Die Relativitätstheorie der Liebe (oder auch Tauben auf dem Dach) ist eine Komödie des Regisseurs Otto Alexander Jahrreiss, welche in Deutschland am 26. Mai 2011 erstmals im Kino erschienen ist.

Handlung
Die Schauspieler Katja Riemann und Olli Dittrich schlüpfen in fünf ineinander verwobenen Episoden jeweils in die Rolle eines Liebespaares. Die fünf Paare verbindet hierbei stets die Suche nach dem Glück in der Liebe, auch wenn die Protagonisten unterschiedlicher nicht sein könnten. Der Film zeichnet auf tragisch-komische Weise die Verwirrungen und Missverständnisse der Liebe auf und vermittelt dem Zuschauer den Eindruck, dass auch der einfältigste Charakter irgendwann einen passenden Partner finden kann.

Geschichte 1
Der Agenturchef Frieder versucht seinem halbwüchsigen Sohn Hanno zuliebe mit einer Werbekampagne seine Frau Eva zu erreichen, um damit seine Ehe zu retten. Doch seine Frau ist Esoterikerin und schwebt längst über allen Zielgruppen. So tröstet er sich schon seit 15 Jahren mit Evas Zwillingsschwester Maria, die mit beiden Beinen auf der Erde geblieben ist. Frieder leidet jedoch darunter, dass zwischen ihm und seinem Sohn Funkstille herrscht, die er mit dieser Werbekampagne zu überbrücken versucht.

Geschichte 2
Fahrlehrer Paul, dem man, im Gegensatz zu seiner Frau Gabriela, sein Alter ansieht, will sich an seiner Frau nach 35 Ehejahren mit einem Seitensprung rächen. Weil Gabriela mit ihrem noch immer jugendlichen Aussehen gern mit anderen Männern flirtet, reizt Paul dieses provokante Auftreten bis zur Weißglut. Und da sich Gabriela seiner Meinung nach viel zu oft mit ihrem Tanzlehrer trifft, ist er davon überzeugt, dass sie ihn mit dem "Gigolo" betrügt und will es ihr mit gleicher Münze heimzahlen. Dabei tanzt der Mann nur professionell mit Damen und ist privat an Herren interessiert.

Geschichte 3 und 4
Diese Geschichten sind eng mit Nummer 2 verknüpft, denn die coole, aber notorisch einsame Alexa ist Gabrielas und Pauls 30-jährige Tochter. Sie wird schon länger von einem unstillbaren Kinderwunsch getrieben. Da sie auf üblichem Weg keinen Partner zu finden scheint, kontaktiert sie eine entsprechende Agentur. Dort trifft sie auf den Samenspender und Keyboard-Spieler Stevie Lehmann, der seine ganz spezielle Art und Sichtweise auf die Dinge hat. Das imponiert ihr und sie freundet sich mit ihm an. Doch wie es der Zufall will, nimmt Stevie gerade bei Alexas Vater Fahrstunden. Ausgerechnet an dem Tag, als Alexa den Eltern ihren neuen Freund präsentieren will, fährt Stevie Pauls Dienstwagen zu Schrott.

Geschichte 5
Die strenge und pflichtbewusste Beamtin Peggy stößt bei ihren Kontrollen von Restaurantküchen, die sie im Auftrag der Gesundheitsbehörde durchzuführen hat, auf den eigentlich sympathischen Youssef al Bustani, den Besitzer einer libanesischen Imbissbude "Beirut". Aufgrund von ihrer Meinung nach festgestellten Mängeln fordert Peggy ihn auf, umgehend rutschfeste Fliesen und eine Spritzschutzvorrichtung zu installieren. Doch für diese angeblich notwendigen Umbauten fehlt ihm das Geld. Kurzerhand klingelt Youssef an der Wohnungstür der zurückgezogen lebenden Peggy. Mit einem Blumenstrauß "bewaffnet" versucht er Peggy zu beeindrucken und mit ihr in Ruhe zu reden. Seine herzliche und unwiderstehliche Art versucht sie zwar zu ignorieren, muss aber feststellen, dass ihre äußerlich harte Beamtenschale zusehends Risse zu bekommen scheint.

Hintergrund
Die titelgebende Relativitätstheorie der Liebe entwickelte der in einer der Episoden auftretende Samenspender und Keyboard-Spieler Stevie Lehmann. Sie besagt: "Ob der Funke überspringt oder nicht, entscheidet nicht zuletzt die wiederholte Einheit von Zeit und Raum, oder kurz gesagt: Verlieben können sich nur Menschen, die im gleichen Augenblick am gleichen Ort sind. Relativ ist dabei der Zufall, der nachhelfen muss, damit die Liebenden sich finden."

Die Arbeit der optischen Veränderung der Schauspieler übernahmen die Maskenbildner Gregor Eckstein, Brigitte Frank, Jeanette Latzelsberger und Michele Thevenet.

In einem Interview äußerte sich Hauptdarsteller Olli Dittrich, dass er die aufwändige Arbeit der Maskenbildner auch als Herausforderung an sich gesehen habe, immer waghalsigere Dinge zu probieren. Die Zeit der täglichen Prozedur habe er zudem stets für eine morgendliche Meditation genutzt: die Augen zu schließen und einfach nur stumm und bewegungslos dazusitzen. So konnte er zeitgleich und langsam in den anderen Charakter "herüberwandern". Mit dem Öffnen der Augen befand er sich in seiner neuen Rolle.

Kritiken
Die Süddeutsche Zeitung meinte: "Kein Meilenstein der Filmgeschichte, aber ziemlich lustig. Dittrich und Riemann machen ihre Sache wirklich gut, die Figuren sind ulkig, und das Prinzip der Mehrfachrollen nimmt das Bäumchen-wechsel-dich-Genre schon mal von vorneherein auf die Schippe."

Hannelore Heider von deutschlandfunkkultur.de schrieb: "Die Komödie lebt von […] natürlich kaum differenzierten, aber originellen Charakteren, die bei der Fülle des Personals präzise gespielt werden müssen, damit der Zuschauer immer sofort weiß, in welcher Szene er ist. Die Spielfreude überträgt sich auf den geneigten Zuschauer, der die beiden Darsteller allerdings schon mögen sollte, denn der Humor ist so originell nicht wie die Figurenkonstellation. Die Leistung der Maskenbildner und der dramaturgisch effiziente Schnitt machen aus 'Die Relativitätstheorie der Liebe' einen harmlosen-vergnüglichen Kinospaß!"

welt.de dazu: "Wenn auch, wie meist, ein steter Rollentausch allein nicht unbedingt abendfüllend ist, die Paarung Riemann/Dittrich allein lohnt einen Kinogang."

Wenke Husmann bei Zeit online wertete: "'Die Relativitätstheorie der Liebe' hätte ein reizvolles Projekt werden können. Noch nie hat jemand mit nur zwei Darstellern sämtliche tragenden Rollen besetzt. Doch zu vieles wirkt, als sei in dem Kinofilm schon das künftige Fernsehpublikum vorweggenommen, das während des Films auch mal was zum Knabbern holen geht oder aufs Klo. Die Macher scheinen den Zuschauern nicht zuzutrauen, dass sie ihnen wirklich folgen wollen."

Beim Filmmagazin artechock schrieb Rüdiger Suchsland: "Dieser Film hat den Tiefgang einer Untertasse und den Charme einer Margarine-Werbung."

Auch critic.de wertete ähnlich und kam zum Urteil: "Dieser Film beweist vor allem eins: Relativer als Zeit, Raum und Liebe ist die Witzigkeit deutschen Humors, von dem man sich manchmal wünscht, er würde in ein Schwarzes Loch gesaugt." "Mit einem Minimum an narrativer Dramaturgie und Konflikten reiht Jahrreiss irgendwie Einzelszenen hintereinander, in denen die Figuren in unterschiedlichen Konstellationen irgendwo aufeinander treffen. Der Schauplatz Berlin tritt dabei völlig in den Hintergrund."

Die Deutsche Film- und Medienbewertung FBW in Wiesbaden verlieh dem Film das Prädikat wertvoll.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmkomödie
Filmtitel 2011
Deutscher Film

Die Relativitätstheorie der Liebe


عيسى داود العيسى (ولد 1878 في يافا - توفي في 29 حزيران 1950 في بيروت) هو صحفي، شاعر فلسطيني، ومصدر جريدة فلسطين اليومية.

نشأته وتعليمه
ولد في يافا لعائلة مسيحية أرثوذكسية، وكان والده داود العيسى يعمل في تجارة الزيت والصابون. درس في مدرسة الفرير في يافا، واصل تعليمه في مدرسة كفتون الأرثوذكسية في شمال لبنان، ومن ثم أتم دراسته في الجامعة الأمريكية في بيروت، وكان يتقن إلى جانب اللغة العربية كل من الأنجليزية، الفرنسية، التركية.

سيرته المهنية والصحفية
بدأ نشاطه الصحفي في بيروت وأصدر عام 1897 وهو طالب في الجامعة الأمريكية مجلة «النخب» الأسبوعية، مع زميله حافظ عبد الملك. عاد إلى القدس عام 1901 وعمل موظفا في القنصلية الإيرانية، ومترجما في دير الأقباط في الأعوام 1902-1903. انتقل عام 1903 إلى مصر، حيث عمل محررا لصحيفة «الإخلاص»، ثم عمل بعد توقفها عن الصدور محاسبا في مكاتب حكومة السودان في القاهرة، ثم مفتشا في شركة تبغ أمريكية. عاد إلى فلسطين عام 1910 وعمل في البنك العثماني، وفي عام 1911 أصدر في يافا جريدة فلسطين نصف الأسبوعية، مع ابن عمه يوسف العيسى. وقد اهتمت الجريدة في البداية بشؤون الطائفة الأرثوذكسية وتصدت للإكليروس اليوناني المهيمن على الكنيسة الأرثوذكسية ودعا إلى تحرير الطائفة العربيّة الأرثوذكسية من سلطته، ثم انتقلت إلى التنبيه إلى الخطر الصهيوني والدعوة إلى مقاومة الصهيونية والاستعمار. وكانت أول صحيفة يومية فلسطينية تصدر بانتظام وأطولها عمراً، وقد تعرضت للإغلاق مرتين على يد السلطات العثمانية وعادت إلى الصدور عام 1921. وأصدر العيسى عام 1929، أصدر، بالتعاون مع عزمي النشاشيبي نسخة إنكليزية من صحيفة «فلسطين»، استمرت في الصدور لثلاث سنوات.

ترك العيسى ديوان شعر في السياسة والوجدانيات ومذكرات قيّمة، بعنوان: «من ذكريات الماضي»، عن المراحل التي مرت بها سيرته حتى استقراره في لبنان.

نشاطه السياسي

في سورية العثمانية وحكومة فيصل
أيد العيسى حزب اللامركزية الإدارية العثمانية، وطالب بمنح الولايات العربية الخاضعة للسلطنة العثمانية حكما ذاتيا، وكان واحدا من الموقعين على رسالة دعم وتأييد أرسلت في حزيران 1913 إلى مؤتمر باريس العربي الذي ترأسه عبد الحميد الزهراوي.

في تشرين الأول 1913 أغلقت السلطات العثمانية جريدته بحجة نشرها مقالات «تحرض على التفرقة العنصرية»، ولجأ في نيسان 1914 إلى مصر وحاول  نشر مقالات ضد المشروع الصهيوني في الصحف المصرية التي رفضت معظمها.

عاد إلى فلسطين عام 1914 عشية اندلاع الحرب العالمية الأولى وأعاد إصدار جريدة «فلسطين» التي دعت الحكومة العثمانية إلى البقاء على الحياد، وهذا ما تسبب في غلق الجريدة مجددا واعتقال ومحاكمة صاحبها، وحكم عليه في دمشق بالسجن لمدة 300 يوم، ثم اسنتؤنف الحكم لاحقا إلى دفع غرامة بقيمة 50 ليرة ذهبية عثمانية. وفي نهاية سنة 1916، نفته السلطات العثمانية إلى الأناضول.

استقر العيسى في دمشق بعد نهاية الحرب تشرين الأول 1918، وشارك في أعمال الإدارة العربية في دمشق التي شكلها الأمير فيصل، وعمل في الديوان الأميري ثم الملكي، كما شارك في نشاطات «النادي العربي».

شارك في توقيع رسالة بعثها فلسطينيون إلى هيئة مؤتمر السلم العام ووزارة الخارجية البريطانية بتاريخ 12 كانون الأول 1918، يحتجون فيها على خطط إنشاء وطن قومي لليهود في فلسطين. وبعد سقوط حكم الأمير فيصل في دمشق تموز 1920 وقيام سلطة الاحتلال الفرنسية في سورية، أسس مع ابن عمه يوسف العيسى  جريدة «ألف باء» في دمشق.

في فترة الانتداب البريطاني
عاد في مطلع عام 1921 إلى يافا وأعاد في آذار من نفس العام إصدار جريدة «فلسطين»، التي صارت تصدر ثلاث مرات في الأسبوع وتحولت إلى يومية عام 1930. كما ساهم في  تأسيس الجمعية الإسلامية المسيحية في يافا برئاسة عمر البيطار، التي كان هدفها مقاومة سياسة وعد بلفور.

شارك في الحياة السياسية في فلسطين الانتدابية، فحضر المؤتمر العربي الفلسطيني الخامس الذي عقد في آب 1922، وفي عام وشارك عام 1927 في تأسيس «الحزب الحر الفلسطيني»، الذي تألف في يافا ودعى إلى استقلال فلسطين، كما  ترأّس  العيسى بعض المؤتمرات الأرثوذكسية في فلسطين وشرق الأردن، وانتخب نائباً لرئيس اللجنة التنفيذيّة التي انبثقت منها. كما اختير في أيلول/ سبتمبر 1932 عضواً في اللجنة العليا لصندوق الأمة. كما شارك سنة 1937 في المؤتمر القومي العربي في بلودان الذي دعا إلى رفض تقسيم فلسطين.

في كانون الأول 1934 انتخب عضواً في الهيئة المركزية لحزب الدفاع الوطني المعارض لـ «المجلسيين» ولزعامة الحاج أمين الحسيني، إلا أنه انسحب منه عام 1939 بعد تأجج الثورة ضد قرار تقسيم فلسطين، واتخذ وجريدته موقفا مستقلا عن الأحزاب و«وقفاً على خدمة القضية  والمصلحة العامة».

