Olaylar
 622 - Muhammed ile Ebu Bekir, Medine'ye hicret etti.
 1187 - Selahaddin Eyyubi, Kudüs'ü kuşattı.
 1519 - Portekizli kâşif Ferdinand Magellan, 270 kişi ve 5 gemiyle İspanya'dan yola çıktı.
 1633 - Galileo Galilei, Dünya'nın Güneş'in etrafında döndüğünü söylediği için, Roma Engizisyon Mahkemesi'nde yargılandı.
 1922 - Fransız ve İtalyan kuvvetleri, Çanakkale'den çekildi.
 1928 - İtalya Krallığı'nda "Yüksek Faşist Konsey", en yüksek yasama organı oldu.
 1933 - Başbakan İsmet İnönü ve Dışişleri Bakanı Tevfik Rüştü Aras'ın, Sofya'yı ziyaretinde, 6 Mart 1929 tarihli Bulgaristan-Türkiye Tarafsızlık Antlaşması'nın süresi uzatıldı.
 1937 - Dolmabahçe Sarayı Veliaht Dairesi'nde, Atatürk'ün de isteğiyle, Türkiye'nin ilk "Resim ve Heykel Müzesi" açıldı.
 1937 - İkinci Türk Tarih Kurultayı, Dolmabahçe Sarayı'nda toplandı.
 1942 - Ukrayna'nın Letiçiv kentinde, Alman SS Birlikleri, iki gün içinde yaklaşık 3 bin Yahudi'yi öldürdüler.
 1946 - Basın Yasası TBMM'de kabul edildi.
 1946 - Fransa'da Cannes Film Festivali başladı.
 1951 - Türkiye'nin NATO'ya katılması kabul edildi.
 1969 - John Lennon, Beatles'tan ayrıldı.
 1974 - Honduras'ta kasırga: 10 bin kişi öldü.
 1977 - Kuzey Vietnam, Birleşmiş Milletler'e kabul edildi.
 1980 - Emekli Amiral Bülend Ulusu, Başbakanlığa atandı.
 1981 - İran, 149 solcu militanı idam ettiğini açıkladı.
 1984 - Beyrut'ta ABD Elçiliği'ne patlayıcı yüklü kamyonla intihar saldırısı yapıldı; 22 kişi öldü.
 1988 - Naim Süleymanoğlu, Seul Olimpiyat Oyunlarında halter dalında 6 dünya rekoru kırdı.
 1990 - Güney Osetya, Gürcistan'dan bağımsızlığını ilan etti.
 1993 - CINE 5 yayın hayatına başladı.
 1994 - Bakü'de petrol anlaşması imzalandı. İngiliz BP, Amerikan Amaco ile Pennzoil, Rus Lukoil ve Türk TPAO, bir konsorsiyum oluşturdu.
 1995 - Deniz Baykal, Necdet Menzir'in görevden alınma isteğini reddeden Başbakan Tansu Çiller'le yürüttüğü DYP-CHP Koalisyon Hükûmeti'ni bozdu. Tansu Çiller, Hükûmetin istifasını Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel'e verdi.
 2002 - İsrail askerleri, Filistin Devlet Başkanı Yaser Arafat'ın karargahındaki üç binayı havaya uçurdu.

Doğumlar
 1161 - Takakura, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 80. imparatoru (ö. 1181)
 1486 - Arthur Tudor, İngiltere Kralı VII. Henry ve Yorklu Elizabeth'in ilk çocuğu (ö. 1502)
 1758 - Jean-Jacques Dessalines, Haiti İmparatoru (ö. 1806)
 1820 - John F. Reynolds, İç Savaş'ta da görev yapmış Amerikalı asker (ö. 1863)
 1833 - Ernesto Teodoro Moneta, İtalyan gazeteci, milliyetçi, devrimci asker ve pasifist (ö. 1918)
 1842 - James Dewar, İskoç kimyacı (ö. 1923)
 1853 - Chulalongkorn, Siyam (bugün Tayland) kralı (ö. 1910)
 1872 - Maurice Gamelin, Fransız general (ö. 1958)
 1878 - Upton Sinclair, Amerikalı yazar ve Pulitzer Ödülü sahibi (ö. 1968)
 1889 - Jomo Kenyatta, Kenya'nın ilk Başbakanı (ö. 1978)
 1899 - Leo Strauss, Alman filozof (ö. 1973)
 1913 - Sidney Dillon Ripley, Amerikalı ornitolog ve doğal hayatı koruma gönüllüsü (ö. 2001)
 1917
Fernando Rey, İspanyol aktör (ö. 1994)
Obdulio Varela, Uruguaylı futbolcu ve teknik direktör (ö. 1996)
 1921 - Kadir Has, Türk iş insanı (ö. 2007)
 1924 - Gogi Grant, Amerikalı popüler şarkıcı (ö. 2016)
 1925 - Ananda Mahidol, Siyam'daki Chakri Hanedanı'nın sekizinci kralı (ö. 1946)
 1930 - Yılmaz Öztuna, Türk tarihçi (ö. 2012)
 1932
Atilla Karaosmanoğlu, Türk siyasetçi (ö. 2013)
Refike Aliyeva, Azeri kimya profesörü ve akademisyen (ö. 2017)
 1933 - Hamit Kaplan, Türk güreşçi (ö. 1976)
 1934 - Sophia Loren, İtalyan sinema oyuncusu ve En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü sahibi
 1937 - Monica Zetterlund, İsveçli şarkıcı ve aktris (ö. 2005)
 1940
Tarō Asō, Japon siyasetçi
Burhaneddin Rabbani, Afganistan Devlet Başkanı (ö. 2011)
 1942 - Rose Francine Rogombé, Gabonlu siyasetçi (ö. 2015)
 1943 - Shinobu Sekine, Japon judocu (ö. 2018)
 1946 - [[Ali Pervin] İranlı milli futbolcu ve teknik direktör
 1947
Mia Martini, İtalyan şarkıcı (ö. 1995)
Patrick Poivre d'Arvor, Fransız televizyon gazetecisi ve yazar
 1948
Sulhi Dölek, Türk yazar ve senarist (ö. 2005)
George R. R. Martin, Amerikalı yazar ve fantezi, korku ve bilimkurgu senaryo yazarı
 1949 - Ekrem Günalp, Türk futbolcu
 1951
Javier Marías, İspanyol romancı, çevirmen ve köşe yazarı (ö. 2022)
Güldal Mumcu, Türk siyasetçi
 1952 - Manuel Zelaya, Honduraslı siyasetçi
 1955
Vahid Guliyev, Azerbaycan'ın Ulusal Kahramanı
Şerafettin Turpcu, Türk siyasetçi ve CHP eski Zonguldak milletvekili
 1956 - Gary Cole, Amerikalı aktör
 1958 - Gassan Mesud, Suriyeli oyuncu
 1959 - Meral Okay, Türk senarist, oyuncu ve söz yazarı (ö. 2012)
 1961 - Erwin Koeman, Hollandalı futbolcu ve teknik direktör
 1962 - Jim Al-Khalili, Irak doğumlu Britanyalı teorik fizikçi ve yazar
 1964
Maggie Cheung, Hong Konglu aktris
Muharrem Akkaya, Türk hukukçu ve Yüksek Seçim Kurulu Başkanı
 1966
Nuno Bettencourt, Portekizli Amerikalı gitarist, şarkıcı-şarkı yazarı ve yapımcı
Lee Hall, İngiliz oyun yazarı ve senarist
 1967
Gülizar Biçer Karaca, Türk siyasetçi ve hukukçu
Craig Forrest, Kanadalı millî futbolcu
Hüseyin Şahabi, İranlı bir yönetmen, yapımcı ve yazar
 1969
Davor Dujmovic, Bosna-Hersekli aktör (ö. 1999)
Richard Witschge, Hollandalı millî futbolcu
 1971 - Henrik Larsson, İsveçli futbolcu
 1972
Durul Bazan, Türk tiyatro ve sinema oyuncusu
Victo Ponta, Rumen hukukçu ve siyasetçi
 1973 - Cansel Elçin, Türk oyuncu, yönetmen ve senarist
 1975
Asia Argento, İtalyan sinema oyuncusu ve yönetmen
Juan Pablo Montoya, Kolombiyalı sürücü NASCAR yarış pilotu
 1977 - Bülent Çolak, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu
 1978 - Patrizio Buanne, İtalyan-Avusturyalı bariton
 1980 - Adnan Güngör, Türk eski futbolcu
 1982 - Begüm Birgören, Türk dizi ve sinema filmi oyuncusu
 1983 - Erman Kılıç, Türk eski futbolcu ve teknik direktör
 1984 - Brian Joubert, Fransız buz patenci
 1985 - Ademir Ribeiro Souza, Brezilyalı futbolcu
 1986 - İbrahim Kaş, Türk futbolcu
 1987 - Gain, Güney Koreli şarkıcı ve oyuncu
 1988
Habib Nurmagomedov, Avar asıllı Rus emekli karma dövüş sanatçısı
Dounia Coesens, Fransız oyuncu
Maurício dos Santos Nascimento, Brezilyalı futbolcu
 1990
Donatas Motiejūnas, Litvan profesyonel basketbol
Abdullah el-Anzi, Suudi futbolcu
 1991 - Isaac Cofie, Ganalı millî futbolcu
 1992 - Safura Alizade, Azerbaycanlı solist
 1993 - Julian Draxler, Alman millî futbolcu
 1994
Gizem Sezer, Türk basketbolcu
Gökhan Sazdağı, Türk futbolcu
 1995 - Rob Holding, İngiliz futbolcu
 1996 - Yuki Ueda, Japon futbolcu
 1999 - Jeong Woo-yeong, Güney Koreli futbolcu

Ölümler
 1565 - Cipriano de Rore, İtalya'da aktif olarak görev yapmış rönesans döneminin Franko-Flaman bestecisi (d. 1515)
 1625 - Heinrich Meibom, Alman tarihçi ve şair (d. 1555)
 1863 - Jacob Grimm, Alman yazar (Grimm Kardeşler'in büyüğü) (d. 1785)
 1894 - Giovanni Battista de Rossi, İtalyan epigraf ve arkeolog (d. 1822)
 1898 - Theodor Fontane, Alman yazar ve eczacı (d. 1819)
 1908 - Pablo de Sarasate, İspanyol kemancı ve besteci (d. 1844)
 1937 - Lev Karahan, Ermeni devrimci ve Sovyet diplomat (d. 1889)
 1941 - Mihail Kirponos, Sovyet Kızıl Ordu generali (d. 1892)
 1945 - Eduard Wirths, Eylül 1942'den Ocak 1945'e kadar Auschwitz toplama kampında SS Baş doktoru (d. 1909)
 1947 - Fiorello La Guardia, Amerikalı politikacı ve New York Belediye Başkanı (d. 1882)
 1957 - Jean Sibelius, Fin besteci (d. 1865)
 1964 - Lazare Lévy, Fransız piyanist, orgcu, besteci ve öğretmen (d. 1882)
 1970 - Aleksandros Otoneos, Kısa sürede Yunanistan'ın Başbakan Yardımcılığına getirilen seçkin Yunan generali (d. 1879)
 1971 - Giorgos Seferis, Yunan şair ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (d. 1900)
 1975 - Saint-John Perse, Fransız şair ve diplomat (d. 1887)
 1985 - Ruhi Su, Türk halk müziği sanatçısı (d. 1912)
 1992 - İlhami Soysal, Türk gazeteci ve yazar (d. 1928)
 1992 - Musa Anter, Türk gazeteci, yazar ve şair (d. 1920)
 1993 - Erich Hartmann, II. Dünya Savaşı'nda Nazi Almanyası Hava Kuvvetleri'nde Luftwaffe avcı savaş uçağı pilotu (d. 1922)
 1996 - Paul Erdös, Macar matematikçi (d. 1913)
 1999 - Raisa Gorbaçov, Mihail Gorbaçov'un eşi (d. 1932)
 2000 - German Titov, Sovyet kozmonot, Yuri Gagarin, Amerikalı astronotlar Alan Shepard ve Gus Grissom sonra uzaya çıkan dördüncü insan (d. 1935)
 2002 - Sergey Sergeyeviç Bodrov, Güney Osetya'da dünyaya geldi. Rus yönetmen, aktör ve senarist (d. 1971)
 2002 - Necdet Kent, Türk diplomat (d. 1911)
 2004 - Brian Clough, İngiliz futbolcu (d. 1935)
 2005 - Simon Wiesenthal, Avusturyalı Yahudi ve Nazi avcısı (d. 1908)
 2006 - Sven Nykvist, İsveçli görüntü yönetmeni (d. 1922)
 2008 - Nazmi Bari, Türk millî tenisçi (d. 1929)
 2010 - Fud Leclerc, Belçikalı şarkıcı (d. 1920)
 2011 - Burhaneddin Rabbani, Afganistan Devlet Başkanı (d. 1940)
 2013 - Ercan Aktuna, Türk eski millî futbolcu, teknik direktör ve yönetici (d. 1940)
 2013 - Süha Özgermi, Türk iş insanı ve organizatör (d. 1923)
 2014 - Anatoli Berezovoy, Sovyet kozmonot (d. 1942)
 2014 - Polly Bergen, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı (d. 1930)
 2014 - Şeref Taşlıova, Türk halk ozanı ve devlet Sanatçısı (d. 1938)
 2015 - C. K. Williams, Amerikalı şair (d. 1936)
 2016 - Curtis Hanson, Amerikalı film yönetmeni, yapımcı ve senarist (d. 1945)
 2017 - Ene Mihkelson, Eston yazar (d. 1944)
 2017 - Lillian Ross, Amerikalı gazeteci ve yazar (d. 1918)
 2017 - Shakila, Hint oyuncu (d. 1935)
 2018 - İbrahim Ayhan, Kürt siyasetçi (d. 1968)
 2018 - Fadıl Cemil el-Bervari, Iraklı rütbeli asker (d. 1966)
 2018 - Inge Feltrinelli, Alman-İtalyan kadın fotoğraf sanatçısı (d. 1930)
 2018 - George N. Hatsopoulos, Yunan-Amerikalı makine mühendisi (d. 1927)
 2018 - Muhammed Kerim Lamrani, Faslı siyasetçi ve eski başbakan (d. 1919)
 2018 - Muhammed Sahnun, Cezayirli büyükelçi (d. 1931)
 2018 - Oytun Şanal, Türk tiyatro ve seslendirme sanatçısı (d. 1937)
 2018 - Reinhard Tritscher, Eski Avusturyalı kayakçı (d. 1946)
 2019 - Neslican Tay, Türk kanser aktivisti (d. 1998)
 2020 - Robert Graetz, Amerikalı Lüterci din adamı ve aktivist (d. 1928)
 2020 - Rossana Rossanda, İtalyan sol görüşlü siyasetçi, kadın hakları savunucusu, yazar ve gazeteci (d. 1924)
 2020 - Gerardo Vera, İspanyol oyuncu, kostüm ve set tasarımcısı, opera, film ve tiyatro yönetmeni (d. 1947)
 2021 - Sarah Dash, Amerikalı şarkıcı, söz yazarı ve aktris (d. 1945)
 2021 - Claude Lombard, Belçikalı şarkıcıdır (d. 1945)
 2021 - Billy Maxwell, Amerikalı profesyonel golfçü (d. 1929)
 2021 - Şahin Mengü, Türk avukat ve siyasetçi (d. 1948)
 2022 - Virginio Rognoni, İtalyan siyasetçi (d. 1924)

