{{Kişi bilgi kutusu
| ad                             = Katharine Hepburn
| resim                          = Katharine Hepburn publicity photograph.jpg
| resimboyutu                    =
| altyazı                        =
| alt                            =
| doğumadı                       = Katharine Houghton Hepburn
| diğeradları                    =
| doğumtarihi                    =
| ölümtarihi                     =
| ölümyeri                       = Fenwick, Connecticut
| yer                            = Hartford, Connecticut
| ulus                           =
| evlilik                        = Ludlow Ogden Smith (1928–34; ayrılık)
| ilişkiler                      = Spencer Tracy (1941–67; Tracy'nin ölümü)
| çocukları                      =
| ebeveyn                        =
| meslek                         =
| köken                          =
| etkinyılları                   = 1928–94
| etkiledikleri                  =
| etkilendikleri                 =
| önemlirolleri                  =
| website                        =
| ödüller                        =
| IMDb-no                        =
| baftaödülleri                  = En İyi Kadın Oyuncu1968 The Lion in Winter1968 Guess Who's Coming to Dinner1982 On Golden Pond
| akademiödülleri                = En İyi Kadın Oyuncu1933 Morning Glory1967 Guess Who's Coming to Dinner1968 The Lion in Winter1981 On Golden Pond
| emmyödülleri                   = En İyi Kadın Oyuncu - Minidizi/TV filmi1976 Love Among the Ruins
}}

Katharine Houghton Hepburn (12 Mayıs 1907, Connecticut - 29 Haziran 2003, Connecticut), Amerikalı film, tiyatro ve televizyon sanatçısıydı. İnatçılığı, bağımsızlığı ve ruhlu kişiliğiyle tanınırdı. Hepburn'ün kariyeri, 60 yıldan fazla Hollywood başrol oyuncusu olarak yayılmıştır. İşi, screwball komedi diye tanımlanan komedi filmlerinden edebi dramlara kadar ulaştı ve dört Akademi Ödülü kazandı. Bu kimsenin sahip olmadığı bir rekordur. Hepburn'ün karakterleri genellikle gizli bir kırılganlığa sahip güçlü ve sofistike kadınlardı.

Hepburn, Conneticut'ta zenginlik içinde büyüdü ve oyunculuğa Bryn Mawr College'da eğitim görürken başladı. Tiyatroda geçen dört yıldan sonra, Broadway oyunundan aldığı olumlu görüşler Hollywood'un dikkatini Hepburn'ün üzerine çekmesini sağladı. Film endüstrisindeki ilk yıllarında başarılar elde etti. Üçüncü filmi, Morning Glory (1933) ile ilk Akademi Ödülü'nü kazandı; fakat bunu ticari başarısızlıklar izledi. 1938'de "box office zehri" diye anılmaya başlandı. Hepburn zekice geri dönüşünü tasarladı. Önce RKO Radio Pictures ile olan sözleşmesini satın aldı, sonra The Philadelphia Story filminin haklarını elde etti. 1940'lı yıllarda, kariyerinin Spencer Tracy'yle olan ittifakına bağlı olarak Metro-Goldwyn-Mayer ile anlaşma yaptı. Tracy ile sahne ortaklığı 25 yıla yayıldı ve beraber dokuz film çektiler.

Hepburn, düzenli olarak Shakespeare sahne prodüksiyonlarında rol alarak ve edebi rollerin hakkından gelerek hayatının sonraki yarısında kendisine meydan okudu. The African Queen (1951) filmindeki gibi orta yaşlı evlenmemiş kadınları canlandırdı ve kendine halkın benimsediği bir kişilik buldu. Guess Who's Coming to Dinner (1967), The Lion in Winter (1968), and On Golden Pond (1981) filmleriyle beraber üç Oscar daha kazandı. 1970'lerde televizyon filmlerinde görünmeye başladı. Yaşlılıkta işinde faal olarak kaldı, 1994'te 87 yaşında son sahne performansı sergiledi. Hareketsizlik ve hastalık döneminden sonra 2003 yılında 96 yaşında öldü.

Hepburn, Hollywood şöhret makinesi olmaktan kaçındı ve kadınların toplumsal beklentilerine ayak uydurmayı reddetti. Açıksözlü, iddialı, atletikti ve moda olmadan önce pantolon giyerdi. Genç bir kadın iken bir kere evlendi; ama ondan sonra bağımsız bir biçimde yaşadı. Spencer Tracy ile olan 26 yıllık ilişki halktan saklandı. Geleneklere uymayan yaşam tarzı ve hayat verdiği bağımsız karakterleriyle Hepburn, 20. yüzyıl Amerika'sına "modern kadın" örneği oluşturmak için geldi ve kadınların algılamalarını değiştirmesine yardım etti. 1999'da American Film Institute tarafından Hollywood Efsanesi olarak adlandırıldı.

 İlk yılları ve ailesi
Hepburn, altı çocuklu bir ailenin ikinci çocuğu olarak 12 Mayıs 1907 tarihinde, Hartford, Connecticut'ta doğdu. Ebeveynleri Thomas Norval Hepburn (1879–1962), Hartford Hastanesi'nde ürolog ve Katharine Martha Houghton (1878–1951) idi. İkisi de Amerika'daki sosyal değişim için savaştılar: Thomas Hepburn, zührevi hastalıklarla  ilgili halkı eğiten New England Social Hygiene Association'ın kurulmasına yardım etti. Katharine Martha ise Connecticut Woman Suffrage Association'a (Kadınların Seçme Hakkı Derneği) başkanlık etti. Katherine Hepburn, çocukken annesinin "Kadınlar için Oylar" adlı mitinglerine birçok kez katılmıştır. Hepburn ailesinin çocukları, ifade özgürlüğünü icra etmeleri için yetiştirildi ve istedikleri her konuda düşünmeye ve tartışmaya yüreklendirildi. Ebeveynleri, Hepburn'ün karşılaştığı engellere karşı savaşmasını teşvik eden ilerici görüşlerinden dolayı çoğunluk tarafından eleştirildi.Higham (2004) p. 4; Chandler (2011) p. 39; Prideaux (1996) p. 74. Hepburn, ta gençlik yıllarında beri "iki olağanüstü ebeveyn"in ürünü olduğunu fark ettiğini söylerdi. Tüm hayatı boyunca ailesine yakınlığı devam etti.

Genç Hepburn, erkeklerinki gibi saçlarını kısacık kesmekten hoşlanan ve kendine Jimmy diyen erkeksi bir kızdı. Thomas Hepburn, çocuklarının akıllarını ve bedenlerini kullanmaları konusunda istekliydi ve onlara yüzmeyi, koşmayı, dalmayı, at sürmeyi, güreşmeyi; golf ve tenis oynamayı öğretti. Golf en büyük kızı için bir tutkuya dönüştü: her gün özel ders aldı ve Connecticut Young Women's Golf Championship'te yarı-finale çıkarak çok iyi yol katetti.Hepburn genç yaşlarından beri sinemanın hayranıydı ve her cumartesi gecesi sinemaya giderdi.

3 Nisan 1921'de, Greenwich Village'da arkadaşlarını ziyaret ederken Hepburn çok sevdiği büyük erkek kardeşi Tom'un cesedini buldu. Tom'un zahiri bir intihardan dolayı öldüğü biliniyordu. Bir çarşafı bir kirişin etrafına düğümleyerek kendini asmıştı. Hepburn ailesi bunun bir intihar olduğunu inkâr etti ve Tom'un ölümünün kötüye giden bir deneyim olması gerektiğini öne sürdüler. Bu olay, genç Hepburn'ün huysuz ve çekingen olmasına ve insanlardan kuşku duymasına yol açtı. Diğer çocuklardan kaçındı, Kingswood-Oxford School'u bıraktı ve özel ders almaya başladı. Uzun yıllar boyunca Tom'un doğum gününü (8 Kasım) kendisininki olarak kullandı. Me: Stories of My Life, (Ben: Hayatımın Hikayeleri,) adlı otobiyografisinde gerçek doğum günü tarihini açıklamıştır.

1924'te Bryn Mawr College'ı kazandı. Daha önce orada okumuş olan annesini tatmin etmek için bu kuruma katıldı. Uzun yıllardır ilk kez bir okulda bulunuyordu ve utangaçtı, sınıf arkadaşlarıyla iyi geçinemiyordu. Hepburn oyunculuğa yönlendirildi; fakat üniversitedeki roller iyi notlara bağlıydı. Notları iyi olmadan önce, düzenli bir şekilde sahnede rol almaya başladı.

 Kariyeri
 Tiyatroya girişimi (1928–1932)

Hepburn oyuncu olmaya karar vererek Bryn Mawr'ı bıraktı. Mezuniyetten sonraki gün Repertory tiyatrosunu başarılı bir şekilde yöneten Edwin H. Knopf ile tanışmak için Baltimore'a gitti. Knopf, Hepburn'ün hevesinden etkilendi ve The Czarina adlı prodüksiyonuna oyuncu olarak aldı. Oynadığı küçük rol için iyi eleştiriler aldı. Sonraki haftanın şovunda bir rol daha verildi; fakat burada Hepburn daha az başarılıydı. Tiz sesinden dolayı eleştirildi ve bu yüzden New York City'de ses eğitimi almak için Baltimore'dan ayrıldı.

Knopf, New York'ta The Big Pond oyununu sahneye koymaya karar verdi ve Hepburn'ü başrol kadın oyuncu için yedek oyuncu olması için aradı. Açılıştan bir hafta önce, başrol oyuncusu kovuldu ve yerine Hepburn geçti. Açılış gecesinde, Hepburn geç geldi, cümlelerini karıştırdı, ayakları takıldı ve anlaşılabilir olmak için çok hızlı konuştu. Derhal kovuldu ve orijinal başrol oyuncusu yeniden işe alındı. Kararlı bir şekilde yapımcı Arthur Hopkins ile güç birliği yaptı ve These Days oyununda öğrenci kız rolünü kabul etti. Broadway sahnesine ilk çıkışı 12 Kasım 1928'de, Cort Theatre'da gerçekleşti; fakat oyun için yapılan eleştiriler kötüydü ve sekiz şovdan sonra kapandı. Hopkins, Hepburn'ü hızla Philip Barry'nin Holiday oyununda başrol için yedek oyuncu olarak aldı. Aralıkta, sadece iki hafta sonra, üniversiteden sevgilisi Ludlow Ogden Smith'le olan evliliğini bitirdi. Tiyatrodan ayrılmaya karar verdi; fakat işini özlemeye başladı ve altı ay oynayacak olduğu Holiday'deki rolüne devam etti.

1929'da Hepburn, Death Takes a Holiday başrol oynamak için Theatre Guild'i geri çevirdi. Rolün mükemmel olduğunu düşündü, ama yine kovuldu. Hepburn Guild'e geri döndü ve A Month in the Country oyununda düşük bir ücretle rol aldı. 1930'un ilkbaharında Hepburn Stockbridge, Massachusetts'te bir anonim şirketine katıldı. Yaz dönemini yarılamıştı ve bir drama hocasıyla çalışmaya devam etti. 1931'de Broadway prodüksiyonu Art and Mrs. Bottle oyununa alındı. Oyun yazarı, "O bir korkuya benziyor, tavır ve davranışları tatsız ve hiç yeteneği yok." diyerek ondan hoşlanmadığını belirttikten sonra Hepburn oyundan kovuldu; ama başka bir oyuncu bulunamadığından tekrar işe alındı. Bu rol, küçük bir başarı olarak devam etti.

Hepburn Ivoryton, Connecticut'ta birçok oyunda rol aldı ve bir hit olduğunu kanıtladı. 1931 yazı boyunca Philip Barry, Leslie Howard'lı yeni oyunu The Animal Kingdom'da rol alması için Hepburn'e teklif götürdü. Kasımda provalara başladılar. Hepburn, bu rolün onu star yapacak rol olduğundan emindi; fakat Howard Hepburn'den hoşlanmadı ve yine kovuldu. Barry'ye neden kovulduğunu sorduğunda, "Şey, acımasızca açıksözlü olmak gerekirse, çok iyi değildin." cevabını aldı. Bu, kendine güvenen Hepburn'ü tedirgin etti, ama iş aramaya devam etti. Bir oyunda küçük bir rol aldı, fakat provalar başlamışken, Yunan efsanesi The Warrior's Husband oyununda başrol için okuma provasına çağrıldı.The Warrior's Husband, Hepburn'ün yükseliş performansı oldu. Biyografi yazarı Charles Higham, agresif bir enerji ve atletizm gerektiren bu oyunun Hepburn için ideal olduğunu ve prodüksiyon ile birlikte kendini hevesli bir şekilde geliştirdiğini belirtir. Oyun, 11 Mart 1932'de Broadway'deki Morosco Theatre'da prömiyerini yaptı. Hepburn'ün ilk girişi, kısa gümüş bir tunik giyerek, omuzlarının üzerinden bir erkek topluluğuyla birlikte dar bir merdivenden sıçramasını gerektiriyordu. Şov üç ay sürdü ve Hepburn olumlu eleştiriler aldı. New York World-Telegram'ın Richard Garland'ı, "Böyle ışıldayan bir performans Broadway sahnesini aydınlatmayalı uzun zaman olmuştu." diye yazdı.

