericano.

Véase también

 Rafael Menjívar Larín
 Félix Ulloa
 Santiago Ignacio Barberena

Referencias

Antropólogos de El Salvador
Nacidos en San Salvador

Alejandro Marroquín


Command & Conquer: Red Alert, 1996 yılında Gerçek Zamanlı Strateji türünün yaratıcısı Westwood Studios tarafından çıkarılan, strateji oyunları için bir kilometre taşıdır. Oyundaki olaylar Hitler'in, Sovyetler tarafından bulunan zaman makinesi sayesinde 1924'te safdışı bırakılması ile başlar. Müttefik Kuvvetler'in agresif bir tavır takındığı Stalin liderliğindeki Sovyetler'e karşı Avrupa'yı savunduğu oyun, öncelikle PC için çıkmış olsa bile, ardından PlayStation'a da uyarlanmıştır.

Red Alert I ve II, Guinness Rekorlar Kitabındaki 12 milyon ile en fazla satılan gerçek zamanlı strateji konumunu korumaktadır.

Red Alert, Kırmızı Alarm anlamına gelmektedir. Bu da yüksek tehdit seviyesini belirtmesi yanında, "Red" yani kırmızı kelimesinin, aynı zamanda SSCB'yi de simgelemesi ile iki anlamlı bir anlam taşımaktadır.

Red Alert, alternatif bir dünyada başlar. Albert Einstein'ın henüz keşfettiği (gerçekten Einstein'ın keşfedip keşfetmediği oyun tarafından tam verilmese bile) zaman makinası olan "Chronosphere" ile New Mexico'da 1946'da Almanya'nın Landsberg adlı şehrinin 1924 yılındaki haline gidip başarısız olduğu isyanı yüzünden girdiği hapisten henüz çıkmış olan Hitler'i görür. Hitler'i saf dışı bırakarak 2. Dünya Savaşını engeller ve 1946'ya geri döner. Bu sayede Almanya ve Avrupa'nın diğer devletleri arasındaki barışçıl havanın yerini silah seslerine bırakması engellenir.

Josef Stalin'in önderliğini yaptığı Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği her saniye daha da güçlenir (Günümüz dünyasında bunun olmasını engelleyen Hitler'in politikasının Stalin'in önüne çıkması ve iki tarafın da gücünü dengelemesidir). Karşısında bir engel bulamayan Sovyetler Birliği, Çin'in topraklarını ele geçirir, bununla da yetinmeyip Doğu Avrupaya saldırır. Bu sayede Stalin'in "Avrasya'yı Kapsayan Sovyetler Birliği" rüyası gerçekleşecektir. Avrupa devletleri Müttefikler adı altında birleşirler. Artık iki taraf vardır, Müttefikler (Allied Forces) ve Sovyetler (Soviet Union).

Genişleme Paketleri

Counterstrike & Aftermath (1997)
1997 yılında Red Alert için iki genişletme paketi çıktı, Command & Conquer: Red Alert: Counterstrike, ve Command & Conquer: Red Alert: The Aftermath. Genişletme paketleri Westwood Studios Oyun Stüdyosu tarafından yapılmış olsa da Londra'dan bir oyun stüdyosu olan Intelligent Games'in de "çıraklığı" söz konusudur. Intelligent Games hem Aftermath, hem de Counterstrike için çok sayıda multiplayer haritası tasarladı. Ayrıca genişletme paketinde yeni üniteler, görevler ve tabii ki müzikler vardı. Counterstrike paketi birçok multiplayer haritası eklemiş olsa da, Single Player görevlerinde ruh eksikliği (modifiye edilmiş üniteler ile yeni ünite tadı verilmeye çalışıldı) söz konusuydu. Oyunda bir de Ant Missions adı verilen görev serisi vardır, bu seride oyuncu süper silahlara sahip dev kırmızı karıncalara karşı savaşır.

Aftermath ise, yeni üniteler ve haritalar (single ve multiplayer için) ekleyerek Counterstrike'''ın önüne geçmeyi başardı. Müttefiklere "Field Mechanic" ve Chrono Tank eklenirken, Sovyet cephesi de unutulmamıştı: Missle Sub, Shock Trooper, M.A.D. Tank ve Tesla Tank. İki tarafa da verilen Demolition Truck da Aftermath'' ile eklenen üniteler arasındadır. Bu ek paket aynı zamanda yüzlerce yeni haritayı da içermektedir.

Retaliation (1998)
28 Ağustos'ta Westwood Studios, Red Alert ve tüm genişletme paketlerini kapsayan Red Alert Retalition adlı paketi PlayStation'a çıkardı. Ant Missions adı verilen görevleri de barındırıyordu bu paket.

Paketin içerdiği vidyolarda Müttefik Generali Carville, Red Alert 2'de de bulunmaktadır, fakat Sovyet Generali Topolov bu pakete özgü bir karakterdir.

Oynanış
Red Alert oyuncunun hem maden toplamak, üsler yapmak gibi ekonomik, hem de asker üretip oluşturulan orduyu kontrol etmek gibi askeri görevleri üstlendiği gerçek zamanlı strateji serisidir.

Red Alert kullanıcı arabirimi sayesinde oldukça övülen bir oyun oldu, zira zamanın oyunları Red Alert'a oranla teknik açıdan çok geriydiler.

Red Alert'de savaşlar hava, kara ve deniz olmak üzere üçe ayrılmıştı. İki taraf da (Müttefik ve Sovyetler) hava, kara ve denizde savaşabilecek üniteler üretebiliyordu. Ayrıca, ikinci oyunda olmayan bir özellik sunuyordu Red Alert oyuncusuna: Özgün üniteler. İki tarafın da kendine özgü üniteleri vardı ve bu üniteler kesinlikle birbirlerine benzemiyorlardı.

Denge
Oyundaki taraflar arası denge oyunun çıkış tarihine göre inanılmaz derecede başarılıydı.

Sovyetler Tiberian Dawn'dan GDI'a benzer bir biçimde, elindeki ateş gücüne ve saf saldırıya güvenirken, Müttefikler de Brotherhood of Nod'a benzetiliyordu. Müttefikler ünitelerine verdikleri sabotaj görevleri ile düşmanlarına darbe vurmaya çalışıyordu. Taraf açısından bakılınca, dünyayı Brotherhood of Nod'un yarattığı terörizmden kurtarmaya çalışan GDI ile Sovyetlerin zulmüne karşı çıkan müttefikler benzetilse de, bu kesinlikle gerçek dışı bir bilgi değildir, zira İkinci Dünya Savaşı'nda Müttefikler M4 Sherman gibi güçsüz olmasına rağmen sayısı sayesinde üstünlüğünü sağlayan ünitelere sahipti. Fakat Müttefikler bugün M1 Abrams, Leopard 2 ve Challenger gibi ağır zırhlı tanklar üreterek tehdit içeren ülkelere üstünlüğünü sağlamaya çalışmaktadır.

İki tarafın da gerçekteki ve oyundaki haline bakıldığında, gerçeğin Red Alert'dakinin tersi söz konusudur. Rusya güçsüz fakat ucuz ve üretimi kolay silah sistemlerine güvenmektedir, fakat Müttefikler (NATO), askerlerini daha fazla önemseyerek daha güçlü ve az personel barındıran silah sistemleri kullanmaktadır. Ayrıca, gerçektekinin aksine, oyunda Sovyetler hava üniteleri açısından daha üstündür. Şu da not edilmelidir ki, gerçekte soğuk savaş ünitelerinin kalitesine (NATO) ve sayısına (Sovyetler) güvenen iki taraf arasında olmuştur.

Müttefiklerin İkinci Dünya Savaşı'ndakine daha yakın çizilmeye çalışıldığı barizdir, zira Müttefik güçleri kara ünitelerinin kalitesine değil sayısına güvenir. Sovyetler ise İkinci Dünya Savaşı Almanya'sı gibi düşünülmüştür askeri açıdan, karşı tarafa göre daha iyi tankları, jetleri ilk kullanan olma, geniş menzilli roketler ve denizaltılar kullanma gibi özellikleriyle.

Red Alert "taş-kâğıt-makas" dengesini kuran eski oyunların aksine, oyuncunun seçtiği tarafı en iyi biçimde kullanmasının ve tarafının güçlü ve zayıf yanlarını bilmesinin zafer getirdiği oyundur. Açık savaş ile kazanmak isteyen generaller sovyetleri seçerken, Müttefikler sunduğu hız ve gizlilik daha taktiksel bir seçim olur.