Tatiller ve özel günler
 Dünya Fenerbahçeli Kadınlar Günü
 Nefçiler Günü (Azerbaycan)

0920
20

20 Eylül


An Vanilla imperialis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin. An Vanilla imperialis in nahilalakip ha genus nga Vanilla, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Vanilla

Vanilla imperialis


În termeni foarte clari este un film românesc din 2017 regizat de Sebastian Mihăilescu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Marin Grigore.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2017 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2017

În termeni foarte clari


إبراهيم علي يوسف خريبط من مواليد 1913 ، وتوفي في 5 يوليو 2003، نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي، وهو والد كل من (عبد الحميد إبراهيم خريبط) الذي سقط في انتخابات المجلس الوطني عام 1990 و(عبد المجيد إبراهيم خريبط) الذي سقط في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1999 في الدائرة العاشرة وعم (صلاح باقر خريبط) الذي شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1981 وانتخابات مجلس الأمة الكويتي 1985 وانتخابات مجلس الأمة الكويتي 1999 ولم ينجح في أي منها ، وجد (ميثم خليل خريبط) الذي شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2006 وانسحب بعدها.

السيرة البرلمانية
شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1963 في الدائرة الأولى، وحصل على المركز الثاني بـ804 أصوات وفاز بالانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1967 في الدائرة الأولى، وحصل على المركز الثاني بـ1123 صوت وفاز بالانتخابات، شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1971 في الدائرة الأولى، وحصل على المركز الأول بـ890 صوت وفاز بالانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1975 في الدائرة الأولى، وحصل على المركز الثاني بـ813 صوت وفاز بالانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1985 الثالثة عشر، وحصل على المركز الخامس بـ428 وفشل في الفوز بالانتخابات.

مراجع

أشخاص من مدينة الكويت
أعضاء مجلس الأمة الكويتي
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1963
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1967
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1971
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1975
سياسيون كويتيون
كويتيون من أصل إيراني
مواليد 1913
وفيات 1424 هـ
وفيات 2003

إبراهيم خريبط


En god dag at gø er en dansk animationsfilm fra 1998 med instruktion og manuskript af Bo Hagen Clausen.

Handling
Det handler om kærlighed. Det handler om lykke og om det der kan føles sådan. Kærlighed er det, som binder os sammen. Lykken er en lyserød bold med sorte prikker. Måske finder man lykken på den anden side af de grønne bakker.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1998

Animationsfilm fra Danmark

En god dag at gø


Two Against Nature is the eighth studio album by American rock band Steely Dan. Their first studio album in 20 years, it was recorded from 1997 to 1999 and released on February 29, 2000, by Giant Records.

A critical success, Two Against Nature won the group four Grammy Awards: Album of the Year, Best Pop Vocal Album, Best Engineered Album – Non-Classical, and Best Pop Performance by a Duo or Group with Vocals (for the single "Cousin Dupree"). Commercially, it peaked at number six on the U.S. Billboard 200 chart and sold more than one million copies, earning a Platinum certification from the Recording Industry Association of America.

Reception and legacy

Two Against Nature was met with both commercial and critical success. At Metacritic, which assigns a normalized rating out of 100 to reviews from professional critics, the album received an average score of 77, based on 13 reviews, indicating "generally favorable reviews". Writing in March 2000 for The Village Voice, Robert Christgau applauded the music as an excellent "rock comeback" and a "jumpier and snappier, sourer and trickier and less soothing" iteration of the jazz pop featured on Steely Dan's 1977 album Aja, describing it as "postfunk". Thematically, he found it unified by fictitious yet revelatory accounts of "dirty old men" seeking "validation" and "excitement" in their sex lives, which are "full of heady infatuations and random acts of cruelty, self-interest and self-hate, vicious cycles blowing hot and cold", all conveying "the urgency of attraction". Stephen Thomas Erlewine of AllMusic appreciated the "sharp humor" in the lyrics, but was especially impressed by the music's "depth and character", as he observed "nearly endless permutations within their signature sound". A dissenting view came from Pitchfork reviewer Brent DiCrescenzo, who dismissed the songs as "lengthy, indistinguishable" and "glossy bop-pop" while suggesting Steely Dan lack "soul".

At the 2001 Grammy Awards, Two Against Nature earned Steely Dan wins in the categories of Album of the Year, Best Pop Vocal Album, Best Engineered Album – Non-Classical, and Best Pop Performance by a Duo or Group with Vocals (for the single "Cousin Dupree"). For these awards, the band was in competition with younger, more popular recording acts such as NSYNC, Britney Spears, Radiohead, Beck, and Eminem. According to Stereogum writer Zach Schonfeld, Steely Dan's success at the Grammys represented a "revenge of the [baby] boomers" and contributed to resentment among younger listeners toward the band: "[T]he sight of two smug jazz-rock nerds collecting their Grammy from Stevie Wonder as Radiohead and Beck went home nearly empty-handed—helps explain why so many Gen X-ers and old millennials grew up loathing both Steely Dan and the Grammys in equal measure. Needless to say, Steely Dan's elliptical character studies set to yacht rock sleaze didn't speak to disaffected American youth the way, say, The Marshall Mathers LP did."

Steely Dan's supporting tour of North America, Europe, and Japan was equally successful, encouraging them to record the 2003 album Everything Must Go.

Track listing

Personnel

Steely Dan
 Donald Fagen – lead vocals (all tracks), Fender Rhodes (1–3), Clavinet (1), piano (2, 3,8), Wurlitzer (4–7), organ (9)
 Walter Becker – bass (2–7), guitar (1, 2, 4, 6, 7), lead guitar (3, 9)

Additional musicians

 Ted Baker – Fender Rhodes (4, 5, 7–9), piano (9)
 Jon Herington –  rhythm guitar (3, 7–9), acoustic guitar (5)
 Paul Jackson Jr. – guitar (8)
 Hugh McCracken – guitar (5)
 Dean Parks – guitar (8)
 Tom Barney – bass (1, 8, 9)
 Keith Carlock – drums (3)
 Leroy Clouden – drums (4, 5, 7)
 Vinnie Colaiuta – drums (8)
 Sonny Emory – drums (9)
 Ricky Lawson – drums (1)
 Michael White – drums (2, 6)
 Gordon Gottlieb – percussion (2, 3, 5, 6, 9)
 Will Lee – percussion (6)
 Daniel Sadownick – percussion (3), timbales (3)
 Steve Shapiro – vibraphone (3, 8)
 Amy Helm – whistle (7)
 Lawrence Feldman – clarinet (1, 5), tenor saxophone (4, 6), alto saxophone (5), saxophone (3)
 Roy Hitchcock – clarinet (3)
 Lou Marini – alto saxophone (4, 6), tenor saxophone (2)
 Chris Potter – tenor saxophone solo (1, 9), alto saxophone solo (4)
 David Tofani – tenor saxophone (1) saxophone (3)
 Roger Rosenberg – bass clarinet (1, 3–5), baritone saxophone (2, 6)
 Michael Leonhart – trumpet (1–6), Wurlitzer (3, 8)
 Jim Pugh – trombone (1–3, 5, 6)
 Cynthia Calhoun – background vocals (1–3, 6, 8, 9)
 Carolyn Leonhart – background vocals (1–5, 7–9)
 Michael Harvey – background vocals (1–3, 5, 6, 9)

Production

 Producers: Walter Becker, Donald Fagen
 Executive engineer: Roger Nichols
 Engineers: Phil Burnett, Per-Christian Nielsen, Johan Edlund, Anthony Gorman, Roger Nichols, Ken Ross, Dave Russell, Jay A. Ryan, Elliot Scheiner, Peter Scriba
 Mixing: Roger Nichols, Dave Russell
 Mastering: Scott Hull
 Assistants: Suzy Barrows, Reaann Zschokke
 Technician: Roger Nichols
 Editing: Jan Folkson
 Horn arrangements: Walter Becker (1), Donald Fagen (1, 2, 4–6), Michael Leonhart (1, 3)
 Project manager: Jill Dell'Abate
 Project coordinator: Suzana Haugh
 Consultant: Michael Leonhart
 Piano tuner: Sam Berd
 Electric piano technician: Edd Kolakowski
 Design: Carol Bobolts
 Photography: Michael Northrup/Jason Fulford
 Copyist: Michael Leonhart

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

Awards
2001 Grammy Awards

References

Further reading

External links
 Official site
 Complete lyrics

2000 albums
Giant Records (Warner) albums
Grammy Award for Best Pop Vocal Album
Grammy Award for Album of the Year
Grammy Award for Best Engineered Album, Non-Classical
Steely Dan albums
Albums produced by Donald Fagen
Albums produced by Walter Becker

Two Against Nature


Illþurrka er varða sem er staðsett á milli Skarðs og Búðardals á Skarðsströnd.
Í þjóðsögum og munnmælum er talin vera þar dysjuð norn eður heiðin vond kona.

Rithöfundurinn Bergsveinn Birgisson telur að þetta sé gröf eiginkonu Geirmundar heljarskinns landnámsmanns og nefnir það í  bók sinni "Leitinni að svarta víkingnum". Konan sé ættuð frá , norðvestur Síberíu, og "Illþurrka" geti verið nálgun á nafni konunnar.

Tilvísanir

Tenglar
 Þjóðsaga um Illþurrku
Skarðsströnd
Örnefni á Íslandi

Illþurrka


Sidney Richard Coleman () a fost un fizician teoretician american. Este cunoscut pentru cercetările sale în fizica energiilor înalte.

Viața și munca
Născut în Chicago, într-o familie evreiască de origine rusă. La vârsta de nouă ani a rămas fără tată și familia a fost forțată să se mute într-o zonă defavorizată a orașului . În 1957, a absolvit Facultatea de Fizică a Institutului de Tehnologie din Illinois.

După ce a obținut doctoratul în Caltech în 1962, sa mutat la Universitatea Harvard timp de un an, unde și-a petrecut cea mai mare parte a carierei sale și sa întâlnit cu soția lui viitoare, Diana. S-au căsătorit în 1982.

Prelegerile lui Coleman de la Harvard au fost considerate legendare. În ciuda recunoașterii, nu i-a plăcut să-i învețe pe elevi sau să fie liderul lor.

Note

Bibliografie

 Howard Georgi: Sidney Coleman (1937–2007), Biographical Memoir, National Academy of Sciences, 2011
 Roberta Gordon: Sidney Coleman dies at 70, The Harvard Gazette, 29 noiembrie 2007

Legături externe

 Katherine Sopka: Interviu cu Sidney Coleman, Harvard University Physics Department, 18 ianuarie 1977
 QFT & QCD: PAST, PRESENT, and FUTURE , Harvard University, Department of Physics, 18-19 martie 2005

Nașteri în 1937
Decese în 2007
Fizicieni teoreticieni
Absolvenți ai California Institute of Technology
Membri ai Academiei Naționale de Științe a Statelor Unite
Fizicieni americani din secolul al XX-lea

Sidney Coleman


Jean Leclerc (born May 14, 1961) is a Québécois singer-songwriter and author from Sainte-Foy, Quebec, Canada. He is popularly known as Jean Leloup (which he likes to translate to John the Wolf), a stage name he kept using until 2006, when he temporarily changed his name to Jean Leclerc, only to resurrect his wolf character in August 2008. He is known for his colourful personality and unique musical style in the francophone rock community.