 Hollywood başarısı (1932–1934)

Hollywood acentesi için çalışan Leland Hayward, Hepburn'ün The Warrior's Husband oyunundaki performansını gördü ve prodüksiyon aşamasındaki RKO filmi A Bill of Divorcement 'ta Sydney Fairfield rolünün provalarına katılmasını istedi. Hepburn test sahnesinden mutlu değildi ve yerine Holiday 'den bir sahne oynadı. Yönetmen George Cukor gördüğünden etkilenmişti. Hepburn'ü "Orada bu acayip yaratık vardı, duyduğum herkesten farklıydı." diye tanımladı. Özellikle Hepburn'ün bardağı kaldırıştaki tavrı sevdi ve "Bu harekette çok başarılı olduğunu düşündüm" dedi. Hepburn rolü kabul etti ve haftada $1,500 istedi. Ancak bu ücren bilinmeyen bir artist için çok fazlaydı. Cukor, onun isteklerini kabul etmesi için stüdyoyu kışkırttı ve stüdyo Hepburn ile üç hafta garantili geçici bir anlaşma imzaladılar.

Hepburn Temmuz 1932'de Kaliforniya'ya gittiğinde 25 yaşındaydı. Gözdağı vermeden John Barrymore ile A Bill of Divorcement 'ta rol aldı.Prideaux (1996) sf. 15, quotes Hepburn saying: "It never occurred to me to doubt myself. When I first worked with John Barrymore, I watched him a bit and thought ... 'I can handle this perfectly easily!'". Her ne kadar sinema oyunculuğunun doğasına alışmaya çalışsa da baştan beri endüstrinin büyüsüne kapılmıştı. A Bill of Divorcement başarılı olmuştu ve Hepburn samimi görüşler aldı. The New York Times 'tan Mordaunt Hall Hepburn'ün performansını "olağanüstü derecede iyi ... Bayan Hepburn'ün tasvifi perdenin en iyilerinden biri" olarak tanımladı. Variety ise "Katharine Hepburn'ün ilk sinema deneyimindeki etkisi göze çarpıyor. Hepburn, onu sinema galaksisinden ayıran hayati bir şeye sahip." A Bill of Divorcement 'ın gücüyle RKO oyuncule uzun süreli bir anlaşma imzaladı. George Cukor ve Hepburn hayat boyu arkadaş oldular -birlikte on film çektiler.

Hepburn'ün ikinci film 1933 tarihli Christopher Strong oldu. Film ticari açıdan başarılı değildi, fakat Hepburn'ün performansına dair eleştiriler olumluydu. Regina Crewe, Journal American 'da yapmacık tavırlarının hoş olmamasına rağmen "dikkatleri zorluyor ve izleyiciyi hayran bırakıyorlardı. O farklı, kesin, pozitif bir kişiliktir." diye yazdı. Üçüncü filmi Hepburn'ün Hollywood'da büyük bir oyuncu olduğunu doğruladı. Morning Glory 'de başarılı olmaya çalışan Eva Lovelace karakterini canlandırdı ve bu rolle En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü kazandı. Yapımcı Pandro S. Berman'ın masasında senaryoyu görmüştü. Bu rolü oynamak için doğduğuna ikna oldu ve rolün onun olması için ısrar etti. Hepburn -kariyeri boyunca olduğu gibi- ödül törenine katılmamayı seçti ama kazandığı için çok heyecanlıydı. Başarısı Little Women filminde oynadığı Jo karakteriyle devam etti. Film, endüstrinin o güne kadarki en büyük başarılarından biri oldu ve Hepburn Venedik Film Festivali'de En İyi Kadın Oyuncu Ödülü'nü kazandı. Little Women, Hepburn'ün kişisel favori filmlerinden biriydi ve kendi performansıyla gurur duyardı. Daha sonraları, "Benim [Jo olduğum] kadar iyi olan herkese meydan okuyorum." demiştir.

1933 yılının sonunda Hepburn kariyerinin zirvesindeydi; ama kendini Broadway'de kanıtlamaya can atıyordu. 1920'lerin en başarılı tiyatro yapımcılarından biri olan Jed Harris'in kariyeri kötüye gidiyordu. Hepburn'den The Lake 'te oynamasını istedi ve düşük bir ücretle anlaştılar. RKO, izin vermeden önce Spitfire filminde rol almasını istedi. Hepburn'ün rolü Trigger Hicks, eğitimsiz bir dağ kızıydı. Bu film çoğunlukla Hepburn'ün en kötü filmlerinden olarak addedildi ve Hepburn, emeğine karşılık kötü eleştiriler aldı. Hepburn, tüm hayatı boyunca Hicks'in bir fotoğrafını "[beni] mütevazı tutması" için yatak odasında tuttu.The Lake 'in ön gösterimi Washington'da yapıldı. Harris'in zayıf yönetmenliği Hepburn'ün güvenini kaybettirdi ve rolünde ilerlemek için büyük çaba sarf etti. Buna rağmen Harris, bir sonraki prova olmadan oyunu New York'a taşıdı. 26 Aralık 1933'te Martin Beck Theatre'da prömiyeri gerçekleşti. Hepburn sürekli eleştirilere maruz kaldı. Dorothy Parker nükteli bir şekilde "Katharine Hepburn A'dan B'ye her duyguyu görüp geçiriyor." diye yazdı. Hepburn, çoktan on haftalık anlaşma imzaladığından hızla düşmekte olan box office satışlarının utancına dayanması gerekiyordu. Harris, Hepburn'e "Tatlım, sende ilgilendiğim tek şey senin üzerinden kazanabileceğim para." diyerek şovu Chicago'ya taşımaya karar verdi. Hepburn reddetti ve Harris'in prodüksiyonu kapatması için $14,000 ödedi. Hepburn daha sonra Harris'i "tanıdığım zahmete girmeyen en zalim insan" olarak tanımladı ve bu deneyimin kariyerinin sorumluluğunu almayı öğrenmesinde önemli bir rolünün olduğunu iddia etti.

 Kariyer çabaları, "box office zehri" (1934–1938) Spitfire ve The Lake 'in başarısızlıklarından sonra RKO, Little Women 'in başarısını tekrar etmeye kalkışarak Hepburn'ü The Little Minister (1934) filmine dahil etti. Öyle bir başarı tekrarı olmadı ve film ticari bir başarısızlıkla sonuçlandı. Charles Boyer'lı romantik dram Break of Hearts (1935), başarısız olarak eleştirildi, ayrıca gişede çok para kaybetti. Unutulabilir üç filmden sonra başarı Hepburn'e Alice Adams (1935) filmiyle döndü. Filmde, bir kızın sosyal merdivene tırmanmak için girdiği deprosyon anlatılıyordu. Hepburn, Alice Adams romanın sevdi ve rolü kabul etti. Hepburn'ün kişisel favorilerinden olan bu film, hit oldu ve oyuncue ikinci Oscar adaylığı kazandırdı.

Berman, Hepburn'ün bir sonraki projesini kendisinin seçmesine izin verdi. Seçimi, George Cukor'ın yeni projesi Sylvia Scarlett (1935) oldu. Bu film aynı zamanda Cary Grant'le oynadığı ilk filmdi. Karakteri gereği Hepburn, filmin çoğu zamanında erkek olarak gizleneceği için saçlarını kısa kestirdi. Eleştirmenler Sylvia Scarlett 'tan hoşlanmadı ve film halk içinde popüler olamadı. Bir sonraki filminde, John Ford'un Mary of Scotland 'ında, Mary Stuart'ı canlandırdı. Benzer eleştirilerle yeniden karşılaştı. Sonra A Woman Rebels (1937) filminde kaideye karşı gelen bir karakteri canlandırdı. Quality Street (1937) filmi de aynı zamanlı çekildi; fakat Hepburn bu kez bir komedideydi. Her iki filmde popüler olamadı. Bunun anlamı, Hepburn'ün üst üste dört başarısız film yaptığıydı.

Popüler olmayan filmlerin yanında ortaya çıkan problemler, Hepburn'ün davranış biçiminden kaynaklanıyordu. Kışkırtıcı ve kaba olabileceği basınla zor bir ilişkisi vardı. Ona, çocuğu olup olmadığı sorulduğunda hızlı bir şekilde, "Evet, beş tane çocuğum var: iki beyaz ve üç renkli." diye cevaplamıştır. Röportaj vermezdi ve otobiyografi tekliflerini reddederdi. "Katharine of Arrogance" ("Kibirli Katharine") takma adını böyle almıştır. Aynı zamanda halk, Hepburn'ün erkeksi tavırlarından ve moda tercihlerinden dolayı şaşkına uğramıştı. Hepburn ekseriyetle popüler olmayan bir figüre dönüşmüştü.Britton (2003) sf. 16. Hepburn, Hollywood'dan ayrılması gerektiğini hissetti ve Jane Eyre 'ın tiyatro versiyonunda rol almak üzere doğuya geri döndü. Başarılı bir turne programı vardı; ama Hepburn senaryo hakkında kararsızdı ve The Lake felaketinden sonra riske girmek istemedi; şovu Broadway'e taşımaktan vazgeçti. 1936'ın sonlarına doğru Hepburn, Rüzgar Gibi Geçti'de Scarlett O'Hara rolü için yarıştı. Yapımcı David O. Selznick, Hepburn'de hiçbir seksapelin olmadığını hissettiği için rolü ona teklif etmekten vazgeçti. Söylentilere göre Selznick, Hepburn'e "Rhett Butler'ın on iki yıl boyunca senin peşinden koşabileceğini göremiyorum." demiştir.

Hepburn'ün bir sonraki filmi, başrollerini Ginger Rogers ile paylaştığı Stage Door 'da (1937) üstlendiği rol, kendi hayatını yansıtan bir rol olup oyuncu olmak için çabalayan zengin bir sosyete kızı rolüydü. Film için gelen ilk eleştirilerde Hepburn methedildi ve böylece başrolde Rogers'ın önüne geçti. Film, En iyi Film dalında Akademi Ödülü'ne aday gösterildi; fakat RKO'nun umduğu kadar gişe başarısı gösteremedi. Endüstri uzmanları yarar payından dolayı Hepburn'ü suçladı, fakat stüdyo oyuncunun popüleritesini canlandırma görevine devam etti. Howard Hawks'ın screwball komedisi Tehlikeli Bebek'te (1938) Cary Grant'la birlikte kamera karşısına geçti. Hepburn rolünü kendine güvenerek oynadı ve rol arkadaşı Walter Catlett'den komedi zamanlaması hakkında ipuçları aldı. Tehlikeli Bebek eleştirmenler tarafından beğenildi, ama gene de gişede başarısız oldu. O zamanlar komedi türü ve Grant, ikisi de fazlasıyla popülerdi, biyografi yazarı A. Scott Berg bu başarısızlığın Hepburn yüzünden olduğunu düşündü.Tehlikeli Bebek'ten sonra Independent Theatre Owners of America (Amerika'nın Bağımsız Sinema Sahipleri), box-office poison (gişe zehri) olarak kabul edilen oyuncuların bulunduğu listeye Hepburn'ü de ekledi. Ünü geçmişe göre azalırken RKO, bir B filmi olan Mother Carey's Chickens filminde Hepburn'e rol teklif etti. Hepburn rolü geri çevirdi ve 75 bin dolarlık anlaşmasını satın almaya karar verdi. O zamanlar çoğu aktör, stüdyo sisteminin dayanıklılığından vazgeçmekten korkuyordu, ama Hepburn'ün kişisel serveti onun bağımsız olmasına yetecek kadardı. Columbia Pictures ile anlaşma yapıp Holiday 'in (1938) sinema versiyonunda Grant ile üçüncü kez kamera karşısına geçti. Komedi filmi, eleştirmenler tarafından beğenildi, fakat seyirciyi çekmede başarısız oldu ve Hepburn'e teklif edilen bir sonraki senaryo 10 bin dolardan az bir maaşla sunuldu ve bu onun film kariyerinin başlangıcında aldığından bile daha azdı. Kaderindeki bu değişimlere bakarak, Andrew Britton Hepburn hakkında şöyle yazdı: "Hiçbir yıldız muhteşem bir hızla veya kendinden geçmiş bir coşku ile ortaya çıkmadı. Aynı zamanda hiçbir yıldız, uzun bir süre boyunca, bu kadar çabuk gözden düşmedi."

 Yeniden Revaçta Olma (1939–1942)

Kariyerinin kötüye gidişinin ardından Hepburn, kendi geri dönüş aracını yaratmak üzere harekete geçti. Bir sahne projesi arayışıyla Hollywood'u terk etti ve Philip Barry'nin yeni oyunu The Philadelphia Story 'de oynamak üzere anlaşma imzaladı. Mizah, saldırganlık, gerginlik ve kırılganlık özelliklerini içine alan Tracy Lord karakterini canlandırmak için hazırlanıldı. Hepburn'ün o zamanlarda partneri olan Howard Hughes, oyunun sahneye konulmasından bile önce Hepburn'ün Hollywood'a geri dönüş bileti olabileceğini ve film haklarını satın alabileceğini hissetti. The Philadelphia Story'', ilk olarak Amerika'da sahnelendi; olumlu eleştiriler aldı ve sonra 29 Mart 1939'da New York'ta Schubert Tiyatrosu'nda sahneye sunuldu. 417 oyun sergilenerek eleştiriler bakımından da finansal olarak da büyük bir başarı elde etti.