Kaynakça

Amerika Birleşik Devletleri'nde geliştirilen video oyunları
1996 video oyunları
Gerçek zamanlı strateji oyunları
Command & Conquer: Red Alert serisi
Westwood Studios oyunları
Konusu Yunanistan'da geçen video oyunları
Konusu Lihtenştayn'da geçen video oyunları
Konusu İsveç'te geçen video oyunları
Konusu Fransa'da geçen video oyunları
Konusu Polonya'da geçen video oyunları
Konusu Danimarka'da geçen video oyunları
Konusu İtalya'da geçen video oyunları
Konusu Sovyetler Birliği'nde geçen video oyunları
Microsoft Windows oyunları

Command & Conquer: Red Alert


Schwarzenbek Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı kent. 11,56 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 1 Mart 2006 itibarıyla yaklaşık 14,981 olarak saptanmıştır. Belediye Başkanlığı Ute Borchers-Seelig tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.schwarzenbek.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Schwarzenbek


Jackie Shroff () este un prolific actor indian. Numele său oficial este Jaikishen Kakubhai Shroff. Tatăl său provine din gruparea etnică Gujarati din India, iar mama sa provine din gruparea etnică uigură din centrul și estul Asiei.

Jackie Shroff și-a început activitatea de actor în 1982 și a făcut o carieră prolifică în industria cinematografică și în afaceri. Jackie Shroff deține titlul de Doctor în Arte de la Universitatea Invertis.

Note

Legături externe

Nașteri în 1957
Actori indieni
Actori din secolul al XX-lea
Actori din secolul al XXI-lea
Nașteri pe 1 februarie
Oameni din Mumbai

Jackie Shroff


Fritz Beermann (geboren 10. November 1856 in Schweringen; gestorben 30. Juli 1928 in Köln) war ein deutscher Bauingenieur und Eisenbahn-Baubeamter.

Herkunft und beruflicher Werdegang
Fritz Beermann entstammte einer seit 1828 in Schweringen belegten jüdischen Familie. Er besuchte die Oberrealschule in Hannover, von der er mit dem Zeugnis der Reife abging. Sein Vater war bereits verstorben, als er sich 1875, nach vorangehendem Bau-Eleven-Jahr, an der Polytechnischen Schule Hannover zum Studium des Bauingenieurwesens, Schwerpunkt Eisenbahnbau, einschrieb. Den Hochschulbesuch beendete er mit dem Studienjahr 1878/79. Sein Vormund lebte zu dieser Zeit in Neustadt am Rübenberge. Im Mai 1880 legte Beermann vor der Technischen Prüfungs-Kommission die Bauführer-Prüfung (1. Staatsexamen) für das Bauingenieurfach ab. Nach mehrjähriger praktischer Arbeit legte er im Mai 1885 das 2. Staatsexamen ab, worauf er zum Regierungsbaumeister (Assessor in der öffentlichen Bauverwaltung) ernannt wurde.
Während der Folgejahre wurde Beermann unter anderem im Bereich der Königlichen Eisenbahndirektion Elberfeld beim Betriebsamt Hagen eingesetzt, um dort den Eisenbahn-Bauinspektor Gustav Heinrich Glasewald (1844–1903) bei der Ausführung der Hochbauten entlang der Neubaustrecke von Brügge (Westf.) nach Dieringhausen (1888–1893) zu unterstützen. Glasewalds letzte Entwurfsarbeiten vor seiner Versetzung nach Danzig im September 1893 betrafen Hochbauten im Bereich der Eisenbahndirektion Kassel, wohin Beermann selbst augenscheinlich in der Folge überwiesen wurde. Dort wurde 1896 auch sein einziges Kind geboren. Im Juni 1897 war Fritz Beermann in Kupferdreh tätig, als er seine Ernennung zum Eisenbahn-Bau- und Betriebsinspektor erhielt. Im April 1899 folgte seine Versetzung nach Dortmund zur Leitung des dortigen Bahnhofsumbaus. Vier Jahre darauf übernahm er als Vorstand die Eisenbahn-Betriebsinspektion Lennep. Die Eisenbahndirektion Köln forderte zu dieser Zeit zahlreich qualifiziertes Personal für den umfänglichen Ausbau der Kölner Eisenbahnanlagen an. Der Ausbau des Eisenbahnringes mit dem Ersatz der alten Dombrücke durch die Hohenzollernbrücke und dem Neuau der Südbrücke erforderte viele Fachleute. Hieraus resultierte auch Beermanns Versetzung nach Köln als Mitglied der Eisenbahndirektion. Zwei Monate nach diesem Wechsel folgte seine Ernennung zum Regierungs- und Baurat.

Hinsichtlich der Aufgabenverteilung im Speziellen bei Entwurf und Ausführung der beiden Kölner Brückenprojekte gibt es variierende Darstellungen. Während Beermann auch aufgrund seiner eigenen Publikation Die Rheinbrücken bei Cöln die fortwährende Leitung zugeschrieben wird, schrieb der Verfasser eines Nachrufs auf Friedrich Dircksen: "Im November 1905 wurde er nach Köln berufen um hier die Entwurfsbearbeitungen und den Bau der großen neuen Brückenanlagen zu übernehmen. Leider ist es ihm nicht vergönnt gewesen, das große Werk zu Ende zu führen." Des Weiteren geht aus einem Nachruf auf den späteren ordentlichen Professor für Eisenbahnwesen an der Technischen Hochschule Aachen, Gustav Schimpff, hervor: "Von 1907 bis 1909 war ihm die Leitung des Baues der Hohenzollernbrücke in Köln anvertraut."

Nach dem Dienstrang innerhalb der Eisenbahndirektion Köln war Beermann der Vorgesetzte von Dircksen und Schimpff, woraus sich seine fachliche Oberaufsicht ergibt. In dieser Funktion führte Beermann auch einen engen Gedankenaustausch mit dem aus Köln gebürtigen Architekten Franz Heinrich Schwechten, der mit den Entwürfen für die steinernen Bauteile (Brückenpfeiler und Türme) beauftragt worden war. Neben zahlreichen anderen am Bau beteiligten wurde auch Fritz Beermann mit der Einweihung der Hohenzollernbrücke im Mai 1911 von höchster Stelle geehrt, und mit dem Roten Adler Orden IV. Klasse ausgezeichnet. Als weitere Auszeichnung verlieh ihm der König im Mai 1915 den Charakter als Geheimer Baurat.

Mit Erreichen der Altersgrenze wurde Beermann zum 1. April 1923 als Ober-Regierungs- und Baurat bei der Reichsbahndirektion Köln in den Ruhestand versetzt.

Familie
Fritz Beermann verlebte seine letzten fünf Lebensjahre gemeinsam mit seiner Frau Elise Rosalie Beermann, geborene Hirsch (geboren 22. Januar 1870 in Kassel; gestorben 25. Februar 1943 in Theresienstadt) in Köln. Seine Witwe wurde mit dem Transport vom 15./16. Juni 1942 nach Theresienstadt deportiert und starb dort. Die einzige Tochter, die Pianistin Carola Henriette Ottilie Beermann (geboren 5. Oktober 1896 in Kassel; gestorben 10. Mai 1942 in Kulmhof) war bereits am 21. Oktober 1941 zunächst nach Litzmannstadt deportiert worden, sie fand den Tod in dem Vernichtungslager Kulmhof.

Werk

Bauten und Entwürfe
 1891–1892: Empfangsgebäude und Güterschuppen des Bahnhofs in Meinerzhagen (Ausführung nach einem Entwurf des Eisenbahn-Bauinspektors Gustav Heinrich Glasewald; 1987 abgerissen)
 1899–1903: Umbau des Hauptbahnhofs Dortmund
 1905–1910: Südbrücke in Köln
 1907–1911: Hohenzollernbrücke in Köln
 1909–1915: Innerer Umbau sowie Erweiterung des Hauptbahnhofs Köln

Schriften
 Die neuen Rheinbrücken bei Köln. In: Zentralblatt der Bauverwaltung, 28. Jahrgang 1908, Nr. 57 (vom 18. Juli 1908), S. 386–388 / Nr. 59 (vom 25. Juli 1908), 398–401 / Nr. 60 (vom 29. Juli 1908), 406–408.
 Der Unfall an der Kölner Südbrücke. In: Zentralblatt der Bauverwaltung, 28. Jahrgang 1908, Nr. 63 (vom 8. August 1908), S. 430–432.
 Abbruch der alten Straßenbrücke über den Rhein bei Köln mittels schwimmender Gerüste. In: Zentralblatt der Bauverwaltung, 29. Jahrgang 1909, Nr. 57 (vom 17. Juli 1909), S. 381–383.
 Die Rheinbrücken bei Cöln. Köln 1911.
 Vom Bau der beiden neuen Rheinbrücken in Köln. In: Deutsche Bauzeitung, 46. Jahrgang 1912, S. 385–388, S. 397–401 und S. 409–414.
 Baukunst und Ingenieurästhetik und die Eisenbahnbrücken über den Rhein bei Köln. In: Der Eisenbau, 11. Jahrgang 1920, S. 156 f.

