La dación en pago en España hace referencia a la regulación y situación legal de la posibilidad de saldar la deuda hipotecaria con un banco mediante la entrega de la vivienda hipotecada en España.

Legislación
La dación en pago en España aparece regulada en varias leyes y reglamentos.

La Ley Hipotecaria, en su Artículo 140, deja abierta la posibilidad de pactar en la escritura de constitución de la hipoteca voluntaria que la obligación garantizada se haga solamente efectiva sobre los bienes hipotecados. En este caso, la responsabilidad del deudor y la acción del acreedor, por virtud del préstamo hipotecario, quedarán limitadas al importe de los bienes hipotecados, y no alcanzarán a los demás bienes del patrimonio del deudor. En este caso, la Ley Hipotecaria vigente prevé la dación de pago, siempre y cuando se pacte con la entidad crediticia o acreedor antes de formalizar el préstamo hipotecario. En caso de no haber un pacto entre deudor y acreedor, según lo dispuesto en el artículo 105 de la misma ley, la hipoteca podrá constituirse en garantía de toda clase de obligaciones y no alterará la responsabilidad personal ilimitada del deudor que establece el artículo 1.911 del Código Civil.

El Código civil español no habla de la dación en pago como modo extintivo de las obligaciones, aunque da por supuesta la institución en los artículos 1.521 y 1.636, al tratar de los retractos, y en algunas otras disposiciones, contemplándose en el artículo 155 de la Ley concursal.

El Gobierno de Rajoy aprobó el Real Decreto-ley 6/2012, de 9 de marzo, de medidas urgentes de protección de deudores hipotecarios sin recursos, que intenta promocionar la dación en pago por primera vez en España.

En enero del 2011 la Sección Segunda de la Audiencia de Navarra dictó una sentencia en la que considera devolver al banco un piso hipotecado como cancelación de una hipoteca. El juez argumentó que el valor de la finca era suficiente para cubrir el principal del préstamo hipotecario e incluso superior a este y que era el banco el que se la había quedado, por lo que resultaba "circunstancial" que en la subasta el valor fuera inferior y por lo tanto la ejecución solicitada "únicamente" podría continuar para costas e intereses. Además añadió que no se podía desconocer el origen, puesto que la causa de la crisis económica vendría dada por "la mala gestión del sistema financiero" y "las hipotecas basura".

La sentencia causó un gran revuelo tanto entre las entidades financieras que defienden estar actuando bajo el amparo de la ley, como entre todos los afectados por hipotecas que reclaman establecer este sistema.

Finalmente la entidad financiera presentó un incidente de nulidad que la Sección Tercera de la Audiencia Provincial de Navarra aceptó a trámite, pendiente de resolver en amparo ante el Tribunal Constitucional.

Naturaleza jurídica
Dentro de la teoría clásica algunas posiciones equiparan la dación en pago a una compraventa, en la cual el crédito figura como precio. No es extraño a esta asimilación en el Código civil español, que equipara para algunos efectos la dación en pago a la compraventa, y la acepta, sobre todo, la jurisprudencia antigua del Tribunal Supremo, que ha declarado que constituye compraventa el convenio por el que se da cosa en pago de un crédito líquido.

Frente a esta concepción, otra, más moderna, considera a la dación en pago como una novación por cambio de objeto.

Ambas teorías tropiezan con serios inconvenientes. De acuerdo con Castán, la solución preferible parece ser considerar la dación en pago como una modalidad o variante del pago (y, consiguientemente, una causa de extinción de las obligaciones), pero que implica, a la vez, una transmisión onerosa y ofrece, desde este punto de vista, analogías con el contrato de compraventa, teoría admitida por la moderna jurisprudencia.

Díez-Picazo considera la dación en pago como un convenio extintivo de una obligación existente entre las partes, por el cual el acreedor tiene derecho a exigir lo que se ha convenido en pago y el deudor el deber de prestarlo. Si el deudor cumple la obligación primitiva y la que se contrae con este convenio, se extingue la obligación primitiva y la creada después, quedando libres todos los fiadores. Si no cumpliese, el acreedor podría exigir el cumplimiento o la resolución.

Requisitos
Siguiendo a Castán la dación de pago supone los siguientes requisitos:

 a) Una prestación realizada a título de pago (animo solvendi), que puede consistir en la transmisión de una cosa corporal (dación en pago en sentido vulgar), o en la de un derecho real o un crédito (caso de la llamada cessio pro soluto).
 b) Una diversidad cualquiera entre la prestación que se debía y la que le sustituye (aliud pro alio).
 c) El acuerdo de voluntades de las partes, deudor y acreedor, de tener por extinguida inmediatamente la obligación merced a la realización de la prestación distinta de la debida.

La capacidad para esta operación se regirá por las reglas del pago, debiendo, por ende, el que da una cosa en pago, tener la propiedad de ella y capacidad para enajenarla (artículo 1.160).

La forma del acto se ajustará a las reglas generales que rigen la de los contratos (arts. 1.278 y sigs.).

Efectos
La dación en pago produce los efectos del pago mismo: extingue la obligación primitiva, así como los derechos accesorios que la acompañas en:

- Pérdida por  Evicción

Dificultades para el cambio de la ley hipotecaria en España

La crisis económica de 2008-2012 junto con la específica burbuja inmobiliaria en España provocan un importante aumento en los desahucios de propietarios de viviendas que no pueden pagar las altas cuotas de la hipotecas firmadas con los bancos. Ante esta realidad, que deja a numerosas familias y ciudadanos en la calle, sin vivienda y con deudas muy importantes, surgen propuestas desde distintas organizaciones para modificar la ley hipotecaria. La propuesta máxima de reforma es la obligatoriedad para la entidad bancaria de aceptar la dación en pago (entrega del piso como cancelación total de la deuda), propuestas intermedias son las de aumentar el porcentaje mínimo del valor del piso sobre la deuda o hipoteca y propuestas menores como establecer condiciones de demora sin pago de intereses en determinados casos para no llegar al desahucio.

Año 2010

Propuesta de eliminación del IRPF en las daciones en pago de vivienda habitual
En enero UPyD presenta en el Congreso una Proposición no de Ley para exonerar de la tributación por IRPF a las daciones en pago de vivienda habitual a aquellos cuya renta no supere los 12.000 euros anuales.

El Gobierno del PSOE rechaza contemplar la dación en pago
En junio la Comisión de Vivienda a propuesta de ICV aprueba, con el voto en contra del PSOE, exigir al Gobierno evaluar las medidas necesarias para permitir la dación en pago.

Año 2011

PSOE y PP rechazan que la entrega del piso salde la hipoteca
A pesar de que una sentencia judicial de enero de 2011 -basada en la institución del abuso de derecho, recogida en el artículo 7 del Código Civil, que permite rechazar el ejercicio de un derecho perfectamente legal cuando sobrepase manifiestamente sus límites- ha considerado suficiente la entrega del piso para saldar la deuda, los partidos mayoritarios españoles rechazan cualquier modificación legal.
Así, en febrero de 2011, los grupos parlamentarios de PSOE y PP confirmaron en el Pleno del Congreso de los Diputados su rechazo a tramitar una proposición de ley de ERC, IU e ICV que reclamaba cambiar la legislación hipotecaria en el sentido de obligar a las entidades bancarias a aceptar la dación en pago -que la entrega de la vivienda sea suficiente para cancelar el préstamo-.

La Federación Española de Municipios y Provincias (FEMP) así como la asociación Jueces para la Democracia reclamaron que se vuelva a debatir en el Congreso la reforma de la ley hipotecaria que penaliza al comprador obligando a devolver la deuda completa aun cuando devuelva el piso.

En junio de 2011, de nuevo el PP y el PSOE, en la subcomisión del Congreso de los Diputados creada al efecto para reformar el sistema hipotecario español, rechazaron la propuesta de una proposición de ley por parte del BNG para reformar la legislación en materia hipotecaria que permitiera la dación en pago. Votaron a favor de la iniciativa del BNG los partidos IU, ICV y ERC.

En diciembre UPyD propuso en el Congreso una ley de insolvencia para personas físicas similar a la de personas júridicas, posibilitando así la dación en pago para personas insolventes.

Iniciativa Legislativa Popular y Propuesta de una Comisión de Estudio
Se consolida la Iniciativa Legislativa Popular para promover el cambio de la legislación hipotecaria y de la ley de enjuiciamiento civil que permita aceptar la entrega del inmueble como pago y cancelación de la hipoteca. La Mesa del Congreso acepta a trámite en otoño del 2011 la ILP sobre la Proposición de ley de regulación de la dación en pago, de paralización de los desahucios y de alquiler social promovida por la PAH- Plataforma de Afectados por las Hipotecas, CCOO, UGT, CONFAVC, Taula d'entitats del Tercer Sector Social de Catalunya y el Observatori DESC. Estas organizaciones promoverán la recogida de más 500.000 firmas en apoyo a la ILP antes del 5 de noviembre de 2012.

El presidente del gobierno, José Luis Rodríguez Zapatero, en un compromiso establecido con Joan Ridao (ERC) accedió el 23 de marzo de 2011 a que el Congreso estudie una reivindicación que va tomando fuerza: la dación del piso debería saldar la deuda hipotecaria con el banco. Para la ministra de Economía, Elena Salgado, esta medida supondría un peligro para el sistema bancario español ya que los bancos han aceptado tasaciones muy por encima del valor real de la vivienda y la dación en pago supondría pérdidas millonarias para las entidades bancarias. En cambio, la OCU, Adicae y consultoras independientes han denunciado que se tasan al alza los pisos que proceden de promotores y más bajos los de particulares. Además, estas sociedades de tasación están participadas en muchos casos por los bancos y cajas para las que trabajan valorando los pisos sobre los que las entidades deciden si dan o no una hipoteca.(Tasamadrid -controlada hasta comienzos de 2012 por Bankia hasta que se la vendió a Tinsa-, Servatas en manos hasta diciembre de 2011 de BBK, Kutxa y Caja Vital, LKS Tasaciones por Caja Laboral, VTH por La Caixa. En diciembre de 2012, el Banco de España ha obligado a que las tasadoras de pisos se desliguen de la banca.

Manifestaciones y apoyo a la dación en pago
Manifestaciones en 50 ciudades contra el desahucio
El 25 de septiembre hubo manifestaciones en 50 ciudades españolas contra el desahucio convocadas por la Plataforma de Afectados por la Hipoteca

Jueces para la Democracia defiende la dación para saldar la hipoteca

La organización española Jueces para la Democracia (JdP) aboga por regular la dación en pago de tal manera que la entrega de la vivienda permitierá saldar la deuda hipotecaria. JdP señaña que los constantes desalojos por ejecución hipotecaria están dejando sin vivienda a decenas de miles de familias que, siendo deudores de buena fe ven como no reciben la más mínima protección de las instituciones públicas, más preocupadas por salvar a los bancos.

Año 2012
En enero de 2012 UPyD plantea en el Congreso la dación en pago siguiendo el modelo "fresh start" de EE. UU. y algunos países europeos; así como la limitación de los intereses de demora. Propuesta que fue rechazada por el Partido Popular.

El Ministro de Economía y Competitividad, Luis de Guindos, propuso en el congreso el establecimiento de la dación en pago de la vivienda cuando no se pueda hacer frente a una hipoteca para las familias que estén en un umbral de exclusión social. Esto es, hogares con todas las personas en situación de desempleo, que no tengan rentas adicionales y cuyo patrimonio sea insuficiente.

Sin embargo, los bancos y cajas están en contra de la dación en pago, así como del cambio del marco hipotecario, ni siquiera para las nuevas hipotecas. La propuesta solo tendría el efecto del menor cobro de intereses en caso de desahucio, por lo que el efecto no sería económicamente relevante para la banca.

Desde la Plataforma de Afectados por la Hipoteca (PAH) se considera que las medidas propuestas son meras recomendaciones para las entidades financieras y advierte que la dación en pago voluntaria ya está contemplada en el ordenamiento jurídico actual sin que haya tenido ningún resultado. También los sindicatos y otras organizaciones consideran que las propuestas del ministro no obligan a los bancos y por tanto no son efectivas.

El Gobierno aprobó el Real Decreto-ley 6/2012, de 9 de marzo, de medidas urgentes de protección de deudores hipotecarios sin recursos, que establece la dación en pago. Posteriormente, el 12 de julio de 2012, el BOE publicó la adhesión de 101 entidades bancarias

En noviembre de 2012 el Gobierno del Partido Popular y el PSOE acuerdan un pacto sobre los desahucios. Ante esta propuesta la PAH (Plataforma de Afectados por la Hipoteca) considera que son los responsables políticos de los últimos gobiernos quienes han provocado esta situación -400.000 desahucios desde 2007- quienes han tomado medidas inútiles en los últimos años y quienes quieren tomarlas sin escuchar a los afectados y quienes han rechazado sistemáticamente las propuestas presentadas de los partidos ICV, IU y ERC. Respecto al Real Decreto sobre los desahucios aprobado por el Gobierno el 15 de noviembre, la Plataforma de Afectados por la Hipoteca señaló que "no supondrá ninguna mejora sobre la situación actual e incluso la empeora" y que, además, las condiciones de la moratoria "excluyen a la mayoría de la gente afectada".

Año 2013
El 12 de febrero de 2013 el Congreso aprueba por unanimidad admitir a trámite la ILP de la PAH (Plataforma de Afectados por la Hipoteca) que pide la Dación en pago con carácter retroactivo para los lanzamientos hipotecarios de vivienda habitual.

Sin embargo la mayoría de partidos presentaron enmiendas a dicha ILP y el PP unificó la tramitación la ILP con la propuesta del Gobierno para una reforma de la Ley hipotecaria. El PP rechaza la dación en pago y la paralización de los desahucios, al contrario que el PSOE que defiende la aplicación retroactiva de la dación en pago; la Izquierda Plural (IP) que mantiene el texto íntegro de la ILP como enmienda a la totalidad; o UPyD que rechaza la aplicación retroactiva de la dación en pago, planteando una Ley de Segunda Oportunidad.

La PAH mantiene una campaña de escraches, o acciones directas contra los diputados que se oponen a aprobar una Ley tal y como la plantea la Plataforma, especialmente contra los diputados del PP.

Año 2022

A fecha de septiembre de 2022 el gobierno bipartito de PSOE y Unidas Podemos sigue sin aprobar la dación en pago. La visibilidad de las manifestaciones de la PAH (Plataforma de Afectados por la Hipoteca) durante ésta legislatura ha sido nula. Públicamente no ha trascendido ninguna, a pesar de la desaceleración económica que comenzó con la pandemia, continuó con un aumento de precio de la energía, especialmente de la electricidad a partir de la tormenta Filomena,  y se agravó exponencialmente con la invasión de Ucrania ordenada por Vladímir Putin, Presidente de la Federación Rusa.