Biography
Born in Sainte-Foy in 1961 to Québécois parents, Jean Leclerc grew up in Africa, more precisely in Togo and Algeria. The culture and way of life of his host country had an important influence on him and influenced many of his songs.

He learned to play guitar by listening to the Rolling Stones, the Beatles and Jimi Hendrix. He was also influenced by colorful French music icons such as Jacques Dutronc, Jacques Higelin, Serge Gainsbourg and Michel Polnareff.

He returned to Quebec in 1976, and appeared on the music scene in the 1980s. In 1983, he was noticed at the Festival international de la chanson de Granby  and participated in the rock opera Starmania in 1986. However, he quickly distanced himself from the latter because of its "clean" character. Opting for the stage name of Jean Leloup (nicknamed John the Wolf by fans and by himself), he appeared on stage in Montreal in the late 1980s. From the beginning of his career, he made waves with his provocative lyrics--in his song "1990", he compares the high-tech actions of Desert Storm to his sexual activities with his girlfriend.

His 1990 album L'amour est sans pitié was a hit outside of Quebec, and was released in the rest of Canada, USA, France, the Netherlands, Belgium and Japan.

He was the recipient of a Félix Award in 1997, following the success of his 1996 album Le Dôme.

At the end of 2003, Leclerc retired the name Jean Leloup and went on hiatus from his recording career. In August 2005, he announced his temporary return to the music scene with a collaboration with a band called the Porn Flakes. A first single called "Les Corneilles" has been heard on Quebec's radio stations.

In the months preceding his return, Leclerc wrote the philosophical novel  (originally entitled ) under the pen name Massoud Al-Rachid; it was published on October 5, 2005 at Leméac editions.

Leclerc released the album Mexico in September 2006, his first under the name Jean Leclerc.

Jean Leclerc returned to the stage on August 29, 2008 for the 400th year of Quebec City's founding. He revived the name Jean Leloup for the occasion. The show was held at the Colisée Pepsi. Although controversial, Jean Leclerc mentioned that the "last hour of the show was the best of his life".

Under the name Jean Leloup, Leclerc released the album Mille Excuses Milady (translated to "a thousand apologies, Milady") on April 28, 2009, the first since he publicly declared that he wouldn't produce another album.

In 2016, his album À Paradis City was nominated for the Juno Award for Album of the Year, and won the Juno Award for Francophone Album of the Year. He received another Juno Award nomination for Francophone Album of the Year at the Juno Awards of 2020, for his 2019 album L'Étrange pays.

Discography
1989: Menteur
1990: L'amour est sans pitié
1996: Le Dôme
1998: Les Fourmis
2002: La Vallée des réputations
2004: Exit (live album)
2005: Je joue de la guitare 1985–2003 (compilation)
2006: Mexico (as Jean Leclerc)
2009: Mille excuses Milady
2015: À Paradis City
2019: L'Étrange Pays

Collaborations
1997: Glee (with Bran Van 3000)
2001: Discosis (with Bran Van 3000)
2002: Jouisseland by Martin Villeneuve
2011: The Last Assassins (with The Last Assassins)

See also
List of Quebec musicians
Music of Quebec
Culture of Quebec

References

External links

1961 births
Living people
French Quebecers
Musicians from Quebec City
Canadian male singer-songwriters
Canadian singer-songwriters
People from Sainte-Foy, Quebec City
French-language singers of Canada
Audiogram (label) artists
Juno Award for Francophone Album of the Year winners
Félix Award winners

Jean Leloup


Zantedešija (zmijarica; lat. Zantedeschia),  Rod vazdazelenih lukovičastih trajnica iz porodice kozlačevki (Araceae). Postoji osam vrsta koje rastu po afričkom kontinentu, najsjevernije u Nigeriji. Neke vrste uvezene su na druge kontinente, a među njima i sobna kala (Zantedeschia aethiopica), koje danas ima i u Hrvatskoj.

Vrste
 Zantedeschia aethiopica (L.) Spreng.; nekada uključivana u rod Calla
 Zantedeschia albomaculata (Hook.) Baill.
 Zantedeschia elliottiana (W.Watson) Engl.
 Zantedeschia jucunda Letty
 Zantedeschia odorata P.L.Perry
 Zantedeschia pentlandii (R.Whyte ex W.Watson) Wittm.
 Zantedeschia rehmannii Engl.
 Zantedeschia valida (Letty) Y.Singh

Izvori

Vanjske poveznice

Aroideae

Zantedešija


Nathalie Etoké, née le 20 juin 1977 à Paris, est une écrivaine camerounaise, professeure de littérature aux États-Unis.

Biographie
Née en juin 1977 à Paris, Nathalie Etoké est l'aînée d'une famille de quatre enfants. Son père est notaire et sa mère juriste d'entreprise à Douala. De 1978 à 1995, elle vit au Cameroun puis elle retourne en France pour y faire ses études en 1995. Elle étudie durant cinq ans à Lille et y obtient un master en lettres modernes. Un amour sans papiers est un roman publié alors qu'elle est en France. Il relate les amours d'une étudiante camerounaise et d'un sans-papier. En 2001, elle part aux États-Unis poursuivre ses études à l'université Northwestern d'Evanston (banlieue de Chicago), dans l'Illinois. Elle y obtient son doctorat en français en juin 2006. Elle est également chercheuse invitée à l'université de Brown. Après son doctorat, elle obtient un poste de professeur assistant en "French & Africana Studies" au département de français du Connecticut College.

Nathalie Etoké travaille sur le cinéma, le théâtre et la philosophie africains et sur la communauté LGBT dans le contexte de la diaspora africaine. Elle s'intéresse à la condition de la jeunesse et  aux aspects culturels de l'immigration, des identités françaises postcoloniales, du hip-hop français, du cinéma urbain. Elle a écrit aussi des nouvelles, des poèmes, des articles, des novellas.

Principales publications

 1999 : Un amour sans papiers, Éditions Cultures Croisées, Paris,  (roman)
 2008 : Je vois du soleil dans tes yeux, Presses de l'Université Catholique d'Afrique Centrale (PUCAC), Yaoundé, Cameroun,  (roman)
 2010 : L'écriture du corps féminin dans la littérature de l'Afrique francophone au sud du Sahara, L'Harmattan, Paris 2010,
 2010 : Melancholia Africana, l'indispensable dépassement de la condition noire. Éditions du Cygne, Paris 2010,  (avec une préface de Léonora Miano)

Références

Liens externes

Romancière camerounaise
Naissance en juin 1977
Naissance à Paris
Étudiant de l'université Lille-III
Étudiant de l'université Northwestern

Nathalie Etoké


Tatamailau (en tetum: Foho Tatamailau; en portugués: Monte Ramelau o Monte Tatamailau) es la montaña más alta en Timor Oriental y en la isla de Timor con 2963 m (9721 pies). La montaña está situada a unos 70 km (43 millas) de la capital, Dili, en el distrito de Ermera. En la época colonial portuguesa fue considerada la montaña más alta de Portugal, y de hecho, de todo el imperio colonial portugués, ya que la montaña más alta de Portugal tenía una altura más modesta. El nombre de "Tatamailau" es de origen Mambai, una lengua local y significa "abuelo de todos". "Ramelau" es el nombre del macizo donde esta la montaña. El Tatamailau está dedicado a la Virgen María y allí se realiza la peregrinación anual que conmemora la Anunciación de la Bienaventurada Virgen María, alrededor del 25 de marzo. Hay una estatua de tres metros de altura de la Virgen María en la cumbre, que fue traída de Italia y fue construida durante la ocupación Indonesia en 1997.

Véase también
 Geografía de Asia
 Geografía de Timor Oriental

Referencias

Enlaces externos
Información sobre la montaña

Montañas de Timor Oriental
Volcanes de Asia
Picos ultraprominentes de Asia
Puntos más altos de los países de Asia
Puntos culminantes de un país insular

Tatamailau


Horst Köppel (født 17. maj 1948) er en tysk fodboldspiller.

Tysklands fodboldlandshold

|-
|1968||3||0
|-
|1969||0||0
|-
|1970||0||0
|-
|1971||6||2
|-
|1972||0||0
|-
|1973||2||0
|-
!Total||11||2
|}

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland

Horst Köppel


بالاماس: (باليونانية: Παλαμάς)، (بالإنجليزية:Palamas)، بلدة يونانية ومركز لبلدية تقع في وسط البلاد ضمن مقاطعة كارذيتسا التي تتبع إدارياً لإقليم ثيساليا الإداري.

الموقع والسكان

تقع بالاماس على ارتفاع (104) م. عن مستوى سطح البحر، في وسط السهل الثيسالي، في منطقة منبسطة تخترقها روافد نهر بينيوس الآتية من جهة الجنوب وأهمها نهرا سوفاذيتيكوس (Sofaditikos) وَ إينيبياس (Enipeas) حيث تقع البلدة تماماً في منتصف المسافة بين هذان النهران اللذان يلتقيان ببعضهما على بعد تسعة كيلومترات شمال البلدة.

تبعد بالاماس مسافة (20) كيلومتر إلى الشمال الشرقي من كارذيتسا عاصمة المقاطعة، ومسافة (37) كيلومتر إلى الجنوب الغربي من لاريسا عاصمة إقليم ثيساليا الإداري، بينما تبعد مسافة (290) كيلومتر عن أثينا عاصمة البلاد.

يبلغ عدد سكان البلدة (5,600) نسمة، بينما يبلغ عدد سكان بلدية بالاماس كاملةً حوالي (10) آلاف نسمة (تعداد السكان لعام 2001) وبالتالي تكون ثالث أكبر بلدة في مقاطعة كارذيتسا بعد مدينة كارذيتسا وَسوفاذس.

متفرقات

 تقع البلدة في وسط سهل زراعي خصب، واقتصادها يعتمد بشكل شبه كلي على الزراعة وخاصةً الـقطن، والـشوندر. والزراعات الـعلفية، وتربية الماشية.
 توجد في البلدة محطة أبحاث زراعية مكرسة لاستنباط وتهجين أصناف جديدة من القطن.

مراجع

وصلات خارجية
 موقع البلدة الرسمي

أماكن مأهولة في كارذيتسا (مقاطعة)
بلديات ثيساليا
مدن اليونان

بالاماس


Kaspar Toggenburger (* 8. Mai 1960 in St. Gallen) ist ein Schweizer Künstler.

Leben
Kaspar Toggenburger besuchte zwischen 1978 und 1982 die Grafikerfachklasse an der Schule für Gestaltung in St. Gallen. Von 1982 bis 1984 absolvierte er eine Weiterbildung bei Alfred Kobel, Max Oertli und Clément Moreau. 1984 begann er ein Studium an der École nationale supérieure des beaux-arts de Paris, das er 1989 abschloss. 1991 liess er sich in Winterthur nieder und gründete dort ein Atelier. 1992 und 1993 absolvierte er drei Gastsemester an der Düsseldorfer Kunstakademie bei A. R. Penck. Seit 1995 ist Mitglied der Künstlergruppe Winterthur, seit 1996 Mitglied der Xylon Schweiz. Toggenburger lebt in Winterthur und Wil SG.

Publikationen (Auswahl)
 Max wird Beckmann. Es begann in Braunschweig. Hrsg. v. Thomas Döring, Thomas Richter & Andreas Uhr, Herzog Anton Ulrich-Museum Braunschweig, München: Hirmer, 2022.
 BIG! Grossformate aus dem Sprengel Museum Hannover. Mit Texten von Benedikt Fahrnschon, Gabriele Sand, Reinhard Spieler, Julius Osman. Sprengel Museum, Hannover 2021
 Kaspar Toggenburger. Malerei. Wiederholen, Durcharbeiten. Hrsg. v. Mario Lüscher und Lena Huber, mit einem Beitrag v. Alexander B. Eiling. Edition Tincatinca, Winterthur 2020.
 Kunst setzt Zeichen. Neuerwerbungen aus dem alten Europa. Hrsg. v. Jochen Luckhardt et al., Herzog Anton Ulrich-Museum Braunschweig, Sandstein, Dresden 2018.
 Schwarzgeld. Hrsg. v. der Sektion Schweiz der Xylon, Zürich: Xylon, 2018.
 Kaspar Toggenburger: Adam und Eva. Edition Schwarzhandpresse, Flaach 2013.
 Kaspar Toggenburger. Memento. Hrsg. v. Reinhard Spieler und Alexander B. Eiling. Silvana Editoriale, Mailand 2009.
 Kaspar Toggenburger. Lightlines. Hrsg. v. Stefan Wimmer. Scheidegger und Spiess, Zürich 2004.
 Kaspar Toggenburger. Mit einem Text von Joachim Jäger. The Huberte Goote Gallery, Zug 2000.
 Kaspar Toggenburger. Bilderfolgen. Texte von Werner Morlang und Reinhard Spieler. Benteli, Bern 1996.
 Salome und Turmbauten. Kaltnadelradierungen von Kaspar Toggenburger. Texte von Werner Morlang und Reinhard Spieler. Edition Tanner, Bern 1993.
 Schwarz-Weiss Lithographien von Kaspar Toggenburger. Mit einem Text von Jürgen Schweinebraden. Galerie Commercio, Zürich 1992.