Barry'nin oyununun sinema versiyonunu yapmak üzere başlıca film stüdyolarının çoğu Hepburn'e talepte bulundu. Filmin haklarını, kendisinin oynaması şartıyla, Hollywood'un bir numaralı stüdyosu Metro-Goldwyn-Mayer (MGM)'a satmaya karar verdi. Anlaşmanın şartıyla istediği yönetmeni, George Cukor, seçti; ama istediği oyuncular Clark Gable ve Spencer Tracy filmde rol almak için uygun değillerdi. Louis B. Mayer, James Stewart'ı ve "istediğin veya sağladığın başka biri için" 150 bin dolar vadetti. Hepburn, arkadaşı ve önceki rol arakadaşı Cary Grant'ı seçti ve isminin en başta yer almasından vazgeçti. Çekimler başlamadan önce, Hepburn kurnazlıkla belirtti: "Bu filmde büyük bir giriş yapmak istemiyorum. Sinema izleyicileri çok lay-lay-lom olduğumu düşünür. Birçok insan yere kapaklandığımı görmek istiyor." Bu yüzden film, Grant'ın oyuncui tekmeleyip arkaya doğru düşürmesiyle başlar.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1907 doğumlular
Hartford, Connecticut doğumlular
Connecticut doğumlu kadın oyuncular
2003 yılında ölenler
İngiliz asıllı Amerikalılar
İskoç asıllı Amerikalılar
20. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın tiyatro oyuncuları
Amerikalı ateistler
Bryn Mawr College'de öğrenim görenler
Wellesley Kolejinde öğrenim görenler
En İyi Kadın Oyuncu Akademi Ödülü sahipleri
Mini dizi ya da Filmlerde En İyi Kadın Oyuncu Emmy Ödülü sahipleri
Cannes Film Festivali En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
Hartford, Connecticut'taki Cedar Hill Mezarlığı'na defnedilenler
BAFTA En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
En İyi Kadın Oyuncu Volpi Kupası sahipleri
Ateist oyuncular
Ekran Oyuncuları Derneği Yaşam Başarı Ödülü sahipleri
New York Film Eleştirmenleri Birliği En İyi Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
20. yüzyıl ateistleri
Amerikalı feministler
Amerikalı kadın radyo oyuncuları
Amerikalı kadın anı yazarları
Kaliforniya Demokratları
David di Donatello Ödülü sahipleri
Connecticut'ta kanserden ölenler
Gırtlak kanserinden ölenler
Kennedy Center Onur Ödülü sahipleri
Metro-Goldwyn-Mayer kontratlı oyuncuları
New York Demokratları
David di Donatello En İyi Yabancı Kadın Oyuncu Ödülü sahipleri
David di Donatello Ödülü sahibi oyuncular

Katharine Hepburn


John Bruce "Jack" Thompson (født 25. juli 1951) er en amerikansk aktivist og tidligere advokat.

Kilder

Eksterne henvisninger

 The Florida Bar's Member page of John Bruce Thompson
 Jack Thompson versus Adam Sessler  on G4's Attack of the Show!
 Jack Thompson vs Paul Levinson  on CNBC

Aktivister fra USA

Jack Thompson


Historia de un adulterio es una obra de teatro de Victor Ruiz Iriarte estrenada en 1969.

Argumento
La obra retrata como un exitoso financiero sufre una crisis que le lleva a abandonar su placentera vida, llegando, incluso a replantearse cada una de las miserias que ha ido acumulando, concediéndole mayor importancia a la situación de adulterio que mantiene con la mujer de su mejor amigo y fiel colaborador en los negocios.Pero, enseguida, se verá sorprendido al darse cuenta, de que la gente de su alrededor no está por la labor de permitirlo, su mujer no desea perder su posición social, al igual que su amante e incluso el marido engañado.Finalmente, no le quedara más remedio que proseguir su vida como venía realizándola hasta ahora.

Estreno
 Teatro Valle-Inclán, Madrid, 27 de febrero de 1969.
 Dirección: Enrique Diosdado .
 Escenografía: Eduardo Torre De la Fuente.
 Intérpretes: Amelia de la Torre, Enrique Diosdado, Gloria Cámara, Joaquin Roa sustituido por Salvador Soler Marí, Alberto Bové, Alberto Crespo, Ana Isabel Diosdado.

Televisión
 29 de marzo de 1974, en el espacio Estudio 1, de TVE. Intérpretes: Carmen Bernardos, Luis Barbero, Mercedes Sampietro, Jesus Puente, Pedro Osinaga, Paloma Moreno, Juan Vivó.

 6 de abril de 1989, en el espacio Primera Función). Intérpretes: Fernando Cebrián, Valeriano Andrés, Paloma Pagés, Roberto Peña, Silvia Vivó.

Referencias

Enlaces externos

 RUIZ IRIARTE, Víctor: Historia de un adulterio.
 Texto de la obra; en PDF.

Obras de teatro de España
Obras de teatro de 1969
Obras de teatro en español
Literatura de España del siglo XX

Historia de un adulterio


Die Werkgruppen oder Sperrgruppen von Folgaria (Vielgereuth) und Lavarone (Lafraun) waren Teil der österreichischen Befestigungen an der Grenze zu Italien und bestanden aus einer Reihe von sieben selbständigen Festungswerken (Forts). Sie liegen rund 20 km südsüdöstlich von Trient (Trento) und fielen nach dem Ersten Weltkrieg gemeinsam mit Südtirol und dem Trentino an Italien. Von Südwesten nach Nordosten handelte es sich um die folgenden Werke:
 Werk Serrada (auch Dosso del Sommo) (erbaut 1912–15)
 Zwischenwerk Sommo (it. Sommo alto) (1912–15)
 Werk Sebastiano (auch San Sebastiano / ursprünglich Werk Cherle) (1909–13)
 Werk Gschwent (it. Forte Belvedere) (1909–12)
 Werk Lusern (it. Campo di Luserna) (1907–10)
 Werk Verle (it. Forte di Busa di Verle) (1907–11)
 Posten Vezzena (it. Forte Vezzena) (1907–12).

Die Werke (Forts) der Sperrgruppe wurden zwischen 1907 und 1913 und somit nur wenige Jahre vor dem Ersten Weltkrieg erbaut und gehörten zu den modernsten Festungswerken Österreich-Ungarns. Sie liegen vor der Linie der älteren Werke (Tenna, Colle delle benne, Mattarello und Romagnano) aus der "Bauperiode Vogl", sollten die Hochflächen um die Gemeinden Folgaria und Lavarone gegen einen italienischen Angriff schützen und die Hochflächen zugleich als möglichen Aufmarsch- und Bereitstellungsraum einer österreichischen Offensive decken. Gelegentlich findet sich auch die ungenaue Bezeichnung als Sperrgruppe der Sieben Gemeinden (Sette Comuni), auch wenn diese eigentlich östlich der ehemaligen Grenze und somit auch vor dem Ersten Weltkrieg in Italien lagen.

Bauteile
Fünf der sieben Werke waren als regelrechte Einheitsforts angelegt und verfügten als Hauptbewaffnung über vier 10-cm-Haubitzen in Panzerkuppeln, die in einem oder zwei Batterieblöcken zusammengefasst waren. Weitere Bauelemente waren der Kasemattenblock mit den Unterkünften und technischen Einrichtungen wie der Stromzentrale, eine oder mehrere Nahkampfanlagen mit Maschinengewehren sowie eine in der Contrescarpe eingebaute Grabenstreiche mit 6-cm-Kanonen und Maschinengewehren. Die einzelnen Blöcke waren durch zumeist unterirdisch als Stollen vorgetriebene Poternen verbunden. Zumindest an den Fronten und Flanken waren die Werke von einem Graben umgeben und dadurch sturmfrei.
Die einzelnen Blöcke des sogenannten Zwischenwerks Sommo lagen weiter auseinander. Es wies deshalb keinen Graben auf und war zudem mit nur zwei Haubitzen armiert. Der Posten Vezzena bestand aus einem einzelnen Block und war lediglich mit Maschinengewehren bewaffnet.

Bauweise
Die Festungswerke wurden vollständig aus Beton erbaut, der jedoch nur teilweise armiert war. Die Festungswerke sind nicht wirklich unterirdisch angelegt, sondern wurden in offenen Baugruben gewissermaßen in den Felsen versenkt und nach oben mit einer 2–3 m dicken Betondecke abgeschlossen. Der Kasemattenblock war nur auf der Feindseite versenkt, auf der Freundseite bildete er zugleich die Kehlseite (Rückfront) und wies Fenster auf, die mit Stahlläden verschlossen werden konnten. Lediglich die Poternen wurden zumeist ganz unterirdisch angelegt. Die Geschütze und Maschinengewehre waren in Panzerkuppeln auf den Decken oder in flankierenden Mauerscharten hinter Panzern eingebaut.

Grundriss
Die zunächst errichteten Werke Verle und Lusern sind deutlich kompakter gebaut, als die etwas später errichteten Werke Gschwent und Serrada, die größere Abstände zwischen den einzelnen Blöcken und Haubitzen aufweisen, so dass die Wahrscheinlichkeit von wirksamen Treffern durch die Belagerungsartillerie verringert wurde. Trotzdem handelte es sich im Grunde um traditionelle Einheitsforts, die Artillerie und Infanterie innerhalb eines Grabens zusammenfassten, während in den meisten anderen Festungsregionen außerhalb von Gebirgen vor dem Ersten Weltkrieg ein Trend zur räumlichen Trennung von Infanteriewerken einerseits und Fernkampfbatterien andererseits festzustellen ist. Bemerkenswert und ausgesprochen modern war jedoch die hohe Zahl von in Panzerkuppeln eingebauten Maschinengewehren. Diese und vor allem das räumlich stark zergliederte Zwischenwerk Sommo erinnern an die zwischen den Weltkriegen errichteten Werke der Maginotlinie in Frankreich.

Kämpfe im Ersten Weltkrieg
Der Kampf um die Festungsanlagen begann am 24./25. Mai 1915 kurz nach der Kriegserklärung Italiens an Österreich-Ungarn vom 23. Mai 1915 mit dem Beschuss durch die 149-mm-Kanonen der gegenüberliegenden italienischen Forts und mehrere Batterien 28 cm-Haubitzen. Vor allem die Vorpanzer der Haubitzen der Festungswerke erwiesen sich als zu schwach und wurden mehrfach durchschlagen. Aufgrund der moralischen Wirkung der Bombardierung veranlasste der Kommandant des Werks Verle bereits am 26. Mai die weitgehende Räumung seines Werkes, das Nachbarwerk Lusern hisste am 28. Mai sogar weiße Flaggen und wurde ganz verlassen. Beide Maßnahmen wurden wenig später rückgängig gemacht und die Werke wieder besetzt. Ein größerer Angriff am 30. Mai wurde abgeschlagen. Ab dem 15. August setzten die Italiener auch 30,5-cm-Haubitzen ein, die wesentlich schwerere Schäden verursachten, nun wurden in den Werken Verle und Lusern auch mehrfach die Betondecken durchschlagen. Ein größerer Angriff am 24. August konnte dennoch abgewehrt werden.

Über den Winter flauten die Kämpfe ab, nahmen aber im Vorfeld der österreichisch-ungarischen Südtiroloffensive seit April 1916 wieder zu. Durch die am 15. Mai 1916 begonnene Südtiroloffensive wurde die Front deutlich nach Süden und Osten verschoben, weshalb die meisten Werke nun weit hinter der Front lagen.

Literarisch verarbeitet wurden die Kämpfe um die Werkgruppe Lavarone in den autobiographischen Romanen Granaten und Lawinen (1932) von Fritz Weber und Sperrfort Rocca Alta (1937) von Luis Trenker.

Heutiger Zustand
Vor allem zu Beginn der 1930er Jahre wurden die Metallteile der Festungswerke verschrottet. Mit Ausnahme des Werkes Gschwent wurden dabei auch die Decken gesprengt, um an die tragenden Stahlträger heranzukommen. Seither sind die meisten Werke Ruinen. Im Werk Gschwent ist ein Museum eingerichtet und die übrigen Werke wurden vor allem in den letzten Jahren gepflegt.

Literatur (geordnet nach Relevanz)
 , Rolf: Festungskrieg im Hochgebirge, Bozen: Athesia, 2008. (Hauptgrundlage des Artikels)

 , Eduard / , Theodor: Die Reichsbefestigung Österreich-Ungarns zur Zeit Conrads von Hötzendorf. In: Militärwissenschaftliche Mitteilungen, auch abgedruckt als Österreich-Ungarns letzter Krieg, Ergänzungsheft 10, Wien 1937.
 , Erwin Anton: K.u.k. Befestigungsanlagen in Tirol und Kärnten 1860–1918. Wien: Österreich, 2000. ISBN 3-7046-1558-7.
 , Wilhelm: Militärgeschichtlicher Reiseführer. Dolomiten. Hamburg: Mittler, 1997, ISBN 3-8132-0496-0.