A pesar de las señales de inicio deuna nueva crisis económica, la mayoría parlamentaria del llamado grupo de la moción de censura (a Mariano Rajoy) sigue sin movilizarse para aprobar la Dación en Pago.

Véase también

 Burbuja inmobiliaria en España
 Crisis de las hipotecas subprime
 Crisis española de 2008-2013
 Crisis inmobiliaria española de 2008
 Dación en pago
 Desahucio
 Ejecución de hipoteca
 Hipoteca inmobiliaria
 Hipoteca subprime
 Lanzamiento
 Relación préstamo-valor
 Desahucios en España durante la crisis económica

Referencias

Enlaces externos

Movimientos para promover la dación en pago en España
 De la burbuja inmobiliaria al derecho a la vivienda - STOP DESAHUCIOS - marzo de 2011
 Que no te hipotequen la vida - Iniciativa Legislativa Popular para que la entrega del piso cancele la deuda, España - ILP

Artículos de prensa relacionados -España-
 El 8% de los pisos ya vale menos que el importe de su hipoteca, El País, 6/10/2010
 Ciudadano 'subprime', A Julio César Rodríguez le dieron una hipoteca de 283.000 euros. Pagó hasta quedarse en paro. Fue desahuciado de su piso. Sin recursos de ningún tipo, ahora debe al banco 325.000 euros, El País, 31/10/2010
 IU propone que las hipotecas se cancelen entregando la vivienda. Público, 6/11/2010
 Un juez avala por primera vez que devolver el piso liquida la hipoteca. La sentencia de la Audiencia de Navarra es pionera en España pero no genera jurisprudencia, 26/1/2011, El País
 Endeudamiento Y Riesgo De Desahucio De Las Familias Españolas
 Requisitos para la Dación en Pago en deudores hipotecarios

Derecho civil de España
Derecho de obligaciones
Propiedad
Términos jurídicos
Vivienda en España

Dación en pago en España


Sarina Cassvan (născută Sara Cassvan; n. 3 ianuarie 1894– d. 8 ianuarie 1978) a fost o romancieră și traducătoare română.

Biografie
S-a născut într-o familie evreiască din Bacău, părinții ei fiind Lazăr Cassvan și soția lui, Janeta Alter Con. A urmat cursurile Facultății de Litere și Filozofie din cadrul Universității din București. Primul ei articol de presă a fost publicat în 1912, în timp ce prima ei carte, Crezul ocnașului, a apărut în anul următor. A colaborat la Revista copiilor și a tinerimii, Adevărul literar și artistic, Lupta, Cuvântul literar, Dimineața, Scena, Rampa, Femeia, Gazeta literară și Contemporanul. În perioada 1929-1933 a trimis rapoarte de presă la Paris. În 1933 a editat revista 1933-1934. Ea a fondat Asociația Gândirii Europene, pe care a condus-o timp de opt ani. În acest timp, organizația a fost sponsorizată de Elena Văcărescu și finanțată de importante personalități interne și externe. Datorită activității sale literare și de promovare culturală pe plan extern, ea a fost primită în Société des Auteurs Dramatiques și în Académie Féminine des Lettres. Regimul condus de Ion Antonescu în timpul celui de-al doilea război mondial i-a interzis activitatea publicistică pe motiv că era "evreică".

În afară de povestiri scurte și romane, ea a scris multă literatură pentru copii, precum și o biografie romanțată a lui Dimitrie Cantemir, Între pană și spadă (1963). 30 de zile în studio (1933) a fost printre primele cărți de reportaje din țară, și, de asemenea, una dintre primele cărți în limba română despre cinema. A scris piesele de teatru Măștile destinului (jucată la Teatrul Național din Iași și la Théâtre Albert-Ier din Paris), Una sau mai multe femei și Calvar. Piesele sale pentru copii Niță, Nuța și Lăbuș și În țara trântorilor au fost jucate la Iași și la București. Cassvan a elaborat și tradus antologia Contes roumains d'écrivains contemporains (1931) și a realizat numeroase traduceri din literatura universală.

Soțul ei a fost colegul scriitor Ion Pas.

Opera:

- Curtea și livada (1913)

- Carnavalul vieții (1921),

- Dolofana (1922),

- Căsuța lebedei (1922),

- Aventurile unui mic bucureștean (vol. I-II, 1923),

- Fluierul fermecat (1924),

- Săptămâna unei îndrăgostite (1924),

- Măriuca (1924),

- Primăvara, vara, toamna și iarna (1927),

-  Să povestim (1931),

- Trupul care își caută sufletul (1932),

- 30 de zile în studio (1933),

- S.O.S. (1935),

- Bombonel și Totonel (1936),

- Kiki și Riki(1936)

- Femeia și cătușele ei (1946),

- Pit și Pitulice (1946),

- Evadare (1947),

- Ciufuleț (1959),

- Drum fără popas (1960),

- Între pană și spadă (1963)

Note

Nașteri în 1894
Decese în 1978
Băcăuani
Evrei români
Romancieri români
Traducători români
Jurnaliști români

Sarina Cassvan


Domencíolo (sobrinho de Focas)
 Domencíolo (irmão de Focas)
 Domencíolo (curador)
 Domencíolo (general do século VI)

Desambiguações de antropônimos

Domencíolo


Petko Lazarov, en Búlgaro: Петко Лазаров, (nacido el 28 de octubre de 1935 en Plovdiv, Bulgaria), es un exjugador búlgaro de baloncesto. Consiguió 2 medallas en competiciones internacionales con Bulgaria.

Enlaces externos
Perfil en sports reference

Baloncestistas de Bulgaria
Nacidos en Plovdiv

Petko Lazarov


Avicularia taunayi es una especie de araña que pertenece a la familia Theraphosidae (tarántulas), originaria de Brasil, en especial de la región Centro-Oeste.

Véase también
 Lista de especies de Theraphosidae

Referencias

Enlaces externos

Theraphosidae
Arácnidos de Brasil
Taxones descritos por Cândido Firmino de Mello-Leitão

Avicularia taunayi


FK Vihor je bosanskohercegovački nogometni klub iz mjesta Rapača kraj Tuzle. Klub je prestao s aktivnošću.

Izvori

Vihor
Hrvatski nogometni klubovi u Bosni i Hercegovini

FK Vihor Rapače


Olaylar
 1517 - Protestan Reformu sebeplerinden, Martin Luther'in 95 Tezli Katolik Kilise Eleştirisi.
 1774 - Amerikan Bağımsızlık Savaşı: Büyük Britanya Hükûmeti, Boston limanını kapattı.
 1866 - İspanyol Donanması, Şili'nin Valparaíso limanını bombaladı.
 1848 - Margaret ve Kate Fox adlı iki kız kardeş, ruhlar dünyasıyla ilişki kurduklarını iddia ederek, ilk profesyonel medyumlar oldu.
 1889 - Paris'te, 1789 Fransız Devrimi'nin 100. yıl dönümü için, Gustave Eiffel tarafından yapılan Eiffel Kulesi açıldı.
 1909 - RMS Titanic'in yapımına başlandı.
 1901 - Avusturya-Macaristan İmparatorluğu Başkonsolosu Emile Jelinek'in, Daimler'e ısmarladığı dört silindirli araç, sahibine teslim edildi. Jelinek, yeni aracına kızı "Mercedes"in adını verdi.
 1917 - ABD, Virgin Adaları'nın bir bölümünü, Danimarka'dan 25 milyon Amerikan doları karşılığında satın aldı.
 1918 - Yaz saati uygulaması, ABD'de ilk kez uygulanmaya başlandı.
 1921 - İkinci İnönü Muharebesi'nde, Türk Ordusunun karşı taarruzu başladı.
 1923 - Lozan Antlaşması: Londra'da toplanan İtilaf Devletleri temsilcileri, Türkiye'nin 8 Mart'taki notasına cevap vererek, Lozan'da kesintiye uğrayan görüşmeleri sürdürmeye çağırdılar.
 1925 - Şeyh Said İsyanı'nın olduğu bölgede, Divan-ı Harb'in verdiği idam cezalarının, onay gerektirmeden yerine getirilmesi hakkındaki kanun kabul edildi.
 1928 - İzmir, Torbalı'da meydan gelen 7,0 büyüklüğündeki depremde 50 kişi öldü.
 1931 - Nikaragua'nın başkenti Managua'daki depremde 2000 kişi öldü.
 1964 - Brezilya'da askerî darbe yaşandı.
 1965 - ABD, Vietnam'a 3500 deniz piyadesi göndererek sıcak savaşa girdi.
 1975 - Birinci Milliyetçi Cephe Hükümeti (39. Hükûmet), Süleyman Demirel Başkanlığında kuruldu.
 1979 - Malta'daki son İngiliz Birlikleri de Ada'dan çekildi.
 1980 - Türkiye'de 12 Eylül 1980 Darbesi'ne Giden Süreç (1979- 12 Eylül 1980): Genelkurmay Başkanı Orgeneral Kenan Evren, Millî Savunma Bakanı Ahmet İhsan Birincioğlu'na yeni cumhurbaşkanının bir an önce seçilmesi gerektiğini söyledi. Van Cezaevi'nden 58 kişi daha kaçtı. İstanbul'da bombalı pankart indirmeye çalışan 2 polis paramparça oldu. 10 şehirde toplam 11 kişi öldürüldü.
 1985 - WWE'nin ve dünyanın en prestijli güreş etkinliği olan Wrestlemania'nın birincisi yapıldı.
 1990 - Dokuzuncu İstanbul Film Festivali programında yer alan Yusuf Kurçenli'nin Karartma Geceleri filmi, Denetim Kurulu tarafından yasaklandı.
 2005 - Makemake (cüce gezegen), Michael E. Brown liderliğindeki bir ekip tarafından keşfedildi.
 2008 - İtalyan sanatçı Pippa Bacca, Kocaeli'nin Gebze ilçesi Tavşanlı köyü yakınlarındaki ormanlık alanda ölü bulundu. Zanlı Murat K., Bacca'yı öldürdüğü iddiasıyla tutuklandı.
 2014 - How I Met Your Mother'ın son bölümü Last Forever-2 yayınladı.
 2015 - Türkiye'de elektrik sistemi çöktü. 79 il genelinde 10 saate kadar uzanan kesintiler yaşandı.
 2015 - Cumhuriyet Başsavcısı Mehmet Selim Kiraz, DHKP-C örgüt üyeleri tarafından öldürüldü.
 2019 - 2019 Türkiye yerel seçimleri yapıldı.

Doğumlar
 250 - Constantius Chlorus, Roma İmparatoru (ö. 306)
 1499 - IV. Pius, Papa (ö. 1565)
 1504 - Guru Angad, on Sih gurusundan ikincisi (ö. 1552)
 1519 - II. Henri, 31 Mart 1547'den ölümüne kadar Fransa Kralı (ö. 1559)
 1536 - Aşikaga Yoşiteru, Japon Hükümdar (ö. 1565)
 1596 - René Descartes, Fransız filozof ve matematikçi (ö. 1650)
 1675 - XIV. Benedictus, Papa (ö. 1758)
 1723 - V. Frederik, Danimarka-Norveç ve Schleswig-Holstein dükü (ö. 1766)
 1732 - Franz Joseph Haydn, Avusturyalı besteci (ö. 1809)
 1778 - Coenraad Jacob Temminck, Hollandalı aristokrat, zoolog, ornitolog ve küratör (ö. 1858)
 1809 - Nikolay Vasilyeviç Gogol, Rus yazar (ö. 1852)
 1811 - Robert Wilhelm Bunsen, Alman kimyacı ve mucit (ö. 1899)
 1833 - Mary Abigail Dodge, Amerikalı denemeci ve yayıncı (kadınların erkeklerden bağımsızlığını savunan) (ö. 1896)
 1872 - Aleksandra Kollontay, Sovyet devrimci yazar ve diplomat (ö. 1952)
 1872 - Arthur Griffith, İrlandalı yazar ve politikacı (ö. 1922)
 1906 - Siniçiro Tomonaga, Japon fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (ö. 1979)
 1914 - Octavio Paz, Meksikalı diplomat, yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (ö. 1998)
 1915 - Shoichi Yokoi, Japon İmparatorluk Kara Kuvvetleri çavuşu Japon asker (ö. 1997)
 1916 - Tommy Bolt, Amerikalı golfçü (ö. 2008)
 1918 - Ted Post, Amerikalı Tv ve film yönetmeni (ö. 2013)
 1922 - Richard Kiley, Amerikalı oyuncu (ö. 1999)
 1922 - Zeyyat Selimoğlu, Türk yazar ve çevirmen (ö. 2000)
 1926 - John Robert Fowles, İngiliz roman ve deneme yazarı (ö. 2005)
 1927 - William Daniels, Amerikalı oyuncu, seslendirme sanatçısı ve görüntü yönetmeni
 1927 - Vladimir İlyuşin, Rus test pilotu (ö. 2010)
 1932 - Nagisa Oshima, Japon yönetmen (ö. 2013)
 1933 - Beklan Algan, Türk oyuncu, yazar ve yönetmen (ö. 2010)
 1934 -  Richard Chamberlain, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı
 1934 - Shirley Mae Jones, Amerikalı aktris ve şarkıcı
 1934 - Carlo Rubbia, 1984 Nobel Fizik Ödülünü, Simon van der Meer ile paylaşan İtalyan parçacık fizikçisi ve mucit
 1935 - Herb Alpert, Amerikan trompet sanatçısıdır
 1936 - Marge Piercy, Amerikalı şair, yazar ve aktivisttir
 1938 - Ahmet Ayık, Türk güreşçi
 1939 - Sheila Dikshit, Hint siyasetçi (ö. 2019)
 1939 - Zviad Gamsahurdia, Gürcü muhalif, devlet adamı ve yazar (ö. 1993)
 1939 - Israel Horovitz, Amerikalı yazar (ö. 2020)
 1939 - Volker Schlöndorff, Alman film yapımcısıdır
 1939 - Karl-Heinz Schnellinger, eski Alman futbolcudur
 1940 - Brian Ackland-Snow, İngiliz film ve sanat yönetmeni (ö. 2013)
 1943 - Roy Andersson, İsveçli bir film yönetmenidir
 1943 - Christopher Walken, Amerikalı oyuncu ve En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahibi
 1945 - Engin Alan, Türk asker ve siyasetçi
 1945 - Edwin Earl Catmull, Amerikalı bilgisayar bilimci
 1947 - Eliyahu M. Goldratt, İsrailli iş insanıdır (ö. 2011)
 1948 - Al Gore, Amerikalı politikacı ve Nobel Barış Ödülü sahibi
 1948 - Rhea Perlman, Amerikalı oyuncu
 1948 - Sinan Bengier, Türk tiyatro ve sinema oyuncusu
 1955 - Angus Young, İskoç asıllı Avustralyalı müzisyen ve AC/DC'nin gitaristi
 1955 - Anna Finocchiaro, İtalyan siyasetçi ve bakan
 1961 - Howard Gordon, Amerikalı televizyon yazarı ve yapımcısı
 1962 - Olli Rehn, Fin politikacı
 1965 - William McNamara, Amerikalı oyuncu ve hayvan hakları aktivisti
 1968 - César Sampaio, Brezilyalı millî futbolcu
 1970 - Alenka Bratušek, Slovenya Başbakanı olmuş bir liberal Sloven siyasetçi
 1971 - Martin Atkinson, İngiliz FIFA kokartlı Premier League futbol hakemi
 1971 - Craig McCracken, Amerikalı animatör, çizgi dizi senaristi ve resimli taslak sanatçısı
 1971 - Ewan McGregor, İskoç aktör
 1972 - Alejandro Amenábar, İspanyol yönetmen
 1972 - Facundo Arana, Arjantinli oyuncu
 1972 - Evan Clark Williams, Amerikalı bilgisayar programcısı ve internet girişimcisi
 1974 - Stefan Olsdal, İsveçli müzisyen
 1978 - Stephen Clemence, İngiliz futbolcu ve teknik direktör
 1978 - Jérôme Rothen, Fransız futbolcu
 1980 - Matias Concha, İsveçli millî futbolcu
 1980 - Kate Micucci, Amerikalı oyuncu, komedyen, şarkıcı, söz yazarı ve sanatçı
 1980 - Maaya Sakamoto, Japon seslendirme sanatçısı, oyuncu ve şarkıcı
 1982 - Paşhan Yılmazel, Türk oyuncu
 1982 - Ambroise Michel, Fransız oyuncu ve komedyen
 1982 - Tal Ben Haim, İsrailli eski futbolcu
 1983 - Ashleigh Ball, Kanadalı seslendirme sanatçısı ve müzisyen
 1984 - Alberto Rodríguez, Perulu futbolcu
 1987 - Nordin Amrabat, Faslı futbolcu
 1987 - Hugo Ayala, Meksikalı futbolcu
 1987 - Georg Listing, Alman müzisyen ve Tokio Hotel'in bas gitaristi
 1990 - Lyra McKee, Kuzey İrlandalı gazeteci (ö. 2019)
 1991 - Rodney Sneijder, Hollandalı futbolcu
 1996 - Liza Koshy, Amerikalı YouTuber, oyuncu, televizyon sunucusu ve komedyen
 1999 - Brooke Scullion, İrlandalı şarkıcıdır
 1999 - Japhet Tanganga, İngiliz futbolcu