غادر عيسى العيسى إلى لبنان سنة 1938، إلا أن جريدة فلسطين استمرت في الصدور في يافا حتى سقوط المدينة في أيدي الصهاينة في 7 نيسان 1948. ثم عادت للصدور في سنة 1950 من القدس الشرقية بإشراف رجا عيسى العيسى، الابن الأكبر، وتحرير يوسف حنا، واستمرت في الصدور حتى آذار 1967.

وفاته
توفي في 29 حزيران 1950 في بيروت ودفن فيها.

انظر أيضًا
 داود العيسى
 رجا العيسى
 يوسف العيسى

مصادر ومراجع

أرثوذكس شرقيون فلسطينيون
أشخاص من يافا
خريجو الجامعة الأمريكية في بيروت
خريجو مدرسة الفرير
صحفيون فلسطينيون
عرب في زمن الانتداب البريطاني على فلسطين
قوميون فلسطينيون
كتاب فلسطينيون في القرن 20
مواليد 1878
مواليد في يافا
مؤسسو صحف فلسطينيون
وفيات 1950
وفيات في بيروت
مسيحيون فلسطينيون
أعضاء المؤتمر العربي الفلسطيني

عيسى العيسى


This is a list of games for the Commodore 64 personal computer system, sorted alphabetically. See Lists of video games for other platforms.

Because of the length of the list, it has been broken down to two parts:
List of Commodore 64 games (A–M)
List of Commodore 64 games (N–Z)

See also
 Commodore 64 Games System

Commodore 64

List of Commodore 64 games


هنا قائمة بالبطولات الأسترالية لكرة المضرب، المعروفة الآن باسم أستراليا المفتوحة لسنة 1964:

الكبار

فردي رجال

 روي إيمرسون هزم فريد ستول 6-3 6-4 6-2

فردي سيدات

 مارغريت كورت هزم  ليزلي ترنر باوري 6-3, 6-2

مراجع

أحداث يناير 1964 الرياضية
أحداث يناير 1964 الرياضية في أستراليا
البطولات الأسترالية حسب السنة
بطولة أستراليا لكرة المضرب حسب السنة
بريزبان في عقد 1960
كرة المضرب في كوينزلاند
كرة مضرب أسترالية في 1964
منافسات رياضية في بريزبان

البطولات الأسترالية 1964 (كرة مضرب)


Zombi may refer to:

 Zombi (film) or Dawn of the Dead, a 1978 film by George Romero
 Zombi 2, a 1979 film by Lucio Fulci
 Zombi (film series), a set of horror films
 Zombi (band), a space rock band from Pittsburgh
 "Zombi", a song by P-MODEL from the album Perspective
 Zombi (1986 video game), a computer game published in 1986 by Ubisoft
 ZombiU, a video game first published in 2012 by Ubisoft, also released under the title Zombi
 Zombi (African god), a snake-deity in Voodoo cults of West Africa and Haiti

See also
 Zombie (disambiguation)

Zombi


Pelhřimov je grad u Češkoj. Nalazi se u pokrajini Vysočina te je središte istoimenog okruga. U popisu stanovništva 2021., u gradskoj općini živio je 16.012 stanovnika, od toga u samom Pelhřimovu živio u 2011. godini 14.513 stanovnika.

Naselja
U sastavu grada Pelhřimova nalazi se 27 naselja: Benátky, Bitětice, Čakovice, Hodějovice, Houserovka, Chvojnov, Janovice, Jelcovy Lhotky, Kocourovy Lhotky, Lešov, Lipice, Myslotín, Nemojov, Ostrovec, Pejškov, Pelhřimov, Pobistrýce, Radětín, Radňov, Rybníček, Skrýšov, Služátky, Starý Pelhřimov, Strměchy, Útěchovičky, Vlásenice i Vlásenice-Drbohlavy.

Izvori

Gradovi u Češkoj

Pelhřimov


Travoliki žabočun (lat. Alisma gramineum), vodena trajnica iz porodice žabočunovki raširena po velikim dijelovima Euroazije i Sjeverne Amerike, te na sjeveru Afrike. U Hrvatskoj je ugrožena i strogo zaštićena vrsta

Travoliki žabočun živi djelomično ili potpuno pod vodom. Česta je u stajačim ili sporo tekućim vodama (Kopački rit). Podvodni listovi su joj dugi 15 do 100 cm, široki 3-13 mm, dopiru sve do površine i plutaju. Zračnih listova na dugim stapkama ima od 8 do 15.  Cvat je često bogato razgranjen, visok 20-50 cm.

Izvori

Vanjske poveznice

Žabočunovke

Travoliki žabočun


Craig Phillip Robinson (Chicago, Illinois, 25 de octubre de 1971) es un actor y comediante en vivo estadounidense. Es conocido por su personaje Darryl Philbin en la serie de NBC The Office, y por películas como Pineapple Express, Zack and Miri Make a Porno y Hot Tub Time Machine.

Biografía
Robinson nació en Chicago. Ha aparecido en películas y programas de televisión. Antes de su carrera en el mundo del espectáculo, Craig fue profesor de música en la Horace Mann Elementary School de Chicago, Illinois. También enseñó música en la Henry Eggers Middle School en Hammond, Indiana. Asistió a la escuela secundaria en Whitney M. Young Magnet High. Recibió su licenciatura de la Universidad Estatal de Illinois y tiene un máster en Educación Musical por la Saint Xavier University.

El 29 de junio de 2008 fue arrestado por posesión de metanfetamina y éxtasis durante un control de tráfico rutinario en Culver City. En ese momento, Robinson ya estaba en libertad condicional derivada de un accidente por conducir ebrio en 2006. Se declaró culpable de un cargo de posesión de una sustancia controlada, y accedió a tomar clases de educación sobre las drogas.

Carrera

Actuación
Comenzó a hacer stand-up y tomar clases de improvisación y actuación en The Second City de Chicago.

A partir de 2005, Robinson personificó a Darryl Philbin en la versión americana de The Office, y fue promovido a un papel estelar en la cuarta temporada. En noviembre de 2010, E! News informó que el personaje de Robinson podía ser elegido para reemplazar a Steve Carell (Michael Scott) como director de la sucursal.

Apareció en programas de televisión, incluyendo Arrested Development, Lucky, Brooklyn 99 como Doug Judy Friends, Halfway Home y Reno 911! y en el vídeo musical de la canción "Hump de Bump" de Red Hot Chili Peppers.

Fue parte de la séptima temporada de Last Comic Standing. También fue la voz del personaje "Cookie el Ogro" en Shrek Forever After. Fue Reg Mackworthy en la serie de HBO, Eastbound & Down. Además tuvo un papel en la aclamada serie Mr. Robot, interpretando a Ray Heyworth. En 2017 fue protagonista junto a Adam Scott en la serie Ghosted que fue cancelada.

Además actuó en las películas Knocked Up, This is the End, Pineapple Express, Fanboys, Daddy's Little Girls, Zack and Miri Make a Porno, Hot Tub Time Machine y Miss March.

Referencias

Enlaces externos

Actores de Illinois
Actores de cine de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos
Humoristas de Estados Unidos
Nacidos en Chicago

Craig Robinson


الصمدانية الغربية قرية من قرى محافظة القنيطرة في سوريا، وهي من القرى التي حررت في حرب أكتوبر عام 1973، ولا يتجاوز عدد سكانها ثلاثمائة نسمة، وفيها جامع ومدرسة لمرحلتي الابتدائية والإعدادية كما ويقع فيها أكبر سدود محافظة القنيطرة ويدعى سد المنطرة.

محافظة القنيطرة

الصمدانية الغربية


Der Tuchtberg ist eine dem Vogler vorgelagerte Erhebung und ein Naturschutzgebiet in der niedersächsischen Gemeinde Dielmissen in der Samtgemeinde Eschershausen-Stadtoldendorf im Landkreis Holzminden.

Naturschutzgebiet
Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG HA 119 ist circa 21 Hektar groß. Es ist vollständig Bestandteil des EU-Vogelschutzgebietes "Sollingvorland". Direkt südlich verläuft das Naturschutzgebiet "Lenne". Ansonsten ist das Naturschutzgebiet "Tuchtberg" vom Landschaftsschutzgebiet "Sollingvorland-Wesertal" umgeben. Das Gebiet steht seit dem 21. Mai 1987 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist der Landkreis Holzminden.

Das Naturschutzgebiet liegt südwestlich von Dielmissen und südöstlich von Kirchbrak. Es stellt einen aufgelassenen Kalksteinbruch im Süden des Tuchtberges und einen Teil des nach Norden angrenzenden Laubwaldgebietes unter Schutz. Der Steinbruch ist durch bis zu 40 Meter hohe Abbauwände geprägt, an denen die verschiedenen Muschelkalkschichten zu Tage treten. An der Oberkante der Abbauwände befinden sich Halbtrockenrasen. Auf der Sohle des Steinbruchs hat sich ein wertvolles Feuchtbiotop entwickelt.

Der an den Steinbruch angrenzende Laubwald verfügt über eine gut ausgeprägte, artenreiche Krautschicht. In den Randbereichen des Naturschutzgebietes ist teilweise Grünland zu finden.

Der Steinbruch und seine Randbereiche sollen weitgehend ihrer natürlichen Entwicklung überlassen werden. Die Halbtrockenrasen und das Feuchtbiotop sollen dabei in ihrer Entwicklung geschützt werden.

Weblinks

Naturschutzgebiet im Landkreis Holzminden
Kalksteingrube
Dielmissen
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Steinbruch in Niedersachsen

Tuchtberg


Birnlücke (2.665 m.o.h.) er et grænsepas i vestenden af bjergkæden Hohe Tauern i Østrig, mellem Venedigergruppen og de tilstøende Zillertal-Alperne. Passet har siden 1919 dannet grænsen mellem Østrig og Italien (den østrigske delstat Salzburg og den Italienske region Sydtyrol). Også dalene Krimmler Achental og Tauferer Ahrntal, Naturpark Rieserferner-Ahrn og Nationalpark Hohe Tauern mødes her.

Indtil Schengenaftalen var der også en regulær grænsestation ved Krimmler Tauern 2.634 m.o.h.

I nærheden, mod syd i 2.441 meters højde ligger Club Alpino Italianos Birnlückenhütte (Rifugio Tridentina) der blev opført i 1900 og er opkaldt efter passet.

Navn
Navnet Birnlücke er en forvanskning af et ældre navn, i 1888 blev passet kaldt Pyrlücke, efter de gamle navne for vandløbet Pirra eller Birlbach, i Ahrntal. Det Italienske navn var Forcella del Picco.

Kilder og henvisninger

Bjergpas i Alperne
Bjergpas i Østrig
Bjergpas i Italien

Birnlücke


Ingo Karl Ludwig Wilhelm Alexander Eichmann (* 20. April 1901 in Ströhen; † 28. Dezember 1988 in Hamburg) war ein deutscher Gestapobeamter und SS-Führer.

Leben
Eichmann absolvierte nach dem Schulbesuch eine kaufmännische Ausbildung und war ab 1921 bei der Hamburger Schutzpolizei beschäftigt. Dort besuchte er ab 1929 einen kriminalpolizeilichen Lehrgang und wurde bis zum Major der Schutzpolizei befördert. Er engagierte sich im Kampfbund Roland, der die Polizei in Hamburg nationalsozialistisch unterwandern wollte. Wegen "nationalsozialistischer Umtriebe" wurde sein Dienst bei der Polizei beendet.

Nach der nationalsozialistischen Machtübernahme konnte Eichmann sein Dienstverhältnis bei der Hamburger Polizei wieder aufnehmen und wurde im Mai 1933 zur Hamburger Staatspolizei versetzt. Unter Kriminalkommissar Peter Kraus gehörte er einem Fahndungskommando an, das in die polizeiliche Verfolgung von Kommunisten und Sozialdemokraten involviert war. Ab 1938 leitete der nun zum Regierungsrat beförderte Eichmann bei der Staatspolizeileitstelle Hamburg die Abteilung für Spionage und Landesverrat (Inspektion 5) und wurde Stellvertreter des Hamburger Gestapoleiters.

Eichmann trat zum 1. Mai 1933 der NSDAP (Mitgliedsnummer 3.039.348) und später der SS bei (SS-Nummer 310.196), in der er im Oktober 1938 bis zum SS-Sturmbannführer aufstieg.

Nach Beginn des Zweiten Weltkrieges übernahm Eichmann von Karl Haselbacher die Leitung der Kieler Gestapo. In dieser Funktion setzte er in Kiel die Verhaftung von Gegnern des NS-Regimes um, die in der A-Kartei geführt wurden. Nach einem vorbereitenden Lehrgang der Sicherheitspolizei in Pretzsch wurde er nach dem Überfall der Wehrmacht auf Norwegen im Rang eines SS-Sturmbannführers nach Norwegen versetzt. Hier übernahm er im April 1940 die Leitung der Außenstelle Trondheim des Kommandeurs der Sicherheitspolizei und des SD (KdS) Nord mit Sitz in Oslo. Im September wurde er dort von SS-Sturmbannführer Hermann Ling (1899–1945) abgelöst. Anschließend kehrte er auf seinen Leitungsposten bei der Kieler Gestapo zurück, den er bis Ende Juli 1941 innehatte. Danach war er als Abschnittskommandeur der Schutzpolizei in Hamburg-Altona eingesetzt, bis er 1942 als Kommandeur der Ordnungspolizei nach Rennes abkommandiert wurde.

Nach Kriegsende wurde Eichmann in Hamburg als Mitläufer entnazifiziert. Er betrieb wiederholt erfolglos seine Wiedereinstellung bei der Hamburger Polizei und erhielt keine Pension.

Literatur
 Gerhard Paul: Staatlicher Terror und gesellschaftliche Verrohung. Die Gestapo in Schleswig-Holstein. Unter Mitarbeit von Erich Koch. Ergebnisse, Hamburg 1996, ISBN 3-87916-037-6.

Einzelnachweise

Person (deutsche Besetzung Norwegens 1940–1945)
Person (deutsche Besetzung Frankreichs 1940–1945)
Gestapo-Personal
SD-Personal
SS-Mitglied
NSDAP-Mitglied
Deutscher
Geboren 1901
Gestorben 1988
Mann

Ingo Eichmann


La lettre num, ꝴ (minuscule uniquement), est une lettre additionnelle de l'alphabet latin utilisée en latin au Moyen Âge comme abréviation de -num ou -nus.

Utilisation

Le signe num est utilisé au Moyen Âge dans certaines abréviations latines pour -num comme   (, « éternel ») ou   (, « un ») ou encore pour -nus comme   (, « vieille »).