Ausstellungen (Auswahl)
 2022: Max wird Beckmann. Es begann in Braunschweig. Herzog Anton Ulrich-Museum. (Katalog)
 2021: BIG! Grossformate aus dem Sprengel Museum Hannover. Sprengel Museum Hannover. (Katalog)
 2020: Kaspar Toggenburger. Malerei. Wiederholen, Durcharbeiten. Galerie im Rathausdurchgang, Winterthur. (Katalog)
 2018: Kunst setzt Zeichen. Neuerwerbungen aus dem alten Europa. Herzog Anton Ulrich-Museum. (Katalog)
 2012: Kaspar Toggenburger. Sequenzen. Kunstverein Augsburg.
 2011: Rolf Schroeter & Kaspar Toggenburger. Barbarian Art Gallery, Zürich.
 2009: Kaspar Toggenburger. Memento. Rudolf-Scharpf-Galerie, Wilhelm-Hack-Museum Ludwigshafen. (Katalog)
 2007: Unter Sternen. Museum Franz Gertsch, Burgdorf. (Katalog)
 2006: Schweizer Druckgraphik der Gegenwart. Museum Kunstpalast Düsseldorf.
 2005: Schweizer Druckgraphik. Helmhaus Zürich.
 2004: Neue Ansichten vom Ich. Herzog Anton Ulrich-Museum, Braunschweig. (Katalog)
 2000: Kaspar Toggenburger. Kunsthalle Wil. (Katalog)

Weblinks

 Kaspar Toggenburger im Gespräch mit Reinhard Spieler, Direktor des Sprengel Museums Hannover

Grafiker (Schweiz)
Schweizer
Geboren 1960
Mann

Kaspar Toggenburger


was a town located in Ochi District, Ehime Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 3,522 and a density of 191.52 persons per km2. The total area was 18.39 km2.

On January 16, 2005, Miyakubo, along with the towns of Hakata, Kamiura, Kikuma, Namikata, Ōmishima, Ōnishi, Tamagawa and Yoshiumi, and the villages of Asakura and Sekizen (all from Ochi District), was merged into the expanded city of Imabari and no longer exists as an independent municipality.

External links
Official website of Imabari in Japanese

Dissolved municipalities of Ehime Prefecture
Imabari, Ehime

Miyakubo, Ehime


محمد حسن الجندي (من مواليد مدينة مراكش عام 1938 – 25 فبراير 2017 ). هو مؤلف إذاعي ومسرحي و تلفزي ومخرج وممثل مغربي وأحد أهم أعمدة المسرح المغربي وروّاد الحركة الفنية والثقافية في المغرب.

استطاع بناء جسر فني بين المغرب والمشرق العربي، من خلال قيامه بعدد من الأدوار العربية والعالمية لعل أشهرها على الإطلاق أدائه دور أبو جهل أحد كبار سادة قريش وأشد المعادين للنبي محمد نبي الإسلام في النسخة العربية للفيلم العالمي الرسالة كما ادى دور عتبة بن ربيعة أحد زعماء قريش عند ظهور الإسلام في مسلسل عمر وأدائه لدور رستم فرخزاد قائد الجيش الفارسي في عهد آخر ملوك الإمبراطورية الساسانية في الفيلم العربي التاريخي القادسية.

كما تمكّن عبر الإذاعة من نقل نبض التراث المغربي إلى المجال الفني الحديث محققا نسبة استماع ومشاهدة غير مسبوقة.

سيرة حياته

ولد محمد حسن الجندي في سنة 1938 بمدينة مراكش من أسرة أمازيغية وكان والده من شيوخ الزاوية التيجانية

ترأس مندوبية الثقافة الجهوية بمراكش من سنة 1992 إلى غاية 1999.

كان يدير شركة جندي للإنتاج الفني التي أنتجت مسرحيات شاعر الحمراء والمتنبي في جامع الفنا، سلسلة غضبة وسنة 2010 فيلم ثعلب أصيلة.

عمل بإذاعة البي بي سي في سنوات السبعينيات بلندن معدا ومقدما لبرنامج 'كشكول المغرب'.

سلمه مركز العالم العربي بباريس عام 1999 وسام'عملة باريس'.

وحصل على وسام الثقافة من جمهورية الصين الشعبية.

أول ممثل مغربي يكرم في الدورة الثانية من مهرجان مراكش الدولي للفيلم 'بنجمة مراكش' رفقة الأمريكي فورد كوبولا والهندي أعمير خان.

عمل محاضر في مادة الإلقاء بالمعهد العالي للتنشيط الثقافي والفن المسرحي بالرباط.

انتقل إلى الرباط من مدينة مراكش إلى مدينة الرباط سنة 1957 رفقة زوجته الفنانة المغربية فاطمة بنمزيان، حيث رزقا سنة 1960 بأول أبنائهما عبد المنعم الجندي مؤسس فرقة فنون المسرحية التي احتفلت سنة 2013 بالذكرى الثلاثين لإنشائها في احتفالية كبرى بحضور رئيس الحكومة السيد عبد الإله بنكيران تحت الرعاية السامية لصاحب الجلالة محمد السادس، ثم رزقا سنة 1961 بثاني أبنائهما المخرج والمؤلف و الممثل المسرحي أنور الجندي الرئيس الحالي لفرقة فنون وصاحب شركة فنون آر للإنتاج التي أنتجت سلسلة من الأعمال ذات الطابع التراثي والديني لصالح قناة السادسة (سلسلة دعاء الأنبياء) و الدراما الوثائقية (الشفا) المستة حاة من كتاب الشفا لمؤلفه القاضي عياض تأليف وإخراج هاجر الجندي أولى بناته من السيدة فاطمة بنمزيان، ثم رزقا بثالث الأبناء الدكتور حسن الجندي المسؤول بمؤسسة محمد السادس للأعمال الاجتماعية للقيمين الدينيين ورئيس جمعية الجندي لمسرح الطفل والتي تلتزم بتقديم عروض قارة هادفة للناشئة. و يجدر الذكر أن الفنان حسن الجندي متزوج منذ 1983 من السيدة حياة زروال وله منها ثلاث بنات

وفاته
فارق الفنان المغربي الحياة في وقت مبكر من صباح السبت 25 فبراير 2017 بمدينة مراكش، عقب نزلة برد حادة ألمت به قبيل وفاته تطورت إلى التهاب رئوي أودى بحياته.

أعماله

أفلام
 1976: الرسالة
 1981: القادسية
 1982: مطاوع وبهية
 1983: بامو
 1984: أفغانستان لماذا؟
 1990: طبول النار
 1995: خيط أبيض خيط أسود
 1996: ظل فرعون

مسلسلات
 صقر قريش للدكتور وليد سيف وإخراج حاتم علي والذي لعب فيه دور الأمير يوسف الفهري أمير قرطبة.
 آخر الفرسان مع المخرج نجدة إسماعيل أنزور.
 الخنساء في دور صخر.
 فارس بني مروان في دور زفر بن الحارث الكلابي .
 عمر في دور عتبة بن ربيعة.
 الطارق للمخرج أحمد صقر في دور كسيلة [أو الملك أكسيل عند الامازيغ]
 الأزلية، أولى المسلسلات الإذاعية '' الفانتاستيكية '' لعدة عقود وهي سيرة البطل الشعبي اليمني سيف ذي يزن

الجوائز والتكريم
 وسام الثقافة من جمهورية الصين الشعبية
 وسام «عملة باريس» من معهد العالم العربي بباريس عام 1999.
 * جائزة نجمة مراكش الذهبية في النسخة الثانية في المهرجان الدولي للفيلم بمراكش.
 تكريمه في الدورة التاسعة بالمهرجان الدولي للفيلم عبر الصحراء بمدينة زاكورة.
 تكريمه في الدورة الثالثة لمهرجان مغرب المديح بالرباط في فبراير 2013.

لكن في مارس 2014 تسبب حريق نشب عن تماس كهربائي في تآكل شقة الفنان وإتلاف جزء كبير من جوائزه الفنية وشهاداته العربية والدولية.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص من مراكش
فنانون مغاربة
كتاب مسرحيون مغاربة
مخرجو أفلام مغاربة
ممثلو أفلام مغاربة
ممثلو تلفزيون مغاربة
ممثلو فيلم الرسالة
ممثلو مسرح مغاربة
ممثلون مغاربة في القرن 21
مواليد 1938
مواليد 1939
مواليد في مراكش
وفيات 1438 هـ
وفيات 2017
وفيات بسبب أمراض الرئة
وفيات في مراكش
فنانون ذكور مغاربة

محمد حسن الجندي


Mário Alberto Barroso Garcia da Silva (* 15. August 1947 in Lissabon) ist ein portugiesischer Kameramann und Regisseur.

Leben und Rezeption
Nach Abbruch seines Jurastudiums an der Universität Lissabon und einem Zwischenstopp am Institut National Supérieur des Arts du spectacle et des techniques de diffusion (INSAS) in Brüssel ging er an das Institut des hautes études cinématographiques (IDHEC) in Paris, wo er seinen Abschluss in Regie (1973) und Kamera (1976) machte. Neben einigen Kurzfilmen in Eigenregie, arbeitete er fortan vor allem als Kameramann für französische Fernsehproduktionen. Besonders in den 1990er Jahren verantwortete er die Kamera für zahlreiche Fernsehproduktionen in Frankreich, etwa für verschiedene Episoden für Franck Apprederis´ Fernsehserie Passeur d'Enfants, die zahlreichen Fernsehfilme von Michaëla Watteaux und Henri Hellmann, oder auch für die seit 1997 laufende Fernsehserie Joséphine, ange gardien, u. a.

Mit seinem Fernsehfilm Aniversário, für den portugiesischen Fernsehkanal SIC, drehte er 2000 erstmals als Regisseur einen Spielfilm in voller Länge. Es folgte O Milagre segundo Salomé, einem auf José Rodrigues Miguéis´ polemischen Roman basierenden Kinofilm, der auf die Marienerscheinung von Fátima anspielt. Der Film wurde ein Publikumserfolg (bis heute unter den erfolgreichsten portugiesischen Filmen seit 2004) und war der portugiesische Vorschlag für den Auslands-Oscar 2004. Für seinen Film Um Amor de Perdição gewann er, zusammen mit dem Produzenten Paulo Branco, den Globo de Ouro 2008. Der Film wurde im gleichen Jahr auf dem Filmfestival Locarno für einen Goldenen Leoparden nominiert.

Barroso ist auch im Portugiesischen Film bisher in erster Linie Kameramann, und erst an zweiter Stelle ein Regisseur. So war er für die Fotografie von Filmen prämierter Regisseure, etwa von Manoel de Oliveira oder João César Monteiro verantwortlich. Hier stach er besonders durch seine Anpassungsfähigkeit an die Vorstellung der verschiedenen Regisseure heraus. Als Darsteller sieht er sich hingegen nicht: er verkörperte zweimal Camilo Castelo Branco für Manoel de Oliveira (Francisca 1981, und Tag der Verzweiflung 1992), ansonsten tritt er als Darsteller nur gelegentlich und in Nebenrollen auf.