Ölümler
 1340 - I. İvan, Moskova Büyük Prensi (d. 1288)
 1461 - Metropolit Jonah, 1448'den 1461'e Kiev ve Tüm Rusya Metropoliti idi (d. 1390)
 1547 - I. François, 1515 ile 1547 yılları arasında hüküm süren Fransa Kralı (d. 1494)
 1621 - III. Felipe, İspanya, Portekiz, (II. Felipe adıyla) Napoli, Sicilya, Sardinya kralı ve Milano dükü (d. 1578)
 1631 - John Donne, İngiliz şair (d. 1572)
 1671 - Anne Hyde, York Dükü James'in (daha sonra Kral II. James) ilk karısı olarak York ve Albany Düşesi (d. 1637)
 1727 - Isaac Newton, İngiliz matematikçi ve fizikçi (d. 1643)
 1751 - Frederick, Galler Prensi, İngiliz tahtının varisi (d. 1707)
 1763 - Marco Foscarini, Venedik Cumhuriyeti'nin 117'inci dükü (d. 1696)
 1797 - Olaudah Equiano, Gustavus Vassa olarak bilinen, özgürlüğünü ticaret yoluyla satın alan köle (d. 1745)
 1837 - John Constable, İngiliz ressam (d. 1776)
 1850 - John C. Calhoun, Amerikalı devlet adamı (d. 1782)
 1855 - Charlotte Brontë, İngiliz romancı (Jane Eyre adlı yapıtıyla ünlü) (d. 1816)
 1869 - Allan Kardec, Fransız yazar ve Deneysel Spiritüalizmin kurucusu (d. 1804)
 1870 - Thomas Cooke, Kanadalı Katolik rahip ve misyoner (d. 1792)
 1898 - Eleanor Marx, Marksist yazar ve politik eylemci (d. 1855)
 1907 - Léo Taxil, Fransız gazeteci ve yazar (d. 1854)
 1910 - Jean Moréas, Yunan asıllı Fransız şair (d. 1856)
 1917 - Emil Adolf von Behring, Alman hekim ve Nobel Tıp veya Fizyoloji Ödülü sahibi (d. 1854)
 1943 - Pavel Milyukov, Rus tarihçi ve liberal politikacı (d. 1859)
 1945 - Anne Frank, Yahudi yazar (yazdığı günlüklerle ünlü, Yahudi Soykırımının simge isimlerinden) (d. 1929)
 1945 - Hans Fischer, Alman kimyager (d. 1881)
 1970 - Semyon Timoşenko, Sovyet komutan (d. 1895)
 1975 - Munis Faik Ozansoy, Türk şair ve yazar (d. 1911)
 1976 - Paul Strand, Amerikalı fotoğraf sanatçısı (d. 1890)
 1980 - Jesse Owens, Amerikalı atlet (d. 1913)
 1981 - Enid Bagnold, İngiliz yazar (d. 1889)
 1986 - Jerry Paris, Amerikalı aktör (d. 1925)
 1993 - Brandon Lee, Çin kökenli Amerikalı aktör (d. 1965)
 1995 - Selena, Amerikalı şarkıcı ve söz yazarı (d. 1971)
 2001 - Clifford Shull, Amerikalı fizikçi ve Nobel Fizik Ödülü sahibi (d. 1915)
 2008 - Jules Dassin, Amerikalı sinema yönetmeni (d. 1911)
 2008 - Pippa Bacca, İtalyan sanatçı ve aktivist (d. 1974)
 2009 - Atilla Konuk, Türk siyasetçi ve sporcu (d. 1923)
 2009 - Aydın Babaoğlu, Türk sinema oyuncusu (d. 1953)
 2009 - Raúl Alfonsín, Arjantinli avukat ve siyasetçi (d. 1927)
 2010 - Ana Novac, Rumen yazar (d. 1929)
 2010 - Alp Can, Türk gazeteci (d. 1961)
 2012 - Dale R. Corson, Amerikalı fizikçi ve akademisyen (d. 1914)
 2013 - Yaşar Güner, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (d. 1943)
 2015 - Mehmet Selim Kiraz, Türk savcı (d. 1969)
 2016 - Ronnie Corbett, İskoçyalı oyuncu ve komedyen (d. 1930)
 2016 - Georges Cottier, İsviçreli kardinal (d. 1922)
 2016 - Hans-Dietrich Genscher, Alman politikacı (d. 1927)
 2016 - Zaha Hadid, İngiliz mimar (d. 1950)
 2016 - Imre Kertész, Macar yazar ve Nobel Edebiyat Ödülü sahibi (d. 1929)
 2016 - Denise Robertson, İngiliz program sunucusu (d. 1932)
 2017 - Halit Akçatepe, Türk tiyatro, sinema ve dizi oyuncusu (d. 1938)
 2017 - Gilbert Baker, Amerikalı LGBT hakları aktivisti ve bayrak tasarımcısı (d. 1951)
 2017 - William Thaddeus Coleman, Jr., Amerikalı avukat ve siyasetçi (d. 1920)
 2017 - Mike Hall, Britanyalı bisiklet yarışçısı ve organizatörü (d. 1981)
 2017 - Radley Metzger, Amerikalı pornografik film yapımcısı (d. 1929)
 2017 - Roland W. Schmitt, Amerikalı iş uzmanı fizikçi (d. 1923)
 2018 - Frank Aendenboom, Belçikalı oyuncu (d. 1941)
 2018 - Margarita Carrera, Guatemalalı yazar, akademisyen ve filozof (d. 1929)
 2018 - Luigi De Filippo, İtalyan oyuncu, tiyatro yönetmeni ve oyun yazarı (d. 1930)
 2018 - Mükerrem Kemertaş, Türk ses sanatçısı (d. 1938)
 2019 - Peter Coleman, Avustralyalı yazar, gazeteci ve siyasetçi (d. 1928)
 2019 - Cesare Dujany, İtalyan siyasetçi (d. 1920)
 2019 - Ralph S. Greco, Amerikalı cerrah ve heykeltıraş (d. 1942)
 2019 - Nipsey Hussle, Amerikalı Hip-Hop sanatçısı (d. 1985)
 2019 - Eva Moser, Avusturyalı satranç oyuncusu (d. 1982)
 2019 - Yves Préfontaine, Québec doğumlu Kanadalı şair ve yazar (d. 1937)
 2019 - Hedi Türki, Tunuslu sanatçı ve eğitimci (d. 1922)
 2020 - Mark Azbel, Sovyet-İsrailli fizikçi (d. 1932)
 2020 - Jim Bailey, Avustralyalı orta mesafe koşucusu (d. 1929)
 2020 - Julie Bennett, Amerikalı aktris ve seslendirme sanatçısı (d. 1932)
 2020 - Cristina, Amerikalı şarkıcı (d. 1959)
 2020 - Viktar Daşkeviç, Beyaz Rus aktör (d. 1945)
 2020 - Pape Diouf, Senegalli eski gazeteci ve spor yöneticisi (d. 1951)
 2020 - Rafael Gómez Nieto, İspanyol asker (d. 1921)
 2020 - James Stuart Gordon, Strathblane Baronu Gordon, İskoç iş insanı, siyasetçi ve yönetici (d. 1936)
 2020 - Andrew Jack, İngiliz dublaj sanatçısı, eğitimci ve aktör (d. 1944)
 2020 - Abdülhalim Haddam, Suriyeli siyasetçi (d. 1932)
 2020 - Eva Krížiková, Slovak aktris (d. 1934)
 2020 - Vincent Marzello, Amerikalı aktör (d. 1951)
 2020 - Gita Ramjee, Ugandalı-Güney Afrikalı bilim insanı ve araştırmacı hekim (d. 1956)
 2020 - Wallace Roney, Amerikalı caz trompetçisi (d. 1960)
 2020 - Kiyoshi Sasabe, Japon film yönetmeni (d. 1958)
 2020 - Peter J. N. Sinclair, İngiliz ekonomist ve profesör (d. 1946)
 2020 - Michael Wakelam, Britanyalı moleküler biyolog, profesör (d. 1955)
 2021 - Anzor Erkomaishvili, Gürcü şarkıcı, besteci, halk müziği araştırmacısı ve siyasetçi (d. 1940)
 2021 - Kemal Ganzuri, Mısırlı bir politikacı (d. 1933)
 2021 - Cleve Hall, Amerikalı özel efekt sanatçısı, makyöz ve aktör (d. 1959)
 2021 - Jadwiga Wysoczanská, Çek opera sanatçısı (d. 1927)
 2021 - Carlos Pedro Zilli, Brezilya doğumlu Gine-Bissauan Roma Katolik Kilise'sinin piskoposu (d. 1954)
 2022 - Georgi Atanasov, Bulgar siyasetçi (d. 1933)
 2022 - Rıdvan Bolatlı, Türk eski millî futbolcudur (d. 1928)

Tatiller ve özel günler
 Azerbaycanlıların Soykırım Günü

0331
31

31 Mart


La proscription de mélanger lait et viande lors de la consommation ou de la cuisson ( issour bassar be'halav) est un tabou alimentaire de la Loi juive rabbinique. Cette loi qui constitue l'un des fondements du code alimentaire juif se fonde sur l'interdiction répétée en trois endroits de la Bible (Ex 23:19, ibid. 34:26 et Dt 14:21) de cuire le chevreau dans le lait de sa mère, que les rabbins ont interprétée comme l'interdiction de cuire, consommer et tirer profit de tels mélanges.

Religion et alimentation

Lait et viande dans la Loi juive


Ahmet Refik Özacar (8 Mayıs 1937, Kırklareli - 23 Ekim 2005, İstanbul), Türk futbolunun ve Beşiktaş'ın Küçük lakaplı eski millî futbolcusu.

6 çocuklu bir ailenin oğlu olan Ahmet Özacar, 1955'te İstanbul'un amatör takımlarından Şehremini Altınok'tan Beşiktaş'a transfer oldu. Aynı dönemde kendisinden 5 yaş büyük Ahmet Berman'la birlikte Beşiktaş'ta yer aldığından "Küçük Ahmet" adıyla anıldı.

1971'e kadar santrfor, sağ açık, sol açık ve sağ iç olarak 16 yıl Beşiktaş forması giydi. 1970'te jübilesini yaptıktan sonra, 1970-71 sezonunda tekrar takıma çağrıldı ve Beşiktaş'ın krizli döneminde 3 lig maçında ikinci yarılarda oyuna "kurtarıcı" olarak alındı. Beşiktaş, Avrupa Kupaları'ndaki ilk galibiyetini 28 Eylül 1960'ta Rapid Wien'i 1-0 yenerek alırken tek gol yine Küçük Ahmet'ten gelmişti. Özellikle derbilerde oldukça başarılı performans gösterdi ve hem Galatasaray'a hem de Fenerbahçe'ye 9'ar gol attı. 3 kez Lig, 2 kez de Federasyon Kupası olmak üzere 5 kez Türkiye şampiyonluğu yaşadı. 1959 senesinde kurulan Türkiye 1. Ligi'nde 309 maçta 98 gol attı. Bunun dışında Türkiye Kupası'nda 5 kez gol attı. Attığı goller kadar, gollük ortalarıyla da ün yaptı. 2 kez A, 1 kez de B olmak üzere 3 kez Millî formayı giydi.

Kaynakça

1937 doğumlular
2005 yılında ölenler
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Beşiktaş JK futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Kanat futbolcuları
Forvet futbolcular

Ahmet Özacar


Cocon (Kokon) est un film allemand réalisé par Leonie Krippendorff, sorti en 2020.

Synopsis
À Berlin, lors de l'été 2018, Nora, 14 ans, passe le temps avec sa grande sœur Jule et la meilleure amie de celle-ci, Aylin. Elle a aussi ses premières menstruations et fume du cannabis pour la première fois. Elle fait aussi la rencontre de Romy et tombe amoureuse d'elle.