 , Luis: Sperrfort Rocca Alta. Der Heldenkampf eines Panzerwerks Berlin: Knaur, 1937. Weitere Auflagen Berlin: Knauer 1938, 1949, 1941; München: Berg 1977, 1983; Stuttgart: europäische Bildungsgemeinschaft u. a., 1978.

Österreichisches Festungswerk an der Grenze zu Italien
Festung im Trentino
Italienfront (Erster Weltkrieg)
Festung in Europa

Werkgruppen Folgaria und Lavarone


An Stenoglottis woodii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Schltr.. An Stenoglottis woodii in nahilalakip ha genus nga Stenoglottis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stenoglottis

Stenoglottis woodii


Permission to Land is the debut studio album by the British glam rock band The Darkness, released on 7 July 2003 in the UK and 16 September 2003 in the US. The album topped the UK Albums Chart and reached number thirty-six on the American Billboard 200 chart. Five singles were released from Permission to Land: "Get Your Hands off My Woman", "Growing on Me", "I Believe in a Thing Called Love", "Christmas Time (Don't Let the Bells End)" (which only appears on the German Christmas edition), and "Love Is Only a Feeling". "I Believe in a Thing Called Love" was the most successful, reaching number two on the UK Singles Chart.

History
The band was renowned for their live shows from very early on, and such was the popularity of the band, they had a Carling Homecoming gig booked for the London Astoria before they had even signed a record deal. Joe Taylor, Aled Jones and Paul Scaife at The Tip Sheet, a weekly magazine and CD insert for UK music industry insiders, first heard about the band through a post on The Tip Sheet message board, and featured "Love Is Only a Feeling" in January 2002. Record of the Day featured the song again around the time of SXSW in March 2003. "Friday Night" was to be featured next, but they were told the band was saving it for an album.

According to A&R man Nick Raphael in an interview with HitQuarters, there was no initial clamour to sign the band, "There couldn't have been less of a buzz, and only two record labels showed any interest in them." He believes the reason for lack of interest was that "The business as a whole thought they were uncool. In fact, people were saying that they were a joke and that they weren't real." As part of Sony Music UK, Raphael had attempted to sign them but the band instead opted to go with Atlantic Records.

Permission to Land went straight up to number two on the UK Albums Chart upon its release on 7 July 2003, before going to number one and staying there for four weeks, eventually going on to sell over 1.4 million copies in the UK alone.

Recording
The band took inspiration for some of their work from the local north Suffolk area surrounding their home town, Lowestoft, including "Black Shuck", based on the legend of a dog which supposedly haunts the church of the nearby village of Blythburgh. "Stuck in a Rut" also mentions a set of roads known as the "Barnby Bends", and the "Acle Straight", both of which are prominent routes between Lowestoft and Beccles and Norwich and Great Yarmouth respectively. The band recorded an interview for MTV Japan, which discusses the inspiration behind these songs, as well as featuring self-filmed footage of their home town. This features on a bonus DVD included with the Japanese deluxe edition of the album.

Both brothers, Justin and Dan Hawkins used Gibson Les Paul Standard guitars for recording of the album with Justin plugged into an old, early version of the Mesa Boogie Rectifier and Dan into a Marshall plexi. Reports also that a THD Univalve was used in the recording.

Critical reception

The album received widespread acclaim by critics. At Metacritic, which assigns a normalised rating out of 100 to reviews from mainstream critics, the album earned an average score of 79, based on 19 reviews.

"Permission to Land will never be the album that The Darkness think it is," decided Classic Rock, "but, taken in the spirit that it is offered, it's certainly more fun than Use Your Illusion." In July 2019, Decibel Magazine inducted Permission to Land into their Hall of Fame, stating that the album "that came to define hard rock in the early aughts sounds nothing like anything else that was released in 2003 – or the previous decade, for that matter".

Awards and accolades

The success of this album led to heavy touring for the band, including European portions of Metallica's Summer Sanitarium Tour 2003. They then went on to headline the Carling Festival in 2004. The band won three BRIT Awards in 2004 in response to the album, Best Group, Best Rock Group and Best Album. They also won two Kerrang! awards in 2004 for Best Live Act and Best British Band. The third single from the album, "I Believe in a Thing Called Love", was a substantial hit in the UK as was their tilt at the Christmas 2003 number 1, "Christmas Time (Don't Let the Bells End)", which only just fell short, both singles reaching No.2 in 2003.

In addition to its chart success, Permission to Land also provided the Darkness with two high-profile music awards; Best Rock Album at the 2003 Kerrang! Awards and Best British Album at the 2004 BRIT Awards (at which they also won the awards for Best British Group and Best British Rock Act). Permission to Land was voted 49th in the 50 Greatest Albums of the 21st Century in Kerrang!. Permission to Land was later referenced in the song "Whichever Way You Wanna Give It" by lead singer Justin Hawkins' other band Hot Leg.
In 2005, the album was ranked number 356 in Rock Hard magazine's book The 500 Greatest Rock & Metal Albums of All Time. The album was also included in the book 1001 Albums You Must Hear Before You Die. In 2016, Metal Hammer ranked Permission to Land sixty-third in their list of the 100 Greatest Albums of the 21st Century, calling it 'one of the greatest debut albums of all time'.

Track listing

Personnel

Justin Hawkins – vocals, lead and rhythm guitar, synthesizer, piano
Dan Hawkins – rhythm and lead guitar
Frankie Poullain – bass guitar
Ed Graham – drums

Additional
Pedro Ferreira – production, mixing, engineering
Mike Marsh – mastering
Will Bartle – recording assistance
Nick Taylor – mixing assistance
Bruce Band – artwork
Patrick Ford – photography

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

References

External links

2003 debut albums
The Darkness (band) albums
Atlantic Records albums
Brit Award for British Album of the Year
European Border Breakers Award-winning albums

Permission to Land


Štvrtok na Ostrove este o comună slovacă, aflată în districtul Dunajská Streda din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.758 de locuitori. Se învecinează cu Čakany, Hubice, Mierovo, Kvetoslavov, Miloslavov și Tomášov, Most pri Bratislave,  și Tomášov.

Istoric
Localitatea Štvrtok na Ostrove este atestată documentar din 1206.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Štvrtok na Ostrove


Birleşmiş Milletler Avrupa Ekonomik Komisyonu, Birleşmiş Milletler Ekonomik ve Sosyal Konseyi'nin yargı yetkisi altındaki beş bölgesel komisyondan biri olarak 28 Mart 1947 tarihinde kurulmuştur. Faaliyetleri ekonomik problemleri çözümlemek, istatistikler toplamak, teknik bilgi değişimini sağlamak, çevre ve ulaşım konusunda ayrıntılı konvansiyonlar hazırlamak ve taşıt üretimini ve ticareti kolaylaştırıcı bir yönetim sağlamaktır. Ayrıca Ticaret ile Ulaşım (UN/EDIFACT) için gerekli Elektronik Veri Değişimi için (Electronic Data Interchange-EDI) kurallar koymaktadır. Komisyon, çoğu Avrupa'dan, birkaçı Avrupa dışından olmak üzere 56 üye ülkeden oluşmaktadır.

Tarihi
Birleşmiş Milletler Genel Kurulu'nun talebi üzerine, "savaşın harap ettiği ülkelere yardım etmek" amacıyla kurulmuştur.

Komisyon, Soğuk Savaş'ın başlangıcına doğru kurulduğundan, Demir Perde nedeniyle Avrupa'nın ekonomik olarak yeniden inşası görevini yerine getirmekte zorluklarla karşılaştı. Komisyonun çalışması, çatışmaya neden olmamak için yalnızca Doğu ve Batı'nın ortak çıkarlarını ilgilendiren sorunlarla ilgilenmek zorundaydı. Bununla birlikte, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından bu yana, Birleşmiş Milletler'in ekonomik komisyonları eski Sovyet cumhuriyetlerindeki faaliyetlerini genişletmektedir.

Üye Ülkeler

Kaynakça

Dış bağlantılar
UNECE Resmi Web Sitesi

Avrupa Ekonomik Komisyonu
1947'de kurulan kuruluşlar


Camembert (, also ,  ) is a moist, soft, creamy, surface-ripened cow's milk cheese. It was first made in the late 18th century in Camembert, Normandy, in northwest  France. It is sometimes compared in look and taste to brie cheese, albeit with a slightly lower butterfat content than brie's
typical 60% and 75% by weight.

Production
The first camembert was made from unpasteurized milk, and the AOC variety "Camembert de Normandie" (approximately 10% of the production) is required by law to be made only with unpasteurized milk. Many modern cheesemakers outside of Normandy,  France, however, use pasteurized milk for reasons of safety, compliance with regulations, or convenience.

The cheese is made by inoculating warmed cow milk with mesophilic bacteria, then adding rennet and allowing the mixture to coagulate. The curd is then cut into roughly 1 cm (1/2 inch) cubes, salted, and transferred to low cylindrical camembert molds. The molds are turned every six to twelve hours to allow the whey to drain evenly from the cut curds; after 48 hours, each mold contains a flat, cylindrical, solid cheese mass weighing generally 250 grams (about 9 oz). At this point the fresh cheese is hard, crumbly, and bland.

The surface of each cheese is then sprayed with an aqueous suspension of the mold Penicillium camemberti, and the cheeses are left to ripen for a legally required minimum of three weeks. This affinage produces the distinctive bloomy, edible rind and creamy interior texture characteristic of the cheese. Once the cheeses are sufficiently ripe, they are wrapped in paper and may be placed in wooden boxes for transport.

History
Camembert was reputedly first made in 1791 by Marie Harel, a farmer from Normandy, following advice from a priest who came from Brie. She is credited with having refined a previously existing cheese recipe from the Pays d'Auge region and having launched it into the wider world. She passed her secrets on to her daughter, whose husband, Victor Paynel, presented one of his wife's best cheeses to Napoleon III, who gave to it his royal seal of approval.

The origin of the cheese known today as Camembert is more likely to rest with the beginnings of the industrialization of the cheesemaking process at the end of the 19th century. In 1890, an engineer, M. Ridel, devised the wooden box that was used to carry the cheese and helped to send it for longer distances, in particular to America, where it became very popular. These boxes are still used today.

Before fungi were understood, the colour of Camembert rind was a matter of chance, most commonly blue-grey, with brown spots. From the early 20th century onwards, the rind has been more commonly pure white, but it was not until the mid-1970s that pure white became standard.

The cheese was famously issued to French troops during World War I, becoming firmly fixed in French popular culture as a result. It has many other roles in French culture, literature, and history. It is now internationally known, and many local varieties are made around the world.

The variety named  was granted a protected designation of origin in 1992 after the original AOC in 1983. The AOC Camembert can only be made from raw, unpasteurized milk from Normandes cows. Problems with hygiene regulations have caused restrictions on importation and sale in some countries, notably the US; a variant made from pasteurized milk is sold in these territories instead.

Chemical composition
Camembert cheese gets its characteristic odor from many compounds.  These include diacetyl (buttery flavoring for popcorn), 3-methylbutanal, methional (degradation product of methionine), 1-octen-3-ol and 1-octen-3-one (degradation products of fats), phenethyl acetate, 2-undecanone, δ-decalactone, butyric acid, and isovaleric acid, as well as volatile sulfur compounds such as S-Methyl thioacetate.

Overripe camembert contains an unpleasant, excessive amount of ammonia, which is produced by the same microorganisms required for ripening.

Comparison to brie
Brie and Camembert are two similar soft cheeses that are both made from cow's milk. Despite their similarities, there are notable differences between them, including their origin, market shape, size, and flavor.

Brie cheese originates from the Brie while camembert comes from Normandy. Traditionally, Brie was produced in large wheels measuring either 22.9 cm (9 in) or 36.8 cm (14.5 in) in diameter.[1] As a result, Brie takes longer to ripen compared to the smaller Camembert cheeses. When sold, Brie is typically cut into segments from the larger wheels, although some variations of Brie are sold as small, flat cylinders. Consequently, the sides of Brie segments are not covered by the rind. On the other hand, Camembert is ripened as a small round cheese measuring 10.2 cm (4 in) in diameter by 3.2 cm (1.26 in) in thickness, and it is fully covered by its rind. This difference in size and rind coverage gives Camembert a slightly stronger flavor compared to Brie ripened for the same duration. Once the rind is cut on Camembert, it typically emits a more pungent aroma than Brie.

In terms of taste, Camembert has a stronger, slightly sour, and sometimes chalky flavor. The texture of Camembert is also softer than that of Brie. When warmed, Camembert becomes creamier, while Brie retains more of its structure when heated. These variations contribute to the contrasting characteristics of the two cheeses.

Packaging

Typically camembert tends to be sold whole in thin, round, wooden containers made from poplar. Modern variations in packaging include cartons and tin cans, with a ring-pull tab for opening (Camembert in  metallic boxes does not exist on the French market). The cardboard boxes are reserved for the low-cost camemberts. The product is the same as in the wooden container, wrapped dry in a paper/foil wrapper, and not immersed in brine or oil.

Vegan alternative
Recently, markets and grocers have introduced a vegan alternative to Camembert cheese which is plant-based.