Filmografie (Auswahl)

Kamera
 1980: Kilas, o Mau da Fita; R: José Fonseca e Costa
 1981: Clémentine Tango; R: Caroline Roboh
 1983: Der Mann von Suez (TV-Serie); R: Christian-Jaque
 1986: Mein Fall (Mon cas); R: Manoel de Oliveira
 1988: Die Kannibalen (Os canibais); R: Manoel de Oliveira
 1988: Tous les nuages sont des horloges; R: Raúl Ruiz
 1990: Aqui d´El Rei!; R: António-Pedro Vasconcelos
 1992: Tag der Verzweiflung (O Dia do Desespero); R: Manoel de Oliveira (auch Hauptdarsteller)
 1993: La Colline aux mille enfants; R: Jean-Louis Lorenzi
 1993: Am Ufer des Flusses (Vale Abraão); R: Manoel de Oliveira
 1994: Die Büchse des Bettlers (A Caixa); R: Manoel de Oliveira
 1995: Die göttliche Komödie (A Comédia de Deus); R: João César Monteiro
 1995: Das Kloster (Le couvent); R: Manoel de Oliveira
 1996: Vice vertu et vice versa (Fernsehfilm); R: Françoise Romand
 1997: Ni vue ni connue (Fernsehfilm); R: Pierre Lary
 1997: Das Becken von John Wayne (Le Bassin de J. W.); R: João César Monteiro
 1998: Deus' Hochzeit (As Bodas de Deus); R: João César Monteiro
 1999: Superlove; R: Jean-Claude Janer
 1999: Jesús (Fernsehfilm); R: Serge Moati
 2002: Si j´étais lui (Fernsehfilm); R: Philippe Triboit
 2003: Kommen und Gehen (Vai e Vem); R: João César Monteiro
 2004: O Milagre segundo Salomé (auch Regie)
 2005: Trois couples en quête d´orages; R: Jacques Otmezguine
 2008: Comprend rien aux femmes (TV); R: Michaëla Watteaux
 2008: Um Amor de Perdição (auch Regie)
 2009: Entre deux eaux (TV); R: Michaëla Watteaux
 2010: O Meu Raúl (Dou), R: Patrícia Vasconcelos
 2012: Photo, R: Carlos Saboga
 2015: A Uma Hora Incerta, R: Carlos Saboga
 2020: Ordem Moral (auch Regie und Darsteller), 2021 auch TV-Mehrteiler

Regie
 1976: Strip (Kurzfilm)
 1978: Azulejos (Kurzfilm)
 1982: Le Doux Exil (Kurzfilm)
 1982: Visible/Invisible (Kurzfilm)
 1986: L´Attente (Kurzfilm)
 1991: José (Kurzfilm)
 2000: Aniversário (Fernsehfilm)
 2004: O Milagre segundo Salomé (auch Kamera)
 2005: Carolina, Fernando e Eu (Fernsehfilm)
 2005: Amigos Como Dantes (Fernsehfilm)
 2005: Love Online (Fernsehfilm)
 2008: Um Amor de Perdição  (auch Kamera)
 2020: Ordem Moral (auch Kamera und Darsteller), 2021 auch TV-Mehrteiler

Darsteller
 1981: Francisca; R: Manoel de Oliveira
 1992: Tag der Verzweiflung ("O Dia do Desespero"); R: Manoel de Oliveira (auch Kamera)
 1993: Am Ufer des Flusses ("Vale Abraão", Sprechrolle); R: Manoel de Oliveira
 1994: Die Büchse des Bettlers ("A Caixa"); R: Manoel de Oliveira
 1995: Eine göttliche Komödie ("A Comédia de Deus"); R: Manoel de Oliveira
 1997: Das Becken von John Wayne ("Le bassin de J.W."); R: João César Monteiro
 2001: Frágil Como o Mundo (Sprechrolle); R: Rita Azevedo Gomes
 2003: Kommen und Gehen ("Vai e Vem"); R: João César Monteiro
 2004: O Milagre segundo Salomé (auch Regie und Kamera)
 2005: Amigos Como Dantes (auch Regie)
 2010: Oh Lisboa, Meu Lar (Doku-Kurzfilm), R: João Botelho
 2012: Operação Outono; R: Bruno de Almeida
 2014: O Velho do Restelo (Kurzfilm), R: Manoel de Oliveira
 2016: Correspondências (Sprechrolle), R: Rita Azevedo Gomes
 2020: Ordem Moral (auch Regie und Kamera), 2021 auch TV-Mehrteiler

Literatur
 Jorge Leitão Ramos: Dicionário do cinema português 1989–2003 Editorial Caminho, Lissabon 2005, ISBN 972-21-1763-7
 A.Murtinheira & I. Metzeltin: Geschichte des portugiesischen Kinos Praesens Verlag, Wien 2010, ISBN 978-3-7069-0590-9

Weblinks

 Einträge zu Mário Barroso im Lexikon des internationalen Films (deutsch)

Einzelnachweise

Kameramann
Filmregisseur
Filmschauspieler
Person (Lissabon)
Portugiese
Geboren 1947
Mann

Mário Barroso


Blackpink (), stiliseret BLACKPINK eller BLΛƆKPIИK, er en sydkoreansk pigegruppe med 4 medlemmer dannet af YG Entertainment i 2016. De fire medlemmer er: Jisoo, Jennie, Rosé, Lisa.

Gruppen debuterede 8. august 2016 med deres single Square One, som gav Blackpink deres første hit, "Whistle." Singlen inkluderede også sangen "Boombayah," deres første nummer et hit på toplisten Billboard World Digital Songs, som satte rekorden for den mest sete debut video af en koreansk kunstner. Med gruppens kommercielle succes i de første fire måneder efter debuten fik de prisen, New Artist of the Year til den 31. Golden Disc Awards og ved den 26. Seoul Music Awards.

Blackpink er den højstrangerende kvindelige K-pop gruppe på Billboard Social 50. Gruppen var på sit højdepunkt, på toplisten, nummer 15. De er også den første K-pop-gruppe til at være på YouTubes Global Top 25 Summer Songs, med deres hit fra 2017 "As If It's Your Last." De er også den første kvindelige K-pop-gruppe til at have tre nummer et hits på toplisten Billboard's World Digital Song Sales. Blackpink er den mest kendte kvindelige K-pop-gruppe og er den første K-pop-gruppe til at performe i Coachella.

Historie
2016: Debut med Square One og Square Two

De salgsfremmende forberedelser startede i august 2016 hvor der blev offentliggjort nogle billeder der gav et indblik i Black Pinks debut. YG Entertainment afslørede de endelige medlemmer samt navnet på gruppen den 29. juni 2016.

Black Pink blev den første kvindelige K-pop gruppe der debuterede fra YG Entertainment i seks år, efter 2NE1, med deres debutsingle Square One, som blev offentliggjort den 8. august 2016. Den første ledende single "Whistle" blev produceret af Teddy Park og Future Bounce. Singlen blev skrevet af Teddy Park, iKons Kim Hanbin og Bekuh BOOM. Den anden førende single "Boombayah," blev produceret af Teddy Park med Bekuh BOOM som medforfatter. Musikvideoen blev dirigeret af Seo Hyun-seung. De two ledende sange kom på nummer et og to på Billboard World Digital Songs Chart. Black Pink er den hurtigste koreanske gruppe til at holde nummer et og to på hitlisten, efter deres kollegaer fra YG Entertainment, PSY og Big Bang (gruppe). "Whistle" toppede den digitale, download, streaming og mobile hitliste på Gaon i august 2016. Gruppen opnåede også nummer et på den ugentlige, popularitets-, musikvideo- og K-pop-musikvideo-hitliste på Kinas største musikstreamingwebside QQ Music. Den første gang Black Pink optrådte på et musikshow var 14. august 2016 og blev vist på SBS Inkigayo. De vandt første pladsen på Inkigayo 13 dage efter deres debut, og slog rekorden for den hurtigste kvindelige K-pop-gruppe til at vinde på et musikprogram efter deres debut. De afsluttede deres promovering for Square One 11. september 2016 med endnu en sejr på Inkigayo.

Black Pink udgav deres andet singlealbum Square Two med de førende singler "Playing with Fire" og "Stay" den 1. november 2016. Sangene blev produceret af Teddy Park sammen med R.Tee og Seo Won Jin. De opviste deres comeback på Inkigayo den 6. november og på Mnet's M Countdown den 10. november, 2016. "Playing With Fire" blev deres anden singel til at opnå nummer et på Billboard World Digital Songs Chart. På de sydkoreanske hitlister opnåede "Playing with Fire" nummer et, mens "Stay" opnåede nummer 10.

Black Pinks kommercielle succes i deres første fire måneder efter debuten indtjente dem flere rookie priser til de store koreansk års afsluttende award shows, bestående af Asia Artist Awards, Melon Music Awards, Golden Disc Awards, Seoul Music Awards og Gaon Chart Music Awards. Derudover udnævnte Billboard dem som en af de bedste nye K-pop-grupper fra 2016.

2017: "As If It's Your Last" og japanske debut

Black Pink udgav den digitale single "As If It's Your Last" 22. juni 2017. Sangen blev beskrevet som en blandet genre af musik (..) en anden lyd fra deres tidligere udgivelser. Sangen debuterede på nummer et på Billboard's World Digital Songs Chart 22. juni, kun en dag efter sangen blev udgivet, hvilket gør sangen deres tredje nummer et på hitlisten. Indenfor 17 timer efter sangens udgivelse fik musikvideoen for As If It's Your Last mere end 11 millioner visninger på YouTube, hvilket gjorde musikvideoen for As If It's Your Last til den hurtigste musikvideo til at overgå 10 millioner visninger for en K-pop-gruppe. Gruppen der tidligere holdt rekorden på 21 timer. Desuden blev musikvideoen den fjerde mest sete onlinevideo i de første 24 timer for en koreansk artist, med mere end 13,3 millioner visninger 24 timer efter udgivelsen. Efterfølgende brudte musikvideoen rekorden for den mest likede musikvideo fra en kvindelig koreansk gruppe på YouTube.

Black Pink holdt en showcase på Nippon Budokan i Tokyo 20. juli 2017. Til showcasen deltog mere end 14.000 mennesker. Det blev udmeldt, at mere end 200.000 mennesker prøvede, at få billetter til showcasen.

Gruppen fik deres japanske debut 30. august 2017 med deres udgivelse af deres udvidede japanske EP kaldt BLACKPINK.

2018: Re:Blackpink og Square Up

I 2018 blev det udmeldt, at Black Pink ville komme tilbage med et ompakket album kaldt Re:Blackpink. Albummet blev udgivet 28. marts 2018 og indholdte deres gamle sange, både i japansk og koreansk.

Den 15. juni udgav Black Pink deres Mini Album Square Up med de to hovedsange "DDU-DU DDU-DU" og "Forever Young."

Medlemmer

Jisoo
 Fødelsesnavn: Kim Ji-Soo (Hangul: 김지수 Hanja: 金智秀)
 Født:
 Position: Visuelle, Lead Vokalist

Jennie
 Fødelsesnavn: Kim Je-Ni (Hangul: 김제니 Hanja: 金珍妮)
 Født:
 Position:  Hoved-Rapper, Lead Vokalist

Rosé
 Fødelsesnavn: Park Chae-Young (Hangul: 박채영 Hanja: 朴彩英)
 Født:
 Position: Hoved-Vokalist,Lead danser

Lisa
 Fødelsesnavn: Lalisa Manoban (Hangul: 라리사 마노반 Hanja: 拉莉莎‧馬諾芭)
 Født:
 Position: Lead-Rapper, Hoved-danser, Undervokalist..

Diskografi

Koreanske diskografi
Singler
 2016: Square One
 2016: Square Two
 2017: As If It's Your Last
 2018: DDU-DU DDU-DU
 2018: Forever Young
 2019: Kill This Love

Japanske diskografi
Extended plays
 2017: Blackpink

Referencer

Eksterne henvisninger

 Black Pink – Officielle koreanske hjemmeside
 Black Pink – Officielle japanske hjemmeside

Musikgrupper fra Sydkorea
Popgrupper

Black Pink


Fragmenter er en dansk eksperimentalfilm fra 1973 med instruktion og manuskript af Ebbe Larsen.

Handling
En billed- og lydkomposition med stendyssen på Ristinge Klint på Langeland som motiv. Filmen viser vejrets skiften omkring stendyssen året rundt og er optaget over tre år..

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1973

Fragmenter


Die Straßenradsport-Weltmeisterschaften 1936 fanden am 6. September im schweizerischen Bern statt.

Rennverlauf
Die Berufsfahrer hatten 218,4 Kilometer, die Amateure 145 Kilometer zu bewältigen. Bei den Profis gewann der Franzose Antonin Magne, der eine Alleinfahrt mit einem Vorsprung von über neun Minuten abschloss. Er erreichte ein Stundenmittel von 37,1 Kilometern. Im abgeschlagenen Hauptfeld kam der deutsche Fahrer Georg Umbenhauer auf Platz 9. Bei den Amateuren gab es einen Doppelsieg der Schweizer durch Edgar Buchwalder und Gottlieb Weber. Buchwalder gewann den Spurt aus einer Massenankunft mit elf Sekunden Vorsprung. Er erreichte ein Stundenmittel von 36,4 Kilometern. Fritz Scheller kam als bester deutscher Amateur mit 55 Sekunden Rückstand auf Platz 9.

Ergebnisse

Profis

Amateure

Weblinks

 www.cyclingfever.com

1936
1936
Radsportveranstaltung 1936
Sportveranstaltung in Bern


Dedeler, Kahramanmaraş ilinin Türkoğlu ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Kahramanmaraş il merkezine 45 km, Türkoğlu ilçesine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Şekerobagenc.com

Türkoğlu'nun mahalleleri

Dedeler, Türkoğlu


Lebrade er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Großer Plöner See under Kreis Plön. Kreis Plön ligger i den østlige/centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Lebrade er beliggende ca. syv km nord for Plön i et skov- og sørigt område. Delstatshovedstaden Kiel ligger omkring 28 km mod nordvest og Lütjenburg omkring 17 km mod nordøst.

Det 146 ha store naturschutzgebiet Vogelfreistätte Lebrader Teich ligger i den nordøstlige del af kommunen.

Området er præget af talrige søer, blandt andre Lebrader Teich, Rixdorfer Teich, Neubrooksteich, Neue Teich, Osterwischteich, Rummel Teich, Knipp Hagelsteich og Schluensee.