Fiche technique

 Titre : Cocon
 Titre original : Kokon
 Réalisation et scénario : Leonie Krippendorff
 Musique : Maya Postepski
 Photographie : Martin Neumeyer
 Montage : Emma Gräf
 Production : Jost Hering
 Société de production : Jost Hering Filmproduktion, Das Kleine Fernsehspiel et Amard Bird Films
 Pays :
 Genre : Drame et romance
 Durée : 99 minutes
 Dates de sortie :
 :  (Berlinale)

Distribution
 Lena Urzendowsky : Nora
 Jella Haase : Romy
 Anna Lena Klenke : Jule
 Elina Vildanova : Aylin
 Franz Hagn : Rudi
 Anja Schneider : Vivienne
 Kim Riedle : Mme. Novak
 Bill Becker : David
 Hussein Eliraqui : Ahmad
 Denise Owono : Ayse

Distinctions
Le film a été présenté à la Berlinale 2020 dans la section Generation 14plus et a été nommé pour le Teddy Award. Il a remporté deux Bayerischer Filmpreis : meilleur espoir féminin pour Lena Urzendowsky et meilleur jeune réalisateur. Il a aussi l'Iris Prize du meilleur long métrage.

Notes et références

Liens externes

Film allemand sorti en 2020
Film dramatique allemand
Film romantique allemand
Film sur l'adolescence
Film allemand sur le lesbianisme
Film sur les enfants et les adolescents LGBT

Cocon (film)


Katerini (gríska: Κατερίνη) er borg í Makedóníuhéraði í Grikklandi. Borgin er umkringd Olympus-fjalli, Pierian-fjöllum og Thermaikos-flói. Íbúafjöldi árið 2011 var 58.309.

Borgir á Grikklandi

Katerini


Casanare (, ) is a department located in the central eastern of Colombia. It is famous for its oil and natural gas production as well as its livestock and extensive plains. It is also the tenth largest department with an area of 44,490 km2, similar to that of Denmark, but also the seventh least densely populated.

Its capital is Yopal, which is also the episcopal seat of the Roman Catholic Diocese of Yopal.

It contains oil fields and an 800 km pipeline leading to the coastal port of Coveñas owned by BP.

Rivers and dams
The Upía River (Río Upía) is in Casanare.
Casanare, Ariporo, Guachiría, Guanapalo, Pauto, Tocaría, Cravo Sur, Cusiana, Túa y Upía.

History

A former subregion of Boyacá, Casanare became separate department in 1973.

Municipalities
 Aguazul
 Chámeza
 Hato Corozal
 La Salina
 Maní
 Monterrey
 Nunchía
 Orocué
 Paz de Ariporo
 Pore
 Recetor
 Sabanalarga
 Sácama
 San Luis de Palenque
 Támara
 Tauramena
 Trinidad
 Villanueva
 Yopal, capital

See also
 Apostolic Vicariate of Casanare
 Casanare Province (historical)
 Casanare River

References

Sources and external links
  Government of Casanare official website

Departments of Colombia
States and territories established in 1991

Casanare Department


Ayakla vurulan darbe.

İlk insandan bu yana bazen savunma bazen saldırma için kullanılır. Birçok hayvan da değişik şekillerde tekme atabilir. Atlarda çifte bir çeşit tekmedir. Tekme savunma ve savaş sporlarının vazgeçilmezlerinden biridir. Ayağını eğiten bir insan boyundan yüksek mesafelere değişik şekillerde tekmeler atabilir. Karate, kung fu, wushu gibi sporlarda tekmeler türlere ayrılmış ve isimlendirilmişlerdir.

Fizyoloji

Tekme


Montour Falls est un village du comté de Schuyler, dans l'État de New York, aux États-Unis. En 2020, il comptait une population de .

Démographie
Lors du recensement de 2010, le village comptait une population de , tandis qu'en 2020, elle compte à .

Notes et références

Voir aussi

Article connexe
 État de New York

Liens externes

Localité dans le comté de Schuyler (New York)
Village dans l'État de New York

Montour Falls


Prva dalmatinska umjetnička izložba bila je izložba skupine dalmatinskih umjetnika održana u Splitu 1908. godine. Po mnogočemu je bila povijesna i utjecajna. Održana je u tek sagrađenom i otvorenom Hrvatskom domu, prvom pravom javnom prostoru u Splitu koji je uz ostalo bio namijenjen i izložbama. Oko organizacije su se angažirala trojica društveno vrlo agilnih splitskih slikara Emanuel Vidović, Ante Katunarić i Virgil Meneghello Dinčić. Pozvani su mnogi ugledni umjetnici. Sudjelovalo je ukupno 28 umjetnika koji su izložili 157 radova.

Izlagači
Izlagali su: Nikola Jakšić, Frano Branko Angeli Radovani, Alojzij - Vjekoslav Gangl, Ante Katunarić, Amelija Knežević Bogdanović, Radivoj Krainer, Angjelo Uvodić, Branislav Dešković, Vinko Draganja, T. Duković, Vinko Foretić, Flora Jakšić, Josip Lalić, Mirko Rački, Ivan Rendić, Toma Rosandić, Dome Suhor, Karmelo Štambuk, Emanuel Vidović, Josip Vučetić, Paško Vučetić, Bruno Bersa, Rita Bersa Bottura, Vlaho Bukovac, Miho Marinković, Mato Celestin Medović, Ivan Meštrović i Virgil Meneghello Dinčić.

Posljedice
Izložba je bila pun umjetnički, medijski i politički (s točke gledišta pristaša) pogodak. Tiskovine su pisale o izložbi, otvorena je polemika s pojedinim istaknutim predstavnicima zagrebačkog likovnog života. Potakla je stvaranje umjetničkog Društva Medulić osnovanog iste godine, koje je radilo na unaprjeđivanju suvremene likovne umjetnosti u gospodarski i kulturno slabo razvijenoj Kraljevini Dalmaciji, a idejno-politički radilo na ujedinjenju južnoslavenskih naroda.

Izložba je ponovljena 2010. godine u Galeriji umjetnina u Splitu.

Izvori

Manifestacije u Splitu
Manifestacije u Hrvatskoj

Prva dalmatinska umjetnička izložba


في الهندسة الرياضية، الوتر هو أطول أضلاع المثلث القائم وهو الضلع المقابل للزاوية القائمة.من الممكن قياس طوله عن طريق استعمال مبرهنة فيثاغورس التي تاتي على الشكل التالي:
 -إذا كان لدينا asw مثلث قائم الزاوية في s فان: aw×aw = as×as + sw×sw.

نسب مثلثية

جا(β)

انظر أيضاً
 ضلع قائم
 مثلث قائم
 حساب مثلثات

مراجع

وصلات خارجية

علم المثلثات
مبرهنة فيثاغورس
مثلثات
هندسة ابتدائية

وتر (مثلث)


Adva (eng.: Adwa, tal.: Adua, amharski: አድዋ), glavni je grad etiopske regije Tigre. Kod Adve su tijekom Prvog talijansko-abesinskog rata,  etiopske snage pod vodstvom cara Menelika II. porazile, 1. ožujka 1896. talijanski ekspedicijski korpus pod zapovjedništvom generala Oresta Baratierija.

Tijek bitke
Talijanski korpus sastava 3 pješačke brigade i jedne domorodačke čete (14500 ljudi i 56 topova), krenuo je predvečer 29. veljače u tri kolone s položaja sjeveroistočnio od Adve da na povoljnijem položaju izazove te spremno dočeka napad Etiopljana. Glavnina etiopskih snaga bila je prikupljena u advanskom bazenu, a jedan odred zatvarao je dolinu Mariam Sciavitu — svega oko 70 000 pješaka, 8600 konjanika i 42 topa. Zemljište ispresjecano nepreglednim planinama otežavalo je pokret talijanskih jedinica i međusobnu povezanost.

Lijeva kolona generala Mattea Francesca Albertona izbila je greškom do Ende Chidane Meret gdje su je Etiopljani iznenada napali i do 11 sati obuhvatom uništili.

Srednja kolona generala Giuseppea Edoardoa Arimondija, razvijena na uzvišenjima Belah i Raio gdje je napadnuta, te do 12:30, u potpunosti razbijena. Pričuva koju je vodio general Guiseppe Ellena nestala je kada su je etiopljani okružili i uništili.

Desna kolona generala Vittorija Dabormideja primila je ujutro naređenje da pruži pomoć lijevoj koloni, ali je, izgubivši vezu s prethodnicom, izbila u dolinu Mariam Sciavitu, gdje je, također, opkoljena te razbijena.

Posljedice bitke
Talijanski gubici iznosili su oko 6600 mrtvih (među kojima su 2 generala i 266 časnika), 500 ranjenih i 1700 zarobljenih. Zarobljena je ili uništena sva komora i topništvo. Etiopska pobjeda je više rezultat veće manevarske sposobnosti, nego brojne nadmoćnosti. Poraz kod Adve uništio je planov da ovim ratom prošire svoje posjede na Crvenom moru. Mirom u Adis Abebi, 26. listopada 1896. godine priznata je potpuna nezavisnost Etiopije.

Literatura

 "Adua", U: Vojna enciklopedija, sv. 1., Beograd: Izdanje redakcije Vojne enciklopedije, 1970., str. 11. – 12.
 Documenti sulla battaglia di Adua e sulla operazione per la liberazione di Cassala, Roma, 1896.
 E. B., La battaglia di Adua a campo abissino e da fonti russe, Roma, 1897.
 A. Pollera, La battaglia di Adua dal o Marzo 1896, Firenze, 1928.
 G. Berkeley, The Campaign of Adowa and the Rise of Menelik, London, 1935
 Ethiopia observer, oct. 1957 (Special Issue on the Battle of Adowa)

Adva
Abesinski rat, prvi
T

Bitka kod Adve


An Colpodium araraticum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Vladimir Ippolitovich Lipsky, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jurij Nikolajevitj Voronov och Aleksandr Alfonsovitj Grossgejm. An Colpodium araraticum in nahilalakip ha genus nga Colpodium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Colpodium

Colpodium araraticum


Uluslararası politik ekonomi, uluslararası ilişkileri, politik ekonomiden faydalanarak inceleyen, sosyal bilimlere ve tarihe bir bakış açısıdır. Kısaca, uluslararası politik ekonomi, devlet politikalarının ve pazar ekonomisinin birbirleriyle olan ilişkilerinin sonuçlarını uluslararası düzeyde incelemekle görevlidir.

Siyasi ekonomi, siyaset bilimi, tarih ve Ekonomi bilimlerinden faydalanmaktadır.

İçeriğinde Merkantilizm, Liberalizm ve Marksizm akımlar üzerine odaklanmaktadır.

Bu bilimi kavramak için, uluslararası ilişkiler çalışma alanlarından yararlanmak gerekir. Siyasi bilim, iktidarın şekillenişini ve paylaşımını konu alır. İktisat ise, kıt kaynakların insan isteklerini karşılamada nasıl kullanılacağını incelemektedir. Ekonomi sorumlarını kavramak için ise, politik ekonomi kavramı ortaya çıkmaktadır. Ülkelerin, ekonomik ilişkilerini ele alır. Ülkeler arası para sermaye ve iş gücünün bağlı olduğu kurallardaki sistemler incelenir. Uluslararası ilişkilerin yöntemlerini, uluslararası aktörlerin ilişkilerini çözümlemek için kullanır. Küresel ölçekte bugün ortaya çıkan gelişmeleri, ekonomik ve sosyal açıdan birbirinden soyutlamak zordur. Toplumlar arası ilişkilerin yürütücüleri ulus devlet temsilcileridir.

Ekonomik alanda alınan kararlar yalnızca ekonomik etki yaratmamaktadır. Alışveriş, başka ülkede eğitim görme gibi ilişkileri de oluşturur. Bütün bu kavramları ele alan bilim uluslararası politik ekonomidir. Bir ülkede olan olayları ve alınan kararları incelerken analizlerden yararlanılmaktadır.Uluslararası politik ekonominin çalışma alanları oldukça geniştir.

Enerji, çevre kirliliği, finans, teknoloji gibi pek çok alanı kapsamaktadır. Sistemle bağımlı teknik dışı yardımlar, büyüme ve kalkınma planları gibi çalışma alanları mevcuttur. Merkantilizm ve Marksizm yaklaşımları ise çatışma eksenlidir. Merkantilizm, ülkenin gücünün ana göstergesinin elindeki değerli madenler olduğunu, bu yüzden devletin servet ve güç kaynaklarına sahip olması gerektiğini savunmaktadır. Marksizm-Leninizm akımlarında ise Karl Marx, tarihin kendisini çatışma eksenli olarak ortaya koymaktadır. Ülkeler arasındaki ekonomik faaliyetler sömürgecilikle başlamıştır. Bu durum zamanla küresel eşitsizliği ortaya çıkaran bir bağımlılık yaratmıştır. Bu düşünceyi savunan teori ise bağımlılık teorisi olarak adlandırılmaktadır. Uluslararası politik ekonomi, 1970'li yıllarda ortaya çıkmış bir daldır. Soğuk Savaş dönemindeki güvenlik açığı uluslararası ilişkilerde Realizm akımını ön plana çıkarmakla birlikte 1970'li yıllardan sonra araştırmalarını Realizm içinde sınırlandırmaktadır. Rekabet ve dünya üzerindeki ülkelerin arasındaki krizler de ekonomik bağımlılık neticesinde etkisini çok şiddetli bir biçimde hissettirmiştir.

Uluslararası politik ekonomi, temelinde ülkelerin politik ilişkilerini ekonomik alanda detaylı incelemektedir. Küreselleşme ile bu kavramın gelişimi büyük bir hız kazanmıştır. Uluslararası Politik Ekonomi tanımlanırken uluslararası ilişkiler bağlamında politika ile ekonominin bir kesişimidir. Neoliberalizm döneminde ilişkilerin küreselleşmesi uluslararası politik ekonominin önemini arttırmıştır. Ülkeler arasındaki (ekonomik, politik, askeri) tüm ilişkilerin nasıl şekillendiğini analiz eder.Günümüzde tüm araştırma yöntemleri uluslararası politik ekonominin sorduğu sorulara cevap bulabilmek için faaliyet göstermektedir.

Uluslararası Politik Ekonomi'de politik sistem ile ekonomik sistem birbirine bağlıdır. Uluslararası politik ekonomi dalının kendi başına ortaya çıkması ve bağımsız olarak incelenmeye başlaması bu bilimin örgütlerin kurulmasında öncülük etmesine neden olmuştur.