Literatur und Quellen
 Förderkreis zur Rettung der Wiehltalbahn e.V. (Hrsg.): Eisenbahnen im Oberbergischen und die Geschichte des Bahnbetriebswerkes Dieringhausen. Martina Galunder Verlag, Nümbrecht 2005, ISBN 3-89909-050-0.
 A. Eggert: Die Reichsbahnanlagen Kölns in den letzten 25 Jahren. In: Köln. Bauliche Entwicklung 1888–1927. Berlin 1927. (Reprint: Köln 1987, ), S. 253–255.
 Wolfram Hagspiel: Köln und seine jüdischen Architekten. J. P. Bachem, Köln 2010, ISBN 978-3-7616-2294-0, S. 35–41.
 Wolfram Hagspiel: (Falk) Fritz Beermann. In: ders.: Lexikon der Kölner Architekten vom Mittelalter bis zum 20. Jahrhundert, Bd. 1: A-G. Böhlau, Wien, Köln 2022 (Veröffentlichungen des Kölnischen Geschichtsvereins e.V.; 52), ISBN 978-3-412-52446-3, S. 105–108.
 Lothar Hammer: Köln. Die Hohenzollernbrücke und die deutsche Brückenarchitektur der Kaiserzeit. J. P. Bachem, Köln 1997, ISBN 3-7616-1300-8.
 Rudolf Inkeller: Das Bahnbetriebswerk Remscheid-Lennep. In: Bahnbetriebswerke der BD Wuppertal. Band 2, Andrea Inkeller Verlag, Wuppertal 2009, ISBN 978-3-9809930-1-2.
 Herbert Mundhenke: Die Matrikel der Höheren Gewerbeschule, der Polytechnischen Schule und der Technischen Hochschule in Hannover. Band 1 (1831–1881), Hahnsche Buchhandlung, Hannover 1988.
 Max Woltmann: Die Brückenbauten. In: Köln. Bauliche Entwicklung 1888–1927. Berlin 1927. (Reprint: Köln 1987, ), S. 235–242.

Einzelnachweise und Anmerkungen

Bauingenieur
Person des Judentums (Köln)
Träger des Roten Adlerordens 4. Klasse
Oberregierungsbaurat
Deutscher
Geboren 1856
Gestorben 1928
Mann

Fritz Beermann


Emisia continuă este un film românesc din 1984 regizat de Dinu Tănase. Scenariul filmului este inspirat din nuvela "Ipoteza C" a lui Aurel Mihale, care a fost inclusă în volumul Șase nopți și șase zile (Ed. Cartea Românească, București, 1984). Rolurile principale au fost interpretate de actorii Dan Condurache, Florin Anton, András Török și Ștefan Mîntulescu.

Rezumat

Distribuție

 Dan Condurache — cpt. Cernea, comandantul companiei care apără stația "Radio România" de la Bod, activist comunist ilegalist
 Florin Anton — lt. Radu Gherghina, locțiitorul comandantului companiei, student la Facultatea de Istorie și fotbalist amator
  — cpt. Wolf, comandantul unității militare germane care atacă stația "Radio România" de la Bod, negustor de artă în timp de pace (menționat Andrei Török)
 Ștefan Mîntulescu — slt. Paul Cristescu, prietenul lui Gherghina, adversar declarat al ascetismului
 Ion Fiscuteanu — sergentul major Pîrvu, subofițer în cadrul companiei (menționat Ioan Fiscuteanu)
 Remus Mărgineanu — soldatul Petrică, țăran, ordonanța și consăteanul locotenentului Gherghina
 Vasile Nițulescu — Tudose, ceferistul de la canton, activist comunist ilegalist, omul de legătură al cpt. Cernea
 Mitică Popescu — Stoica, inginerul responsabil al stației "Radio România" de la Bod
 Rodica Negrea — Florentina, nepoata inginerului Stoica care abia a sosit de la București
 Maria Junghietu — Maria, soția căpitanului Cernea
 Aurelia Sorescu — doamna Lotte von Horst, soția generalului german von Horst (comandantul unui regiment de tancuri), pictoriță
 Paul Lavric — nea Crișan, mecanicul de întreținere al uzinei electrice a stației radio
 Cristian Arieșanu
 Wolfgang Ernst — Obersturmbannführer SS Vogel, comandantul trupelor SS dizlocate în regiunea Brașovului
 Siegmund Siegfried — Obersturmführer SS, adjutantul lui Vogel
 Adrian Georgescu — caporalul Costel Lazăr, șoferul autocisternei
 Eugen Mercus
 Petre Moraru
 Constantin Duțu
  (menționat Peter Marosi)
 Gilberta Arieșanu
 Petre Simionescu — colonelul medic din Brașov
 Nicolae Albani — Morariu, prim-secretarul organizației PCR Brașov, activist comunist ilegalist
 Valentin Voicilă
 Vasile Popa

 Vasile Vasiliu
 Maia Țipan
 Ligia Moga
 Viorica Mischilea
 Livia Kasovski
 Emil Tausch
 Horia Mureșan
 Constantin Păun
 Mircea Stoian
 Silviu Man
 Ovidiu Ciobanu
 Richard Regian
 Dan Nanoveanu
 Ionel Micu
 Marilena Moisescu
 Mircea Ciubancan
 Nela Suciu
 Iulian Popovici
 Ionică Donciu
 Victor Rebengiuc — crainicul care comunică mesajul către țară al noului guvern (nemenționat, doar voce)

Producție
Filmările au avut loc în perioada . Cheltuielile de producție s-au ridicat la ___ lei.

Primire
Filmul a fost vizionat de 2.035.917 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1984 în film
 Listă de filme românești despre cel de-al Doilea Război Mondial

Filme din 1984
Filme regizate de Dinu Tănase
Filme românești
Filme în limba română
Filme despre Al Doilea Război Mondial
Filme cu ilegaliști

Emisia continuă


Mușcata din fereastră este o piesă de teatru de comedie în trei acte de Victor Ion Popa. Premiera a avut loc la 4 octombrie 1929, fiind reprezentația inaugurală a sălii studio a Teatrului Național (direcția Liviu Rebreanu), sub regia lui Paul Gusty, cu actorii: Ion Sîrbul, Grigore Mărculescu, I. Cernea, Ionescu Ulmeni, Toto Ionescu, Irina Nădejde.

Personaje
 Conu Grigore, învățător
 Coana Sofica, soție
 Olguța și Georgică, copiii lor
 Ilie Udriș, preot
 Radu Cociaș
 Ionică
 Constantin Cîrnul, lăutar

Teatru radiofonic

 cu Octavian Cotescu, Sandu Sticlaru, Draga Olteanu Matei, Fărâmiță Lambru, Ilinca Tomoroveanu, Traian Stănescu, Mihai Mălaimare și Constantin Diplan

Ecranizări
 Mușcata din fereastră - Teatrul Național de Televiziune - TVR,  regia Olimpia Arghir. În distribuție: Silvia Popovici, Petre Gheorghiu, Ștefan Radof, Mihai Mereuță, Mariana Procopie, Mihai Verbițchi, Eugen Cristea, Andrei Duban.

Bibliografie
 Eugen Lovinescu, Memorii, II, 1916-1931, Scrisul românesc, pag. 241-243
 Victor Bumbești, Paul Gusty, Editura Meridiane, 1964, un capitol al istoricului montării piesei Mușcata din fereastră, pag. 182-188

Note

Legături externe
 Mușcata din fereastră, regizorcautpiesa.ro

Vezi și
 Listă de piese de teatru românești

Lucrări de Victor Ion Popa
Piese de teatru românești
Piese de teatru în 3 acte

Mușcata din fereastră


San Jiao ("triple burner", or "triple energizer", or "triple heater") is a concept in traditional Chinese medicine (TCM) and acupuncture. It is the sixth organ of Fu, which is the hollow space inside the trunk of the body. In TCM, there are five solid organs and each solid organ has its counterpart in a hollow organ. For instance, the heart is considered a solid organ, and the small intestine its hollow counterpart, or Fu organ. San Jiao is believed to be a body cavity of some kind which has the ability to influence other organs, and overall health, mainly through the free movement of Qi, the fundamental energy or life force on the microcosm and on the macrocosm it is associated with the interactions between The Heavens, humans and earth.

San Jiao means "triple burner". The upper burner relates to organs the Heart, lungs in the thorax and the breathing function therefore relates to Heaven. The middle burner relates to the organs top of the stomach, the Spleen Liver and the digesting function, therefore belongs to Human. The lower burner relates to the organs below the abdomen, Kidneys, Bladder and the urogenital functions, therefore belongs to Earth. If the triple burner function well, then the organs are in harmony. According to traditional Chinese medicine, the triple burner is essential in transporting fluids throughout the body, removing itching and heat, treating swellings, and overcoming problems with various organs.