Eksterne kilder/henvisninger

 Byens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Plön

Lebrade


Die Deutsche Dermatologische Gesellschaft e.V. (DDG) ist eine wissenschaftliche Fachgesellschaft für Dermatologie in Deutschland. Sie ist Mitglied der Arbeitsgemeinschaft der Wissenschaftlichen Medizinischen Fachgesellschaften. Die DDG wurde 1889 in Prag von Joseph Doutrelepont, Moriz Kaposi, Edmund Lesser, Albert Neisser und Philipp Josef Pick gegründet. Sitz der DDG ist Berlin, wo sie eine gemeinsame Geschäftsstelle mit dem Berufsverband der Deutschen Dermatologen (BVDD) betreibt. DDG und BVDD gründeten 1998 die Deutsche Dermatologische Akademie, die sich im Bereich Fort- und Weiterbildung für Dermatologen engagiert.

Zielsetzung
Ziel der DDG ist die Förderung der wissenschaftlichen und fachlichen Belange der Dermatologie, Venerologie und Allergologie sowie der Spezialgebiete der Dermatologie, Andrologie, Phlebologie und Lymphologie, Proktologie, operative Dermatologie und Dermato-Onkologie, dermatologischen Strahlentherapie, dermatologischen Mikrobiologie, Berufs- und Umweltdermatologie, Dermatohistologie sowie Prävention und Rehabilitation. Die DDG berät deutsche und internationale Regierungen, Behörden, öffentliche und nicht-öffentliche Organisationen, medizinische und wissenschaftliche Gesellschaften, Institute, Kliniken und Einzelpersonen in wissenschaftlichen und fachlichen Fragen. Die DDG hat knapp 3.800 ordentliche und außerordentliche Mitglieder. Es gibt zahlreiche Arbeitsgemeinschaften, die sich wissenschaftlich mit dermatologischen Fachthemen auseinandersetzen und Empfehlungen und Leitlinien veröffentlichen.

Kooperationen
Die DDG ist eine Vereinigung deutschsprachiger Dermatologen und arbeitet eng mit den dermatologischen Fachgesellschaften im deutschsprachigen Raum, so den Fachgesellschaften aus Österreich (Österreichische Gesellschaft für Dermatologie und Venerologie) und der Schweiz (Schweizerische Gesellschaft für Dermatologie und Venerologie) zusammen. Die DDG ist Mitglied der Internationalen Liga Dermatologischer Gesellschaften, der internationalen Dachorganisation aller wissenschaftlichen Fachgesellschaften in der Dermatologie. Sie entsendet Repräsentanten in die European Academy of Dermatology und Venereology, das European Dermatology Forum, die European Society Dermatological Research und die Union der Europäischen Fachärzte.

Publikationen und Arbeit
Das Publikationsorgan der DDG ist die Zeitschrift Journal der Deutschen Dermatologischen Gesellschaft.

Es werden verschiedene wissenschaftliche Preise und Auszeichnungen sowie Forschungsstipendien vergeben:
 Karl-Herxheimer-Medaille
 Schaudinn-Hoffmann-Plakette
 Unna-Medaille
 Braun-Falco-Medaille
 DDG Preis für Akademische Lehre

Gedenktafel zum Anlass der 50. DDG-Tagung
Aus Anlass der 50. DDG-Tagung 2019 in Berlin hat die Arbeitsgemeinschaft Geschichte der Dermatologie und Venerologie in der DDG (AGDV) zusammen mit der Deutschen Dermatologischen Gesellschaft (DDG) eine Gedenktafel zu Ehren der in der Zeit des Nationalsozialismus ermordeten oder durch Suizid aus dem Leben geschiedenen jüdischen Dermatologinnen und Dermatologen anfertigen lassen. Da allein 30 der insgesamt 69 genannten Kollegen aus Berlin kamen, wurde die Tafel im großen Eingangsfoyer der Klinik für Dermatologie, Venerologie und Allergologie der Charité-Universitätsmedizin Berlin installiert. DDG und AGDV kamen überein, dass angesichts des Aufflammens antisemitischer Tendenzen in Deutschland mit einer solchen Gedenktafel ein deutliches Zeichen gesetzt wird.

Weblinks
 Webseite der DDG

Einzelnachweise

Dermatologische Fachgesellschaft
Gegründet 1889
Verein (Berlin)

Deutsche Dermatologische Gesellschaft


Der Algorithmus von Walker ist ein Reglement zum Zeichnen von Bäumen in der Graphentheorie.

Der Algorithmus basiert auf der geschichteten Zeichnung des Baumes (Layered Drawings). Dabei ergibt sich die Y-Koordinate eines jeden Knoten des Baumes direkt aus der Tiefe des Knotens. Dadurch muss bei diesem Algorithmus nur die X-Koordinate des jeweiligen Knotens in der Zeichnung bestimmt werden.

Die Laufzeit des Algorithmus ist, anders als ursprünglich vermutet, nicht linear, sondern quadratisch abhängig von der Anzahl der Knoten. Es existiert jedoch eine Verbesserung des Algorithmus von Christoph Buchheim et al., der eine lineare Laufzeit ermöglicht.

Literatur

Walker, Algorithmus von

Algorithmus von Walker


El término Zhuravski () puede referirse a:

Personalidades

Dmitri Ivánovich Zhuravski (1821-1891), ingeniero de puentes y ferroviario ruso.
Dmitri Pétrovich Zhuravski (1810-1856), estadístico y demógrafo ruso.
Nicolae Juravschi (*1968), canoísta de aguas tranquilas moldavo.
Maciej Żurawski (*1976), futbolista polaco.

Localidades

Zhuravski (Rusia), localidad de Rusia.

Zhuravski


Die Open Government Initiative ist ein Vorhaben der Regierung Barack Obamas, ein "nie dagewesenes Maß an Offenheit in der Regierung" zu erreichen. Die Anweisung zum Start dieser Initiative erteilte der Präsident am 20. Januar 2009, seinem ersten Tag im Amt.

Philosophie der Open Government-Initiative ist, dass die Regierung transparent, partizipatorisch und kollaborativ sein soll. Behörden der US-Bundesregierung haben Open Government Websites eingerichtet und laden die Öffentlichkeit ein, Vorschläge und Ideen beizusteuern.

Am Tag der Amtseinführung des 45. Präsidenten Donald Trump und somit am Ende der Amtszeit Obamas wurde das Open-Government-Programm von der Website des Weißen Hauses genommen und der Twitter-Account @OpenGov gelöscht.

Siehe auch
Open Government
Open Government Data
public.resource.org
E-Government
E-Demokratie
Self-sovereign identity
Wikileaks

Einzelnachweise

Weblinks
Open Government bei den National Archives
Data.gov

E-Government

Open Government Initiative


Yalınlıgediği, Antalya ilinin Korkuteli ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya il merkezine 84 km, Korkuteli ilçesine 24 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Korkuteli'nin mahalleleri

Yalınlıgediği, Korkuteli


The Killing Kind osmi je studijski album američkog thrash metal sastava Overkill. Album je 5. ožujka 1996. godine objavila diskografska kuća CMC Records.

Popis pjesama

Osoblje

Overkill

 Joe Comeau – gitara, vokali
 Bobby "Blitz" Ellsworth – vokali
 Tim Mallare – bubnjevi
 Sebastian Marino – gitara
 D. D. Verni – bas-gitara, vokali

Izvori

Albumi sastava Overkill
Albumi iz 1996.

The Killing Kind


L'Anabate vergeté (Syndactyla subalaris) est une espèce d'oiseaux de la famille des Furnariidae vivant en Amérique du Sud et Centrale.

Population
Malgré un léger déclin l'espèce est tout de même assez commune sur son aire de répartition avec une estimation entre  et  adultes (Partners in Flight 2019).

Liste des sous-espèces
Selon  :
 Syndactyla subalaris colligata Zimmer, 1935
 Syndactyla subalaris lineata (Lawrence, 1865) - Costa Rica et Ouest du Panama
 Syndactyla subalaris mentalis (Taczanowski & Berlepsch, 1885) - Est de l'Équateur jusqu'au centre du Pérou
 Syndactyla subalaris olivacea Phelps & W.H.Phelps Jr, 1956 - Sud-Ouest de Táchira et Ouest du Venezuela
 Syndactyla subalaris ruficrissa (Carriker, 1930)
 Syndactyla subalaris striolata (Todd, 1913) - Est des Andes colombiennes et Vénézuéliennes
 Syndactyla subalaris subalaris (Sclater, 1859) - - Ouest de la Colombie et de l'Équateur
 Syndactyla subalaris tacarcunae (Chapman, 1923) à l'Est du Panama et au Nord-Ouest de la Colombie

Systématique
Le nom valide complet (avec auteur) de ce taxon est Syndactyla subalaris (P.L.Sclater, 1859).

Ce taxon porte en français le nom vernaculaire ou normalisé suivant : Anabate vergeté.

Liens externes

Notes et références

Furnariidae
Oiseau des Andes boréales
Oiseau décrit en 1859

Anabate vergeté


El desierto de Registán es una región extremadamente árida y una meseta situada entre las provincias de Helmand y Kandahar, en el suroeste de Afganistán. Es un desierto de arena formado por pequeñas colinas de color rojo que se elevan a alrededor de 50 a 100 pies (30 m) con zonas de rocas abiertas y de arcilla. Está escasamente poblado por nómadas pastunes y baluchis. El desierto está poco a poco invadiendo los alrededores de las zonas agrícolas.

El desierto está en la parte oriental de la meseta de Irán, en el sur de Afganistán. El río Helmand lo limita al norte y al oeste, las montañas Chagaev, en el sur y la meseta de Quetta-Pishinskim, al este. Tiene una extensión de aproximadamente 40.000 km², con más de 400 km de longitud y hasta 200 km de anchura. La llanura está a una altitud de 1500 m en el este y desciende hasta 800 m en el oeste. El clima es subtropical, continental y seco (con precipitaciones de hasta 100 mm por año).

Una grave sequía en 1998 provocó el desplazamiento de unas 100.000 personas nómadas de la región del desierto de Registán. La mayoría de ellos se trasladaron a asentamientos temporales entre los ríos de Arghandab y Helmand y Registan.

Véase también
 Geografía de Afganistán
 Geografía de Asia

Referencias

Desiertos de Afganistán

Desierto de Registán


NORDEFCO (), Nordisk Forsvarssamarbejde er siden 2009 betegnelsen for et formaliseret samarbejde på forsvarsområdet imellem de fem nordiske lande: Danmark, Finland, Island, Norge og Sverige.

I 2016 havde Danmark formandskabet for NORDEFCO.

Formål
Samarbejdet vedrører forsvarspolitik, militære færdigheder og effektivisering, internationale operationer under f.eks. FN samt forsvarsindustri og militærteknologi.

Derimod er der ikke tale om en egentlig skandinavisk forsvarsalliance med gensidig forsvarsforpligtelse, og medlemmernes militære allianceforhold og deltagelse i internationalt militærsamarbejde er stadig forskellige: Danmark, Finland, Island og Norge er medlemmer af NATO, hvorimod Sveriges ansøgning om optagelse i NATO pr. maj 2023 fortsat er uafklaret. Sverige samarbejder dog med NATO igennem bl.a. Partnerskab for fred. Desuden deltager Sverige, Finland og Norge i EU's nordiske kampgruppe, men ikke Danmark, der grundet det tidligere EU-forbehold på forsvarsområdet valgte at stå uden for NBG. Der er ikke enighed om, hvorvidt etableringen af NORDEFCO er eller bør være et skridt imod at styrke Finlands og Sveriges integration i NATOs militærstrukturer.

Historie
NORDEFCO blev oprettet ved underskrivelsen af en fælles hensigtserklæring (memorandum of understanding) i Helsinki den 4. november 2009. Samarbejdet afløste tre tidligere samarbejder vedrørende fredsbevarende styrker (NORDCAPS), forsvarsmateriel (NORDAC) og generelt militærsamarbejde (NORDSUP).

Struktur
NORDEFCOs arbejde ledes af en politisk styrekomité (Policy Steering Committee) og af en militær koordinationskomité (Military Coordination Committee). Det konkrete arbejde på de forskellige samarbejdsområder udføres af ansatte i medlemslandenes nationale militærinstitutioner.

Der er fem samarbejdsområder (COPAs):
 Militære kapaciteter (Capabilities, COPA CAPA)
 Personel og uddannelse (Human Resources & Education, COPA HR&E)
 Træning og øvelser (Training & Exercises, COPA TR&EX)
 Militære operationer (Operations, COPA OPS)
 Materiel (Armaments, COPA ARMA)

Referencer

Eksterne henvisninger
 NORDEFCOs officielle hjemmeside
 Håkon Lunde Saxi, 'The rise, fall and resurgence of Nordic defence cooperation', International Affairs, Volume 95, Issue 3, May 2019, Pages 659–680
 Mikkel Storm Jensen (red.), Nordisk Forsvarssamarbejde 2016 - Vilkår og muligheder (Kjøbenhavn: Forsvarsakademiet, 2016)
 Tuomas Forsberg, 'The rise of Nordic defence cooperation: a return to regionalism?', International Affairs, Volume 89, Issue 5, September 2013, Pages 1161–1181
 Håkon Lunde Saxi, Nordic defence cooperation after the Cold War (Oslo: Institutt for forsvarsstudier, 2011)

Etableret i 2009
Nordiske organisationer

NORDEFCO


Father Time is a weathervane at Lord's Cricket Ground, London, in the shape of Father Time removing the bails from a wicket. The full weathervane is  tall, with the figure of Father Time standing at . It was given to Lord's in 1926 by the architect of the Grandstand, Sir Herbert Baker. The symbolism of the figure derives from Law 12(3) of the Laws of Cricket:  "After the call of Time, the bails shall be removed from both wickets." The weathervane is frequently referred to as Old Father Time in television and radio broadcasts, but "Old" is not part of its official title.