Teknolojik ilerlemeleri, değerli malların fiyatlarındaki değişiklikler ve bu malların fiyatlarındaki oynamalar, iklimsel değişiklikler küresel düzeyde politik ekonominin inceleme alanına girer. Uluslararası politik ekonomi analizlerinde uluslararası merceğin meydana gelişi, devlet ve devlet harici örgütlerin rolleri,devletlerin ekonomilerindeki kazanç ve kayıp, devlet politikalarının etkileri öne çıkmaktadır. Devletlerin giderek büyüyen ekonomilerinin rekabeti artırmasıyla ortaya çıkan krizlerin incelenmesi uluslararası politik ekonominin konusudur. Uluslararası politik ekonomi ve realist yaklaşım uluslararası ilişkiler disiplininde gücün sadece askeri olanaklara bağlı olmadığını, ekonomik gücün de önemli olduğunu savunmaktadır. Bu nedenle hangi devletlerin elinde altın ve gümüş fazlaysa o devletlerin güçlü olduğu düşüncesi hakim olmuştur. Realizm, ülke ekonomilerinde devletin gücünün serveti kadar olduğunu savunmaktadır.

Uluslararası politik ekonomi ve uluslararası politikanın ortak çalışmalarının alanıdır. Savaş ve güvenlik konuları haricinde ekonomi konusunda ele aldığından kapsamlı bir alana sahiptir. Aynı zamanda uluslararası politik ekonominin çalışma alanları para, finans takibini de kapsamaktadır. Uluslararası politik ekonomi,uluslararası ekonomi ve uluslararası politikanın ortak çalışmalarının alanıdır. Savaş ve güvenlik konuları haricinde ekonomi konusunda ele aldığından çok kapsamlı bir alana sahiptir. Aynı zamanda uluslararası politik ekonominin çalışma alanları para,finans takibini de kapsamaktadır. Realist yaklaşımda uluslararası politik ekonominin bir parçasıdır.Realist yaklaşım,uluslararası ilişkiler disiplininde gücün sadece askeri olanaklara bağlı olmadığını ekonomik gücün de önemli olduğunu savunmaktadır. Bu nedenle hangi devletlerin elinde altın ve gümüş fazlaysa o devletlerin güçlü olduğu düşüncesi hakim olmuştur. Realizm  ülke ekonomilerinde devletin gücünün serveti kadar olduğunu savunmaktadır.

Uluslararası politik ekonomi çalışmalarında hem nicel hem de nitel kaynaklardan yararlanılmaktadır. Uluslararası politik ekonominin analiz seviyelerinden biri bireysel seviyedir.

Devletin üst düzey yönetiminde rol oynamış aktörlerin düşüncelerini analiz eden yaklaşım bireysel seviyededir. Uluslararası politik ekonomi, alanında en temel düşünce alımlarından biri olan Merkantilizm uluslararası ilişkilerin en eski akımdır ve iki özelliğe sahiptir. Bunlardan biri ekonomik konulardan çok siyaset ve tarih konuları üzerinde durmasıdır. İkinci ise güç konusunu ön plana almasıdır. Liberalizmin konusu ise yalnızca ekonomi alanıyla sınırlıdır. Uluslararası politik ekonomi konusundaki çalışmalar, iktisat,sosyoloji, psikoloji ve tarih bilimlerinin ortak analizleriyle gerçekleşmektedir.

Uluslararası politik ekonomi, son zamanlarda küresel politik ekonomi olarak ifade edilmektedir. Uluslararası politik ekonomi konusundaki çalışmalar devlet, piyasa ve toplum arasındaki etkileşim olarak ilerlemektedir. Dünya ekonomisinde bugüne kadar sürmüş değişiklikler, ekonomik kriz ve piyasalardaki değişim uluslararası politik ekonominin inceleme alanlarındandır. Uluslararası politik ekonomi küresel açıdan, fakirlik ve açlık, borç problemleri, uluslararası ticaret ve finans ile ilgili belirsizlik ve güvenlik sorunlarıyla ilgilenmektedir. Güç konusunda sert ve yumuşak olmak üzere iki ayrım vardır. Sert güçte karşı olunan ülkeleri baskı altına almak için askeri ve ekonomik güç kullanılmaktadır. Yumuşak güç ise değer ve inanç yargılarıyla etki altına almaktır. Avrupa Birliği'ne üye ülkelerin hepsini ve bu ülkelerin vatandaşlarını etkileyen politikalar uygulandığı derecede devlet özelliği göstermektedir. Bu durum ise uluslararası politik ekonominin önemini, artan uluslararası organizasyonları ve hükümet dışı organizasyonları ortaya çıkarmaktadır.

Uluslararası politik ekonomi, yeni bir disiplin ismi olarak ulusal ve uluslararası politik ve ekonomik ilişkilerin çoğalması, uluslararası politik ekonominin bir bilim dalı olması ihtiyacını doğurmuştur. Bu noktada, geniş bir kapsama alanına sahip olan bu disiplin ulusal ve uluslararası politika ve ekonomi disiplinlerini kapsayan ortak bir alan yaratarak tatbik bulmaktadır. Dünyanın en büyük para ve siyasi merkezlerinden birinin tam kalbinde yer alan uluslararası politika bilimi, mevcut araştırmalar tarafından sürekli olarak bilgilenen üst sınıf eğitim sunmaktadır.

Refahın bölgesel, uluslararası, kıtalar arası boyutlarını konu edindiğimizde iktisadın bir alt uzmanlık alanı olan uluslararası iktisat disipliniyle karşılaşırız. Çok uluslu şirketlerin ticari liberalleşme taleplerine karşı, devletlerin gelişmekte olan sanayilerini koruma gayretleri bu tarz rekabetin sayısız örneğinden birini oluşturmaktadır. Bu çerçevede uluslararası politik ekonomi, uluslararası düzlemde güç ve refahın nasıl organize edildiğini anlamaya çalışır. Mevcut siyasi ve ekonomik düzende 'kimin ne kazandığı' ise politik ekonomi analizlerinin temel hareket noktasını oluşturmaktadır.

Uluslararası politik ekonomi uluslararası politika uluslararası ekonomi ve farklı sosyal sistemlerin ve toplumsal grupların etkileşiminden doğan veya bundan etkilenen sorunları inceler. Avrupa Birliği şeklinde bir bölgedeki göçmenler ve tüm ülkelerde ulus ötesi olarak var olan yoksullar uluslararası ticaret, uluslararası finans, varlıklı ve fakir ülkeler arasındaki ilişkiler, çok uluslu şirketlerin rolü, fizyolojik ya da kültürel hakimiyet şeklindeki konulardan kaynaklanan bir dizi ilgili soruyu araştırmaktadır.

Uluslararası politik ekonominin odaklandığı bir diğer analiz seviyesi ülke ya da ülke grupları arasındaki ilişkilerin ele alındığı devletler arası düzlemdir. Ülkeler arasındaki güç dengelerinin ekonomik, politik, askeri, yumuşak güç onlar arasındaki ekonomik, politik ya da askeri ilişkileri nasıl etkilediğinin ya da uluslararası örgütleri iyi mi şekillendirdiğinin analizidir. Örnek vermek gerekirse, son yıllarda Çin, Rusya ve Brezilya benzer biçimde yükselen güçlerin başarı göstermiş ekonomik performansları onların enternasyonal örgütlerde daha etken roller oynamasına yol açmıştır.

Kaynakça

Karaoğuz, Hüseyin Emrah. "uluslararası politik ekonomi ve uluslararası ilişkiler". (Kasım 2018)
Al,Arzu. "Politika-Ekonomi Kesişmesi: Yeni Bir Bilim Dalı Olarak Uluslararası Politik Ekonomi" İGÜSBD 2/1 (Nisan 2015):144-155
Altan, Mehmet. "Uuslararası Ekonomi Politik". Anadolu Üniversitesi, (ocak 2013):1-30,
https://kureselcalismalar.com/uluslararasi-politik-ekonomi-ve-uluslararasi-iliskiler/

Ekonomik sistemler
Uluslararası ilişkiler teorisi
Siyasi ekonomi
Uluslararası iktisat

Uluslararası politik ekonomi


Ein Wasserrucksack ist ein tragbarer Membran-Wasserfilter zur humanitären Hilfe. Er ermöglicht die dezentrale Versorgung mit sauberem Wasser in Not- und Katastrophensituationen.

Technik

Voraussetzungen

Der Filter benötigt nur Wasser (beispielsweise aus Brunnen oder Flüssen), um zu funktionieren. Es sind weder Chemikalien noch Energie noch geschultes Personal erforderlich. Die gesamte Bedienung ist in vier Piktogrammen dargestellt, so dass er auch von Analphabeten ohne jede Vorkenntnis bedient werden kann, wie ein Test mit verschiedenen Bevölkerungsgruppen in Indien gezeigt hat.

Funktionsweise
Das Kernstück des Gerätes ist eine Membranfilter-Einheit. Nachdem es an seinem Bestimmungsort aufgestellt wurde, wird es bei der Inbetriebnahme zunächst mit etwa 100 Litern Rohwasser aus Oberflächengewässern aufgefüllt. Nach einer Wartezeit von ein bis zwei Minuten fließt gefiltertes Wasser aus dem Ablaufschlauch. Während des Filtrierens muss laufend Rohwasser nachgefüllt werden.

Leistungsfähigkeit
Der durch die Bauhöhe von etwa 1,15 Meter gegebene Wasserdruck presst das Wasser durch die Membran mit einer Porenweite von 20 bis 100 nm und filtriert es dadurch. Trubstoffe werden praktisch vollständig, Bakterien mit einem Wirkungsgrad von über 99,999 % (Messung Institut Fresenius, E. coli und Coliforme) und Viren zu über 99,9 % (Messung Universität Bonn, Coliphagen) zurückgehalten.

Ein auf Ultrafiltration basierendes System kann (im Gegensatz zu auf Umkehrosmose basierenden Geräten) prinzipbedingt keine gelösten Stoffe wie Salze oder Flüssigkeiten wie Mineralöle herausfiltern, da diese die Membran passieren. Mit solchen Stoffen verunreinigtes Wasser kann daher nicht gereinigt werden.

Ein Gerät ist mit einer durchschnittlichen Filtermenge von 1200 Litern Wasser pro Tag in der Lage, 400 Menschen mit dem nach Sphere-Standards (2011) nötigen Trinkwasser zu versorgen.

Verwendung und Verbreitung
Der Wasserfilter ist für den Einsatz in Not- und Katastrophensituationen entwickelt worden. Als Rucksack kann er notfalls zu Fuß zu den Einsatzorten gebracht werden. Erstmals kam er im März 2010 in Chile zur Verwendung. Seit September 2010 nahm die Verbreitung deutlich zu, so dass im April 2012 etwa 700 Exemplare in über 30 Ländern im Einsatz waren.

Da die Standzeit der Membran zehn Jahre beträgt, belassen ihn Hilfsorganisationen nach einem Notfall oft auf Dauer vor Ort. Eine regelmäßige Wartung beziehungsweise Reinigung der Filter alle paar Monate ist jedoch empfohlen bzw. je nach Verschmutzungsgrad des Rohwassers notwendig; dabei wird der Wasserrucksack einmal komplett gefüllt und dann über den Bodenauslass entleert, um Sediment auszuspülen.

PAUL wird neben dem Auswärtigen Amt von zahlreichen Organisationen in der humanitären Hilfe eingesetzt.

Entwicklung
Das Gerät wurde im Fachgebiet Siedlungswasserwirtschaft im Fachbereich Bauingenieurwesen der Universität Kassel unter dem Namen PAUL (Portable Aqua Unit for Lifesaving) entwickelt und durch die Deutsche Bundesstiftung Umwelt gefördert. Bis Mitte 2013 wurde PAUL in einem Forschungsprojekt optimiert und ist inzwischen in vielen Gebieten der Welt im Einsatz.

Literatur
 HDL (Hilfswerk der Deutschen Lions e.V.): Wasserfilter PAUL – Portable Aqua Unit for Lifesaving
 Global Care – PAUL-Wasserrucksack auf dem Weg nach Haiti: Global-Care startet Hilfsaktion
 Humanity Care Foundation, Robert Hoßfeld: PAUL der Lebensretter, Januar 2011, in: Humanity Care Stiftung/Rotary-Magazin 01/2011
 Erfahrungsbericht: Nighat Aziz: PAUL – Systeme, 2011, in: Humanity Care Stiftung

Weblinks

 Homepage von PAUL
 Homepage des Fachgebiets Siwawi der Universität Kassel
 Beschreibung der Entwicklung (PDF; 26,8 MB)

Einzelnachweise

Wasseraufbereitung
Membrantechnik
Tragebehälter
Angepasste Technologie
Katastrophenschutz
Universität Kassel

Wasserrucksack


Graham Priest, né en 1948, est un philosophe et un logicien contemporain à la double nationalité britannique et australienne.

Spécialiste des logiques non-classiques, il est l'un des pionniers de la paraconsistance moderne. Il est actuellement Professeur distingué de philosophie au Centre d'études supérieures de la City University of New York et Professeur émérite de la Chaire de philosophie Boyce Gibson à l'Université de Melbourne.

Éducation et carrière universitaire
Issu d'un milieu ouvrier, Graham Priest est né et a grandi dans le Sud de Londres.

Il fait des études de mathématiques au St John's College de Cambridge, puis à la London School of Economics, où il soutient sa thèse de doctorat en 1972. Son directeur de thèse est John Lane Bell. Persuadé que la philosophie est « plus amusante que les mathématiques », il devient, dès 1974 enseignant au Département de Logique et de Métaphysique de l'Université de St Andrews, avant qu'un poste titulaire d'enseignant ne lui soit offert à l'Université d'Australie Occidentale. Douze ans plus tard, il devient professeur de l'Université du Queensland où il restera encore douze années, avant de prendre la Chaire Boyce Gibson de l'Université de Melbourne.

Il a été président de l'Australasian Association for Logic et de l'Australasian Association of Philosophy. En 1995, il est élu à l'Académie australienne des Humanités. Il est également titulaire d'un Doctorat de littérature de l'Université de Melbourne (soutenu en 2002).

Il a enseigné ou donné des conférences sur presque tous les continents (en Chine, au Japon, en Inde, en Corée du Sud, en Suède, en Allemagne, en Italie, etc.) et a reçu de nombreux prix et distinctions. Il se voit ainsi décerné en 2012 le Prix Humboldt l'Université de la Ruhr à Bochum ou la Médaille Ormond.

Graham Priest est l'auteur de plus de deux cent cinquante articles et d'une dizaine de livres dans des domaines aussi divers que la logique (notamment les logiques non classiques), la métaphysique, la philosophie bouddhiste, et l'histoire de la philosophie (orientale et occidentale).