See also
Dantian
Dosha -vatta, pitta, Kapha (3 life elements in body in Ayurveda)
Interstitium
Qigong

References

 Kaptchuk, T.J. Chinese Medicine: The Web that has no Weaver. 2000. London: Rider.
 Keown, D "The Spark in the Machine: How The Science of Acupuncture Explains the Mysteries of Western Medicine' 2014 Singing Dragon
 Maciocia, G. The Foundations of Chinese Medicine. 2000. Churchill Livingstone.
 Wiseman, N., Ye F.  A Practical Dictionary of Chinese Medicine.1998. Paradigm Publications.

Acupuncture
Traditional Chinese medicine

San Jiao


An Syngonanthus oblongus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich August Körnicke, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wilhelm Willy Otto Eugen Ruhland. An Syngonanthus oblongus in nahilalakip ha genus nga Syngonanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 S. o. aequinoctialis
 S. o. oblongus

Mga kasarigan

Syngonanthus

Syngonanthus oblongus


උදුවප් යනු සාමාන්‍ය ක්‍රමයෙදි දෙසැම්බර් මාසය වෙනුවෙන් වු සිංහල නාමයයි. සිරිපා කරුණා කිරීම ආරම්භ වන්නේද උදුවප් පොහෝ දිනයෙනි. අවුරුද්දේ අවසාන මාසය උදුවප් වේ.

උඳුවප් මාසය


රුහුණු රාජධානිය (කෙටියෙන් රුහුණු රට) මහවැලි ගඟට දකුණින් පිහිටි භූමි ප්‍රදේශය අතීතයේ හැඳින්වූ නාමයයි. එහි බොහෝ විට ස්වදේශීය ජනයා වාසය කළේය. නමුත් මහානාග රජ විසින් රුහුණේ මාගම රාජ්‍යය ආරම්භ කළේය. පසුකාලීනව කතරගම ප්‍රදේශයද මාගම, කාවන්තිස්ස රජගේ පියා වූ ගෝඨාභය රජ මාගම රාජ්‍යය වෙත ඈදා ගත්තේය. ඒ වනවිට රුහුණ තුළ මාගම රාජ්‍යය හැර කැළණි රාජ්‍යය (කැළණිය), ගිරි රාජ්‍යය (මහියංගනය අසල), සේරු රාජ්‍යය (සේරුවාවිල) ලෙස තවත් ප්‍රාදේශීය රාජ්‍ය තුනක්ද විය. නමුත් කාවන්තිස්ස රජ විසින් ආවාහ, විවාහ, ආගමික යන උපක්‍රම මගින් වෙන්ව තිබු මෙම රාජ්‍ය එක්කොට රුහුණ එක්සත් කළේය.

ආශ්‍රිත ලිපි
 තුන් සිංහලේ

ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය
රුහුණ

රුහුණු රාජධානිය


Toad in the hole or sausage toad is a traditional English dish consisting of sausages in Yorkshire pudding batter, usually served with onion gravy and vegetables. Historically, the dish has also been prepared using other meats, such as rump steak and lamb's kidney.

Origins
Batter puddings became popular in the early 18th century. Cookery writer Jennifer Stead has drawn attention to a description of a recipe identical to toad in the hole from the middle of the century.

Dishes like toad in the hole appeared in print as early as 1762, when it was described as a "vulgar" name for a "small piece of beef baked in a large pudding". Toad in the hole was originally created as a way to stretch out meat in poor households. Chefs therefore suggested using the cheapest meats in this dish. In 1747, for example, Hannah Glasse's The Art of Cookery listed a recipe for "pigeon in a hole", calling for pigeon rather than sausages. In 1861 Isabella Beeton listed a similar recipe using rump steak and lamb's kidney, while Charles Elmé Francatelli's 1852 recipe mentions "6d. or 1s." worth of any kind of cheap meat. This recipe was described as "English cooked-again stewed meat" (lesso rifatto all'inglese) or "toad in the Hole", in the first book of modern Italian cuisine, which stressed that meat was to be left over from stews and re-cooked in batter.

Name
The dish with left over meat was originally not called toad in the hole. In the 1787 book A Provincial Glossary by Francis Grose, for example, "toad in a hole" was referred to as "meat boiled in a crust", though a 28 September 1765 passage in The Newcastle Chronicle reads, "No, you shall lay on the common side of the world; like a toad in a hole that is bak'd for the Devil's dinner". The first appearance of the word "hole" in the dish's name, not counting Pigeons in a Hole found in the cookbook by Hannah Glasse, appeared in the 1900 publication Notes & Queries, which described the dish as a "batter-pudding with a hole in the middle containing meat". Despite popular belief, there is no record of the dish ever being made with toad.

The origin of the name is unclear, but it may refer to the way toads wait for their prey in their burrows, with their heads poking out, just as sausages peep through the batter. It may also derive from the "living entombed animal" phenomenon of live frogs or toads supposedly being found encased in stone, which was a popular hoax / false belief of the late 18th century.

The term is sometimes used for "egg in the basket" (an egg fried in a hole of a slice of bread).

See also

 Corn dog
 English cuisine
 List of meat dishes
 List of sausage dishes

References

External links

English sausages
English cuisine
Meat dishes
Sausage dishes

Toad in the hole


Paul Flandres, né le  à Grébault-Mesnil et mort à Provins le , est un militaire, ingénieur et résistant français, compagnon de la Libération. Vétéran de la Grande guerre, il devient ingénieur dans la colonie du Gabon où il est encore en poste lors du déclenchement de la seconde guerre mondiale. Décidant de se rallier à la France libre, il intègre la  division blindée du général Leclerc et participe aux combats en Afrique, à la bataille de Normandie, à la libération de Paris et à l'invasion de l'Allemagne.

Biographie

Jeunesse et engagement

Paul Flandres naît le 29 mars 1898 à Grébault-Mesnil, dans la Somme. Étudiant en droit, la première guerre mondiale interrompt ses études. Incorporé dans l'armée le 17 avril 1917 et affecté au  régiment d'artillerie lourde, il est promu brigadier en septembre avant de passer au  régiment d'artillerie lourde en novembre. Il est promu maréchal des logis le 18 décembre 1917 puis, le 13 février 1918, il est muté au  régiment d'artillerie lourde avant d'être affecté au  régiment d'artillerie lourde le  mars. Le 30 juin 1918, il est envoyé à l'école militaire d'artillerie à Fontainebleau pour y suivre les cours d'élève-aspirant. Il en sort en novembre avec le grade d'aspirant et est muté au  régiment d'artillerie. Promu sous-lieutenant à titre temporaire en juin 1919, il est mis en congé de démobilisation le 28 mai 1920.

Entre-deux-guerres

Promu lieutenant de réserve en 1921, il retourne dans la vie civile et reprend ses études en entrant à l'école spéciale des travaux publics d'où il sort en 1924 avec un diplôme d'ingénieur. En 1930, il s'installe en Afrique-Équatoriale française (AEF).

Seconde Guerre mondiale

Résidant au Gabon, il est mobilisé le 2 septembre 1939 au bataillon de tirailleurs du Gabon. Ne partant pas combattre en métropole, il est affecté à la direction de l'artillerie de l'AEF puis détaché à l'annexe d'artillerie de Libreville le  avril 1940. Lors de la campagne du Gabon, il décide de se rallier à la France libre. Sous les ordres du lieutenant-colonel Parant, gouverneur du Gabon, il participe à la construction de batteries d'artillerie côtières. Promu capitaine le  mars 1941, il est envoyé deux mois plus tard au Congo et affecté à l'annexe d'artillerie de Pointe-Noire dont il prend le commandement en juin. En octobre 1941, il est blessé par le dysfonctionnement d'une mitrailleuse et doit être amputé d'un doigt. Le 23 mars 1942, son engagement pour la France libre lui vaut d'être condamné à mort par contumace par le régime de Vichy, jugement qui sera annulée le 5 avril 1945. Désireux de combattre, il obtient d'être affecté à la colonne Leclerc à Bangui où il prend le commandement de la compagnie automobile  (CA5). En octobre 1942, le capitaine Flandre et sa compagnie sont affectés au dépôt de guerre du Tchad à Fort-Lamy puis à partir du 25 décembre, il prend part à la guerre du désert en Libye. Après avoir participé aux combats du Fezzan et de Tripolitaine, il est engagé dans la campagne de Tunisie durant les premiers mois de l'année 1943. Il se distingue notamment lors des combats de Ksar Ghilane puis lors de ceux de Bir Ghezene pour lesquels il reçoit une citation à l'ordre du corps d'armée le 9 mai 1943. Promu chef d'escadron le  juin 1943, Paul Flandre devient en même temps chef du service auto de la  division française libre ( DFL), nouvelle appellation de la colonne Leclerc qui avait déjà été renommée "Force L" en février 1943.