Représentations informatiques
Le num peut être représenté avec les caractères Unicode (latin étendu D) suivants :

Notes et références

Bibliographie

Voir aussi

N
Lettre latine additionnelle

ꝴ


Anna Margarethe Elisabeth Kuhlmann (* 14. Juni 1901 in Bremen; † 22. April 1987 in Lüneburg) war eine deutsche Schauspielerin.

Leben
Die Tochter des Arbeiters Christian Kuhlmann und seiner Gattin Anna Margarethe, geb. Kröger, nahm privaten Schauspielunterricht bei Nelly Hönigswald und arbeitete danach für zwei Jahre als Elevin am Deutschen Schauspielhaus Hamburg. Es folgten Engagements in Hamburg, Kiel, am Bremer Künstlertheater und am Theater der Freien Hansestadt Bremen sowie an den Städtischen Bühnen Frankfurt am Main. Dort spielte sie zahlreiche Charakterrollen wie die "Marietta" in Georg Kaisers Alain und Elise, die "Ulita" in Ostrowskis Der Wald, die "Elisa" in Victorien Sardous Madame Sans-Gene, "Simons Weib" in Georg Büchners Stück Dantons Tod, die "Higa Jiga" in John Patricks Kleinem Teehaus, die "Frau Miller" in Schillers Kabale und Liebe, die Schwiegermutter in Bertolt Brechts Kaukasischem Kreidekreis, die "Miss Prism" in Oscar Wildes Bunbury sowie die "Frau Überreif" in Shakespeares Zweierlei Maß.

Daneben trat Kuhlmann bis in die 1970er Jahre regelmäßig in Film- und Fernsehproduktionen auf. So spielte sie unter der Regie Fritz Umgelters in Ganz groß in Kleinigkeiten, unter der Regie Wolfgang Liebeneiners in Betrug der Zeiten, unter der Regie Karl Fruchtmanns in Spaßmacher sowie die Ehefrau Willy Reicherts im Tatort Stuttgarter Blüten.

Elisabeth Kuhlmann war in Hamburg wohnhaft und starb 1987 im Niedersächsischen Landeskrankenhaus Lüneburg.

Filmografie (Auswahl)
 1957: Ganz groß in Kleinigkeiten
 1961: Einladung ins Schloß
 1965: Intermezzo
 1966: Der gute Mensch von Sezuan
 1967: Betrug der Zeiten
 1967: Die Letzten
 1968: Die Einladung
 1969: Bleibe lasse
 1969: Spaßmacher
 1970: Nachbarn
 1971: Ein Mordanschlag
 1973: Tatort: Stuttgarter Blüten

Hörspiele
 1963: Ilse Aichinger: Besuch im Pfarrhaus – Regie: Heinz von Cramer (Hörspiel – SDR)

Literatur
 Herbert A. Frenzel, Hans Joachim Moser (Hrsg.): Kürschners biographisches Theater-Handbuch. Schauspiel, Oper, Film, Rundfunk. Deutschland, Österreich, Schweiz. De Gruyter, Berlin 1956, , S. 405.
 Who is Who in Foto, Film und TV. Verlag für Prominentenenzyklopädie, Zürich 1979, S. 161.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Hörspielsprecher
Deutscher
Geboren 1901
Gestorben 1987
Frau

Elisabeth Kuhlmann


La mecánica automotriz es la rama de la mecánica que estudia y aplica los principios propios de la física y mecánica para la generación y transmisión del movimiento en sistemas automotrices, como son los vehículos de tracción mecánica.

Generación del movimiento

Motor

Definición
Es el elemento encargado de la generación del movimiento. Las diversas clases de motores son:

Motor de combustión interna alternativo

   Motor Wankel
   Motor diésel
   Motor radial
   Motor rotativo
   motor transversal

Correa de distribución

La correa de distribución o dentada es uno de los métodos más comunes de transmisión de la energía mecánica entre un piñón de arrastre y otro arrastrado, mediante un sistema de dentado mutuo que posee tanto la correa como los piñones, impidiendo su deslizamiento mutuo. Se emplea muy frecuentemente en motores Otto y diésel de 4 tiempos entre el cigüeñal y el árbol de levas, en motores de motocicletas y maquinaria industrial. Es una correa de goma que normalmente enlaza un generador de movimiento con un receptor de la misma por medio de poleas o piñones.

Árbol de levas

Mecánicamente, el árbol de levas es una barra o eje de rotación que incorpora unas palas o levas, que son las encargadas de accionar la apertura y cierre de las válvulas. Esta barra queda colocada sobre la culata del motor y en algunos casos hay dos: una para las válvulas de admisión y otra para las válvulas de escape. Los árboles de levas quedan unidos al cigüeñal mediante la correa o cadena de distribución. Además, contribuyen a repartir el aceite por el motor y ayudan al funcionamiento de la bomba del combustible

Transmisión del movimiento

Embrague

El embrague es un sistema que permite tanto transmitir como interrumpir la transmisión de una energía mecánica a su acción final de manera voluntaria. En un automóvil, por ejemplo, permite al conductor controlar la transmisión del par motor desde el motor hacia las

Caja de cambios

La caja de cambios o caja de velocidades (también llamada simplemente caja) es el elemento encargado de obtener en las ruedas el par motor suficiente para poner en movimiento el vehículo desde neutro a una marcha, y una vez en marcha obtener un par suficiente en ellas para poder vencer las resistencias al avance, fundamentalmente las resistencias aerodinámicas, de rodadura y de pendiente.

Árbol de transmisión

El árbol de transmisión o eje de transmisión es el elemento encargado de transmitir el movimiento del motor a las ruedas.

Grupo cónico-diferencial

Es el elemento de la transmisión que reparte la potencia del movimiento a las ruedas estabilizando la velocidad de las mismas dependiendo de las curvas.

Referencias

Ingeniería mecánica

Mecánica automotriz


beIN Sports ( ) este o rețea globală de canale sportive de televiziune patronată și operată de beIN Media Group. Președintele ei este Nasser Al-Khelaifi, iar directorul său executiv este Yousef Al-Obaidly.

În mod curent beIN Sports operează canale în Orientul Mijlociu și Africa de Nord, în Turcia, Statele Unite și Canada, Franța, Spania și Andorra, Australia și Noua Zeelandă, Brunei, Cambogia, Filipine, Hong Kong, Indonezia, Laos, Malaezia, Singapore și Thailanda.

În Franța, unde beIN Sports a fost lansat pentru prima oară, rețeaua deține drepturile de difuzare a principalelor competiții de fotbal, inclusiv Ligue 1, La Liga, Serie A, Bundesliga și Campionatul European de Fotbal. În Spania, operată de Mediapro, deține drepturile pentru La Liga, Ligue 1 și Serie A, începând din iulie 2015.

În Statele Unite și Canada, beIN Sports deține drepturile de difuzare a meciurilor din La Liga, Ligue 1, Copa del Rey (cu excepția finalei), calificărilor pentru Campionatul Mondial de Fotbal, Copa Libertadores, EFL Championship și Real Madrid TV, precum și cele de difuzare a principalelor campionate și competiții de motociclism (MotoGP, Campionatul Mondial Superbike, MotoAmerica). În august 2012 rețeaua a lansat două canale în Statele Unite (în engleză și spaniolă), urmate de un canal în Canada, pe 31 ianuarie 2014.

În Indonezia, beIN Sports este proprietarul drepturilor de difuzare ale La Liga (până în 2019), Ligue 1, Serie A (2013-2016, și din nou începând cu 2018), EFL Championship (2013-2016), Cupei EFL (2013-2016), Süper Lig (cu începere din sezonul 2017-18), A-League (cu începere din sezonul 2017-18), Cupei FFA (cu începere din sezonul 2017), Primera División de Argentina (cu începere din sezonul 2016-17), Copa Argentina (cu începere din sezonul 2016-17), Cupei KNVB (cu începere din sezonul 2017-18), Calificărilor pentru Campionatul Mondial de Fotbal CAF, Ligii Campionilor UEFA (2015-2018), UEFA Europa League (2015-2018), Bundesliga (2013-2015), Major League Soccer (MLS), iar în parteneriat cu MP & Silva a transmis Premier League până în 2019. În plus, rețeaua difuzează importante competiții auto precum DTM (2013, și din nou în 2016), Campionatul Mondial de Raliuri (cu începere din sezonul 2017) și multe altele. În Malaezia, beIN Sports oferă o acoperire substanțială a ligilor europene de fotbal, incluzând La Liga, Ligue 1 și altele.

În Hong Kong, beIN Sports deține drepturile de difuzare a Serie A, Ligue 1, Major League Soccer (MLS), EFL Championship (2013-2016), Cupei EFL (2013-2016), A-League (cu începere din sezonul 2017-18), Cupei FFA (cu începere din sezonul 2017), Primera División de Argentina (cu începere din sezonul 2016-17), Copa Argentina (cu începere din sezonul 2016-17), Cupei KNVB (cu începere din sezonul 2017-18), Ligii Campionilor UEFA, UEFA Europa League și altele. În Thailanda, beIN Sports este proprietarul drepturilor de difuzare a Premier League (până în 2019), La Liga (până în 2019), Serie A, Ligue 1, MLS, Ligii Campionilor UEFA (2015-2018), UEFA Europa League (2015-2018), Süper Lig (cu începere din sezonul 2017-18), A-League (cu începere din sezonul 2017-18), Cupei FFA Cup (cu începere din sezonul 2017), Primera División de Argentina (cu începere din sezonul 2016-17), Copa Argentina (cu începere din sezonul 2016-17), Cupei KNVB Cup (cu începere din sezonul 2017-18) și altora.

În Australia canalul a fost lansat la sfârșitul lunii noiembrie 2014, ca urmare a achiziției postului Setanta Sports Australia, redenumit ulterior beIN Sports. beIN Sports Australia deține drepturile de difuzare a Ligii Campionilor UEFA (2015-2018), UEFA Europa League (2015-2018), Cupei EFL, La Liga, Serie A, Ligue 1, Bundesliga, MLS, Copa Libertadores și Turneului celor Șase Națiuni. Pe 14 martie 2016, beIN Sports Australia s-a extins de la unul la trei canale, toate în HD, iar de pe 15 mai 2016 a devenit disponibilă pentru toți abonații pachetelor de sport ale Foxtel, spre deosebire de opțiunea inițială, aceea a unui canal SD plătit suplimentar. Abonații Fetch au acces la beIN Sports 1, care este un canal ce trebuie plătit suplimentar în fiecare lună.

beIN Connect, cunoscut și ca beIN Sports Connect, este un serviciu over-the-top (OTT) subsidiar lansat în 2014. El le permite utilizatorilor să urmărească în direct și înregistrat conținut video pe platforme Mac, Windows PC, telefoane mobile, Xbox 360, Xbox One, PlayStation 3 sau PlayStation 4, prin intermediul unor conexiuni de internet cu bandă largă sau Wi-Fi. Conținutul înregistrat cuprinde evenimente sportive, filme și seriale. beIN CONNECT este disponibil ca serviciu plătit în Franța, Spania, Statele Unite, Canada, Turcia (din 2017), Asia-Pacific (din 2017) și regiunea OMAN.

Referințe

Legături externe
Site-ul oficial beIN SPORTS

Companii de televiziune prin cablu
Televiziune de sport

BeIN SPORTS


La Garde nationale de Porto Rico est la garde nationale du Commonwealth américain de Porto Rico. La Constitution des États-Unis charge spécifiquement la Garde nationale d'une double mission fédérale et étatique, qui consiste notamment à fournir des soldats et des aviateurs à l'armée américaine et à l'US Air Force en cas d'urgence nationale ou à la demande du président des États-Unis, et d'effectuer des opérations militaires au niveau de l'État ou tout autre service légal demandé par le gouverneur de Porto Rico. La Garde nationale répond au gouverneur de Porto Rico, qui sert de commandant en chef et donne des ordres avec l'adjudant général de Porto Rico agissant comme intermédiaire, et sa mission locale est de répondre comme demandé dans les tâches militaires ou civiles. À l'étranger, sa fonction principale est de former une réserve capable de fournir du personnel supplémentaire dans un scénario de guerre.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Histoire militaire de Porto Rico

Bibliographie

Liens externes
 Bibliography of Puerto Rico Army National Guard History compiled by the United States Army Center of Military History
 Puerto Rico Guard Homepage

Garde nationale des États-Unis
Histoire de Porto Rico

Garde nationale de Porto Rico


Proba de patinaj viteză pe pistă scurtă, 500 m feminin de la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 de la Pyeongchang, Coreea de Sud a avut loc pe 10 și 13 februarie 2018 la Gangneung Ice Arena.

Program
Orele sunt orele Coreei de Sud (ora României + 7 ore).

Calificări
Proba a avut loc pe 10 februarie și a început la ora 19:00.
 C – calificat pentru sferturi de finală
 PEN – penalizare

Runda eliminatorie

Sferturi de finală
Proba a avut loc pe 13 februarie.
 C – calificată pentru semifinale
 PEN – penalizare

Semifinale
 CA – calificată pentru Finala A
 CB – calificată pentru Finala B
 AV – avansează
 PEN – penalizare

Finala
Finala B nu s-a mai desfășurat întrucât Sofia Prosvirnova (locul 5 la general) a fost singura sportivă care s-a calificat pentru Finala B.

Referințe

Patinaj viteză pe pistă scurtă la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018

Patinaj viteză pe pistă scurtă la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018 – 500 m (feminin)


Hurtcore, uma possível junção do termo "hardcore", que pode estar relacionado a um tipo de pornografia extrema, e da palavra "hurt", que significa "dor" ou "machucar", é o nome dado a uma categoria particularmente extrema de pornografia infantil, geralmente envolvendo violência extrema, humilhação, danos corporais e abuso sexual infantil. A maioria dos pedófilos sentem repulsa por esse gênero de pornografia. Eileen Ormsby, escritora australiana e autora de The Darkest Web, descreveu o hurtcore como "um fetiche para pessoas que se excitam por infligir dor, ou mesmo torturar, outra pessoa que não é um participante voluntário". Uma motivação adicional para o agressor, além de sua posição de poder sobre sua(s) vítima(s), pode ser a reação dela(s) ao abuso físico, como chorar ou gritar de dor. Essa reação pode estimular ainda mais a excitação do agressor.