Travaux philosophiques
Graham Priest est connu pour sa défense du dialéthéisme, ses analyses approfondies des paradoxes logiques et ses nombreux écrits consacrés à la paraconsistance et aux logiques non-classiques. Dans ses textes, il s'appuie sur l'histoire de la philosophie, y compris la philosophie asiatique.

Paraconsistance et interprétation dialéthéiste

Les logiques paraconsistantes se distinguent des logiques classiques par leur approche de la propriété de cohérence logique. En logique classique (mais aussi en logique intuitionniste et dans la plupart des autres logiques), la contradiction permet de déduire n'importe quelle autre formule de la logique. C'est le principe d'explosion ou  (Latin, « d'une contradiction se déduit n'importe quoi »).
Le principe d'explosion est un schéma de raisonnement qui montre qu'en partant d'une contradiction logique, c'est-à-dire d'une formule de la forme « P et non P », par exemple « tous les chats sont gris et tous les chats ne sont pas gris » et en appliquant les règles d'inférences classiques on peut déduire n'importe quelle formule de la logique, par exemple « je suis une pomme ». Depuis le milieu du , les logiciens ont commencé à inventer et à étudier des logiques dans lesquelles l'Explosion échoue. De telles logiques sont appelées paraconsistantes : « En utilisant une telle logique, il devient possible de construire des théories qui sont inconsistantes mais dans lesquelles la contradiction est mise en quarantaine ».

La spécificité de l'approche de Graham Priest au sein des différentes approches des logiques paraconsistantes, consiste à en dériver une interprétation philosophique, le dialéthéisme, c'est-à-dire le point de vue selon lequel certaines propositions peuvent être à la fois vraies et fausses. Plus précisément, c'est la croyance qu'il peut y avoir une proposition vraie dont la négation est également vraie. Ces propositions sont appelées les « contradictions vraies », « dialéthéia » ou non-dualismes.
Comme le formule lui-même Priest dans sa préface à l'édition française de Explorer les contradictions : « une dialéthéia, littéralement "une vérité à deux (voies)" – est une contradiction vraie. Tandis qu'en logique classique, le principe du tiers-exclu permet d'admettre que ¬A est vrai si A est faux, une dialéthéia est un énoncé qui résiste à ce principe et est à la fois vrai et faux. Le dialéthéisme est l'affirmation selon laquelle certains énoncés sont des dialéthéia. Si le dialéthéisme en soi n'implique pas qu'un énoncé particulier soit une dialéthéia, néanmoins les paradoxes logiques en sont des exemples naturels. Et une fois que le dialéthéisme devient une option possible, nous pouvons explorer les théories dialéthéiques dans d'autres champs. »

Parmi ces autres champs, Priest s'est lui-même particulièrement intéressé, en collaboration avec , Deguchi Y. et R. Sharf, aux logiques indiennes (théorie du tétralemme) et à la manière dont celles-ci ont servi de cadre démonstratif aux énoncés souvent paradoxaux de la pensée bouddhiste et de la dialectique des philosophes de l'école de Kyoto. Une synthèse de leurs travaux a été publiée en 2021 dans l'ouvrage What Can't be said.

Autres activités notoires
En plus de son travail de philosophie et de logique, Priest a pratiqué le Karaté-do. Il est , International Karaté-do Shobukai; , Shi'to Ryu. Il est aussi un arbitre national officiel australien de kumité et juge de kata. Il pratique actuellement le Taichi.

Publications

En français

 Priest, Graham, "La logique du paradoxe", Philosophie , 2007
 Priest, Graham, Explorer les contradictions. Paraconsistance et dialéthéisme, choix de textes, traduction et notes par Frédéric Berland et Arthur Cohen, collection Hermann Philosophie, éditions Hermann, Paris, 2022

En anglais

 Priest, Graham; Routley, R. On Paraconsistency Research Report #l3, Research School of Social Sciences, Australian National University 1983. Réimprimé comme chapitres d'introduction de Paraconsistent Logic, G.Priest, R. Routley and J. Norman (eds.), Philosophia Verlag, 1989. Traduit en roumain in I. Lucica (ed.), Ex Falso Quodlibet: studii de logica paraconsistenta , Editura Technica, 2004.
 Priest, Graham. Logic: a Very Short Introduction, Oxford University Press, 2000 . Traduit en portugais comme Lógica para Começar, Temas & Debates, 2002. Traduit en espagnol comme Una Brevísima Introducción a la Lógica, Oceano, 2006. Traduit en tchèque comme Logika – průvodce pro každého, Dokořán, 2007. Traduit en persan par Bahram Asadian, 2007. Traduit en japonais, Iwanami Shoten, 2008.

 Priest, Graham; van Bendegem, Jean Paul; Batens, Diderik; Mortensen, Chris (2000). Frontiers of paraconsistent logic. Baldock, Hertfordshire, England Philadelphia, Pennsylvania: Research Studies Press .

 Priest, Graham. Introduction to Non-Classical Logic, Cambridge University Press, 2001. 2nd edition: Introduction to Non-Classical Logic: From If to Is, Cambridge University Press, 2008 . German translation of Part 1 of Introduction to Non-Classical Logic: From If to Is: Einführung in die nicht-klassische Logik, Mentis 2008.

 Priest, Graham. Beyond the Limits of Thought, Cambridge University Press, 1995. 2nd edition, Oxford University Press, 2002 .

 Priest, Graham. Towards Non-Being: the Semantics and Metaphysics of Intentionality, Oxford University Press, 2005 .

 Priest, Graham. In Contradiction: A Study of the Transconsistent, Martinus Nijhoff, 1987. Second edition Oxford University Press, 2006 .
 Priest, Graham. Doubt Truth to be a Liar, Oxford University Press, 2006 .
 Priest, Graham. Logic: A Brief Insight, Sterling 2010 .

 Priest, Graham. One: Being an Investigation into the Unity of Reality and of its Parts, including the Singular Object which is Nothingness, Oxford University Press, 2014 .
Priest, Graham. Capitalism, its Nature and its Replacement. Buddhist and Marxist Insights, Routledge, 2021

Liens externes

grahampriest.net

Notes et références

Philosophe britannique du XXe siècle

Graham Priest


ماريو غالينوفيتش  ، من مواليد 15 نوفمبر 1976 في زغرب في كرواتيا ، لاعب كرة قدم كرواتي.

يلعب مع نادي باناثانياكوس اليوناني منذ عام 2004.

بدأ باللعب مع منتخب كرواتيا لكرة القدم في عام 1999.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية كروات مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية كرواتيون
أشخاص على قيد الحياة
حراس مرمى كرة قدم رجالية
رياضيون كرواتيون مغتربون في التشيك
رياضيون كرواتيون مغتربون في اليونان
رياضيون من أوسييك
رياضيون من زغرب
طاقم كارديف سيتي غير اللاعبين
طاقم نادي باناثينايكوس غير اللاعبين
طاقم نادي باوك غير اللاعبين
لاعبو الدوري الكرواتي الممتاز
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو إن كي كامين إنجراد
لاعبو باناثينايكوس
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم كرواتيون
لاعبو كرة قدم كرواتيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم من أوسييك
لاعبو منتخب كرواتيا لكرة القدم
لاعبو نادي أوسييك
لاعبو نادي كافالا
مواليد 1976
مواليد في أوسييك

ماريو غالينوفيتش


Volodymyr Viktorovych Tykhyi (nascido a 25 de fevereiro de 1970, em Chervonohrad, Oblast de Lviv, RSS Ucraniana) é um director de cinema ucraniano, roteirista e produtor de documentários e longas-metragens. Ele é membro da União Nacional de Cinematógrafos da Ucrânia, e foi vencedor do Prémio Nacional Taras Shevchenko da Ucrânia de 2018, por uma série de filmes históricos e documentários sobre a Revolução da Dignidade.

Roteiristas da Ucrânia
Cineastas da Ucrânia
Nascidos em 1970
Pessoas vivas

Volodymyr Tykhyi


الموقع والسكان

تقع شمال مدينة عطبرة بـ 4 كلم من سوق المدينة، وجنوب مدينة بربر بنحو 36 كلم، يحدها جنوبا حي الامتداد الشمالي وفي الغرب الجنوبي حي السيالة وفي الجنوب كنور ومن الناحية الغربية نهر النيل ومن الناحية الشرقية مشروع الأمن الغذائي الزراعي.
عدد سكانها يفوق ال 160000 نسمة يتكون هذا العدد من السكان الأصليين (وهم من قبيلة الرباطاب ويمتد نسبهم الي مؤسس المنطقة الشيخ أحمد إدريس سليمان الملقب بودفلاتي) وعدة قبائل أخرى منها الشايقية والريافة والدناقلة والقليل جدا من الجعليين والمحس والحلفاويين.

من أحيائها
بها أكثر من حي: خليوة جنوب وخليوة وسط وخليوة شمال وبها عدة مساجد منها: مسجد خليوة وسط وخليوة جنوب أو حلة الدناقلة ومسجد الوالدين ومسجد انصار السنة المحمدية. وبها العديد من الاندية الرياضية: نادي الوحدة ونادي التحرير ونادي النهضة ونادي النجمة ونادي الاخوة، حيث تحتوي المنطقة علي عدد من المدارس الحكومية، مدرسة للأساس بنين ومدرستان للأساس بنات.

بعض الأنشطة
الشيخ أحمد إدريس سليمان (ود فلاتي) وهو صاحب أقدم خلوه بخليوه ومنها اشتق اسم خليوه نسبه للتصغير عند اهالي المنطقة...وهو جد أهل المنطقة الأساسين وقبر بخليوه قبل أكثر من 600 سنة. اشتهرت خليوة بدراسة القرآن والخلاوي.

قرى ولاية نهر النيل
ولاية نهر النيل

خليوة


Robert Cannon est un animateur et réalisateur américain né le  dans l'Ohio (États-Unis) et mort le  à Los Angeles.

Biographie

Filmographie partielle

Comme animateur
 1938 : Porky à Zinzinville (Porky in Wackyland) de Bob Clampett
 1948 : Mélodie Cocktail (Melody Time) de Clyde Geronimi, Wilfred Jackson, Jack Kinney et Hamilton Luske

Comme réalisateur
 1950 : Gerald McBoing-Boing

Liens externes

Notes et références

Réalisateur américain
Animateur américain
Naissance en juillet 1909
Naissance dans l'Ohio
Décès en juin 1964
Décès à Los Angeles
Décès à 54 ans

Robert Cannon


දේශමාන්‍ය විනිසුරු හෙන්රි විජයකෝන් තම්බයියා (තම්බියා ලෙසද හැඳින්වේ) (1906-1997) යනු බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත පාලන සමයේදී ශ්‍රී ලංකාවේ උපත ලැබූ ලංකා විද්‍යාඥයෙක්, රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයෙක්, නීතිඥයෙක් සහ විනිසුරුවරයෙක් විය. ඔහු ලංකා සහ සියෙරා ලියොන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ සහකාර කොමසාරිස්, මහ කොමසාරිස් සහ විනිසුරුවරයා විය.

මුල් ජීවිතය සහ පවුල
තම්බයියා උපත ලැබුවේ 1906 මැයි 28 වන දින ලංකාවේ උතුරු පළාතේ යාපනයේ ය.  ඔහු මිනින්දෝරු ඩේවිඩ් තම්බයියාගේ පුත්‍රයා සහ වෛද්‍ය විලියම් තිල්ලයම්පලම් පෝල්ගේ දියණිය වන තංගම්මා සහ වෛද්‍ය එස්සී පෝල්ගේ සහෝදරියයි. ඔහු කුඩා කාලයේදීම ඔහුගේ දෙමාපියන් දෙදෙනාම මිය ගියේය.  තම්බයියා යාපනයේ ශාන්ත ජෝන් විද්‍යාලයෙන් සහ යාපනය මධ්‍ය විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය ලැබූ අතර එතැන් සිට ලන්ඩන් මෙට්‍රික් විභාගය පළමු කොටසින් සමත් විය.   ඔහුගේ අභිලාෂය වූයේ ඉංජිනේරුවෙකු වීමයි. පාසලෙන් පසු ඔහු කොළඹ යුනිවර්සිටි කොලීජියට ඇතුළත් වූ අතර 1928 දී ගණිතය හා භෞතික විද්‍යාව පිළිබඳ BSc (ගෞරව) උපාධියක් ලබා ගත්තේය.   නීති වෘත්තියට උනන්දු වීමට පෙර ඔහු වසරක් භෞතික විද්යාව ඉගැන්වීය. 1930 දී ලංකා නීති විද්‍යාලයට බැඳුණු ඔහු 1933 දී නීතිඥවරයකු ලෙස සුදුසුකම් ලබා විභාගවලින් ප්‍රථම ස්ථානයට පැමිණීම සඳහා ත්‍යාගයක් දිනා ගත්තේය.   ඔහු 1934 දී ලන්ඩන් විශ්ව විද්‍යාලයෙන් LLB (ගෞරව) උපාධියක් ලබා ගත් අතර, විදේශීය සිසුන් අතර ප්‍රථමයා විය.

තම්බයියා පේදුරුතුඩුවේ සීඩීඒ ෂෙරාඩ්ගේ දියණිය ලීලා සමඟ විවාහ විය. ඔවුන්ට දරුවන් හතර දෙනෙක් - ගුලේන්ද්‍රන්, රාජේන්ද්‍රන් ජෙයනාදන්, රාජේශ්වරී සහ ඇන්තනි සුදීර්.

වෘත්තීය
සුදුසුකම් ලැබීමෙන් පසු තම්බයියා නීතිඥ වෘත්තියෙහි නිරත විය . තම්බයියා 1938 සහ 1953 අතර ලංකා විශ්ව විද්‍යාලයේ සහ ලංකා නීති විද්‍යාලයේ බාහිර කථිකාචාර්යවරයෙකු ලෙසද නීති අධ්‍යාපන කවුන්සිලයේ පරීක්ෂකවරයෙකු ලෙසද කටයුතු කළේය    ඔහු 1949 දී ලන්ඩන් විශ්ව විද්‍යාලයෙන් ආචාර්ය උපාධියක් ලබා ගත් අතර 1954 දී ඔහු ඇතුල් පන්සලට කැඳවනු ලැබීය.   1956 දී ඔහු QC බවට පත් විය.   ඉන්පසුව 1956 දී අධිකරණ සේවයට එක් වූ ඔහු 1960 දී ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට පත්වීමට පෙර වසර පහක් සහකාර කොමසාරිස්වරයෙකු ලෙස සේවය කළේය  ඔහු වසර දොළහක් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස කටයුතු කළේය.