Le 15 octobre 1943, la  DFL étant devenue la  division blindée ( DB), Le commandant Flandre prend le commandement du groupe d'escadrons de réparation de la division (GER XV). Déplacé à la frontière algero-marocaine avec la  DB en avril 1944, il embarque à Oran le 9 mai suivant en direction de l'Angleterre où il arrive le 27 mai. Après plusieurs mois de préparation au débarquement de Normandie, il débarque le 4 août 1944 à Grandcamp-Maisy et prend part à la bataille de Normandie. Il participe ensuite à la libération de Paris puis à la campagne des Vosges de septembre à novembre 1944. Après la bataille d'Alsace de novembre 1944 à février 1945, il bénéficie avec la division de deux mois de répit à Châteauroux avec de s'engager dans l'invasion de l'Allemagne à partir d'avril 1945. Il suit l'avancée de la  DB jusqu'à Berchtesgaden où il apprend la fin de la guerre. Le , pour son engagement dans la France libre et pour son eficacité dans ses missions d'entretien et de logistique au service de la  DB, Paul Flandre reçoit une citation du général Leclerc et est fait chevalier de la Légion d'honneur. De retour en France à la fin du mois de mai, il est détaché au service régional du matériel de Paris puis au dépôt central des forces françaises libres avant d'être démobilisé le .

Après-guerre

Après le conflit, Paul Flandre retourne au Gabon et dirige une exploitation forestière à Libreville où il est également administrateur de sociétés. Engagé en politique, il devient président du grand conseil de l'Afrique-Équatoriale française, député et ministre des finances du Gabon.

Paul Flandre meurt le 5 février 1978 à Provins et est inhumé dans son village natal.

Décorations

Références

Bibliographie

 .
 .
 .
 .

Voir aussi

Articles connexes

 Ordre de la Libération
 Libération de la France

Liens externes

Officier des Forces françaises libres (terrestres)
Résistant français
Commandeur de la Légion d'honneur (date non précisée)
Compagnon de la Libération
Titulaire de la croix de guerre 1939-1945
Titulaire de la médaille de la Résistance française avec rosette
Titulaire de la médaille coloniale
Titulaire de la médaille interalliée 1914-1918
Légionnaire de la Legion of Merit
Commandeur de l'ordre du Nichan Iftikhar
Naissance en mars 1898
Naissance dans la Somme
Décès en février 1978
Décès à Provins
Décès à 79 ans

Paul Flandre


فهد باشا هو لاعب كرة قدم كويتي من مواليد عام 1989، ويلعب مع نادي العربي الكويتي منذ موسم 2008/2009.

مراجع

لاعبو النادي العربي (الكويت)
لاعبو كرة قدم كويتيون
مواليد 1989

فهد باشا


LE poate fi:

 Liban, codul FIPS 10-4 al acestei țări
 Lecce, provincie în Italia, codul ISO 3166-2:IT
 "le", articol hotărât în limbile franceză și italiană
 LE (Rapper), o rapperiță de grupul EXID.

Legături externe
  "le" la acronymfinder.com

LE


1920 in sports describes the year's events in world sport.

American football
 NFL championship – Akron Pros (8–0–3)
 Rose Bowl (1919 season):
 The Harvard Crimson won 7–6 over the Oregon Webfoots to win the college football national championship
 17 September — the National Football League (NFL) is founded as the American Professional Football Association in Canton, Ohio. Of the teams in the current NFL, only the Decatur Staleys (renamed the Chicago Bears) and the Racine (Chicago) Cardinals (the current Arizona Cardinals) remain in existence.
 14 December — Death of Notre Dame player George Gipp (1895–1920), mainly remembered for his deathbed quote to coach Knute Rockne: "Win just one for the Gipper".

Association football
 First women's international football game takes place between a French team and an English team with 25,000 spectators in attendance.
England
 The Football League – West Bromwich Albion 60 points, Burnley 51, Chelsea 49, Liverpool 48, Sunderland 48, Bolton Wanderers 47
 FA Cup final – Aston Villa 1–0 Huddersfield Town (after extra time) at Stamford Bridge, London
 The Football League is expanded by the formation of the original Third Division.  New clubs admitted to the league include Leeds United and Cardiff City, who are both elected to the Second Division.  New members in the Third Division are: Brentford, Brighton & Hove Albion, Bristol Rovers, Crystal Palace, Exeter City, Gillingham, Luton Town, Merthyr Town (1920 – 1930), Millwall, Newport County (1920 – 1988), Northampton Town, Norwich City, Plymouth Argyle, Portsmouth, Queens Park Rangers (QPR), Reading, Southampton, Southend United, Swansea Town, Swindon Town and Watford.
Germany
 National Championship – 1. FC Nürnberg 2–0 SpVgg Fürth at Frankfurt

Athletics
Men's 100 metres
 Jackson Scholz (USA) equals the world record of 10.6 seconds.

Australian rules football
VFL Premiership
 2 October – Richmond wins the 24th VFL Premiership, defeating Collingwood 7.10 (52) to 5.5 (35) in the Grand Final
South Australian Football League
 18 September – North Adelaide defeat Norwood 10.9 (69) to 3.3 (21) to win its fourth SAFL premiership.
West Australian Football League
 25 September – East Perth defeats East Fremantle 6.16 (52) to 4.6 (30) to win its second consecutive premiership.

Bandy
Sweden
 Championship final – IFK Uppsala 3–2 IF Linnéa

Baseball
World Series
 5–12 October — Cleveland Indians (AL) defeats Brooklyn Dodgers (NL) by 5 games to 2 to win the 1920 World Series
Major League Baseball
 The sale of Babe Ruth. Boston Red Sox transfers Babe Ruth to New York Yankees for $125,000 and a $350,000 loan.  Ruth hits 54 home runs for the Yankees in 1920, nearly double the record of 29 he hit in the 1919 season.
 16 August — Ray Chapman of Cleveland Indians is hit on the head by a fastball from Carl Mays of New York Yankees. He dies early next day, the second fatality of major league play.
 Chicago White Sox stars Eddie Cicotte and Shoeless Joe Jackson confess their roles in the Black Sox scandal
Negro leagues
 13 February — the Negro National League is formed
 2 May — the first game of the new league is played at Indianapolis with the Indianapolis ABCs defeating the Chicago Giants (not to be confused with the Chicago American Giants)
 Chicago American Giants wins the inaugural Negro National League pennant

Basketball
Italy
 A first match held on professional league of Italy, Lega Basket Serie A.

Boxing
Events
 6 May – Johnny Wilson wins the World Middleweight Championship by defeating Mike O'Dowd in 12 rounds at Boston.
 12 October – Georges Carpentier wins the World Light Heavyweight Championship after he knocks out Battling Levinsky in the 4th round at Jersey City, his victory setting up the first "million dollar gate" when he fights Jack Dempsey in 1921.
 22 December – Joe Lynch defeats Pete Herman in 15 rounds at New York to win the World Bantamweight Championship.
Lineal world champions
 World Heavyweight Championship – Jack Dempsey
 World Light Heavyweight Championship – Battling Levinsky → Georges Carpentier
 World Middleweight Championship – Mike O'Dowd → Johnny Wilson
 World Welterweight Championship – Jack Britton
 World Lightweight Championship – Benny Leonard
 World Featherweight Championship – Johnny Kilbane
 World Bantamweight Championship – Pete Herman → Joe Lynch
 World Flyweight Championship – Jimmy Wilde

Canadian football
Grey Cup
 8th Grey Cup – University of Toronto Varsity Blues 16–3 Toronto Argonauts

Cricket
Events
 Post-war recovery continues and an English team goes to Australia in November to commence the first Test series since the war.
 Derbyshire suffer the ignominy of a perfectly bad season, losing all seventeen county matches with any play. This is the second and last time this has occurred in county cricket, and the only time in the official County Championship.
England
 County Championship – Middlesex
 Minor Counties Championship – Staffordshire
 Most runs – Jack Hobbs 2827 @ 58.89 (HS 215)
 Most wickets – Frank Woolley 185 @ 14.23 (BB 7–59)
 Wisden Cricketer of the Year – Plum Warner
Australia
 Sheffield Shield – New South Wales
 Most runs – Roy Park 648 @ 72.00 (HS 228)
 Most wickets – Stork Hendry 29 @ 18.13 (BB 7–34)
India
 Bombay Quadrangular – Hindus
New Zealand
 Plunket Shield – Auckland
South Africa
 Currie Cup – Western Province
West Indies
 Inter-Colonial Tournament – not contested

Cycling
Tour de France
 Philippe Thys (Belgium) wins the 14th Tour de France
Giro d'Italia
 Gaetano Belloni of Bianchi wins the eighth Giro d'Italia