Alguns fóruns da dark web são dedicados à discussão e ao compartilhamento de imagens e vídeos de hurtcore. Em 2013, "Hurt2theCore" foi o fórum de hurtcore mais conhecido da dark web, contendo milhares de usuários, e algumas centenas deles compartilhavam seu próprio material ilegal de hurtcore O site era gerenciado por Matthew Graham, que se tornou conhecido como o "Rei do Hurtcore" e "um dos maiores distribuidores de pornografia infantil e hurtcore do mundo". Ele foi condenado, inicialmente, a 32 anos de prisão por 137 acusações, em 2017, mas sua pena diminuiu para 25 anos, em 2018, graças a ação de seu advogado e a aprovação dos juízes.

O caso de Matthew Falder foi o primeiro processo penal bem sucedido da National Crime Agency, uma instituição contra crimes locais e internacionais do Reino Unido.

 'Lux' e os crimes de pornografia infantil horríveis demais para serem impressosno The Age

Estupro
Crime violento
Tortura
Fetiches sexuais
Abuso infantil
Dark web
Violência
Pedofilia
Pornografia

Hurtcore


Marlon David Jackson, Michael Jackson'ın kardeşi ve Jacksons 5 üyesi Amerikalı şarkıcı.

Marlon'un ikiz kardeşi Brandon, doğumdan 24 saat sonra ölmüştür.

Babası Joseph Jackson, annesi Katherine Esther Jackson'dır. Üç çocuğu vardır: Valencia, Britney ve Marlon Jackson Jr. Marlon Jackson Jackson ailesinin altıncı çocuğu ve The Jackson 5 grubunun eski bir üyesidir. 1980'lerin ortalarında gruptan ayrıldıktan sonra, Marlon ilk albümü Baby Tonight ile orta düzeyde bir başarı elde etti. Sonrasında Kaliforniya'da bir emlakçı olarak çalıştı.

Filmleri
 Nell
 Student Confidential
 We Are the World

1957 doğumlular
Jackson ailesi
The Jackson 5 üyeleri
Amerikalı müzik yapımcıları
Amerikalı erkek pop şarkıcıları
Afrikalı Amerikalı müzisyenler
Yaşayan insanlar
Indiana doğumlu müzisyenler
Amerikalı soul şarkıcıları
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
Afrikalı Amerikalı erkek şarkıcılar

Marlon Jackson


Metis kelimesinin Sanskritçe "mati", "ma" kökünden geldiği düşünülmektedir. Yunan mitolojisinde, Okeanos ile Tethys'in kızı, Hikmet tanrıçasıdır. Metis, tanrıların başı olan Zeus'un ilk karısı ve akıl tanrıçası Athena'nın annesi olarak anılır. Zeus babası Kronos'u kusturtmak ve kardeşlerini kurtarmak için Metis'ten yardım almıştır. Metis'in hazırladığı çok tatlı ve mide bulandırıcı bir içkiyi Kronos'a vermiştir. Ayrıca Zeus karısının hamile olduğunu öğrenince, kendi tahtını sarsabilecek, kendisinden güçlü bir çocuk doğacağı korkusuyla Metis'i yutar. Bunun sonucunda Metis Zeus'a ömrü boyunca iyi ve kötü hakkında bilgi verir. Zeus tarafından yutulduğu sırada  Metis hamile olduğu için daha sonra  akıl ve sanatın tanrıçası Athena, Zeus'un başından zırhıyla çıkar.

Metis, ilahi bilginin ve kutsal aklın, yani "hikmet"in tasviri, vücut bulmuş halidir. Hikmetin sembolü olan "su", Metis'in de başlıca sembolüdür.

Kaynakça
 Encyclopedia Mythica, Metis maddesi
 "Metis"  The Oxford Companion to World mythology. David Leeming. Oxford University Press, 2004. Oxford Reference Online.

Yunan tanrıçaları
Okeanidler
Titanlar
Nemfler
Hikmet tanrıçaları
Zeus
Athena
Merkür ilahları
Ana tanrıçalar
Mitolojik tecavüz kurbanları
Yunan mitolojisinde kişiselleştirmeler

Metis (mitoloji)


My rainy Days (jap. Tenshi no koi) ist ein japanisches Drama von Regisseur Yuri Kanchiku. Der Film basiert auf dem gleichnamigen Handyroman My rainy Days. Nozomi Sasaki und Shosuke Tanihara spielen darin die Hauptrollen. Der Film war Sasakis Kinodebüt.

Geschichte
Der Film handelt von der siebzehnjährigen Studentin Rio Ozawa. Wegen ihrer traumatischen Vergangenheit kümmert sie sich um nichts mehr und ist nur noch an Geld interessiert. Deshalb arbeitet sie mehr oder weniger als Prostituierte.

Als sie durch ein Missgeschick ihres Photographs auf den 35-jährigen Lehrer Kouki Ozawa trifft, verliebt sie sich in ihn und verändert sich. Sie verfolgt Kouki und fragt ihn nach einem Date. Kouki ist dadurch zunächst verwirrt und lehnt aus einem bestimmten Grund ab. Jedoch gibt Rio nicht auf, nimmt sogar Nachhilfe bei ihm und schlägt ihm einen Deal vor. Sollte sie in ihrer Geschichtsklausur alle Punkte erreichen, bekommt sie ein Date mit ihm. Obwohl sie nur 99 von 100 Punkten erreicht, trifft sich Kouki mit ihr.

Rio verbringt eine Nacht mit ihm, ehe er auf eine neue Schule wechselt. Da Rio dies nicht wusste, helfen ihr ihre Freundinnen es herauszufinden. Als die beiden sich schließlich treffen, macht er ihr klar, dass sie nicht zusammengehören, obwohl er den wirklichen Grund verschweigt. Als er dann kurz nach Rios Abreise kollabiert, rettet sie ihm das Leben und fährt ihn ins Krankenhaus. Rio gibt sich als seine Verwandte aus, um den Grund für den Zusammenbruch zu erfahren. Kouki hat schon vor einigen Jahren einen Hirntumor erlitten, der nur schwer heilbar scheint. Als beide dies besprechen, gesteht auch Kouki ihr seine Liebe.
Der einzige Weg für eine Heilung sei eine Operation, die Gedächtnisverlust verursachen kann. Obwohl Kouki es nicht will, überredet Rio ihn zur Operation.

Nach seiner Operation treffen die beiden sich am Bahnhof nach Tokio. Zunächst scheint Kouki Rio nicht zu erkennen. Dann erkennt er, wie sehr sie verletzt ist, und umarmt sie. Ob er sich an sie erinnert, bleibt jedoch offen.

Kritiken
Laut japanischer Medien spielte der Film über US$ 1,090,202 in vier Ländern ein. Damit zählt der Film als Erfolg, sodass er später auch noch als Blu-Ray erschienen ist.

Der Film bekam übereinstimmend gute Kritiken. Nihon Review gab ihm 7/10 Punkte, AsiamovieWeb 6/8 Punkten. Fazit von Asiamovieweb:

Soundtrack
 "I'm the One (Prologue)"  	indigo blue	3:03
 "Blue Souls"  	indigo blue	1:22
 "I'm the One"  	indigo blue	3:13
 "Humming Angel"  	indigo blue	2:22
 "My Rainy Days"  	Zentaro Watanabe	3:00
 "Gone Away"  	indigo blue	2:03
 "Wish part2"  	Zentaro Watanabe	1:53
 "Walking in the Sun"  	indigo blue	1:14
 "Green Fields"  	indigo blue	2:02
 "Popping Candy"  	indigo blue	1:32
 "All I feel"  	indigo blue	1:19
 "Cold Wind"  	indigo blue	2:38
 "Believe In"  	Zentaro Watanabe	1:47
 "Innocent"  	Zentaro Watanabe	2:09
 "Allure"  	indigo blue	2:33
 "海辺で"  	indigo blue	2:29
 "She Doesn't Know"  	indigo blue	1:46
 "Memories"  	Zentaro Watanabe	3:35
 "Wish"  	Zentaro Watanabe	4:47
 "Far away"  	Zentaro Watanabe	2:32
 "Waltz"  	Love Psychedelico

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2009
Japanischer Film
Filmdrama
Literaturverfilmung

My Rainy Days


Susret hrvatskih misionara i misionarki je godišnji susret misionara Katoličke Crkve u Hrvata. Svake se godina održava nekoliko dana u župama biskupije domaćina. Misionari i misionarke pristižu iz cijeloga svijeta. U radnom dijelu susreta dijele iskustva, radosti i poteškoće svoga služenja potrebitima. Do danas su na susretima sudjelovali misionari i misionarke, najviše iz Afrike, iz Gane, Tanzanije, Ruande, Nigerije, Haitija, Benina, DR Konga, Zambije, Madagaskara i Ugande, te drugih kontinenata, Brazila, Čilea, Rusije, Ekvadora, Perua, Bolivije, Solomonskih otoka i dr. Misionari svjedoče o svojem djelovanju i pronošenju evanđelja među one kojI Isusa ne poznaju kao i o brojnim projektima s kojima ljudima omogućuju sigurniju egzistenciju i budućnost. Ljetni susret misionara je blagoslov i izvanredna prigoda za sve vjernike i njihove pastire obnoviti misijski žar u životu župnih zajednica.

Vidi
 Slobodan Štambuk, bivši hvarsko-bračko-viški biskup i predsjednik Vijeća za misije HBK
 Antun Štefan, nacionalni ravnatelj Papinskih misijskih djela u Hrvatskoj
 Luka Tunjić, nacionalni ravnatelj Papinskih misijskih djela u BiH

Izvori

Katoličanstvo u Hrvatskoj
Katoličanstvo u Bosni i Hercegovini
Katoličko misionarstvo

Susret hrvatskih misionara i misionarki


بلدية كوينتانار دي لا سايرا , هي إحدى بلديات مقاطعة برغش, التي تقع في منطقة قشتالة وليون, والتي تقع في شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 1.944 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة برغش
بلديات برغش

كوينتانار دي لا سايرا


Der Otto-Breicha-Preis für Fotokunst wird vom Museum der Moderne Salzburg alle zwei Jahre vergeben.

Der Preis wurde 1983 als Rupertinum-Fotopreis mit Otto Breicha als Direktor des im selben Jahr gegründeten Rupertinum ins Leben gerufen. Bis 2001 wurde er alle zwei Jahre vergeben. Seit 2007 wird der Preis nach Otto Breicha benannt und wieder zweijährlich vergeben. Er ist bis 2017 durch die Dotierung mit 5.000 Euro der Familie Breicha gesichert. Der Preis wird jeweils einem österreichischen oder in Österreich lebenden Fotografen und Fotokünstler für dessen bisheriges Werk verliehen.

Preisträger

Weblinks

Einzelnachweise

Kulturpreis (Österreich)
Fotopreis
Kultur (Salzburg)
Erstverleihung 1983
Breicha, Otto

Otto-Breicha-Preis


L'édition masculine 2022 du tournoi de tennis du Maroc se déroule du 4 au  à Marrakech, sur terre battue en extérieur. Elle appartient à la catégorie ATP 250.

Faits marquants

Forfaits
On note les forfaits de l'Allemand Jan-Lennard Struff, de l'Argentin Sebastián Báez, de l'Australien Alexei Popyrin, d'Ilya Ivashka, des Français Benjamin Bonzi, Benoît Paire et Arthur Rinderknech, de l'Espagnol Pedro Martínez, de l'Italien Fabio Fognini et du Kazakh Alexander Bublik. Ils sont respectivement remplacés par João Sousa, Richard Gasquet, Bernabé Zapata Miralles, Carlos Taberner, Henri Laaksonen, Yannick Hanfmann, Hugo Dellien, Marco Cecchinato, Stefano Travaglia et Kamil Majchrzak.

Lauréats
Le Belge David Goffin remporte le tournoi en battant en finale Alex Molčan. Il s'agit du  titre ATP de sa carrière en simple.

En double, Rafael Matos et David Vega Hernández décrochent leur  titre ensemble en s'imposant en finale face à Andrea Vavassori et Jan Zieliński. Il s'agit de leur  et  titre respectif dans la discipline.

Primes et points

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis du Maroc (WTA 2022)
 Tournoi de tennis du Maroc
 Saison 2022 de l'ATP

Liens externes
  Site officiel du tournoi

ATP 2022
Tennis masculin en 2022
Sport au Maroc en 2022
Tennis en avril 2022

Tournoi de tennis du Maroc (ATP 2022)


Jeff Parker (* 4. April 1967 in Bridgeport, Connecticut) ist ein Gitarrist im Bereich des Modern Creative, improvisierter Musik und des Post-Rock.

Wirken
Parker ist seit seiner Jugend Gitarrist und studierte am Berklee College of Music. Nach Ende der Ausbildung zog er 1991 nach Chicago. Dort wurde er Mitglied der Association for the Advancement of Creative Musicians (AACM). Er arbeitete mit Ernest Dawkins, Ted Sirota und Pat Mallinger. Gemeinsam mit Rob Mazurek war er in den folgenden Jahren Gründer der Elektro-Jazz-Fusion-Band Isotope 217 und des Chicago Underground Orchestra. Er schloss sich der Post-Rock-Band Tortoise an (TNT, 1998). Weiterhin arbeitete er mit Jeb Bishop, Ken Vandermark und Scott Amendola. 1998 wählte ihn der Kritikerpoll des Down Beat zum Talent Deserving Wider Recognition.

Von da an arbeitete Parker einerseits mit Musikern von Bill Callahans Band Smog, andererseits mit Fred Anderson. Er gründete weitere Ensembles wie das Aesop Quartett, Tricolor und Vega. 2003 legte er sein Debütalbum Like-coping (Delmark) vor, das er mit dem Bassisten Chris Lopes und dem Schlagzeuger Chad Taylor einspielte. Gemeinsam mit Kevin Drumm und Michael Zerang entstand das Improvisationsalbum, Out Trios, Vol. 2 für Atavistic Records. 2004 folgte das Soloalbum The Relatives. Auch arbeitete er mit Mazurek im Exploding Star Orchestra sowie mit Harris Eisenstadt (The Soul and Gone, 2004), Nicole Mitchell, Mike Reed (About Us, 2009) und Matana Roberts. Seine nächste Aufnahme als Leader veröffentlichte er mit seinem Trio 2011 bei Delmark, Bright Light in Winter.