පසුකාලීන ජීවිතය
විශ්‍රාම ගැනීමෙන් පසු තම්බියා බටහිර අප්‍රිකාවට සංක්‍රමණය වූ අතර, සියෙරා ලියොන් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස සහ ගැම්බියාවේ අභියාචනාධිකරණ විනිසුරුවරයෙකු ලෙස සේවය කළේය.  ඔහු ශ්‍රී ලංකාවේ නීතියට කළ සේවය වෙනුවෙන් 1973 දී ලන්ඩන් විශ්වවිද්‍යාලය විසින් LLD උපාධියක් පිරිනමන ලදී.  ඔහු 1974 සිට 1976 දක්වා ශ්‍රී ලංකා රාජකීය ආසියාතික සංගමයේ සභාපති විය  1975 දී නැවත ලංකාවට පැමිණි තම්බයියා කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලයේ නීති පීඨයේ දෙමළ අංශය ආරම්භ කළේය.  ඔහු 1975 සැප්තැම්බර් සිට 1977 දෙසැම්බර් දක්වා කැනඩාවේ ශ්‍රී ලංකා මහ කොමසාරිස්  සේවය කළේය  ඉන්පසු ඔහු නීති කොමිෂන් සභාවේ සභාපතිවරයා ලෙස කටයුතු කළේය.

තම්බයියාට  දී ශ්‍රී ලංකාවේ දෙවන ඉහළම සිවිල් ගෞරවය වන දේශමාන්‍ය නාමය පිරිනමන ලදී. ඔහු 1997 දී වයස අවුරුදු 91 දී මිය ගියේය

කටයුතු
තම්බයියා ඔහුගේ ජීවිත කාලය තුළ බොහෝ පොත් ලිවීය:

 ඩොමීනියන් ඔෆ් සිලෝන්
 ලංකාවේ ඉඩම් හිමියා සහ කුලී නිවැසියා
 බංකොලොත්භාවය පිළිබඳ නීතිය
 යාපනයේ දෙමළ ජනයාගේ නීති සහ සිරිත් විරිත් (1950, ටයිම්ස් ඔෆ් සිලෝන්)
 ලංකාවේ දෙමළ ජනතාවගේ නීති සහ සිරිත් විරිත් (1954)
 ලංකා නීතියේ මූලධර්ම
 සිංහල නීති සහ සිරිත් විරිත් (1968)
 ශ්‍රී ලංකාවේ අධිකරණය එහි ඓතිහාසික අංගයන් තුළ

මේකත් බලන්න

 ශ්‍රී ලාංකික වෘත්තීය නොවන රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකයන්ගේ ලැයිස්තුව

යොමු කිරීම්

1997 මරණ
1906 උපත්

හෙන්රි තම්බයියා


Jennifer Government is a 2003 dystopian novel by Max Barry, set in an alternate reality where most nations in the Americas and Oceania are dominated by powerful corporations and corporate libertarianism coalitions, and where government power is extremely limited. It was a finalist for a Campbell Award, and was included in The New York Times annual list of notable books. The novel was retitled from Jennifer Government to Logoland in its German and Italian editions. In its Brazilian edition it was retitled to EU S/A, an abbreviation of Estados Unidos Sociedade Anônima''', which roughly translates to United States, Inc.To help promote the novel, Barry created a browser game titled Jennifer Government: NationStates (later shortened to NationStates). In the game, players make choices which are inspired by the novel and which affect the economy, society, and culture of their countries. NationStates launched alongside the book and remains active as of October 2023.

Setting
In the alternate present the novel portrays, the United States has taken over all of North and South America (except for Cuba) and dominates South Africa, the United Kingdom, Ireland, Iceland, India, Japan, various Pacific island countries, the Philippines, South Korea, Taiwan, Thailand, Myanmar, Indonesia, and (most recently) Australia and New Zealand. Russia is said to be affiliated with the US but not fully absorbed, and whether or not Russia actually belongs to the United States is not explained. With so much land in a single market, international trade has become unnecessary, and thus the United States cuts itself off from countries that it has not yet taken over. The official language of all United States holdings is now "American", formerly known as American English. British English and its associated accents no longer exist.

The United States adopts "capitalizm", a form of minarchy that abolishes taxation and privatizes government. This makes the government unable to write new laws or even to hold elections. The President of the United States still retains command of the armed forces, but the office is effectively ceremonial. The Judiciary only handles cases that violate the "new constitution".  As a result, the government is a corporate libertarianism night-watchman state, its main activity preventing foreign aggression, exists primarily to guarantee the enforcement of constitutional laws and contracts between individuals. Crimes can also be solved, but the government's budget only covers investigations if the victim or the victim's family pays for it.

People take the names of the corporations that employ them as their surnames, and persons with two jobs hyphenate their name, e.g. "Julia Nike-McDonald's". Employees of the government, including the novel's title character, take the surname Government. Schools are sponsored and controlled by corporations, such as McDonald's and Mattel. Children who attend school are given the corporate sponsor's name as a surname, parenthesised with their parents' surnames, e.g. "Kate Mattel (Government)". Though little is revealed about the curriculum, it is implied that many of the lessons are corporate propaganda.

Two formerly-non-corporate organisations have also attained considerable power: the Police and the NRA. The Police are a combination of law enforcement and mercenary agencies, only becoming involved in disputes when contracted by interested parties. The NRA has become a complete mercenary-for-hire organisation, able to deploy a fully-equipped military force.

Most corporations belong to one of two massive coalitions (in the guise of "customer loyalty programs"), US Alliance and Team Advantage, which fiercely compete with each other. US Alliance members include Nike, IBM, Pepsi, McDonald's, and the NRA. Team Advantage members include the Police, ExxonMobil, Burger King, and Apple.

Other notable aspects of United States society include pre-payment before emergency services can be dispatched, the abolition of welfare, the complete deregulation of weapons, legalised drugs sold in supermarkets, and privately owned roads with toll charges.

Plot
John Nike, Vice President of Guerrilla Marketing, contracts Hack Nike, a clumsy and naïve low-level-employee, to execute an ambitious and unethical secret marketing scheme. John plans to increase interest in the upcoming Nike Mercury shoes by having Hack kill people who try to buy them, intending to make the shoes appear so desirable that customers are killing each other to acquire them. Hack signs the contract without reading it. When he finds out that it requires him to commit murder, he subcontracts the scheme to the Police, now a mercenary organisation, in an attempt to keep his job (which requires fulfilling the contract) without having to take responsibility for murder.

After several children are murdered at various Nike stores on opening day, Jennifer Government takes it upon herself to track down the perpetrators, even if she cannot get the funding for her investigation. One of the murdered children bought the shoes with money given to her by Buy Mitsui, a French stockbroker flush with money after recent professional success. Feeling personally responsible for the girl's death, Buy joins forces with Jennifer.

At the same time, Violet (Hack's girlfriend) creates a dangerous computer virus, intending to sell it to the highest bidder. She succeeds in selling it to ExxonMobil. Her handlers take her all over the world to exploit the virus's power, but never pay her for it. Angered, Violet turns to John Nike, who promises to help her revenge herself on ExxonMobil. In exchange, John demands that Violet kidnap Kate, Jennifer Government's daughter, intending to use her as leverage to deter Jennifer's investigation.

Hack Nike is fired and founds an anti-corporate activist group in order to take revenge on John Nike. Hack and Jennifer Government succeed in rescuing Kate and arresting John.

Film adaptation
Barry optioned film rights for Jennifer Government to Section 8, a production company owned by Steven Soderbergh and George Clooney early in the book's life. In 2005, Louis Mellis and Dave Scinto, writers of Sexy Beast'', were chosen by Soderbergh and Clooney to write the screenplay. However, with the closure of Section 8 in 2006, the film rights returned to Barry.

References

External links

Max Barry's Jennifer Government page
Jennifer Government: NationStates website

2003 Australian novels
2003 science fiction novels
Doubleday (publisher) books
Dystopian novels
Fictional civil servants
Novels about consumerism
Novels by Max Barry
Australian satirical novels

Jennifer Government


An Aegilops ventricosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ignaz Friedrich Tausch. An Aegilops ventricosa in nahilalakip ha genus nga Aegilops, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aegilops

Aegilops ventricosa


Cihadiye, Adana ili Sarıçam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
1920'lerde mahallenin ismi Dedeler iken 1951'den sonra mahallenin ismi Cihadiye olmuş. Hem Cihadiye hem de Dedeler olarak bilinmektedir.

Coğrafya
Adana şehir merkezine 27 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
Yerelnet

Sarıçam'ın mahalleleri

Cihadiye, Sarıçam


Memduhiye, II. Mahmud ölmeden kısa bir süre önce bastırılan yirmi kuruş değerinde altın para. Ziynet makamında kullanıldığı için methedilmiş, övülmüş anlamına gelen memduhiye ismi verilmiştir.

1839 yılında tahta çıkan Sultan Abdülmecit adına yeni Memduhiyeler bastırıldı. 22 ayar, 0,5 dirhem (1,6 gr) ağırlığında ve 20 mm çapında olan bu para 20 kuruş değerindeydi. Ön kısmında Abdülmecit'in  tuğrası, arka kısmında ise "duribe fi Konstantiniyye" (İstanbul'da basılmıştır) kelimesi yer almaktaydı. Birçok kişi tarafından ziynet altını olarak kullanılmaya başlanılmasından dolayı piyasada sayısı azaldı. 1844′te Mecidiyelerin çıkarılmasının ardından para birimi özelliğini kaybetti.

Kaynakça

Tarih terimleri
Osmanlı paraları

Memduhiye


Vincenzo Enzo Scifo (d. 19 Şubat 1966, La Louvière), Belçikalı futbolcu ve teknik direktör. Belçika A millide 4 kez FIFA Dünya Kupası'nde oynamıştır.

Kişisel yaşamı
Scifo La Louvière'de İtalyan bir ailenin çocuğu olarak doğmuştur. Küçüklüğünde futbolda çok yetenekli olduğundan dolayı Küçük Pele olarak anılmıştır. Scifo futbol kariyerine La Louvière kulübünde başlamıştır ve küçük bir yaşta Anderlecht'e transfer olmuştur, 1983'te ise profesyonel olmuştur.

Kulüp kariyeri
1987'de Inter'e transfer oldu ama orada kendisini gösteremedi. Bu yüzden 1988'de Girondins Bordeaux'ya transfer oldu, orada da kendini kanıtlayamadı. 1989'da Auxerre'e transfer oldu ve bu sefer kendisini gösterdi. 1991'de İtalya ekibi Torino'ya transfer oldu. Oradan da Monaco'ya geçen Scifo 1997'de eski kulübü Anderlecht'e transfer oldu. 2000 yılında artrit hastalığı teşhisi konuldu ve emekli oldu.

Başarıları

RSC Anderlecht ile

Belçika Ligi: 1985, 1986, 1987, 2000

AS Monaco ile

Ligue 1: 1997

Torino ile

 UEFA Kupası; 1992 finalist
 Coppa Italia; 1992/1993

Millî takım kariyeri
Scifo ilk millî maçına 1984'te çıktı.

Belçika ile 4 Dünya Kupası'nda oynadı, 1986, 1990, 1994 ve 1998. Millî takımda toplam 84 maça çıktı ve 18 gol attı.

Emeklilik sonrası
Scifo emekli olduktan sonra R. Charleroi SC'ye teknik direktörlük yaparak teknik direktörlük kariyerine başlamıştır. Ama alınan başarısız sonuçlardan dolayı Haziran 2002'de istifa etti. 2004-2006 yılları arasında da Tubize'yi çalıştıran Scifo son kez de Pro League takımlarından Mouscron'u çalıştırmıştır. 6 Haziran 2009'da kulüpteki finansal sorunlardan dolayı istifa etmiştir.

Yaşayan insanlar
1966 doğumlular
Belçikalı futbolcular
Belçikalı teknik direktörler
Belçika millî futbol takımı futbolcuları
RSC Anderlecht futbolcuları
FC Internazionale Milano futbolcuları
FC Girondins de Bordeaux futbolcuları
AJ Auxerre futbolcuları
Torino FC futbolcuları
AS Monaco FC futbolcuları
Belçikalı gurbetçi futbolcular
İtalya'daki gurbetçi futbolcular
Fransa'daki gurbetçi futbolcular
İtalya'daki Belçikalı gurbetçiler
Fransa'daki Belçikalı gurbetçiler
1984 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
1986 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1990 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1994 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
İtalyan asıllı Belçikalılar
Resim aranan futbolcular
Orta saha futbolcuları
Ligue 1 futbolcuları
Serie A futbolcuları

Enzo Scifo


Clopin Trouillefou (, literally "Lame Fear-Fool") is a fictional character first created in the novel The Hunchback of Notre-Dame by French author Victor Hugo, and subsequently adapted.

In the novel
In the story, Clopin disrupts Pierre Gringoire's play, begging the audience for money. Later that night, Gringoire runs into him once again in the Court of Miracles, where Clopin is revealed not as a beggar, but as the King of Truands (the criminals and outcasts of Paris). He prepares to execute Gringoire for trespassing, until the beautiful Esmeralda agrees to marry him in order to save him. He is revealed to be a friend of Esmeralda's guardian, the Duke of Egypt, who is also one of the authority figures in his court.

Near the end of the novel, Clopin receives news of Esmeralda's upcoming execution for the framed murder of Captain Phoebus. In order to rescue her, he rounds all of the Truands to attack Notre Dame Cathedral where Esmeralda is protected by Quasimodo. In response to the assault, Quasimodo retaliates with stones, timber, and molten lead. Finally, the author notes that Clopin dies courageously during the attack.

Adaptations
Among the actors who have played Clopin over the years in each adaptation of the novel are:

Disney version

Clopin is also present in Disney's 1996 animated film adaptation of the story, in which he is more jovial and less sinister than in the novel. However, he is much darker, in clothing and humor, when Quasimodo and Captain Phoebus arrive in the Court of Miracles, suggesting his personality during the day to have been something of a façade. On the other hand, he is shown to have a gentle nature at the end of the film when he picks a little girl up and entertains her with a puppet resembling Judge Claude Frollo. Clopin's ending pitch of the song "The Bells of Notre Dame" has garnered incredible acclaim for its high D-note singing. He is voiced by Paul Kandel and animated by Michael Surrey.

As well as narrating the whole film, Clopin introduces the film and begins the story with the song "The Bells of Notre Dame," where he introduces the audience to the story by explaining how Quasimodo, the bell ringer from Notre Dame, ended up there. He also sings "Topsy Turvy" about the traditional Parisian "Feast of Fools," also known as Twelfth Night held every year on January 6.