Father Time was originally located atop the old Grand Stand. It was wrenched from its position during the Blitz, when it became entangled in the steel cable of a barrage balloon, but was repaired and returned to its previous place. In 1992 it was struck by lightning, and the subsequent repairs were featured on the children's television programme Blue Peter. Father Time was permanently relocated to a structure adjacent to the Mound Stand in 1996, when the Grand Stand was demolished and rebuilt. It was again damaged in March 2015 by the high winds of Cyclone Niklas, which necessitated extensive repair by specialists.

In 1969 Father Time became the subject of a poem, "Lord's Test", by the Sussex and England cricketer John Snow.

Notes

External links

Cricket in London
Meteorological instrumentation and equipment
Lord's
Herbert Baker buildings and structures

Father Time (Lord's)


Znanstveni centar izvrsnosti, znanstvena organizacija ili skupina znanstvenika koja po originalnosti, značenju i aktualnosti rezultata svoga znanstvenog rada ide u red najkvalitetnijih organizacija ili skupina u svijetu unutar svoje znanstvene discipline. Znanstvenu organizaciju ili skupinu znanstvenika znanstvenim centrom izvrsnosti proglašava ministar na prijedlog Nacionalnog vijeća za znanost, uz suglasnost kandidirane znanstvene organizacije ili skupine znanstvenika, na temelju vrednovanja i postupka koji obavezno uključuje međunarodnu prosudbu. Odluka ministra o proglašenju znanstvenog centra izvrsnosti sadrži prava i obveze koje na prijedlog Nacionalnog vijeća za znanost taj centar dobiva.

Izvori

 Znanost

Znanstveni centar izvrsnosti


Crocodile Hunter – Auf Crash-Kurs (Originaltitel: The Crocodile Hunter: Collision Course) ist eine Tierfilm- und Abenteuer-Komödie aus dem Jahr 2002 von Regisseur John Stainton mit Steve Irwin in der Hauptrolle und ein Ableger der Fernsehserie The Crocodile Hunter.

Handlung
In einem Kontrollzentrum in der Mojave-Wüste wird festgestellt, dass der militärische Spionagesatellit SE2020 der USA einen Defekt und abweichende Werte anzeigt. Bei seinem Weiterflug werden Kollegen in Canberra informiert, die beim Flug über Queensland eine Kursabweichung feststellen. Durch die Abweichung vom vorgegebenen Kurs wird die automatische Selbstzerstörung ausgelöst und Teile des Satelliten stürzen im Norden von Queensland ab. Darunter die sogenannte Blackbox, welche die gesammelten Bilddaten auf einer Festplatte, sowie ein Ortungsgerät enthält. Die Blackbox wird am Boden von einem Leistenkrokodil verschluckt.

Im Hauptquartier der CIA in Langley schickt Vizedirektor Reynolds zwei verdeckt ermittelnde Agenten, Wheeler und Archer, nach Australien, um die Blackbox zu finden. Um die Geheimhaltung zu sichern, sollen die beiden vorgeben, auf der Suche nach Bodenschätzen zu sein.

Im für das militärische Satellitenprogramm zuständigen National Reconnaissance Office fühlt sich deren Vizedirektor Ansell vom Vorgehen der CIA-Abteilung von Reynolds übergangen und um seine Chance auf den Direktorposten gebracht und schickt seinerseits eine verdeckte Mitarbeiterin. Die Australierin Jo Buckley soll sich als australische Kontaktperson der beiden ausgeben und die Blackbox für ihre Abteilung in die USA zurückholen.

Die Farmerin Brozzie Drewitt ist darauf aus, ein Krokodil zu töten, das sich in einem Fluss in der Nähe ihres Farmlandes aufhält, da sie um ihr Vieh fürchtet. Der Ranger Sam Flynn vom Amt für Naturschutz sucht sie auf, um ihr klarzumachen, dass die Krokodile unter Artenschutz stehen und das Töten der Tiere verboten ist. Da sie nicht einsichtig erscheint, beauftragt er einen Experten für das Einfangen und die Umsiedlung von Krokodilen: Steve Irwin, den man in der Zwischenzeit sehen konnte, wie er auf einen Riesenwaran und einen Inlandtaipan gestoßen ist. Eine Goliath-Vogelspinne, eine Mulgaschlange und ein Känguru-Baby, dessen Mutter auf einer Straße überfahren wurde, nahm er zudem mit, um sie in den Australia Zoo zu verbringen. Irwin gelingt es schließlich auch zusammen mit seiner Frau Terri das Krokodil zu fangen, doch weiß er nichts davon, dass sein gefangenes Krokodil zuvor die Blackbox gefressen hat. Als die CIA-Agenten auf Irwin treffen und ihn verfolgen, hält der sie für Wilddiebe, die es nur auf das Krokodil abgesehen haben.

Bei der CIA glaubt man inzwischen an eine Verschwörung und meint, dass Irwin und seine Frau ein feindliches Agentenpaar sind. Nachdem Reynolds davon erfährt, dass seine Agenten bei der Beschaffung der Blackbox erfolglos waren, zieht er das Verteidigungsministerium hinzu, das Soldaten schickt, die Irwin die Blackbox abnehmen.

Synchronisation

Hintergrund
 Im bekannten Firmenlogo von Metro-Goldwyn-Mayer mit dem brüllenden "Leo the Lion" zu Beginn des Films wurde der Löwe durch ein Krokodil ersetzt.

 Während des Abspanns ist Elton Johns Crocodile Rock in einer Neufassung mit auf Steve Irwin bezogenem Text von der Musikgruppe Baha Men zu hören.

 Der Film wurde in zwei unterschiedlichen Seitenverhältnissen gedreht. In 1.85:1 für die dokumentarischen Tierfilmszenen mit Steve Irwin und seiner Frau Terri und in 2.35:1 für die Spielfilm-Handlung mit der Farmerin und dem CIA, sodass die dokumentarischen Szenen meist im Pillarbox-Format dargestellt werden und sich erst gegen Ende beim Zusammentreffen mit der CIA dem Cinemascope-Format der Spielfilm-Szenen angleichen.

 Die Irwins spendeten ihre Gage aus dem Film Programmen zum Schutz von Wildtieren.

 Die Produktionskosten wurden auf einen Betrag zwischen 12 und 13 Millionen US-Dollar geschätzt. Der Film spielte in den Kinos weltweit rund 33 Millionen US-Dollar ein, davon 28 Millionen US-Dollar in den USA.

Kritiken

Auszeichnungen
Der Film gewann einen Young Artist Award 2003 in der Kategorie Bester Familien-Spielfilm – Komödie.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 2002
Australischer Film
US-amerikanischer Film
Tierfilm
Abenteuerfilm
Filmkomödie

Crocodile Hunter – Auf Crash-Kurs


Les élections sénatoriales françaises de 1912 se déroulent le  et ont pour but de renouveler la série A du Sénat et quatre sièges vacants.

Contexte
Les élections se basent comme en 1909 sur les élections municipales de 1908. Un certain nombre de candidats progressistes font alliance avec des républicains de gauche tandis que les radicaux rejette le collectivisme et les socialistes.

Résultats

À l'issue du scrutin de 1912, il ne reste plus au Sénat que quatre de ses premiers élus, deux inamovibles de décembre 1875 (Jules Cazot et René Bérenger) et deux sénateurs élus en 1876 (Charles de Freycinet et Auguste Huguet). Cazot meurt cependant en décembre 1912.

Sièges par groupe

Notes et références

Élections sénatoriales françaises de 1912


Itanhaém es un municipio del estado de São Paulo, el segundo municipio más antiguo del Brasil, integrante da Región Metropolitana de la Baixada Santista. Su población en 2010 era de 87.053 habitantes y su superficie es de 599,017 km², de lo cual resulta una densidad demográfica de 145,33 hab/km².

Estancia balnearia
Itanhaém es uno de los 15 municipios paulistas considerados estancias balnearias por el estado de São Paulo, por cumplir determinados requisitos definidos por la Ley Estadual. Tal estatus garantiza a estos municipios un presupuesto adicional por parte del Estado para promover el turismo regional. También, el municipio adquiere el derecho de agregar a su nombre el título de Estancia Balnearia, término por el cual pasa a ser designado oficialmente.

Topónimo
Hay varias versiones sobre la etimología de su nombre, proveniente del tupí itá-nha'ẽ: "piedra que canta", "clamor de la piedra", "piedra que llora" o "plato de piedra".

Fundación
El poblado a orillas del río Itanhaém habría sido fundado por João Rodrigues Castelhano y Cristóvão Gonçalves o por Martim Afonso de Souza durante los dos años que pasó en São Vicente. Nossa Senhora da Conceição de Itanhaém fue elevada a la categoría de villa en abril de 1561. En 1654 fue construido un convento de los franciscanos". Fue, durante cierto período, la sede de la antigua Capitanía de São Vicente.

Turismo
A Cama de Anchieta es una formación rocosa excavada por el viento en la "Playa de los Sueños", que según dice la leyenda, era el sitio preferido del beato jesuita José de Anchieta, para pasar horas de descanso o mediación y encontrar inspiración para componer versos y poemas.

El sitio atrae miles de visitantes y llama la atención por su belleza natural y por la deslumbrante vista en dirección al mar, desde la costa y los morros circundantes. Para facilitar el acceso hay una pasarela construida con presupuesto donado por la Comunidad Autónoma de las Islas Canarias (España) y por el municipio de San Cristóbal de La Laguna, donde nació Anchieta.

Recientemente el equipo turístico fue escogido por los internautas, en una encuesta hecha por el diario A Tribuna, de Santos, como una de las nueve maravillas de la Región Metropolitana de la Baixada Santista.

Geografía
Abriga parte del Área de Relevante Interés Ecológico de las islas de Ilha da Queimada Grande y Queimada Pequena, creada en 1985 y administrada por el Instituto Chico Mendes de Conservação da Biodiversidade.

Sus límites son Juquitiba y São Paulo por el norte, São Vicente y Mongaguá por el oriente; el Océano Atlántico por el suroriente; Peruíbe por el suroccidente y Pedro de Toledo por el occidente.

Demografía
Datos del Censo - 2000

Población total: 71.995
 Urbana: 71.148
 Rural: 847
 Hombres: 35.806
 Mujeres: 36.189
Densidad demográfica (hab./km²): 120,80

Mortalidad infantil até 1 ano (por mil): 18,95

Expectativa de vida (anos): 69,65

Tasa de fecundidad (hijos por mujer): 2,53

Tasa de alfabetización: 91,81%

Índice de Desarrollo Humano (IDH-M): 0,779
 IDH-M Renta: 0,716
 IDH-M Longevidad: 0,744
 IDH-M Educación: 0,876

Clima

El clima de Itanhaém es subtropical húmedo, sin meses secos, con veranos calientes e inviernos suaves, siendo el mes más caliente enero, con una media de 24°C y el más frío julio, con una media de 17 °C.

Hidrografía
 Rio Itanhaém
 Rio Preto
 Rio Aguapeú
 Rio Branco
 Océano Atlántico

Transporte
 Aeropuerto de Itanhaém (asfaltado)

Carreteras
 SP-55 Rodovia Padre Manuel da Nóbrega

Referencias

Localidades de São Paulo

Itanhaém


Freske u tvornici Sveti Kajo u Svetom Kaji, Grad Solin, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Jedna se zove Solinska karavana uz Kozjak a druga Prvi solinski odred na Dinari 1942. Nalaze se u tvornici cementa Sveti Kajo, Salonitanska ul. 19. Nastale su 1957. godine po narudžbi Dalmacijacementa. Fresku Prvi solinski odred na Dinari 1942. naslikao je akademski slikar i kipar Ivan Joko Knežević (1907. – 1988.) na osnovi ratne fotografije reportera Čede Perića. Fresku Solinska karavana uz Kozjak 1942. – 1944. naslikao je akademski slikar Vjekoslav Parać (1904. – 1986.), prikazavši na njoj solinski puk koji na leđima prenosi oružje i hranu za potrebe partizanskih odreda. Freske su svjedoci o vremenu nastanka i očuvane su u izvornom interijeru.

Zaštita
Početkom listopada 2016. stavljene su pod zaštitu pod oznakom P-5516 zavedene su kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa preventivno zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "ostalo".