Field hockey
Olympic Games (Men's Competition)
 Gold Medal – Great Britain
 Silver Medal – Denmark
 Bronze Medal – Belgium

Figure skating
World Figure Skating Championships
 The championships are not contested
1920 Summer Olympics
 Men's individual – Gillis Grafström (Sweden)
 Women's individual – Magda Mauroy-Julin (Sweden)
 Pairs – Ludowika Jakobsson and Walter Jakobsson (Finland)

Golf
Major tournaments
 British Open – George Duncan
 US Open – Ted Ray
 USPGA Championship – Jock Hutchison
Other tournaments
 British Amateur – Cyril Tolley
 US Amateur – Chick Evans

Horse racing
Events
 The inaugural Prix de l'Arc de Triomphe is won by Comrade
England
 Grand National – Troytown
 1,000 Guineas Stakes – Cinna
 2,000 Guineas Stakes – Tetratema
 The Derby – Spion Kop
 The Oaks – Charlebelle
 St. Leger Stakes – Caligula
Australia
 Melbourne Cup – Poitrel
Canada
 King's Plate – St. Paul
France
 Prix de l'Arc de Triomphe – Comrade
Ireland
 Irish Grand National – Halston
 Irish Derby Stakes – He Goes
USA
 Kentucky Derby – Paul Jones
 Preakness Stakes – Man o' War
 Belmont Stakes – Man o' War

Ice hockey
Events
 Ice hockey is held at the 1920 Summer Olympics and is the second winter sport to feature at the Olympics — 4 years before the inaugural Winter Games is held
1920 Summer Olympics
 Gold Medal – Canada
 Silver Medal – USA
 Bronze Medal – Czechoslovakia
Stanley Cup
 22 March – 1 April — Ottawa Senators (NHL) defeats Seattle Metropolitans (PCHA) in the 1920 Stanley Cup Finals by three games to two
Events
 Allan Cup – Winnipeg Falcons
 1920 Memorial Cup – Toronto Canoe Club Paddlers defeated Selkirk Fishermen by two game total of 15-5
 22 December — Hamilton Tigers, the reconstituted Quebec Bulldogs franchise, wins its first-ever NHL game in Hamilton, defeating Montreal Canadiens 5–0

Motorsport

Olympic Games
1920 Summer Olympics
 The 1920 Summer Olympics takes place in Antwerp
 The 1916 Summer Olympics planned for Berlin having been cancelled due to World War I, the 1920 Games are awarded to Antwerp to "honour the suffering of the Belgian people"
 United States wins the most medals (95) and the most gold medals (41)

Rowing
The Boat Race
 28 March — Cambridge wins the 72nd Oxford and Cambridge Boat Race, contested for the first time since March 1914

Rugby league
The 1920 Great Britain Lions tour of Australia and New Zealand takes place mid-year.
England
 Championship – Hull
 Challenge Cup final – Huddersfield 21–10 Wigan at Headingley Rugby Stadium, Leeds
 Lancashire League Championship – Widnes
 Yorkshire League Championship – Huddersfield
 Lancashire County Cup – Oldham 7–0 Rochdale Hornets
 Yorkshire County Cup – Huddersfield 24–5 Leeds
Australia
 NSW Premiership – Balmain (outright winner)

Rugby union
Five Nations Championship
 33rd Five Nations Championship series is shared by England, Scotland and Wales

Speed skating
Speed Skating World Championships
 not contested

Tennis
Australia
 Australian Men's Singles Championship – Pat O'Hara Wood (Australia) defeats Ronald Thomas (Australia) 6–3 4–6 6–8 6–1 6–3
England
 Wimbledon Men's Singles Championship – Bill Tilden (USA) defeats Gerald Patterson (Australia) 2–6 6–3 6–2 6–4
 Wimbledon Women's Singles Championship – Suzanne Lenglen (France) defeats Dorothea Douglass Lambert Chambers (GB) 6–3 6–0
France
 French Men's Singles Championship – André Gobert (France) defeats Max Decugis (France) 6–3 3–6 1–6 6–2 6–3
 French Women's Singles Championship – Suzanne Lenglen (France) defeats Marguerite Broquedis (France) 6–1 7–5
USA
 American Men's Singles Championship – Bill Tilden (USA) defeats Bill Johnston (USA) 6–1 1–6 7–5 5–7 6–3
 American Women's Singles Championship – Molla Bjurstedt Mallory (Norway) defeats Marion Zinderstein (USA) 6–3 6–1
Davis Cup
 1920 International Lawn Tennis Challenge –  5–0  at Domain Cricket Club (grass) Auckland, New Zealand

Yacht racing
America's Cup
 The New York Yacht Club retains the America's Cup as Resolute defeats British challenger Shamrock IV, of the Royal Ulster Yacht Club, 10 races to 2

References

Sports by year

1920 in sports


Michael Lamey (født 29. november 1979 i Amsterdam, Holland) er en hollandsk tidligere fodboldspiller (højre back).

Lamey vandt tre hollandske mesterskaber med PSV Eindhoven, som han repræsenterede i perioden 2002-2007. Han spillede også for blandt andet RKC Waalwijk samt tyske MSV Duisburg og Arminia Bielefeld.

Titler
Æresdivisionen
 2005, 2006 og 2007 med PSV Eindhoven

KNVB Cup
 2004 med FC Utrecht
 2005 med PSV Eindhoven

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Holland
Fodboldspillere fra PSV Eindhoven
Fodboldspillere fra FC Utrecht
Fodboldspillere fra AZ Alkmaar
Fodboldspillere fra MSV Duisburg
Fodboldspillere fra Arminia Bielefeld
Fodboldspillere fra Leicester City F.C.
Fodboldspillere fra Wisła Kraków
Fodboldspillere fra RKC Waalwijk
Personer fra Amsterdam

Michael Lamey


Hullet er en dansk kortfilm fra 1998, der er instrueret af Olivier Bugge Coutté.

Handling
En tidlig morgen slæber arbejdsgiveren Graves fire mænd ud på en øde mark for at grave et hul. Men inden han får givet nogen instrukser om hullet forsvinder han, og problemerne melder sig derfor hurtigt: skal det være dybt eller fladt, bredt eller smalt...

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1998

Kortfilm fra Danmark

Hullet


Vera Sharav est une américaine née en Roumanie, activiste dans le domaine médical, notamment fondatrice de l'organisation sans but lucratif , qui milite contre certaines pratiques de l'industrie biomédicale, notamment en matière de consentement des patients et des enfants. L'AHRP développe des pratiques de recherche médicale éthiques afin de minimiser les risques et assurer la protection des droits de l'homme, du bien-être et de la dignité.

Rescapée de l'holocauste et après des années de combat contre les laboratoires pharmaceutiques et l'establishment, Vera Sharav milite contre la vaccination Covid-19 qu'elle considère être une technologie expérimentale.

Biographie
Vera Sharav, née Vera Roll en 1937 en Roumanie, a survécu à l'Holocauste dans son enfance ; son père n'a pas survécu. En 1941, quelque  roumains et hongrois - y compris sa famille - ont été déportés vers une région connue sous le nom de Transnistrie le long de la frontière ukrainienne. Il est devenu l'un des champs de bataille les plus terrible de la guerre, où jusqu'à  ont été massacrés ou sont morts de maladie ou de faim.

Les membres de la famille Roll ont été envoyés dans la ville de Moguilev, que les Roumains et les nazis avaient transformée en camp de concentration. Le père de Vera est décédé, quelques semaines après leur arrivée, probablement du typhus.

Lorsqu'un effort international a été organisé pour sauver des orphelins juifs, sa mère s'est arrangée pour que la jeune Vera parte seule malgré ses objections et ses larmes. Après un voyage éprouvant hors du camp, Vera s'est rendue dans une ville de la mer Noire, où une flottille de trois bateaux devait naviguer vers Istanbul. Vera devait rejoindre un groupe de 61 enfants sur un petit navire marchand, le Mefkure. Mais elle a insisté pour monter sur un autre bateau avec trois adultes qui s'étaient occupés d'elle dans le train. Le Mefkure est finalement parti sans Vera. Deux jours plus tard, le 4 août 1944, il fut mitraillé par des tirs de canons et de mitrailleuses et coula. Tous sauf cinq des 320 réfugiés à bord ont été tués. « C'est là que j'aurais été, si j'avais écouté l'autorité », a déclaré Vera Sharav.

Vera Sharav s'est rendue à Istanbul, puis en Palestine, où elle a vécu pendant trois ans avec sa tante et son oncle dans une ferme. Puis, alors âgée de huit ans, elle a navigué vers New York, où elle a retrouvé sa mère, qui a survécu aux derniers mois de la guerre. Leur relation restera tendue, par le sentiment d'abandon de Vera et l'indépendance qu'elle a développée pour compenser.