Clopin wears two main costumes during the film: a jester suit (seen above), which he wears at the Festival of Fools; he also wears a similar costume in the catacombs, but it is almost completely purple with no gold trim, no mask, and no bells. During the song "The Court of Miracles," he also wears a lawyer's outfit, a judge's outfit (resembling Frollo's), and an executioner's outfit in quick succession.

As the movie's narrator, Clopin has a great deal of knowledge about Quasimodo's past, seemingly more than Quasimodo himself. This suggests that to know the whole story, throughout Paris he must have many contacts. Clopin's age is never estimated, so it is unknown if he was a child or at least old enough to hear about the murder of Quasimodo's mother.

Not only is Clopin the narrator in the story, but he is also the King of the Roma, who at the time were being rounded up and murdered in an act of "purification" by Frollo.

Original film
Clopin appears in the film five times. The first appearance is when Clopin sings "The Bells of Notre Dame," which tells the tale of how Frollo killed Quasimodo's mother, but was stopped by the Archdeacon before he could kill the infant Quasimodo by drowning him in a well.

The second appearance is at the Festival of Fools, where he acts as the Lord of Misrule, or master of ceremonies, sings "Topsy Turvy," a dance number that explains that it is "the day we do the things that we deplore on the other three-hundred-and-sixty-four." It is also during this song that he crowns Quasimodo the "King of Fools."

His third appearance is much later in the film, at the Court of Miracles, where a much darker side to his personality is shown. He and a large group of gypsies believe Quasimodo and Phoebus to be spies. They sing the song "The Court of Miracles" as Clopin puts Quasimodo and Phoebus on "trial" which includes a jury consisting of a puppet crafted in Clopin's likeness. He eventually finds them "totally innocent, which is the worst crime of all." He prepares to hang them, but Esmeralda arrives in time to stop him and tell the Romani of their good intentions, explaining how Phoebus rescued the miller and his family from being burned by Frollo and how Quasimodo helped her escape the cathedral. Clopin humorously asks why they didn't just say so. Phoebus informs the Roma people to leave, saying that Frollo knows of their hideout, a statement confirmed by Quasimodo, who was told of this by Frollo before. Realizing this, all the Travellers (including Clopin) agree and prepare to leave Paris, but unfortunately, Frollo arrives just in time to attack the Court of Miracles and Clopin is seen with his people struggling to break free from their bonds to no avail.

His fourth appearance is briefly during the climax of the film where Esmeralda is at the scaffold before Notre Dame. When Quasimodo rescues Esmeralda, Phoebus breaks free and rouses the civilians into action, inciting them to release the Roma and help them protect the cathedral from Frollo's soldiers. Clopin is seen jumping out of one of the many cages that hold the Romani freed by the civilians. Along with the civilians and French army, they attack Frollo's soldiers.

His fifth and final appearance is at the end, where Quasimodo is escorted out from the cathedral to be praised by the people for his actions. Having developed a newfound respect for Quasimodo, Clopin happily declares "Three cheers for Quasimodo!" He then sings a reprise of "The Bells of Notre Dame" while entertaining one of the young children as the civilians finally cheer Quasimodo, accepting him into their society.

Sequel
Clopin also appeared in the straight-to-video sequel, The Hunchback of Notre Dame II, as the host for the Festival of Love (Le Jour D'Amour, "the day of love"), although he is no longer the narrator and plays a much smaller role.

Stage Musical
Disney's Hunchback of Notre Dame musical premiered on American stages at La Jolla Playhouse in San Diego, California on October 28, 2014 and ran until December 7, 2014. It was followed by a run at Paper Mill Playhouse, which opened on March 4, 2015 in Millburn, New Jersey. Clopin was "perfectly portrayed" by Erik Liberman, who also performed the role on the Original Cast Recording.

Park appearances
Clopin is a very rare meetable character at the Disney Parks and Resorts, but can be seen as a figure inside Clopin's Music Box in Fantasyland.

References

External links

The Hunchback of Notre-Dame characters
Fictional clowns
Fictional singers
Fictional dancers
Fictional kings
Fictional tribal chiefs
Fictional Romani people
Fictional jesters
Fictional French people
Fictional French people in literature
Fictional pranksters
Literary characters introduced in 1831

Clopin Trouillefou


Frida Blohm (født 8. november 1993 i Stockholm) er en svensk håndboldspiller, der spiller for GT Söder. Hun kom til klubben i 2019 Hun har tidligere spillet for svenske Gustavbergs HF, Spårvägens HF,  SønderjyskE Håndbold, Lyngby & Tyresö Handboll .

Hun er storesøster til den svenske landsholds og København Håndbold-spiller Linn Blohm.

Referencer

Håndboldspillere fra Sverige
Håndboldspillere fra SønderjyskE Håndbold
Personer fra Stockholm

Frida Blohm


القناة الفضائية المصرية أو المصرية هي القناة الفضائية الرسمية لجمهورية مصر العربية، تهتم بالبرامج الترفيهية والإخبارية والمنوعة، بدأت البث في 12 ديسمبر 1990، وهي تتبع لـشبكة قنوات التليفزيون المصري التابع لاتحاد الإذاعة والتلفزيون المصري، وتبث بالعاصمة المصرية القاهرة، ويمثل إنتاج القناة من البرامج حوالي 97% من إجمالي المعروض بها، والباقي من برامج القنوات الاولى والثانية وقنوات شبكة تليفزيون المحروسة.

نبذة تاريخية
بدأت الفضائية المصرية بثها المباشر في يوم 12 ديسمبر من سنة 1990، كأول قناة فضائية مصرية تحمل الهوية المصرية والعربية لمخاطبة العالم الخارجي.

البرامج
 بتوقيت القاهرة هو البرنامج الرئيسي في القناة، ويبث كذلك على القناة الثانية، وهو برنامج توك شو سياسي اجتماعي اقتصادي، يناقش أهم الأحداث الجارية على الساحة المصرية، ويذاع من السبت إلى الأربعاء الساعة 10 مساءً، ولمدة 90 دقيقة، يقدمه حافظ الميرازي.
 الدين للحياة برنامج ديني يعترض لقضايا العصر من فقه وسنة وحلها وقضايا الغرب والإسلام ويتم مناقشتها من خلال ضيوف البرنامج.

انظر أيضًا
 القناة الأولى المصرية.
 القناة الثانية المصرية.
 شبكة تليفزيون المحروسة.

مصادر

وصلات خارجية

تأسيسات سنة 1990 في مصر
قنوات فضائية مصرية
قنوات وشبكات تلفزيونية أسست في 1990

الفضائية المصرية


غايتانو شيريـّا (25 مايو 1953 - 3 سبتمبر 1989),شيريا هو أحد خمسة لاعبين في تاريخ أوروبا فـازوا بجميـع الالقـاب الدولية المعترف بها من طرف اليويفا والفيفا على مستوى الأندية ،شيريا كذلك واحد من بين تسعة لاعبين فازوا بالثلات البطـولات الاوروبيـة الكبـرى على مستوى الأندية ،(كـأس اوروبـا، كـأس ابطـال الكؤوس، وكـاس الويفا)،و هـم إلى جانـب شيريـا، انتونيو كابريني، ماركو تارديلي، ستيفانو تاكوني، سيرجيو بريو، باني بليند، ارنولد موهرين، جيانلوكا فيـالي وفيـتور بـايا.
شيريا لعب للمنتخب الإيطالي ما يزيد عن 10 سنوات كان فيها بمثابة القائد وقائد الدفاع الأول الذي لا يمكـن الاستغناء عنه، مما وضـع فرانكو باريزي خارج المنتخب لاربع سنوات حتى اعتزل في 1986.
شيريا أصبح بطلا للعالم بعد فوزه مـع المنتخـب الايطـالي فـي مونديال 1982 بإسبانيا، حيت فازوا على البرازيل العملاقة 3/2 فـي دور ربع النهائي، ومن ثم على ألمانيا في النهائي بنتيجة 3/1.
شيريا كان مدافع رشيق وذو مهارة عالية وقدرة تكتيـية خارقة، على النقيض من الاساليب الخشنـة التي كانوا يتحلون بهـا مدافعين ذاك الجيل، وكان يشكل ثنائي رائع مع زميله كلاوديو جينتيلي، وكان شيريا معروف بروحه الرياضية العالية جـدا، والأبرز مـن ذلك انه لم يحصـل على أي بطـاقة لا صفراء ولا حمراء في تاريخه.

كان شيريا يلعب كليبرو، وساهم في تطوير هذا المركز الذي بدأه فرانز بيكنباور فـي 1970. رغـم انه مدافع الا انه كان يقوم بالمساعدة الهجومية مـع زملائه، وكان يسجل بنفسه في بعض الأحيان، وفي نهاية مسيرتة، شيريا لعب كقلب دفاع، المركز الذي أبدع فـيه كذلك.

مسيرته
بدأ شيريا حياتة الكروية في فريق أتالانتا بيرغامو، وظهر في أول مباراة له امام فريق كالياري فـي 24 سبتنبـر 1972، لعـب لفريق اتالانتا موسمين كاملين، قبل الانتقال إلى سيدة إيطاليا «السيدة العـجوز» يوفينتوس، الفريق الذي اكمل فيه كل مسيرته الرياضية، لعب شيريا في الدوري الإيطالي 397 مباراة مسجلا فيـها 24 هدفاً، حقق غايتانو النجاح الكبير مع يوفنتـوس، حيث لعب إلى جانب المتألق كلاوديو جينتيلي وفازوا بكـل الالقاب الممكنة مع اليوفي.
شيريا بدأ مـع الأزوري الإيطالي في 30 ديسمبر 1974 امام منتخـب اليـونان، وسرعان ما أصبح ركيزة أساسية لا غنى عنها في تشكيلة انزو بيرزوت، ولعـب 3 مونديالات عالمية وكأس أوروبية وحيـدة في 1980.
شيريا كان من بين أعضاء الفريق الإيطالي عندما حلوا في المركز الرابع في مونديال سنة 1978، وبعد بداية هادئة في 1982، المنتخـب الإيطالي اكتسح كل من الأرجنتين والبرازيل وصولا إلى ألمانيا في المباراة النهائية، حيـت صنـع شيريا مكانا لنفسه وتاريخاً مجيداً له كأحد المتوجين بالكأس العالمية الثالثة في تاريـخ الأزوري.
في 1986، المنتخب الإيطالي كان يمر بفتـرة انتقالية وخرج على يد فرنسا في الدور الثاني، مما جعله آخر لقاء لشيريا مع الأزرق الإيطالي، ووضع حداً لمسيرته الدولية ب 78 مباراة سجل فيها هدفين.
شيريا اعتزل اللعب مع اليوفنتوس فـي نهاية موسـم 1987/1988، حيت تولى دور كشاف المواهـب في يوفنتوس، لكـن حياته انتهت بحادت سير في بابسك ببولندا، لتفقد إيطاليا أحد رموزها علـى مر التاريخ فـي سـن 36 سنة.
شيريا كان هناك لمشاهدة لقاء لليوفنتوس في الويفا كأب ضد فريق جيورنيك زابرز. ومنذ ذلك الحين أصبح اسمه خالدا في اليوفنتوس وسميت جائزة اللعب النظيف على اسمـه، باعتباره نمودجاً يحتدى به في التفوق الرياضي والاخلاق العالية. كما اقترح المدرب السابـق اينزو بيرزوت عدم إعطاء الرقم 6 لأي لاعب في المنتخب الإيطالي وفي اليوفنتوس تخليدا لذكراه.

الألقاب
 الدوري الإيطالي 7 مرات: 1974-75, 76-77, 77-78, 80-81, 81-82, 83-84, 85-86
 كأس إيطاليا مرتين: 1978-79, 82-83
 كأس الاتحاد الأوروبي مرة واحدة: 1976-77
 كـأس ابطـال الكؤوس مرة واحدة: 1983-84
 كأس الأندية الأوروبية البطلة مرة واحدة: 1984-85
 كأس السوبر الأوروبي مرة واحدة: 1984
 كأس الإنتركونتيننتال مرة واحدة: 1985
 كأس العالم لكرة القدم مرة واحدة: 1982
 المركـز الرابـع في كأس العالم مرة واحدة: 1978
 المركز الرابع في كأس الأمم الأوروبية مرة واحدة: 1980

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم من ميلانو (إيطاليا)
أشخاص من أصول صقلية
رياضيون من ميلانو (إيطاليا)
ضحايا حوادث الطرق
لاعبو أتالانتا
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو المنتخبات الفائزة بكأس العالم
لاعبو بطولة أمم أوروبا 1980
لاعبو كأس العالم 1978
لاعبو كأس العالم 1982
لاعبو كأس العالم 1986
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم من لومبارديا
لاعبو منتخب إيطاليا في كأس العالم 1982
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
لاعبو يوفنتوس
لاعبون فائزون بكأس الاتحاد الأوروبي
مدربو كرة قدم إيطاليون
شيريا
وفيات 1989
وفيات حوادث الطرق في بولندا
وفيات في بابسك

غايتانو شيريا


Magellanska spiralna galaksija jest vrsta spiralne galaksije. Takve galaksije najčešće su patuljaste. Prototip ove vrste galaksije jest Veliki Magellanov oblak, koji se nalazi u zviježđima Tukan i Zlatna riba. Nekada je bio svrstavan u nepravilne galaksije, ali je zbog prečke određeno da je spiralna prečkasta galaksija i ova vrsta je po tomu dobila ime. Mogu se shvatiti kao prijelaz između patuljastih spiralnih galaksija i nepravilnih galaksija.

Danas je poznato mnogo magellanskih spiralnih galaksija, a neke od njih su nam vrlo blizu. Jedna od bližih nam je NGC 3109, koja je na krajnjem rubu Mjesne skupine, a udaljena je 4,34 milijuna svjetlosnih godina. Još jedna bliska nam je i NGC 55, na udaljenosti od 6,5 milijuna svjetlonsih godina.

Klasifikacija

Magellanske spiralne galaksije klasificiraju se kao:

SAm - magellanske spiralne galaksije bez prečke

SBm - magellanske spiralne galaksije s prečkom

SABm - prijelazne Magellanske spiralne galaksije

dSm - patuljaste spiralne ili nepravilne galaksije, koje mogu biti i neprečkaste (dSAm), prečkaste (dSBm), i prijelazne (dSABm)

Ovo su sve klasifikacije galaksija koje se svrstavaju kao Magellanske spiralne.

Popis

NGC 55, galaksija na slici desno
NGC 3109
NGC 5204
NGC 4236-1
NGC 5474

Spiralne galaktike

Magellanska spiralna galaksija