Nachdem Parker 2013 nach Los Angeles zog, nahm er mit Mazurek das Album Some Jellyfish Live Forever auf. RogueArt veröffentlichte 2015 auch das Debütalbum der Hip-Hop/Jazz-Band Illtet: Auf Gain arbeitete er mit Mike Ladd, High Priest (Antipop Consortium) und Tyshawn Sorey. Auf Parkers Album The New Breed (2016) kam zu einer Orientierung an traditionellem Rhythm and Blues und Soul ein deutlicher Hip-Hop-Einfluss und die Verwendung von Sampling-Techniken hinzu. Später im Jahr veröffentlichte Parker die Solo-LP Slight Freedom auf dem Label Eremite.

2018 schloss er sich für Ran Do mit dem Saxophonisten Kjetil Møster, dem Bassisten Joshua Abrams und dem Schlagzeuger John Herndon zusammen. Später im selben Jahr erschien das Quintett The Diagonal Filter. Auch trug er zu Makaya McCravens Alben In the Moment (2015), Universal Beings (2018), Deciphering the Message (2021) und In These Times (2022) bei. 2020 veröffentlichte Parker seine Suite for Max Brown mit seiner Gruppe New Breed, in der er nun in wechselnden Besetzungen spielte. Mit dem Chicago Underground Quartet erschien das Album Good Days; mit dem Duo Anteloper aus  Jaimie Branch und Jason Nazary arbeitete er als Produzent des Albums Pink Dolphins (2022).

Diskographische Hinweise
 Aesop Quartet: Fables for a New Millennium (8th Harmonic Breakdown, 1999, mit Ernest Dawkins, Rollo Radford, Hamid Drake)
 Ted Sirota's Soul Rebels: Propaganda (Naim, 1999)
 Jeff Parker, Bernard Santacruz, Michael Zerang: Vega (Futura Marge, 2001)
 Like-Coping (Delmark Records, 2003)
 Song Songs Song (mit Scott Fields) (Delmark, 2004)
 The Relatives (Thrill Jockey, 2005)
 Fred Anderson & Hamid Drake: From the River to the Ocean (Thrill Jockey, 2007)
 Jeff Parker / Rob Mazurek: Some Jelly Fish Live Forever (RogueArt, 2016)
 The New Breed (International Anthem, 2016, mit Josh Johnson, Paul Bryan, Jamire Williams, Jay Bellerose, Ruby Parker)
 Joshua Abrams / John Herndon / Kjetil Møster / Jeff Parker: Ran Do (Clean Feed Records, 2018)
 The Diagonal: Filter (Not Two Records 2019), mit Jeb Bishop, Pandelis Karayorgis, Nate McBride, Luther Gray
 Jeff Parker & The New Breed: Suite for Max Brown (International Anthem, 2020, mit Josh Johnson, Paul Bryan, Jamire Williams bzw. Makaya McCraven bzw. Jay Bellerose sowie Rob Mazurek bzw. Nate Walcott, Ruby Parker)
 Joshua Abrams: Cloud Script (2020)
 Chicago Underground Quartet: Good Days (Astral Spirits 2020, mit Rob Mazurek, Josh Johnson, Chad Taylor)
 Forfolks (International Anthem, 2021)
 Eastside Romp (2022)
 Mondays at the Enfield Tennis Academy (2022)
 Rob Mazurek / Exploding Star Orchestra: Lightning Dreamers (2023)
 Daniel Villarreal: Lados B (International Anthem, 2023)

Literatur
Fabian Holt: Jeff Parker and the Chicago Jazz Scene. In: Derselbe: Genre in Popular Music. Chicago and London: University of Chicago Press, 2007; ISBN 978-0-226-35039-4

Weblinks

 Webpräsenz
 Interview (2020)

Einzelnachweise

Progressive-Rock-Musiker
Jazz-Gitarrist
Improvisationsmusiker
US-Amerikaner
Geboren 1967
Mann

Jeff Parker (Musiker)


Tamara Łempicka (fædd Tamara Rozalia Gurwik-Górska; 16. maí 1898-18. mars 1980), betur þekkt sem Tamara de Lempicka, var pólskur listmálari sem starfaði í Frakklandi og Bandaríkjunum. Hún er þekktust fyrir fágaðar Art Deco-myndir af aðalsfólki og auðkýfingum og fyrir mjög stílfærðar nektarmyndir.

Lempicka fæddist í Varsjá og flutti stuttlega til Sankti Pétursborgar þar sem hún giftist þekktum pólskum lögfræðingi. Síðar ferðaðist hún til Parísar. Hún lærði myndlist hjá Maurice Denis og André Lhote. Stíll hennar var blanda af fáguðum kúbisma og nýklassískum stíl, og var innblásinn af verkum Jean-Dominique Ingres. Hún var virkur þátttakandi í lista- og félagslífi Parísar á millistríðsárunum. Árið 1928 varð hún ástkona Raouls Kuffners baróns, auðugs listasafnara og aðalsmanns frá Austurríki-Ungverjalandi. Eftir að kona hans dó 1933 giftust þau Lempicka árið 1934. Eftir það varð hún þekkt í blöðum sem "barónessan með pensilinn".

Þegar síðari heimsstyrjöldin braust út árið 1939 fluttu hún og eiginmaður hennar til Bandaríkjanna. Þar málaði hún portrettmyndir og kyrralífsmyndir og nokkur abstrakt málverk á sjötta áratugnum. Verk hennar duttu úr tísku eftir seinni heimsstyrjöldina en hún átti endurkomu seint á sjötta áratugnum með enduruppgötvun Art Deco. Hún flutti til Mexíkó 1974, þar sem hún lést árið 1980. Að beiðni hennar var ösku hennar dreift í eldfjallinu Popocatépetl.

Tilvísanir

Pólskir myndlistarmenn

Tamara de Lempicka


Winx Saga: Sudbina (engleski: Fate: The Winx Saga) je tinejdžerska dramska i fantastična serija koja se temelji na animiranoj seriji Winx Club. Serija je dostupna na Netflixu od 22. siječnja 2021. godine.

Netflix je 1. studenoga 2022. otkazao seriju nakon dvije sezone.

Pozadina i produkcija
Winx Club je talijansko-američka animirana serija koja se prikazuje od 2004. godine te prati život šest vila iz Alfije koje se bore protiv zla. Serija je tokom svog dugogodišnjem emitiranja stekla svjetsku slavu te se prikazivala u više od 150 zemalja diljem svijeta. Kreator animirane serije Iginio Straffi još od 2011. godine najavljuje kako je produkcija igrane serije u planu. Winx saga: Sudbina je bila službeno najavljena 17. rujna 2019. kada je bilo potvrđeno da će serija, koja će se sastojati od šest epizoda, izaći na Netflixu. Istoga dana bila je objavljen i glavna glumačka postava te je bilo otkriveno da će serija biti namijenjena za tinejdžere i odrasle te imati mračniji, ozbiljniji i odrasliji ton od animirane serije. Kreator i producent igrane serije je Brian Young, koji je također radio na seriji Vampirski dnevnici. Serija se snimala u Irskoj,a režirale su ju Lisa James Larsson i Hannah Quinn. Trailer za seriju je izašao u prosincu 2020. godine.

Radnja
Skupina vila uči kako ovladati svojim čarobnim moćima dok se nose s romansama, rivalstvima i čudovištima koja im prijete.

Glumci
Glumačka postava serije bila je objavljena 17. rujna 2019. godine.
 Abigail Cowen kao Bloom
 Danny Griffin kao Sky
 Hannah van der Westhuysen kao Stella
 Elisha Applebaum kao Musa
 Freddie Thorp kao Riven
 Precious Mustapha kao Aisha
 Sadie Soverall kao Beatrix
 Eliot Salt kao Terra
 Theo Graham kao Dane
 Jacob Dudman kao Sam
 Robert James-Collier kao Silva

Popis epizoda
Winx saga za sada ima dvije sezone s ukupno trinaest epizoda u trajanju od 50 do 60 minuta. Serija je dostupna na Netflixu s prijevodom i naslovima epizoda na hrvatskom jeziku.

Prva sezona (2021.)

Druga sezona (2022.)

Izvori

Američke serije
Winx Club
Televizijske serije u Netflixovoj produkciji
Televizijske serije koje su počele 2021.
Televizijske serije koje su završile 2022.

Winx saga: Sudbina


El distrito fitogeográfico del caldén es una de las secciones en que se divide la provincia fitogeográfica del espinal, dentro del dominio fitogeográfico chaqueño. Se ubica en el sector central de la Argentina.

Distribución

Se distribuye exclusivamente en varias provincias del centro de la Argentina, formando un arco desde el extremo sudoeste de Córdoba, y sectores del centro y sur de San Luis, pasando por La Pampa en su sector central, ingresa marginalmente en el borde este de Mendoza, y finalmente penetra en el sudoeste del interior de la Provincia de Buenos Aires, llegando hasta las costas del mar Argentino a la altura de Bahía Blanca.

Denominaciones

Debe su nombre a la denominación popular de la especie dominante en estos bosques: el caldén. Otras antiguas denominaciones han quedado en desuso, como: «Bosque Pampeano», y «Monte Central».

Suelos

Se asienta sobre relives suaves y de baja altitud, desde el nivel del mar hasta unos 500  Sus suelos son franco-arenosos, areno-limosos, o areno-arcillosos, con una correcta aptitud agrícola o ganadera. En muchos sectores se presentan médanos muy dinámicos, siendo estos terrenos los de menor aptitud agropecuaria.

Clima

El clima presenta características semi áridas. Las temperaturas medias anuales rondan los 16,5 °C en el norte y 14 °C en el sur. En toda esta subregión, por efectos de la continentalidad, las heladas invernales son significativas, aunque en su sector norte estas son algo más suaves.

Las precipitaciones decrecen desde el NE hacia el SO, con un rango anual entre 600 a 450 mm, con poca diferenciación estacional. No en todos los años se producen nevadas, pero estas se presentan con más frecuencia en el sector sudoeste del distrito; el granizo es habitual, y suele ocasionar daños en la vegetación.

Los vientos predominantes son los del cuadrante sudoeste, llamado localmente «pampero», con vientos fríos y secos; y los del cuadrante norte, que se caracterizan por ser cálidos y húmedos. Menos frecuentes son los del cuadrante sudeste, llamado localmente «sudestada», con vientos suaves y húmedos; y los del cuadrante oeste, llamado localmente «viento Zonda», con efectos muy desecantes y dañinos para la vegetación.

Estructura vegetal

La vegetación se presenta en su estado clímax como un alto bosque de características xerófilas y caducifolias, dominano por elementos espinosos o de hojas muy pequeñas, de unos 15 a 20 metros de altura, y con árboles con diámetros mayores a un metro. Este estado es ya raro de encontrar por el daño que sufrió el distrito desde la época de la conquista a causa de incendios, tala, y avance de la frontera agropecuaria. En los bosques que se han mantenido en pie se presenta como una foresta abierta, de uno o raro dos estratos arbóreos de diez metros de altura o aún menos, con un estrato arbustivo, y otro herbáceo. Alternan con los bosques, estepas arbustivas, y graminosas.

Los especies arbóreas del género Prosopis son los componentes más importantes de este sistema boscoso, junto con otras especies de raigambre chaqueña. Los árboles son de porte más bajo y distribución más esparcida que en el Chaco árido, teniendo a su vez sus bosques una menor diversidad específica por lo que a este distrito se lo suele comparar con un «Chaco árido empobrecido» aunque con algunos elementos endémicos e importantes aportes de la provincia fitogeográfica del Monte.

Especies vegetales características

Los especies arbóreas del género de los algarrobos son las delineadoras del paisaje forestal, destacando una especie endémica de este distrito: el caldén, junto con el algarrobo dulce. A ellos acompañan, en menor número, otros árboles de gran porte: el quebracho blanco y el algarrobo negro. Otras especies arbóreas de porte medio suelen hecerse presentes, destacándose el chañar, el sombra de toro, el tala común, el espinillo, el molle incienso, la congorosa, y la pata.

Entre los arbustos más frecuentes encontramos: el palo azul, el jume (ambos suelen formar densos matorrales monoespecíficos en bajos salinos), el piquillín, el atamisqui, el alpataco, el manca caballo, el cedrón, la tramontana, otra tramontana, el llaollín, el poleo, la pichana, la jarilla, el pájaro bobo, el atamisque, varios Solanum, diversas especies de chilcas y cactáceas, donde destacan algunas especies de opuntias, y el cardoncito.

Sobre las ramas de los árboles penden enredaderas, y algunas lianas, como la pasionaria y la barba de viejo.

Algunas especies epifitas medran entre las ramas tapizadas de líquenes, entre ellas varias especies de claveles del aire.

En las abras y en el sotobosque abundan estepas con diversas especies de gramíneas, destacando las flechillas, junquillos  y las cola de zorro. En los bajos salobres domina una alta juncácea semihigrófila: el hunco.

Conservación

Por causa del avance de la frontera agropecuaria, son escasos los parches de bosque que han logrado mantenerse en pie con la formación en estado clímax. Incentivadas por una estrategia económica nacional que toma como base de la renta del país a los dividendos aportados por las exportaciones de sus materias primas, las plantaciones de maní, sorgo, maíz, trigo, y en especial soja produjeron durante todo el  y en el  la reducción de la geonemia de este distrito, exclusivo de la Argentina.

Véase también
 Distrito fitogeográfico del algarrobo
 Distrito fitogeográfico del ñandubay

Referencias

Fitogeografía de Argentina

Distrito fitogeográfico del caldén


Die Hornmühle ist ein Ortsteil der in den Markt Titting eingemeindeten Gemeinde Kesselberg im oberbayerischen Landkreis Eichstätt in Bayern.

Geografische Lage
Die Hornmühle, eine Einöde, liegt in der südlichen Frankenalb im Anlautertal links der Anlauter zwischen dem Tittinger Ortsteil Bürg im Norden und Titting im Südosten.

Geschichte
1473 erwarb der Bischof von Eichstätt unter anderem die Hornmühle durch Tausch von der Deutschordenskommende Ellingen und unterstellte sie dem Vogtamt Raitenbuch. Im Salbuch von 1548 des kurz zuvor installierten  fürstbischöflich-eichstättischen Amtes Titting-Bechthal wird eine "Gemain" beschrieben, gebildet aus den drei Weilern Ober-, Mittel- und Unterkesselberg, wobei zu Unterkesselberg drei Mühlen gehörten, nämlich die Tafer-, Horn- und Aichmühle. Hochgerichtlich unterstand diese Gemeinde dem seit 1544 eichstättischen Halsgericht Titting(-Raitenbuch). Der Pfleger bzw. Vogt zu Titting übte über die Weiler und ihre Mühlen die Dorf- und Gemeindeherrschaft aus. Vogtbar war die Hornmühle dem Domkapitel Eichstätt als Grundherrn und gehörte deshalb zur Ehehaft Wachenzell. Kirchlich gehörte die domkapitlische Untertanenfamilie auf der Hornmühle zur Pfarrei Titting.