Elle étudie ensuite au  de New York l'histoire de l'art. Après un mariage et deux enfants, elle retourne à l'université, au  de New York, où elle obtient en 1971 une maîtrise en bibliothéconomie. Elle a travaillé comme bibliothécaire juridique pour un cabinet d'avocats.

Pendant 20 ans, elle travaille bénévolement, dépose des plaintes auprès des autorités, soumet des demandes d'accès à l'information et partage ses découvertes et ses opinions avec de nombreux journalistes. Son mari, Itzhak Sharav, a enseigné la comptabilité et la finance à Columbia et à la  de New York.

Militantisme

Vera Sharav devient militante contre certains aspects de la recherche biomédicale après la mort de son fils adolescent d'une réaction à la clozapine, qui lui avait été prescrite pour un trouble schizo-affectif. Elle reproche à l'industrie d'être axée sur le profit, de mentir à ses consommateurs, et d'inciter les gens à participer à des essais qui sont, selon elle, des traitements médicaux. Elle s'intéresse particulièrement aux dispenses de consentement éclairé émises par la Food and Drug Administration (FDA), qui permettent de faire subir des essais thérapeutiques à des sujets inconscients ou incapables ou handicapés.

Sa critique des études cliniques, où selon elle le consentement du patient est douteux, l'a amenée à faire campagne contre Northfield Laboratories, fabricants du PolyHeme ; elle a déposé des plaintes et a lancé une campagne par e-mail qui a conduit les médias puis le Sénat américain à enquêter sur l'affaire. Vera Sharav affirmait que le produit est toxique et que les personnes sur lesquelles il avait été testé n'avaient pas été correctement informées des risques.

En 2021, Vera Sharav s'est prononcée clairement contre la vaccination anti-Covid. Le 18 mars 2021, lors d'une interview sur le site de l'organisation Children's Health Defense, le docteur Uwe Alschner lui demande : « L'antisémitisme est donc un interdit absolu dans la société allemande ! Il est même devenu une sorte d'arme politique. Récemment, cela a également été utilisé contre les critiques des mesures Corona, qui ont été qualifiées d' « antisémites ». Pour une grande partie de la population allemande, il s'agissait d'une sorte de moyen de dissuasion pour ne pas s'attaquer aux protestations, aux mesures Corona ou à la vaccination. Que pensez-vous de cela, Vera ? »

Vera Sharav lui répond alors sans ambages : « Eh bien, il a fallu trois générations pour que le peuple allemand comprenne. N'oublions pas que seuls 23 professionnels de la santé ont été traduits en justice à Nuremberg, alors que des milliers de personnes étaient impliquées. Et ils sont retournés directement à leurs postes dans les universités et les laboratoires. Il a même été possible qu'un médecin nazi prenne la tête de la World Medical Association. »

Concernant le vaccin anti-covid elle explique : « Nous ne savons pas ce que le vaccin va réellement faire. C'est une question qui se pose pour les vaccins, et il s'agit d'une technologie expérimentale qui n'a jamais été appliquée aux humains auparavant. Mais d'après les quelques recherches effectuées sur les animaux, nous savons que les animaux ne se sont pas bien comportés lorsqu'ils ont été exposés au véritable virus. Le vaccin ne les dérangeait pas, ils allaient bien. Mais quand ils ont été exposés au vrai virus… »

Puis elle ajoute : .

Le 23 janvier 2022 lors d'une interview au  à Bruxelles, Vera Sharav exprime encore son inquiétude face aux journalistes : . Vera Sharav répond : .

Méthodes et évaluation
Les méthodes de Vera Sharav sont louées par certains et critiquées par d'autres. Marcia Angell, ancienne rédactrice en chef du New England Journal of Medicine, maître de conférences à la Harvard Medical School et critique de l'industrie, l'a félicitée : . Arthur Caplan, professeur d'éthique médicale à l'université de Pennsylvanie, la voit comme un « taon dangereux » qui n'est pas toujours au courant de la science de certains traitements qu'elle critique : « C'est fou de dire que l'on ne fait pas de la recherche si l'on ne peut pas obtenir un consentement éclairé alors que l'alternative pourrait être la mort ». Il convient, cependant, qu'elle est justifiée d'essayer d'arrêter les procès qui impliquent des enfants si le but est d'étendre les droits du marché.

D'autres expériences qui ont suscité la colère de Vera Sharav impliquaient le test de médicaments anti-VIH sur des tout-petits dans le système de placement familial de New York. « Elle a aidé à saborder la recherche gouvernementale qui aurait payé 970 $ aux familles à faible revenu de Floride pour tester l'exposition de leurs enfants aux pesticides ménagers ».

Filmographie
Vera Sharav a participé à plusieurs documentaires ou talk-show en tant que survivante de l'holocauste ou militante contre le système de santé occidental en général et américain en particulier.
 2012 : Guerre contre la santé : le culte de la tyrannie de la FDA
 2013 : L'épidémie silencieuse : l'histoire inédite des vaccins
 2020 : Samuel Grenier (talk-show)]

Controverse
Lors du 75e anniversaire du Code de Nuremberg à Nuremberg Vera Sharav a prononcé un discours, où elle a critiqué le vaccin COVID-19 en le comparant au Zyklon B qui a été utilisé pour assassiner plus d'un million de personnes pendant l'Holocauste. Son discours est considéré comme « relativisant l'Holocauste » par le Forum Juif Allemand pour la démocratie et contre l'antisémitisme (JFDA).

Fait marquant, la ville de Nuremberg n'a pas participé à cette commémoration. Elle a même toléré, pour ne pas dire encouragé, une « contre-manifestation d'associations citoyennes » se disant indignée par les propos « révisionnistes minimisant la souffrance des victimes de l'holocauste » qu'elles attribuent aux associations opposées aux mesures sanitaires.

Au lendemain de l'évènement, la presse locale « Nuremberger Nachrichten » a rédigé un article accusant madame Sharav d'avoir contribué à de telles offenses, en comparant les campagnes de vaccination aux crimes nazis. L'article souligne le fait que Vera Sharav « a osé établir une comparaison avec le troisième reich et mis en garde contre une répétition de l'Holocauste », en citant Eli Wiesel, qui a survécu au camp d'Auschwitz. Cependant, l'article omet de citer les arguments avancés par Vera Sharav dans lesquels elle voit de nombreuses analogies. Enfin, le journal dissimule le fait que Vera Sharav est elle-même Juive en ne la qualifiant que de « Roumaine, présentée comme une survivante de l'Holocauste » et non comme « Juive Roumaine, survivante de l'Holocauste ».

Références

Liens externes

Opposant à la vaccination
Naissance en Roumanie
Naissance en 1937
Personnalité roumaine du XXe siècle
Pages avec des traductions non relues

Vera Sharav


Pervyj kanal (, ) er den russiske "kanal 1", den ældste tv-kanal i Rusland, kan ses af størstedelen af befolkningen. Den russiske regering ejer 51% af aktierne i selskabet. Kanalens hovedkontor er placeret i Ostankinskajatårnet i Moskva.

Fra 1995 til 2002 var Pervyj kanal kendt som Russisk Public Television, ,  (ORT).

Kanalen nuværende ejerskab består af tre tilsyneladende ukendte og små virksomheder, ORT-KB, Eberlink-2002 Rastrkom. Nogle hævder, at alle tre selskaber ejes af Roman Abramovich, på trods af, at denne påstand helt ubegrundet.

I 2000'erne producerede den første kanal to af de største filmsucceser i Rusland nogensinde, Nightwatch i 2004 og tyrkisk Gambit i 2005.

Som den mest udbredte af de russiske landsdækkende kanaler har Pervyj kanal over 250 millioner seere over hele verden.

Siden 2006 er Vladimir Pozner og Mikhail Leontev blandt de mest fremtrædende politiske journalister på kanalen.

Etableret i 1951
Tv-stationer fra Rusland

Pervyj kanal


Gilad Bloom (; * 1. März 1967 in Tel Aviv) ist ein ehemaliger israelischer Tennisspieler.

Werdegang
Bloom gewann in seiner Karriere insgesamt vier Titel im Doppel auf der ATP Tour. Er stand außerdem in einem weiteren Doppelfinale sowie in drei weiteren Finals in der Einzelkonkurrenz. Bei Grand-Slam-Turnieren erreichte er seine besten Resultate mit dem Achtelfinale 1990 im Einzel bei den US Open und 1992 mit dem Viertelfinale im Doppel bei den Australian Open.