Camembert from other countries
A similar cheese is produced in Hungary under the same name, the Czech Republic under the name  and in Slovakia as  or . A Camembert-type cheese is also manufactured in Cornwall, UK, and marketed as "Cornish Camembert". Fonterra in New Zealand make a variant called Camembert Log. This is a long cylinder that is about  in diameter and weighs . Fonterra also make conventional Camembert cheeses under their Mainland, Anchor and Kapiti brand names.

See also
 List of cheeses

References

External links

Cow's-milk cheeses
French cheeses
French products with protected designation of origin
Norman cuisine

Camembert


سدانة الكعبة هي مهنة قديمة تختص بالعناية بالكعبة والقيام بشؤونها من فتحها وإغلاقها وتنظيفها وغسلها وكسوتها وإصلاح هذه الكسوة إذا تمزقت واستقبال زوّارها وكل ما يتعلق بذلك. منذ أكثر من 16 قرناً أي قبل بدء الإسلام اختص أحفاد قصي بن كلاب بن مرة بسدانة الكعبة، ومن نسلهم أبناء آل الشيبي سدنة الكعبة الحاليين.

منذ بناء إبراهيم الكعبة، كانت السدانة بيد ابنه إسماعيل، الذي تولى رفع القواعد من البيت مع والده إبراهيم كما قال الله . ثم اغتصبها منهم جرهم، ثم انتزعتها خزاعة، ثم آلت إلى قصي بن كلاب وهو من أبناء إسماعيل، وهو الجد الرابع للنبي محمد، ثم صارت من بعده في ولده الأكبر عبد الدار، ثم صارت في بني عبد الدار جاهلية وإسلاماً، ولم تزل السدانة في ذريته حتى انتقلت إلى عثمان بن طلحة بن أبي طلحة بن عبد الله بن عبد العزى بن عثمان ابن عبد الدار بن قصي، منذ أن أعاد لهم النبي محمد مفاتيح الكعبة لهم، وقال: «خذوها يا بني أبي طلحة خالدة تالدة لا ينزعها منكم إلا ظالم».

كان عثمان بن طلحة سادن الكعبة، فلما دخل النبيُّ مكة يوم الفتح، فطلب النبي محمد المفتاح، فجيئ بالمفتاح فتنحى ناحية المسجد فجلس النبي محمد وقد قبض السقاية وسدانة الكعبة من العباس وأخذ المفتاح من عثمان، فدخل النبي البيت وصلى فيه ركعتين، فلما خرج سأله العباس أن يعطيه المفتاح ليجمع له بين السقاية وسدانة الكعبة، فأنزل الله هذه الآية من القران الكريم:  (سورة النساء، الآية 58). فلما جلس رسول الله عليه الصلاة والسلام قال: « ادعوا إلي عثمان» فدعي له عثمان بن طلحة، وقيل أن رسول الله عليه الصلاة والسلام قال لعثمان وهو يدعوه إلى الإسلام ومع عثمان المفتاح فقال: لعلك سترى هذا المفتاح بيدي أضعه حيث شئت»، فقال عثمان: «لقد هلكت إذا قريش وذلت». فقال رسول الله محمد (صل الله عليه وسلم): «بل عمرت وعزت يومئذ ». فلما دعاني بعد أخذه المفتاح ذكرت قوله ما كان قال. فأقبلت فاستقبلته ببشر واستقبلني ببشر. ثم قال: « خذوها يا بني أبي طلحة تالدة خالدة لا ينزعها إلا ظالم يا عثمان إن الله استأمنكم على بيته. فكلوا بالمعروف». قال عثمان: « فلما وليت ناداني فرجعت إليه. فقال: « ألم يكن الذي قلت لك؟» فذكرت قوله لي بمكة فقلت: بلى، أشهد أنك رسول الله ''" فأعطاه المفتاح.

وجرت العادة أن يوضع مفتاح باب الكعبة لدى أكبر السدنة سناً، ويسمى السادن الأول، وعند فتح الكعبة يشعر السادن الأول جميع السدنة الكبار منهم، بوقت كاف ليتمكنوا من الحضور جميعاً إن أمكن ذلك أو بعضهم ليقوموا بغسلها بمعية ولي الأمر والأمراء.

للسدانة مصطلحات أخرى مرادفة لها، والناس تستعمل هذه المصطلحات على السواء، وهذه المصطلحات المرادفة هي، الحجابة، والخِزَانَةُ. وهي في اصطلاح الإسلام : ولاية مخصوصة، لقومٍ مخصوصين، لشيءٍ مخصوص. فالمقصود بالولاية : خدمة الكعبة، وكِسْوتها، وتولي أمرها، وفتح بابها وإغلاقه، وهي مقدَّرة شرعاً لأناس مخصوصين.

كانت السدانة والحجابة حقا شرعيا لذرية أبي طلحة انطلاقا مما نص عليه الحديث عن النبي محمد: (خذوها يا بني أبي طلحة خالدة تالدة لا ينزعها منكم إلا ظالم) والحديث رواه الطبراني في المعجم الأوسط، واستمر هذا الإرث الإسلامي حتى دخول الدولة السعودية الأولى عام 1210هـ فتعززت مكانة بني شيبة والتزمت الدولة السعودية بوصية النبي واستمرت السدانة متوارثة في بني شيبة إلى وقتنا الحالي.

جدول طبقات سدنة الكعبة من قريش عبر التاريخ

مراجع

بنو شيبة
تاريخ شبه الجزيرة العربية
تاريخ قريش

سدانة الكعبة


Kabili Vilayeti (Arapça:ولاية قبلي) Tunus'un güneybatısında yer alan ve Cezayir'e sınırı olan bir vilayet.

22.084 km² yüzölçümündeki vilayetin nüfusu 144.400 kişidir. Vilayetin merkezi Kabili şehridir.

Kabili (il)


Fatimah bint Muhammad (/ˈfætəmə,ˈfɑːtiːˌmɑː/; فاطمة Fāṭimah; n. Mecca, c. 605 sau 615 (sau 20 Jumada al-Thani 5 BH
((604-07-27)

AD) ? – a murit la 28 August 632) a fost cea mai mică fiică a Profetului Islamului (نَـبِي, Profetul) Mahomed și al Khadijei. Bayt (بـيـت, 'familiei'). Ea a fost soția lui Ali și mama lui Al-Hasan și Al-Husayn. Este obiectul iubirii și respectului tuturor musulmanilor, întrucât ea a fost copilul preferat de tatăl ei și l-a susținut în dificultățile sale, a fost susținătoarea și intreținătoarea iubitoare a propriilor săi copii și a soțului și, a fost singurul urmaș al lui Mohammed care să aibă băieți in viață trecuți de varsta copilariei, ai căror descendenți sunt răspânditi în întreaga lume islamică și sunt cunoscuți sub denumirea de Sayyid. Cea de-a 11-lea dinastie care a condus Egiptul în timpul Cruciadelor, Fatimizii, au susținut că sunt descendenții Fatimei.

Fatimah este un caracter vital în religia islamică, considerată model pentru toate femeile musulmane.. Deși există controverse între diferite secte ale Islamului cu privire la rolul ei politic pentru Musulmani, Fatimah este un exemplu inspirational, iar numele "Fatimah", este unul dintre cele mai populare în întreaga lume musulmană.

Biografie
Fatimah s-a născut în Mecca, Khadijei, prima dintre soțiile lui Mohammed. Există diferențe de opinie cu privire la data exactă a nașterii ei, dar perspectiva general acceptată este că s-a născut cu cinci ani înainte de prima revelație Coranică, în timpul reconstruirii Kaabei în 605, deși, conform acestui lucru, ea ar fi fost trecută de 18 ani în momentul căsătoriei, ceea ce era neobișnuit în Arabia. Cu toate acestea, surse apartinând grupării "Shia Celor Douăsprezece", susțin că ea s-a născut cu doi sau cinci ani după primele revelatii coranice deși, conform acestei cronologii mama ei sa fi avut peste cincizeci de ani la nașterea acesteia.

Fatimah a avut trei surori, pe Zainab, Umm Kulthum, și Ruqayyah, și doi frați, Tayyab și Qasim. În timp ce Sunniții cred ca Zainab, Ruqayyah, și Umm Kulthum sunt celelalte fiice a lui Muhammad, Șiiții cred că acestea au fost fiicele Halei, sora Khadijei, adoptate de către Muhammad și Khadijah la moartea acesteia. Motivul invocat de oamenii de știință Shi'a pentru sustinerea acestei ipoteze este evenimentul (Mubahala) menționat în Coran, în care nu există nici o referință la vre-o alta prezență feminină în afară de Fatimah, deși Sunniții acceptă că Muhammad a avut patru fiice toate de la Khadija.

Iranienii sărbătoresc nașterea Fatimei Zahra, zi considerată Ziua Mamei.

Titluri onorifice

Fatimei i s-au atribuit multe titluri onorifice de catre Musulmani, in semn de admiratie pentru caracteristicile ei morale si fizice. Cel mai utilizat titlul este "al-Zahra", care înseamnă "cea strălucitoare", ea fiind de obicei menționată ca Fatimah Zahra. A fost, de asemenea, cunoscuta si sub numele de "al-Batul" (casta și pura), deoarece ea a petrecut mult timp în rugăciune, recitarea Coranului și alte acte de devoțiune. Printre cele 125 de nume descriptive faimoase, ea a fost onorată și cu titlul de Umm-ul-Aaima (Mama Imamilor).

Kunyas
 Umm Abeeha
 Umm al-Hasanayn
 Umm al-Hasan
 Umm al-Husayn
 Umm-ul-Aaima (Mama Imamilor).

Viața timpurie
Imediat după naștere, Fatimah a fost alaptata de mama sa și crescuta de către tatăl ei, contrar obiceiurilor locale unde nou-născuții erau trimisi la "doici" în satele din imprejur. Si-a petrecut tinereatea timpurie sub grija părinților ei în Mecca, în umbra persecutarii suferite de tatăl ei la mana Qurayshilor.

Evocând firea grijulie a Fatimei, un eveniment menționat în Enciclopedia Islamului de către Brill Online, aminteste de o intamplare petrecuta odată pe cand Muhammad isi facea rugaciunea în Kaaba, iar Amr ibn Hishām (Abu Jahl) și oamenii lui au turnat placenta de camila peste el, la care, Fatimah, auzind vestea, s-a grabit la tatăl ei și a șters mizeria, certand barbatii .

La moartea mamei ei, Fatimah a fost copleșita de tristete și ii era foarte greu să facă față durerii. Pentru a o consola, tatăl ei a informat-o despre primirea vestii de la îngerul Gabriel, precum careia Dumnezeu ar fi construit pentru ea un palat în paradis.

Căsătoria

Mulți dintre însoțitorii lui Mohammed i-au cerut Fatimei mâna în căsătorie, inclusiv Abu Bakr și Umar. Muhammad i-a respins pe toti, spunând că așteaptă un semn pentru destinul ei. Ali, vărul lui Muhammad, de asemenea, a avut dorința de a se căsători cu Fatimah. Când s-a dus să-l vadă pe Muhammad, el nu si-a putut verbaliza intenția lui si a rămas tăcut. Muhammad a înțeles motivul venirii lui acolo și l-a determinat pe Ali sa confirme faptul că el a venit să ceara mana Fatimei în căsătorie. A sugerat că Ali ar avea un scut, care, dacă ar fi vândut, ar asigura suficienti bani pentru a plăti darul de nuntă (mahr). Muhammad i-a inaintat Fatimei propunea, la care ea a rămas tăcuta și nu a respins propunerea precum cele anterioare. Muhammad a luat aceasta ca pe un semn al afirmatiei și al consimțământuli.

Data reală a căsătoriei este neclara, dar cel mai probabil a avut loc în 623, cel de-al doilea an de hijra, deși unele surse spun că a fost în 622. Varsta Fatimei este raportata ca fiind 9 sau 19 (din cauza diferențelor de opinie cu privire la data exactă a nașterii ei, adică 605 sau 615) la data casatoriei, în timp ce Ali era între 21 și 25 de ani. Muhammad i-a spus lui Ali că i-a fost ordonat de către Dumnezeu să i-o dea pe fiica lui Fatimah în căsătorie. Muhammad i-a spus să Fatimei: "te-ai casatorit cu cel mai drag mie pentru familia mea." Ali și-a vândut scutul ca sa stranga banii necesari pentru nunta, precum i-a fost sugerat de către Muhammad. Cu toate Acestea, Uthman ibn Affan, caruia i-a fost vandut scutul, i l-a returnat lui Ali spunand ca este cadoul lui pentru nunta lui Ali și al Fatimei. Muhammad însuși a efectuat ceremonia de nunta și două dintre soțiile lui, Aisha și Umm Salama, au pregătit ospățul de nuntă cu curmale, smochine, oi și alte alimente donate de diverși membri ai comunitatii din Madina. Conform spuselor lui Hossein Nasr, căsătoria lor are o deosebită semnificație spirituală pentru toți Musulmanii, pentru că este văzut ca mariajul dintre cele mai inalte figuri sfinte de pe langa Muhammad. Mariajul lor a durat zece ani și s-a încheiat atunci când Fatimah a murit. Deși poliginia este permisă de Islam, Ali nu s-a căsătorit cu o altă femeie in timpul in care Fatima era în viață.