Im 17. und 18. Jahrhundert saß die Müllerfamilie Sammiller/Sammüller auf der Mühle. 1718 wurde die Mühle neu gebaut. 1816 erwarb sie Xaver Betz. Ab 1896 besaß die Familie Kürzinger das Anwesen.

Nach der Säkularisation des Hochstifts Eichstätt infolge des Reichsdeputationshauptschlusses kam die Hornmühle als Teil der Gemeinde Kesselberg 1802 an das Großherzogtum Toscana und 1806 an das Königreich Bayern. Dort gehörte die Gemeinde ab 1808 zum Steuerdistrikt Titting und ab 1811 zur Ruralgemeinde Titting im Landgericht Raitenbuch (ab 1812 nach Greding verlegt). 1818 wurde Kesselberg mit Bürg und mit seinem Mühlen eine selbständige politische Gemeinde, die ab 1862 zum Bezirksamt Beilngries und ab 1879 zum Bezirksamt (später Landkreis) Hilpoltstein gehörte.

Am 1. Juli 1971 wurde Kesselberg mit seinen Mühlen und mit Bürg in den Markt Titting eingegliedert und kam mit ihm am 1. Juli 1972 zum vergrößerten oberbayerischen Landkreis Eichstätt.

Der Mühlenbetrieb wurde aufgegeben, so dass die Mühle heute nur noch ein landwirtschaftliches Anwesen ist. Außerdem wird ein Holzhandel betrieben.

Einwohnerzahlen
 1823: 6 Einwohner, Einöde mit 1 Anwesen
 1950: 13 Einwohner, Einöde mit 1 Anwesen
 1961: 7 Einwohner, 1 Wohngebäude
 1987: 6 Einwohner

Verkehr
An der Hornmühle führt die Kreisstraße EI 41 vorbei, die nördlich der Mühle die Anlauter überquert. Bei der Mühle zweigt nach Norden eine Straße ab, die auf die Albhochfläche führt und dort in Wirtschaftswege übergeht.

Literatur
 Gerhard Hirschmann (Bearb.): Historischer Atlas von Bayern. Teil Franken, Reihe, I Heft 6: Eichstätt. Beilngries – Eichstätt – Greding. München: Kommission für Bayer. Landesgeschichte 1959. Digitalisat.
 Titting. Beiträge zur Natur- und Kulturgeschichte des mittleren Anlautertals. Kipfenberg: Hercynia 1999.

Weblinks

Einzelnachweise

Ortsteil von Titting
Ort im Landkreis Eichstätt
Wassermühle im Landkreis Eichstätt
Mühle in Europa
Einzelsiedlung
Bauwerk in Titting

Hornmühle (Titting)


Maria Goeppert-Mayer (Katowice, Poljska, 28. lipnja 1906. – San Diego, Kalifornija, SAD, 20. veljače 1972.), američka fizičarka njemačkoga podrijetla. Diplomirala i doktorirala (1930.) na Sveučilištu u Göttingenu. Radila u laboratorijima u Baltimoreu, New Yorku, Chicagu, San Diegu. U Projektu Manhattan radila je na razdvajanju izotopa. Razvila je matematički model slojevite strukture ljusaka u atomskoj jezgri te uvjete stabilnosti jezgre prema broju nukleona (1950.). Objasnila je zašto su jezgre koje sadrže određeni magični broj (2, 8, 20, 28, 50, 82, 126) nukleona iznimno stabilne. Pridonijela je razvoju kvantne elektrodinamike i spektroskopije. Bila je članica Nacionalne akademije znanosti SAD-a (od 1956.). Za otkriće nuklearne ljuskaste strukture s H. D. Jensenom i E. P. Wignerom podijelila Nobelovu nagradu za fiziku 1963. Po njoj je nazvan krater na Veneri (Goeppert-Mayer (krater)). Druga je žena koja je primila Nobelovu nagradu, nakon Marie Curie.

Diplomirala je na Sveučilištu u Göttingenu, a pisala je doktorsku disertaciju na temu moguće dvofotonske apsorpcije na atomu. Razvojem lasera omogućena je provjera valjanosti njene teze. Jedinica za presjek dvofotonske apsorpcije nazvana je Goeppert Mayer (GM). Udala se za kemičara Josepha Edwarda Mayera i 1930. emigrirala u SAD.

Model ljusaka

Model ljusaka opisuje jezgru atoma kao da je izgrađena od međusobno neovisnih ljusaka protona i neutrona djelomično analognih ljuskama koje opisuju raspored elektrona u atomu. Razvila ga je M. Goeppert-Mayer (1949.). Stabilnost jezgre ovisi o broju nukleona, a najstabilnije su jezgre punih ljusaka koje imaju magični broj protona i neutrona. One su i sferno simetrične. Nuklearna deformacija u modelu ljusaka je odstupanje jezgre od sferične ili osne simetrije; povezana je s kolektivnim gibanjima nukleona. Ona dovodi do pobuđenja valentnih nukleona, ali i do dinamičkih deformacija (vibracija) te statičkih deformacija (rotacija). Za razvoj modela deformiranih jezgri zaslužni su G. Alaga te A. N. Bohr, B. R. Mottelson i J. Rainwater.

Magični broj

Magični broj je broj nukleona (protona i neutrona) u atomskoj jezgri koji atomsku jezgru čini vrlo stabilnom: 2, 8, 20, 28, 50, 82 i 126. Uklanjanje ili pobuđivanje nukleona iz takvih atomskih jezgara zahtijeva više energije nego uklanjanje ili pobuđivanje nukleona iz jezgara koje nemaju magični broj nukleona. Teorijsko objašnjenje stabilnosti dala je M. Goeppert-Mayer (1950.) u modelu nuklearne ljuskaste strukture. Prema tomu modelu ljuske atomskih jezgara koje sadrže magični broj nukleona popunjene su i zato iznimno stabilne (kao što su prema Paulijevu načelu popunjene i stabilne elektronske orbitale atoma plemenitih plinova).

Dvostruko su magične i još stabilnije jezgre kojima su brojevi i protona i neutrona magični, na primjer helij 2He4, kisik 8O16, dva izotopa kalcija 20Ca40 i 20Ca48, dva izotopa nikla 28Ni48 i 28Ni78, olovo 82Pb208.

Smatra se da je za izduženi oblik velike atomske jezgre magični broj protona 108, a magični broj neutrona 162 i da je jezgra izotopa transuranijskoga kemijskog elementa hasija 108Hs270 dvostruko magična. Njezino je vrijeme poluraspada 10 sekundi.

Izvori

Dobitnici Nobelove nagrade za fiziku
Teoretski fizičari
Njemački fizičari
Američki fizičari

Maria Goeppert-Mayer


Mosa ist eine Hofgemeinde, jetzt Ortsteil, von Unterbreizbach im Wartburgkreis in Thüringen.

Lage
Die Hofgemeinde Mosa liegt im südwestlichen Teil der Gemeinde Unterbreizbach. Die Kreisstraße 103 verbindet verkehrsmäßig den Ort mit dem Umland und der Bundesstraße 84. Die geographische Höhe des Ortes beträgt .

Geschichte
Die urkundliche Ersterwähnung der Hofgemeinde Mosa fand 1328 statt. 72 Personen leben 2012 in der Hofgemeinde. Die Flur umfasst 209 Hektar. Traditionell betrieben die Bauern Land- und Forstwirtschaft. 1975 wurden die Hofgemeinden Deicheroda, Mühlwärts, Hüttenroda und Mosa auf Beschluss des Rates des Kreises Bad Salzungen nach Sünna eingemeindet und sind seit 1996 Ortsteil der Gemeinde Unterbreizbach.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Wartburgkreis
Unterbreizbach
Ersterwähnung 1328

Mosa (Unterbreizbach)


Lista Time cu cele mai bune 100 de filme din toate timpurile (Time's All-Time 100 Movies) este o compilație a revistei TIME care cuprinde și celebrează 100 de filme "cele mai bune" lansate între 3 martie 1923 (când a fost publicată prima ediție a TIME) și începutul anului 2005 (când lista a fost compilată). Lista a fost realizată de criticii Richard Schickel și Richard Corliss și a generat o atenție deosebită, cu 7,8 milioane de cititori în prima sa săptămână.

Lista

Note

Lista Time, Filme
Liste cu cele mai bune filme
Lista, Filme


Le  est un funiculaire situé sur les pentes du mont Tsukuba, dans la préfecture d'Ibaraki au Japon. Il est exploité par la Tsukuba Kankō Railway, une filiale de la compagnie Keisei.

Description
Le funiculaire se compose d'une voie unique avec évitement central.

Histoire
Le funiculaire ouvre en octobre 1925, mais ferme en 1945 en raison de la seconde guerre mondiale. Il rouvre en 1954.

Caractéristiques

Ligne
 Longueur :
 Dénivelé :
 Pente : 35,8 %
 Écartement rails :
 Nombre de gares : 2

Liste des gares

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste de funiculaires dans le monde
 Liste des chemins de fer japonais

Lien externe

Mont Tsukuba

Funiculaire du mont Tsukuba


Sabia de jandarmi călări, model 1895 a fost o armă albă din categoria săbiilor, aflată în dotarea soldaților  Armatei României din arma jandarmeriei, în Primul Război Mondial. Săbiile au fost fabricate de firma P.D. Lüneschloss din Solingen.

Sabia avea lamă dreaptă din oțel, cu tăiș, contratăiș și șanț median. Pe muchia netăioasă a lamei, sub gardă, era gravată inscripția Gendarmerie Md 1895. Mânerul era confecționat din ebonită maronie. Garda avea o scoică la bază și o ramură posterioară curbată spre lamă. Teaca era confecționată din metal alb, având două brățări și două inele pentru prindere.

Note

Bibliografie
 Georgescu, Pion (colonel), Curs de armament portativ. Studiul armelor portative, Timișoara, 1924
 Sclia, Constantin I. (căpitan), Curs de arme portative, Litografia Școalei de Oficeri, București, 1897
 Șerbănescu, Horia Vladimir, Armamentul alb din dotarea armatei române. Partea a II-a. 1860-1916, în "Buletinul Muzeului Militar Național", nr. 6, Editura Alpha MDN, București, 2008
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989

Vezi și
 Participarea României la Primul Război Mondial
 Armamentul Armatei României în Primul Război Mondial

Armamentul de cavalerie al Armatei României din Primul Război Mondial

Sabie de jandarmi călări, model 1895


බුදු දහම බටහිරට පැතිරිම
බෞද්ධයන් හා ග්‍රීකයන්ගේ ග්‍රික - බෞද්ධ කලා නිර්මාණ හේතුවෙන් බුදුදහම පිළිබද තොරතුරැ හා කථාවස්තු බටහිරට ඉබේම පැතිරිනි. බුදුරජාණන් වහන්සේගේ ජිවිතය පිළිබදව  චැමස්කස් හි ජෝන් විසින් පරිවර්තනය කරන ලද පොතක් ක්‍රිස්තියානින් අතර බාර්ලාම් හා ජොසෆට්ගේ කථාව ලෙස ප්‍රසිද්ධියට පත් විය.

1300 වන විට ජොසෆට්ගේ කථාව කොතරම් ජනප්‍රිය වූයේ ද යත් ඔහුව ශාන්තුවරයෙකුගේ තත්ත්වයට උසස් කරන ලදි.

ඉන්පසු යුරෝපීයන් හා බෞද්ධ හමුව සිදුවන්නේ 1253 ප්‍රංශයේ ශාන්ත ලුවිස් රජතුමා රැබටක් හි විලියම් නම් පූජකවරයා මොංගෝලියානු රාජ සභාවේ රාජ්‍ය දූත මෙහෙවරකට යැවීමෙන් අනතුරැවය. මෙම හමුව වර්තමාන කසතක්ස්ථානය නම් ස්ථානයේ සිදු වූ අතර විලියම් ඔවුන් හිතුවක්කාර ක්‍රිස්තියානින් ලෙස හැදින්විය.

බුදු දහම පිළිබදව වඩාත්ම අවධානයක් යොමු වුයේ යටත් විජිත සමයේ දී බටහිර වැසියන් චීන බුදුදහම කෙරෙහි ඇති විශ්වාසය හා කලා නිර්මාණ දැකීමෙනි. මෙම සමයේ දී යුරෝපීය දර්ශන වාදය පෙරදිග ආගම් වලින් බලවත් ලෙස ආභාෂය ලැබීම 1853 දී ජලානයේ ලෝකයට විවෘත වීමෙන් අනතුරැව ජපානයේ කලාව හා සංස්කෘතිය පිළිබදව අවධානය යොමු වූ අතර ලෝකයේ පවතින ඉතාමත් දියුණු බෞද්ධ සංස්කෘතියක් අධ්‍යයනයට අවස්ථාව සැලසුනි. 20 වන සියවසේ ඇති වු අර්බුධ සමග බටහිර ජනතාව තවත් බුදුදහමට නැඹුරැ විය.

බුද්ධාගම

බුදු දහම බටහිරට පැතිරිම


Slikovnica je knjiga s ilustracijama namijenjena djeci. Sadržaj slikovnice je jednostavan i prilagođen djeci, a trebao bi se odlikovati likovno-estetskim i odgojno-obrazovnim kvalitetama. Prva slikovnica na hrvatskom jeziku, Mala obrazna Biblia, tiskana je 1854.

Djeca zapažaju slike prije govora, pa slikovnica već u najmlađem uzrastu potiče uočavanje, razmišljanje i verbalno izražavanje, razvija maštu, utječe na emocionalni razvoj i usvajanje estetskih stavova. Priča u slikovnici može biti ispričana bez riječi tj. samo ilustracijama. U nekima slikovnicama pored ilustracija ima teksta, ali je on u drugom planu, kratak je i u funkciji razumijevanja ilustracije.