Er nahm an insgesamt zwei Olympischen Spielen teil: 1988 in Seoul und 1992 in Barcelona. 1988 trat er sowohl im Einzel als auch im Doppel mit Amos Mansdorf an. Während er im Einzel bereits in der Auftaktrunde knapp in fünf Sätzen dem Briten Jeremy Bates unterlegen war, setzte er sich mit Mansdorf zunächst gegen die Iren Owen Casey und Eoin Collins in vier Sätzen durch. Im Achtelfinale verloren sie anschließend gegen die Dänen Morten Christensen und Michael Tauson glatt in drei Sätzen. 1992 trat er dann nur noch im Einzel an, wo er zunächst den Slowaken Marián Vajda ausschaltete. In der zweiten Runde blieb er gegen den topgesetzten US-Amerikaner Jim Courier jedoch völlig chancenlos.

Bloom bestritt zwischen 1986 und 1995 insgesamt 17 Begegnungen für die israelische Davis-Cup-Mannschaft. Dabei ist sowohl seine Einzelbilanz mit 10:17 als auch seine Doppelbilanz mit 3:5 negativ.

Erfolge

Einzel

Finalteilnahmen

Doppel

Turniersiege

Finalteilnahmen

Weblinks

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1988
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1992
Davis-Cup-Spieler (Israel)
Olympiateilnehmer (Israel)
Israeli
Geboren 1967
Mann

Gilad Bloom


Lycoperdon excipuliforme (Giovanni Antonio Scopoli ex Christian Hendrik Persoon, 1801), sin. Lycoperdon saccatum (Vahl, 1794), din încrengătura  Basidiomycota în familia Agaricaceae și de genul Lycoperdon este o specie de ciuperci saprofită și, atât timp cât este tânără, comestibilă, denumită în popor ghioaga iepurilor. Buretele se dezvoltă în România, Basarabia și Bucovina de Nord preferat în păduri de foioase, dar, de asemenea, pe peluze și prin câmpii. Timpul apariției este din iulie până în noiembrie.

Descriere

 Corpul fructifer: este destul de variabil, cu o grosime 5-12 cm în partea de sus (care este cea fertilă) și o înălțime de 7-15 cm, având un aspect de pistil, mai rar de pară. Peridia exterioară (Exoperidium) este inițial albicioasă, devenind apoi cremă până la ocru, la bătrânețe uscată, amintind de pergament precum maronie. Este acoperită dens cu o mulțime de negi fini care sunt ușor de îndepărtat. Interiorul este la început de asemenea alb, apoi galben-verzui, verde-măsliniu și în final, după descompunere, pulverulent și de culoare brun-măslinie până brun-purpurie. În cele din urmă, corpul fructifer se despică neregulat în partea de sus, astfel încât sporii maturi au posibilitatea de a scăpa în aer liber. Astfel pot fi răspândiți de vânt.
 Piciorul:  nu are tijă adevărată, dar prelungirea corpului fructifer spre jos are aparența unui trunchi. Ciuperca este în acest domeniu sterilă, în diferență cu cea de sus. Coloritul corespunde cu cel al părții de sus.
 Carnea (gleba): este la exemplarele tinere fermă, compactă, ceva lipicioasă și albă. Gleba se colorează după acea, începând în partea de sus, mai întâi galben, apoi verzui, devenind păstoasă, în sfârșit brun-măsliniu ai pulverulentă, Mirosul amintește ușor de ciuperci și gustul exemplarelor tinere este plăcut.
 Caracteristici microscopice: are spori rotunjori, verucoși și destul de mici, având o mărime de 4-6 microni. Pulberea lor este brun-măslinie.

Confuzii
Ghioaga iepurilor poate fi confundată cu alte soiuri ale genului sau celor strâns înrudite, cu toate comestibile, cum sunt Bovista aestivalis sin. Lycoperdon ericetorum, Bovista plumbea, Lycoperdon candidum sin.  pedicellatum, Lycoperdon echinatum, Lycoperdon ericaeum, Lycoperdon marginatum (se spune că ar conține substanțe psiho-active), Lycoperdon molle, Lycoperdon nigrescens sin. foetidum, Lycoperdon pedicellatum, Lycoperdon perlatum, Lycoperdon pratense sin.
Vascellum pratense, Lycoperdon pyriforme, Lycoperdon umbrinum, Lycoperdon utriforme sau Calvatia cretacaea, dar, de asemenea, cu forme deschise ale otrăvitorului Scleroderma citrinum sin. vulgare.

Specii asemănătoare în imagini

Valorificare
Pe vremuri, praful buretelui sau carnea, uscată în stadiu tânăr și apoi frământată, a fost aplicată (dar și cel ale altor soiuri comestibile din acest gen) ca antihemoragic și, de asemenea, ca antiseptic (până astăzi la țară).

Ghioaga iepurilor este comestibilă și delicată cât culoarea glebei este complet albă, dar nu se potrivește cu fierberea ei, devenind vâscoasă. Înainte de preparare, la fel ca la cașul ciorii, cuticula trebuie să fie îndepărtată (merge cu ușurință) deoarece are o textură tare, ca de piele. Mai departe, ciuperca nu se spală niciodată, deoarece interiorul ei se comportă ca un burete, va absorbi apa, astfel compromițând prelucrarea ulterioară a ciupercii.

Note

Bibiliografie
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ewald Gerhard: "Der große BLV Pilzführer" (cu 1200 de specii descrise și 1000 fotografii), Editura BLV Buchverlag GmbH & Co. KG, ediția a 9-a, München 2018, ISBN 978-3-8354-1839-4
 Jean-Louis Lamaison & Jean-Marie Polese: "Der große Pilzatlas", Editura Tandem Verlag GmbH, Potsdam 2012, ISBN 978-3-8427-0483-1
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, p. 116, ISBN 3-405-11568-2
 Hans E. Laux: "Der große Pilzführer, Editura Kosmos, Halberstadt 2001, ISBN 978-3-440-14530-2
 Gustav Lindau, Eberhard Ulbrich: "Die höheren Pilze, Basidiomycetes, mit Ausschluss der Brand- und Rostpilze", Editura  J. Springer, Berlin 1928
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Röhrlinge und Blätterpilze - Kleine Kryptogamenflora Mitteleuropas", ediția a 5-ea, vol. 2, Editura Gustav Fischer, Stuttgart 1983

Legături externe

 Lycoperdon excipuliforme, film în limba polonă

Lycoperdon
Ciuperci comestibile
Ciuperci saprofite
1772 în știință

Lycoperdon excipuliforme


Me and My Drummer war eine Band aus Berlin, die bei Sinnbus unter Vertrag stand. Die Musik lässt sich den Genres Indie, Dream Pop und Pop zuordnen.

Geschichte
Kennengelernt haben sich Charlotte Brandi und Matze Pröllochs am Landestheater Tübingen. Dort schrieben und spielten sie Musik zu Bühnenstücken und traten als Statisten auf. Brandi, die bereits seit ihrem 16. Lebensjahr als Singer/Songwriterin auftrat und Pröllochs, der bereits mit zehn Jahren Schlagzeug in seiner ersten Band spielte, gründeten Me and My Drummer und zogen im Sommer 2010 nach Berlin, um sich ganz der Musik zu widmen. 2011 begannen die Aufnahmen zu ihrem Debütalbum The Hawk, The Beak, The Prey im Radio Buellebrueck Studio von Tobias Siebert. Die erste Single You're a Runner erschien am 20. Januar 2012. Das Album erschien nach ihrer Tour mit der norwegischen Band Einar Stray am 11. Mai 2012. Bis Ende 2012 befanden sich Me and My Drummer auf Europatour; Anfang 2013 spielte die Band weitere Konzerte in Deutschland mit Enno Bunger im Rahmen der Reihe Tv Noir Konzerte. Im Februar 2014 waren Me and My Drummer mit Kat Frankie unter dem Projektnamen "me&katfrankie&mydrummer" auf Tournee in Deutschland.

Das zweite Studioalbum der Band mit dem Titel Love Is a Fridge erschien im Februar 2016 und stieg in die Deutschen Albumcharts ein. Nach weiteren Konzerten in Deutschland und Europa und der Veröffentlichung eines letzten gemeinsamen Liedes kündigte die Band im September 2018 ihre Auflösung an, um sich eigenen Projekten zu widmen. Brandi veröffentlichte 2019 (The Magician) und 2020 (An das Angstland) Soloalben.

Stil
Stilistisch ist die Musik der Band in den Bereichen Pop und Indie bzw. Dream Pop anzusiedeln. Der großteils minimalistische Sound aus Piano/Keyboard und Schlagzeug wird stellenweise angereichert mit flächigen Synthesizerklängen und Chorpassagen.

Diskografie

Studioalben

Singles
 2012: You're a Runner
 2012: Heavy Weight
 2012: Don't Be so Hot
 2015: Blue Splinter View
 2016: Pentonville Road
 2016: Gun
 2017: Bloodmoon

Weblinks

 Review bei Spiegel Online

Einzelnachweise

Popband
Rockband
Indie-Band
Band (Berlin)
Deutsche Band

Me and My Drummer