Viața înainte de moartea lui Muhammad

O viață umilă
După căsătoria ei cu Ali, cei doi au dus o viață umilă în contrast cu surorile ei, care erau toate căsătorite cu persoane bogate. Ali și-a construit o casa, nu prea departe de resedinta lui Muhammad, în care a locuit cu Fatimah. Cu toate acestea, din cauza dorintei Fatimei de a fi mai aproape de tatăl ei, un Medin (Haritha bin al-Numan) le-a donat propria lui casa.

Timp de mai mulți ani după căsătorie, ea a făcut toata treaba de una singură. Umărul pe care a dus ulcioare de apă din fântână s-a umflat și mâna cu care ea a lucrat la morișca de pisare a porumbului a fost de multe ori acoperite cu bataturi. Fatimah a garantat ca va avea grijă de treburile casnice, ca va face aluatul, coace pâinea, și ca va face curat în casă; în schimb, Ali a garantat ca va avea grijă de munca din afara casei, precum colectarea lemnelor de foc, și aducerea mâncarii. Ali a lucrat la irigarea terenurilor altor persoane, prin scoaterea apei din fantani. Situatia lor au fost asemănătoare cu a multora dintre Musulmani timpului si s-a îmbunătățit doar după Bătălia de la Khaybar atunci când prada din Khaybar a fost distribuit printre cei săraci. Atunci când situația economica ale Musulmanilor a devenit mai buna, Fatimah a câștigat niște servitoare, dar le-a tratat ca pe membrii familiei și a impartit treburile casei cu ele.

O altă referire la simpla lor viață vine de la Tasbih-ul Fatimei, o formula divina care a fost data pentru prima dată Fatimei atunci când ea a cerut tatalui ei o kaneez (servitoare) în scopul de a o ajuta cu treburile casnice. Tatăl ei a întrebat-o dacă ea ar dori un cadou în schimb care ar fi mai bun decât un servitor și care valorează mai mult decât orice pe lume. La incunviintarea acesteia, el i-a spus să recite la fiecare sfârșit de rugăciune Marea Exaltare, ( Dumnezeu este cel mai Mare ) Allahu Akbar de 34 de ori, Declarația de Recunoștință Absoluta, ( Slava lui Dumnezeu ) Alhamdulillah de 33 ori, si Invocarea Gloriei Divine, ( Preamarit fie Dumnezeu ) Subhan'Allah de 33 de ori, în valoare totală de 100. Această rugăciune colectivă este numita Tasbih-ul Fatimei.

Căsnicia
Evenimentul Ahl al-Kisa semnifică o casnicie fericita. Un indiciu al relației lor speciale se găsește si în faptul că Ali nu s-a căsătorit cu o altă femeie pe toata durata vietii Fatimei. Unii sunniți cred că Ali ar fi cerut fiica lui Abu Jahl în căsătorie, dar că Muhammad nu i-a permis să se căsătorească cu ea pentru că ar supara-o pe Fatimah, deși acest punct de vedere este respins de către musulmanii șiiți și nu este considerat un hadith puternic de către mulți savanți sunniți. Cele mai populare trei versiuni ale acestei tradiții sunt relatate de al-Miswar b. Makhrama, un companion a cărui vârstă era de aproximativ nouă ani la moartea lui Muhammad. Ali, cu toate acestea, nu s-a căsătorit în acest timp, contrar diferențelor de opinie printre unii Musulmani referitoare la propunerea sa pentru fiica lui Abu JahlAbu Jahl. Una dintre scrisorile lui Ali oferă, de asemenea, o comparație pentru presupusa propunere. Contrar afirmatiilor Sunnite, în literatura Shia de specialitate există o serie de discursuri in care Ali neagă sa fi avut orice problemă cu soția sa. De exemplu, Ali a jurat lui Dumnezeu, " n-am făcut niciodata nimic care s-o supere pe Fatimah si nici ea nu m-a supărat vreodata."

Shia confirma ca Muhammad ar fi spus, "Fatimah este o parte din mine și oricine o jigneste, mă jignește pe mine", dar contextul raportării, cu referire la Ali este contestat, precum cita Abu Muhammad Ordoni în cartea sa: "Printre multele povești fabricate spuse împotriva lui Ali a fost si că el a i-ar fi cerut lui Abu Jahl (liderul necredincioșilor) pe fiica acestuia in casatorie. Când această veste a ajuns la Fatimah, s-a grabit la tatăl sau, care a aflat de falsitatea povestii."

Shia afirma că această declarație a fost folosita chiar de Fatimah, atunci când ea a vorbit cu Abu Bakr și ' Umar, sustinand ca ambii i-au displacut.

Pe câmpul de luptă
După Bătălia de la Uhud, Fatimah s-a îngrijit de rănile tatălui și ale soțului, si și-a asumat răspunderea să viziteze în mod regulat mormintele tuturor celor care au murit în luptă și să se roage pentru ei. Fatimah, împreună cu soțul ei, a fost, de asemenea, numita de către Abu Sufyan să intervină cu Muhammad în favoarea sa în timp ce încerca să reconcilieze încălcarea Tratatului de Hudaybiyyah. Abu Sufyan a cerut de asemenea Fatimei protectie atunci când s-a dus la Mecca care era sub ocupatie, dar la indemul tatalui sau, aceasta l-a refuzat.

Fatimah în Coran
Unele versete din Coran sunt asociate Fatimei si casei acesteia de catre exegezele clasice, deși ea nu este menționata cu numele. Potrivit lui J. D. McAuliffe, două dintre cele mai importante versete includ versetul de purificare, care este al 33-lea verset din sura al- ' Ahzab și cel de-al 61-lea verset din sura Al-i Imran. În primul vers, expresia "oamenii casei" (ahl al-bayt) este de obicei înțeleasa ca fiind referitoare la Muhammad, Fatimah, soțul ei, Ali și cei doi fii ai lor  (al-Tabari în exegeza sa, menționează, de asemenea, o tradiție care interpretează "oamenii casei", ca fiind nevestele lui Muhammad; pentru Ibn al-Jawzi, ordinea acestor opțiuni este inversată). Cel de-al doilea verset se referă la un episod în care Muhammad a propus o incercare reciproca de testare a juramintelor (Mubahala) unei delegații de Creștini. Fatimah, potrivit "ocaziei pentru revelația" acestui verset, a fost printre cei oferiti de Muhammad ca martori și garanți.

Exegeza musulmana a versetului Coranic , face legatura intre lauda Mariei, mama lui Isus, si Fatimah, bazată pe un citat atribuit lui Mohamed care listează cele mai remarcabile femei din toate timpurile ca fiind Maria, Asiya (soția lui Faraon), Khadija și Fatimah.

Viața de după moartea lui Muhammad

Califatului lui Abu Bakr
Timp de cele câteva luni in care a supraviețuit după moartea tatălui ei, Fatimah s-a aflat in centrul de dezbinare politica. Exista diferente legate de modalitatea in care evenimentele de inceput ale califatului ar fi cauzat schisma dintre Shia si Sunni.

Perspectiva Sunnita
Potrivit Sunniților majoritatea Musulmanilor l-ar fi favorizat pe Abu Bakr pe post de Calif după selecția pentru califat, in urma unei întâlniri cu în Saqifah la momentul mortii lui Muhammed; cand de fapt o parte a populației l-a sprijinit pe Fatimah, soțul lui Ali.

Perspectiva Shiitilor celor Douasprezece
Istoricii Shia sustin ca Umar l-ar fi chemat pe Ali și oamenii lui să iasă și să-i jure credință lui Abu Bakr. Atunci când nu au dat curs chemarii, Umar s-a napustit inauntru, provocand ranirea Fatimei careia i s-au fracturat coastele, datorita presarii între ușă și perete, ceea ce a cauzat pierderea sarcinii cu Muhsin si ulterior decesul acesteia. O alta versiune Shia spune că Umar a trimis la casa Fatimei un grup de forta condus de către baiatul slujitor, Qunfud, cu ordinul de a-l aduce pe Ali la moschee. Ajungând la casa, Qunfud a solicitat permisiunea de a intra, la care a fost refuzat de către Ali, determinandu-l sa se intoarca la Abu Bakr și ' Umar și sa istoriseasca cele intamplate. Ulterior a fost instruit să meargă înapoi și daca este necesar, să intre în casă cu forța. Qunfud și oamenii lui au revenit, dar de această dată au fost refuzati de Fatimah, determinandu-l pe Qunfud să-și trimită oamenii înapoi la Abu Bakr și Umar pentru instrucțiuni suplimentare, care le-a spus să dea foc la casă, dacă este necesar, în scopul de a-l aduce pe Ali.

Shiitilor au convingerea ca ea a fost implicat în trei actiuni politice importante. În primul rând, după cucerirea Meccăi, ea a refuzat protejarea lui Abu Sufyan; în al doilea rând, după moartea lui Mohamed, a sustinut cauza lui Ali, s-a opus cu înverșunare in alegerea lui Abu Bakr, și a avut dispute violente cu el, si în special, cu Umar; în al Treilea rând, ea a depus o cerere pentru drepturile de proprietate ale tatalui ei și i-a contestat lui Abu Bakr refuzul categoric de cedare ale acestora, în special Fadak și o parte din prada de la din Khaybar.

Mostenirea
"Spre deosebire de ascetul care a renuntat la afacerile lumesti, atat sursele istorice cat si biografice despre Fatimah cea Stralucitoare,documenteaza participarea sa activa in viata privata si viata publica. Un eveniment deosebit este inregistrat in ambele istorisiri Shia si Sunni: disputa asupra pamantului primit la Fadak de catre Fatima de la tatal sau..cunoasterea drepturilor sale legale si dorinta pentru dreptate indica faptul ca a fost o femeie implicata in afacerile societatii". Dupa moartea tatalui, Fatima l-a abordat pe Abu Bakr si i-a cerut sa-i inmaneze partea ei de mostenire din averea lui Muhammad. Fatimah se astepta la pamantul de la Fadak (situat la 30 de mile (48 km) de Medina) si o portie din Khaybar sa-i fie transmisa drept mostenire. Cu toate acestea, Abu Bakr i-a respins cerinta citand o naratie in care Muhammad a sustinut ca profetii nu lasa in urma mostenire (prophets do not leave behind inheritance) si ca toate posesiunile acestora devin
donatie (sadaqah) de folosit pentru pomana. Fatimah s-a intristat la acest refuz prompt al lui Abu Bakr si nu i-a mai vorbit pana la moarte (desi unele surse Sunnite sustin ca s-ar fi impacat inainte sa moara). Shiiti dezbat faptul ca Fadak i s-ar fi dat Fatimei de catre Muhammad iar Abu Bakr a gresit prin faptul ca nu i-a permis sa-si insuseasca proprietatea.

Moartea

Perspectiva Sunnita
Sunnitii cred ca Fatima si-a reconciliat diferentele cu Abu Bakr inainte de a muri, in timp ce Musulmanii Shia cred supararea a persistat.

Conform inregistrarilor Sunnite, Fatimah ar fi decedat ca rezultat al separarii de tatal ei iubit. Savantul Sufit Muzaffer Ozak scrie:

Perspectiva Shiita
Dupa Pelerinajul de Bun Ramas,(the Farewell Pilgrimage,) Muhammad a chemat-o pe Fatimah si a informat-o ca va muri in curand, si ca ea va fi urmatoare din casa lui care va muri. Dupa decesul lui Muhammad ce a urmat, Fatimah a fost doborata de durere si a rămas asa pana ce si ea a murit dupa mai putin de sase luni, pe data de 10, Jumada al-awwal (conform Fatimid-ului).

Si-a petrecut timpul suspinand si lacrimand si nu exista nimic care sa-i indeparteze tristetea. Imediat cum termina treburile casei si dupa ce-si ingrijea sotul Ali, si cei doi fii Hasan si Husayn, continua sa planga: "Oh, tatal meu preaiubit! Cui i-ai lasat-o pe Fatimah?" Mai putin de sase luni au decurs in maniera aceasta pana ce Fatimah slabise atat de mult incat nu mai era nimic ramas din ea decat piele si os.

Shiitii cred că Fatima a murit ca urmare a rănilor suferite după ce casa i-a fost percheziționata de către Umar ibn al-Khattab care este acuzat ca ar fi "amenință să dea foc la casă". Ușa a fost daramata din balamale de către unul dintre atacatori, trantind-o pe Fatimah la pământ. Acest atac este declarat a-i fi fisurat coastele pe cand era însărcinată, cauzând-o să piarda sarcina. Potrivit traditiei Shiite, Muhammed i-a apărut într-un vis Fatimei și a informat-o că ea ar urma sa moara a doua zi. Fatimah l-a informat pe soțul ei Ali de moartea iminentă, și l-a rugat să nu permită asupritorilor să se implice în rugaciunea ceremoniala janazah (rugăciunea efectuată în congregație după moartea unui Musulman) sau sa ia parte la înmormântare.