Vrste slikovnica
Postoje dvije vrste slikovnica:
 one koje pružaju djeci objektivna i njima razumljiva saznanja iz područja prirode i društva i
 one koje su metaforičkoga, poetskoga karaktera i predstavljaju proizvode nesputane stvaralačke mašte u koje su umetnute poruke za najmlađe.
Pored dvodimenzionalnih postoje i trodimenzionalne slikovnice koje prelistavanjem daju različite prostorne kompozicije slika, slikovnice s raznim otvorima i preklapanjima, zvučne slikovnice i dr., koje navode djecu da porede, predviđaju, zaključuju, istražuju i sl., stvarajući atmosferu iznenađenja, što pojačava interes i potiče na igru.

Odlike dobre slikovnice
U dobroj slikovnici su harmonično objedinjeni likovno-estetski i odgojno-obrazovni kvaliteti. Njihov sadržaj je jednostavan i pristupačan djeci. Ilustracije koje sadrže ne smiju obuhvaćati mnogo podataka i detalja, već isticati bitne osobine onoga što prikazuju. Slikovnice bi trebale biti izrađene prema visokim umjetničkim i tehničkim zahtjevima, lake i dobro povezane. Za najmlađe, naročito u jaslicama, poželjne su plastificirane slikovnice koje se mogu dezinfekcirati.

Dobra slikovnica prilagođena razvojnim mogućnostima djeteta doprinosi:

 stjecanju novih spoznaja
 obogaćivanju rječnika i govornih sposobnosti
 povezivanju govornoga i pisanoga jezika
 shvaćanju slike i riječi kao simbola koji prenose poruku
 razvoju opažanja, pažnje, pamćenja, mišljenja, logičkoga zaključivanja
 bogaćenju mašte i razvoju kreativnoga mišljenja
 razvoju emocija i sposobnosti uživljavanja u različite situacije
 stvaranju želje za preradom doživljenoga kroz različite oblike izražavanja – pisanje, slikanje, oponašanje u igri uloga, pokret i pjevanje
 usvajanju moralnih vrijednosti i humanih poruka
 motivaciji za samostalno čitanje.

Često se slikovnicama nazivaju i knjige namijenjene djeci koja su tek počela čitati. To su uglavnom vrlo kratke, pojednostavljene priče ispričane jednostavnim jezikom, također ilustrirane, ali je u ovom slučaju tekst primaran, a ilustracija sekundarna. Ponekad se slikovnicama nazivaju i publikacije koje sadrže nešto više teksta, ali su istovremeno bogato ilustrirane, tako da se na svakoj stranici pored teksta nalazi i ilustracija.

Izvori

Vidi još
 Dječja književnost
 Pop-up knjiga
 Ilustracija

Knjige
Dječja književnost

Slikovnica


Hin loðna gullmoldvarpa (fræðiheiti: Chrysopalax villosus) er tegund gullmoldvarpa.

Heimildaskrá

Gullmoldvörpur

Loðna gullmoldvarpa


Robert Barton Englund (born June 6, 1947) is an American actor and director, best known for playing the supernatural serial killer Freddy Krueger in the Nightmare on Elm Street film series. Classically trained at the Royal Academy of Dramatic Art, Englund began his career as a stage actor in regional theatre, and made his film debut in Buster and Billie in 1974. After supporting roles in films in the 1970s such as Stay Hungry, A Star Is Born, and Big Wednesday, Englund had his breakthrough as the resistance fighter Willie in the miniseries V in 1983. Following his performance in the original A Nightmare on Elm Street in 1984, he became closely associated with the horror film genre, and is widely-regarded as one of its iconic actors.

Early life
Englund was born on June 6, 1947, in Glendale, California, the son of Janis (née MacDonald) and John Kent Englund, an aeronautics engineer who helped develop the Lockheed U-2 airplane. He is of part Swedish ancestry and part Scottish ancestry. Englund began studying acting at the age of twelve, accompanying a friend to a children's theater program at California State University, Northridge.

While in high school, he attended Cranbrook Theatre School (organized by the Cranbrook Educational Community) in Bloomfield Hills, Michigan. He then attended UCLA for three years, before dropping out and transferring to Michigan's Oakland University, where he trained at the Meadow Brook Theater, at the time a branch of the Royal Academy of Dramatic Art.

Englund had five successful years performing in regional theater including plays by Shakespeare and Bernard Shaw. He married for the first time in 1968 to a nurse Elizabeth Gardner. Shortly afterward, he returned to the West Coast in search of film work, and landed a supporting role in the film Buster and Billie, directed by Daniel Petrie.

Career
In 1976, Englund auditioned for the roles of Han Solo and Luke Skywalker in Star Wars. While he didn't get either part, he suggested Mark Hamill for the role of Luke. Englund appeared in the 1977 film Eaten Alive directed by Tobe Hooper. He then played Ranger in Galaxy of Terror, produced by Roger Corman, which was released in 1981. Since then, Englund has made over 100 appearances on film and television. In his early film roles, Englund was usually typecast as a nerd or a redneck, and he first gained attention in the role of Visitor technician and resistance fighter Willie in the 1983 miniseries V, as well as the 1984 sequel V: The Final Battle, and V: The Series, in which he was a regular cast member.

But after such typecasting, Englund went against type when he accepted the role of Freddy Krueger, the psychotic burn victim and child murderer in Wes Craven's hugely successful A Nightmare on Elm Street in 1984. He reprised his role as Freddy Krueger in A Nightmare on Elm Street 2: Freddy's Revenge (1985), A Nightmare on Elm Street 3: Dream Warriors (1987),  A Nightmare on Elm Street 4: The Dream Master (1988), A Nightmare on Elm Street 5: The Dream Child (1989), Freddy's Dead: The Final Nightmare (1991), Wes Craven's New Nightmare (1994) and Freddy vs. Jason (2003). His association with the genre led him to top-billed roles in The Phantom of the Opera (1989), The Mangler (1995) – another film directed by Tobe Hooper, and 2001 Maniacs (2005).

Englund is one of only four actors to portray a horror character eight consecutive times, the other three being Doug Bradley, who portrayed the Pinhead character eight times in the Hellraiser film series, Tobin Bell who played Jigsaw, and Brad Dourif who plays Chucky. Englund has said that he enjoys the role of Freddy as it gives him a break from always acting out the nice guy; indeed, many people who have worked with Englund attest to his congeniality. Makeup artists responsible for the Krueger makeup have commented that Englund was so friendly and talkative that it made the lengthy makeup application slightly more challenging.

Englund's TV appearances include starring in the short-lived series Nightmare Cafe (1992), in which he played Blackie, the mysterious proprietor of the title cafe, and reprising his role of "Freddy Krueger" in the series Freddy's Nightmares – A Nightmare on Elm Street: The Series. His guest roles include the science fiction series Babylon 5, one episode of the show MacGyver as Tim Wexler, Masters of Horror, MadTV, Sliders, and Knight Rider, where he appeared as a phantom haunting a film studio, and Walking Tall: The Series as well as a guest star spot on the hit TV show Walker, Texas Ranger.

His work in voice-over animation includes magician Felix Faust in Justice League, The Riddler on The Batman, The Vulture on The Spectacular Spider-Man, and as Dormammu on The Super Hero Squad Show. On the TV witch drama Charmed (Episode: "Size Matters"), he appeared as a demon who used the services of a lackey to lure people into a decrepit household (where he lived in the walls) and shrank them down to action figure size. He also appeared on an episode of Married... with Children as The Devil. Another appearance was in a 2010 season episode of the television spy send-up Chuck, as a scientist who created a fear-inducing nerve toxin, a similar character to the Scarecrow, one of Batman's enemies in the DC Comics (A character he later portrayed in the video game Injustice 2).

Englund performed as host of the Horror Hall of Fame awards show three times from 1989 to 1991.

Englund made his directorial debut with the 1988 horror film 976-EVIL, co-written by future Oscar winner Brian Helgeland and starring Stephen Geoffreys. During production, Englund met set decorator Nancy Booth, whom he married. His second feature, Killer Pad, was released direct-to-DVD in 2008. During July 2013, he was in pre-production to direct The Vij, about a young priest who is led by an evil genie to commit murder, and who falls in love with an old witch who is not what she seems.

Englund also directed 2 episodes of "Freddy's Nightmares" first was "Cabin Fever" and the second "Monkey Dreams".

His memoir, Hollywood Monster: A Walk Down Elm Street with the Man of Your Dreams, which Alan Goldsher transcribed from his dictations, was published by Pocket Books on October 13, 2009.

He had also starred in the web series "Fear Clinic", where he appeared in five episodes as Dr. Andover.

Englund noted he would welcome a guest appearance in the ABC revival of V in an interview with Todd Sokolove from Forces of Geek. But the series was canceled before he could make such a guest appearance.

In January 2010, it was announced that Englund would return as Jackson Roth for the sequel to Dee Snider's Strangeland, titled Strangeland II: Disciple. However, as of December 2010, no specific dates or plans had been made regarding the project.

Englund made a guest appearance in "The Death of the Queen Bee" episode of Bones, appearing as a quirky janitor at protagonist Dr. Temperance Brennan's old high school. His character, a friend of Brennan's, and situation were introduced as "very creepy... it's like Freddy creepy." Englund was a special guest at the 2010 Streamy Awards, and also appeared as a special guest of the CA Weekend of Horrors on 8 October 2010.

Englund appeared on the Creation Entertainment Weekend of Horrors in May 2010. In May 2010, he was signed for the American independent thriller Inkubus.

Englund appeared as himself in the Call of Duty: Black Ops Zombies map, "Call of the Dead" as one of the playable characters, and acted out the part of a Halloween-themed serial killer in the 2010s revival of Hawaii Five-0. He also took part in a Halloween Come Dine with Me for Channel 4 in 2012. He also appeared in Jack Brooks: Monster Slayer and Behind the Mask: The Rise of Leslie Vernon.

Although the character of Freddy Krueger is regarded as one of the most terrifying in cinema history, Englund is often described by fellow actors and film crews as being extremely friendly and appreciative of his fans, many admitting that his portrayal of Krueger frightened them as children.

He starred in The Last Showing and Fear Clinic, the latter was released on October 22, 2014 at the Screamfest Film Festival. Englund was also a special guest at Shock Comic Con on Valentine's Day 2015. In February 2016, Englund hosted a "Nightmare on Elm Street" marathon on El Rey Network.

Englund was featured in the 2019 documentary Scream, Queen! My Nightmare on Elm Street, which examines the LGBT themes of A Nightmare on Elm Street 2: Freddy's Revenge and the life of actor Mark Patton.

As of 2020, Englund has been hosting the Travel Channel show True Terror with Robert Englund, which showcases scary but true stories about the supernatural or strange.

In 2022, Englund appeared in the fourth season of the Netflix series Stranger Things as Pennhurst Mental Hospital patient Victor Creel.

Filmography

Film

Television

Music videos

Web

Video games

Accolades

References

External links

Robert Englund interview with the Horror Asylum
Robert Englund interview by Ladyghost
Robert Englund interview by AOL Canada
Robert Englund interview with The Phantom Zone

1947 births
Living people
Alumni of RADA
American male film actors
American male television actors
American male voice actors
American people of Scottish descent
American people of Swedish descent
California State University, Northridge alumni
Film directors from California
Male actors from Glendale, California
Oakland University alumni
University of California, Los Angeles alumni
20th-century American male actors
21st-century American male actors

Robert Englund


Pernille Papsø (født 25. august 1997) er en dansk håndboldspiller som spiller i Silkeborg-Voel KFUM siden 2016. Hun har tidligere spillet for bl.a. Bjerringbro FH, Ans IF og Viborg HK.

Referencer
 Pernille Papsø - Spillerprofil hos Silkeborg-Voel

Håndboldspillere fra Danmark
Håndboldspillere fra Bjerringbro FH
Håndboldspillere fra Ans IF
Håndboldspillere fra Silkeborg-Voel KFUM
Håndboldspillere fra Viborg HK

Pernille Papsø


Ulvophyceae, razred zelenih alga koji je ime dobio po porodici Ulvaceae i rodu Ulva ili morskoj salati. Prema Anti Žuljeviću, doktoru nauka sa splitskog Instituta za oceanografiju i ribarstvo, morska salata može narasti od jednog centimetra do nekoliko metara duljine.

Neke vrste morskih salata mogu se dobiti vrlo korisni spojevi za prehrambenu, kozmetičku i farmaceutsku industriju, te su predmet mnogih istraživanja, jer postoji velik interes za uzgoj u istočnim zemljama, naročito u Kini.

Razredu pripada najmanje deset redova od kojih samo u rodu ulva stotinjak vrsta

Redovi
 Bryopsidales J.H.Schaffner
 Chlorocystidales Kornmann & Sahling
 Cladophorales Haeckel
 Dasycladales Pascher
 Ignatiales Leliaert & Škaloud
 Oltmannsiellopsidales T.Nakayama, Shin Watanabe & I.Inouye
 Scotinosphaerales Skaloud, Kalina, Nemjová, De Clerck & Leliaert
 Trentepohliales Chadefaud ex R.H.Thompson & D.E.Wujek
 Ulotrichales Borzì
 Ulvales Blackman & Tansley
 Ulvophyceae incertae sedis

Izvori

Chlorophytina

Ulvophyceae


Dušan  Lukašík, (nacido el 28 de mayo de 1932 en Ružomberok, Checoslovaquia y m. 3 de septiembre de 2010 en Ružomberok), es un exjugador eslovaco de baloncesto. Consiguió 3 medallas en competiciones internacionales con Checoslovaquia. Es el hermano de Boris Lukašík.

Enlaces externos
Perfil en sports reference

Baloncestistas de Eslovaquia
Baloncestistas de Checoslovaquia
Hermanos baloncestistas
Nacidos en Ružomberok

Dušan Lukašík


Dicranemataceae, porodica crvenih algi, dio reda Gigartinales. Sastoji se od pet rodova s 11 vrsta.

Rodovi
 Dicranema Sonder 3
 Pinnatiphycus N'Yeurt, Payri & P.W.Gabrielson 1
 Reptataxis Kraft 1
 Tenaciphyllum Børgesen 3
 Tylotus J.Agardh 3

Izvori

Gigartinales

Dicranemataceae


La temporada 2006 de las World Series de Renault fue la segunda edición de tres diferentes campeonatos, todos ellos disputados bajo un mismo título.

Calendario

Campeonatos

Fórmula Renault 3.5

Eurocopa de Fórmula Renault 2.0

Trofeo Eurocopa Mégane

Enlaces externos
 Web oficial World Series by Renault
 Web de Renault Sport (en inglés)

Deportes de motor en 2006
2006

Temporada 2006 de World Series by Renault


Zagorka Golubović (Debrc, 8 de março de 1930 – Belgrado, 13 de março de 2019) foi uma filósofa, antropóloga e socióloga sérvia.