Izvori

Zaštićena kulturna dobra u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Solin
Umjetničke slike

Freske u tvornici Sveti Kajo


Vjetrulja ili vjetrokaz, u meteorologiji, je sprava za određivanje smjera vjetra. Sastoji se od vodoravne poluge koja se može okretati oko okomite osi. Na jednoj strani poluge je ploča aerodinamičkoga profila, koja polugu stalno zaokreće u smjeru vjetra, a na drugoj strani protuuteg i strelica koja pokazuje smjer odakle vjetar puše. Ispod okomite motke, oko koje se vjetrulja okreće, naznačene su četiri glavne strane svijeta ili samo smjer prema sjeveru. Vjetrulja je jednostavan mjerni instrument, učvršćen na okomitoj osovini oko koje se može slobodno okretati. Vjetrulja je nesimetrična; na jednom kraju ima rep, a na drugom strelicu, pa se zbog djelovanja vjetra sama postavi u smjer vjetra. Ispod vjetrulje je križ s oznakom četiriju glavnih strana svijeta. Smjer vjetra odredi se prema položaju koji strelica vjetrulje zauzme s obzirom na oznake glavnih strana svijeta.

Slike

Izvori

Vanjske poveznice

Mjerni instrumenti

Vjetrulja


Tudanca, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin kuzey sahilinde Kantabria Denizi olarak da anılan Atlas Okyanusu'nun Fransa ile İspanya arasındaki bölümüne kıyısı bulunan, Kantabria otonom bölgesine bağlı belediye. Tudanca belediyesinin nüfusu 2002 yılı nüfus sayımlarına göre 245 kişidir.

Kantabria'nın belediyeleri

Tudanca


لواتة قرية تونسية تقع في ولاية صفاقس.

انظر أيضا
 ولاية صفاقس.
 رأس بوترية.

قرى ولاية صفاقس

لواتة (تونس)


غنّام علي حمدان الجمهور المطيري، (1931 - 8 مارس 2022)؛ سياسي كويتي، ونائب سابق في مجلس الأمة الكويتي.

السيرة البرلمانية
خاض انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1963 في الدائرة الخامسة، وحصل على 309 أصوات وحل بالمركز الرابع عشر وخسر بالانتخابات، ولكنه فاز بعدها في الانتخابات التكميلية، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1967 في الدائرة الرابعة، وحصل على 474 صوت وحل بالمركز التاسع وخسر بالانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1971 في الدائرة الرابعة، وحصل على 734 صوت وحل بالمركز الخامس وفاز بالانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1975 في الدائرة الرابعة، وحصل على 657 صوت وحل بالمركز العاشر وخسر بالانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1981 في الدائرة السادسة عشر، وحصل على 220 صوت وحل بالمركز الخامس وخسر بالانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1985 في الدائرة السادسة عشر، وحصل على 489 صوت وحل بالمركز الرابع وخسر بالانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1992 في الدائرة الخامسة عشر، وحصل على 1165 صوت وحل بالمركز الثاني وفاز بالانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1996 في الدائرة الخامسة عشر، وحصل على 1368 صوت وحل بالمركز الثاني وفاز بالانتخابات، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 1999 في الدائرة الخامسة عشر، وحصل على 720 صوت وحل بالمركز السادس وخسر بالانتخابات.

وفاته
توفي غنام الجمهور، ظهر يوم الثلاثاء 8 مارس 2022 الموافق 5 شعبان 1443 هـ عن عمر ناهز 91 عامًا.

مراجع

وصلات خارجية
 غنام الجمهور على قاعدة بيانات السياسيين الكويتيين.

أشخاص من مدينة الكويت
أعضاء مجلس الأمة الكويتي
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1963
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1971
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1992
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 1996
سياسيون كويتيون
مدفونون في مقبرة الصليبخات
مواليد 1309 هـ
مواليد 1931
مواليد في الكويت
وفيات 1443 هـ
وفيات 2022
وفيات بعمر 91
وفيات في مدينة الكويت

غنام الجمهور


9521 Martinhoffmann este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
9521 Martinhoffmann este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul La Silla de Claes-Ingvar Lagerkvist. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,26 ua, o excentricitate de 0,15 și o înclinație de 4,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 9001-10000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1980
Centura de asteroizi

9521 Martinhoffmann


Saint-Michel ist eine U-Bahn-Station in Montreal. Sie befindet sich im Arrondissement Villeray–Saint-Michel–Parc-Extension an der Kreuzung von Boulevard Saint-Michel und Boulevard Shaughnessy. Es handelt sich um die nördliche Endstation der blauen Linie 2. Im Jahr 2019 nutzten 4.770.170 Fahrgäste die Station, was dem 22. Rang unter den insgesamt 68 Stationen der Metro Montreal entspricht.

Bauwerk

Die vom Architekturbüro Lemoyne & Associés entworfene Station entstand als Tunnelbahnhof, unterbrochen von einer weitläufigen, würfelförmigen Halle in der Mitte, von wo aus Treppen und Rolltreppen hinauf zur Verteilerebene führen. An Schienen befestigte, viereckige Leuchtkörper vermitteln einen ungewöhnlichen, industriell anmutenden Anblick. Die Verteilerebene ist ähnlich gestaltet und wird von oben durch einfallendes Tageslicht erhellt. Auch die beiden aus Ziegeln bestehenden Eingangspavillons sind der Industriearchitektur nachempfunden.

In 15,8 Metern Tiefe befindet sich die Bahnsteigebene mit zwei Seitenbahnsteigen. Die Entfernung zur benachbarten Station D'Iberville, von Stationsende zu Stationsanfang gemessen, beträgt 607,60 Meter. Es bestehen Anschlüsse zu sechs Buslinien und zwei Nachtbuslinien der Société de transport de Montréal.

Kunst
Vier verschiedene Künstler gestalteten je ein großflächiges Wandbild, das auf die Betonwand aufgemalt und mit Glasziegeln abgedeckt wurde. Sie sind jeweils 14,6 Meter lang und 2 Meter hoch. Gemeinsames Thema sind die Natur und die Landschaft um einen See. Das Werk von Marcelin Cardinal ist das bunteste und zeigt einen Fluss zwischen grünen und gelben Feldern. Charles Lemay hielt Menschen fest, die am See verschiedenen Aktivitäten nachgehen. Lauréat Marois kombinierte realistische Naturszenen mit strengen geometrischen Formen in blauen Farbtönen. Normand Moffat stellte Pflanzen in verschiedenen Brauntönen und in abstrakter Form dar.

Geschichte
Die Eröffnung der Station und zugleich der blauen Linie erfolgte am 16. Juni 1986, zusammen mit dem Teilstück in Richtung De Castelnau. Namensgeber ist der Boulevard Saint-Michel, benannt nach Erzengel Michael, dem Schutzpatron der Soldaten und Krieger.

Im Dezember 2011 veröffentlichte die Agence métropolitaine de transport (AMT) die Studie Vision 2020. Gemäß dieser soll die Linie 5 von Saint-Michel aus um 5,8 km nordostwärts ins Arrondissement Anjou verlängert werden. Vorgesehen sind fünf neue Stationen; die Endstation würde sich beim Einkaufszentrum Galeries d'Anjou befinden, in unmittelbarer Nähe eines Autobahnkreuzes. Die Bauarbeiten sollen im Laufe des Jahres 2021 beginnen und 2026 abgeschlossen sein.

Weblinks

 Seite der STM über die Station Saint-Michel (französisch)
 Detaillierte Informationen zur Station Saint-Michel (französisch)

Einzelnachweise

Station der Metro Montreal
Erbaut in den 1980er Jahren

Saint-Michel (Metro Montreal)


Amensalizm, türlerden biri zarar görmüş, fakat ikinci türün hiç etkilenmemesi durumudur.

Antibiyotik yapan organizmalarla, antibiyotiklerin inhibe ettiği organizmalar arasındaki ilişki amensalizm için iyi bir örnektir. Penicillium denen küfün oluşturduğu penisilin, çeşitli bakterilerin üremesine engel olur. Muhtemelen küf, ürettiği antibiyotik sayesinde besin bakımından kendisine rakip olan bakterileri elimine ederek daha fazla besin sağlamış olur.
Türler arası ilişkilerden amensalizmde taraflardan biri diğerinin gelişimini engeller. En tipik örneği de ceviz ağacının dibinde hemen hemen hiçbir bitkinin yetişmeyişidir. Ceviz ağacının yaprak ve meyvelerinde üretilip yağmurla toprağa süzülen bir madde olan juglon, diğer bitki türlerinin gelişimini engeller olmaktadır.

Ayrıca bakınız
 Fotodinamizm
 Gececil hayvanlar
 Kommensalizm

Kaynakça

Hayvan ekolojisi
Biyolojik etkileşimler

Amensalizm


Kuća Burovića je zaštićena graditeljska baština grada Perasta. Nosi ime po mjesnoj hrvatskoj pomoračkoj obitelji Burovića. Namjena je stambena. U blizini su palača Bujović i crkva sv. Ivana Krstitelja. Nalazi se u zapadnom dijelu Perasta, u Penčićima, u drugom redu zgrada od obale.

Izvori

Građevine u Perastu

Kuća Burovića


Rasmus Hjorth Vinderslev (født 12. august 1997) er en dansk fodboldspiller, der spiller for SønderjyskE.

Klubkarriere
Rasmus Vinderslev er født i Aalborg, og boede i Fandrup indtil han var seks år. Familien (Jan Hjorth, Trine Vinderslev og Kirstine Vinderslev) flyttede herefter til Haderslev, hvor han som seksårig blev meldt ind i Haderslev FK.

SønderjyskE
Som U/17-spiller havde Vinderslev svært ved at komme på førsteholdet til hver kamp, og han spillede derfor ofte med klubbens næstbedste hold. Disse problemer fortsatte, mens han var U/19-spiller, og det var først i det sidste halve år som ungdomsspiller i foråret 2016, at han for alvor bed som fast som en af de bærende spillere i truppen.

Han var efter sommeren 2016 færdig med at være ungdomssspiller, men SønderjyskE vurderede ham ikke klar til at indgå i superligatruppen endnu. I stedet blev han tilbudt en etårig kontrakt frem til sommeren 2017, hvor han stadig skulle træne med U/19-truppen, selvom han netop selv var blevet seniorspiller, og skulle spille kampe for Haderslev FK i Serie 2, landets 7. bedste fodboldrække. Han præsterede dog godt her, og dette blev i februar 2017 belønnet med, at han var med førsteholdet på træningslejr i Spanien, han spillede ligeledes kampe med reserveholdet i Reserveligaen.

Han fik sin officielle debut for SønderjyskE i Superligaen den 21. maj 2017 i en 3-0-sejr over Brøndby IF, da han blev skiftet ind i det 90. minut i stedet for Marcel Rømer. Det blev yderligere en enkelt i 2016-17-sæsonen, da han en uge senere, den 28. maj, blev skiftet ind i det 66. minut i stedet for Nicolaj Madsen i en 2-0-nederlag ude til FC København i Telia Parken.

Han blev formelt rykket op i førsteholdstruppen i juni 2017, hvor han samtidig skrev under på en etårig kontrakt gældende frem til sommeren 2018. Han fik i den efterfølgende sæson (2017-18) mere spilletid, da han spillede de to første kampe, begge som indskifter mod henholdsvis Randers FC (0-0) og AaB Fodbold (1-4-sejr). Han skrev i januar 2018 under på en treårig forlængelse af sin kontrakt med SønderjyskE, således parterne havde papir på hinanden frem til sommeren 2021. Han spillede i alt 11 kampe i sæsonen, hvor han især fra marts 2018 og frem bed sig fast på holdet med syv kampe i startopstillingen og fire indskiftninger.

Den 31. juli 2019 blev det offentliggjort, at Vinderslev blev udlejet til den danske 1. division Vendsyssel FF for den resterende del af 2019, samtidigt med at han forlængede sin kontrakt med SønderjyskE frem til juni 2023. Han fik sin debut for Vendsyssel FF den 4. august 2019, da han startede inde og spillede alle 90 minutter i et 0-1-nederlag hjemme til Fremad Amager. Han spillede i løbet af efteråret 17 kampe, hvoraf 13 af dem var start. De 15 af de 17 kampe var i 1. division samt herudover to i DBU Pokalen. Efter et lejeophold, der af SønderjyskE blev anset som værende 'vellykket', blev det besluttet, at han skulle vende tilbage til SønderjyskE, da klubben skulle bruge alle kræfter til at forblive i Superligaen.

Titler

Klub
SønderjyskE
 Sydbank Pokalen: 2020

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Danmark
Fodboldspillere fra SønderjyskE
Personer fra Haderslev
Fodboldspillere fra Vendsyssel F.F.

Rasmus Vinderslev


An Sanderella discolor in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni João Barbosa Rodrigues, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Célestin Alfred Cogniaux. An Sanderella discolor in nahilalakip ha genus nga Sanderella, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Sanderella

Sanderella discolor


El V Campeonato Europeo de Natación en Aguas Abiertas se celebró en Eilat (Israel) entre el 6 y el 11 de septiembre de 2011 bajo la organización de la Liga Europea de Natación (LEN) y la Federación Israelita de Natación.

Las competiciones se realizaron en las aguas del golfo de Aqaba, con base en el puerto de Eilat.

Resultados

Masculino

Femenino

Mixto

Medallero

Enlaces externos
Resultados oficiales .

A 2011
Natación en 2011
Israel en 2011

Campeonato Europeo de Natación en Aguas Abiertas de 2011