Potrivit unor surse, în dimineața zilei decesului ei, ea a făcut o baie, a imbracat haine noi și s-a intins în pat. Ea a cerut sa fie chemat Ali și l-a informat că timpul ei sa moara ese aproape. La auzul acestei știri, Ali a început să plângă, dar a fost consolat de Fatimah care i-a cerut să aiba grija de cei doi fii ai ei și s-o îngroape fără ceremonie. Este in continuare declarat că cei doi fii ai ei au fost primii membri ai familiei ce au aflata de moartea ei și imediat au pornit spre moschee sa-l informeze pe tatăl lor. La auzul veștii, Ali a lesinat. Cand si-a revenit a urmat dorințele Fatimei și a efectuat janazah. El a îngropat-o în timpul nopții pe 13 Jumada al-awwal 11 AH (632 AD), si facand trei morminte false pentru a fi sigur ca mormântul real nu va fi identificat. Cu el a fost familia lui și câțiva tovarăși apropiați. După moartea ei, Ali i-a urmat dorințele și a îngropat-o fără stirea oamenilor din Medina.

Lesley Hazleton descrie, de asemenea, decesul Fatimei, după cum urmează:Shia celor Douasprezece, mai ales Iranienii, organizeaza ceremonii în fiecare an timp de 20 de zile în Jumada al-awwal, pentru a comemora aniversarea suferintei Fatimei. Bocitoarele marsaluiesc în procesiune pe străzi pentru a-și reafirma loialitatea față de idealurile Fatimei.

Locul de înmormântare
Locul de inmormantare al Fatimei este motiv de dezbatere între Musulmanii din diferite secte. Se spune că Ali ibn Abi Taleb si-a îngropat soția lui într-o locație necunoscută, pentru că a asa a fost decizia Fatimei. Conform Madelung-ului în Succesiunea lui Muhammad, înmormântare in secret a fost făcuta cu scopul de a evita prezența califului (Abu Bakr). Diferite locatii au fost menționate ca fiind posibile locuri de înmormântare ale Fatimei dintre care unele sunt considerate a fi mai aproape de realitate. Al-Baqi', casa ei, și locatia dintre mormantul Profetul si minibarul lui sunt locurile posibile ale mormântului ei.

Descendenții
Dupa moartea Fatimei au rămas in viata cei doi fii ai săi, Hasan și Husayn, și două fiice, Zaynab și Umm Kulthum. Controverse înconjoară soarta celui de-al treilea fiu, Muhsin. Șiiții  unii cercetători Sunniti, cum ar fi ibn Abi l-Hadid  sustin că a pierdut sarcina în urma unui atac asupra casei sale de catre Abu Bakr și Umar, în timp ce alti Sunniții insista ca Muhsin a murit în copilărie, din cauze naturale.

Descendenții moderni ai lui Muhammad sunt descendenți exclusiv prin Fatimah, intrucat ea a fost singurul copil supraviețuitor al Muhammad (potrivit surselor Șiițe. Sunniți și unii Shiiti considera că Muhammad a avut 4 fete). Muhammad nu a avut fii care sa fi ajuns la maturitate.

Urmașii Fatimei sunt denumiti cu titlul onorific Sayyid (adică domnul sau domnule), Sharif (în sensul nobil), și respectati deopotriva de către Sunniți și Siiți, deși Shiitii aloca mai mult accent și valoarea pe distincție.

Opinii
Musulmanii o considera Fatimah ca fiind fiica iubitoare si devotata, mama, sotie, un Musulman sincer, și un exemplu pentru femei. Se crede că ea a fost foarte apropiată de tatăl ei și deosebirea de alte femei este menționata în multe hadith-uri. După Khadijah, Musulmanii o considera pe Fatimah ca fiind cel mai important personaj istoric, considerata a fi liderul (arabă: Sayyidih) tuturor femeile din lumea asta și din Paradis. Este datorita puritatii ei morale motivul pentru care ea ocupă o poziție similară în Islam, cu cea a lui Mary in Creștinismul Catolic. Ea a fost prima soție a lui Ali, pe care Sunniții îl considera cel de-al patrulea calif Rashidun și primul Imam absolut (conform doctrinei Shiite ), mama celui de-al doilea și al treilea Imam, și strămoșul tuturor Imamilor premergatori; într-adevăr, Califatul Fatimid este denumit după ea.

Viziunea Shiita
Fatimah, considerate ca "Mama Imamilor", joacă un rol deosebit în religia Shiita. Ea are un statut unic ca singurul copil supraviețuitor a lui Muhammad, soția lui Ali, primul Imam, și mama lui Hasan și Husayn. Capitolul din Coran pe tema abundentei (Sūrat al-Kawthar) menționează semnificația nașterii ei și o recunoaște ca fiind singurul copil supraviețuitor al lui Muhammad. Califatul Fatimid/ Imamatul ii poarta numele. Ea se crede a fi fost imaculata, fără de păcat, și un model pentru femeile Musulmane. Deși a dus o viață săraca, tradiția Shiita subliniază compasiune ei și faptul ca impartea orice avea cu alții.

Șiiții ii acorda mare respect, și caracterul ei strălucește ca fiind una dintre cel mai neinfricate si curajoase în istoria Islamică. Fatimah a tinut piept ca singur apărător al declarației de Ghadeer a lui Muhammad. Ea si-a inaintat argumentele pentru a dovedi ca Fadak este dreptul ei si proprietate necontestata printre cei care l-au ucis pe copilul ei nenăscut Mohsin.

Potrivit lui Mahmoud Ayoud, principalele două imagini ale Fatimei în cadrul tradiției Shiite sunt cele de "Eterna Lacrimanda" și "Judecătorul în viața de apoi". Conform tradiției Shiite, suferința și moartea Fatimah a fost prima tragedie a Islamului. Ea si-a petrecut ultimele zile in doliu pentru moartea tatălui ei. Fatimah lacrimeaza vesnic moartea celor doi fii ai ei, uciși de către Umayyads. Șiiții considera că iau parte la suferinta Fatimei plangand pentru necazurile ei. Se crede că lacrimile credincioșilor ar fi o consolare. Șiiții susțin că Fatimah va avea un rol de mântuitoare in ziua judecății de apoi, ca o recompensa pentru suferința ei în această lume.

Caracter Spiritual
Potrivit lui Louis Massignon există mai multe atitudini diferite între Șiiți și Sunniți legate de Mubahalah. Unul dintre dezacorduri privește aprobarea conform careia versetul III, 54 din Coran, despre Mubahalah, a fost cu prezența a cinci persoane, incluzand Fatima. Potrivit surselor Shiite nu numai ca Mubahala s-a întâmplat in prezența Fatimei, dar ca ea ar fi fost de asemenea persoana care statea în picioare în spatele profetului. Unele secte mistice se referă la rolul ei simbolic în acest caz, încearcand să o interpreteze ca fiind o imagine luminoasa, iar alte secte, cum ar fi Nusayrieh consideră că Creștinii din Najran o recunosc in locul Fatimei pe Maryam.

Referințe

Nașteri în 604
Nașteri pe 27 iulie
Decese în 632
Arabi din secolul al VII-lea
Nașteri în secolul al VII-lea
Arabi
Islamul sunit

Fatimah


Amberley Castle er et slot i landsbyen Amberley i West Sussex i Sydengland.

Slottet blev opført i 1100-tallet som en herregård og blev befæstet i 1377, hvor det fik det rombeformede muranlæg, tårne i hvert hjørne, en stor hall og en portbygning. Det blev brugt som fæstning af biskopperne af Chichester. Murene, portbygning og to af tårnene er stadig listed buildings af første grad og er i dag et privatejet hotel.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Amberley Castle, official web site

Slotte i West Sussex

Amberley Castle


පිලිප් උපාලි විජේවර්ධන  (17 පෙබරවාරි 1938 – 13 පෙබරවාරි 1983) යනු ශ්‍රී ලංකාවේ වූ කීර්තිමත් ව්‍යාපාරිකයෙකි. ඔහු උපාලි පුවත්පත් සමාගමේ නිර්මාපකයා හා එහි හිටපු සභාපතිවරයාද විය.

1938 උපත්
1983 මරණ

උපාලි විජේවර්ධන


وزارة التربية والتعليم في مملكة البحرين هي الجهة الرسمية المسؤولة عن التعليم في إطار تنفيذ التوجهات والأهداف الرسمية للدولة لتأمين التعليم للجميع، وتجويده بشكل مستمر ليكون منفتحا على العالم مؤصلا للهوية الوطنية والقومية والروحية؛ فإنها عملت على جعل مسألة التوسع في استخدام تكنولوجيا المعلومات والاتصال والاستفادة القصوى مما تتيحه من إمكانيات في عمل الوزارة والمدارس، في مقدمة اهتماماتها، وخاصة لتطوير عملية التواصل والاتصال والتعلم عن بعد، وتهيئة المعلمين والمتعلمين للاستفادة من هذه الإمكانيات وما تتيحه من مصادر المعرفة المختلفة لترجمة شعار التعلم مدى الحياة.

نبذة تاريخية
كان التعليم بالبحرين في مطلع القرن العشرين مقصوراً على الكتاتيب فقط وهي معاهد تعليمية تقليدية هدفها الأساسي تعليم قراءة القرآن للناشئة ، وقد كان الكثيرون يشعرون بأن هذا النوع من التعليم لا يحقق كفاية علمية تناسب روح العصر، إلا أنه بعد انتهاء الحرب العالمية الأولى تغيرت الأمور وأدى انفتاح البحرين بصورة أوسع على معطيات النهضة الغربية الحديثة إلى إحداث تغييرات سياسية واجتماعية كبيرة في البلاد نتج عن ذلك انبثاق الوعي الثقافي والاجتماعي بين أفراد مجتمع البحرين، وبحكم ذلك ظهرت الحاجة إلى إنشاء معاهد تعليمية حديثة تختلف عن الكتاتيب من حيث نظمها ومناهجها وأهدافها .

قبيل عام 1919م تشاور أهل الرأي في جزيرة المحرق وأجمعوا على ضرورة العمل لإنشاء مدرسة نظامية ، فبارك شيوخ البلاد هذا النداء واكتتبوا لصالح المشروع وبُدئ العمل المنظم وتأسست مدرسة الهداية الخليفية للبنين في عام 1919م في المنطقة الشمالية من مدينة المحرق .

هذا وقد قام بإنشاء هذه المدرسة لجنة من الأهالي برعاية المغفور له الشيخ عبد الله بن عيسى آل خليفة وزير المعارف السابق بمساعدة التبرعات التي جمعت لهذا الغرض . وفي عام 1926م قامت اللجنة الأهلية المشرفة على التعليم آنذاك بتأسيس المدرسة الثانوية للبنين في مدينة المنامة .

ولم تكن الفتاة في البحرين بمنأى عن التعليم ، فقد سنحت لها فرصة التعليم النظامي بعد أن استشعر الأهالي بضرورة التعليم للبنات كضرورته للبنين ، لذا افتتحت أول مدرسة نظامية للبنات في عام 1928م أطلق عليها مدرسة الهداية الخليفية للبنات .

ونظراً للصعوبات المالية والإدارية التي واجهت اللجنة المشرفة على التعليم عمدت الحكومة عام 1930م إلى تولي مسؤولية هذه المدارس ووضعتها تحت إشرافها المباشر.

الرؤية
السعي لتحقيق تطوير نوعي لنظام تعليمي يمتاز بالجودة بما يحقق التميز والإتقان والإبداع منبثقاً من ثوابت وقيم الدين الإسلامي الحنيف والتفاعل الإنساني والحضاري والانتماء العربي لمملكة البحرين ودستورها بما يحقق متطلبات التنمية المستدامة المنسجمة مع المستويات العالمية.

الرسالة
إتاحة الفرص التعليمية لكل فرد لتنمية استعداداته وقدراته ومهاراته من خلال وضع الخطط التطويرية وتنفيذها وتقويمها بما يحقق متطلبات الجودة الشاملة للارتقاء بنوعية التعليم وفاعليته وفق المستويات العالمية وما نص عليه قانون التعليم وقانون التعليم العالي وقانون التعليم الخاص في مملكة البحرين.

التمكين الرقمي في التعليم
بدأت مسيرة التمكين الرقمي في التعليم في مدارس مملكة البحرين بعد النجاح الذي حققه مشروع جلالة الملك حمد لمدارس المستقبل، حيث رسم هذا التطوير الأمر السامي الذي أعلنه جلالة الملك حمد بن عيسى آل خليفة حفظه الله ورعاه لدى حضوره مهرجان (البحرين أولا) في نسخته الثامنة والذي نظمته وزارة التربية والتعليم في ديسمبر 2014م وذلك للبدء بتطبيقه من العام الدراسي 2015 – 2016م، حرصاً من القائد حفظه الله على ديمومة واستدامة مشروعه الإصلاحي، بحيث أخذت مسيرة توظيف تقنية المعلومات والاتصال في التعليم منحى آخر، يتناسب مع المستوى المتقدم لتبني مدارسنا لثقافة التعلم الرقمي وتوجب الاستفادة من كل الخبرات الوطنية والدولية لإنجاح هذا المشروع المبارك والعمل الجاد لتحقيق أفضل الفوائد من تطبيقه للحصول على تعليم نوعي ونموذجي على مستوى دول مجلس التعاون والمنطقة العربية.