Golubović estava entre o grupo de oito professores universitários, membros da Escola Praxis (Mihailo Marković, Ljubomir Tadić, Svetozar Stojanović, Miladin Životić, Dragoljub Mićunović, Nebojša Popov e Trivo Inđić), que foram expulsos da faculdade de filosofia na Universidade de Belgrado em janeiro de 1975 com base numa decisão da Assembleia Popular do República Socialista da Sérvia.

Ela foi membro do conselho consultivo e colaboradora do antigo jornal regional de esquerda da Iugoslávia Novi Plamen desde 2007. Ela morreu após uma longa doença aos 89 anos em 13 de março de 2019.

Professores da Universidade de Belgrado
Mortos em 2019
Nascidos em 1930
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Zagorka Golubović


ضريح ياسوكوني  هو معبد شنتو بني عام 1869 يقع في حي تشيودا بالعاصمة اليابانية طوكيو، حيث يوجد فيه مقبرة أقيمت لتكريم 2,466,000 رجل وامرأة سقطوا في المعارك من أجل إمبراطورية اليابان. يثير هذا المعبد جدلاً بسبب وجود أسماء 14 مجرم حرب من الدرجة أ فيه صدرت عليهم أحكام بالإعدام في المحكمة التي أقامتها دول الحلفاء بعد الحرب العالمية الثانية في 1945 كما يعتبر من قبل الدول المجاورة رمزاً سيئا للحقبة التوسعية لليابان خلال الحرب العالمية الثانية.

أعلام
 تاكيتشي نيشي

معرض صور

وصلة خارجية
 موقع المعبد

مراجع

طوكيو في القرن 19
أضرحة شنتو
إمبراطورية اليابان
تأسيسات سنة 1869 في اليابان
تمييز ضد الكوريين في اليابان
تمييز ضد اليابانيين في كوريا
جرائم حرب يابانية
سياسات الهوية في اليابان
مبان دينية اكتملت في 1869
مبان في فترة مييجي
مبان ومنشآت في تشيودا (طوكيو)
مشاعر معادية للصينيون في اليابان
مشاعر معادية لليابان في الصين
معالم أثرية ونصب تذكارية في اليابان
منظمات دينية أسست في 1869

ضريح ياسوكوني


An Eriocaulon magnum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Abbiatti. An Eriocaulon magnum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon magnum


Anceaux ist der Familienname von:

 Bérenger Anceaux (geb. 1995), französischer Schauspieler
 Johannes Cornelis Anceaux (1920–1988), niederländischer Orientalist und Philologe

Anceaux


සහන් ආරච්චිගේ (උපත 1996 මැයි 13) ශ්‍රී ලාංකික ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකි .  ඔහු 2016 ජනවාරි  වන දින 2015-16 ප්‍රිමියර් ලීග් තරඟාවලියේදී කෝල්ට්ස් ක්‍රිකට් සමාජය වෙනුවෙන් ඔහුගේ පළමු පෙළ මංගල තරඟයට පිවිසියේය.

2018 අගෝස්තු මාසයේදී, ඔහු 2018 SLC T20 ලීගයේ ගාල්ල සංචිතයට නම් කරන ලදී.  2020 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදී, ඔහු ගාලු ග්ලැඩියේටර්ස් විසින් ලංකා ප්‍රිමියර් ලීගයේ සමාරම්භක සංස්කරණය සඳහා කෙටුම්පත් කරන ලදී.  2021 අගෝස්තු මාසයේදී, ඔහු 2021 SLC Invitational T20 League තරඟාවලිය සඳහා SLC Blues කණ්ඩායමට නම් කරන ලදී.

2022 ජුනි මාසයේදී, ඕස්ට්‍රේලියානු ශ්‍රී ලංකා සංචාරයේදී ඕස්ට්‍රේලියානු A කණ්ඩායමට එරෙහිව ඔවුන්ගේ තරඟ සඳහා ශ්‍රී ලංකා A සංචිතයට ඔහු නම් කරන ලදී.

ජාත්‍යන්තර වෘත්තිය
2023 මාර්තු මාසයේදී, ඔහු නවසීලන්තයට එරෙහිව තරඟාවලිය සඳහා එක්දින ජාත්‍යන්තර සහ විස්සයි20 ජාත්‍යන්තර සංචිතයට නම් කරන ලදී.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
1996 උපත්

සහන් ආරච්චිගේ


Instituțiile Uniunii Europene sunt cele șapte organe principale de decizie ale Uniunii Europene (UE). Acestea sunt, în ordinea enumerată la articolul 13 din Tratatul privind Uniunea Europeană:
 Parlamentul European,
 Consiliul European,
 Consiliul Uniunii Europene,
 Comisia Europeană,
 Curtea de Justiție a Uniunii Europene,
 Banca Centrală Europeană și
 Curtea Europeană de Conturi.
Instituțiile sunt distincte de agențiile Uniunii Europene.

Istoric

Majoritatea instituțiilor UE au fost create odată cu înființarea Comunității Europene în 1958. Multe schimbări de atunci au avut loc în contextul deplasării echilibrului puterii de la Consiliu spre Parlament. Rolul Comisiei a fost adesea acela de a media între două părți sau de a stabili echilibrul. Totuși, Comisia devine din ce în ce mai răspunzătoare față de Parlament: în 1999 a forțat demisia Comisiei Santer și a forțat o remaniere a Comisiei Barroso propuse în 2004. Dezvoltarea instituțiilor, cu modificări treptate prin tratate și acorduri, este o dovadă a evoluției structurilor Uniunii fără un "plan general" clar. Unii, cum ar fi Tom Reid de la Washington Post, au spus instituțiilor că "nimeni nu ar fi proiectat în mod deliberat un guvern atât de complex și de redundant ca UE".

Prezentare generală

Instituții
Există trei instituții politice care dețin puterea executivă și legislativă a Uniunii. Consiliul Uniunii Europene reprezintă guvernele, Parlamentul reprezintă cetățenii și Comisia reprezintă interesul european.  În esență, Consiliul Uniunii Europene, Parlamentul sau o altă parte formulează o cerere de legislație Comisiei. Comisia redactează o versiune și o prezintă Parlamentului și Consiliului Uniunii Europene, unde, în majoritatea cazurilor, ambele trebuie să-și dea acordul. Deși natura exactă a acesteia depinde de procedura legislativă utilizată, odată aprobată și semnată de ambele organe, ea devine lege. Obligația Comisiei este să se asigure că legislația este pusă în aplicare și să-i aducă în fața Curții pe cei care nu respectă dispozițiile sale.

Parlamentul European

Parlamentul European (PE) împarte autoritatea legislativă și bugetară a Uniunii cu Consiliul Uniunii Europene (care nu trebuie confundat cu Consiliul European). Cei 751 de membri ai săi sunt aleși la fiecare cinci ani prin vot universal și se situează în funcție de apartenența politică. Ei reprezintă aproape 500 de milioane de cetățeni (al doilea cel mai mare electorat democratic din lume) și formează singurul organ ales în mod direct în Uniune. În ciuda faptului că formează una din cele două camere legislative ale Uniunii, ea are competențe mai slabe decât Consiliul în anumite domenii sensibile și nu are inițiativă legislativă. Cu toate acestea, are competențe asupra Comisiei pe care Consiliul nu le are.

Președintele Parlamentului este Antonio Tajani (PPE), care a fost ales de Parlament în 2017.

Consiliul European

Consiliul European este grupul de șefi de stat sau de guvern ai statelor membre ale UE. Acesta se reunește de patru ori pe an pentru a defini agenda politică a Uniunii și a da un impuls integrării. Președintele Consiliului European este persoana responsabilă pentru prezidarea și conducerea activității instituției, care a fost desemnată drept cel mai înalt organism politic al Uniunii Europene.

Actualul președinte este Donald Tusk.

Consiliul Uniunii Europene

Consiliul Uniunii Europene (informal cunoscut sub numele de "Consiliul de Miniștri" sau doar "Consiliul") este un organism care deține competențe legislative și unele puteri executive limitate și, prin urmare, este principalul organism decizional al Uniunii. Președinția sa se rotește între state la fiecare șase luni, dar fiecare trei președinții cooperează acum la un program comun. Acest organism este separat de Consiliul European, care este un organism similar, dar este compus din lideri naționali.

Consiliul este alcătuit din douăzeci și opt de miniștri naționali (câte unul per stat). Cu toate acestea, Consiliul se reunește în diverse forme, în funcție de subiect. De exemplu, dacă se discută despre agricultură, Consiliul va fi compus din fiecare ministru național pentru agricultură. Ei reprezintă guvernele lor și sunt responsabili față de sistemele lor politice naționale. Voturile sunt luate fie cu majoritate, fie cu unanimitate, cu voturi alocate în funcție de populație. Consiliul împarte puterea legislativă și bugetară cu Parlamentul și conduc, de asemenea, politica externă și de securitate comună.

Președinția actuală este deținută de Austria (perioada 1 iulie - 31 decembrie 2018).

Curtea de Justiție a Uniunii Europene

Curtea de Justiție a Uniunii Europene (CJEU) este ramura judiciară a UE. Acesta este responsabilă pentru interpretarea dreptului european și a tratatelor UE. Este alcătuită din camerele: Curtea de Justiție, Tribunalul și Tribunalul Funcției Publice.

Sediul CJEU este la Luxembourg.

Banca Centrală Europeană

Banca Centrală Europeană (BCE) este banca centrală a zonei euro (statele care au adoptat moneda euro), controlând astfel politica monetară în acest domeniu cu o agendă de menținere a stabilității prețurilor.

Acesta se află în centrul Sistemului European al Băncilor Centrale, care cuprinde toate băncile naționale ale UE. Banca este guvernată de un consiliu de guvernatori ai băncilor naționale și de un președinte.

Sediul ECB este la Frankfurt.

Actualul președinte este Mario Draghi.

Curtea Europeană de Conturi

Curtea de Conturi Europeană (ECA), în ciuda numelui său, nu are putere judecătorească. Ea se asigură că fondurile contribuabililor din bugetul Uniunii Europene au fost cheltuite în mod corect. Curtea oferă Consiliului și Parlamentului un raport de audit pentru fiecare an financiar. Parlamentul folosește acest lucru pentru a decide dacă să aprobe gestionarea de către Comisie a bugetului. De asemenea, Curtea oferă opinii și propuneri privind legislația financiară și acțiunile antifraudă.

Curtea de Conturi a fost înființată în 1975. A fost creată ca o instituție independentă datorită sensibilității problemei fraudei în Uniune. Este compusă dintr-un membru din fiecare stat membru numit de Consiliu la fiecare șase ani. La fiecare trei ani, unul dintre ei este ales ca președinte al curții.

Acte și proceduri
Există o varietate de acte europene. Cel mai important este regulamentul, o lege direct aplicabilă în ansamblul său. Apoi, există directive care dau statelor membre timp pentru atingerea obiectivelor, dar mijloacele sunt lăsate la discreția lor. O decizie este un instrument care se referă la un anumit grup sau persoane și este direct aplicabil destinatarului. Instituțiile pot să emită recomandări și opinii care sunt doar declarații fără caracter obligatoriu.

În cadrul procedurii legislative, Comisia prezintă o propunere Parlamentului și Consiliului; acestea transmit apoi amendamente Consiliului, care poate fie să adopte textul cu aceste amendamente, fie să le trimită înapoi cu o "poziție comună". Această propunere poate fi aprobată, sau Parlamentul poate prezenta amendamente ulterioare. Dacă Consiliul nu le aprobă, atunci se formează un "Comitet de conciliere". Comitetul este alcătuit din membri ai Consiliului și un număr egal de deputați care caută să convină asupra unei poziții comune. După aprobarea unei poziții, aceasta trebuie aprobată din nou de Parlament cu majoritate absolută.

Comparații

Deși sistemul de guvernanță european este în mare parte unic, unele elemente îl apropie de alte sisteme, în special de federalismul german. Într-adevăr, puterile sunt în mare parte împărțite (statele pot exercita puteri federale atunci când federația nu le-a exercitat încă) între nivelurile de guvernare iar statele sunt puternic implicate în procesul de luare a deciziilor la nivel federal.  Acest lucru este în contrast cu alte federații, de exemplu Statele Unite, unde puterile sunt împărțite în mod clar între nivelurile de guvernare, iar statele au o influență redusă în luarea deciziilor federale.

Înființarea instituțională a UE este, de asemenea, oarecum similară cu guvernul Elveției (care, deși în Europa, nu este un stat membru al UE). Sistemul elvețian, bazat pe consens, oferă imaginea unei uniuni reușite într-un stat încă împărțit de limbă și religie. Comisia Europeană seamănă cu Consiliul Federal Elvețian în sensul că există o reprezentare multipartită și comisarii sunt numiți mai degrabă pe baza naționalității decât a popularității. Președinția Consiliului Federal se rotește anual între membrii săi, în mod similar cu cel al Președinției Consiliului UE. Datorită acestui sistem de președinție, liderii elvețieni, precum cei din UE, sunt relativ necunoscuți, politica națională considerată oarecum tehnocratică, rezultând o participare scăzută la vot, similar cu alegerile pentru parlamentul European. Alte paralele includ puterile deținute de state, importanța deosebită a traducerilor și alegerea unui oraș mai mic drept capitală.

Note

Legături externe

Instituții ale Uniunii Europene


Düzköy - Trabzon ili ilçesi
 Düzköy, Borçka - Artvin ili Borçka ilçesine bağlı köy
 Düzköy, Mengen - Bolu ili Mengen ilçesine bağlı köy
 Düzköy, Düzce - Düzce ili merkez ilçesine bağlı köy
 Düzköy, Keşap - Giresun ili Keşap ilçesine bağlı köy
 Düzköy, Doğanyurt - Kastamonu ili Doğanyurt ilçesine bağlı köy
 Düzköy, Cide - Kastamonu ili Cide ilçesine bağlı köy
 Düzköy, Altınordu - Ordu ili Altınordu ilçesine bağlı mahalle
 Düzköy, Rize - Rize ili merkez ilçesine bağlı köy
 Düzköy, Ondokuzmayıs - Samsun ili 19 Mayıs ilçesine bağlı mahalle
 Düzköy, Bafra - Samsun ili Bafra ilçesine bağlı mahalle
 Düzköy, Ulus - Bartın ili Ulus ilçesine bağlı köy

Düzköy (anlam ayrımı)