الشراكة المجتمعية
تندرج الشراكة المجتمعية ضمن المؤشرات الهامة لتحقيق التنمية المستدامة، حيث تعتمد على التفاعل بين ثلاثة مكونات أساسية هي: الحكومة، القطاع الخاص والمجتمع المدني، حيث تقوم مملكة البحرين ممثلة بالحكومة بتهيئة البيئة المطلوبة التي تساعد على عمل كافة الأطراف الأخرى بما يضمن تحقيق هذه الشراكة لتأثير إيجابي يعمل على تحقيق النتائج المرجوة، وتسعى وزارة التربية والتعليم بشكل دائم ومستمر إلى تعزيز وتنمية شراكتها المجتمعية محلياً وإقليمياً ودولياً.

انجاز البحرين
تستمر وزارة التربية والتعليم ممثلة في المدارس الثانوية بتطبيق برامج مؤسسة إنجاز البحرين تعزيزًا للشراكة والبالغ عددها (7) برامج تدريبية لطلبة المدارس الثانوية؛ وهي مستقبلي، كن ريادي، ملازمة الوظائف، قراراتي المالية، الشركة، عالم الابتكار، والنجاح المهني. والتي ترتكز هذه البرامج على ثلاثة محاور أساسية هي ريادة الأعمال، الثقافة المالية، والاستعداد لسوق العمل، وتهدف هذه البرامج إلى تعزيز التطور الشخصي للطلبة من خلال إعدادهم وتمكينهم من النجاح الاقتصادي والاستعداد لمواجهة تحديات الأعمال من خلال تعزيز ثقة الطلبة بالنفس وبناء شخصيتهم والقدرة على الابتكار واكتساب القدرات والمهارات الأساسية استعداداً لدخول سوق لعمل مستقبلاً، حيث تقوم وزارة التربية بمتابعة تنفيذ البرامج المقدمة للطلبة مع منسقي مؤسسة إنجاز البحرين وعقد الاجتماعات.

بحريننا لتعزيز المواطنة
حققت الخطة الوطنية لتعزيز الانتماء الوطني وترسيخ قيم المواطنة (بحريننا)، منذ تدشينها إنجازات ومبادرات رائدة في إطار الرؤية التنموية الشاملة لحضرة صاحب الجلالة الملك حمد بن عيسى آل خليفة عاهل البلاد المفدى حفظه الله ورعاه، والتي جعلت في مقدمة أولوياتها احترام حقوق الإنسان وترسيخ روح الوحدة الوطنية وقيم المواطنة الصالحة في إطار الدولة المدنية الحديثة القائمة على أسس العدل والمساواة وسيادة القانون، حيث تواصل وزارة التربية والتعليم دورها في تنفيذ العديد من المبادرات والبرامج لتطوير المناهج والمقررات الدراسية، وتشمل (14) مبادرة بالتعاون مع الجهات الحكومية المختصة لدعم أهداف الخطة في إطار المشروع الوطني لتطوير التعليم والتدريب برئاسة سمو الشيخ محمد بن مبارك آل خليفة نائب رئيس مجلس الوزراء، ومن أبرز إنجازاتها: مراجعة وتعديل جميع المناهج التعليمية في المدارس الحكومية والخاصة، وبرنامج الخدمة الوطنية للمشاركة في خدمة المجتمع، ويوم اللباس الوطني، والبحرين في القلوب، وبرنامج رعاية طلبة البحرين في الخارج بالتعاون مع وزارة الخارجية، وتطوير مقررات المواطنة وحقوق الإنسان، والتوسع في مشروع المدرسة المعززة للمواطنة وتعميمه على مختلف المدارس الحكومية والخاصة، واعتماد مقرر تاريخ البحرين في المدارس الخاصة، واستحداث مقرر الانتماء الوطني بمتابعة من مجلس التعليم العالي، وتطوير برنامج زيارة المعالم التراثية والثقافية لطلبة المدارس الحكومية والخاصة، والعمل على تطوير مقرر الثقافة الشعبية مع تأصيل العادات والتقاليد والموروث الشعبي البحريني، واستحداث مقرر استشراف المستقبل في المدارس الحكومية والخاصة وربطه برؤية البحرين الاقتصادية.

معاً لمكافحة العنف والإدمان
ومنذ أن وقعت وزارة الداخلية وزارة التربية والتعليم على مذكرة تعاون بينهما، يتم بمقتضاها تنفيذ برنامج معا لمكافحة العنف والإدمان لدى الطلاب في مرحلة التعليم العام والجامعي لإيجاد البيئة المدرسية المناسبة بما يضمن التطبيق الجيد للبرنامج، انطلاقاً من مبدأ تعزيز الشراكة المجتمعية والحفاظ على أمن الوطن من خلال العناية بالتربية السليمة لأبنائه، ويتم العمل باستمرار لإيجاد آليات تساهم في زيادة نسبة الطلبة المستفيدين من البرنامج عبر تغطية كافة المدارس الحكومية والخاصة في المدارس والحد من السلوكيات والظواهر السلبية ومن خلال الورش والمحاضرات التوعوية واعتماد مواد وأفكار توعوية نموذجية متنوعة وحديثة تتناسب مع جميع الفئات العمرية المستهدفة في البرنامج، ويأتي هذا البرنامج تنفيذًا لتوجيهات القيادة الحكيمة بضرورة الاهتمام بالنشء، وتوجيه الجهود الوطنية للوزارات والمؤسسات لوضع الخطط والبرامج الهادفة إلى غرس قيم الولاء والانتماء والعمل على توعية الأبناء من المخاطر التي تهدد حياتهم، ومنها المخدرات والسلوكيات غير المرغوب فيها مثل الانحراف والعنف، ولذلك فإن العمل على وقايتهم يعد مسؤولية مجتمعية مشتركة تقع على عاتق جميع المؤسسات وهو أمر يستدعي التعاون والتنسيق وتكامل الجهود للحفاظ على أمن وسلامة الأجيال والعمل على وقايتهم من المخاطر بكافة أشكالها.

جائزة خليفة التربوية
وتحث وزارة التربية والتعليم باستمرار منتسبي القطاع التربوي على تمثيل مملكة البحرين عبر المشاركة والتنافس على نيل جائزة خليفة التربوية بكافة فئاتها، لما لها من مكانة علمية مرموقة، وبما يعكس الجهود التربوية المشرفة، وأيضاً ما يزخر به الميدان التربوي من كوادر متميزة ومشاريع مبتكرة، وشهدت هذه الجائزة التربوية المهمة مشاركة واسعة من التربويين والباحثين بمملكة البحرين، وذلك في مختلف مجالات الجائزة، وتأتي تعزيزًا للتعاون بين وزارة التربية والتعليم ونظيرتها في دولة الإمارات العربية المتحدة الشقيقة، وإن هذه الجائزة جاءت بمبادرة إماراتية لتفتح نطاق التنافس الشريف أمام المشروعات والمبادرات التربوية المقدمة من جميع الدول العربية، لتكريم الجهود المتميزة للعاملين بالقطاع التربوي، وفور الإعلان عن الجائزة يعقد الفريق التنسيقي للجائزة ورشة تعريفية لمختلف القطاعات التعليمية بالوزارة، وكذلك ممثلين عن القطاعات التعليمية بجامعة البحرين والجامعات الخاصة وكلية بوليتكنيك البحرين وكلية البحرين للمعلمين، لتعريفهم بالجائزة ومجالاتها وأهمية تمثيل مملكة البحرين بصورة مشرفة فيها تعزز حضور المملكة عربيًا، وتسهم في المزيد من التطوير في قطاعها التربوي، بفضل الأفكار والمشروعات المتجددة.

جائزة حمدان بن راشد آل مكتوم للأداء التعليمي المتميز
وتحرص وزارة التربية والتعليم على المشاركة السنوية في جائزة حمدان بن راشد آل مكتوم للأداء التعليمي المتميز، في إطار العلاقات الوثيقة التي تربط مملكة البحرين بدولة الإمارات العربية المتحدة الشقيقة في العديد من المجالات ومنها المجال التعليمي، وذلك بفضل توجيهات القيادة الحكيمة في البلدين الشقيقين، وما يجمعهما من علاقات أخوية متميزة، حيث تساهم هذه الجائزة في تحفيز المتميزين من مدارس ومعلمين وطلبة في ميدان التربية والتعليم بدول مجلس التعاون لدول الخليج العربية، ما يشكل دافعاً للمزيد من العطاء الذي يعود بالخير على المنظومة التعليمية الخليجية، وتضع الوزارة ضمن أولوياتها إشراك الطلبة في المسابقات المحلية والخارجية، في إطار اهتمامها بصقل قدرات المتفوقين والموهوبين، وتقوم الجائزة على تهيئة المشاركين من خلال عدد من الدورات التدريبية وجلسات التهيئة حول المعايير لكل فئة على حدة، ومن ثم تبدأ التصفيات المحلية لترشيح أفضل الملفات الحاصلة على أعلى الدرجات، ويتم تنفيذ زيارات ميدانية من قبل فريق المؤسسة لاختيار الفائزين.

مسابقة الشيخة فادية السعد الصباح العلمية
وتعد مسابقة الشيخة فادية السعد الصباح العلمية على مستوى الوطن العربي التي تنظمها دولة الكويت الشقيقة أحد أهم المسابقات التي تحرص وزارة التربية والتعليم بمملكة البحرين للاشتراك بها وحث المدارس على الاشتراك بها يأتي من إيمان الوزارة أن هذه المسابقات التي تساعد في صقل مواهب الطالبات العلمية والمعرفية بشتى أنواعها وتنمي قدرتهن على حل المشكلات بطرق علمية إبداعية بالعمل على مختلف المهارات المتعلقة بهذه المجالات من البحث والتقصي وربط المعلومات بالمصادر المختلفة كما يتطلب اخراج العمل بشكل مميز يعبر عن المهارات التي تمتلكها الطالبات، وبعد ان تعلن الوزارة عن المسابقة يتم التنافس لاختيار المدارس التي تمثل البحرين في هذه المسابقة وبعد اختيار المدارس يتم العمل على استكمال متطلبات المشاركة التي تشمل: بحث علمي موثق يشرح الخطوات العلمية للمشروع ، فيديو مصور للخطوات والإجراءات التي تم اتباعها للوصول للنتائج، ملصق علمي لعرض فكرة المشروع بشكل جذاب ويتبع ذلك المثول أمام لجنة التحكيم للمناقشة.

جائزة محمد بن زايد لأفضل معلم
وتحرص وزارة التربية والتعليم على إشراك معلميها وتربوييها في الجوائز الإقليمية ومنها جائزة محمد بن زايد لأفضل معلم التي تنظمها دولة الإمارات العربية المتحدة الشقيقة حيث تتضاعف أعداد المشاركين من مملكة البحرين عام بعد عام فيها لما تحققه الجائزة من تنافسية بين المعلمين، ومن اجتهاد للمشاركة فيها عبر توثيق أعمالهم وتطوير مهاراتهم، بهدف تحقيق القدرة على الوصول إلى مراكز متقدمة فيها، ولها مردود إيجابي منها ابتكارات ومبادرات تربوية واعدة وهادفة، ومعلمين يمتلكون زمام المبادرة، يلهمون زملاءهم ويثرون المجتمع المدرسي بالإبداع والتميز، وهذا ينعكس في المحصلة النهائية على جودة المخرجات التعليمية في البحرين، وتتخلل الجائزة ثلاث مراحل رئيسية، يتم خلالها الاطلاع على أفضل الممارسات التربوية، بدءا من التقييم المكتبي للملفات، ومن ثم المقابلات الشخصية، وأخيراً إجراء المقابلات مع الهيئة الإشرافية وزملاء المعلم والطلبة.

مراجع

وصلات خارجية

التعليم في البحرين
حكومة البحرين
وزارات تربية
وزارات حكومة البحرين

وزارة التربية والتعليم (البحرين)


A seguir está uma lista de telenovelas produzidas pela Radio Caracas Televisión.

Década de 1950

Década de 1960

Década de 1970

Década de 1980

Década de 1990

2000

2010–presente
Segue-se uma novela produzida pela RCTV em apoio a outras empresas desde o seu encerramento em 2007, a empresa começa a produzir projetos fora do país de forma independente.

Telenovelas da RCTV
Listas de telenovelas

Lista de telenovelas da Radio Caracas Televisión (RCTV)


Behenjy ist eine madagassische Gemeinde im Distrikt Ambatolampy, Region Vàkinankàratra, Provinz Antananarivo. Ihre Bevölkerung wurde im Jahre 2001 auf 18.000 geschätzt.

Geografie
Der Ort liegt bei der Route Nationale 7 zwischen Antsirabe und der Hauptstadt Antananarivo.
Er hat einen Bahnhof an der Eisenbahnstrecke Antananarivo - Antsirabé.
Die nächste größere Stadt ist Antsirabe.

Wirtschaft
Die Wirtschaft des Ortes ist landwirtschaftlich geprägt: Anbau von Mais, Reis, Maniok, Gemüse, Imkerei und Pferdezucht.
In Beheny findet man jedoch auch kunsthandwerkliche Erzeugnisse.

Weblinks
  Antsirabe-tourisme.com - Entdecken Sie Ambatolampy (französisch)

Einzelnachweise

Ort in Vakinankaratra
Ort in Afrika

Behenjy